Рыбаченко Олег Павлович : другие произведения.

Пазбаѓлення некранутасцi Джыма Хокiнса

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:


 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Працягваюцца прыгоды каханага вамi персанажа з кнiгi "Востраѓ Скарбы" Джыма Хокiнса. Чароѓны падлетак пападае ѓ палон каперам, i яго прадаюць у рабства. Хлапчук працаваць на плантацыях цукровага трыснёга, i яго загарэлага i басанога чакаюць новыя прыгоды i першае каханне.

  пазбаѓлення некранутасцi Джыма Хокiнса
  АНАТАЦЫЯ
  Працягваюцца прыгоды каханага вамi персанажа з кнiгi "Востраѓ Скарбы" Джыма Хокiнса. Чароѓны падлетак пападае ѓ палон каперам, i яго прадаюць у рабства. Хлапчук працаваць на плантацыях цукровага трыснёга, i яго загарэлага i басанога чакаюць новыя прыгоды i першае каханне.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Здавалася, атрымала перамога, але самы галоѓны i крыважэрны пiрат жывы i яшчэ побач. Падступны Джон Сiльвер не проста збег з карабля. Ён яшчэ прапанаваѓ свае паслугi каперскаму, французскаму судну. Маѓляѓ, ёсць такi карабель поѓны золата, казачных скарбаѓ. I iм можна канкрэтна пажывiцца.
  Сiльвер выгандляваѓ сабе долю, i папрасiѓ капiтана каперскага судна пакiнуць жыццё Джыму.
  I вось калi пасудзiна выйшла ѓ мора, то доктар Лiѓсi нечакана заѓважыѓ у падзорную трубу, як iх даганяе фрэгат. На караблi толькi адна гармата сярэдняга калiбра. Але паспрабуй супрацьстаяць падобным сiлам. Басаногi хлопчык гадоѓ чатырнаццацi Джым свiснуѓ указальнымi пальцамi ѓ роце i крыкнуѓ:
  - Яны ляцяць за нашымi скарбамi! Няма нiколi, не аддамо!
  Тоѓсты твар мiстэра Трэланi перакасiла ѓ гневе. I сквайр прашыпеѓ:
  - Французы... Вечны наш гемарой!
  Капiтан Смалет суха загадаѓ:
  - Дадаць ветразi!
  Сiмпатычны Джым, мiльгаючы босымi пяткамi чатырнаццацiгадовага на выгляд хлопчыка, кiнуѓся выконваць загад. Грэй i Бэн Ган таксама пайшлi за iм. Але людзей надзвычай мала. I ѓжо позна...
  Умацаваны сталлю нос фрэгата ѓрэзаѓся ѓ борт "Iспаньелы", i пакiнуѓ увагнутасць, паламаѓшы некалькi дошак. Тут жа паляцелi абардажныя крукi. Каперы, а фактычна пiраты, iрванулi на штурм, размахваючы мячамi i шаблямi. Яны былi няголеныя, з выскаленымi фiзiяномiямi. Некаторыя начапiлi на сябе грабянi з пёраѓ нiбы iндзейцы, iншыя нават уставiлi сабе старонкi з Бiблii ѓ вушы, цi вострыя кiнжалы.
  Мiстэр Трэланi стрэлiѓ з доѓгай стрэльбы. Адзiн з нападаючых капераѓ упаѓ з прастрэленай галавой. З дзiркi ѓ галаве выцякала чырвона-карычневая сумесь крывi i прасякнутага ромам мозгу.
  Юны ваяѓнiк Джым таксама выхапiѓ з-за пояса пiсталеты. Перад iм аказаѓся, гарбаты, але вельмi спрытны пiрат. Хлапчук пальнуѓ па iм, адчуваючы аддачу ствалоѓ. Марскi разбойнiк з лямантам завалiѓся. Адна куля трапiла ѓ жывот, другая перабiла ключыцу. Але перазарадзiць рэвальверы некалi.
  Прыйшлося хлапчуку выхапiць шпагу, i сашчапiцца з карсарам.
  Клiнкi скрыжавалiся, пасыпалiся пунсовыя iскры. Басаногi дзяцюк Джым з усмешкай на вуснах вымавiѓ:
  - Смерць - гэта таксама прыгода, толькi занадта непрадказальнае!
  Хлапчук вымушаны быѓ адступiць. Пiрат быѓ буйнейшы за чатырнаццацiгадовага хлопца, i надзвычай дасведчаны. Тым не менш, Джым-Барыс вельмi спрытны. Перакочваючыся, хлапчук прымудраецца пазбягаць клiнка i секчы пiрата па нагах. Можа быць дзяцюк справiѓся са сваiм ворагам, але на яго з бакоѓ наскочыла яшчэ два карсары. Адзiн пашкодзiѓ юнгу шабляй у плячо.
  Джым выпусцiѓ зброю. Доктар Лiѓсi пракрычаѓ:
  - Мы здаемся, не чапайце хлапчука!
  Малалiкi экiпаж "Iспаньелы" абяззброiлi i звязалi. Капiтан пiрацкага фрэгата Iскражнер, агiдна прасiпеѓ.
  - Ну што галубкi трапiлiся...
  Побач з iм на мылiцы падскокваѓ Джон Сiльвер, бубня.
  - Хлапчука не забiвай... Ён мой!
  Пiрат з доѓгай з сiвiзной барадой, зароѓ:
  - Мы знайшлi скарбы! Тут поѓныя куфры з золатам i камянямi!
  Скажнер з вельмi задаволеным выглядам прасiпеѓ:
  - Выдатна! Мы разжылiся каштоѓным скарбам!
  Капiтан капера трасянуѓ пiсталетам i працягнуѓ:
  - Ты нам аказаѓ буйную паслугу Сiльвер i варты ѓзнагароды!
  Капер стрэлiѓ i пiсталета ѓ жывот былому коку. Той завалiѓся з дзiкiм крыкам. Калi свiнцовы падарунак у цябе ѓ пузе, то гэта вельмi балюча. Пiрат Сiльвер курчыѓся, iмкнучыся сабраць рукамi выпатрашаныя кiшкi.
  Капiтан капераѓ здзеклiва вымавiѓ, шоргаючы ботам па палубе:
  - Куля таксама дорага каштуе!
  I кiнуѓшы люты погляд на палонных, вымавiѓ:
  - Гэтых за борт! Усiх акрамя хлапчука!
  Некалькi ацалелых пасля разборак грамадзян "Iспаньелы" паляцела ѓ марскую ваду, якая кiшыла акуламi. Пырскi за бортам, чымсьцi нагадалi фантанчыкi кiтоѓ. Людзi пайшлi на смерць, моѓчкi. Толькi сквайр Трэланi, нема крычаѓ i лаяѓся.
  Паранены падлетак Барыс застаѓся стаяць на палубе. У iрванай матросцы, якую набрыняла кроѓ, босы, з выгарэлымi на сонцы валасамi хлапчук, нагадваѓ палоннага гiтлераѓцамi партызана.
  Iсканжэр паглядзеѓ на акрываѓленага пацана i прытворна ласкава вымавiѓ:
  - А што нам рабiць з табой?
  Юны Джым з вымучанай усмешкай адказаѓ:
  - Мае сябры загiнулi, а значыць, жыццё не мае сэнсу...
  Капiтан капера зарагатаѓ, яго смех нагадваѓ голас Карабаса Барабаса i, з ухмылкай заявiѓ:
  - Тым больш у нас няма прычын пазбаѓляць цябе хлопчык жыцця. Так што я стрымаю сваё слова ... - Голас Iсканжэра стаѓ нашмат стражэй, i ён прашыпеѓ. - А зараз прыгатуйце прэнг, трэба прапарыць гэтаму хлапчуку костачкi.
  Пiраты, даволi ѓхмыляючыся, разрагаталiся. Iм i на самай справе было пацешна расцягнуць прыгожага хлопчыка на прэнгу. Таксама тая яшчэ забава. Паѓголага падрапанага Джыма схапiлi, павалаклi на каперскае судна. Па дарозе бязлiтасныя марскiя разбойнiкi балюча шчыкалi хлопчыка за параненае плячо. Барыс нават заскрыгатаѓ зубамi. Каб адцягнуцца, ён стараѓся думаць ад нечым iншым. Напрыклад, пра тое, як добра было б выкупацца ѓ залатой ванне, i змыць з сябе пот.
  Беднага юнгу аднеслi ѓ спецыяльную каюту, абсталяваную для катаванняѓ. Па сценах вiселi развешаныя гаплiкi, iголкi, шчыпцы, свердзелы, пылi i iншыя прыстасаваннi для катаванняѓ. Было тут i калючае крэсла, характэрнае для iнквiзiтараѓ, i традыцыйная прэнг.
  Галоѓным катам была рудая жанчына. Яшчэ маладая, але з непрыемным тварам, мускулiстая i буйная. Яна толькi ѓ адной кароткай спаднiцы i поѓную
  грудзi прыкрывала толькi вузкая палоска тканiны. У каюце горача, бо палае камiн. Жанчына скрывiла фiзiяномiю i блiснула буйнымi, белымi, нiбы слановая косць зубамi.
  - Як прыгожанькi хлопец... Якое задавальненне катаваць якога прыгожага хлопчыка!
  Капiтан брыдка ѓсмiхнуѓся i заѓважыѓ:
  - Сказаць ён нам нiчога для нас патрэбнага ѓжо не можа... Але прымусь яго лямантаваць ад болю нiбы шчанюка якога топяць у палонцы...
  Рудая жанчына прабуркавала:
  - У яго паранена плячо... Значыць лепш за ѓсё падыдзе менавiта традыцыйная i старажытная як Вавiлон прэнг!
  Джым гэты палонны юнга скалануѓся ... да хлапчука падскочылi пiраты. Сарвалi прахарчаваную крывёю матроску, агалiѓшы мускулiсты, загарэлы тулава. Вывернулi ззаду рукi, прывязаѓшы вяроѓку да крука. Хлопчык паморшчыѓся ад жудаснага болю.
  Потым пачалi падымаць угору. Захрумсцелi выварочваць суставы. Палiлася са свежай раны кроѓ, зазвiнелi сухажыллi. Боль перапоѓнiѓ Джыма, i хлапчук закрычаѓ... i страцiѓ прытомнасць.
  Раскошны i вялiзны аѓтамабiль пад'ехаѓ да замка. Мужчына i жанчына жорстка загадала Сэму:
  - Iдзi разам з намi i расказвай далей гiсторыю пра "Востраѓ скарбаѓ", а мы цябе будзе час ад часу сцябаць бiзуном.
  Юнака-падлетка павялi, зусiм голага i ѓ кайданах па дворыку, прымушаючы пляскаць босымi ножкамi па лужынах. А потым увялi ѓ замак, пад аховай. I рабiлi гэта вельмi спрытна, бiлi бiзунамi.
  Яны сапраѓды якiя перакруты. Лупяць скаванага, прыгожага хлапчука нейкiмi адмысловымi бiзунамi, што балючыя, але не пакiдаюць слядоѓ. I пры гэтым водзяць яго па мармуровых плiтах замка, i прымушаюць расказваць гiсторыю.
  Сэм жа ахвотна складае. Ён не толькi прыгожы, але i вельмi нават разумны падлетак-альфонс.
  Капiтан капера стрымаѓ сваё слова. Замест таго каб забiць хлапчука, яго прадалi ѓ рабства на плантацыi цукровага трыснёга. Голы па пояс, у адных толькi зашмальцаваных штанах па калена, былы юнга збiраѓ трыснёг. Праца на першы погляд не занадта цяжкая, але канцу дня дубее спiна, пакутлiва ныюць рукi i ногi.
  Але дужы, i цягавiты хлапчук працуе ѓжо некалькi месяцаѓ. I самае пакутлiвае ѓ гэтай сiтуацыi, зусiм не пякучае сонца, скура стала чорнай i абгарае, i не фiзiчная нагрузка, i нават бiзун наглядчыка, а...
  Нуда!
  Сапраѓды нудная, паѓтараная з-за дня ѓ дзень праца надакучае. Зрэшты, Джыму яшчэ пашанцавала, што ён дзiця ранняга капiталiзму, амаль сярэднявечных часоѓ. Хлапчук, чыё дзяцiнства прайшло ѓ тэхнiчна насычаным дваццаць першым стагоддзi, куды б больш пакутаваѓ. У тым лiку ад адсутнасцi камп'ютарных гульняѓ. А Джым не сумаваѓ па тэлевiзары, мульцiках, фiльмах, i толькi была нуда па кнiгах.
  Падлетак-юнга вельмi кахаѓ чытаць. Для яго гэта была магчымасць з рэальнасцi перанесцiся ѓ фантастычныя, казачныя светы. Забыцца аб тым, што цябе лiчаць усё не вельмi добрым - нават родная мацi.( Мацi нават асаблiва!) I адчуць пры дапамозе кнiг iншае, адмысловае, цiкавае i поѓнае прыгод жыццё.
  А тут гэтага няма! Ён белы раб, белабрысы хлапчук, разам з амаль выключна афрыканцамi, якiя нi рускай, нi англiйскай мовы не ведаюць. Нават няма з кiм пагутарыць, перамовiцца, атрымаць суцяшэнне. I ад гэтага яшчэ больш сумна на душы, нiбы там скрабуцца тыгра-пацукi.
  А ты нiбы механiчны. Рухаешся ѓжо не думаючы. Не занадта хутка, каб не стамiцца звыш усякай меры, але i не павольна, каб цябе не накрыла пякучы бiзун наглядчыка.
  Джым адчуваѓ, што тупее ад такой пакутлiвай працы. Нават падумалася, што ѓ школе, мабыць, не так ужо i кепска было. Вучыѓся хлапчук добра, у тым лiку i дзякуючы моцнай памяцi. Педагогi любiлi, цiхага, спакойнага, стараннага i акуратнага вучня.
  Аднагодкi недалюблiвалi Джыма, але асаблiва не лезлi. Так што не кожны дзень ён атрымлiваѓ па рагах i хадзiѓ у сiняках. Жыць у прынцыпе можна было.
  I магло быць i горш.
  Вось зараз i стала горш... Час ад часу наглядчык б'е хлапчука па голай спiне, або нагам. Ды хаця б проста так ад нуды. I яму пляваць што перад табой жывыя людзi.
  Кормяць таксама слабавата. Ежа грубая i аднастайная. Затое здаровая, i юнга Джым Хокiнс худы, але жылiсты i не выглядае знясiленым. Працягнуць на плантацыi можна доѓга, а збегчы вельмi складана. Вартавыя сабакi сочаць за кожным крокам...
  Джым аднёс сноп з цукровым трыснягом, i зноѓ пачаѓ калупацца ѓ зямлi, як яго аклiкнулi.
  Хлапчук падняѓ галаву. Насупраць яго стаяла дзяѓчына ѓ белай сукенцы i прыбраных туфлiках. На шыi ѓ прыгажунi былi каралi з буйнога жэмчугу, а на руках пярсцёнкi. I сукенка такая багатая i прыбраная. Па баках два байцы ѓ блiскучых, ярка начышчаных ботах i са стрэльбамi - ахова!
  Джым нiзка пакланiѓся шляхетнай даме. Тая на англiйскай мове, якую юнга Джым павiнен быѓ разумець, вымавiла:
  - Ты хто будзеш хлапчук?
  Джым машынальна адказаѓ:
  - Раб нумар сто сорак чатыры!
  Дзяѓчына хiхiкнула i паѓтарылася:
  - Ты будзеш на самой справе?
  Хлапчук адказаѓ, як вынiкала па легендзе:
  - Юнга Джым Хокiнс мiлэдзi...
  Дзяѓчына ѓ белай прыбранай сукенцы праваркавала:
  - Юнга з пiрацкага карабля?
  Джым адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Не зусiм пiрацкага... Хоць у нас на борце i аказалася некалькi марскiх разбойнiкаѓ.
  Дзяѓчына паклiкала хлапчука пальцам:
  - Падысцi блiжэй i раскажы па падрабязней.
  Джым адклаѓ матык. Наглядчык, падаѓся назад. Хлапчук ганарлiва паглядзеѓ перад сабой. Дзяѓчына была крыху вышэй за яго, з чорнымi валасамi i карымi вачамi, але твар нейкi белы. Дзiѓна, што да яе не прыстае загар - здзiвiѓся Джым.
  Сам хлапчук, нiбы ѓ негатыве - волас белы як кудзелю, а скура чорная. Толькi падэшвы босых ног i мазолiстыя рукi крыху святлейшыя.
  Дзяѓчына прамаѓляе, нецярплiва тузаючы галавой:
  - Давай расказвай!
  Джым мiмаволi залюбаваѓся на брошкi з каштоѓных камянёѓ, у гэтай варонай грыве i вымавiѓ:
  - Я дапамагаѓ мацi, абслугоѓваючы карчму. Справы iшлi сярэдне, але вось неяк да нас з'явiѓся поѓны, чырванатвары марак i кiнуѓ некалькi залатых манет.
  Хлапчук пачаѓ пераказваць кнiгу "Востраѓ Скарбы", але рабiѓ гэта таленавiта i займальна, дадаючы сёе-тое i ад сябе.
  Дзяѓчына ѓважлiва слухала. Часам задавала дадатковыя пытаннi.
  Калi юнга Джым дабраѓся да свайго сядзення ѓ бочцы з-пад яблыкаѓ, прыгажуня заѓважыла:
  - А ты гарэзнiца, любiш выведваць чужыя сакрэты...
  Джым хлопчык з голымi, мазолiстымi пяткамi, з прытворным цяжарам (насамрэч хлопчык быѓ вельмi рады падобнай разнастайнасцi!) уздыхнуѓ i вымавiѓ:
  - Ды такi ѓжо я ёсць!
  Дзяѓчына кiѓнула:
  - Пакуль папрацуй разам з усiмi, а ѓначы цябе прывядуць да мяне ѓ спальню i ты да раскажаш гiсторыю да канца!
  Джым неахвотна кiѓнуѓ. Не надта хацелася яму вяртацца да цяжкай, руцiннай працы. Але наглядчык бразнуѓ хлапчука бiзуном. Удар прыйшоѓся памiж вострых як сякеркi, чорных лапатак падлетка. Прыйшлося паспяшацца, каб не атрымаць зноѓ.
  Ды нялёгкая праца ѓ раба на плантацыi. Мусiць, толькi на галерах i каменяломнях горш. Але нiчога, магчыма ён спадабаецца дзяѓчыне, i яна яго памiлуе. Дасць нейкую лягчэйшую i цiкавую працу.
  Джым крыху павесялеѓ i стаѓ калупаць зямлю матыкай куды энергiчней.
  Вось нарэшце сцямнела. Хлапчука адвялi ѓ спецыяльнае памяшканне i заштурхнулi ѓ вялiкую бочку з гарачай вадой. З'явiлiся негрыцянкi, якiя прынялiся скаблiць пацана вяхоткамi, змываючы назапашаны за месяцы працы бруд.
  Калi церлi агрубелыя мазолiстыя падэшвы, то ад гэтага стала казытлiва i прыгожы жылiсты Джым, весела разрагатаѓся. Потым хлапчука апранулi ѓ форму хатняга слугi. Гэта аказалася не занадта прыемнае. У вопратцы цесна, а франтаватыя боцiкi цiснуць. Няма напаѓголага было куды прыемней.
  Потым юнгу Джыма завялi ѓ сталовую. I ѓпершыню за доѓгiя месяцы хлапчук паспытаѓ мяса. Яму падалi курачку ѓ таматным соѓсе, i свежага, белага хлеба. А таксама добрай салаты i салодкай садавiны. Прыгожы хлопчык-юнга Джым Хокiнс паеѓ i яго настрой паднялося. Асаблiва калi яшчэ ѓ сярэбраным куфлi чарнаскурая дзяѓчынка-прыслужнiца паднесла вiны.
  Хлопчык Джым аказаѓся амаль на сёмым небе ад шчасця.
  Ён разумеѓ, што за гэта давядзецца плацiць, але адплата будзе напэѓна вельмi нават прыемнай.
  Юнгу Джыма адвялi ѓ раскошна абстаѓленую спальню. Зьявiлася дзяѓчына. Яна хупавым рухам агалiлася, кiнула сукенку i туфлiкi, застаѓшыся зусiм голай. Перахапiѓшы збянтэжаны погляд Джыма, пасмейваючыся, растлумачыла:
  - Так прыемна ляжаць зусiм без нiчога. Адзенне - гэта крэпасць, у якую заключана цела.
  Хлапчук згодна кiѓнуѓ:
  - Немагчыма не пагадзiцца... Зацесна, асаблiва нагам.
  Дзяѓчына прапанавала Джыму прыгожы падлетак:
  - Так распранiся i прысядзь да мяне!
  Хлапчук-юнга стаѓ лiхаманкава здымаць адзенне. Дзяѓчына строга загадала:
  - Павольней ... Бо ты не дзiкун!
  Джым Хокiнс са смазливой мордачкай пачырванеѓ, але стаѓ рухацца не спяшаючыся... Капрызная дзяѓчынка зноѓ незадаволеная:
  - Ну, ты быццам сонны. Давай плаѓна i як iндыйская танцорка.
  Хлапчук пачаѓ рухацца, асцярожна пазбаѓляючыся ад адзення. Дзяѓчына была вельмi прыгожая. Яе постаць стройная i падцягнутая, хоць i не мускулiстая. Грудзi невялiкiя, але правiльнай, грушападобнай формы, стан тонкая, сцягна шырэй з плыѓным пераходам. Ножкi з вузкай падэшвай, вельмi хупавыя, пятачкi кругленькiя, ружовенькiя. На фоне доѓгiх, чорных валасоѓ скура здаецца па-асаблiваму белай.
  Юнга-прыгажун Джым, наадварот, са светлымi, паспеѓшымi прыстойна адгадуй за час рабства валасамi, i шакаладнай скурай, мускулiсты, з пакрытай свежымi ранкамi спiной.
  Ён прысеѓ побач з дзяѓчынай. Яна больш высокая i доѓгая абаперлася на Джыма гэтага юнгу, прыхiнулася, аголенай грудзьмi да вострых лапатак i прашаптала:
  - Якое ѓ цябе жылiстае, моцнае цела... Ты, напэѓна, нiколi яшчэ не быѓ з жанчынай.
  Хлапчук залiѓся фарбай, i прашаптаѓ:
  - Нет нiколi.
  Дзяѓчына ѓсмiхнулася i прабуркавала:
  - А я цябе навучу!
  I прынялася гладзiць, глянцаваную скуру падлетка...
  Яе рухi станавiлiся ѓсё энергiчней i энергiчней. Яна зняла з яго апошнiя трусы. Хлапчук лiтаральна заводзiѓся, ад дакрананняѓ жаночых рук. Яе вусны цалавалi прыгожы твар Джыма. Прыгожая дзяѓчына нечакана асядлала хлапчука i насаджваецца на годнасць.
  Упершыню сутыкнуѓшыся з сэксам, ды яшчэ ѓ такой грубай форме юнак-падлетак збянтэжыѓся, i запаѓ у ступар. Але яго мужчынская дасканаласць, вялiкае i доѓгае тырчала нiбы кольк. I нудная па мужчынамi сiмпатычная, крамяная дзяѓчынка проста скакала на iм, вохкаючы i юрлiва стагнучы. Яна была цудоѓнай, голай, i куды больш сталай жанчынай чым першапачаткова падумаѓ падлетак. Яе цела куды больш сакавiтае, пышнае, чым дзявочае твар, i рознiца ва ѓзросце была гадоѓ як мiнiмум у дзесяць.
  Джым Хокiнс вылупiѓ вочы i глядзеѓ, не ѓ сiлах вымавiць i словы. З аднаго боку юнака гвалтавалi, з другога ж усё выглядала неяк ненатуральна i незвычайна. Шок - гэта па-нашаму!
  Вартасць прыемна казытала, i ѓ iм пульсавала кроѓ. Буйныя, жаночыя грудзi калыхалiся, падфарбаваныя соску паходзiлi на трускаѓку. Юнга Джым Хокiнс адчуваѓ у сабе абуджэнне звярынага iнстынкту, i схапiѓ дзяѓчынку з развiтымi формамi за грудзi. Тая сладастрасна застагнала мацней. Адкiнулася, выгiнаючыся станам. Яшчэ досыць юная дзяѓчына, хоць ужо дарослая, балдзела з безбародым юнаком, а Джыма Хокiнса гэтага нявiннiка кiдала то ѓ жар, то ѓ холад!
  Незвычайнасць таго, што адбываецца, дзiка ѓзбуджае. Мужчынская дасканаласць набрыняла, пагражаючы лопнуць, i стала вялiзным, нiбы цяплiчны агурок.
  Джым нават падумаѓ, чаму аднагодкi, калi сарвалi з яго трусы, здзеклiва смяялiся, у карчме. Бо ѓ яго вельмi нават для сваiх гадоѓ буйная дасканаласць.
  I хiба ён употай не марыѓ, аб жаночай ласцы?
  Перевозбужденный малады юнга нiяк не мог скончыць. Час ляцела ... Жанчына на iм перажыла ѓжо цэлы каскад аргазмаѓ i стала стамляцца. Тузануѓшыся яшчэ пару разоѓ саскочыла ... Лiзнула нiбы марозiва дасканаласць на развiтанне i сунула Джыму Хокiнсу шакаладную цукерку:
  - Ты сапраѓдны мачо!
  I пацалавала ѓ лоб, шапнуѓшы:
  - Ну, iдзi, хутка змена наглядчыка прыйдзе! I зноѓ надзень лахмацца, будзе працаваць як i раней.
  Джым Хокiнс падняѓся i... не змог нацягнуць спушчаныя штаны. Вартасць была занадта ѓжо вялiкая i працягвала стаяць, як камень. I як з такiм выйсцi.
  Юнак-юнга схапiѓ за сваю дасканаласць i паспрабаваѓ прыцiснуць. У гэтым момант рушыла ѓслед вывяржэннi. Сэрца закалацiлася, нiбы хуткастрэльны кулямёт, i ѓсе часткi цела затрэслiся. Джым Хокiнс адчуѓ першы ѓ жыццi аргазм. Вылiлася прыстойна белай кашыцы. Пажадлiвая дзяѓчынка з прагнасцю кiнулася яе злiзваць. А юнака, дакладней хлапчука, так трэсла i ён, страцiѓшы сiлы, павалiѓся на раскошны ложак.
  Служанкi па загадзе дзяѓчыны яго паднялi, знялi штаны, i начапiлi рабскiя шорты ѓ якiх Джым Хокiнс працаваѓ на плантацыях. I павялi хлапчука ѓ рабскi барак.
  Хлопчыкi, якiм яшчэ не было васямнаццацi начавалi асобна. Яны ляжалi на дошках, крыху прысыпаных саломай. Са смяшкам сустрэѓшы Джыма падлеткi пацiкавiлiся:
  - Ну як ты ёй вдул?
  Юнга адказаѓ з усмешкай:
  - Вядома так!
  Хлопчык старэйшы па камеры хiхiкнуѓ:
  - Малаток! А прынесцi нам што-небудзь паесцi?
  Джым разгублена прамармытаѓ:
  - Ды я прабачце забыѓся!
  Юнак таксама басаногi i напаѓголы, гадоѓ шаснаццацi заѓважыѓ:
  - Трэба клапацiцца аб таварышах! А пакуль усiм спаць!
  Хлапчукi ѓляглiся. Джым паклаѓ руку пад галаву, засоп носiкам. Сон юнага i моцнага пацана быѓ моцны. На ранiцу, зрэшты, ён прачнуѓся не выспаѓшыся. Страчаны быѓ час на каханне.
  Потым хлапчукi-рабы адправiлiся есцi кашу з падлогай гнiлой рыбай. Падмацавалi сiлы, i зноѓ за працу. Пад пякучым сонцам, шакаладныя ад загару падлеткi, разграбалi матыкамi зямлю i капалi. Звыклыя да працы рабяты. Тут былi i яшчэ зусiм дзецi, i старэйшыя юнакi, але яшчэ безбародыя.
  Калi барада прабiваецца, iх ужо пераводзяць да дарослых.
  Джым працуе, яе сухое, мускулiстае цела, блiшчыць ад поту. Яму вельмi хочацца, каб час iшоѓ хутчэй. Каб хутчэй сустрэць дзяѓчынку.
  Вось ужо сонца ѓ зенiце i самы сонцапёк.
  I тут з'явiлася зноѓ дзяѓчына, дакладней жанчына, якая спачатку здавалася юнай дзяѓчынай, але падчас занятку каханнем станавiлася больш сталай i пышнай.
  Яна паклiкала да сябе Джыма. Хлапчук, мiльгаючы босымi пяткамi, сваiх загарэлых ножак падбег да яе.
  Жанчына хiхiкнула i вымавiла:
  - Ты мой раб! Устань на каленi!
  Юнга неахвотна ѓстаѓ. Жанчына схапiла хлапчука адно рукой за валасы, а iншы сцягнула з сябе трусiкi. I рашуча ткнула галаву юнгi Джыма сабе памiж ног, зароѓ:
  - А цяпер лiжы маю шапiках!
  Хлапчук з уздыхам пачаѓ працаваць мовай. Ён гэта рабiѓ першы раз у жыццi. I яму было брыдка, ён адчуваѓ у сабе прынiжэньне. I да горла падступала млоснасць, праѓда жанчына перад шпацырам прыняла ванную. Яе ѓлонне здавалася на смак мовы крыху саланаватай. Хлапчукi-нявольнiкi паднялi галовы, i пачалi хiхiкаць. I тут жа на iх голыя спiны абрынулiся пугi наглядчыкаѓ. Адзiн з удараѓ прыйшоѓся так спрытна памiж вострымi лапаткамi адно з падлеткаѓ, што палiлася кроѓ. Ды i iншым хлапчукам прыйшлося несалодка. I ён з крыкамi i стогнамi апусцiлi пад выкрыкi наглядчыкаѓ галавы i зноѓ сталi старанна працаваць. Жанчына, бачачы гэтыя сухiя, загарэлы, юныя целы, адчула прылiѓ узрушанасцi i застагнала. Мова не занадта ѓмела яе таксама ѓзбуджае. I ѓ твар Джыму пырснула вiльгаць, вылучэннi скончыла ѓ аргазме маладой жанчыны.
  Хлапчук машынальна аблiзнуѓся, затым у яго ванiтавала. Жанчына кiѓнула:
  - Малайчына, гэта ты рабiѓ добра! Не бянтэжся, давай спусцi шорты.
  Джым пакорлiва скiнуѓ, свой няхiтры гарнiтур. Яны працуюць на гарачым, трапiчным востраве напаѓголыя. Жывот юнгi, быѓ злёгку запалым, але рэльефным прэсам. Скура яшчэ чыстая. Мужчынская дасканаласць даволi буйное, але валосiкi на падставе ледзь прыкметныя.
  Жанчына адцягнула скуры i стала весцi мовай. Звер маментальна вырас у памерах. Джым сладастрасна застагнаѓ.
  Жанчына стала з энтузiязмам працаваць ротам. I ёй гэта вельмi падабалася. Яна заводзiлася, i стала стагнала сама. Джым ж задыхаѓся ад узрушанасцi. Яму было вельмi добра. Жанчына сунула свой палец памiж ногi i зараѓла ад аргазму. I бруя белага крэму стукнула ёй у рот. Яна прагна глынула. Як гэта было ёй прыемна i вельмi смачна. Ды падабацца смактаць у пацана, калi пульсавалы стрыжань ледзь пакрыты валасамi.
  Джым цяжка дыхаѓ... Жанчына пагладзiла яго. Сунула зноѓ даволi дарагую, па тых часах рэдкую шакаладную цукерку i прабуркавала:
  - Якi ты смачны i салодкi... Мой хлопчык я табой задаволеная!
  Джым спытаѓ з усмешкай:
  - Можна мне адпачыць?
  Жанчына строга адказала:
  - Не працуй далей з усiмi! Гэтай ноччу ѓ мяне будзе баль у палацы губернатара. У наступную, мы дамо табе лiшнюю гадзiну паспаць, каб ты стаѓ свяжэй!
  Юнак пакланiѓся:
  - Воля ваша спадарыня!
  I з уздыхам адправiѓся зноѓ калупаць рыдлёѓкай. Юнае, моцнае, ад прыроды здаровае цела абвыкла да фiзiчнай нагрузкi, але было нудна i сумна. А размаѓляць хлапчукам адзiн з адным нельга - наглядчыкi наносяць удары, прычым вельмi балючыя.
  Так што даводзiцца, каб хоць крыху забiць час, нешта маляваць у сваiм падлеткавым уяѓленнi;
  Вось ён апынуѓся побач з Юльянам Адступнiкам. Вядомы рымскi iмператар у бiтве з парфянамi патрапiѓ у цяжкае становiшча. Але спадкаемцы Цэзара змагалiся мужна i адкiнулi парфян. Але сам iмператар патрапiѓ з невялiкiм атрадам у асяроддзi адчайна спрабаваѓ прарвацца да сваiх.
  Джым Хокiнс выскачыѓ на гарачы пясок. Хлапчук-тэрмiнатар адразу ж сцямiѓ, што гэта не зусiм сон, тым больш занылi яшчэ не зусiм загойданыя пухiры на падэшвах. Але разважаць некалi - трэба ратаваць iмператара!
  Пацан-рэйнджар адным ударам у скачку збiѓ пецярых парфян ужо абклалi iмператара. Затым, Джым Хокiнс, вельмi спрытна падхапiѓ абодва мячы i ѓ ступiѓ у лаянку. Першыя чатыры воiны-персы ѓпалi са ссечанымi галовамi. Затым хлапчук кiнуѓ кiнжал босымi пальцамi, i той у палёце перакруцiѓся i, перарэзаѓ глоткi траiм лучнiкам.
  Джым Хокiнс радасна выклiкнуѓ:
  - Гэта мужчынская бiтва!
  Пасля чаго перайшоѓ у рашучы наступ. Яго ѓзмахi мячоѓ былi нiбы газонакасiлка. Яны секлi ѓсiх запар, i рассякалi канечнасцi персаѓ. Вось буйных начальнiк парфян якi спрабуе дастаць iмператара сам страцiѓ пэндзаль рукi. А потым i галаву.
  Джым Хокiнс кiнуѓ з круцёлкi нагамi адразу пяць кiнжалаѓ, i выкасiѓ цэлы шэраг лучнiкаѓ. Пасля чаго прароѓ:
  - Гадзiна фартуны! Надышоѓ час пагуляць!
  I яго мячы зладзiлi стрыжку парфянскай армii. Правадыр армii цар Персii Iндэмон вылупiѓ зенкi. Напаѓголы, мускулiсты хлапчук ссякаѓ усiх запар i ѓсеваѓ ѓсе подступы да Юлiяна трупамi. Нiколi яшчэ ѓладару Парфii не даводзiлася бачыць гэтак лютага байца. I тое, што гэта ѓсяго толькi безбароды юнак выклiкала сур'ёзны страх.
  Раптам сапраѓды паганскiя Багi вырашылi дапамагчы Старажытнаму Рыму i замест адступлення, Юльян вярнуѓ на Зямлю рэлiгiю продкаѓ! I цяпер гэта цi Геркулес, цi сын Геркулеса ваюе з парфянскай армiяй.
  А Джым Хокiнс усё больш i больш уваходзiѓ у раж. Ён кiдаѓ цяжкiя i вострыя прадметы. Калоѓ i разiѓ ворагаѓ Старажытнага Рыма, а яго мячы здавалiся захапляльнымi маланкамi. Хлапчук-тэрмiнатар натхнiѓ i астатнiх рымлян. З крыкамi: Геркулес! Геркулес з намi! Яны кiдалiся на парфян падвоiѓшы ѓтрох свае сiлы. Змагаѓся i сам iмператар.
  Юллян быѓ толькi крыху вышэй сярэдняга росту, але выдатна складзены, i прыгожы. У момант гiбелi яму было ѓсяго трыццаць два гады, i не вядома, што чакала б Рымскую iмперыю далей пражывi адступнiк па больш. Але зараз, падобна, парфяне падалi назад, i пачалi адыходзiць.
  I астатняе рымскае войска дадало спякоту. Цар Iндэмон паспрабаваѓ пераламаць ход бiтвы, i з адборнай тысячай несмяротных рушыѓ у лаянку. Але ѓ гэтым была яго фатальная памылка.
  Джым Хокiнс звярнуѓ увагi на вельмi буйнога - вышэй Крысабою ростам чалавека, у кароне i плячыма, нiбы шафа ѓ залатой кальчузе. I хлапчук, бачачы, як слухаюць загады гэтага ѓладара зразумеѓ: час дзейнiчаць. I падхапiѓ упушчаны персам лук. Iмклiва нацягнуѓ яго нагой, так што ледзь не лопнула цецiва. А затым выпусцiѓ стралу, у думках суправаджаючы яе палёт.
  I прамчаѓшыся, калючае джала, упiлася напышлiваму цару Парфii ѓ шыю, разарваѓшы сонную артэрыю. I вялiзны вагой паѓтара, а то i ѓ два цэнтнеры ѓладар грымнуѓся з ломавага слана.
  Гiбель цара, вядома, зруйнавальны ѓдар па войску. Тым больш, калi маладзейшы спадчыннiк паспрабаваѓ узяць камандаванне на сябе, як Джым Хокiнс i ѓ яго паслаѓ стралу. У вынiку i гэты супернiк апынуѓся праколатым скарпiёнам. Рымляне, убачыѓшы якi рвецца ѓ бой iмператара, зараз крычала: Апалон, Апалон з намi!
  А Джым Хокiнс бiѓ парфян рукамi i босымi дзiцячамi нагамi, выкарыстоѓваючы прыёмы пра якiя ён чытаѓ у кiтайскай кнiзе перакладзенай на латынь.
  I гэтае варварскае войска звярнулася ѓ павальныя ѓцёкi. Цяпер рымляне пераследвалi Парфiю i ѓ гэтай гонцы ваѓкоѓ не магло быць i гаворкi, аб прабачэннi i лiтасцi. Гора ѓцякаючым, i гора ѓцякаючым ад рымлян удвая.
  Усходняе войска раставала на вачах, а лацiнскiя палкi, легiёны i кагорты няѓмольным. Жалезныя i трывалыя яны ламаюць i рэзаюць усё запар, i забiваюць вяльмож...
  Хлопчык жа мiльгаѓ голымi, ружовымi пятачкамi, i правёѓ мячамi млын, ссекшы адразу пецярых супернiкаѓ.
  Поѓная перамога. Ацалелыя парфяне падаюць на каленi i моляць аб лiтасцi.
  Джым Хокiнс падышоѓ па клiчы iмператара. Той ласкава паглядзеѓ на яго. У антычныя часы людзi крыху нiжэй, чым у пазнейшыя стагоддзi, ды i ѓ сне хлапчук уяѓляе сябе больш старэйшым па ѓзросце. Так што на выгляд хлопчыку Джыму Хокiнсу па Рымскiх мерках гадоѓ чатырнаццаць, пятнаццаць. Гэта значыць, ужо можна лiчыць мужчынам, хай i без барады. Юллян паглядзеѓ на яго драпiны i ѓдары i з шырокай усмешкай спытаѓ:
  - Ты бог?
  Джым Хокiнс сумленна i справядлiва адказаѓ:
  - Я чалавек!
  Юллян цяжка ѓздыхнуѓ i таксама шчыра адказаѓ:
  - Шкада... Вельмi шкада!
  Хлапчука, юнгу - тэрмiнатара гэта раззлавала, i ён жорстка адказаѓ:
  - Няма чаго шкадаваць! Чалавек гэта гучыць ганарлiва!
  Юллян ухвальна кiѓнуѓ i паляпаѓ дзецюка па плячы:
  - Выдатна сказана! Чалавек гэта i гучыць горда, i ён павiнен быць ганарлiвым, а не глiнай у руках ганчара!
  Войска ѓхваляльна зашумела. Паходны жрэц пачаѓ рыхтаваць язычнiцкi малебен з нагоды перамогi. Юльян вырашыѓ адрадзiць ранейшыя культы. Адзiн з iх - гэта пакланенне Юпiтэру, Марсу i Мiтры. Хаця зразумела, што язычнiцкая вера мае патрэбу ѓ мадэрнiзацыi. Тут прапанавалi розныя iдэi. Бо ѓжо ёсць вучэнне аб Елiсееѓскiх палях раi для воiнаѓ i гераiчных людзей, вучоных мужоѓ. Дык чаму б i не зрабiць гэта афiцыйнай дактрынай. Будзеш пакораны iмператару, здолееш вызначыцца на службе i атрымаеш сабе на тым свеце гарэм, i будзеш спраѓляць там шляхетныя балi, будучы вечна маладым i моцным! Дык навошта элiце тады вучэнне пра Хрыста?
  Горды хлапчук Джым Хокiнс, якi таксама не вельмi любiѓ традыцыйнае хрысцiянства, двудушнае i жорсткае, заѓважыѓ:
  - Чалавек сам каваль свайго шчасця, i сам ганчар свайго поспеху!
  Юллян працягнуѓ хлапчуку руку, моцна пацiснуѓ яе i з усёй шчырасцю прапанаваѓ:
  - Будзь маiм сынам i спадкаемцам! Ты не па гадах мудры, i ѓ табе Звышчалавецкая сiла!
  Пасля чаго iмператар вывеѓ з-за пояса пярсцёнак цэзараѓ. Гэта пярсцёнак, як правiла апранае iмператар таму, каго выбiрае сваiм пераемнiкам, i гэта як правiла знак усынаѓлення.
  Джым Хокiнс надзеѓ сабе пярсцёнак на ѓказальны палец i з натхненнем вымавiѓ:
  - Я спадзяюся аказацца годным долi стаць сынам iмператара...
  Юльян разбiѓ Парфянскае войска i зноѓ аблажыѓ iх добра ѓмацаваную сталiцу. З'яѓленне Джыма Хокiнса было сустрэта з радасцю. Рымскi iмператар, расцалаваѓ хлапчука i падняѓ яго моцным рукамi над сабой, вымавiѓшы:
  - Дзякуй Багам! Я ѓжо думаѓ, цi не загiнуѓ ты!
  Джым, разумеючы, што праѓду не так ужо лёгка растлумачыць, тупаючы босымi ножкамi, адказаѓ:
  - Сапраѓды кажучы, ваша вялiкасць мой рэальны бацька, гэта Апалон i ён часам забiрае мяне на Алiмп i да iншых мiроѓ, каб я не занадта абвыкаѓ да людзей!
  Iмператар, празваны ѓ рэальнай гiсторыi адступнiкам, здзiвiѓся:
  - Ты бачыѓ Алiмп?
  Джым Хокiнс, як i ѓсе iнтэлектуальна развiтыя хлапчукi, любiѓ складаць i таму ахвотна пацвердзiѓ:
  - Так!
  Юллян захоплена выклiкнуѓ:
  - I бачыѓ Юпiтэра!
  Хлопчык-юнга, шырока ѓсмiхаючыся жамчужнымi зубамi, адказаѓ:
  - Мой дзядуля Юпiтэр перадае табе прывiтанне! I жадае поспехаѓ! Каб Рымская iмперыя - пакарыла ѓвесь свет! I ѓся светабудова!
  Iмператар ва ѓсю глотку выклiкнуѓ:
  - Дзякуй багам! Ды прынясуць яны перамогу!
  Хлапчук-спадчыннiк i юнга тут жа прапанаваѓ не марудзiць са штурмам, бо мясцовасць, вакол спустошаная i рымскiм войскам занадта складана здабыць сабе пражытак i пiтво.
  Джым, узброiѓшыся лепшым рымскiм лукам, якi яшчэ i ѓдасканалiѓ, адправiѓся на паляванне. Лепш усё абдумваць план штурму, бачачы само крэпасць i заадно забiваючы ворагаѓ.
  Джым Хокiнс стрэлiѓ з дыстанцыi ѓ ваяра з пунсовымi пёрамi на шлеме. У адказ у хлапчука паляцелi цэлыя хмары стрэл. Але юны ваяѓнiк не звяртаѓ на iх нi найменшай увагi: усё роѓна не далятаюць, i стрымана выбiваѓ супернiкаѓ, а сам хуткiм крокам, раз-пораз, пераходзячы на бег, iшоѓ вакол сцяны.
  Горад i сапраѓды быѓ вялiкiм, нямногiм саступаючым Рыму i акружаны з высокiмi сценамi. Яго не змог у сваё ѓзяць i Траян Вялiкi, i многiя iншыя заваёѓнiкi. А тут фактычна галоѓная сiла Парфii. Скарыѓшы яе, i твае ѓладаннi Рым могуць распасцiрацца да самай Iндыi.
  Хлопчык Джым звярнуѓ увагу, што сцены горада амаль усюды вялiкiя, тоѓстыя i зуб'ямi. Для ѓзяцця такога горада трэба шмат доѓгiх усходаѓ, i не факт, што ты iх знойдзеш. Крыху слабейшая абарона, дзе горад абмывае рака, там бурны паток. Адвесцi раку можна, але часу гэта зойме не менш за два месяцы ѓпартай працы. Дык што застаюцца якiя яшчэ спосабы?
  Напрыклад, падарваць сцяну i прарвацца ѓ пралом! Самы просты спосаб, але патрэбная выбухоѓка. Але недалёка ад горада ёсць вялiкiх памераѓ лес. I пры некаторым спрыце выбухоѓку можна зрабiць з... пiлавiння, дадаѓшы да iх найпростых мiнералаѓ i соляѓ. А босымi пяткамi хлапчук адчуѓ, што такога роду мiнералы i солi ѓ глебе ёсць.
  Падарваць лепш за ѓсё самую высокую частку сцяны, дзе сабралася найбольшая колькасць варожых воiнаѓ. Цяпер парфяне пашкадуюць, што адважылiся ѓвогуле пайсцi супраць Рыма.
  Джым Хокiнс расстраляѓшы чатыры калчаны, вярнуѓся назад у лагер i радасна паведамiѓ Юльяну:
  - Багi падказалi мне якiм чынам можна ѓзяць крэпасць! Але няхай твае воiны паслужаць нашаму рытуалу!
  Рымскi iмператар жорстка загадаѓ:
  - Слухайцеся майму сыну, як мне самому!
  I войска, якое бачыла Джыма Хокiнса ѓ справе, гаркнула ѓ адказ прывiтанне. А дзяцюк-цэсарэвiч, актыѓна раздаваѓ загады. Спачатку трэба ѓ першую ж чаргу ссекчы дрэвы i дробна перамалоць. I гэта апынецца вельмi крутая забойная сiла, супраць ворагаѓ Старажытнага Рыма.
  Трэба мноства пiлавiння змяшаць з мiнераламi, i тады атрымаецца магутная бомба антычных часоѓ. Яна павiнна спрацаваць куды больш эфектыѓна пораху, i не горш нiтраглiцэрыну. Вось гэта сапраѓды хлапчук-тэрмiнатар задумаѓ. Прычым Джым сам асабiста сек лес, i перамолваѓ бярвёны на шчыты i пiлавiнне.
  Голы, мускулiсты тулава хлопчыка блiшчаѓ ад поту, i здавалася, што дзяцюк адлiты з бронзы.
  Верачы ѓ волю багоѓ, рымскае войска працавала вельмi дружна, зладжана i энергiчна. Пiлавiнне i магутныя драѓляныя шчыты хутка будавалiся. Праѓда, парфяне паспрабавалi распачаць вылазку.
  Джым Хокiнс з радасцю памахаѓ двума мячамi, а з-за засады ѓдарыла коннiца. Пара тысяч персаѓ патрапiла ѓ асяроддзе. Хлапчук-вiцязь-юнга дзяѓбу iх правадыр нагой у скiвiцу, прымусiѓшы страцiць масу зубоѓ. А затым яго пара мячоѓ зарабiла, нiбы былi брытвавым прыборам. I парфяне апынулiся ѓ мяшку, i асяроддзi самай доблеснай армii свету.
  Ды шмат у рымскай армii ваявала цяпер варвараѓ, але ад гэтага яна стала мацней, увабраѓшы ѓ сябе i свежую кроѓ, i новыя баявыя прыёмы.
  Джым Хокiнс больш, iншых атрымаѓ поспех у гэта рубцы. I спецыяльна дзяцюк хлюпаѓся ѓ вялiкiя лужыны крывi, каб апырскаць рымскiх ваяроѓ. А iм гэта падабалася, атрымлiвалася, што яны ад сына самога Апалона атрымлiваюць боскую ласку, сiлу i поспех.
  Падобна да таго, як многiя ѓ Рыме ѓзрадавалiся вяртанню ранейшых язычнiцкiх культаѓ. I з вялiкiм задавальненнем малiлiся Фартунэ i Юпiтэру.
  Хлапчук-тэрмiнатар, здавалася, пацвярджаѓ рассякаючы персаѓ з аднаго ѓзмаху напалову, што вера язычнiкаѓ дае каласальныя касмiчныя сiлы. I што практычна любы чалавек пры жаданнi можа стаць богам, i тварыць цуды!
  Хрысцiянства ж здавалася занадта варожым жыццёвым задавальненням i з прычыны гэтага непрывабным. Тым больш, цi будзе яшчэ рай? Ды i цi бачыѓ хто з тых, хто жыве ѓ чацвёртым стагоддзi ѓваскрослага Хрыста?
  Ды паверыць ва ѓсемагутнасць укрыжаванага, няшчаснага чалавека вельмi цяжка, нават вытанчанаму розуму. А тым больш варварам, цi рымлянам, якiя шанавалi культ сiлы i для якiх крыж быѓ ганьбай. Каб усемагутны Бог, прынiзiѓ сябе да смерцi на крыжы - гэта i ѓвогуле ѓяѓлялася ѓтрапёнасцю i паверыць у такое....
  А свае багi простыя, зразумелыя, чалавечыя... I нiхто не аказаѓ сур'ёзнага супрацiву адроджаным культам!
  А вось i цяпер рысскiя ваяры, хай з iх палова не лацiнасы, а варвары з энтузiязмам выконваюць наказы iмператара i яго Сына i Сына Апалона.
  Уначы дастаткова колькасць пiлавiння i мiнералаѓ ужо прыгатавана. Джым Хокiнс не стаѓ дажыцца досвiткам, а загадаѓ рушыць павозку ѓ цэнтральным пункце варожай абароны неадкладна.
  I панеслiся трафейныя парфянскiя конi, разам са смяротным грузам да вежы цароѓ. З падганялi, прыпякаючы бабкi i ногi запаленымi паходнямi i ѓдарамi доѓгiх бiзуноѓ. I хоць персы i акрылi бязладнае стралянiну ѓ начную iмглу, было ѓжо позна.
  Джым Хокiнс каб узмацнiць свой голас, праз вялiзны медны рог прагарлапанiѓ:
  - Ды здзейснiцца iмя Багоѓ! Ды будзе Юпiтэр на ѓ дапамогу!
  Iрванула так, што i за пару вёрст з галоѓ рымлян збiвала з галоѓ шлемы. Але парфянам дасталася ѓ тысячу разоѓ мацней. Галоѓныя сховiшчы ад выбухной хвалi падкiнула вышэй, i сцены ѓздыбiлiся. Многiя сотнi персiдскiх воiнаѓ аказалiся забiтыя на месцы, а яшчэ больш пакалечылася...
  Джым Хокiнс, якога таксама штурхнула выбухной хваляй, упаѓ было на каленi, але тут жа ѓскочыѓ. Пацан-юнга зноѓ гаркнуѓ:
  - А цяпер у атаку сябры! На славу нашага Бога Апалона!
  I кiнуѓся першым, мiльгаючы босымi, з налiплым на кроѓ пылам хлапечымi пяткамi. А за iм iмчалася i ѓся рымская, незлiчоная, ва ѓсякiм разе, у начным кашмары войска.
  Джым Хокiнс першым дасягнуѓ пазiцый парфян i жвава ѓзлез пад абваленай сцяны. Пацан-тэрмiнатар знаходзiѓся ѓ наймацнейшым азарце. Ён сек усiх запар, хоць ужо было вiдаць, што парфяне страцiѓ здольнасць рэальна супрацiѓляцца. У iх упаѓ баявы дух, i выпарылася ѓсякае жаданне пярэчыць рымлянам. Але ѓсё роѓна знiшчэнне працягвалася, i iшла рэальная разня.
  Хлапчук-тэрмiнатар урэзаѓ голай пяткай у падбародак аднаму са шляхетных персаѓ зламаѓ яму скiвiцу i шыю. Той павалiѓся прама ѓ кацёл з кiпячай смалой, якую прыгатавалi парфяне, каб лiць на галаву атакуючым рымлянам.
  Смала расплюхалася i некалькi персаѓ з перапуду таксама павалiлiся ѓ катлы i ѓ iх смажылiся жыѓцом.
  Джым Хокiнс размахваючы мячамi, i прасякаючы чарговую прасеку, заспяваѓ цэлую баладу:
  Я рыцар Рыма i мяча...
  Гасподзь заклiкаѓ мяне на лаянку!
  Свет атрымаѓ адразу ката,
  А ты Фартуну лепш слаѓ!
  
  Вырашылi адрадзiць вялiкую мару,
  Што чалавек падобным Богу моцным стаѓ!
  I пакахалi, мудрасць, прыгажосць,
  У якой увасоблены парыѓ сэрцаѓ у метал!
  
  Няма не язычнiк, Цэзар быѓ,
  Ён у рацi роѓнага не ведаѓ сабе...
  I прамянiстай славай Рым,
  Кiдае выклiк страху-сатане!
  
  Усё звярнуцца ѓ прах,
  Але толькi неѓмiручы дух!
  Знойдзеце сiлу мы ѓ словах,
  Якiх не сказаць нам у слых!
  
  Паверце, чалавек не труп,
  У iм лепшае, жыве заѓжды...
  Прамень славы не патух...
  У сэрцах кахання зорка!
  
  I што такое кроѓ,
  Яна дае нам жыццё...
  З болю ёсць каханне,
  I за яе трымайся!
  
  Павер, што ты не слабы,
  I моцным быѓ душой!
  Хай гiне ѓ плоцi раб,
  Мы справiмся з уздой!
  
  Калi ты баязлiвасць пераможаш,
  I згiне жах дзiкi...
  Тады парыш ты вышэй дахаѓ,
  Багоѓ лiчачы аблiччы!
  
  Прыйдзе Алiмп, запалiць агонь,
  I будзе святло прамянiстае...
  Але слабога герой не чапай,
  Клiента акулiста...
  
  Хто топча дробнага чарвяка,
  Той сам нiкчэмны сэрцам!
  А страсць вялiкая мая,
  Пад хвост дзве трэскi перцу!
  
  Карацей Белабог прыйдзi,
  Я стану Апалонам...
  Мы закрэслiм, пяром нулi,
  За намi мiльёны!
  I з кожным ударам мускулiстага, падобнага на Геркулеса хлапчукi нехта падаѓ. А персы бухалiся на каленi нема лямантавалi аб лiтасцi.
  Сталiца Парфii ѓпала, i над ёй зараз развiваѓся Рымскi сцяг.
  Палонныя палi нiцма i цалавалi хупавыя сляды босых ног хлапчука-бажаства, якi тварыѓ подзвiгi Геракла.
  Джым Хокiнс узяѓ у свае моцныя рукi ключ ад Азii i падышоѓ да iмператара Юльяна. Той падзякаваѓ спадкаемцу i перадаѓ яму назад, сказаѓшы: "Слава Апалону".
  Юльян будуе новую сталiцу. Джыму Хокiнсу таксама стала маляваць уяѓленне ѓсё як бы крыху паскорана, накшталт кiнастужкi... Вось ён зноѓ сустрэѓся iмператарам Юльянам. Парфянскае царства, ад якога ѓ рымлян было столькi праблем зрынута, i Юльян якога ѓжо называлi Вялiкiм вырашыѓ аднавiць Вавiлон.
  З'яѓленне Джыма Хокiнса названага сына iмператара i таго лiчылi сынам Апалона было ѓспрынята рымлянамi як знак багоѓ.
  Перад хлапчуком вясталкi сыпалi ружовыя пялёсткi. Джым папiраѓ iх босымi, з мазолiстым падэшвам нагамi, i ганарлiва выпнуѓшы грудзi, iшоѓ нiбы трыѓмфатар. Голыя пяткi прыемна казыталi пялёстачкi, i настрой ад гэтага ѓзнiмаѓся. Юллян пацiснуѓ хлапчуку яго мазолiсты ад ратных прац руку, вымавiѓшы:
  - Аб мой сын! Я загадаѓ са скарбаѓ, захопленых у парфян адлiць табе залатую статую уставiѓшы смарагды замест вачэй! Калi ты сын Апалона то падобны самому Богу прыгажосцi i ратнага мастацтва!
  Джым Хокiнс сцiпла адказаѓ, скрыжаваѓшы рукi на мускулiстых грудзях, моцнага падлетка:
  - Я ѓсяго толькi падобны богу, будучы чалавекам!
  Юллян кiѓнуѓ моцнаму, сапраѓды падобнаму Апалон у малалецтве хлапчуку i абвясцiѓ:
  - У тваю частку i гонар пачатку адраджэння Вавiлона зробiм гладыятарскiя баi!
  Джым шчыра вымавiѓ:
  - Менш крывi! Нашы багi патрабуюць не ахвяр, а мужнасцi i адвагi!
  Юллян з гэтым пагадзiѓся:
  - Ды будзе так! Але тыя парфяне, якiя не змiрылiся павiнны загiнуць у гладыятарскiх бiтвах, каб не прычынiць новых бед Рыму!
  Джым Хокiнс-малодшы адказаѓ на гэта:
  - Няхай iх долю вырашаць багi! Толькi няхай у гэтых не ѓдзельнiчаюць жанчыны i дзецi!
  Юллян двухсэнсоѓна адказаѓ:
  - Тыя, хто не небяспечны нам удзельнiчаць у танцы смерцi не будуць!
  Статуя адлiтая Джыму Хокiнсу быѓ нават вышэй, чым натуральная велiчыня, а смарагдавыя вочы гарэлi. У руках хлапчук-боства трымаѓ два мячы са сталёвымi лёзамi i з дзяржальнямi ѓпрыгожанымi рубiнамi. Рэльефныя мышцы цалкам адпавядалi арыгiналу.
  Потым быѓ раскошны баль i ѓжо падчас балявання зладзiлi першы гладыятарскi бой. Змагалася двое старанна вымытых i змазаных алеем парфян. Яны накiнулiся адна на адну з мячамi. Буйнейшы прапусцiѓ некалькi ѓдараѓ мяча ѓ грудзi i жывот, павалiѓся на пясок. Сутычка апынулася хуткаплыннай i амаль усе рымляне незадаволеныя падобным зыходам нахiлiлi палец унiз - дабi яго! Джым Хокiнс устрымаѓся. Яму не хацеѓ выглядаць нi жорсткiм, нi лiтасцiвым.
  Парфянiн без сораму сумлення закалоѓ свайго суайчыннiка. На гэтым уласна кажучы гладыятарскiя ѓяѓленнi i скончылiся. Толькi да канца балю, калi Юльян падобна Нерону выканаѓ песню, зноѓ выклiкалi на рысталiшча воiнаѓ. На гэты раз бiлiся два падлеткi.
  Яны змагалiся дастаткова доѓга, прычынiѓшы адзiн аднаму мноства ран. I пад канец, зусiм знемагаючы, прабiлi мячамi адзiн аднаму грудзi i замерлi.
  Юнга Джым, тупнуѓ босай нагой, незадаволена заѓважыѓ:
  - Ты бацька абяцаѓ, што не будзе ѓ гладыятарскiх паядынку дзяцей!
  Юллян рашуча адказаѓ, стукнуѓшы кулаком па стале:
  - А гэта i не дзецi! Iм ужо па чатырнаццаць!
  Падобны зыход выклiкаѓ пэѓнае расчараванне ѓ рымлян, i яны асвiсталi памерлых паядыншчыкаѓ.
  Джым не стаѓ пярэчыць. Ён i сам не лiчыѓ чатырнаццацiгадовых дзецьмi. Калi дзяцюк ужо можа з жанчынай, значыць ён не дзiця!
  Ды i ѓ тыя часы ѓ такiя гады ѓ Гасконi i жанiлiся i выходзiлi замуж. Антычнасць i сярэднявечча - сутнасць адно!
  Гладыятарскiя баi пачалiся на наступны дзень.
  Парфяне ваявалi адзiн з адным. Яны былi ѓ лютасцi, кiдалiся i калолiся. Шмат пралiвалася крывi i поту.
  Ужо ѓ першым жа баi з кожнага боку бiлiся па дваццаць чалавек. Тыя, хто выйшаѓ першымi з зялёнымi насцегнавымi павязкамi, а другiя з жоѓтымi. Бiтва працякала з пераменным поспехам. Перамаглi зялёны з якiх на нагах засталося толькi трое, ды i тыя цяжка паранены.
  Другi паядынак выдаѓся крыху не менш крывавым за першы.
  На гэты раз бiлiся па пятнаццаць чалавек з кожнага боку. Адны ѓ аранжавых павязках, iншыя ѓ сiнiх. Стукаюць цяжкiя боты, аб пясок. Самi гладыятары напаѓголыя, шматлiкiя валасатыя, так што вiдовiшча суцэль варварскае i напружанае. Аранжавыя падобна аказалiся мацнейшымi, хоць у цэлым бой выдаѓся канкурэнтным. Iшоѓ упартым абмен ударамi, капала кроѓ.
  Абодва бакi калыхалiся, нiбы брыз хвалi.
  Аранжавыя аказалiся мацнейшымi, з iх пяць ваяѓнiкоѓ выстаяла на нагах. А тыя сiнiя, якiя завалiся, але былi забiтыя, iх мiлаваць рымляне не сталi.
  Баi кiпелi з размахам. Вось, напрыклад, трое львоѓ i пяцёра парфян з тупымi мячамi. Крывавая атрымалася лазенька... На гэты раз iльвам усмiхнулася поспех, акрамя таксама звяроѓ шкадавалi i мячы выдалi палонным кароткiя, iржавыя i даѓно не тачаныя.
  Потым на рынг выйшлi падлеткi, якiх узброiлi аднымi кiнжаламi. Столькi было вiску, крыку, кусання. Яны сплялiся ѓ абдымку i калолi вастрыямi адзiн аднаго, бадалiся, ляжалiся. Хлапчукi да такой ступенi раз'юшылiся, што нават не глядзелi хто ѓ якой камандзе. Проста забiвалi адзiн аднаго, калечылi i дабiвалi на месцы.
  Адзiн з iх нават вырваѓ iншаму сэрца з мускулiстых грудзей, прымусiѓшы апошняга памiраць ад жорсткага болевага шоку.
  Як гэта i цвёрдага i агiдна, але разам з тым па крывавым цiкава. Калi ты зведваеш сумесь рызыкi, задавальненнi i ѓ той жа час брыдка, калi голыя, потныя, у крывi i разрэзах падлеткi раздзiраюць зброяй i кусаюць адзiн аднаго.
  А ѓ антычныя часы дзяцей нараджаецца шмат, i ѓ гладыятарскiх баях удзельнiчае вялiкая колькасць хлапчукоѓ. Яны менш каштоѓных тавар i iх не так шкада. Часта юныя рабы ваююць зусiм галышом, i заѓсёды басанож.
  Жанчыны гладыятары таксама амаль заѓсёды босыя, акрамя толькi найболей знакамiтых з iх. Такiя дзяѓчынкi каб падкрэслiць свой больш высокi статут апранаюць прыгожыя сандалi.
  Рабам да паѓналецця абутак наогул не пакладзена, толькi ѓ мароз iм выдаюць грубыя драѓляныя чаравiкi, каб каштоѓная скацiна не загнулася ад холаду. I калi дзiця ад прыроды дужае i можа вытрымаць снег, аддаюць перавагу яго пакiдаць без тунiкi. Дзецi свабодных рымлян i асаблiва патрыцыяѓ каб быць менш падобнымi на рабоѓ носяць сандалi або плясканнi, а ѓ халодны час боты.
  Джым Хокiнс вядома, як сын бога Апалона вышэй падобных забабонаѓ. Але некаторыя парфянскiя палонныя, гледзячы на хлапчука ѓ адных шорцiках якi сядзiць побач з iмператарам, мабыць прымалi яго за ганаровага наскурнiка i шапталiся.
  А слых Джыма вельмi востры, i непрыемна, калi пра цябе так думаю. Два напаѓголыя рабынi падышлi да прынца i прынялiся рабiць прыемных масаж, для босых ног хлапчукi. Так добра, калi цябе датычацца дзяѓчыны-азiяткi. Мабыць таксама захопленыя рабынi ѓ заваяванай Парфii.
  На нагах застаѓся толькi адзiн з падлеткаѓ, якi, зрэшты, таксама не мог трымацца прама з-за шматлiкiх ран i стаяѓ на карачках.
  Наступны бой аказаѓся крыху экзатычны. Чатыры кракадзiла супраць двух дзясятак парфян з палкамi. I толькi ѓ аднаго апынулася ѓ руках сякера. Алiгатары кiдалiся на палонных, а тыя бiлi палкамi ѓ адказ. Некаторыя парфяне ѓцякалi. Вельмi страшная жывёлiна кракадзiл. Як пстрыкне пашча, так перакушаны парфянiн здох у такiх зубах.
  А iншы ваяр ужо пазбавiѓся ног, а iншы рук. А жаруць кракадзiлы гладыятар вельмi нават са смакам.
  Рослы перс з сякерай секануѓ алiгатара сякерай. Той нават не зрэагаваѓ: такая атрымалася моцная скура. I ѓсё адбiвае запар i кiдаецца пажыраць усiх, хто трапiѓся пад iклы.
  Крывавая калатуша з'явiлася. I стала расцякацца па пясках i жвiру.
  Джым Хокiнс стаѓ падлашчвацца з дзяѓчынамi рабынямi...
  Рабочы дзень скончыѓся i хлапчукоѓ адвялi на вячэру. Напаѓголыя пацаны, былi стомленыя i галодныя. Iм далi порцыю рыбы i рысу, пасля аблiлi вадой i адправiлi адпачываць у барак. Хлопчыкi пляскалi босымi, загарэлымi ножкамi.
  Потым сон...
  Але Джыму не прыйшлося адпачываць, зноѓ яго паднялi. На гэты раз замест ранейшай прыгожай дзяѓчыны перад iм была даволi тоѓстая фраѓ мадам. Гэта жонка старэйшага наглядчыка. Вiдаць, даведаѓшыся аб пасцельных здольнасцях юнага нявольнiка, вырашыла сама з iм паспрабаваць. Ёй было на выгляд гадоѓ трыццаць пяць цi крыху больш, але яна была абжорай, тоѓстая, непрыемная жанчына.
  Паглядзеѓшы на прыгожага хлопчыка, якога вывелi наглядчыкi, яна свiснула:
  - А ты яшчэ птушаня!
  Але калi яе рука сарвала шорты, адкрыѓшы вялiкую годнасць хлапчука, то жонка наглядчыка завыла ад захаплення. Яе руках схапiла за мужчынскую дасканаласць i стала яго тузаць. Пульсавалы стрыжань брыняючы, i велiзарная, тоѓстая фраѓ мадам, павалiла, асядлаѓшы Джыма Хокiнса. Юны юнга сладастрасна застагнаѓ. Дакрананнi жанчыны ѓзбуджалi малалетняга жарабца. I гэта ѓсё выглядала так здорава.
  Падлетак пад здаравеннай бабай, якая на iм скача. I пры гэтым яшчэ раве ад аргазму. I ѓсё ѓ прысутнасцi наглядчыкаѓ, што адпускаюць яхiдныя жарты, i яшчэ падлеткi з барака збеглiся глядзець.
  Жанчына скакала, i зароѓ абвiсла. Саскочыла. Але Джым моцна узбуджаны падлетак яшчэ не скончыѓ, i сам стаѓ яе дзяѓбцi, якая ляжыць на спiне.
  Жанчына зноѓ стала стагнаць, i затрэслася ѓ дзiкiм аргазме. Яна была папросту цудоѓнай. Грудзей вялiкiя, саскi пунсовыя, а цела спатнела. Перад тым як iсцi да хлапчука, яна памылася. Так што Джым не без задавальнення цалаваѓ яе грудзi. I самазабыѓна працаваѓ.
  Жанчына некалькi разоѓ скончыла i знясiлiла. Пад канец выпусцiѓ брую i юнга. Жонка наглядчыка падставiла рот, i з задавальненнем злiзала салодкую кашыцу. Ёй гэта жудасна спадабалася. Да чаго смачнае насеньне ѓ юных, здаровых, фiзiчна развiтых хлапчукоѓ.
  Пасля чаго яны расталiся. Стомлены пасля працы i сэксу, хлопчык-юнга адправiѓся на нары. Там ужо дрочили iншыя хлапчукi. Iх моцна ѓзбудзiла вiдовiшча сэксу. I яны працавалi рукамi. У бараку запахла, нечым спецыфiчным.
  Але шчылiн шмат i пах выветрыѓся, i хлапчукi-рабы заснулi.
  Усё аказалася ѓ цэлым добра...
  На наступны дзень паѓтарылася ранейшае. Пад'ём, сняданак даволi сцiплы i праца. Прычым праца даволi тупая.
  Джым з цяжкасцю чакаѓ паѓдня, калi павiнна была прыйсцi яго прыгожая пасiя. I крыху прыдумаѓ;
  Нiбы прыбой якая выйшла ѓ разводдзе з берагоѓ ракi, велiчэзная арда варвараѓ накiравалася да свежассечанай крэпасцi. На асобнай вежы не баючыся стрэл, стаяѓ рослы чалавек, у лёгкiх, бронзавых даспехах, i мячом у моцнай, мускулiстай руцэ. Кучаравыя валасы, на вялiкай галаве, ужо ладна крануты сiвiзной, i сцягнуты срэбным абручом. Погляд вонкава спакойны, толькi тое якiя звужваюцца, а затым якiя пашыраюцца зрэнкi выдаюць моцнае хваляванне! Якi стаiць па правую руку незвычайна высокi i шыракаплечы мужчына, прагрымеѓ магутным басам:
  - Нас атакуюць, вялiкi! З усёй Галii сабралiся варожыя нам плямёны. Велiч Рыма пад пагрозай!
  Мужчына спакойна адказаѓ, пагульваючы кiнжалам з каштоѓнай ручкай:
  - А ты што Антонiй вырашыѓ, што мы прыйшлi сюды грыбочкi збiраць, а не жорстка бiцца?
  Марк Антонiй разгублена вымавiѓ:
  - Але цi быѓ сэнс Юлiй дазволiць варварам галам сабраць усе сiлы, сотнi сваiх плямёнаѓ, замест таго, каб выкарыстоѓваць простую i надзейную тактыку: бiць, бiць па частках!
  Цэзар з ухмылкай адказаѓ:
  - Аляксандр Македонскi даѓ Дарыю два гады, каб той сабраѓ велiзарнае войска са ѓсёй сваёй найшырэйшай iмперыi i разграмiѓ яго ѓ адкрытым баi. Мы ѓжо ваюем восьмы год. Калi i далей весцi кампанiю ранейшымi метадамi, то на яе не хопiць усяго нашага жыцця!
  Рымскiя лучнiкi трапна стралялi з-за зубьев размешчаных на сцяне, зрэшты, галаѓ было так шмат, i яны беглi настолькi густым натоѓпам, што ѓ iх было непараѓнальна цяжэй прамазаць, чым патрапiць. Тыя варвары што падалi, працятыя стрэламi, бязлiтасна затоптвалiся сваiм супляменнiкамi. Капыты коней i грубыя боты на драѓлянай падэшве, брыдка чмякалi, сумессю бруду i крывi. Цэзар не ѓтрымаѓся i сам выпусцiѓ стралу, цэля ѓ гарцаваѓ на белым скакуне малойчыка. У галаѓ важакам кланаѓ прынята ездзiць на канi менавiта беласнежнай масцi, што сiмвалiзуе чысцiню i заступнiцтва светлых духаѓ.
  Цэзар страляѓ выдатна, яго навучалi стральбе з лука, яшчэ калi ён быѓ маленькiм хлопчыкам. Строгi настаѓнiк за кожны промах, прапiсваѓ пяць удараѓ лазой па дзiцячай спiне. Зрэшты, маленькага Юлiя не толькi лупцавалi, але яшчэ вучылi канцэнтравацца, правiла дыхаць, душачы стомленасць. Вось зараз Цэзар, iмкнецца наладзiць дыханне, кантралюючы частату пульса.
  А варвары ѓжо атакуюць сцены. Галы не такiя ѓжо дрымучыя варвары, з мноства доѓгiх дрэѓ, iмi выраблены сотнi розных, часам настолькi шырокiх усходаѓ, што па iх нават можа праехаць каляснiца.
  Галы равуць, нiбы мядзведзi, якiя не елi цэлую зiму. Пры гэтым б'юць мячамi аб меч, i прысвiстваюць. Рымскiя лучнiкi паляць амаль ва ѓпор, байцы з дапамогай рагатак сутыкаюць усходы ѓ нiз. Але iх шмат i галы паѓзуць уверх нiбы гусенiцы, не зважаючы на страты. Нават на адлегласцi адчуваецца, што ад варвараѓ паражае спiртным, падобна прадстаѓнiкi кёльнскага народа прынялi на грудзi ладную колькасць старажытнай самагонкi.
  На версе iх сустракаюць моцнымi ѓдарамi двусечных рымскiх сякер i кароткiх мячоѓ. Вось першыя страты сярод рымлян, упадзе прабiты рагацiнай цэнтурыён, разгневаныя галы iрвуць яго цела, на часткi, вось завалiлася яшчэ адразу двое рымскiх воiнаѓ.
  Цэзар коратка кiнуѓ:
  - Лiць на варвараѓ смалу!
  Кiпячыя катлы ѓстаноѓлены на спецыяльных прыстасаваннях. Iх паднiмае прымiтыѓны кран, яны пераварочваюцца i льюць галлам на галовы. Кiпячая лава абпальвае варвараѓ, яны лiтаральна вар'яцеюць ад болю. Да верху паднiмаецца задушлiвы пах смаленага мяса. Аслеплыя i абпаленыя галы падалiся назад, але дзiды i сякеры буйнога войска, якое наступала ззаду, не даюць iм адступiць. Крывi i без таго льецца шмат, але калi змяшаная, са смалой, гэта так жудасна...
  Марк Антонiй крычыць:
  - Падпальвай!
  Унiз ляцяць паходнi, смала ѓспыхвае. Галы гараць i рвуцца назад. Iх топчуць заднiя шэрагi, прагiнаюцца ѓсходы. I зноѓ, i зноѓ падаюць варвары. Але атака, нягледзячы на жахлiвыя страты i не думае спыняцца.
  Велiчэзныя горны галаѓ, у iх дзьмуць не вусны, а цяжкiя воiны топчуць нагамi спецыяльныя мяхi з буйвалiнай скуры. Ад чаго гул незвычайны, цягучы, ён дзейнiчае па-асаблiваму на псiхiку галаѓ, нiбы гукi клiчучых да здзяйсненняѓ цёмных багоѓ.
  Цэзар па-ранейшаму спакойны, з усмешкай кажучы:
  - Барбары, для iх гукi важней душы!
  Антонiй на гэта адказаѓ:
  Жрэц Клаѓдзiй прынёс шчодрую ахвяру Юпiтэру i Марсу, i багi сказалi, ухваляем вашыя нашы распачынаннi i падорым перамогу!
  Цэзар адказаѓ у вершаваным стылi:
  Алiмпiйскiя багi моцныя,
  Але яны не дапамагаюць слабым!
  Калi Юпiтэру будзем верныя,
  Сусветную пабудуем дзяржаву!
  Для перамогi патрэбна, нам салдатам,
  Са сталi рука i розуму кемлiвасцю шмат!
  Ад удару рассыплецца злая арда,
  А потым нас яшчэ чакае вялiкая дарога!
  Антонiй ухвалiѓ:
  - Ды праславiцца ззянне Юпiтэра!
  Ад разважанняѓ хлапчука адцягнула з'яѓленне карэты. Яе несла тройка белых коней. Нарэшце з'явiлася каханне хлопчыка-юнгi Джыма.
  Дзяѓчына якая была юнай i спелай адначасова паглядзела праз падзорную трубу на мускулiстага спартовага хлапчука. I дала загад:
  - Узяць яго да нас!
  I ёй кабiне сядзелi дзве дзяѓчынкi. Джыма пагналi наглядчыкi бiзунамi. Юны прыгажун заскочыѓ у карэту. З яго адразу ж сарвалi шорты. Адна з дзяѓчынак ѓзяла пульсавалы, узбуджаны стрыжань у рот, адчуваючы задавальненне. Спадарыня каб выпрабаваць задавальненне, схапiла хлапчука за валасы, i ткнула яго тварам памiж ног. I Джым ужо маючы досвед адразу ж пусцiѓ у ход мову.
  Трэцяя дзяѓчына ѓзяла правую руку юнгi i сунула яе сабе ва ѓлонне. I юных палюбоѓнiк пусцiѓ у ход пальцы. I пайшло паехала. Хлапчук i тры дзяѓчыны гэта так выдатна.
  Джым працаваѓ з азвярэннем. Спадарыня скончыла i запырсканы яму твар. Пасля чаго сама стала працаваць мовай. А дзве iншыя служанкi задаволiлiся спрытнымi рукамi юнгi. Потым праѓда адна з iх паднялася i сунула юнаму прыгажунчыку ѓлонне ѓ твар. Той стаѓ працаваць мовай з яе вялiкiм энтузiязмам.
  Спадарыня прымусiла, умела працуючы юнгу скончыць. I з задавальненнем лiзаѓ языком гэты белы, салодкi крэм. Джым быѓ юных i гiперсэксуальны, i яго мужчынская дасканаласць абвiсла толькi пару секунд, а затым зноѓ набрыняла.
  I Спадарыня кiѓнула:
  - Давай працуй юнак!
  Джым пачаѓ дзяѓбцi. А спадарыня сладастрасна застагнала. I гэта была такая трэба сказаць прыемная праца. А iншая дзяѓчынка запырскала яму твар.
  Яе змянiла сяброѓка, i зноѓ мова хлапчука накiраваѓся дзяѓчыне ва ѓлонне. I вельмi ѓмела апрацоѓваѓ сценкi ѓвiльготненай пячоркi. Дзяѓчынка стала уздрыгваць ад аргазму. Ёй гэта было вельмi прыемна. Спадарыня таксама скончыла, з дзiкiм ровам.
  Хлапчукi на плантацыi, паднiмалi, галовы, i прыслухоѓвалiся. Але наглядчыкi бязлiтасна бiлi iх па худых, але жылiстых спiнах з вострымi рыдлёѓкамi i крычалi:
  - Працуйце! Працуйце пачвары!
  Джым таксама працаваѓ. Ён скончыѓ, але зноѓ умелыя рукi спадарынi паднялi дасканаласць. I юнга стаѓ дзяѓбцi ѓжо iншую дзяѓчынку. А спадарыня запатрабавала мову. Што ж гэта так прыемна, i вельмi крута.
  Джым працаваѓ. Адна з дзяѓчын пачала казытаць яго агрубелую, пыльную пятку. Затым сунула ступню сабе памiж ног. I стала стагнаць.
  Джым Хокiнс варушыѓ энергiчна босымi пальчыкамi, i яго самога гэта завода змяняецца.
  Адначасова з трыма цудоѓны дзяѓчынкам - гэта крута. I твой язык купае ѓ соку.
  Спадарыня скончыла i ѓзяла ѓ рот стрыжань юнака. I той зноѓ выкiнуѓ кашы, праѓда, меншую. Але спадарыня злiзала да кроплi.
  Пасля чаго яна зноѓ узняла дасканаласць, сваёй мовай. I прымусiла хлапчука дзяѓбцi ѓ сваё юрлiвае ѓлонне.
  А мова знайшла для сябе чарговую ѓвiльготненую пячорку. I як гэта было смачна i прыемна. А босыя пальчыкi ножкi хлапчукi ѓзбуджалi i даводзiлi да аргазму чарговую дзяѓчынку.
  Як гэта ѓсё было чароѓна i выдатна. I Джым Хокiнс працаваѓ, з велiзарным энтузiязмам не адчуваючы стомленасцi.
  А дзяѓчаты раз-пораз уздрыгвалi i канчалi ѓ дзiкiм экстазе. Нарэшце яны дасканалай выматалiся, ды i сонца пачало схiляцца да гарызонту i пацямнела.
  Так тры дзяѓчыны i хлапчук заснулi ѓ карэце i iх носiкi саплi. Целы былi аголеныя, i стамiлiся, выматаѓшыся.
  Джым захроп, i нiхто не трывожыѓ, хлапчука, якi бачыѓ казачны сон.
  
  
  
  Прапушчаны ШАНС РАКОСАђСКАГА
  АНАТАЦЫЯ.
  Сталiн паслухаѓ Ракасоѓскага i ѓдарыѓ спачатку па Паѓлюсе. Здавалася, цiкавая стратэгiя i тактыка, але яна прыводзiць да нечаканых наступстваѓ. Цяпер надзея толькi на дзяѓчынак.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Замест удару па Майнштэйне ѓ снежнi 1942 года Сталiн загадаѓ спачатку як прапаноѓваѓ Ракасоѓскi разграмiць Паѓлюса. I савецкiя войскi атакавалi немцаѓ ва ѓмацаваннi. Тыя яшчэ былi суцэль баяздольныя, i абапiралiся на магутную абарону. У вынiку Паѓлюса разграмiць не ѓдалося. А Майнштэйн здолеѓ прарвацца з поѓдня. I дэблакiраваѓ групоѓку ѓ Сталiнградзе.
  Сталiн жа загадаѓ адбiць горад любой цаной. I разгарнулiся жорсткiя баi. Але калi Сталiнград быѓ сiмвалам гераiчнай абароны Чырвонай Армii, то зараз ён стаѓ свайго роду знакам упартай абароны з боку немцаѓ.
  Савецкiя войскi апынулiся скаваныя на сталiнградскiм кiрунку, i абвалу фронта не здарылася. Акрамя таго яшчэ i Роммель атрымаѓ своечасова ад Гiтлера падмацаваннi i паѓнамоцтвы, здолеѓ правесцi эфектыѓны ѓдар у Алжыры. I разграмiѓ амерыканскiя войскi. Адных палонных немцы ѓзялi больш за сто пяцьдзесят тысяч. У гэтых умовах Рузвельт прапанаваѓ Трэцяму Рэйху перамiр'е i перамовы. Дакладна таксама паступiѓ i Чэрчыль. I баявыя дзеяннi на Захадзе спынiлiся. Немцы захавала за сабой частку Афрыкi i яе рэсурсы.
  Пачалiся перамовы, якiя будуць працягвацца шмат месяцаѓ. А нямецкiя войскi прадоѓжаць змагацца.
  Зразумела, у Гiтлера хапiла розуму аб'явiць татальную вайну i павялiчыць выпуск узбраенняѓ. Рабочай сiлы хапае. Чырвоная армiя страцiла шмат часу i салдат ваюючы ѓ Сталiнградзе. I ѓ канцы лютага немцы сфармiравалi дадатковыя рэзервы i нанеслi ѓдар з поѓначы. У баях прынялi ѓдзелы i "Тыгры" i "Пантэры". I заадно прыбыѓ цудоѓны лётчык-ас Марсэль. Вельмi грозны баец. За трыста збiтых самалётаѓ ён аказаѓся першым нямецкiм лётчыкам узнагароджаным паѓторна Рыцарскiм Крыжам Жалезнага Крыж з дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi.
  I немцы змаглi прарвацца да Сталiнграда з поѓначы i ѓтварыць чарговы кацёл з савецкiх войскаѓ.
  I патрапiла ѓ асяроддзе Чырвоная Армiя, быѓшы капiтальна зацiснутай. I ёй немцы ѓстроiлi нiбы курыцу шчыпая.
  I разумее нямецкiя дзяѓчыны на "Пантэры" найвялiкшы клас паказалi.
  Вось дзюбанула Герда пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. I разнесла савецкую трыццацьчацвёрку, прабуркаваѓшы:
  - За залатыя медалi!
  Вось гэта ваяѓнiцы. А як Шарлота дзюбне пры дапамозе пунсовага соску грудзей. I чарговую савецкую машыну пратаранiць. I вось такая яна рудая мегера - проста супер.
  Шарлота ѓзяла i праспявала:
  - Ты закахаѓся ѓ д'яблыцу,
  I вырашыѓ ёй падарыць сваю сталiцу!
  Магда таксама пальнула, ужыѓшы голую, круглую пятку i вякнула:
  - За самы генiяльны апломб!
  Пасля чаго паказала мову.
  А Крысцiна дзюбнуѓшы нацiскам клубнiчнага соску на кнопку i разнёсшы савецкi КВ, завыла:
  - За найвялiкшыя рэкорды танкавых войскаѓ!
  Немцы ѓ сакавiку разграмiлi савецкiя войскi ѓ катле. Частка расейскiх войскаѓ здалася ѓ палон. I гэта было поспехам Трэцяга Рэйха. Пасля чаго сiтуацыя яшчэ больш абвастрылася... Але наступiла бездаражы. Чырвоная армiя стала аднаѓляць страты, папаѓнялi сябе i немцы. Сталiнград аказаѓся пад кантролем Вермахта.
  Да канца траѓня панавала зацiшша. Немцы падцягнулi новыя танкi: "Пантэры", "Тыгр", САУ "Фердынанд", i мадэрнiзаваныя Т-4. Гэта немалыя сiлы. У серыю таксама паступiѓ i найноѓшы знiшчальнiк МЕ-309 i Фоке-Вульфы. Для Чырвонай Армii гэта была праблема. Марсэль збiѓшы 500 самалётаѓ атрымаѓ пятую ступень Рыцарскага Крыжа з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi. Гэты ас аказаѓся надзвычай грозным i небяспечным.
  Вось гэта сапраѓды найнебяспечны з асаѓ.
  А тут яшчэ ѓ небе з'явiлiся басаногiя Альбiна i Альвiна. I гэта дзяѓчынкi надзвычай грозныя i ваююць у адным толькi бiкiнi.
  Альбiна пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, збiла савецкi знiшчальнiк i праспявала:
  - Я вялiкая арлiца,
  Скораю Маскву-сталiцу!
  Альвiна збiла савецкi штурмавiк, пры дапамозе пунсовага соску грудзей i пiскнула:
  -Узвейцеся сокалы арламi!
  Ды немцы тут моцныя, i iх самалёты асаблiва найноѓшы МЕ-309 вельмi магутнае ѓзбраенне маю: сем агнявых кропак, з iх тры 30-мiлiметровыя авiягарматы - гэта сур'ёзна!
  Для Расii - гэта вялiкая праблема.
  Немцы наступаюць у напрамку Астраханi. I пакуль iм спадарожнiчае поспех. Тым больш Чырвоная Армiя не зусiм да гэтага гатова. Ды яшчэ i "Тыгр" аказаѓся лiтаральна шокавым танкам. Яго з'яѓленне выклiкала жах i трапятанне.
  Вось немцы за месяц выйшлi да Каспiйскага мора i адрэзалi Каѓказ па сушы ад асноѓнай тэрыторыi СССР.
  А тут яшчэ i Турцыя ѓступiла нарэшце ѓ вайну. А ѓ яе шмат танкаѓ, у тым лiку i амэрыканскiх.
  Пакуль яшчэ з Японiяй iдзе вайна ЗША i Брытанii, i яна не лезе ѓ бой. Але ѓжо сытуацыя крытычная.
  На фронт стаѓ паступаць "Тыгр"-2. Яго маглi i ѓ рэальнай гiсторыi запусцiць у серыю раней. Але адбiлася жаданне зрабiць гэта разам з "Пантэрай"-2. А зараз немцы маюць больш рэсурсаѓ, i iм бамбардзiроѓкi саюзнiкаѓ, практычныя не перашкаджаюць. Мала таго ЗША яшчэ i сыравiну немцам прадаюць i нафту. Танкi амерыканскiя немцам не патрэбны свае лепшыя. Але затое можна бамбавiкi i штурмавiкi атрымлiваць. Яны нядрэнныя. Асаблiва Б-29.
  Зрэшты, у немцаѓ ужо ѓ серыю са жнiѓня паступiѓ Ю-288, якi амерыканцу крыху саступае ѓ бомбавай нагрузцы, i пераѓзыходзiць у хуткасцi i манеѓранасцi.
  Немцы можна сказаць на белым канi. I iх войскi прасоѓваюцца ѓздоѓж Каспiйскага мора. З кожным тыднем Расея губляе сiлы i iнiцыятыву.
  Баi ѓ цэлым крывавыя.
  Да верасня немцы ѓжо захапiлi i Калмыцкi край, i Дагестан. I ѓжо ѓвайшлi ѓ Азербайджан. Сiтуацыя ѓскладнiлася. Туркi акружылi Ерэван i абышлi яго з усiх бакоѓ, i ѓзялi Батумi. У сярэдзiне верасня злучылiся з немцамi.
  Сiтуацыя стала на Каѓказе безнадзейнай. Сталiн прапанаваѓ Гiтлеру мiр, на выгадных для Нямеччыны ѓмовах. Фюрэр праiгнараваѓ, прапанову правадыра.
  У кастрычнiку баi ѓжо кiпелi за Батумi. Сiтуацыя аказалася надзвычай складанай. I само паскуднае, што прасвету не вiдаць. Спрабавала Чырвоная армiя наступаць у цэнтры, але немцы былi напагатове i адбiлi.
  У вераснi ѓ серыя з'явiлася i "Пантэра"-2. Яна даволi цяжкая пяцьдзесят тры тоны, але затое з рухавiком 900 конскiх сiл. I гармата ѓ 88-мiлiметраѓ у 71ЭЛ. Баi вядома ж жорсткiя, але нямецкая машына добра абаронена ѓ лоб, i здавальняюча бартамi. "Пантэра"-2 пакуль лепшы танк другой сусветнай вайны. СССР рыхтуе Т-34-85 i IС-2. Але гэтыя танкi ѓсё роѓна недастаткова магутныя для барацьбы з "Пантэрай"-2 якую немцы хочуць зрабiць сваiм асноѓным танкам.
  Да зiмы практычна ѓвесь Каѓказ пакораны. Наступiла аператыѓная паѓза. Немцы збiраюць сiлы, каб наступаць увесну. А Чырвоная Армiя вельмi шмат страцiла, i таксама назапашваецца.
  Асаблiвыя надзеi ѓ Сталiна гэта IС-2 i Т-34-85, танкi з больш магутным узбраеннем, i некалькi мацнейшыя за браню. Але нямецкая "Пантэра"-2 якая ѓ немцаѓ сярэднi танк мацнейшая за цяжкага савецкага IС-2 у бранябойнасцi гарматы i ѓ лабавой бранi асаблiва iлба вежы. А пра Т-34-85 i няма чаго казаць.
  За зiму i пачатак вясны немцы шмат вырабiлi "Пантэр"-2. Гэта танк да траѓня выйшаѓ на першае месца ѓ серыi. Т-4 таксама вырабляѓся з-за сваёй прастаты i адладжанасцi ланцужка. Але яго таксама знялi. Як i звычайную "Пантэр", апошнюю праѓда толькi ѓ чэрвенi, разам з "Тыграм". Ды звычайны "Тыгр", з прычыны добрых баявых якасцяѓ таксама быѓ у серыi. I толькi з чэрвеня 1944 засталiся два асноѓныя танкi ѓ серыi: "Пантэра"-2 i "Тыгр"-2. У апошняга танка ѓсталяваны больш магутны рухавiкоѓ у 1000 конскiх сiл, так што абедзве машыны дастаткова хадавыя.
  У маi немцы сталi наступаць у двух напрамках. На Саратаѓ са Сталiнграда, i на Цiхвiн, каб узяць у падвойнае кольца Ленiнград. Адначасова фiны i шведы перайшлi ѓ наступе ѓ Карэлii. Нягледзячы на ѓсе намаганнi Калантай, немцы змаглi пераканаць Швецыю ѓступiць у вайну.
  На самой справе ѓ СССР пасля страты Каѓказа i Бакiнскай нафты ѓжо няма шанцаѓ. Дык чаму не захапiць тэрыторыю сабе?
  Тым больш прыгадалi i Карла Дванаццатага. Маѓляѓ час узяць рэванш. Тым больш становiшча размяшчае.
  Так што Чырвонай Армii ѓдвая складаней. Саратаѓ немцы ѓзялi хутка. Бо асноѓныя сiлы засяроджаны на цэнтральным кiрунку i затулялi Маскву. Як, зрэшты, быѓ узяты i Цiхвiн, хоць крыху павольней, бо горад быѓ добра ѓмацаваны. Ленiнград патрапiѓ у падвойнае кольца.
  Крыху даѓжэй былi баi за горад Куйбышаѓ. Менавiта сюды i адбывалася эвакуацыя асноѓных устаноѓ. I там iх так проста не дастанеш.
  Але немцы акружылi Куйбышаѓ.
  А калi горад акружаны рана цi позна ѓ iм мiнаюць боепрыпасы i харчаванне.
  Гiтлер радаваѓся. I нават на радасцях зладзiѓ першыя ѓ Трэцiм Рэйху гладыятарскiя баi.
  Бiлiся прыгожыя, напаѓголыя дзяѓчыны i гэта было выдатна. I акрамя iх яшчэ i мускулiстыя хлопчыкi ѓ плаѓках.
  Пасля падзення Куйбышава гiтлераѓцы прасоѓвалiся ѓ напрамку Ульянаѓска. I прасоѓвалiся ѓпэѓнена.
  У баях усё больш актыѓна ѓдзельнiчалi рэактыѓныя самалёты. Асаблiва эфектыѓным былi бамбавiкi. Яны трэба сказаць вельмi крутыя.
  I не дагнаць iх савецкiм знiшчальнiкам, i зенiткi не надта тое бяруць.
  Вось такая сытуацыя.
  I вось фашысты ѓжо штурмуюць Ульянаѓск. I гэта сур'ёзная заяѓка на перамогу.
  Але Чырвоная армiя ѓпiраецца. Асаблiва прыгожа i адчайна ваююць дзяѓчаты камсамолкi.
  Яны б'юцца з дзiкай лютасцю, паказваюць сваю бяспрыкладную гераiчнасць. I пры гэтым яшчэ i спяваюць;
  За Расею б'юцца лiхiя дзяѓчаты,
  Яны ганарлiвыя вельмi i Сварога сыны....
  Лупiць наша прыгажуня трапна так з аѓтамата,
  Не здолеюць зламаць слугi нас сатаны!
  
  Ваявалi мы адважна, з фашызмам ваявалi,
  Пераможам злосны вермахт хоць супернiк моцны...
  Хутка веру ѓбачым камунiзму мы далi,
  Залацiцца лiстотай, яркiм з дрэва клён!
  
  Няма краiны нашай лепшай, камунiзму прыгажэй,
  Каб нашая Айчына прамянiста цвiла...
  На планеце наступiць лёгкакрылае шчасце,
  I выканацца хутка лепшага жыцця мара!
  
  Верце наша Расiя, стане шчасцем вялiкiм,
  Будзе кiраваць Марыя, Лада мацi Багоѓ...
  Спынiм мы нацiск пякельны вермахта дзiкi,
  I не трэба лiшнiх i завучаных слоѓ!
  
  Не здолее супернiк вырваць сэрца дзяѓчынак,
  Мы байцы навастрылi востры, шалёны меч...
  Галасочак прыгажунь вельмi нават ведай званок,
  I фашысцкiя орды мы здолеем рассячы!
  
  Ведайце мы камсамолкi нiколi не здадзiмся,
  Усiх фашыстаѓ пакладзем, самым вострым клiнком...
  Нашых дзяѓчат золатам няхай засвецяцца твары,
  А фашысту па мордзе саданем кулаком!
  
  Па гурбах суровым дзеѓка босая iмчыцца,
  З аѓтамата актыѓна громам маланак пiша...
  Вам фашыстам засталося толькi ѓтапiцца,
  Таму што Айчына крэпасцю маналiт!
  
  Мы разграмiм фашыстам хоць у iх сiла мiру,
  Дзядзька Сэм вырашыѓ фрыцам у бiтве сей падыграць.
  Стварылi сабе з Адольфа кумiра,
  А зараз атрымаѓ супраць iх рускiх раць!
  
  Вось кiпяць злыя лаянкi, у бiтве гэтай камсамолкi,
  Яны разбураюць нацыстаѓ няхай у няроѓнай барацьбе...
  Галасочак дзяѓчынкi са срэбра такi звонкi,
  Не паддасца красуня Гiтлеру-Сатане!
  
  Наша руская доля - перамагаць бесперапынку,
  Хоць фашыстаѓ армада i не ведае лiкi...
  А мы Адольфу крутому ѓ скiвiцу ѓрэзалi моцна,
  На паддалася наскоку працоѓная Масква!
  
  Намела ѓжо гурбы, а дзяѓчынкi босыя,
  Голай пяткай мiльгаюць, нiбы зайкам след...
  Камсамолкi такiя, у бiтву лiхiя,
  Што супернiк паверце не ѓбачыць свiтанак!
  
  Не давайце фашыстам вы ѓ бiтву лiтасцi,
  Будзе ѓ пекле iхняе войска, нiбы чорцiк гарэць...
  Мы атрымаем з рук Iсуса ѓзнагароды,
  Будзе вельмi лютым, рускiх дзевак мядзведзь!
  
  Калi трэба звернем, усе заснежаныя горы,
  I пастаiм у сусвеце святла рай камунiзм...
  Нам адкрыѓшы стрэл на шчасце з гармат "Аѓроры",
  I скiнуты быѓ у пекла жорсткi фашызм!
  
  Сталiнград не паддаѓся, мы пад iм выстаялi,
  Хоць са сталi i пекла ѓварвалася арда...
  Дзеѓкi ножкай босай гранаты кiдала,
  Таму што Айчына камсамолак адна!
  
  Веру будзем у Берлiне хоць даводзiцца прутка,
  У фашыстаѓ "Пантэры", "Тыгры", "Львы", "Фердынанд"!
  Нацягнула дзяѓчынка на плячу кальчугу,
  Таму камсамолкi ѓ лаянцы лютай талент!
  
  Дзяѓчыны юнай сэрца аддадзена Iсусу,
  Таксама Ленiн i Сталiн у гарачай веры жывуць...
  Каб не было больш сумневаѓ майстэрскiх,
  Скажам цвёрда i моцна, што Адольфу капут!
  
  Прэзiдэнта-дракона зруйнуем мы мячамi,
  I разбурым яго банду мы на стагоддзi...
  Мы затопчам фашызму арды дзеѓкi нагамi,
  Няхай споѓнiцца святла, святая мара!
  
  Дайце людзi свабоду, сваiм думкам i пачуццям,
  Каб ззяла як Сонца камунiзму зорка...
  Таму нам будзе кашы з маслам так густа,
  Стане вечнае юнацтва сястры нам назаѓжды!
  
  Вось прыйдзе святла, зазiхацiць Айчына...
  Будзе ѓ славе Айчына нам на стагоддзi...
  Мы пастаiм вяршынi ты павер камунiзму,
  Сiла Рускага духу, ведай баец вялiкая!
  
  Вось Расея гатова стаць дабрэй i прыгажэй,
  I дапамагчы ѓсяму свету на шчасце раю iсцi...
  Мы здольныя сусвету заваяваць гранi нават,
  Сусвету без краю да шчасця сiл прывесцi!
  
  Але не будзе Расii пад пятай Рэйха злога,
  Таму што мае да лаянкi дакладны талент...
  У танцы нашым дзяѓчынкi, да таго заваднога,
  Што атрымае красуня вер любы вынiк!
  
  Хутка эра надыдзе прамянiстага сонца,
  Калi слава Айчыны будзе пышна цвiсцi...
  Наша войска лiха з пякельным вермахтам б'ецца,
  I здолее арду злосных фрыцаѓ зруш!
  
  Слаѓся Лада святая, Багародзiца наша,
  Пяруна ты нарадзiла, i Ярылу вякоѓ...
  Не атрымае веры беспрасветная каша,
  Калi шмат выдаткуеш ты без утрымання слоѓ!
  
  Самы галоѓны кiраѓнiк гэта Сталiн вялiкi,
  Яму Ленiн наймудрэйшы шлях у Эдэм завяшчаѓ...
  Таму што Iосiф гэта святло валадар,
  I нейкiм моманце для людзей iдэал!
  
  Не здолеюць фашысты абдурыць Айчыну,
  I адрэзаць ад Волгi, ад Сiбiры Маскву...
  Будуць жыць у гэта веру - рускiя пры камунiзме,
  А Адольфа дзяржаву - я дзяѓчынка сатру!
  
  Хутка будзе перамога, гэта дакладна як Сонца,
  Хутка стане ззянне, як квазара прамянi...
  I Расii паверце, камунiзм разаѓецца,
  Ну, а калi не верыш лепш ты памаѓчы!
  
  Уваскрэсяць хутка мёртвых камунiзму навука,
  Яе мудрасць без граняѓ, як квазар вялiкая...
  Пераможам мы фашыстаѓ сваёй бадзёрасцю духу,
  На спакусу не дамося залатога мяшка!
  
  Ну карацей абмiне, гэта пякельны час,
  Мы дзяѓчынкi ѓ Берлiн у чырвоным колеры ѓвойдзем...
  I скончыцца наш, бязмежны цяжар,
  Бо сваё шчасце з боем возьмем!
  Добра бiлiся дзяѓчыны. Нават босымi пальчыкамi ножак шпурлялi гранаты. Але сiлы зразумела, вельмi ѓжо няроѓныя.
  Ульянаѓск упаѓ, хоць для гэтага яго немцам прыйшлося цалкам акружыць. А потым фашысты падышлi i да Казанi...
  Надышла восень i палiлiся пралiѓныя дажджы. Немцы яшчэ захапiлi Уральск, Гур'еѓ, i акружылi Арэнбург. Сiтуацыя аказалася зараз яшчэ больш складаная.
  Гiтлер зараз меѓ у сябе ѓсе казыры i iнiцыятыву. А Марсэль атрымаѓ за семсот пяцьдзесят самалётаѓ што збiѓ унiкальную ѓзнагароду: Рыцарскi крыж Жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. А за тысячу збiтых самалётаѓ Вялiкi Крыж Жалезнага Крыжа - што вельмi нават крута.
  Зiмой наступiла паѓза. Абодва бакi збiралi сiлы i стваралi новую зброю. У СССР з'явiлася самаходка СУ-100. Яна даволi практычная. I адносна танная i простая ѓ вытворчасцi. А знiшчальнiк праѓда не масавы ЯК-3, з-за недахопу дзюраля яго не вельмi запускалi. I ЛА-7. Не ѓсё вядома ж атрымоѓвалася.
  Рэактыѓная авiяцыя пакуль у серыю не паступала. У адрозненне ад немцаѓ.
  Плюс у фашыстаѓ з'явiлася "Пантэра"-3. Дадзеная машына мела сiлуэт нiжэй, а таѓшчэйную браню з вялiкiмi нахiламi лiстоѓ. I гармата было больш бранябойнай i дакладная ѓ 88-мiлiметраѓ 100 ЭЛ. Ды гэта сур'ёзная машынка. Браня бартоѓ узрасла да 120-мiлiметраѓ з нахiламi, а iлба да 200. Вага ѓзрасла таксама да 65 тон, але рухавiк таксама стаѓ больш магутны ѓ 1200 конскiх сiл. I сiлуэт прыкметна нiжэй, за рахунак размяшчэння рухавiка i трансмiсii адным блокам. I гэта сур'ёзная машына.
  I "Тыгр"-3 з'явiѓся. Важыѓ ён тон 90, але затое рухавiк у 1500 конскiх сiл. I браня яшчэ тоѓшчы, а гармата магутней.
  Сiтуацыя скажам прама: напружаная.
  Плюс яшчэ i дыскалёты ѓ сорак пятым годзе пайшлi ѓ серыю. Праѓда яны не асаблiва эфектыѓныя з уразлiвасцi для зенiтак i вялiкiх памераѓ. Затое вельмi хуткiя i паднiмалiся на вышыню дваццаць кiламетраѓ.
  Баi аднавiся па вясне.
  Гiтлераѓца пачалi наступленне на Маскву. I зноѓ найжорсткiя бiтвы.
  Але Чырвоная Армiя адчайна ваюе.
  I пры гэтым яшчэ i пiянеры ѓ баi.
  I адважныя дзецi пяюць, i тупаюць па скарынцы лёду босымi ножкамi;
  Мы пiянеры - вiцязi Айчыны,
  Што нарадзiлiся пад знакам кастрычнiка...
  Не пашкадуем для Расii жыцця,
  У славу з чырвоным сцягам цара!
  
  Мы любiм i ѓмеем моцна бiцца,
  Фашыстам заѓзята абламаѓшы рогi...
  У нас гранаты ёсць у прасторным ранцы,
  Нам пiянерам жыццё недарагое!
  
  Мы любiм нашу Радзiму святую,
  Што стварыла грозны камунiзм...
  Вось камсамолку па снезе вядуць босую,
  I хоча апусцiць фашыст нас унiз!
  
  Я пад Масквой з нацызмам заѓзята бiѓся,
  I ѓсiх ворагаѓ касiлi мы сярпом...
  Навошта ж Вермахт гэты рускiм даѓся,
  Я па iм стукну кулаком!
  
  Я пiянер i пад Масквой вялiкай,
  Змагаѓся нiбы воiн-волат...
  Спынiѓ фашызму нацiск дзiкi,
  У нас Гасподзь Усявышнi Род адзiны!
  
  Няма граняѓ у адраджэннi Расii,
  Вялiкi Сталiн, нас з каленяѓ падняѓ...
  Сварог вялiкi, вышэйшая месiя,
  I Лады прамянiстай iдэал!
  
  Мы пiянеры, хлопчыкi, дзяѓчынкi,
  Змагацца каханы - гэта наша доля...
  I галасок камсамолкi званкi,
  Хоць пануе крывавае бязмежжа!
  
  Расея гэта Радзiма Сварога,
  I камунiзму азарыла шлях...
  Не трэба пiянерам злога Бога,
  Нас не здолее вораг у кулак сагнуць!
  
  У нас ёсць танк круты з браняй нахiльнай,
  Яго так проста фрыцам не прабiць,
  З любоѓю да Лады, дзевы высакароднай,
  Каб ператварыѓся драпежнiк проста ѓ дзiчыну!
  
  Маскву змагаючыся людзi абаранiлi,
  А пасля быѓ вялiкi Сталiнград....
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Пройдзе i па Берлiне ведай парад!
  
  Ды Сталiнград ёсць гонар у гэтым слове,
  Мы пiянеры басанож у гурбу...
  Мы абломiм рог тупой карове,
  I Гiтлера загонiм прама ѓ труну!
  
  Ведай нiколi Радзiма не сагнецца,
  Яе парыѓ аброць не ѓтаймаваць...
  Няхай вечна свецiць над Расiяй сонца,
  I будзе скрышаны падступны таць!
  
  Пад Сталiнградам праявiлi смеласць,
  Спынiць фашыстаѓ мы змаглi...
  Такая ёсць у рускiх ведайце дзёрзкасць,
  А ѓ ворагаѓ пойдуць адны нулi!
  
  Расея можа даляцець да Марса,
  I розную велiч стварыць...
  I будзе ѓсё вядома вельмi класна,
  Хоць жыццё далiкатнае як шоѓку нiтку!
  
  Не ведае рускiх дух у баях перашкоды,
  Ён сiлай валодае Пяруна...
  Нас чакаюць ад багоѓ узнагароды,
  I свецiць элемент павер руна!
  
  У чым рускiх дух не ведае паразы?
  Ён усё паверце растаптаць...
  Мы пiянеры так жадаем помсты ...
  Непераможнай як Радзiма раць!
  
  У нас ужо амаль прыйшла перамога,
  Няхай будзе ѓ славе камунiзму святло...
  За Радзiму ваявалi нашы дзяды,
  Мы сустрэнем хутка радасць i свiтанак!
  
  Без Радзiмы няма жыццяѓ пiянерам,
  Яны хочуць змагацца за яе...
  I што вы захацелi злыя сэры?
  Нам забяспечыць рабскае жыццё?
  
  Не атрымае фюрар рускiх у рабства,
  Яго мы нiбы ляльку скрышым...
  Бо вiцязi Расii могуць бiцца,
  I з намi залатакрылы херувiм!
  
  Няма граняѓ нашай Радзiмы пад светам,
  Палае як найзырчэйшая зоркi...
  Ты стала для мяне кахання кумiрам,
  З табой я не расстануся нiколi!
  
  Я пiянер i басаногi хлопчык,
  Што з пяткай голай iмчыцца па снезе...
  А недзе скача белы, мiлы зайчык,
  Якi абломiць рог ворагу!
  
  Не ведае пiянер у баi сумневу,
  Ён не паяц, а тэрмiнатар ведай...
  Прыйдзе фашыстам лютым вер помсту,
  I будзе камунiзму яркi рай!
  
  Як жа надыдзе ведай эпоха,
  У якой кожны ваяр з ясляѓ...
  Бiцеся да апошняга ты ѓздыху,
  Каб знiшчаны люты ведай злыдзень!
  
  Ззяюць ярка зоркi камунiзму,
  Эпохi светлай, прыгажэй у свеце няма....
  Мы скрушым ярмо павер фашызму,
  А Гiтлер будзе рускiм на абед!
  
  У нас павер такiя з сталi танкi,
  Што iх снарад пантэры не праб'е...
  Памашу ёдам свае хлопчык ранкi,
  I зноѓ пiянер у бой адважна прэ!
  Ну што фашысты моцна атрымалi,
  Не думалi нас проста перамагчы....
  Мы мабыць камунiзму ведаю мiлi,
  I зможам вермахт i жартам разбiць!
  
  У iмя нашай Радзiмы магутнай,
  Iдзе ѓ атаку ганарлiвы пiянер...
  Хоць над Айчынай правiсаюць хмары,
  Пакажам мы пераможны ѓсiм прыклад!
  
  Павер вораг мару не спынiць,
  Мы зноѓ усiх фашыстаѓ пераможам...
  Ня будзе зло павер панаваць на троне,
  Мы новы свет парадак створым!
  
  Усё будзе добра ѓ Айчыне ведайце,
  Я хлопчык, але ѓ баi як Робiн Гуд,
  Спачатку толькi драпаѓ я на парце,
  А зараз вельмi нават верце крут!
  
  Расея можа рваць штыком нацыстаѓ,
  Яна любое войска пераможа...
  А пiянерам жыць пры камунiзме...
  Бо наша сяброѓства моцныя маналiт!
  
  Нi ѓ чым мы фрыцам у лаянцы не саступiм,
  Мы можам перамагаць ворагаѓ жартам.
  I так фашыстаѓ мы дубiнай лупiм,
  Раве завея, снягi ѓ вiхуры круцячы!
  
  Не ведае Русь фашыстам ведай лiтасцi,
  Яна непераможнасцю моцная...
  Атрымаюць шабляй моцна ѓ шыю гады,
  I будзе знiшчаны Сатана!
  
  Не вер, што Гiтлер ёсць непераможны,
  Хоць сiлу пекла, усё лiчы сабраѓ...
  Калi народ i партыя адзiныя,
  Народ наш вермахт на шматкi разарваѓ!
  
  Расiя ѓ стагоддзях славiцца святая,
  Яна ламала Тыграѓ, як метал...
  Раскiнулася ад краю i да краю,
  Толькi аб такой краiне юнак марыѓ!
  
  Мы перамагалi нiбы волаты,
  Секлi супостатаѓ ведай мячом...
  Мы рускiя ѓ баях непераможныя,
  Працiѓнiкаѓ Айчыны разаб'ём!
  
  Нас ты павер нiшто не спынiць,
  I на ты ведай нiшто не пераможа...
  Мы фюрара па галаву закапаем,
  У нас меч востры i са сталi шчыт!
  
  Ва ѓсiм сьвеце няма Русi прыгажэй,
  У ёй будзе эра святло на стагоддзi...
  Усiм пакаленням стане мiр i шчасце,
  Патрэбна Айчыне цвёрдая рука!
  
  Дык вось калi ѓ Берлiн гуляючы,
  Размажам вермахт нiбы попел у кроѓ...
  То будзе час мяжы раю,
  I разам з Ладай валадарыць каханне!
  
  КАЛI БЫ ЗАБIЛI Б ФЮРЭРА
  20 красавiка 1943 года дачка Сварога Алена забiла Адольфа Гiтлера. Здавалася б, цудоѓнае дзеянне, якое можа паскорыць заканчэнне другой сусветнай вайны. Але выйшла, наадварот. Пераемнiкам стаѓ Герман Герынг. I заходнiя саюзнiкi ѓзялi i заключылi перамiр'е з Трэцiм Рэйхам на час вядзення перамоваѓ. Бамбаваннi спынiлiся, а групоѓка Роммеля сышла з Тунiса.
  Герынг вырашыѓ пакуль не наступаць на Курскiм выступе, а ѓзмацнiцца тэхналагiчна за кошт татальнай мабiлiзацыi i рэсурсаѓ Еѓропы. I заадно захапiць панаванне ѓ паветры. Шпеер жа атрымаѓ надзвычайныя паѓнамоцтвы. I зразумела быѓ аѓтарытэт i Роммеля, i Гудэрыяна. Гудэрыян угаварыѓ Герынга адмовiцца ад распрацовак "Маѓс", i неабходнасць зрабiць "Пантэру"-2, лепш абароненую, але не менш рухомую. Плюс i серыю "Е".
  У серыю таксама пайшоѓ МЕ-309, знiшчальнiк з выключна магутным узбраеннем, i высокай хуткасцю. Праѓда ѓзрослая вага знiзiла манеѓранасць, але высокая хуткасць пiкiравання дазваляла сыходзiць у выпадку выхаду ѓ хвост. А магутнае ѓзбраенне давала магчымасць збiваць з першага ж заходу.
  МЕ-309 пайшоѓ у серыю, i паказаѓ сябе сур'ёзнай машынай. Наступiла лета, i затым у жнiѓнi 1943 года Чырвоная Армiя пачала наступленне на Арлоѓскiм выступе. I на Харкаѓскiм напрамку. Немцы былi гатовы i мелi сур'ёзную абарону. I iх танкi "Пантэра", "Тыгр" i САУ "Фердынанд", былi вельмi нядрэнныя машыны для абароны. I маглi адбiць практычныя любы навал.
  Немцы змаглi ѓтрымаць фронт i адбiць атакi. Тут сябе добра праявiлi i ветэраны Роммеля. Яны змагалiся адчайна i гераiчна. Бiлiся i iтальянцы. Немцы мелi больш сiл, чым у рэальнай гiсторыi, i абапiралiся на добра падрыхтаваную абарону. У баях упершыню была прыменена штурмавая вiнтоѓка МР-44, якая на той момант была лепшай у свеце.
  Яе баявое прымяненне паказала плюсы, i эфектыѓнасць. У баях прынялi ѓдзел першыя лётчыцы-дзяѓчаты Альбiна i Альвiна.
  Яны ваявалi басанож i ѓ бiкiнi. Такiя цудоѓныя дзяѓчынкi.
  I вось Альбiна нацiсне босымi пальчыкамi ножак. Паб'е савецкi знiшчальнiк i заспявае:
  - Наша сiла вялiкая!
  Будзе цвёрдая рука!
  I Альвiна таксама босымi пальчыкамi ножак саб'е расiйскi штурмавiк. Баявая яна дзяѓчынка. I вельмi крутая.
  I таксама праспявае:
  - Мы арыйскiя дзяѓчаты,
  Лупiм усiх з аѓтамата!
  Вось такiя дзяѓчаты - босыя i амаль голыя. Адбiѓшы атакi, немцы сядзелi ѓ абароне. Наступiла позняя восень. Чырвоная армiя спрабавала наступаць у цэнтры. I там iх атакi натыкнулiся на магутныя абарончыя рубяжы Трэцяга Рэйха. I затрымалiся ѓ клiнах. Што стала вельмi стрымна для савецкiх войскаѓ. Узiмку немцам ваяваць вiдавочна больш стрымна. Затое з верасня з'явiлася "Пантэра"-2. Яна была не зусiм дасканалая: даволi цяжкая: пяцьдзесят тры тоны. Але затое гармата ѓ вузкай вежы 88-мiлiметраѓ з маскай у 150-мiлiметраѓ таѓшчыня вежы. I лабавая браня корпуса ѓ 100-мiлiметраѓ з нахiламi i 60-мiлiметраѓ бартамi. I рухавiк у 900 конскiх сiл даваѓ здавальняючыя хадавыя якасцi.
  "Пантэра"-2 i "Тыгр"-2 пайшлi ѓ серыю. I здалiся сябе адносна нядрэнна. "Пантэра"-2 зразумела апынулася на практыцы лепш. Асаблiва зiмой.
  Баi зiмой iшлi на Ленiнградскiм напрамку. Чырвонае войска спрабавала зняць блакаду, але натыкнулiся на вельмi магутную абарону. Бiтвы надзвычай жорсткiя. Але ѓ немцаѓ не было другога фронта. I яны маглi засяродзiць дастатковую колькасць сiл, для адлюстравання атакi. Баi вельмi крывавыя.
  Герда ваявала на "Пантэры"-2, i дзейнiчала са сваiм экiпажам. А дзяѓчаты стралялi пры дапамозе босых пальчыкаѓ точаных, хупавых ножак.
  Такiя магутныя снарады прабiваюць савецкiя трыццацьчацвёркi. Жорсткiя адбываюцца бiтвы.
  Пад Ленiнградам не ѓдалося разбiць немцаѓ. I яны выстаялi. Адбiлi немцы i наступ ва Украiне.
  А ѓвесну 1944 гады з'явiлiся МЕ-262 рэактыѓныя знiшчальнiкi, якiя паказалi высокую баявую эфектыѓнасць. Хоць яшчэ i не былi дастаткова эфектыѓныя, але iх было вельмi цяжка збiць. Праблемай стала масавая вытворчасць штурмавой вiнтоѓкi МР-44, што дало нямецкай пяхоце вялiкую фору.
  А тут яшчэ i з Японiяй узнiклi праблемы. Iмператар Хiрахiта зламаѓ генералiтэт i пераканаѓ iх заключыць з ЗША i Брытанiяй перамiр'е. Умовай стаѓ вывад японцаѓ з акупаваных тэрыторый. Узамен самураi хацелi кампенсацыi на Далёкiм Усходзе.
  У траѓнi пачаѓся наступ немцаѓ на Данбасе. Чырвоная армiя ж чакала ѓдару на Курскай дузе. I немцы змаглi ѓзяць Варашылаѓград. У чэрвенi сiтуацыя ѓскладнiлася, у вайну ѓступiла Японiя, сваiм раптоѓным нападам на Уладзiвасток, i паход на Манголiю.
  Немцы выйшлi да Дона, i Чырвоная Армiя змагла iх злёгку прытармазiць. У бой пайшлi новыя савецкiя танкi: IС-2 i Т-34-85, якiя былi больш дасканалыя i магутныя. Але нямецкiя машыны ѓсё роѓна аказалiся мацнейшымi. I яшчэ хутчэй. А самалёты яшчэ страмчэй i ва ѓзбраеннi i хуткасцi, i абсталяваннi.
  Немцы моцныя, i пакуль у iх iнiцыятыва. Ды ѓ баях яны выкарыстоѓваюць замежныя дывiзii, i "Рускае вызваленчае войска Уласава". Улетку немцы пачалi наступленне на арлоѓскiм кiрунку, i на Маскву.
  Прасоѓвалiся гiтлераѓцы з баямi. I вось ужо да восенi немцы ѓжо ѓзялi Вязьму i Курск. Наступiла восень. Бiтвы вельмi кровапралiтныя. Потым немцы рушылi на Сталiнград. I так баявыя дзеяннi разгарнулiся з каласальнай сiлай.
  Вось ужо ѓ лiстападзе баi былi ѓ самiм горадзе. I бiтвы там. Ужылi немцы "Штурмтыгры". Гэта вельмi моцныя магутныя штурмавыя самаходкi. Ваяѓнiцы таксама ваявалi на танках. I лупiлi сваiмi голымi, круглымi пятачкамi.
  Сталiнград не паддаваѓся. I ѓ снежнi немцы падышлi на Каѓказе да Грознага i Арджанiкiдзэ. I сталi штурмаваць гэтыя гарады.
  А тут яшчэ Турцыя ѓ вайну ѓступiла. У студзенi 1945 года туркi акружылi Ерэвана i ѓзялi Батумi. Сiтуацыя стала яшчэ больш суровай i крывавай. Вось такая вайна.
  За зiмой i вясной 1945 года немцы захапiлi ѓвесь Каѓказ, i туркi iм дапамаглi.
  Сiтуацыя стала куды трывожней. А ѓлетку 1945 гады пачалося новы наступ на Маскву. I адначасова гiтлераѓцы i туркi прасоѓвалiся на Саратаѓ.
  А ѓ канцы чэрвеня Саратаѓ быѓ узяты. А ѓ канцы лiпеня немцы захапiлi Калiнiн i Тулу. А напрыканцы жнiѓня акружылi Маскву. I адначасова быѓ узяты Куйбышаѓ.
  Масква апынулася ѓ катле. I цалкам блакiраваная. Восень прайшла ѓ жорсткiх баях. Немцы ѓзялi Разань i падышлi да горада Горкi. Баi такiя жорсткiя кiпелi. Немцы дайшлi да самога Ульянаѓска i таксама ѓзялi яго. I захапiлi Уральск, i дайшлi да Арэнбурга.
  А зiмой Масква нарэшце ѓпала. I немцы дайшлi да Казанi. А вясной нарэшце ѓпаѓ i Ленiнград. А летам 1946 года пайшло наступленне на Урал.
  I немцы ѓзялi Свярдлоѓск i Чэлябiнск. А восенню злучылiся японцы i гiтлераѓцы. А зiмой 1947 года немцы i японцы захапiлi апошнiя буйныя гарады ѓ Сярэдняй Азii. А ѓ сакавiку 1947 гады, быѓ забiты Сталiн. А яго пераемнiк Берыя, заявiѓ, што капiтулюе СССР.
  Так i скончылася вайна. На ѓсходзе скончылася. А ѓ ЗША ѓжо атамная бомба.
  Герман Герынг i амерыканцы з англiчанамi, заключылi дагавор аб сяброѓстве i межах, i падзеле сфер уплыву. I гэта пакуль супакоiла свет.
  Але час iшоѓ. I ѓ Трэцiм Рэйх было створана выпраменьванне, якое адключае ядзерную рэакцыю. Таксама немцы першымi зляталi i на Месяц.
  I вось у 1969 году пачалася новая вайна. Герынг ужо да гэтага моманту памёр.
  Новы фюрар быѓ Вольф Шульц. I яна пачаѓ вайну за сусветнае панаванне.
  Рускiя i iншыя народы Трэцяга Рэйха атрымалi да гэтага часу грамадзянства i роѓныя правы.
  I паэтам ваявалi ѓ вермахце. I пачалася вайна з нападу на амерыканцаѓ у Кiтаi. I яшчэ зразумела Брытанii ѓ мэтраполii. У немцаѓ былi на ѓзбраеннi дасканалыя, непаражальныя для стралковай зброi дыскалёты, i пiрамiдальныя танкi.
  I гiтлераѓцы яшчэ i падводкi атамныя мелi, i шмат чаго яшчэ. I Брытанiя была заваяваная.
  Вайна iшла з перавагай Трэцяга Рэйха. I паступова немцы захапiлi ѓвесь свет...
  Праѓда яны не былi такiмi цемрашаламi як пры Гiтлеры. Далi ѓсiм роѓныя правы, i стварылi сусветную iмперыю з прэтэнзiяй экспансii ѓ космас.
  Але ѓсё роѓна свет быѓ ужо iншым, i ѓ iм не засталося нi Расii, нi ЗША, нi Брытанii. Адна засталася iмперыя, якая стала пакараць iншыя мiры.
  I асвоiла ѓсе планеты сонечнай сiстэмы.
  I чалавецтва распаѓсюджвалася па галактыцы. I будавала зоркалёты, i баявыя караблi.
  А потым навучылiся i мёртвых уваскрашаць. У тым лiку i тых, хто памёр даѓно.
  Вось, напрыклад, уваскрэсiлi i Адольфа Гiтлера. I апанаваныя фюрар развязаѓ у касмiчнай iмперыi грамадзянскую вайну. Але гэта ѓжо iншая гiсторыя.
  
  Чароѓныя лекi
  Напрыклад, Зоя дала чароѓныя лекi Аляксандру Македонскаму, якiя дазволiлi яму працягнуць гадоѓ да сямiдзесяцi. I гэта памяняла ход сусветнай гiсторыi. Iмперыя пашырылася. Аляксандр Македонскi пакарыѓ арабаѓ. А затым усё ж скончыѓ заваёву Iндыi. Далей быѓ паход на Кiтай. Тут вайна крыху зацягнулася, але таксама атрымала вялiкая перамога. I ѓзнiкла найвялiкшая iмперыя. Палкаводцы Аляксандра дайшлi да Геркулесавых слупоѓ. Скарыѓшы i Рым, i Карфаген. Потым кiраваѓ, яго сын Аляксандр Чацвёрты. I ѓтварылася ѓстойлiвая дынастыя.
  Iмперыя Македонскай дзяржавы перажывала свiтанак. Яна пакарылi i Японiю, i iшла на поѓдзень Афрыкi. А прыйшоѓ час i караблi пранiклi ѓ Амерыку.
  Узнiкла ѓстойлiвая дынастыя Петрыкi, i яна даволi трывалай аказалася. Былi вядома ж i змовы, i спробы пераваротаѓ, але iмпэрыя выстаяла. I яна нiбы Рымская здавалася вечнай. I паступова ахапiла ѓвесь зямны шар.
  А навука развiвалася хутчэй. I з антычнасцi, абыходзячы змрочнае сярэднявечча, чалавецтва прама ѓвайшло ѓ iндустрыяльны час, а затым i постiндустрыяльнае, калi быѓ запушчаны першы спадарожнiк на арбiту. А потым i паляцеѓ чалавек у космас.
  Паколькi людзi не марнавалi рэсурсы на войны i супрацьстаянне адзiн з адным, то касмiчная эпоха наступiла на тысячу сто гадоѓ раней, чым у рэальнай гiсторыi. I заваяванне космасу iшло ѓдарнымi тэмпамi. I вось уся сонечная сiстэма была асвоена. I людзi паляцелi да iншых мiроѓ. I iх зоркалёты аказалiся проста цудам. I гэта ѓзрушаюча. А калi былi адкрыты звышсветлавыя хуткасцi, пачалося заваяванне галактык. Што шчыра кажучы - супер!
  Зразумела, i без зорных войн не абышлося. I гэта зразумела. Ёсць i на абшарах сусвету звышцывiлiзацыi. Але людзi былi адзiныя. Не тое што адзiн лысы фюрар бурчаѓ аб шматпалярным свеце. Няма ѓ дадзеным выпадку чалавецтва практычна змог аб'яднаць Аляксандр Македонскiх. I гэта стварыла базу для будучых касмiчных войн.
  I чалавецтва ваявала з росай гiбрыда камара i павука. I вайна была жорсткай. Вялiзныя зоркалёты змагалiся ѓ небе. I лiк страт i набыткаѓ быѓ велiзарны.
  I вось людзi ѓсё ж такi перамаглi. I стварылi сусветную iмперыю. А там была адкрыта таямнiца часу. У вынiку чаго ѓдалося ѓваскрашаць мёртвых сiлай навукi. Быѓ уваскрэшаны i Аляксандр Македонскiх, i яго палкаводцы i сыны.
  А потым сталi ѓваскрашаць i астатнiх людзей. Сусвет быѓ вялiкi, i месца ѓ iм шмат. А затым людзi навучылiся лётаць i ѓ iншыя сусветы.
  А вянком усемагутнасцi стала здольнасць, ствараць сусвет самiм, сiлай навукi будучынi.
  I тады чалавецтва стала Гiперсверхцывiлiзацыяй. Што яшчэ страмчэй, больш уражвае.
  I гэта ѓсё зрабiла дачка Белага Бога Зоя, вялiкая чарадзейка якая змяняе ход гiсторыi чалавецтва проста гуляючы.
  
  ДЗЯђЧЫНЫ-Ваявальнiцы браня ѓ Космасе
  АНАТАЦЫЯ.
  У космасе адбываюцца бiтвы памiж прыгожымi ваяѓнiцамi Рубiнавага сузор'я з аднаго боку. I ваяѓнiцамi Iзумруднага сузор'я з другога. I ѓ баях удзельнiчаюць выключна дзяѓчаты-клоны, якiя басанож i ѓ бiкiнi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  Змагалiся ѓ вакууме дзве касмiчныя армады. З аднаго боку сузор'е Рубiнавае, а з другога Iзумруднае.
  I з таго i з другога боку выключна байцы дзяѓчынкi-клоны. Зрэшты, даволi разнастайныя па прычосках. Iх валасы былi чатырох асноѓных колераѓ: блакiтны, жоѓты, чырвоны i белы!
  I ваяѓнiцы проста супер.
  Зразумела, вельмi яркiя ѓспышкi звышновых зорак. I зоркалёты асаблiва буйныя грос-лiнкоры пасылаюць сябар у сябра залпы забойных ракет.
  Магутныя касмiчныя браняносцы i лiнкоры, i дрэднаѓты - гэта асноѓная ѓдарная моц. Яна пасылае сябар па сябра разбуральныя прамянi, буйныя тарпеды, i прамянi з кляксамi гiперплазмы.
  Тая насiцца па вакууме, i прыхапляе зоркалёты мяльчэй.
  Дзяѓчынкi-клоны, носяцца па сваiх караблях, мiльгаючы голымi, ружовымi i з хупавым акругленнем пяткамi.
  Яны такiя прыгожыя, i iх скура блiшчыць, нiбы надраеная бронза. Гэта цудоѓныя дзяѓчынкi - проста супер.
  Чатыры самых буйных флагманскiх грос-лiнкора Iзумруднага сузор'я спрабуюць разарваць пабудову Рубiнавага сузор'я. Але ѓ адказ на iх напаѓзаюць чатыры найболей масiѓных флагмана супернiка. Велiзарныя зоркалёты падобныя на кашалотаѓ памерамi ѓ палову Месяца. I гармат у iх буйных калiбраѓ тысячы. Ёсць такiя ствалы, што выкiдваюць за хвiлiну энергiю, трыльёна атамных, бомбаѓ, скiнутых на Хiрасiму.
  Але, зразумела, грос-лiнкоры затуляюць сiлавыя палi што змякчаюць разбуральнае ѓздзеянне прамянёѓ, iмпульсаѓ, ракет i тарпед.
  Яны мiгацяць нiбы серабрысты туман на паверхнi вялiкiх караблёѓ.
  Вось у атаку iдуць i зоркалёты драбнейшыя. У прыватнасцi крэйсера, розных класаѓ - цяжкiя, сярэднiя, лёгкiя, дапаможныя. I эсмiнцы, падобныя на аголеныя, з тоѓстым лязом кiнжалы. I хупавыя брыганцiны. Яны па форме нiбы малькi.
  I падобныя на пiранняѓ миноносцы, i буйнейшыя магутней узброеныя контр-мiнаносцы.
  Вось прыватнасцi крэйсеры ваююць з крэйсерамi. I ад трапленняѓ ракет, прамянёѓ i iмпульсаѓ успыхваюць пажары.
  Дзяѓчынкi-клоны ѓцякаюць ад агню, якi ахоплiвае караблi. I полымя нясецца за iмi, хапаючы прыгажунь за босыя пяткi.
  Дзяѓчына ѓ блакiтнымi валасамi, палiць па непрыяцелю пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  Ёю выпушчаная ракета трапляе ѓ фрэгат, i там успыхваюць пажары, i iдуць агнiстыя хвалi. Дзяѓчынкi-клоны нема вiскочуць. Яны амаль не прыкрыты адзеннем. Толькi вузкiя палосы тканiны на грудзях i сцёгнах. I бачныя рэльефныя мускулы пад загарэлай, залацiста-алiѓкавай скурай.
  Вельмi панадлiвыя ножкi ѓ дзяѓчынак. I пальчыкi босыя прыгажуня нацiскаюць на кнопкi джойсцiкаѓ.
  I дзяѓбуць з агрэсiѓным настроем.
  Вось пальнула дзяѓчына з залацiстымi валасамi. I нацiснула голай, вельмi хупава выгнутай пятачкай.
  I зрэагавала ракета, i панеслася, рассякаючы вакуум. I вельмi дакладна яна прайшла мiма прамянёѓ лазераѓ. I патрапiла ѓ крэйсер. I той, як трасе.
  I з iншага боку, як дзяѓчынка з чырвонымi валасамi, таксама стрэлiць. Нацiснуѓшы пры гэтым пупком. Якi зрэагаваѓ вельмi нават цвёрда.
  Дзяѓчынкi зноѓ вiскочуць i падскокваюць. I пры трапленнi выцякаюць, вiдаць якiя ѓ iх панадлiвыя ножкi.
  Вось дзяѓчына з белай прычоскай пасылае забойны падарунак разбурэння i гiбелi. I той вылятае, прабiваючы чэрава дрэднаѓта. I гэта вельмi паспяховае джала. Хоць абодва бакi з дзяѓчынка моцныя. I тыя адказваюць. У прыватнасцi дзяѓчына з блакiтнымi валасамi дае зваротны прэзент анiгiляцыi.
  I зноѓ удар, пажары, страсенне машыны.
  Ёсць зоркалёты яшчэ драбнейшыя: катэры i знiшчальнiкi. Апошнiя або двухмесныя або аднамесныя.
  Яны таксама джаляць сябра i прыгожыя дзяѓчына паказваюць самы прыгожы i сэксуальны пiлатаж.
  Вось ваяѓнiца з фiялетавымi валасамi, супраць прыгажунi з лiловымi.
  Абедзве дзяѓчына нават скiнулi з сябе станiкi. I iмкнуцца адзiн аднаго ѓкусiць пры дапамозе пунсовых саскоѓ грудзей. I вельмi ваяѓнiцы добрыя.
  Дзяѓчына з фiялетавымi валасамi, кiдае свой знiшчальнiк у бок. I палiць з шасцi лазерных авiягармат. I ѓ яе супернiцы з лiловай шавялюрай таксама падобная машына. Абодва знiшчальнiкi падобныя знешне на пахiлы, з напаѓпразрыстай браняй.
  Яны вельмi нядрэнна манеѓруюць i падскокваюць. I робяць вельмi нядрэнныя кульбiты.
  Дзяѓчынкi зноѓ ужываюць пры стральбе лалавыя саскi, на сваiх поѓных, апетытных грудзях.
  Вось гэта прыгажунi - проста ѓвасабленне прыгажосцi. А калi яны ѓ адных толькi трусiках, гэта так панадлiва. I на iх можна глядзець i не адрывацца.
  Абедзве дзяѓчыны iмкнуцца прыкрывацца, выкарыстоѓваючы сiлавое поле iлба знiшчальнiкаѓ.
  I ѓ iх вельмi прыстойная абарона. I здольная адлюстроѓваць паражальныя прамянi.
  А вось дзяѓчынкi адна з валасамi медна-чырвонымi, а iншая светла-жоѓтымi зноѓ фехтуюць i манеѓраюць сябар супраць сябра на знiшчальнiках.
  Дзяѓчынкi iмкнуцца адзiн аднаму выйсцi ѓ тыл. Але гэта не занадта атрымлiваецца. Ваяѓнiцы круцяцца i падскокваюць. I iх знiшчальнiкi нiбы шарыкi пiнг-понгу, то ѓверх, то ѓнiз.
  Дзяѓчына з медна-чырвонымi валасамi, нiбы на санках з горкi з'ехала па вакууме, i вывернулася. А ваяѓнiца са светла-жоѓтымi валасамi зрабiла прыём: ластаѓкi. I пальнула зблiзку, ужыѓшы свой лалавы сасок.
  I дзяѓчынка з чырвонымi валасамi адчула моцных запал. I яе мускулiстае цела пакрылася кропелькамi поту.
  Дзяѓчына з жоѓтымi валасамi праспявала:
  - У нас вялiкая сiла, вялiкая сiла,
  З ёй сябраваць, што гуляць з кракадзiлам!
  I таксама атрымала трапленне разрадам. I таксама стала пацець i блiшчаць. Гэта ѓсё глядзелася як у нейкiм вельмi дарагiм кiно са сумессю эротыкi i касмiчнай оперы.
  Дзяѓчынкi амаль голенькiя, потныя. I паляць, выкарыстоѓваючы сiськi, якiя нiбы бутоны ружы, i босыя пальчыкi спрытных ножак.
  I ваяѓнiцы не забываюць спяваць:
  Няхай увесь космас у хаос пагружаны,
  I вакуум трасецца ад разрываѓ...
  Вораг будзе сiлай дзевак уражаны,
  А мы навечна з Радзiмай адзiныя!
  Хаця цiкава якая можа быць Радзiма ѓ дзяѓчат-клонаѓ. Вельмi прыгожых вядома ж i мускулiстых.
  I ѓявiце сабе мiльярды байцоѓ, i ѓсе прыгожыя, напаѓголыя дзяѓчынкi i нiводнага мужчыны.
  Да чаго гэтае войска выдатнае. Наколькi ѓ ёй цудоѓны байцы. А фiгуркi якiя ѓ iх. А раскошныя сцягна, высокiя грудзi, з саскамi што зiхацяць нiбы гранёныя рубiны.
  Гэта дзяѓчаты, якiя бездакорныя ѓ сваёй атлетычнай прыгажосцi. Выдатней iх не знайсцi. Хаця, вядома ж, гэта адносна. Флот велiзарны. На флагманскiх грос-лiнкорах мiльёны дзяѓчынак. Яны адрознiваюцца надзвычайнай прыгажосцю i грацыяй.
  I вось за прыладай лiнкора дзяѓчынка з белымi валасамi палiць вельмi трапна па браняносцы супернiка. I вось снарад прабiвае вежу i разбiвае гарматы. А ѓ снарадзе гiперядзерная рэакцыя, якая спрацоѓвае з каласальным разбурэннем. I па-зверску прапальвае метал. I тут вельмi жорсткiя адбываюцца анiгiляцыйныя парывы.
  Дзяѓчыны нават заспявалi, палаца, трасучы сваiмi клубнiчнымi, якi зводзяць мужчын з розуму сiськi:
  - Перарвалася нiтку,
  Нам пагражае злая смерць...
  I каб жыць,
  Дзяѓчынцы трэба пацярпець!
  Ваяѓнiцы вельмi выдатна разышлiся. Пляскаюць голымi, круглымi пяткамi па кнопках. I спрацоѓваюць пагрозлiвай, разбуральнай сiлай ракеты з тарпедамi. Яны дзяѓбаюць супернiка, прапальваючы вежы. I адлятаюць у розныя бакi абпаленыя, параненыя, пакалечаныя дзяѓчынкi. А адно з iх апынулася проста ѓ агнявым вiхуры.
  I ад яе засталiся толькi босыя ножкi. Вось так дзяѓчынкi гiнуць у гэтай вайне.
  Адна з iх нават заспявала, трасучы сваёй жоѓта-меднай шавялюрай:
  - Бушуе ѓ сусвеце вайна,
  Вайна без разумных прычын...
  Сарваѓся з ланцуга Сатана,
  I гiбель прыйшла разам з iм!
  Астатнiя прыгажунi, тупаючы i тузаючы, голымi, хупавымi ножкамi, i трасучы грудзьмi з пунсовымi саскамi падхапiлi:
  I хто спынiць паток,
  Крывавых ашалелых рэк...
  Прамень лазера ѓсадзiць у скронь,
  I ва ѓспышцы знiк чалавек!
  Дзяѓчынкi дружна нацiснулi рубiнавымi саскамi на кнопкi, выпусцiлi забойнай сiлай ракеты i працягнулi:
  I такое бязмежжа,
  Затапiѓ сабой светабудову...
  Чалавецтва сумны надзел
  Цярпець боль, пакута!
  Сапраѓды бязмежжа, гiнуць у баях зоркалёты, а разам з iмi i прыгожыя, загарэлыя, мускулiстыя, напаѓголыя i вельмi панадлiвыя дзяѓчынкi.
  Дзяѓчына з блакiтнымi валасамi, пальнуѓшы пры дапамозе клубнiчнага соску грудзей, i выпусцiѓшы разбуральныя ракеты, якiя нясуць у сабе энергiю мiльярдаѓ атамных бомбаѓ, скiнутых на Хiрасiму, i паслаѓшы падарункi татальнага ѓлягання на дно смерцi, праспявала:
  -Сын Зямлi ж у адказ скажа не,
  Я рабом злых паноѓ не застануся...
  Веру будзе прыгожы свiтанак,
  Асвяжыць вецер свежую рану!
  
  За айчыну святую ѓ лаянку,
  За магутны Гасподзь заклiкае,
  Падымiся хутчэй дзеѓка ѓ рань,
  Цемра сыдзе - заквiтнеюць ружу траѓня!
  I зноѓ босая ножка дзяѓчынкi пры справе, i паказвае свой з ног якi збiвае парыѓ.
  I дзяѓчынкi палаца гарлапанiлi:
  - Плешываму фюрару смерць!
  Яны ваяѓнiцы, якiя ваююць за святло i справядлiвасць. У iх поѓна мудрасцi i адважных душэѓных парываѓ.
  Вось прыгажунi - самы вышэйшы клас эротыкi i касмiчнай лаянкi. Супраць такiх як яны нiхто не выстаiць.
  Дзяѓчына з жоѓтымi валасамi таксама як возьме i трапна пальне па ворагу. Зробiць гэта са смяротным заскокам.
  I ѓразiць варожых лiнкор смарагдавага сузор'я. А iншая ваяѓнiца, з сiнiмi валасамi ужыѓшы таксама вельмi прыгожы клубнiчны сасок грудзей, дзюбне па зоркалёце рубiнавага сузор'я. I таксама ѓ адказ разбурэннi i гiбель.
  Дзяѓчынкi - гэта самы высокi i каласальны паказчык нябеснага класа i касмiчнай глыбiнi, сваiх найвысокiх галасоѓ, якiя бяруць каласальныя ноты.
  Няма гэтых прыгажунь не адолець нiчым. Хоць яны адзiн аднаго i знiшчаюць з гарачым энтузiязмам.
  Вось напрыклад, флагманскiя грос-лiнкоры атрымалi каласальныя разбурэннi. I многiя вежы былi пашкоджаны i прылады пагнуты i дэфармаваны. Самi снарады пускалiся ѓ дэтанацыю. I ламалiся бранявыя перакрыццi, i прадзiмала па паверхнi гарачае паветра.
  I дзяѓчынкi разбягалiся, i iх голыя, вельмi панадлiвыя i выклiкалыя моцнае ѓзбуджэнне ѓ мужчын пяткi i ножкi мiльгалi. I часам босыя, ружовыя падэшвы прыгажунь, лiзалi агнiстыя мовы гiперплазмы.
  I ваяѓнiцы ѓскрыквалi, падскоквалi, i вiшчалi.
  Iм было падобна балюча...
  Але яны пры гэтым напявалi:
  Па пустаце, космасу конi,
  Дзеѓкi ѓсюды, нас не дагоняць!
  Нас не дагоняць! Нас не дагоняць!
  Ваяѓнiцы i на самай справе вясёлыя i iскрэнне ѓ сваiм парыве.
  I яны спяваюць ва ѓсе глоткi:
  - Я свята веру ѓ тое,
  Што фюрар з лысiнню здохне хутка...
  Дастаньце долата,
  Хай будзе цемры прысудам!
  I iх голыя пяткi цiснуць на кнопкi, i спальваюць пры дапамозе гiперплазменных кляксаѓ фрэгаты i брыганцiны.
  Вось два эсмiнцы сузор'яѓ сутыкнулiся лёзамi. I спрацавалi сiлавыя палi паглынуѓшы энергiю. А потым адбылася рэакцыя анiгiляцыi. I стала канкрэтна iрваць i разбурацца. I пайшла вельмi нават татальная гiбель, i выкруты ѓльтраагню.
  Пажары бушавалi наймацнейшыя. I пры гэтым надзвычайнай згубнай сiлы.
  I адбывалiся лiтаральна д'ябальскiя сутыкненнi. Iшла без перапынку гiбель i палыханне касмiчных караблёѓ.
  Дзяѓчына з сiняй прычоскай узяла i нацiснула босымi пальчыкамi ножак на чарговую кнопку. Адбылася рэакцыя па спрацоѓваннi гiперплазменнага счаплення.
  I вось зноѓ дрэдноут рубiнавага сузор'я ѓпiлiся баявая субстанцыя разбуральнага ѓздзеяння.
  Дзяѓчына з жоѓтымi валасамi, узяла i праспявала, паслаѓшы ѓ непрыяцеля клубнiчным саском падарунак гiбелi.
  I ваяѓнiца праверашчала:
  - Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец дракону...
  I заззяе сонца,
  Злых прывёѓшы да разгрому!
  Дзяѓчына з чырвонымi валасамi, таксама не занадта доѓга думаючы пальнула, пры дапамозе пунсовага соску грудзей. I спрацавала, разбуральная энергiя. I атрымалi супернiцы па зубах.
  Але тут жа адказалi, падбiваючы зоркалёт у адказ. Магутныя флагманскiя грос-лiнкоры тым часам знаходзiлiся ѓ стане рамонту. I iскрылася зварка, адбывалася спайкамi, i склейваѓся метал. Заадно тушылiся шматлiкiя пажары.
  Дзяѓчынкi затоптвала полымя сваiм босымi, точаным ножкамi. Вось гэта была бiтва.
  Дзяѓчына-маршал з блакiтнымi валасамi, узяла i праспявала:
  - Бой у крутым агнi бушуе дзiкiм штормам,
  Гiперплазма полымем палае...
  Я кахаю, у адказ ты глядзiш ганарлiва,
  Хоць страмчэй дзеѓкi не бывае!
  Дзяѓчына-маршал з жоѓтымi валасамi заѓважыла:
  - Мы тут усе крутыя!
  I таксама дзюбне пры дапамозе свайго клубнiчнага соску грудзей. Такая вось выдатная ваяѓнiца ѓ званнi маршала. Яна амаль зусiм голая ѓ адных толькi тоненькiх трусiках. Але затое на плячах намаляваны эпалеты з зорачкамi.
  I гэта яе адрознiвае ад iншых дзяѓчынак. Што трэба сказаць вельмi нават выдатна i крута.
  Дзяѓчына-маршал з блакiтнымi валасамi, таксама нацiскае пунсовым саском грудзей на кнопку.
  I выплёѓваецца з шырокага ствала, гiперплазменная клякса. Тая ляцiць i распаѓзаецца. Ахутвае ракетную брыганцiну i моцна яе здушвае, так што нават метал трашчыць i згарае. I дзяѓчынкi на брыганцiне як заравуць i завыюць, i замiльгаюць ужо якi раз босымi ножкамi.
  Дзяѓчына-маршал ужо, з iншага боку, з чырвонымi валасамi, дзяѓбаць сваiм саском грудзей па кнопцы, i выпускае вельмi спрытную ракету. Тая ляцiць нiбы павоек, праслiзгваючы па вакууме. I трапляе ѓ браняносец.
  Удар збiвае платформу з гарматамi. I зноѓ гiнуць або калечацца дзяѓчынкi.
  Яны з вялiкай лютасцю сутыкаюцца сябар з сябрам. У iх проста пякельны пажар i дзiкая сiла волi.
  Дзяѓчына-маршал з чырвонымi валасамi заспявала:
  - Але пульсацыя сэрца i вен,
  Слёзы нашых дзяцей, мацi...
  Кажуць мы жадаем змен,
  Скiнуць ярмо дракона ланцугоѓ!
  Дзяѓчына-маршал з белымi валасамi таксама праспявала:
  - Ад злога дракона,
  Мы зямлю пазбавiм...
  I цень небасхiлу,
  Мы людзям пакiнем!
  I ваяѓнiца як дзюбне па ворагу пры дапамозе свайго лалавага соску, i вырабiць жорсткiя спусташэннi, пры дапамозе гiперплазменнай кляксы.
  I вось вiхура праносiцца па платформе. I выпальвае гарматы разам з прыслугай, што стаiць i iх абслугоѓвае.
  Дзяѓчынкi ѓзялi i хорам праспявалi:
  - Як жылi мы, змагаючыся,
  I смерцi не баючыся,
  Так i з гэтага часу жыць табе i мне...
  I ѓ зорнай вышынi, i горнай цiшынi,
  Марскi хвалi, i лютым агнi!
  I лютым, i лютым агнi!
  I ваяѓнiцы з прыдыханнем зноѓ ужылi свае пунсовыя, вельмi яркiя соску. I дзюбнулi з дзiкiм ашалелам.
  I вось зрэагавала гiперплазма, распаленая на трыльёны градусаѓ. I пайшла плынню знiшчэння.
  I загарэлiся новыя браняносцы, дрэднаѓты i лiнкоры. А таксама выбухалi i караблi i мяльчэй. Колькi было тут пакут i смерцяѓ. Трэба адзначыць, што ѓ некаторых дзяѓчат-клонаѓ былi дзецi. I iх гiбель, калi застаюцца малюткi сiроткамi трагiчная ѓдвая. I тут жорсткасцi анi не менш.
  Дзяѓчына-маршал з жоѓтымi валасамi ѓзяла, пальнула пры дапамозе босых
  пальчыкаѓ ножак па непрыяцелю, выбiваючы яго шэрагi, нiбы пры дапамозе касы.
  Дзяѓчынка ѓзяла i праспявала:
  - У космасе б'юцца дзеѓкi адважна,
  Хоць яны ѓ бiкiнi, басанож...
  Перамагаюць усiх ворагаѓ адважна,
  Калi трэба ѓрэжуць кулаком!
  Ды маршал яшчэ i выяѓляецца моцна. А шматлiкiя караблi абсыпаюць адзiн аднаго ракетамi, i рознымi вiдамi выбуховых прыстасаванняѓ. I рэагуюць забойныя гiпергравiтацыйныя бомбы i ракеты.
  Адбываюцца вiтражы, i пагiбельныя парывы ѓ глыбiнi пабудоѓ. Бой памiж дзяѓчынкамi ѓсё больш i больш падобны на сметнiк. I строй паходны змяшаѓся.
  Дзяѓчына-маршал з белымi валасамi ѓзяла i прачырыкала, пры гэтым яе малiнавы сасок каторы раз паслаѓ згубную ракету, якая несла татальныя пажары i гiбель.
  Дзяѓчына-маршал праспявала, скалячы зубкi i паказваючы язык:
  Адступiла з сонцам сцюжа,
  Ручаек зiхацiць звонкi...
  I цяпер бягуць па лужынах,
  Басаногiя дзяѓчынкi!
  Ваяѓнiца як вiдаць любiць лета i вясну. На самай справе такiя раѓчукi ѓ гэтым выпадку цякуць. I выбухаюць магутныя бомбы з гiперядзерным зарадам.
  I вось нiбы звышновыя зоркi спрацавалi термопреоновые ракеты. I палiць вакуум капiтальна.
  I палiць лiтаральна да самых пазванкоѓ плынямi гiперплазмы. I зноѓ спрацавалi сiлавыя палi. Пайшло вельмi татальнае разбурэнне i знiшчэнне.
  Платформы ѓзялi i запалалi з новай, забойнай сiлай. А мовы полымя лiзалi дзяѓчатам голыя, вельмi сiмпатычныя пяткi, прычыняючы боль i пакуты.
  Ваяѓнiцы, зрэшты, i крычалi, i вылi, i разам з тым, не забывалi, падскокваючы ад агеньчыка спяваць:
  - Босыя дзевак ножкi,
  Якiя добрыя...
  Мы ѓ баi не крошкi,
  Б'ём ворагаѓ ад душы!
  Ваяѓнiцы, якiм смажаць пяткi, i босыя падэшвы пакрываюцца пухiрамi, гэта нешта i вельмi багатае i непараѓнальнае хараство. Такiя дзяѓчынкi не тое, што каня - слана на скаку спыняць.
  Дзяѓчына-маршал з жоѓтымi валасамi ѓзяла i прабуркавала, напяваючы сваiм салаѓiным галаском:
  - Любы, хто чалавек той ваяром народжаны,
  Значэння не мае падлогу i ѓзрост...
  Калi ворагаѓ без рахунку легiён,
  Нам забiваць жывёлаѓ павер не позна!
  Тут iншая дзяѓчына-маршал з белымi валасамi ѓзяла i спачатку пальнула пры дапамозе лалавага соску, а потым праспявала:
  - Ну колькi можна блiзкiх забiваць,
  Бо чалавек народжаны павер для шчасця...
  На фронт не адпускае сына мацi,
  I нават улетку на вайне непагадзь!
  Дзяѓчынкi паглядзелi адзiн на аднаго. У касмiчным вакууме iрвануѓ лiнкор. Велiчэзны такi, памерамi добры астэроiд. I нiбы ѓспыхнула звышновая зорка.
  Твары дзяѓчынак асвятлiлiся, i сталi барвовымi. I дзяѓчаты памiргаѓшы крыху, узялi i праспявалi, з лютасцю:
  - Побач, побач, радасць i бяда,
  Трэба, трэба, цвёрды адказ даць...
  Сонечнаму свету - так, так, так!
  Ядзернаму выбуху - не, не, не!
  Ваяѓнiцы, зразумела, спявалi з усёй паѓнатой шчырасцi. У iх быѓ i запал, i рызыка.
  Дзяѓчына ваяѓнiца з блакiтнымi ѓ чырвоную крапiнку валасамi, i эпалетамi маршала, таксама стрэльнула пры дапамозе пунсовых саскоѓ грудзей i праспявала з сiлай пачуццяѓ:
  -Няѓжо заѓтра заснуць мора,
  Патухне сонца, патухнуць зоркi...
  Ужо не зможа ѓзысцi зара,
  I скажа неба - няѓжо позна!
  I дзяѓчынка-маршал узяла i пусцiла слязу. I яе вочкi былi такiя блакiтныя нiбы найчысты сапфiр.
  Ваяѓнiцы ѓсё хорам стукнулi босымi пяткамi, сваiх чароѓных, хупавых, панадлiвых, сэксуальных, загарэлых, моцных, мускулiстых i выклiкалых галавакружэнне ножак.
  I ва ѓсю глотку праспявалi:
  - Мiру мiр, войны не трэба,
  Няхай пануе ѓ сусвеце сяброѓства!
  I дзяѓчынкi як засвiшчаць ва ѓсе ноздры. I з-iх вуснаѓ сарвалiся пунсовыя, прыгожыя сэрцайкi. Якiя засвяцiлiся, i сталi зiхацець i пералiвацца ѓ паветры.
  Ваяѓнiцы хорам вымавiлi, скалячы зубы. I зноѓ нацiскаючы на кнопкi пунсовымi саскамi грудзей, замялi:
  - Я, ты, ён, яна, разам цэлая краiна,
  Разам дружная сям'я,
  У слове мы сто тысяч я!
  Мы дзяѓчынкi з ножкай босы,
  Усiх ворагаѓ крушым...
  I ѓ нас са зла касы,
  З намi херувiм...
  I дзяѓчынкi адразу шмат мiльярдаѓ ваяѓнiц паднялi ѓверх ножкi, вывярнуѓшы круглыя, голыя, ружовыя пяткi прачырыкалi:
  - А што вайна, а што вайна,
  Дурная цётка i сцерва вайна!
  Мы скажам лаянцы цвёрдае няма,
  За мiр i сяброѓства адзiн адказ!
  I нечакана бiтва спынiлася. I шматлiкiя касмiчныя зоркалёты сталi разыходзiцца ѓ розныя бакi.
  Пашкоджаныя караблi кiнулiся рамантаваць розныя каманды, якiя гулi зваркай i электрычнымi дугамi.
  А дзяѓчаты ѓзялi i праспявалi:
  I каб усiм у сяброѓстве шчасце жыць,
  I каб раем усiм зямля была...
  Павiнны мы не глядзець на свет як дзiчыну,
  Не нападаць на люд з-за кута!
  
  КАХАННЕ ПРЫКРАСНАЙ ДАМЫ, РАДЗI ЯКОЙ дзяруцца рыцары
  Быццам яна прынцэса аднаго каралеѓства. Зусiм юная гадоѓ шаснаццацi. I скача на канi. Але настрой не самы радасны. Яе жадаюць выдаць замуж за старога з суседняга царства. А ѓ яе ёсць сваё каханне. Таксама юны, гадоѓ шаснаццацi пастушок. Вельмi прыгожы падлетак, з далiкатным як у дзяѓчыны тварам, i светлымi, доѓгiмi валасамi.
  I яна скача да яго. Зразумела, прынцэса не можа выйсцi за прасталюдзiна. Але каханне пачуццё моцнае, i яму не загадаеш.
  Амелiна пад'ехала да статка. Вось яе жанiх у сэрца падганяе пугай авечак.
  Ён невысокага росту, у шорцiках i басанож. Можна, даць на выгляд гадоѓ наогул чатырнаццаць-трынаццаць - зусiм яшчэ хлопчык.
  А той, каму жадаюць аддаць Амелiну ѓ жонкi глыбокi стары.
  Лысы, з рэдкай сiвой барадой, з устаѓнымi залатымi зубамi. Агiдны стары. I гадоѓ яму ѓжо восемдзесят шэсць. Можа, таму Амелiна i не стала збягаць ад вянка. Трохi памучышся i станеш удаваючай каралевай. А кароль хоць агiдны i стаѓ, але вельмi багаты, i ѓ яго шырокае каралеѓства з заморскiмi калонiямi. Амаль iмперыя...
  I галоѓнае няма сыноѓ. Значыць, яна можа стаць кiраѓнiцай вялiзнай дзяржавы.
  Амелiне ѓсяго толькi шаснаццаць гадоѓ, але яна дзяѓчынка вельмi нават разумная.
  Але зразумела, як сваё першае, юнае каханне забыцца.
  Яна саскочыла з каня. I кiнулася хлапчуку не шыю. Яны абнялiся i сталi цалавацца... Чыстыя такiя юныя...
  Потым Амелiна скiнула туфлiкi i панчохi, спрабавала хадзiць па траве. Травiнкi калолi яе далiкатныя ногi.
  Юнак-пастух Сiд з усмешкай заѓважыѓ:
  - Нашы дзяѓчынкi летам увесь час бегаюць басанож, а ты такая бледная!
  Амелiна з уздыхам адказала:
  - Загарэлая скура лiчыцца прыкметай нiзкага паходжання! А вось ты скурай цёмны, а валасы ѓ цябе амаль як сьнег!
  Юнак кiѓнуѓ:
  - Гэта прыгожа!
  Яны яшчэ крыху прайшлiся. Потым прынцэса нацягнуѓ панчохi i туфлi, вымавiла:
  - Хутка вяселле з каралём Картаѓсам. Ён стары i хворы. Калi я стану ѓдавой, дык вазьму цябе ѓ палац!
  Сiд з нясмелай надзеяй спытаѓ:
  - I мы пажэнiмся?
  Амелiна пацiснула плячыма:
  - Не ведаю! Я стану ѓдаваючай каралевай. Але давядзецца адбiваць сваю ѓладу ад сваякоѓ Картауса. Калi мой трон умацавацца, то я зраблю як захачу!
  Пацалаваѓшыся на развiтанне, юныя палюбоѓнiкi расталiся.
  Амелiна панеслася ѓ свой замак. Яна дзяѓчына вельмi разумная. I бачыла, што шлюб адкрывае ёй вялiзныя магчымасцi. Але легчы ѓ пасцелю са старым так брыдка. Уявiць, што з iм прыйдзецца цалавацца.
  Амелiна цяжка ѓздыхнула.
  I заспявала, каб палепшыць боль:
  Афарбаваны космас чорнае змрочнае святло,
  I, здаецца, што зоркi пацьмянелi на арбiтах!
  Мне хочацца кахання, у адказ я чую - не,
  Сэрцы закаханых у бразготы разбiты!
  
  Малю цябе мой прынц да мяне прыйдзi,
  Я выплакала ѓ гора акiяны слёз!
  Усе ланцугi забабонаѓ разарвi,
  Хачу, каб народу праѓду ты данёс!
  
  Каханне важнейшае за абавязак i карон,
  Калi трэба табе - я здраджу айчыне!
  I пасаджу каханага на трон,
  Бо для мяне мой прынц даражэй за жыццё!
  Ды яна сапраѓды яго кахае. Хлапчук вельмi прыгожы, хоць некалькi iнфантыльная ѓ яго знешнасць. Але сапраѓды хараство. Аднак басаногiх пастушок яшчэ i разумны. I ѓмее вельмi нават нядрэнна складаць. Ён зараз ён гонiць авечак, i сваiм чыстым, паѓнагучным галаском спявае, i яго трэль, нiбы ѓ салаѓя;
  Шум дзiвоснага запалу ѓ берагах,
  Рэкi, дзе кроѓ струменем бурным!
  Абрыне вал зорак у аблоках,
  Iскры знамем цудоѓным!
  
  Ты як багiня для мяне,
  З палаючай у цемры душой!
  Мацней чым жыццё цябе кахаючы,
  Свой свет я азарыѓ марай!
  
  Цябе прыгажэй у свеце няма,
  Сусветны iдэал!
  Памру ѓ баi ѓ колеры гадоѓ,
  Свой рок я сустрэѓ!
  
  Кахання нязгаснае святло,
  I бляск тваiх вачэй!
  Прыйшлi прыгажуня прывiтанне,
  Не сплю ѓ слязах начэй!
  Ды прыгожа ён спявае. Голыя падэшвы хлопчыка зараз iдуць па вострых камянях дарогi. Яны пругкiя, агрубелыя. Дзiця басанож хадзiла, з нараджэння. Тут зiмы даволi мяккiя. I можна не абувацца, нават зiмой.
  I таму Сiд нават не моршчыцца, калi яго голыя пяткi, ступаюць на вострыя камянi. Хлопчык толькi ѓсмiхаецца. Дакладней не хлопчык, а юнак. Прыгожы, якога любяць дзяѓчынкi.
  Але, зразумела, яго захапляе прынцэса. Дзiѓна, дзяѓчына i вельмi багатая, шляхетная, юная, i надзвычай прыгожая. Яе медна-чырвоныя валасы,
  Такiя яркiя што любога звядуць з розуму.
  Тут i сэрца, i розум у поѓнай згодзе. I ты хочаш на ёй ажанiцца i па каханнi, i па розуме.
  Ну, што ж пакуль сутнасць i справа, бацька прынцэсы Дурымон, хутчэй
  Паспяшаѓся згуляць вяселле.
  Зразумела, яна была пышнай. Картаус нават загадаѓ уладкаваць,
  З гэтай нагоды рыцарскi турнiр.
  З'ехалiся рыцары з розных краiн. Iх было шмат. Але баi iшлi па кубкавай сiстэме.
  Сам кароль Картаус вельмi кахаѓ гладыятарскiя баi. Для гэтага старога яны былi ѓцехай.
  Быѓ названы i прыз: цэлы мяшок золата, i званне галоѓнага целаахоѓнiка для будучай каралевы Амелiны.
  Вось на вялiзным стадыёне сталi з'язджацца ѓ баi рыцары. Сярод iх Амелiна звярнула ѓвагi на аднаго. Ён быѓ нейкi маленькi, нiбы дзiця ѓ даспехах. I ѓ яе затрымцела трывожна сэрца.
  Хоць за забралам i нябачна асобы, Амелiне здалася што ѓ гэтым маленькiм рыцары, ёсць нешта знаёмае.
  Байцы з'язджалiся, i раз'язджалiся адначасова. Супраць маленькага рыцара ѓ белых даспехах, быѓ сапраѓдны гiгант у чорных.
  Амелiна вельмi турбавалася за хлапчука ѓ даспехах. Цi выстаiць ён?
  Але вось рыцары раз'ехалiся ѓ розныя бакi. I потым стала з'язджацца, прышпорваючы коней. I панеслiся на сустрэчу адзiн аднаму. Здавалася, чорных гiгант раздушыць хлапчука. Але тое спрытна сышоѓ ад вастрыя дзiды, i ѓклаѓшы ѓвесь корпус, ударыѓ у забрала. Працiѓнiк паляцеѓ з каня.
  Амелiна выдыхнула, i вымавiла:
  - Малайчына хлопчык!
  Першы бой адыграѓ. Хаця некаторыя рыцары з'язджалiся паѓторна. Але не больш за тры разы, пасля чаго аддавалi перамогу па ачках.
  Тут, канешне, могуць быць i злоѓжываннi.
  Потым другi тур спаборнiцтваѓ. Супернiк у рыцара ѓ белых даспехах зараз не такi вялiкi, але спрытны ѓ чырвоных латах. Усё роѓна юны вiзавi нашмат менш.
  Амелiна малiцца за гэтага рыцара. I нават хацела ѓстаць на каленi.
  Але вось яны зноѓку з'язджаюцца. I разганяюцца да вялiкай хуткасцi. Чырвоны рыцар цэлiць у забрала. Але ваяр у белым спрытна сыходзiць. I пападае ѓ цэнтр шчыта. I збiвае яго зноѓ з вялiкiм задавальненнем. Той падае. Публiка радуецца.
  Большая частка пар вызначыла пераможцу. Але некаторыя ѓсё яшчэ б'юцца.
  Вось з'ехалiся паѓторна. I зноѓ сутыкненнi, i сыплюцца iскры. I падаюць вершнiкi.
  Гучыць гонг... I трэцi раз з'язджаюцца апошнiя пары. Шмат збiтых з коней. Некага i пакалечыла. Ды без ахвяр не абышлося.
  Потым паѓгадзiны адпачынку. Рыцары перакусiлi, папiлi, вады, квасу i вiна. I зноѓ у бой.
  Зноѓ вершнiкi ѓзялi i раз'ехалiся. У розныя бакi. Супраць белага, маленькага рыцара, буйны баец жоѓтых даспехах. Яны зноѓ гатовы збiваць адзiн аднаго. Хлапчук з аднаго боку, i дарослы з другога.
  I вось яны зноѓку з'язджаюцца. Хлапчук нават змагаецца без ботаѓ. Яго босыя, дзiцячыя ножкi ѓпiраюцца ѓ бакi каня белай масцi.
  Таксама конiк быццам бы невялiкi, але вельмi хуткi. Адбываецца фарсiраванае зблiжэнне.
  Амелiна ѓзяла i прашаптала:
  - Стогн iдзе па ѓсёй зямлi,
  Дзе ж рыцар адважны - дзе!
  Хлопчык-рыцар зноѓ вельмi спрытна сыходзiць i б'е жоѓтага рыцара ѓ цэнтр шчыта. Дзiда зламалася, рассыпалася ѓ пацяруху. Але вопытны барон у жоѓтых даспехах здолеѓ неяк уседзець у сядле.
  Прыйшлося раз'ехацца i зноѓ чакаць магчымасцi адзiн аднаго таранiць. Абодва бакi напружаны. Яны адчуваюць моц. Барон вельмi моцны баец i разы як мiнiмум у два цяжэйшыя за хлопчыка. Але той такi спрытны.
  Вось яны зноѓку з'язджаюцца. I дзяцюк б'е голымi пяткамi па крупы. I вось хлапчук нырае i яго дзiда знаходзiць забрала. Такi ѓдар проста захапляльны. I вiзавi пацана падае.
  Перамога! На гэты раз не такая ѓжо i лёгкая.
  Варта паѓза. Рыцары i iх конi адпачываюць. Трэба завяршыць турнiр за адзiн дзень, што вельмi няпроста.
  Супраць хлопчыка будзе бiцца па жэрабю граф у лiловых даспехах. Гэта таксама вельмi сур'ёзны супернiк i герой крыжовых паходаѓ. Але юны ваяѓнiк гатовы. I не збiраецца здрыгануцца.
  Вось яны раз'ехалiся i сталi з'язджацца. Дасведчаны граф бачачы, наколькi дзяцюк хуткi, спрабуе патрапiць у цэнтр шчыта. Але хлопчык зноѓ вельмi спрытна ссоѓваецца. I дзiда саслiзгвае. А сам дзяцюк трапляе ѓ непрыяцелю, прама ѓ грудзi. Удар вельмi добры i дзiда ламаецца. I вершнiк упаѓ, заблытаѓшыся ѓ збруi.
  Хлопчык зноѓ якi раз пакланiѓся публiцы i атрымаѓ вiншаваннi з перамогай.
  Вось ужо засталося толькi восем рыцараѓ. I пяты бой - гэта чвэрцьфiнал.
  Хлопчыку дастаѓся сур'ёзны супернiк герцаг дэ Гiзз. Гэта сапраѓды той, хто прымушае трапятаць. I ѓ яго ёсць i рост, i вага, i хуткасць!
  Юны ваяѓнiк разам з тым спакойны. Ён ведае, што яму трэба, i не збiраецца здавацца.
  Вось яны раз'ехалiся. У дэ Гiзза даспехi адлiваюць сталлю. Але хлапчук у белым, i з босымi ножкамi, вырабляе ѓражанне херувiма якi змагаецца з дэманам пекла.
  Амелiна з усмешкай праспявала:
  Быѓ учора яшчэ проста дзiцем,
  Нiчога не зробiш тут...
  А цяпер перастаѓ дашкаленкам,
  I цябе адважны рыцар клiчуць!
  Вось абодва вершнiкi сталi з'язджацца. Герцаг дэ Гiзз разы ѓ тры цяжэйшы за хлопчыка. Дакладней падлетка ѓ латах. Але той анi не бянтэжыцца.
  Зноѓ пазбягае паразы i б'е дэ Гiзза дзiдай у грудзi. Яно з трэскам ламаецца. Але вялiзны герцаг выстаяѓ. I яны раз'ехалiся.
  Дэ Гiзз рыкнуѓ:
  - Я табе зламаю!
  Хлопчык прыадчынiѓ забрала i паказаѓ мову. Твар у яго, як дзiця кругленькi.
  Амелiна пазнала яго i паплакала:
  - Няшчасны! Ну куды ты лезеш!
  Але яна не ведала натуральна, што басаногi пастушок зусiм не такi просты.
  Што ён здольны на вельмi шмат.
  Хлопчык узяѓ i вырашыѓ змянiць тактыку. Калi яны сталi зблiжацца то ён пагнаѓ свайго конiка ѓ галоп. I потым з усяго размаху ѓсадзiѓ дзiдай у цэнт шчыта, падлучыѓшы i корпус. Дэ Гiзз не чакаѓ такога моцнага ѓдару, ад якога разляцелася на дробныя абломкi дзiду. I на гэты раз амаль саслiзнуѓ з каня. Голая пятка хлопчыка дадала. I герцаг зляцеѓ, i даволi моцна ѓдарыѓся.
  Так чвэрць фiнал хлапчук прайшоѓ з бляскам. Ён сапраѓды не проста пастух, а пападанец з дваццаць першага стагоддзя. I гадоѓ яму не шаснаццаць, а нашмат больш. Хаця наадварот ён выглядае вельмi юным. Таму з моманту перамяшчэння перастаѓ расцi i сталець. Хiба што валасы яшчэ падрасталi, i крыху павольней пазногцi.
  Вось зараз з iм будзе бiцца ѓ паѓфiнале сам кароль: Рычард Iльвiнае Сэрца. А гэта вельмi нават сур'ёзны супернiк. Якi нiколi не прайграваѓ на турнiрах. I быѓ надзвычай моцны фiзiчна.
  А тут супраць яго басаногi дзiця.
  Але ѓсе бачылi, як хлопчык-рыцар добра i адчайна ваяваѓ. I на яго шмат хто рабiѓ стаѓкi.
  Стары кароль заѓважыѓ:
  - Лепш няхай дзiця будзе галоѓным целаахоѓнiкам прынцэсы, чым дарослы!
  Бацька прынцэсы кiѓнуѓ:
  - Так! Мая дачка хлопчыкам, якi на галаву яе нiжэй не захапiцца!
  У другiм паѓфiнале, невядомы рыцар у зялёных даспехах, вельмi буйны i спрытны, i iспанскi герцаг дэ Гальба - таксама цудоѓны баец.
  Але большая частка публiкi сабралася там, дзе бiлiся кароль Рычард Iльвiнае сэрца, якi лiчыѓся галоѓным фаварытам турнiру. I невядомы хлапчук. Якi нават боцiкi зняѓ, i фарсiѓ, дзiцячымi, круглымi, ружовымi пяткамi.
  Але вось яны пайшлi на зблiжэнне. Рычард Iльвiнае Сэрца цэлiѓ у цэнтр шчыта юнага ваяѓнiка. Той у адказ узяѓ i зрушыѓся. Хоць у дадзеным выпадку дасведчаны кароль, змог хлопчыка зачапiць. Але той у адказ, ударыѓ Рычарда дзiдай у грудзi. Удар быѓ добры, але магутны кароль змог устаяць. Ён бо бiѓся вельмi шмат. I ѓ крыжовых паходах, i турнiрах. I заѓсёды перамагаѓ, i быѓ устойлiвы ѓ сядле.
  Ну што ж публiка i не хацела хуткай развязкi. Байцы раз'ехалiся i сталi потым сыходзiцца паѓторна. Рычард Iльвiнае сэрца паспрабавала ѓ дадзеным выпадку змянiць тактыку. Зрабiѓ выгляд, што зноѓ б'е ѓ цэнтр шчыта, а затым узялi i перавёѓ у галаву. Але хлопчык, зразумела, вельмi хуткi. Ён сышоѓ ад даѓжэйшай дзiды супернiка, i сам ударыѓ па забрале. Такi ѓдар цяжка адбiць. Рашотка на твары Рычарда Iльвiнае сэрца прагнулася. Але ён здолеѓ утрымацца ѓ сядле, хоць i моцна пахiснуѓся.
  Зноѓ хлопчык i кароль раз'ехалiся ѓ розныя бакi. На гэты раз дзяцюк-рыцар злёгку разгубiѓся. Раней захапляльны ѓдар у забрала Кароль-леѓ вытрымаѓ.
  Але нiчога, ён жа яго таксама не збiѓ. Вось яны пайшлi трэцi раз на зблiжэнне.
  Абодва ваяѓнiкi скакалi адзiн на аднаго. Хлопчык i буйны мужчына. I вось Рычард зноѓ спрабаваѓ ударыць у цэнтр шчыта. Але зноѓ юны ваяѓнiк ухiлiѓся.
  I вось дзiда хлопчыка зноѓ ударыла ѓ забрала. I ѓ дадзеным выпадку куды мацней. Рычард зноѓ моцна пахiснуѓся. Страцiѓ сядло, але змог утрымацца на крупы i не ѓпасцi. Але ѓсё роѓна ачко пайшло ѓ залiк хлопчыку-рыцару.
  Цяпер чакалася судзейскае рашэнне. Стары кароль кiѓнуѓ:
  - Перамогу па ачках атрымлiвае юны воiн Сiд, якi нанёс тры дакладныя ѓдары!
  Упершыню кароль Рычард Iльвiнае сэрца прайграѓ. Але з сядла яго так i не выбiлi.
  А незнаёмы рыцар у зялёных даспехах выбiѓ з першага разу ѓслаѓленага герцага Гальбу.
  Цяпер у фiнале павiнны былi бiцца, два байцы раней невядомыя ѓ турнiрных баях. Два ката ѓ мяшку. I гэта ѓзмацняла iнтрыгу!
  Вось яны раз'ехалiся i сталi зблiжацца. Воiн у зялёных даспехах быѓ буйнейшы за хлопчыка i ѓ чорных ботах. А той ваяваѓ басанож, i з вялiкай энергiяй.
  Абодва развiлi вялiкую хуткасць i сутыкнулiся. Сiд, зрушыѓ шчыт, i сышоѓ ад удару i патрапiѓ супернiку ѓ жывот. Той нават не пахiснуѓся ѓ сядле. I абодва байцы зноѓ раз'ехалiся. I яны былi гатовы рэальна сур'ёзна пабiцца, да крывi.
  Вось абодва байцы зноѓ iмчацца адзiн на аднаго. Зблiжаюцца на вялiкай хуткасцi. I рэзка сутыкаюцца. Хлопчык ударыѓ з усiх сiл, ён быѓ хутчэй, i трапiѓ у забрала, хоць яго самога драпнула па плячы. I даволi сур'ёзна.
  Але абодва байца выстаялi, i не ѓпалi. Захавалi сваё адэкватнае ѓздзеянне.
  Вось яны з'язджаюцца трэцi раз. Амаль не робячы паѓзы, так ужо вечарэе i цямней. Хай i лета, але ѓсё роѓна цямнее. I трэба спяшацца.
  Вось зноѓ абодва сутыкнулiся. Сiд нiбы маланка вывярнуѓся i зноѓ па забрале. Але вораг стаiць нiбы зачараваных, але хлопчык усё ж спрытней i зялёны рыцар у яго дзiдай не патрапiѓ, толькi слiзгануѓшы па бранi.
  Тры разы з'ездзiлi i зараз судзейскае рашэнне.
  Стары кароль быѓ вельмi задаволены, што дзiця павiнна стаць кiраѓнiком аховы. Яго дачка ж не будзе здраджваць з тым, хто малодшы яе на выгляд, i на галаву нiжэй.
  I аб'явiѓ перамогу па ачках Сiду. Астатнiя суддзi пагадзiлiся. Усё ж у хлапчука тры чыстыя пападаннi, i ён павёѓ па ачках сумленна.
  Плюс яшчэ Сiд атрымлiваѓ вялiкi мех золата.
  Ён падышоѓ да прынцэсы Амелiны. Ёй нават прыйшлося нахiлiцца i пацалаваць сваё каханне. I ѓсе былi вельмi задаволены.
  Прынцэса вымавiла:
  - Ты мой самы верны рыцар, будзем захоѓваць каханне!
  
  БОСАЯ ВАЙТАРА НА ДЫБЕ
  АНАТАЦЫЯ
  Ваяѓнiца-трапянка Аѓгусцiна, трапiла ѓ палон да оркаѓ. Жорсткiя, касматыя мядзведзi падвяргаюць прыгажуню нялюдскiм катаваннямi. Але Аѓгусцiна праяѓляе нязломную мужнасць.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Тады была зiма, i стаялi моцныя маразы. З Аѓгустыны сарвалi цёплае адзенне i боты. Падзялi яе, да тоненькiх трусiкаѓ. Звязалi рудай дзяѓчыне ззаду рукi. I павялi, далей амаль зусiм голую.
  I яе босыя, хупавыя, точаныя ножкi пакiдалi на снезе сляды. Вельмi нават прыгожыя, i вельмi панадлiвай формы. I хоць лютых вецер гуляѓ па голых рабрах дзяѓчынкi, церабiѓ яе клубнiчныя соску, i рэльефны прэс. Таксама дзяѓчынка выяѓляла пераважнай сiлы энергетыку.
  Аѓгустына падняла галаву з мужным падбародкам, i выпрастала плечы.
  Яна нават не спрабавала прыкрыць свае аголеныя грудзi. Тым больш рукi звязаныя ззаду. Яе босыя падэшвы ад цвёрдага снега лiтаральна палаюць, i гэта так балюча.
  Але дзяѓчына-прыгажуня не згiнае спiну. Яна, наадварот ганарлiвая. Ды холадна, ды балюча, i адчуваеш моцна прынiжэньне, што ты голая, а вакол цябе валасатыя, смярдзючыя пачвары.
  Няма вiдаць дзяѓчына настроена так каб яе папросту не зламалi.
  А вось да яе падыходзiѓ валасаты гiгант, моцна падобны на мядзведзя орк з генеральскiмi эпалетамi.
  I яго магутная рука кладзецца на аголеную грудзi дзяѓчынкi. Пачынае круцiць клубнiчны сасок прыгажунi. Аѓгусцiна хмурыць мордачку, але маѓчыць, i вочы не адводзiць. Хоць ёй трэба сказаць вельмi нават брыдка.
  Але дзяѓчына стараецца не падаць ѓвазе. А яшчэ адна лапа генерала-орка кладзецца ѓжо на iншы сасок. I пачынае шчыкаць яшчэ грубей i цвёрда.
  Аѓгусцiна, каб не паказаць, што ёй брыдка i балюча, жорсткiм голасам, прамаѓляе:
  - А нешта больш сур'ёзнае не можаш? Ты як мужчына што нуль?
  Генерал з роду оркаѓ зароѓ:
  - На прэнг яе!
  I дзяѓчыну правялi яшчэ крыху па снезе. Давялi да прыстасавання, якое было вельмi падобна на турнiк з разнастайнымi трэнажорамi.
  I тут вiселi сталёвыя ланцугi.
  Дзяѓчыне заламалi рукi назад, i моцна закавалi. Пасля чаго ѓзялi i пацягнулi ланцуг. Сталi выварочваць дзяѓчынку, паднiмаючы яе канечнасцi вышэй.
  Аѓгусцiна адчула боль у перадплеччах, запясцях i ключыцах. Рудая ваяѓнiца стала выгiнацца, нахiляючыся.
  Два буйныя оркi-каты ѓзялi i тузанулi дзяѓчыну за тулава i павярнулi прыгажуню. Галава Аѓгусцiны праслiзнула памiж кiрпатых уверх рук.
  Дзяѓчына цяжка войкнула. Яе лiтаральна прарэзала болем.
  Генерал-орк вымавiѓ на распеѓ:
  - Гавары злачынца, зладзейка i тэрарыстка, дзе знаходзiцца ваш склад са зброяй?
  Аѓгусцiна жорстка заявiла, хоць ёй было i балюча, i страшна, i крыху сорамна, i вельмi нават брыдка:
  - Не скажу! Нiчога я вам не скажу, як бы вы мяне не мучылi, не катавалi, не катавалi б!
  Генерал-орк з задаволеным выглядам аблiзнуѓ сабе фiялетавыя вусны, з-пад якiх тырчалi крывыя iклы.
  I прахрыпеѓ:
  - Тым лепш! Якое задавальненне, катаваць такую прыгожую, з гладкай, загарэлай скурай чалавечую самку. Нам нават было б крыѓдна калi ты адразу раскалолася б пазбавiѓшы нас оркаѓ, такога велiзарнага асалоду, якое куды лепш, чым цябе проста згвалтаваць!
  Аѓгусцiна зло вымавiла:
  - Ну калi вы на iншае няздольныя, то паспрабуйце зламаць адчайную ваяѓнiцу-касмапалiтку!
  Орк-генерал загадаѓ:
  - Дзесяць удараѓ па ёй пугай з беражэннем!
  Адны з катаѓ дастаѓ з урны ѓ якой плавалi iнструменты лупцоѓкi, лазовы дубец. Махнуѓ iм па паветры, той засвiстаѓ...
  I касматы мядзведзь у палову замаху ѓдарыѓ дзяѓчыну.
  Аѓгустына адчула боль ад удару. Яе скура на спiне набрыняла, але не лопнула.
  Кат зноѓ ударыѓ.
  Рудая дзяѓчына сцiснула мацней зубы, каб не выдаць муку. Яна вырашыла, каб не здарылася, маѓчаць, маѓчаць i яшчэ раз маѓчаць.
  Орк-генерал прахрыпеѓ:
  - Тры!
  Махнаты кат зноѓ ударыѓ. Мускулiстае цела дзяѓчыны скаланулася. Грамiла ѓрэзаѓ ужо шмат нiжэй, прымусiѓшы набракнуць свежую палоску скуры.
  Оркаѓ сабралася тузiн i яны прагна глядзелi на амаль зусiм аголеную дзяѓчыны ѓ адных толькi трусiках, якая вiсела на дыбе i злёгку калыхаецца пад ударамi ката.
  Орк-генерал скамандаваѓ:
  - Шэсць!
  I зноѓ на дзяѓчыну ѓзялi i абрынуѓся моцны i жорсткi ѓдар.
  Аѓгусцiна, зрабiла вымучаную ѓсмешку.
  Генерал працягваѓ камандаваць:
  - Сем! Восем!
  Удары сыпалiся на дзяѓчынку, але цярпела i старалася не стагнаць. Яе твар быѓ i прыгожым, i мужным адначасова.
  Орк-генерал скончыѓ:
  - Дзевяць! Дзесяць, пакуль хопiць!
  Кат апусцiѓ пугу. Затым падушыѓ яго пальцамi, i кiнуѓ у кошык.
  Аѓгусцiна ѓнутрана скаланулася. Што яе могуць прыдумаць для яе каты.
  Бо оркi вельмi любiлi мучыць свае ахвяры. Трэба адзначыць, што ѓ свеце будучынi жанчын у шмат разоѓ больш, чым мужчын, i таму оркi адчувалi пры катаваннях сэксуальная асалода.
  Орк-генерал спытаѓ, здзеклiва ѓсмiхаючыся:
  - Ну скажаш ты нам дзе сховiшча? Цi ты хочаш катаваннi больш жорсткiя?
  Аѓгусцiна жорстка заявiла:
  - Я вам нiчога ѓсё роѓна не скажу!
  Орк-генерал загадаѓ:
  - А цяпер падтрасiце яе добранька!
  Каты сталi рэгуляваць турнiк. Катаванне адбывалася на свежым паветры. I яе маглi бачыць многiя.
  Ужо сталi збiрацца i оркi i, прадстаѓнiкi iншых цывiлiзацый. Iм усiм было цiкава паглядзець на падобнае, вельмi цiкавае вiдовiшча.
  А побач палала i жароѓня, а таксама былi iншыя прылады для катаванняѓ.
  Аѓгустына зразумела, што ёй давядзецца прайсцi праз пекла. З аднаго боку - гэта страшна. Але з другога нават цiкава i цiкава. I галоѓнае колькi ты зможаш вытрымаць, пад нялюдскiмi катаваннямi.
  Турнiк нiбы антэна паднiмаѓся ѓгару. Таксама Аѓгусцiну, пацягнула да вяршынi. Боль у перадплеччах i ключыцах стаѓ мацнейшым.
  Ланцуг, за якi быѓ прыкаваны Аѓгусцiна, рыпеѓ i шамацеѓ.
  Вось яна паднялася на добрых дзесяць метраѓ - гэта прыкладна на ѓзровень чацвёртага паверха.
  Вось дзяѓчына завiсла на верхавiне. I ланцуг уздрыгваѓ, i нават пабразгваѓ.
  Генерал-орк зароѓ:
  - Адпускай!
  Оркi адпусцiлi барабан. Цела мускулiстай дзяѓчынкi павалiлася ѓнiз. Яно даляцела амаль да самай паверхнi. Але тут яно нечакана завiсла. I дзяѓчынка рэзка на нацягнутым ланцугу, як залямантаваѓ ад дзiкага болю. У яе нават адбiла дыханне.
  Аѓгустына адчувала сябе так, нiбы яе рвалi на часткi. Якi жорсткi боль i невыносныя пакуты.
  Дзяѓчына галасiла, яе цела нягледзячы на мароз ад дзiкай напругi спатнела i стала блiшчаць.
  Калi крыкi Аѓгустыны прыцiхлi, яна з вялiкiм намаганнем сцiснула сабе зубы, генерал-орк спытаѓ:
  - Ну, а цяпер скажаш?
  Аѓгусцiна рашуча i цвёрда заявiла:
  - Не, не скажу!
  Генерал-орк загадаѓ:
  - Падтрасiце яе яшчэ раз!
  I зноѓ змацуе сталёвы ланцуг. Дзяѓчына паднiмаецца, усё вышэй i вышэй. I яе ланцуг цягне за рукi, выварочваючы суставы.
  I вось Аѓгусцiна зноѓ на верхавiне. Яна агледзелася вакол i ѓнiз. Мускулiстыя рукi дзяѓчыны паднятыя ѓверх i варушыць шыяй было даволi балюча.
  Цяпер яна абрынецца ѓнiз.
  Генерал-орк скамандаваѓ:
  - Адпускай!
  I ланцуг зноѓ быѓ адпушчаны катамi. Моцнае цела дзяѓчыны паляцела ѓнiз. I яна ѓпала, i завiсла ля самай паверхнi. На гэты раз здвоены ад без таго расцягнутых звязкаѓ боль аказаѓся настолькi моцным, што, адчуѓшы ѓдарны шок - дзяѓчына страцiла прытомнасць.
  Генерал-орк загадаѓ:
  - Прывесцi яе ѓ сябе!
  Кат вылiѓ на яе вядро ледзяной вады. Аѓгустына прыйшла ѓ сябе. Разам са свядомасцю вярнуѓся i боль. Жорсткi i страшны боль у руках, плячах, ключыцах.
  Аѓгусцiна застагнала. Але перахапiѓшы атрутныя ѓхмылкi оркаѓ, прыкусiла губу, моцна сцiснуѓшы зубы. I вось яна зноѓ маѓчыць. Мокрая, амаль голая, босая, i мускулiстая.
  Генерал-орк жорстка яе агрэѓ бiзуном i спытаѓ:
  - Будзеш казаць?
  Аѓгустына зароѓ, разляпiѓшы вусны:
  - Не!
  Генерал-орк загадаѓ:
  - А цяпер расцягнiце яе добранька!
  Каты паднеслi калодку i зашчымiлi яе на босых нагах прыгажунi. Як след зацiснулi ёй лодыжкi.
  Аѓгустына адчула цяжар дубовай, каванай жалезам калодкi, i ѓзмацненне болю. Дзяѓчына цяжка задыхала i сцiснула мацней зубы.
  Па краях калодкi вiселi гакi.
  Адзiн кат асцярожна павесiѓ на крук гiру справа, а iншы катаванне злева.
  Мускулiстае, добрае, загарэлае цела дзяѓчыны выцягнулася яшчэ мацней. Боль таксама стаѓ куды больш жорсткiм.
  Хоць Аѓгустына з усiх сiл i сцiснула зубы, усё роѓна з яе горла вырывалiся цiхiя стогны.
  Ужо якi раз орк-генерал зароѓ:
  - Будзеш казаць! Раскажы нам усё, што ведаеш, i твае пакуты спыняцца!
  Аѓгустына выгукнула:
  - Не скажу!
  Генерал-орк загадаѓ:
  - Яшчэ дадаць!
  Каты з розных бакоѓ калодкi, каб не перакошвала, акуратна павеселi яшчэ па адной пудовай гiры.
  Аѓгусцiна заскрыгатала зубамi ад невыносных пакут. Яе пагражала парваць напалову. А звязкi i так моцна расцягнуты ѓ вынiку дзiкiх узварушак.
  Аѓгустына адчувае сябе расцягнутай на прэнгу, нiбы святая на крыжы. А можа нават яшчэ больш балюча. З цела капае пот, i вада якой яе аблiлi.
  I разам з тым холадна. Спрабуюць бо дзяѓчынку на марозе.
  Самi оркi, па-першае, апранутыя, у ботах, а па-другое, у iх мядзведжая поѓсць.
  Генерал зноѓ спытаѓ расцягнутую на дыбе дзяѓчыну:
  - Будзеш казаць!
  Аѓгустына зароѓ:
  - Не скажу!
  Генерал-орк загадаѓ:
  - А зараз падсмажце ёй, гэта значыць гэтай дзяѓчынцы пяткi!
  Каты сталi складаць тонкiя палены пад босымi ножкамi дзяѓчынкi.
  Iншы ж прыцягнуѓ шланг ад балона з газам. I таксама падлучылi. I шланг ад балона з кiслародам.
  Каты як вадзiлiся былi гатовыя. Аѓгусцiна глядзела на гэтую падрыхтоѓку са страхам. Калi ты нават на вугольчык становiшся, гэта балюча, а тут яшчэ падэшву табе збiраюцца падсмажыць.
  Генерал-орк загадаѓ:
  - Вышмаруйце ёй пятачкi алеем! Каб даѓжэй пакутавала!
  Каты згодна закiвалi. I вынялi з бочкi бутлю з маслам, мяркуючы па паху з алiвак. I палiлi сабе на валасатыя лапы. I затым сталi мазаць не занадта грубыя, але i не занадта далiкатныя ступнi дзяѓчынкi.
  У яе падэшва ружовая, пругкая, з хупавым выгiбам круглай пятачкi.
  Аѓгустына адчула козыт ад дакрананняѓ грубых, валасатых рук оркаѓ.
  I мiмаволi выскалiла мордачку, хiхiкнуѓшы нягледзячы на боль у расцягнутым целе.
  Генерал-орк прыкрыкнуѓ:
  - Ты яшчэ будзеш шчэрыцца чартоѓка!?
  Аѓгустына раѓнула:
  - Я вас не баюся!
  Генерал-орк зароѓ:
  - А цяпер пячыце, толькi акуратней, каб даѓжэй балела!
  Каты ѓключылi кранiкi i пусцiлi газ. Затым пстрыкнулi запальнiчкай.
  I пад босымi ножкамi расцягнутай на дыбе дзяѓчынкi ѓспыхнула полымя.
  Яно вельмi бурна разгарэлася. Але спачатку босыя ножкi Аѓгустыны, адчулi толькi прыемнае цяпло.
  Але потым iх стала прыпякаць. Полымя лiзала голыя, ружовыя, густа змазаныя алеем падэшвы дзяѓчынкi.
  Аѓгустына адчувала падвойную ѓ сваiх босых пятках, якiя смажыѓ агонь, i расцягнутым на дыбе ѓсiм целе. I гэта надзвычай трэба сказаць балюча. I пакуты невыносныя.
  Аѓгустына сцiскала скiвiцу з-за ѓсiх сiл, але стогны ѓсё роѓна вырывалiся з горла.
  А падсмажаныя падэшвы дзяѓчынкi хварэлi i дзiка саднелi ѓсё мацней i мацней.
  Генерал-орк зароѓ:
  - Ну, а цяпер ты нам выдасi сховiшча са зброяй?
  Аѓгустына правiшчала:
  - Не!
  Генерал-орк загадаѓ:
  - А цяпер ёй пяць удараѓ бiзуна... у поѓную сiлу!
  Кат падышоѓ да ступы. Выбраѓ у ёй пугу куды мацней, i таѓсцей, з калючымi канцамi.
  Прымерыѓ яго на руку. Затым падышоѓ да ахвяры. Расставiѓ ногi шырэй. I ѓклаѓся з-за ѓсiх сiл ва ѓдар.
  Загарэлая, ужо i так пакрытая надзьмутымi палосамi скура на спiне дзяѓчыны лопнула. I палiлася пунсовая кроѓ.
  Аѓгустына здрыганулася, i застагнала. Але затым сцiснула сабе тытанiчным намаганнем скiвiцы, i замоѓкла.
  Кат ударыѓ з усяго размаху зноѓ, скалынаючы ѓсё цела. Дзяѓчына, цяжка дыхаючы цiха прастагнала.
  Генерал-орк скамандаваѓ:
  - Тры!
  I зноѓ жорсткi ѓдар па спiне. I гэта надзвычай трэба сказаць балюча.
  Аѓгусцiна трымаецца.
  Генерал-орк камандуе:
  - Чатыры!
  I зноѓ удар. Усё цела ѓ дзяѓчынкi уздрыгвае. Апроч болю ад пугi, яшчэ аддаецца ѓ плячах i целе ад жудаснага страсення.
  Зноѓ каманда:
  - Пяць!
  I зноѓ кат з-за ѓсiх сiлы б'е. I лопаецца скура, i кроѓ лiтаральна сцякае раѓчуком.
  Аѓгустына маѓчыць...
  Генерал-орк пытаецца:
  - А цяпер ты скажаш?
  Дзяѓчына працягвае маѓчаць. Кат запытальна глядзiць на генэрала. Той бачыць, што палоннiца ѓпарцiцца.
  I аддае загад:
  - А цяпер падсмажым яму грудзi! Вышмаруйце добранька яе алеем, каб не адразу згарэла!
  Каты палiлi сабе тлустую вадкасць на лапы. А потым iх рукi сунулiся да аголеных грудзей дзяѓчынкi.
  Грубыя, доѓгiя, тоѓстыя лапы оркаѓ камячылi дзяѓчыне бюст i клубнiчныя соску.
  Аѓгустына адчула мiжвольнае ѓзбуджэнне. I голыя грудзi зараз зацвярдзела, i стала жорсткай. Дзяѓчына нават застагнала, на гэты раз не адбалi, а ад узрушанасцi. I сапраѓды, орк хоць i мядзведзь, але пры гэтым i бялковы самец, якi жанчыну не можа не ѓзбудзiць.
  Аѓгустына прабурчала:
  - Якi сорам...
  Нарэшце оркi скончылi ёй камячыць грудзей. I пакiнулi iх такiмi блiскучымi.
  Каты ѓзялi ѓ рукi паходнi, акунулi з у жароѓню i падпалiлi.
  Затым паднеслi да аголеных грудзей Аѓгусцiна. Дзяѓчынка адчула жудасны боль. Не адразу, яна была моцнай. Але змазаныя маслам соску нагрэлiся, i адчувалi зараз найжорсткi апёк. Прычым д'ябальскi жорсткi i надзвычай пакутлiвы.
  Аѓгустына застагнала, а потым пачала выць... Якi гэта жах...
  Каты вадзiлi па грудзях i ѓхмылялiся.
  Генерал-орк ужо якi раз спытаѓ:
  - Ну скажаш, дзе вы партызанкi хаваеце зброю?
  Нягледзячы на жахлiвыя пакуты Аѓгустына знайшла ѓ сабе сiлы, дзёрзка адказаць:
  - Партызанкi? А хiба вы нас не звалi тэрарысткамi?
  Генерал-орк ухмыльнуѓся i адказаѓ:
  - Хочаш, каб цябе называлi тэрарысткай? Што ж дазволь! Ну будзеш казаць тэрарыстка?
  Аѓгусцiна дзёрзка адказала, пераносячы жудасны боль:
  - Не! Не скажу!
  Генерал-орк загадаѓ:
  - А цяпер зламайце гэтай дзёрзкай дзяѓчынцы пальцы на нагах.
  Каты здалi даставiць з павешаных на сцяне шчыпцы.
  Генерал iх нечакана абарваѓ:
  - Зламайце ёй пальчыкi распаленымi шчыпцамi!
  Мастачы разумела закiвалi. I дасталi шчыпцы, якiя, ужо
  загадзя былi абвостраныя на электрычнай плiце. I вось каты падышлi да Аѓгустыны.
  I адзiн з iх трымаючы ѓ руках чырвоныя ад спякота шчыпцы нахiлiѓся ѓ яе закаванай ножцы. I схапiѓ дзяѓчынку за мезенец. I распаленае жалеза, узяло i ѓчапiлася ѓ маленькi пальчык прыгажунi. I стаѓ яго выкручваць, i ламаць.
  Боль быѓ падвойны. I ад дакранання чырвонага ад спякота жалеза палiла скуру, тоненькiя костачкi ламалiся. Аѓгустыне таксама працягвалi палiць i босыя пяткi, i расцягваць яе цела на дыбе, i з грузам на нагах.
  Генерал-орк грозна спытаѓ:
  - Будзеш казаць!
  Аѓгустына раѓнула:
  - Не дачакаецеся!
  Генерал загадаѓ:
  - Ламайце ёй пальцы, усё да аднаго!
  Кат працягнуѓ, павольна, але вельмi пакутлiва i жорстка ламаючы пальчыкi на босых нагах дзяѓчыны. I гэта так балюча, што Аѓгусцiна мiмаволi стагнала. Хоць трывала з усiх сiл. Але ж колькi можна трымацца. Як пакутлiва i жорстка. Вось ужо катавальнiк зламаѓ i мезенец на левай назе i на правай. Што надзвычай балюча.
  Затым узяѓся i за безназоѓныя пальчыкi.
  Генерал-орк загадаѓ:
  - А зараз давайце яшчэ i нанёс некалькi ѓдараѓ распаленым дротам па спiне!
  Дрот ужо нагрэлi на электрычнай плiце. I таму на ёй была спецыяльная дзяржальня, а сам кат быѓ у пальчатках.
  I вось ён падняѓ сваю чырвоную ад спякота бiзун. Падышоѓ да дзяѓчынкi i агрэѓ яе з-за ѓсёй сiлы.
  Аѓгустына ѓзяла i ѓскрыкнула, адчуѓшы дзiкiя пакуты. I дзяѓчынка забiлася ѓ канвульсiях. А яшчэ працягнулi i бiць, па спiне распаленым дротам, i пячы голыя пяткi, i аголеную грудзi, i ламаць пальчыкi на нагах, i яшчэ расцягваць на дыбе.
  Вось такое спалучэнне ѓсяго i жаху:
  Генерал-орк спытаѓ:
  - Будзеш казаць?
  Аѓгустына прашыпела:
  - Не!
  Генерал-орк ухмыльнуѓся i заѓважыѓ:
  - Стойка дзяѓчына. Але ѓсё ж мы яшчэ паспрабуем!
  I грамiла з эпалетамi зароѓ:
  - А цяпер падсмажце ёй i ѓлонне!
  Оркi зарохкалi ад задавальнення. I не занадта доѓга думаючы ѓзялi i сарвалi з дзяѓчынкi трусiкi. I зараз яна цалкам агалiлася. I оркi ѓжо хацелi паднеслi да лону паходню з агнём.
  Генерал-орк абарваѓ iх:
  - Пачакайце! Спачатку вышмаруйце яе ѓлонне Венеры, каб не згарэла адразу!
  Каты энергiчна закiвалi. I сталi лiць сабе на лапы масла.
  Яно пахла вельмi апетытна.
  Оркi нават аблiзвалiся. I вось iх лапы палезлi дзяѓчыне ѓ грот Любовi. I сталi там мазаць. Ад гэтых грубых дакрананняѓ Аѓгусцiна адчула i сорам, i муку раптоѓнага жадання. Але гэты сорам, спалучаѓся i голасам юрлiвасцi, i перакананнямi, што гэта нядобра.
  Аѓгустына крыкнула:
  - Бессаромнiкi!
  Генерал-орк зароѓ:
  - Гавары чартоѓка! Цi толькi будзе табе блага!
  Аѓгустына знайшла ѓ сабе сiлы вымавiць:
  - А што горш можа быць?
  Генерал-орк суха загадаѓ:
  - Палiце яе!
  Кат паднёс паходню да змазанага алеем лону дзяѓчыны. Кучаравыя валосiкi на ѓлоннi Венеры дзяѓчынкi скруцiлiся разам i абвуглiлiся. Спачатку Аѓгусцiна адчула жар, а затым i моцны боль.
  А iншы катаванне працягнуѓ ёй ламаць пальчыкi на босых, дзявочых ножках. I гэта было таксама вельмi балюча. Пальчыкi храбусцелi, i Аѓгусцiна ѓздрыгвала ад пакут.
  I яе костачкi проста ламалiся, i кiпцiкi выварочвалiся вонкi. А дзве паходнi палiлi ёй голыя грудзi, адзiн улонне Венеры, жаровня смажыла прыгажунi пяткi. Адначасова калодка расцягвала дзяѓчынцы цела. I ѓ той жа час яшчэ адзiн з каты атрымаѓ загад, ад генерала орка.
  - Распаленым дротам яе!
  I на дзяѓчыну абрынулiся ѓдару яшчэ i пунсовым ад спякота дроту.
  I ѓ гэтай сiтуацыi Аѓгустына не толькi не страцiла, свядомасцi ад катаванняѓ, але i наадварот у ёй дадалося мужнасцi, i яна ѓзяла i заспявала;
  На прэнгу голая, з плеч вырывае суставы,
  Вiшу, пад ударамi рвецца спiна!
  I сыпець з ухмылкай кат - соль на раны,
  Надраѓся вясёлы скацiна хмельнага вiна!
  
  Хоць я не проста рабыня, а царская дзiва,
  Кiраѓнiца, i зямная сястрыца багоѓ!
  I калi пакутую, то значыць, пакутую прыгожа,
  Не выкажу страху, перад жудасным аскалам iклоѓ!
  
  Да ног маiм босым кавалак распалены дакрануѓся,
  Дымок апалены казыча гiдлiва ноздру!
  Завошта я аддала нявiннае царскае юнацтва!
  Завошта так пакутую, нiяк рок лёсу не разумею!
  
  Але воiны-дзявы я ведаю, спяшаюцца на падмогу,
  Мечамi разбураюць злосных монстраѓ, кiдаючы зло ѓ бруд!
  Ведай, густа мы трупамi гiдкiмi сцелем дарогу,
  Бо з намi магутны ваяѓнiкоѓ з мужнасцю князь!
  
  Працiѓнiк падаѓся, бачу дзярмо, адступае,
  Жорсткi кат, ты ѓ баi не кароль, не мастак!
  Разбуранае заквiтнее, вiшняй у Маi,
  Хто псаваѓ i палiѓ усё атрымаць у пятак!
  
  А што яшчэ ёсць прамянiстей i прыгажэй Айчыны,
  Што вышэй за яе, i паклiканне найпростае гонар?!
  Завошта я гатовая аддаць, да канца гады жыцця,
  Каму перад боем малiтву святую прачытаць!
  
  Вядома, такое ёсць слова, яно каштоѓнае,
  Зiхацiць прамянiста, алмазаѓ свяцiлы зацямнiѓ!
  Бо Радзiма - гэтае паняцце кахання - зусiм,
  Яно, бязмежна уключаючы сусветны ѓвесь свет!
  
  Бо дзеля яе не стагнала, ад болю на дыбе,
  Зламацца прынцэсе падмесяцовага свету - грэшна!
  Паклонiмся нiзка Айчыне-святынi,
  Сняжок дома выпаѓ i стала белым, як бела!
  
  Цяпер маё слова да будучых нашчадкаѓ,
  Не трэба вам баяцца, перамога заѓсёды настае!
  Ад усiх супостатаѓ застануцца толькi абломкi,
  I вылецяць зубы якi адкрыѓ прагны свой рот!
  
  АђКЦЫЁН РАБЫНЬ У КАЗАКНЫМ СВЕЦЕ
  АНАТАЦЫЯ
  Прадаюцца нявольнiкi абедзвюх падлог. Прыгожую дзяѓчыну-студэнтку з дваццаць першага стагоддзя, выстаѓляюць на таргi ѓ якасцi рабынi. Стаѓкi iмклiва растуць, i надыходзiць нечаканая развязка.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Вось ужо надыходзiць час таргоѓ аѓкцыён адкрыѓся. Першымi на памост выводзяць дзвюх дзяѓчат.
  Яны басанож, i пакрытыя покрывамi. Спачатку iм акрылi галовы. Стартавая цана сто залатых дублонаѓ за пару - звычайная для прыгожых рабынь.
  - Сто!
  Аѓкцыянiст паднiмае малаточак, гучыць:
  - Сто дзесяць...
  - Сто дваццаць...
  I паѓза. З дзяѓчат здымаюць другое покрыва.
  Зноѓ шум:
  - Сто трыццаць,
  - Сто сорак!
  - Сто пяцьдзесят!
  I зноѓ паѓза... З iх знялi трэцяе покрыва.
  - Сто шэсцьдзесят!
  - Сто семдзесят!
  - Сто восемдзесят!
  - Дзвесце!
  Аѓкцыянiст паднiмае малаточак i на распеѓ прамаѓляе:
  - Дзвесце дублонаѓ разоѓ! Дзвесце дублонаѓ два! Дзвесце дублонаѓ тры!
  Прададзена пара за дзвесце дублонаѓ!
  Дзяѓчат накрылi покрывамi i павялi. Яны пляскалi босымi ножкамi, што казала аб iх нiзкiм, сацыяльным статусе.
  Потым на аѓкцыёне прадалi адразу тузiн мускулiстых хлопчыкаѓ. Iх узяѓ у рабства нейкi гном. За ѓсiх оптам - сто дынараѓ! Гэтых нявольнiкаѓ выкарыстоѓвалi як працоѓную сiлу. Яны вонкава здаровыя, дагледжаныя, прывучаныя да фiзiчных нагрузак.
  Дзецюкi пляскалi босымi ножкамi i нанiзалi на ланцуг, адводзячы на двор. Адна з эльфiек памацала хлапчука за мускулiстыя, загарэлыя грудзi, але на яе прыкрыкнулi.
  Потым зноѓ падавалi рабыню, толькi не босыя, а ѓ сандалях. Прыкрылi покрывамi, i агалялi тры часткi.
  Гэта была прыгожая бландынка, i гандаль дайшоѓ да пяцiсот дублонаѓ. Пад канец з яе нават знялi сандалi i прымусiлi танчыць басанож. Потым адправiлi да шляхетнага троля. Па шляху бландынку загарнулi ѓ покрыва.
  Было весела, i публiка ажывiлася. Пакуль якiя сабралiся ѓ вялiкай зале купцы i еѓнухi ѓсiх масцяѓ не стамiлiся, на памост вырашылi вывесцi Уладлену. Зразумела, яна ж самая шляхетная i апетытная страва аѓкцыёну.
  Яе зачынiлi покрывамi, яна была ѓ боцiках да калена, i валасы падабралi, каб не вiдаць, як яны потым рассыплюцца па плячах.
  Абвыкшы хадзiць басанож Уладлена, адчувала сябе ѓ ботах дыскамфортна, яе моцныя, мускулiстыя ножкi прэлi. I сама зачынена. Бо куды большы ажыятаж гандлю, калi цябе агаляюць часткамi.
  Тут ведаюць псiхалогiю.
  Уладлен злавiла сябе на думцы, што ёй страшна, i непрыемна смокча пад лыжачкай.
  Вось яе зараз распрануць да гола, перад сотнямi мужчын. Яе не вельмi, добра бачны пад покрывамi зала. Але тамака не толькi людзi i падобныя на людзей прыгожыя эльфы. Там i гномы, i оркi, падобныя на басаногiх дзяцей хобiты, i якiя рагатыя стварэннi, пара велiзарных гоблiнаѓ, насатыя тролi. I яшчэ iстота, якая нагадвае гiганцкую жабу з зорных войн у кароне. Гэта вiдаць цар марскi.
  Сярод публiкi i высокага росту кашчавы суб'ект - сам Кашчэй Бессмяротны. Ён выглядае жахлiва, хоць i вельмi худы. Тут ёсць яшчэ i жанчыны. Амаль усе юныя эльфiйкi, або самкi троляѓ, пара чалавечых шляхетных жанчын таксама маладых. Але ёсць i адна бабулька з венiкам. Яна падобная на буйную, вельмi дужую бабку, а з-за рота тырчаць iклы.
  Уладлена падумала - баба Яга.
  Гэта разумее крута i дасцiпна. Бракавала толькi змяя Гарыныча, для поѓнага камплекта. А вось лясун падобна ёсць. Сумесь чалавек i дуба.
  I пара русалак ёсць. Яны прыгожыя дзяѓчыны з рыбiнымi хвастамi.
  Тут вiдавочна iстоты i з iншых планет.
  Зразумела зараз чаму герцаг яе выставiѓ на аѓкцыён. Толькi раз у год столькi публiкi збiраецца, i гэта цудоѓны шанц не нажыцца.
  Аднак, тое яшчэ прыйдзецца застацца зусiм ужо голенькiм перад такой колькасць народа рознага роду i племя - гэта жах.
  Уладлен стала вельмi сорамна, брыдка i страшна. Хаця з другога боку ѓ ёй прачнуѓся i гонар: яна прыцягне да сябе ѓвагу нiбы зорка.
  Апроч покрываѓ, i трусiкаѓ, на Уладлен яшчэ надзелi адмысловы купальны гарнiтур. I не толькi грудзi якi затуляе, але i жывот. Гэта яшчэ больш павялiчвала таямнiц у дзяѓчынкi.
  Уладлена ѓсмiхнулася ... Прагучаѓ сiгнал i таргi пачалiся.
  Распарадчык на распеѓ стаѓ прамаѓляць:
  - Шляхетная асоба, прышэлiца з iншага светабудовы, вялiкая ваяѓнiца, i вельмi майстэрская ѓ каханнi i разам з тым нявiннiца. Яе клiчуць Уладлена Шаманава i наколькi яна прыгожая, настолькi ж i мудрая!
  Аѓкцыянiст кiѓнуѓ:
  - Пачатковы кошт сто дублёнаѓ!
  Публiка зашумела. Як заѓсёды першапачаткова нават за такую рэдкую здабычу, як дзяѓчыну iншага светабудовы прапануюць цану, прыгожай рабынi, або дзясятка моцных хлопчыкаѓ-рабоѓ. Кошт не самы круты, але ж гэта яшчэ толькi пачатак гандлю.
  Купец у сiняй чалме прашыпеѓ:
  - Сто дваццаць!
  Юнак-эльф рыкнуѓ:
  - Сто трыццаць!
  Лёшы пракрактаѓ:
  - Сто сорак!
  Троль буркнуѓ:
  - Сто пяцьдзесят!
  Баба Яга хiхiкнула:
  - Сто восемдзесят!
  Рыцар у фiялетавых даспехах выдаѓ:
  - Дзвесце!
  Наступiла паѓза. Публiка яшчэ толькi на разагрэве. Орк асцярожна зняѓ покрыва, якое затуляе верхнюю частку твару, але не агаляючы пакуль валасы.
  Аголiѓся высокi, гладкi загарэлы лоб дзяѓчыны i сапфiравыя вочы.
  Па публiцы прайшоѓ гул захаплення.
  Уладлена блiснула вачыма i прамурлыкала:
  - Глядзiце на мяне!
  Падобны на жабу марскi цар пра булькаѓ:
  - Трыста дублонаѓ!
  Баба Яга буркнула:
  - Чатырыста!
  Эльф падаѓ голас:
  - Пяцьсот!
  Троль прашыпеѓ:
  - Шэсць сотняѓ!
  Еѓнух гарэма султана вякнуѓ:
  - Семсот!
  Русалка прачырыкала:
  - Восемсот!
  Лёшы зноѓ пракрактаѓ:
  - Тысяча!
  I зноѓ павiсла цягучая паѓза. Зразумела, усё было цiкава паглядзець на дзяѓчыну падрабязней. Што за яна за кралi. I можа быць нешта добрае нагандляваць. Або набыць.
  Оркi знялi з яе покрыва, i адкрылi нiжнюю частку асобы. Яе выразны рот, прыгожы, хупавы сон, мужны падбародак.
  Твар сапраѓднай ваяѓнiцы.
  Троль правiшчаѓ:
  - Тысячу пяцьсот!
  Марскi цар булькнуѓ:
  - Дзве тысячы!
  Лёшы прашыпеѓ:
  - Тры!
  Баба Яга вякнула:
  - Чатыры тысячы!
  I нечакана прахрыпеѓ:
  - Пяць тысяч!
  Усе азiрнулiся на Кашчэя. Баба Яга хiхiкнула i адзначыла:
  - I ён таксама сюды! Што з ёю будзе рабiць.
  Iзноѓ паѓза... Але зразумела ж гандаль пакуль яшчэ не на пiку. I што з сябе ѓяѓляе дзяѓчынка?
  Оркi здымаюць покрыва, якое затуляе яе шыю i плечы. I публiка ѓ захапленнi. Шыя i плечы ѓ дзяѓчыны моцныя i мускулiстыя. Вельмi нават панадлiвыя. Вiдаць, што гэта прыгажуня-волаты.
  Рыцар у фiялетавых даспехах буркнуѓ:
  - Шэсць тысяч!
  Рыцар у ружовых дадаѓ:
  - Сем!
  Кашчэй Бессмяротны выдаѓ:
  - Восем!
  Марскi цар зароѓ:
  - Дзевяць!
  Рыцар у фiялетавых даспехах, паѓторна сказаѓ:
  - Дзесяць тысяч!
  Зноѓ паѓза. Сума сур'ёзная, за яе можна купiць цэлую тысячу хлопчыкаѓ-рабоѓ цi сотню дзяѓчат-прыгожых рабыняѓ. Або наняць цэлы полк наймiтаѓ.
  Але ж гэта яшчэ не ѓсё. Покрыва падае да ног дзяѓчына. Можна разгледзець цяпер яе рукi i постаць, няхай i прыкрытую купальнiкам.
  Рукi ва Уладлены вельмi мускулiстыя, i бiцэпсы трыкутнiкам. Вялiкая ваяѓнiца.
  Баба Яга хiхiкнула i бразнула:
  - Адзiнаццаць тысяч!
  Нечакана падаѓ голас гном:
  - Дванаццаць тысяч!
  Троль перабiѓ:
  - Трынаццаць тысяч!
  Рыцар у фiялетавых даспехах, гаркнуѓ:
  - Пятнаццаць тысяч!
  Рыцар у ружовых латах дадаѓ:
  - Шаснаццаць тысяч!
  Кашчэй праскрыпеѓ:
  - Сямнаццаць тысяч!
  Юнак-эльф у кароне усклiкнуѓ:
  - Дваццаць тысяч!
  Герцаг дэ Гiззас свiснуѓ: "Ого сам iмператар вырашыѓ прыняць удзел у гандлi".
  Сума была ѓжо значная. А распрананне не скончылася. Вось купальнiца адлучылi оркi тканiну агалiѓшы жывот. Адразу ж з'явiлiся плiткi, нiбы ѓ шакалад прэса, i стаѓ бачны выгiб дзiвоснай талii, дзяѓчаты-волата.
  Рыцар у аранжавых даспехах прабурчаѓ:
  - Дваццаць пяць тысяч!
  Эльф-iмператар прачырыкаѓ:
  - Трыццаць тысяч!
  Кашчэй Бессмяротны буркнуѓ:
  - Сорак тысяч!
  Эльф-iмператар зноѓ уставiѓ:
  - Пяцьдзесят тысяч!
  I зноѓ паѓза. Сума ѓжо каласальная. Можна нават горад пачаць будаваць. Або лiнейны карабель купiць. Або дзяѓчынак-прыгажунь табун.
  Але, зразумела, яшчэ цiкавей усiм любаты Уладлены, утоеныя пад адзежай.
  Вось оркi здымаюць з яе станiк. Зараз тулава дзяѓчыны-волата цалкам аголены. Бачныя загарэлыя, нiбы дынi грудзей, увянчаныя пунсовымi, як пераспелыя клубнiцы соску. Вось гэта так апетытна.
  У гандаль уступiѓ пастаѓшчык гарэма султана, зароѓшы:
  - Шэсцьдзесят тысяч!
  Iншы галоѓных еѓнух прашыпеѓ:
  - Семдзесят тысяч!
  Рыцар у аранжавых даспехах, прароѓ:
  - Восемдзесят тысяч!
  Кашчэй прахрыпеѓ, грымя косткамi:
  - Дзевяноста тысяч!
  Эльф-iмператар зноѓ жорстка выдаѓ:
  - Сто тысяч дублонаѓ!
  I зноѓ паѓза. Сума дзесяцi тысяч хлопчыкаѓ-рабоѓ. Нябачаная за адну дзяѓчына, няхай нават i выбiтную. Гэта цэлы воз золата. Дублон гэта невялiкая, але ѓсё ж залатая манетка.
  Але ѓсё яшчэ пачынаецца. I вось нарэшце оркi агалiлi дзяѓчынцы галаву. Пасыпалiся нiбы дожджык валасы, колеры сусальнага золата.
  Яны рассыпалiся па плячах, i публiка завялася.
  Пастаѓшчык гарэма султана выклiкнуѓ:
  - Сто пяцьдзесят тысяч!
  Iншы галоѓны еѓнух буркнуѓ:
  - Дзвесце тысяч!
  Эльф-iмператар прароѓ:
  - Дзвесце пяцьдзесят тысяч!
  Кашчэй Бессмяротны выдаѓ:
  - Трыста тысяч!
  I зноѓ паѓза. Дзяѓчына з аголеным тулавам, i залатымi валасамi, мускулiстая i далiкатная, гарачая, i адначасова вабiць. Проста нябачаная краля. I сумы за яе прапануюцца зусiм касмiчныя. Усё ѓ ёй цудоѓна, але... Ножкi пакуль яшчэ не бачныя. А так iх усiм жадаецца разгледзець.
  I вось орк скiдае чарговае покрыва. Аголяюцца ножкi, да самага калена. I застаюцца толькi тоненькiя трусiкi. I зразумела, нiжэй кален боцiкi.
  Але вiдаць якiя ѓсё ж такi ножкi i дзяѓчынкi цудоѓныя. Мускулiстыя, загарэлыя, а мышцы нiбы дрот, пад тонкай, бронзавай скурай.
  Iмператар-эльф зароѓ:
  - Чатырыста тысяч!
  Кашчэй не саступаѓ:
  - Пяцьсот!
  Рыцар у аранжавых даспехах, буркнуѓ:
  - Шэсцьсот!
  Кашчэй зноѓ прагугнявiѓ:
  - Семсот! I асцярожней рыцар, не такая ваша iмперыя багатая!
  Iмператар-эльф упэѓнена вымавiѓ:
  - Восемсот!
  Кашчэй несмяротны прарычэѓ:
  - Усё роѓна будзе мая - дзевяцьсот!
  Iмператар-эльф зароѓ:
  - Мiльён залатых дублонаѓ!
  Сума вялiзная. Сто тысяч хлопчыкаѓ-рабоѓ можна купiць. Нават улiчваючы памеры i насельнiцтва iмперыi - гэта проста залiмiтавая сума. Нават Кашчэй завагаѓся... Цi варта даваць цэлы мiльён дублонаѓ. Гэта сем тон чыстага золата!
  Але ж гандаль яшчэ не скончаны. Уладлены амаль голая, але яшчэ абутая. I гэта ѓсё яшчэ стварае iнтрыгу.
  Сапраѓды, што ѓ яе пад боцiкамi? I вось оркi разуваюцца прыгожую ваяѓнiцу, пакiдаючы яе басанож, у адных толькi тоненькiх трусiках.
  А ѓ яе такiя ножкi, проста непаѓторная дасканаласць лiнiй, i фiлiграннае вытанчанасць.
  Пастаѓшчык гарэма прароѓ:
  - Мiльён сто тысяч!
  Iншы еѓнух дадаѓ:
  - Мiльён дзвесце тысяч!
  Iмператар-эльф заявiѓ:
  - Мiльён пяцьсот!
  Кашчэй чыста з-за ѓпартасцi буркнуѓ:
  - Два мiльёны!
  Iмператар-эльф рашуча, i агрэсiѓна заявiѓ:
  - Два з паловай мiльёны!
  Сума такая высокая, што абодва пастаѓшчыкi гарэма адкрылi было рот, але тут жа заткнулiся. На самой справе гэта ж цэлы караван золата. Як яшчэ iх султаны ѓспрымуць такое матаѓнiцтва? I наогул-столькi аддаць за адну, няхай нават i надзвычай прыгожую дзяѓчынку?
  Але вось распарадчык таргоѓ кiнуѓ у ход апошнюю карту. У дадзеным выпадку оркi сцягнулi з прыгажунi тоненькiя трусiкi i агалiлi яшчэ i грот Венеры.
  Цяпер Уладзiслава аказалася цалкам i голая, i босая, i без адзiнай нiткi на целе.
  Пастаѓшчык гарэма адчайна залямантаваѓ:
  - Тры мiльёны!
  Галоѓных еѓнух, дрыжучы пальцамi, выдаѓ:
  - Тры з паловай мiльёны!
  Iмператар-эльф рашуча заявiѓ:
  - Чатыры мiльёны!
  Узнiкла, паѓза... Кашчэй хацеѓ нешта вымавiць, i перабiць цану. Але тут жа ѓявiѓ сабе, колькi золата сыдзе з яго бяздоннай скарбнiцы i прамаѓчаѓ. Толькi зарыпеѓ зубамi ад прыкрасцi.
  Паѓза стала зацягвацца. З голай i босы, мускулiстай ваяѓнiцы-дзяѓчынкi здымаць больш няма чаго. Няѓжо што скуру жыѓцом садраць. Яна абсалютна ѓсё дала.
  Распарадчык падняѓ малаточак i стаѓ павольна прамаѓляць:
  - Чатыры мiльёны залатых дублонаѓ разоѓ! Чатыры мiльёны залатых дублонаѓ два! Чатыры мiльёны залатых дублонаѓ тры... - Але не паспеѓ яго малаток апусцiцца, як грамавы голас усклiкнуѓ:
  - Пяць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ!
  Усе азiрнулiся, на вялiзнага, нязграбнага, у чорных даспехах гоблiна. Вось ад яго гэтага менш за ѓсё чакалi.
  Распарадчык разгублена вымавiѓ:
  - Гэта цэлая гара золата! У вас ёсць такiя грошы?
  Гоблiн упэѓнена вымавiѓ:
  - Ды ѓ мяне ёсць цэлая гара бескарыснага золата! А гэтая дзяѓчына такая апетытная, што я гатовы аддаць частку бескарыснага, жоѓтага металу, дзеля гэтай свежацiнкi!
  Распарадчык кiѓнуѓ:
  - Гэта вашае права! Ну што ж! Пяць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ разоѓ! Пяць мiльён залатых дублонаѓ два...
  Эльф-iмператар пракрычаѓ:
  - Шэсць мiльёнаѓ!
  Распарадчык стаѓ прамаѓляць:
  - Шэсць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ разоѓ! Шэсць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ два!
  Гоблiн зароѓ:
  - Сем мiльёнаѓ!
  Iмператар-эльф не саступаѓ:
  - Восем мiльёнаѓ!
  Гоблiн зноѓ рыкнуѓ:
  - Дзевяць мiльёнаѓ!
  Iмператар-эльф у роспачы абвясцiѓ:
  - Дзесяць мiльёнаѓ!
  Наступiла паѓза. Ды ѓжо - гэта кошт цэлага мiльёна хлопчыкаѓ-рабоѓ. I можна набраць наймiтаѓ што i iмперыю эльфа-iмператара хопiць заваяваць.
  I гэта за адну дзяѓчыну-рабыню.
  Распарадчык пачаѓ на распеѓ спяваць:
  - Дзесяць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ разоѓ! Дзесяць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ два! Дзесяць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ тры...
  Гоблiн зароѓ:
  - Трыццаць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ!
  Публiка зашумела ад захаплення.
  Распарадчык прыняѓся аб'яѓляць:
  - Трыццаць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ разоѓ! Трыццаць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ два! Трыццаць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ тры! - Малаточак на iмгненне замёр, а затым рашуча ѓдарыѓ. - Торг завершаны. Уладлен Шаманава прададзена за трыццаць мiльёнаѓ залатых дублонаѓ гоблiну Хеку.
  Уладлена падчас таргоѓ так была захоплена гульнёй фантастычных лiчбаѓ, што нават забылася, што стаiць перад многiмi сотнямi самцоѓ i самак зусiм голая.
  А зараз, ёй стала так сорамна, што яна машынальна прыкрылася рукамi. Асаблiва ёй хацелася схаваць грудзi i ѓлонне.
  Оркi разумела кiѓнулi i накiнулi на яе покрыва. А распарадчык заѓважыѓ:
  - А зараз вы павiнны заплацiць усю суму грошай. А гэта больш за дзвесце тон золата! I неадкладна!
  Гоблiн паводле кiѓнуѓ:
  - Злiткi ѓ двары! Можаце нават не лiчыць, iх больш, чым трэба!
  Хлапчукi-нявольнiкi кiнулiся ѓ двор. Там i на самай справе зiхацела цэлая гара манет, цi дакладней узгорак. Iх было нават больш, чым на 30 мiльёнаѓ дублонаѓ.
  Герцаг дэ Гiззас быѓ не ѓ сабе ад шчасця. Тым не менш падышоѓшы да Уладлен, прашаптаѓ:
  - Пастарайся збегчы!
  Дзяѓчына шэптам спытала, герцага-эльфа:
  - Як вялiкi?
  Дэ Гiззас сунуѓ ёй у руку слiву i прашаптаѓ:
  - Калi ты яе з'ясi, то на гадзiну станеш нябачнай, нячутнай, i без паху. Але толькi на гадзiну, не выпусцi! I ѓцякай не раней, чым выдалiшся на прыстойную адлегласць ад горада!
  Уладлен з дрэнна ѓтоенай iронiяй вымавiла:
  - Дзякуй уладар!
  Пасля адчула як ёй на шыю апранаюць сталёвы абруч з ланцугом. Цяпер яна ѓласнасць гоблiна. I ён глядзiць на яе пажадлiва аблiзваючыся. I пашча ѓ гэтай пачвары - вялiзная, як у кашалота!
  
  
  ТРЭЦЯЕ ПРЫШЭСЦЕ IМПЕРАТАРА ПАЛПАЦIНА.
  АНАТАЦЫЯ
  Iмператар касмiчнай iмперыi Палпацiн, страцiѓшы цела, разбуранае маланкамi сiлы, захаваѓ свой д'ябальскi дух. I ён усялiѓся ѓ клон чароѓнай дзяѓчыны-бландынкi. I зноѓ адраджае i ордэн цемры i, касмiчная iмперыя. I зноѓ кiпяць жорсткiя касмiчныя бiтвы памiж iмперыяй i рухам супрацiву. Вяртаюцца старыя героi: прынцэса Лея, прынцэса Рэй, Асока Тана, i новыя Энакiн - сын Люка Скайокера, i Азалiя, дачка прынцэсы Леi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  Ордэн усё яшчэ не быѓ да канца знiшчаны. I працягвалася вайна. Большая частка флота iмператара Палпацiна, таксама вырвалася з акружэння. А ѓ каалiцыi паѓстанцаѓ надышлi рознагалоссi i яна развалiлася. Унучка iмператара Рэй, пайшла бадзяжнiчаць, i не лезла ѓ палiтыку. Яе жанiх загiнуѓ. Ён пакiнуѓ ёй толькi пару - хлопчыка i дзяѓчынку.
  I прынцэса Рэй дзесьцi ѓ далёкай глухменi, стала выхоѓваць сваiх дзяцей.
  А iмператар Палпацiн пацеѓ цела, якое знiшчылi адлюстраваныя маланкi сiлы. Але яго д'ябальская душа не загiнула. I дух iмператара касмiчнай iмперыi ѓсялiѓся ѓ чарговы клон.
  Зразумела, шматлiкiя баявыя зоркалёты ордэна i iмперыi паспяшалiся прысягнуць на вернасць iмператару. А мяцежны генерал трапiѓ пад маланкi сiлы i быѓ пераѓтвораны ѓ жменьку попелу. Астатнiя адразу ж зразумелi, што гэта iмпэратар. Хай нават клон i быѓ бязвусым юнаком.
  Палпацiн - гэта ѓражлiвая моц.
  I вось iдзе захоп планет. Джедаев няма, а планеты галактыкi раз'яднаныя. Аднак у Палпацiна ёсць праблема. Клоны не вельмi даѓгавечныя, калi iх асядвае пякельны цёмнага сiтха. Ва ѓсякiм разе клоны мужчын.
  I Палпацiн усяляецца ѓ жанчыну. Целы самак куды лягчэй пераносяць струменi цёмнай сiлы, i непараѓнальна даѓгавечней мужчын.
  I стаѓ Палпацiн прыгожай дзяѓчынай. I гэтая дзяѓчына грозная iмператрыца галактыкi.
  Зразумела, не ѓсё ѓдаецца iмперцам. Напрыклад, Джаббы спрабуюць супрацiѓляцца. Яны мабiлiзавалi ѓсе сiлы галактычнай мафii. I паѓстанцы руху супрацiву далучылiся да iх.
  Вось праходзiць вырашальнае бiтве. На баку iмперцаѓ вялiзны флот. Яны пабудавалi, выкарыстоѓваючы рэсурсы галактыкi новыя караблi. У баях прымаюць удзел баявыя робаты, i больш хуткаспелыя клоны.
  На баку супрацiву i галактычнай мафii, свае значныя сiлы.
  Тым не менш на баку Палпацiна больш за трохразовая перавага.
  I яны пачынаюць цiснуць i прасаваць.
  Новыя воiны-клоны - гэта вельмi прыгожыя, фiгурыстыя i мускулiстыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi.
  Так што бой мае быць суровы i сiлы iмперыi сталi не толькi магутнымi, але i прыгожымi.
  Вось першымi нiбы таран насоѓваюцца грос-лiнкоры iмперыi. Яны вывяргаюць магутныя, баявыя патокi лазерных прамянёѓ.
  Дзяѓчыны-клоны носяцца каля прылад. I босыя, круглыя, ружовыя пятачкi так i мiльгаюць.
  Прыгожа знята. Дзяѓчыны хоць i кланаваныя, але ѓсё розныя, валасы ѓ iх усiх колераѓ адценняѓ спектру. I целы з вельмi рэльефнай мускулатурай, загарэлай, залацiста-алiѓкавай скурай, i высокiя, поѓныя грудзей, раскошныя сцягна.
  Вось гэта дзяѓчынкi вельмi добрыя байцы. Вось выплёѓвае кавалак гiперплазмы з важкага ствала. I зноѓ разбурэнне i знiшчэнне зоркалётаѓ абапал.
  Iмперскiя караблi спрабуюць, выкарыстоѓваючы пабудову паѓмесяцы абысцi паѓстанцаѓ.
  На баку iмператара Палпацiна дзесяцiразовая перавага ѓ грос-лiнкорах i проста лiнкорах. I ягоныя магутныя флангi iдуць на зблiжэнне.
  Бiтва стала куды больш драматычнай. Гарыць крэйсер руху супрацiву. Па палубах бягуць рознага роду iншапланетныя сутнасцi. Сотнi цывiлiзацый i вiдаѓ ваююць з iмперыяй.
  Палпацiн усё ж такi па паходжаннi чалавек. У адрозненне ад свайго настаѓнiка - якi быѓ iншай расы, хоць таксама гуманоiднага тыпу.
  Будучы iмператар забiѓ свайго настаѓнiка - калi той стаѓ непатрэбным, а можа нават i шкодным.
  Потым Палпацiн дасягнуѓ нябачанай магутнасцi i ведання сiлы. I яго дух здабыѓ неѓмiручасць. I здольнасць рабiць такiя цуды, што не пад сiлам у iмперыi сiтхаѓ i за ѓсю iх гiсторыю.
  А цяпер дух найвялiкшага за ѓсю гiсторыю цёмнага ѓладара знаходзiцца ѓ плоцi вельмi прыгожай, рослай, мядовай бландынкi, не па-жаночаму мускулiстай дзяѓчыны-клона.
  I кiруе бiтвай. Iмператрыца ѓся абчэпленая каштоѓнасцямi i амулетамi. У адрозненнi ад iншых басаногiх самак-клонаѓ, на ножках дзяѓчынкi-манарха туфлiкi на высокiх абцасах, абсыпаныя самацветамi.
  Вось варта распараджэнне вылучыць ракетныя эсмiнцы, блiжэй да правага флангу.
  Дзяѓчынкi, мiльгаючы голымi, загарэлымi, хупавымi ножкамi выконваюць распараджэнне кiраѓнiка або быць кiраѓнiцы.
  Колькi тут прыгажунь. Эсмiнцы знешне паходзяць на вострыя кiнжалы.
  А вось грос-лiнкоры нiбы кашалоты - кропляпадобнай формы з мноствам гармат.
  Палпацiн-самка зароѓ:
  - Ламаць, разбураць i рваць на часткi,
  Вось гэтае жыццё, вось гэтае шчасце!
  Ламаць, разбураць i рваць на часткi,
  У маёй вялiкай ведайце ѓлады!
  Вось грос-лiнкор атрымлiвае сур'ёзнае пашкоджанне ад траплення ракеты з тэркваваркавымi зарадамi. Вось гэта сапраѓды зруйнавальны, i накаѓтуючы ѓдар.
  Дзяѓчыны-клоны бягуць, ад полымя, якое разгараецца. Рознакаляровыя мовы агню кусаюць прыгажунь, за голыя, ружовыя, круглыя з хупавым выгiбам пяткi.
  I гэта выглядае надзвычай здорава.
  Прычоскi дзяѓчынак, альбо колеры сусальнага золата, цi медна-чырвоныя, але ёсць сапфiравыя, i смарагдавыя, i нават у крапiнку. I яны лунаюць нiбы палотнiшчы сцягоѓ.
  Ваяѓнiцы тут вельмi прыгожыя, i мусiць, мужчыны проста сышлi б з розуму, ад такой колькасцi прыгажунь у бiкiнi.
  Бушуе ѓ сусвеце вайна - тут не да сантыментаѓ. А ѓ iншым месцы гарыць лiнкор паѓстанцаѓ. I абвугваюцца iстоты, падобныя на яшчарак, цi зебр.
  Вось яшчэ сутыкнулiся два касмiчныя браняносцы. Насы спляскалi, як дзюбне. I заiскрыць, нiбы забойныя маланкi. А потым полымя як жахне.
  Дзяѓчына-генерал скаланула завушнiцамi з дыяментаѓ i праспявала:
  - Агонь! Агонь! I ѓ зорнай цiшынi!
  I ѓ квазараѓ вышынi!
  У марской хвалi, i космасу агнi!
  I космасу! I космасу агнi!
  Вось спрацавала i термопреоновая ракета. Нiбы выблiск звышновай зоркi.
  I адразу ж некалькi караблёѓ згарэла поѓнасцю. А сотнi зоркалётаѓ перавярнулася, i закруцiлася, нiбы пушчаныя дзiцем туркi.
  Прагнае ѓлонне термопреоновой рэакцыi - пякельная зброя ѓ трыльён разоѓ мацней вадароднай бомбы.
  Iмператрыца Палпацiн, зароѓ:
  - Чорнай сiлы Сатаны,
  Пралiѓ моц на свет...
  I святы меч вайны,
  Рассек сакрэт!
  I зноѓ як возьме i моцай апраметнай iрване. I разбурэннi проста невымерныя.
  Iмперцы маю па колькасцi агнявой моцы проста пераважная перавага. I такое адчуванне, што iх нiшто не ѓ сiлах спынiць.
  Вось яны абышлi супрацiѓ з флангу i тылу.
  Дзяѓчына-ваяѓнiца Асока, змагаецца з праѓзыходнымi сiламi iмперыi.
  Яна ѓзяла i праспявала:
  - Над няшчасным сусветам завiсла,
  Злосных клонаѓ кiпячая цемра...
  Палпацiн сваю сякеру ненавiсную,
  Завастрыѓ i сячы галава...
  
  Але джэдай - гэта зусiм не пешка,
  I не вечна хадзiць пад ярмом...
  Ператворыць клонаѓ цемры ѓ галавешкi,
  I адкажа на злосць дабром!
  I дзяѓчынка зноѓ як выверне свой зоркалёт, i ад трапнага стрэлу, былой вучанiцы Дарта Вейдэра, возьме i разыдзецца на фатоны буйны ракетны крэйсер iмперыi.
  Дзяѓчыны-клоны, памiраючы вiскочуць i спяваюць:
  Вялiкае святло iмперыi,
  Усiм людзям дорыць шчасце...
  У сусвеце нявымерным,
  Вам не знайсцi выдатней!
  
  Пэндзлямi каштоѓнымi,
  Ад краю i да краю...
  Раскiнулася iмперыя -
  Магутная, святая!
  Дзяѓчынкi-клоны вельмi прыгожыя, нават шкада калi яны ѓ струменi гiперплазмы згараюць.
  Iмператрыца Палпацiн раве ва ѓсё горла:
  -Наша перамога будзе блiзкая,
  Напад ад кулака!
  I вось зноѓ ракеты ѓ вакууме i ѓсё запар руйнуюць. А такiя адбываюцца пякельныя разрывы.
  Асока Тана падбiла чарговую машыну. Прымусiѓшы яе падарвацца з сотнямi клонаѓ нiбы феерверк, рассыпаючыся ѓ паветры, i праверашчала:
  - Бачыш у небе знак,
  То гарыць пустата.
  Знiкае iмкненне,
  Усё вакол мiтусня!
  Iмперскiя зоркалёты амаль з усiх бакоѓ акружылi паѓстанцаѓ. Бой насiѓ усё больш крывавы характар.
  Вось iмператар Палпацiн, узяла зароѓ:
  - Я паслана зусiм не дарма,
  Несцi вам ласку...
  Карацей кажучы, карацей кажучы,
  Карацей кажучы!
  Маѓчаць!
  I яе абцасы тупаюць па метале.
  Зоркалётаѓ з абодвух бакоѓ многiя тысячы. I яны напаѓзаюць нiбы хвалi бушуючага шторму.
  I кiпiць вакуум, i гарыць метал. Столькi разрываѓ вакол i разбурэнняѓ. Сумесь дзьмухаѓца i лiсiчкi трапiла ѓ вогненную пастку полымя, i павольна i непазбежна ахiнае.
  Дзяѓчына з iншага свету гiне i спявае:
  -Воiны цемры, дакладна, моцныя,
  Але я не здамся касмiчным клонам...
  Мы ж крутыя, мы ж арлы,
  I пераможам насуперак фараонам!
  I вось гiне пацешная самка-звярок, i яе шкада да слёз. Усё ѓ цэлым адбываецца пад дыктоѓку iмпэрыi.
  Яна пераѓзыходзiць i колькасцю войскаѓ, i якасцю ѓзбраенняѓ. I тут iдзе такое баданне.
  Асока Тана, памятае як яна шмат гадоѓ таму назад была падаванам да Энакiна Скайокера.
  I яе светлавы меч разбураѓ у вялiкiх колькасцях i наймiтаѓ, i розных iншапланетных стварэнняѓ.
  Але вось зараз супраць яе самка. I гэта нараджае праблему. Iмператар Палпацiн несмяротны. Як знiшчыць яго душу, якая можа ѓвайсцi ѓ любое цела?
  Можа, у яго ёсць крыжакi? I толькi знiшчыѓшы iх, можна перамагчы гэтую дзiкую пачвару? Толькi дзе iх знайсцi, i колькi можна шукаць па бясконцым сусвеце?
  Асока адчула, што па ёй патрапiлi. I тэмпература ѓ кабiне рэзка падскочыла.
  I нават паветра задымiлася...
  Асока ѓзяла i прачырыкала:
  - Сусветны воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць на полi лаянцы не страшыць...
  З ардой кашмарнай будзе адважна бiцца,
  I подзвiг нiбы рыцар зробiць!
  I дзяѓчынка з гуманоiднай цывiлiзацыi, як возьме i выверне свой зоркалёт.
  I выпусцiць термокварковую ракету ѓ борт лiнкора.
  Той ускалыхнуѓся. Некалькi рухомых вежаѓ было расплюшчана разам i перавернута.
  Зноѓ дзяѓчаты-клоны бягуць, а iх босыя, круглыя пятачкi зiхацяць, як люстэркi на сонца.
  Асока ѓ прыкрасцi праспявала:
  Ну колькi можна блiзкiх забiваць,
  Бо чалавек павер народжаны для шчасця...
  На фронт не адпускае сына мацi,
  I нават улетку на вайне непагадзь!
  Iмперскiя крэйсеры спрабуюць контратакаваць. I лезуць новыя, вельмi нават сур'ёзныя караблi.
  Грос-лiнкор - гэта не проста зоркалёт. Гэта цэлы аб'ёмны горад, у форме кiта цi касаткi. I зразумела з такой моцай нiшто не параѓнацца.
  А ѓ iмперыi, такiх караблёѓ у дзесяць разоѓ больш, i яны буйнейшыя i з больш дасканалай зброяй.
  А ѓ супрацiву нават адзiнага камандавання няма - хто ѓ што здатны.
  Асока фармальна ѓвогуле радавы баец.
  Праѓда вялiкiм аѓтарытэтам карыстаецца прынцэса i маршал Лея.
  Яна знешне выглядае гадоѓ на 35, але яе фiгурка i стан як юнай дзяѓчыны. Грозная ваяѓнiца.
  Прынцэса-маршал Лея, якая валодае каласальнай сiлай, ваюе, нiбы волат, i напявае:
  - Раз, два -
  Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой!
  Ведай, што святло кахання заѓсёды з табой!
  I вось прынцэса-маршала, кiдае ѓ бой цэлую хмару маленькiх дронаѓ.
  Тыя налятаюць на iмпэрскiя зоркалёты. Узнiкаюць парывы i каласальныя разбурэннi.
  Прынцэса Лея ѓсмiхаецца жамчужнымi зубкамi. Яна пазалочаным бiкiнi.
  А босыя пальчыкi хупавых ножак нацiскаюць на кнопкi джойсцiка, i выпускаюць ракет.
  Маладая жанчына з мускулiстай фiгуркай, напявае:
  - Далiкатная кветкi пялёстак,
  Калi ён сарваны даѓно...
  Хоць свет вакол i жорсткi -
  Жадаецца рабiць дабро!
  I ваяѓнiца-маршал, пасылае забойны падарунак смерцi, пры дапамозе босыя пальчыкаѓ ножак.
  Настрой у прынцэсы Леi, зрэшты, пачынае псавацца. Яе сын забiѓ мужа, а затым сам загiнуѓ ад рук iмператара Палпацiна. Што за жудаснае пачвара гэты iмператар!
  Яго злачынстваѓ не злiчыць. Яшчэ прынцэса Лея не нарадзiлася, а гэты монстар перабiѓ цi ледзь не ѓсiх джэдаяѓ.
  Яе бацька Энакiн быѓ яшчэ дзiцем, калi Палпацiн стаѓ вярхоѓным канцлерам рэспублiкi.
  Прынцэса Лея паклялася - што будзе змагацца з гэтай дэспатыяй.
  Але iмператара так проста не забiць.
  Трэба нешта дзейснае....
  Асока Тана, з iншай не чалавечай цывiлiзацыi. Яна вельмi прыгожая дзяѓчына. Хоць гадоѓ ёй зразумела нямала.
  Яна Энакiна яшчэ юнага ратавала ...
  I дзякуючы сiле, захоѓвала вечнае юнацтва.
  Асока вельмi моцны баец. Вось яе зоркалёт збiѓ полымя i зноѓ дзiвiць чарговы фрэгат касмiчнага флота iмперыi. На гэты раз гэта стары карабель, i ѓ iм клоны-мужчыны ѓ масках.
  Iх зусiм не шкада. Iншая справа, калi гiнуць дзяѓчынкi. Нездарма жанчыны - гэта цудоѓная падлога.
  Асока стукнула голымi пяткамi. У яе ножкi як у чалавечай дзяѓчыны - толькi скура аранжавая з фiялетавымi палоскамi. Нават чалавечыя мужчыны ад яе балдзеюць.
  Асока ж сама дасканаласць. Ад усмешкi да цвёрда - вышэй усякiх хвал.
  А ѓ ложку паказвае цуды.
  А ѓ баi - цуды ѓ квадраце.
  Ваяѓнiца i былы падаван будучага Дарта Вэйдэра, разнесла ракетай брыганцiну i праспявала:
  - Ваяр святло ад болю не стогне,
  Ягоны лазерны прамень не страшыць...
  Ён i ѓ чорнай дзiрцы не патоне,
  У плазме зорак яго дух не згарыць!
  У галаве думкi: добра было б знiшчыць iмператара Палпацiна, дакладней яго пякельную душу. Але як гэта зрабiць? Ёда быццам бы таксама мае несмяротны дух. Ён з'яѓляѓся i Люку, i Леi, i Асоке, i вось ён нават мог неяк уздзейнiчаць.
  Але Ёда ѓсё ж абмежаваны. А што можа Палпацiн?
  Асока Тана ѓзяла i праспявала, збiваючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, касмiчны мiнаносец:
  Усе могуць каралi,
  Усе могуць каралi...
  I лёсы ѓсiх зямлi,
  Вершаць яны часам!
  Але што нi кажы,
  Але што нi кажы!
  Жанiцца па каханнi!
  Не можа нiводзiн,
  Нiводзiн кароль!
  Не можа нiводзiн!
  Нiводзiн кароль!
  I зорная бiтва развiваецца па нарастальнай.
  Вось два грос-лiнкоры сышлiся ѓшчыльную, нiбы мядзведзi i сталi наносiць сябар па сябра ѓдары, i шпарыць ракетамi.
  Сiлавыя, ахоѓныя палi сутыкалiся, i трашчалi. Скрыѓленая прастора iскрылася. Лупiлi маланкi.
  Дзяѓчаты-клоны з мускулiстымi, панадлiвымi целамi з аднаго боку, i сотнi розных рас з другога перамяшчалiся па калiдорах, вялiзных крэйсераѓ.
  Голыя, з хупавымi выгiбамi ступнi дзяѓчын-клонаѓ пляскалi па нагрэтым метале.
  Генерал iмперыi праарала:
  - Магутны шчыт iмперыi,
  Паѓстанцам не прабiць...
  Мы лютыя звяры,
  I нас не перамагчы!
  Многiя дзяѓчаты-клоны выкарыстоѓваюць пры стральбе босыя пальчыкi точаных ножак.
  Яны ваяѓнiцы проста цудоѓныя. У iх столькi шарму i энергетыкi. I гарачыя яны. Хаця хлопцаѓ i не ведаюць. На самай справе дзяѓчаты-клоны растуць куды хутчэй, чым мужчыны. Плюс у iх i раны гояцца iмклiва, i рэакцыя i, хуткасць лепш. I яны проста прыгожыя.
  Iмператар Палпацiн любiць жанчын. I сам зараз у целе жанчыны.
  Ды напявае цёмны сiтх:
  Без клонаѓ жыць нельга,
  На свеце няма...
  Я яркая зорка,
  Прышлю вам смерць-прывiтанне!
  Вось грос-лiнкор паѓстанцаѓ зацiснулi адразу чатыры велiчэзныя iмперскiя караблi.
  Прынцэса-маршал Лея праспявала:
  - Не здавайся, не здавайся, не здавайся...
  У сутычцы зорны сын джэдая не робей!
  Усмiхайся, усмiхайся, усмiхайся,
  Ведай, што будзе ѓсё квазарна i акей!
  I босыя пальчыкi ножак вонкава маладой жанчыны з мужным падбародкам, i мускулiстым целам запусцiлi нацiскам на кнопку чарговую каманду.
  Асока падмiргнула, нацiскам на педаль голай, дзявочай пяткай, прабiѓшы борт касмiчнай, iмперскай каравелы i праспявала:
  - Яна прайшла як гiперплазма,
  Па пустотелых хвалях,
  Даслала рахунак i набегла пеня!
  Я азiрнулася паглядзець,
  Цi не азiрнулася яна...
  Каб паглядзець, цi не азiрнулася я!
  Прынцэса Лея падмiргнуѓся i праверашчала:
  - Трымайся прыгажуня!
  I вось зноѓ ваяры супрацiву атакуюць. Дакладней выкарыстоѓваюць тактыку - набег адыход.
  I вось адзiн лёгкi крэйсер урэзаѓся ѓ iмперскiх лiнкор. I раздаѓся выбух.
  Пайшлi хвалi разбурэння i гiбелi.
  Асока ѓзяла i прачырыкала. Яе пунсовыя соску грудзей агалiлiся, выпырхнуѓшы з станiка:
  - Рота, рота, рота,
  У мяне пайшла пазяханне!
  I зноѓ голая пятка дзяѓчыны адправiла ѓ пекла чарговую брыганцiну iмперскага флота.
  Асока падумала - цi калi ѓ клонаѓ душа?
  Вось у рыцараѓ-джэдаяѓ яна сапраѓды ёсць. I мы, аддаѓшы канцы не памiраем назусiм!
  У бой iдуць воiны-камiкадзэ. Яны выкарыстоѓваюць, узятыя са звалкi, даѓно спiсаныя i напаѓзгiнулыя зоркалёты.
  Гэта нечаканая карта кiнутая ѓ бой прынцэсай Леяй.
  Свайго роду апошнi довад каралёѓ!
  Прынцэса Лея праспявала, зрабiѓшы босымi пальчыкамi сваiх ножак, некаторае падабенства дулi:
  -Душу, сэрца, аддамо,
  Мы сваёй святой Айчыне...
  Выстаiм i пераможам,
  I не пашкадуем жыцця!
  Асока Тана таксама дзюбанула па ворагу пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Разнесла дрэдноут вельмi дакладным трапленнем у сiлавую кропку, i аглушальна прачырыкала:
  - Чакае перамога, чакае перамога, чакае перамога...
  Тых, хто прагне кайданы разбiць!
  Чакае перамога, чакае перамога, чакае перамога,
  Мы здолеем дракона забiць!
  Прынцэса Лея з натхненнем, скiнуѓшы станiк, i нацiснуѓшы лалавым саском на пускавы кручок, усклiкнула:
  - Свабода наша славiцца святая,
  Кахаю цябе ѓсiм сэрцам i душой...
  Не ведаюць прыгоды нашы краю,
  З любою ведаю справяцца ардой!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Асока Тана б'ецца нiбы сапраѓдная пантэра, толькi куды больш эфектыѓна. I нацiскае босымi, хупавымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка. I робiць гэта вельмi ѓмела.
  Але бачна, што паѓстанцы ѓсё роѓна прайграюць. Вось у бой уступаюць новыя палкi касмiчнай iмперыi. Зоркалёты толькi што выпушчаны на заводах, а новыя дзяѓчаты-клоны вырашчаны ѓдарнымi тэмпамi. I яны зноѓ бягуць, мiльгаючы голымi, круглымi пятачкамi.
  Прынцэса-маршал Лея аддаецца загад:
  - Адыходзiм у арганiзаваным парадку!
  Але выканаць яго цяжка. Можа, здарыцца так што адступленне пяройдзе ѓ павальныя ѓцёкi.
  Iмператрыца Палпацiн тым часам, падскоквае i кружыцца. У яе целе дзяѓчынкi з валасамi колеру сусальнага золата поѓным поѓна энергii.
  I яна напявае:
  - Наш кароль пасланнiк нябёс,
  Наш кароль як прывiдны дэман.
  Наш кароль абраннiк лёсу,
  Наш кароль толькi ты!
  I шматлiкiя дзяѓчаты-клоны гарлапаняць ва ѓсю глотку:
  - Люцыпар! Люцыпар! Люцыпар!
  I iх босыя, сэксуальныя ножкi тупаюць па метале. Вось гэта дзяѓчыны - проста гiперклас.
  Дзяѓчыны-клоны з радавых у адным толькi бiкiнi. I гэта прыгожа. Прычым, колер бiкiнi цела, якое ледзь прыкрывае iх, адрознiваецца па родзе войскаѓ. Але яно вельмi тонкае, не хавае, мускулiстых, загарэлых целаѓ.
  У дзяѓчынак у рангу афiцэраѓ, ужо ёсць некаторыя ѓпрыгожванне. Чым вышэй званне, чым раскошней.
  А ѓ самак-клонаѓ у рангу генерала i вышэй, ёсць каштоѓныя камянi на бранзалетах што ѓпрыгожваюць лодыжкi, i брошкi i, завушнiцы, i кольцы.
  I пры гэтым ва ѓсiх акрамя iмператрыцы босыя ножкi.
  Па-першае, так дзяѓчынкам-ваяѓнiцам спрытней. I можна выкарыстоѓваць пальчыкi босых ножак, для таго каб нацiскаць на кнопкi, кiдаць зброю, хапаць, i рабiць яшчэ многiя рэчы.
  Вельмi прыгожае войска стала ѓ iмператара. Проста цуд нейкi. Нiбы вядзьмарства вельмi моцнага i таленавiтага джына. А яшчэ ѓ дзяѓчынак ва ѓсiх без выключэнне вельмi прыгожы i рэльефны прэс - плiткамi шакаладу, i гэта супер.
  I грудзi вельмi правiльнай формы, загарэлыя i пругкiя.
  Iмператрыца Палпацiн узяла i аглушальна заспявала, скалячы зубкi, што зiхацяць нiбы найбагатыя дары мора:
  Iмперыi велiзарнай падпарадкавацца,
  Сусвет бязмежны павiнен...
  I будуць вельмi нават мы шалець,
  I вера ѓ iмператара патрэбна!
  Памочнiца iмператрыцы Палпацiна Эмануэль, выскалiла таксама свае зубкi, i нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка. Запусцiла забойны падаруначак смерцi - магутную термопреоновую ракету.
  I дзюбанула з апантанай сiлай. Нiбы ѓзарваѓся квазар...
  Нават iмперскiя зоркалёты злёгку пацярпелi ад разрыву. Вежы падушылася, браня караблёѓ аплавiлася.
  Збiлiся ѓ шматлiкiх крэйсераѓ i лiнкораѓ прыцэлы i аптычныя прыборы.
  Эмануэль адзначыла:
  - Д'ябальскi кiнуты ѓ бой туз!
  Рух супрацiѓ практычна было зламана.
  Прынцэса Лея адзначыла:
  - Трэба выратаваць усё што можна!
  Асока Тана адважна ваюючы, i выпускаючы баявыя i агрэсiѓныя прэзенты анiгiляцыi. Зоркалёты iмперыi, атрымалi пашкоджаннi, або нейкiя аплаѓкi.
  Дзяѓчына былая напарнiца самога Дарта Вэйдэра, дзейнiчала адчайна i вельмi крута. Зоркалёты выбухалi, слова фантаны кiтоѓ, вывяргалiся струменi гiперплазмы з велiчэзных лiнкораѓ.
  Асока Тана ѓзяла i праспявала:
  - Я не анёл i не чорт,
  Знiшчыла разлiк!
  Вось гэта вельмi нават цудоѓная дзяѓчынка. Падобная на чалавека, але рознакаляровая ѓ яе скура, i вушкi нiбы хабаткi. Але яна вельмi прыгожая i прывабная.
  Асока з усмешкай злога анёла, i яе босыя пальчыкi ножак нацiснулi на кнопкi з вялiкай рашучасцю.
  I ѓкол iголкай выпраменьвання.
  Асока ледзь пазбегла ѓдару, забойнай ракетай. Тая пальнула i прапалiла дзiрку ѓ вакууме.
  Дзяѓчына прабурчала:
  Няхай увесь космас у хаос пагружаны,
  I вакуум трасецца ад разрываѓ...
  Вораг будзе светлай сiлай уражаны,
  А мы навечна з дабрынёй адзiныя!
  Сiтуацыя выглядала крытычнай, i паѓстанцы кiнулiся ѓрассыпную.
  Iдэя, якая ѓ першую чаргу i прыходзiць у галаву пры паразе.
  Эмануэль пра булькала:
  -Вам усё роѓна не сысцi!
  I як нацiсне голай, круглай, ружовай пяткай на кнопку.
  I зноѓ ляцiць ракета, заснаваная на працэсе злiцця прэонаѓ. А такая ѓжо як дзюбне, дык дзюбне.
  Эмануэль узяла i праспявала:
  - Пранёсся страшнай сiлы ѓраган,
  Труны габляваць зараз ужо позна...
  Такi дзяѓчынкi люты ѓдар,
  Якi ѓзрушыѓ неба, якi пахiснуѓ зоркi!
  I ваяѓнiца ѓзяла i паказала супернiку сваю вельмi доѓгую i хвосткую мову. Ён у яе быѓ як бiзун фурмана, i зiхацеѓ рубiнамi.
  Эмануэль гэты звышмаршал iмперыi, проста цуд. Iмператрыца вельмi любiла яе ласкi. На самай справе калi дзве дзяѓчыны труцца адна аб адну - гэта супер!
  Ваяѓнiцы-клоны прасуюць ваяроѓ супрацiѓ. Вось iстоты падобныя на мухаморы з ножкамi, выбухаюць. I гараць нiбы свечкi ѓ храме.
  Адна з iх стала на каленi i вымавiла малiтву-споведзь пры дапамозе двайковага кода.
  Пасля чаго праспявала:
  - Можна ѓ плане зорак згарэць,
  Але не перастану спяваць!
  I дзяѓчынка-мухамор зноѓ узяла i паказала адразу тры мовы.
  Вось гэта сапраѓды крута i дурное - адначасова.
  Асока Тана прыкрывае адыход флота паѓстанцаѓ. I яна на сваiм зоркалёце проста адчайна выкладваецца.
  I пасылае патокi разбуральнай гiперплазмы.
  I тут з'явiѓся самотны зоркалёт, асобай канструкцыi пад кiраваннем прынцэсы Рэй.
  Гэта ѓнучка iмператара Палпацiна адважна ѓступае ѓ бой. Яна прыгожая, чарнавалосая, i асмуглая ад загару.
  Прынцэса Рэй выглядае прыгожай i стройнай дзяѓчынай. Яе босыя, спрытныя ножкi нацiскаюць на кнопкi джойсцiка. I касмiчны карабель сыходзiць ад успышкi звышновай зоркi ракеты ад злiццё преонов. А гэта д'ябальская сiла.
  Прынцэса Рэй узяла i праспявала:
  - Ёсць у нас ракеты, самалёты,
  Сам моцны светлы ѓ свеце дух...
  За штурвалам белыя пiлоты,
  Будзе вораг разгромлены ѓ пыл i пух!
  I вось яна нацiскае голай, круглай пяткай на гашэтку. I спрацоѓвае вельмi нават забойны паток разбурэння. I магутны грос-лiнкор iмперыi атрымлiвае агнязарным джалам у бок.
  I пачынае гарэць i вывяргаюцца вялiкiя, чорныя клубы дыму. Яны нiбы казачныя джыны вырвалiся з бутэлек. Дакладней з прабоiн велiчэзнага карабля. Вось гэта ѓдар прыгожай i фiгурыстай дзяѓчына - якая трэба сказаць проста - супер!
  Прынцэса Рэй падскокваючы нiбы ашалелая лiсiца, i скiнуѓшы станiк, узяла i нацiснула пунсовым саском грудзей на кнопку.
  I ѓзяла, дзюбанула па непрыяцелю...
  Пасля чаго праспявала:
  - Хвалi святла нас ратуюць,
  Будзьце шчаслiвыя джэдаi!
  I з ёй каманда дзяѓчынак. Прыгожыя ваяѓнiцы ѓ бiкiнi, амаль аголеныя загарэлыя, большасць светлавалосыя.
  Прынцэса Рэй усклiкнула з вялiзным азартам:
  - Я воiн святла, воiн цяпла i ветру!
  I яе голая пятка зноѓ як возьме i вельмi жвава нацiсне на педаль. I гэта сапраѓды забойна.
  Асока Тана адбiваючыся ѓ вельмi агрэсiѓнай i эфектыѓнай манеры, узяла i пiскнула:
  - Дзе гэта было, калi гэта было,
  У дзяцiнства, а можа ѓ сне...
  Воiн джэдаяѓ гняздо для каханай,
  Свiл па вясне...
  I зноѓ яе рубiнаѓ соску як нацiснуць з забойнай сiлай на кнопкi. Вельмi агрэсiѓная i разам з тым добрая дзяѓчынка атрымалася.
  Прынцэса-маршал Лея ѓзяла i прабуркавала, скалячы свае зубкi, колеры слановай косцi.
  Вось гэта прынцэса - проста супер.
  I вось паѓстанцы таксама дзюбнулi па iмперскiм флоце термопреоновой ракетай. I гэта джала якiя ѓ трыльён разоѓ пераѓзыходзiць грозную, тэрмаядзерную рэакцыю.
  I калi ѓжо дзюбне, то некалькi грос-лiнкораѓ з многiмi тысячамi дзяѓчат-клонаѓ згараюць.
  Гiнучы, прыгожыя дзяѓчынкi так кранальна тузаюць i дрыгаць сваiмi босымi, точанымi ножкамi.
  Прынцэса-маршала бачыць, як ахоплены блакiтным i аранжавым полымем крэйсер паѓстанцаѓ, таранiць дрэднаѓт iмперыi. I ѓдар папросту зруйнавальны i пагiбельны.
  Лея дасцiпна заѓважыла, выскалiѓшы зубкi:
  - Я дзяѓчынка прыгожая,
  Я дзяѓчынка вартая...
  Багатырская наша сiла,
  Сiла духу i сiла волi!
  Пасля чаго прыгажуня ѓзяла i падмiргнула. Яе вочкi такiя сапфiравыя i зiготкiя. Выдатная дзяѓчынка-прынцэса.
  Вось iмперскiя караблi сутыкнуѓшыся з такой непрыемнай неспадзеѓкай як термопреоные ракеты, некалькi збавiлi тэмп.
  Жорсткая праходзiць паядынак, i дыханне смерцi i цёмнага боку сiлы, якой адчайна супрацiѓляецца святло.
  Вось сярод паѓстанцаѓ б'ецца i пазашлюбны сын Люка Скайокера - хлопчык гадоѓ дванаццацi Энакiн.
  Хлопчык дзярэцца, нацiскаючы босымi, дзiцячымi ножкамi на кнопкi i пасылаючы, агрэсiѓныя падарункi лёсу.
  Юны ваяѓнiк, падбiѓ грос-крэйсер iмперыi, i праспяваѓ, скалячы сваiх невялiкiя, але вострыя, i белыя зубкi, напяваючы:
  -Закляты i старажытны,
  Вораг зноѓ клянецца...
  Мяне расцерцi,
  Расцерцi ѓ парашок!
  Але анёл не дрэмле,
  I ѓсё абыдзецца,
  I скончыцца ѓсё добра!
  Хлопчык-падаван нацiснуѓ голай, круглай пяткай на кнопку, i выпусцiѓ ударнай сiлы ракету, i прачырыкаѓ:
  - I скончыцца ѓсё добра!
  Прынцэса Лея агрэсiѓна адзначыла, сваiмi смарагдавымi i сапфiравымi вочкамi зiхоцячы, прабуркавала:
  - Смерць дракону дажджу!
  Хлопчык-падаван Энакiн пагадзiѓся:
  - Цмоку дажджу - смерць!
  I вось паѓстанцы iдуць у контратаку. I ляцяць баявыя караблi. Дзяѓчынка яшчэ адна ваюе.
  У дадзеным выпадку гэта Азалiя. Яна дачка прынцэсы Леi.
  Ваяѓнiца, якая не захацела ѓ свой час быць разам з братам у асяроддзi новага ордэна джэдаяѓ. Але вось зараз яна далучылася да сваёй мацi.
  Яны разам ваююць з каласальнай армiяй iмперыi.
  Зрэшты, Азалiя сабе ѓ галаве. Яна адзначыла: можа быць лепей, каб iмперыя аб'яднала б усе народы спачатку ѓ галактыцы, а затым i ѓ сусвеце.
  I быѓ парадак са стваральнай сiлай. А не хаос i бардак рэспублiкi, а тым больш вялiкага мноства мiроѓ пасля яе распаду.
  Азалiя босымi пальчыкамi ножак запусцiла, нешта надзвычай разбуральнае i пагiбельнае для флота касмiчнай iмперыi.
  Пасля чаго праваркавала, выскалiѓшы свой вельмi хупавы i панадлiвы раток:
  - Слава светлым сiлам!
  Прынцэса Лея пацвердзiла, пасылаючы ѓ супернiка, голай пяткай разбуральную, рухомую i якая павялiчваецца ѓ памерах кляксу гiперплазмы.
  - За перамогу светлага боку сiлы - слава!
  Вось гэта дзяѓчынкi тут вельмi крутыя.
  I вось рух супрацiву, перабудоѓвае свае зоркалёты. Iм удалося пазбегнуць траплення ѓ безнадзейны мяшок. Але перавага ѓ колькасцi i сiле караблёѓ iмперыi захоѓваецца.
  Асока Тана дасцiпна заѓважыла, сваiм пунсовым саском грудзей нацiснуѓшы на кнопку i паслаѓшы падарунак анiгiляцыi:
  - Сiла дурня - драбней пятака!
  I падмiргнула сваiм прыяцелям.
  I яе босыя пальчыкi ножак у руху. I збiваюць непрыяцеля з прыцэла.
  Прынцэса Рэй, б'ючыся з супернiкам, нацiснула на кнопку сваiм клубнiчным саском грудзей i выдала:
  - Дурань мышцамi моцны, калi разумны мазгамi бяссiльны!
  Хлопчык-падаван Энакiн голай, дзiцячай пяткай нацiснуѓ на забойную кампазiцыю кнопак.
  I выплюнулася адразу некалькi пякучых, гiперплазменных пульсараѓ, што спальваюць крэйсера шырокай iмперыi.
  Юны ваяѓнiк праспяваѓ:
  - Калi нiкуды не тыльны, не дапаможа ратны запал, ну, а калi запалу няма - тыл пойдзе ворагу ѓ абед!
  Прынцэса Лея дзяѓбаючы непрыяцеляѓ i спрытна пасылаючы падарункi згубы ад светлых сiл, выдала:
  - Святло для ѓсiх рознае па задавальненнi, цемра ж аднолькава агiдная любому!
  I вось дачка Леi Азалiя вельмi спрытна босымi пальчыкамi ножак нацiснула на рычажкi, падбiла эсмiнец iмперыi ракетай. Той выбухнуѓ, нiбы лопнуѓ пакет з бензiнам, i маментальна ѓспыхнуѓ палаючы.
  Ваяѓнiца прашыпела:
  - Дабро не заѓсёды атрымлiвае ѓзнагароду пры жыццi, але зло абавязкова атрымлiвае пакаранне пасля смерцi!
  Асока Тана страляючы па ваярах iмперыi, i дзiвячы непрыяцеляѓ, з вялiкай, i эфектыѓнай трапнасцю, буркнула:
  - Дабро хутка забываюць, зло доѓга памятаюць, але добрыя справы прыносяць неѓмiручасць, а зло прыводзiць да забыцця i пры доѓгай памяцi!
  Хлопчык-падаван праспяваѓ:
  Добрым быць нажаль зусiм няпроста,
  Не залежыць дабрыня ад росту!
  Асока заѓважыла, зноѓ паслаѓшы голай пяткай, вельмi забойны i смяротны падарунак смерцi:
  - Маленькая змейка самая атрутная!
  Прынцэса Лея паслаѓшы ѓ супернiк забойны гасцiнец, нацiскам кнопкi пунсовым саском, выдала:
  - Святло дае - энергiю, цемра адымае сiлы, ну чаму ж людзi самi iдуць у магiлы?!
  Хлопчык Энакiн усклiкнуѓ з азартам:
  - Чаму людзi часцей iдуць за цемрай - у цемры не бачныя праблемы i ѓласнае пачварнасць!
  Прынцэса Лея дзюбнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ сваiх хупавых, точаных ножак i рыкнула:
  - Цемра хавае ад вачэй цялесную пачварнасць, але ад гэтага душа нягоднiка, яшчэ брыдкае!
  Азалiя дзюбнула пры дапамозе клубнiчнага соску, i вельмi дакладна дзюбнула па крэйсеры iмперыi.
  Ваяѓнiца адзначыла:
  - Святло высвечвае недахопы, але пры гэтым твая маральная пачварнасць растае як лёд на патэльнi, а ѓ цемры якi хавае агiднасць, ты яшчэ больш становiшся брыдкай!
  Прынцэса Лея адзначыла, фiласофствуючы:
  - Святло - гэта няпроста фатоны, а ад цемры толькi пакуты i стогны!
  I вялiкi маршал дзюбнула ѓ непрыяцеля чымсьцi вельмi скрушлiвым i рэальна згубным.
  I полымя разгарэлася, ахапiѓшы чарговы лiнкор касмiчнай, крывавай i жорсткай iмперыi.
  Iмператрыца Палпацiн жорстка выдала:
  - Не страшная вялiкай смерць цела, таму што душа i ѓ астрале знойдзе сабе справу!
  Вялiкая ваяѓнiца, i звышмаршала iмперыi Эмануэль узяла i вельмi забойна дзюбанула пры дапамозе босых пальчыкаѓ сваiх спрытных ножак, i пiскнула:
  - Цемра - гэта не адсутнасць святла, гэта прадвеснiк свiтання!
  Пасля чаго яны гэтыя прыгожыя дзяѓчынкi-клоны разрагаталiся.
  I босыя, спрытныя ножкi прыгажунь вельмi спрытна гуляюць па джойсцiках, i робяць гэта крута.
  Прынцэса Лея ажыццяѓляе перагрупоѓку сiл. Ёй удаецца выратаваць частку сiл супрацiѓлення.
  Вось мiма праносiцца цэлы рой камет. Яны пакiдаюць хвасты, што цягнуцца нiбы шлейф нявесты.
  I ѓсё палае, уздрыгвае, i лiтаральна iскрыць, а кожная iскры - нiбы гара Эверэст.
  Прынцэса Лея з усмешкай прамаѓляе:
  -Мы паказалi вельмi вялiкую мужнасць.
  I тут жа прыгадала сябе ѓ палоне. Асаблiва калi па загадзе Джаббы яе вялi басанож па распаленым пяску пустынi. Планета вельмi гарачая для чалавека. I пясок такi пякучы. А яе ступнi, голыя, безабаронныя, якiя яшчэ не паспелi агрубець.
  Зразумела, было вельмi балюча. Прынцэса Лея тады апякла сабе падэшвы, i яны пакрылiся буйнымi пухiрамi. Кожны крок лiтаральна выбухаѓ болем.
  Цяжка паверыць, што можа так пакутлiва быць хадзiць басанож. Але гэта ѓсё роѓна што ступаць на распаленую да чырвонай патэльню.
  Але вось зараз босыя пальчыкi ножак прынцэсы-маршала Леi зноѓ нацiскаюць на кнопкi i вывяргаюць забойны паток анiгiляцыi.
  Прынцэса, якая перажыла i гiбель планеты, i публiчнае згвалтаванне цэлай ардой iншапланетных iстот, узяла i праспявала:
  -Не паѓстала дзяѓчатам здавацца,
  Не палохае юных краляѓ лаянку...
  Мы заѓсёды ѓмелi адважна бiцца,
  Будзе баба смелай як джэдай!
  I вось зноѓ ляцяць у супернiкаѓ ракеты, на гэты раз пушчаныя пры дапамозе пунсовых саскоѓ грудзей.
  Асока Тана пiскнула i выдала:
  - Адважным стане той,
  Хто дракона збiвае!
  I з яе пупка вылецела маланка сiлы.
  Баявыя дзяѓчынкi, вельмi дасцiпныя i агрэсiѓныя, i добрыя адначасова.
  Азалiя паслала ѓ iмперскi флот забойны падарунак анiгiляцыi, спалыхнуѓшы разбуральным разрадам i буркнула:
  - Нашай сiле няма мяжы!
  Асока пацвердзiла:
  - Святло мацней цемра! Дабро заѓсёды перамагае зло!
  Хлопчык-падаван Энакiн пасла ѓ воiнаѓ iмперыi падарунак смерцi, сваёй босай, дзiцячай ножкай i прачырыкаѓ:
  - Будуе падкопы крывавы злыдзень,
  Але герой высакародны мацней!
  I злодзей будзе ѓ сутычцы разбiты,
  А дабро, як заѓсёды, пераможа!
  Прынцэса Лея нацiснуѓшы рубiнавых саском на рычажок знiшчэнне i смерцi, пацвердзiла:
  - Зразумела дабро пераможа!
  I ваяѓнiца зноѓ падарвала iмперскi фрэгат нацiскам босымi пальчыкамi ножак на кнопку i праспявала:
  - Няма аповесцi шчаслiвейшыя на свеце,
  Чым аповесць, пра прамянiстае, яркае святло!
  Азалiя пiскнула, падмiргнуѓшы сваiмi сапфiравымi вочкамi:
  - Я бачыла святло, i будзе вечна яркая зорка свяцiць!
  Энакiн пацвердзiѓ:
  = Зразумела будзе!
  Асока Тана рыкнула:
  - Ды адымецца поспех у дракона дажджу!
  Прынцэса Лея пальнула, зноѓ ужыѓшы свой сасок колеру трускаѓкi, i прабуркавала:
  А на вулiцы дождж, а на вулiцы золь,
  А па iм пырхае крывавы цмок...
  Мы смяемся тады, калi хочацца плакаць,
  Але жорсткi кiраѓнiк атрымае разгром!
  I вось паѓстанцы адляцелi на чарговую мяжу абароны. I гарматы ѓ iх вельмi нават нядрэнныя на астэроiдах прызапашаны.
  Iмператрыца Палпацiн таксама зрабiла паѓзу. Яе флот пацярпеѓ вялiкiя страты.
  Хоць i меѓ пераважную перавагу ѓ агнявой моцы.
  Звышмаршал Эмануэль з дапамогай пунсовага соску сваiх поѓных i пышных грудзей запусцiла чарговы падарунак смерцi i абсалютнай гiбелi, узяла i прабуркавала:
  - Мы павiнны ѓсе планетам, нашы новыя даць iмёны!
  I лiзнула мовай, вельмi нават салодкi пускавы кручок.
  Iмператрыца Палпацiн, тупаючы высокiм, з алмазнай падэшвай абцасамi, дасцiпна заѓважыла:
  - Планетам? А чаму ты такая сцiплая? Можа, быць адразу галактыкам?
  Эмануэль пiскнула:
  - А яшчэ лепш усiм сусветам! Iх жа вялiкае мноства!
  Iмператрыца Палпацiн з гэтым пагадзiлася, i яе раток поѓных жамчужных зубоѓ адкрыѓся, i вылецеѓ доѓгi, ружовы язычок.
  Кiраѓнiца праспявала:
  - Гэта значыць бiць прыгожа,
  Гэта значыць бiць годна!
  Гэтая цёмная наша сiла,
  Сiла духу i сiла волi!
  I вось зноѓ нiбы звышновая ѓспышка палае термопреоная бомба. I разрываюцца планеты, i разбураюцца сiлавыя палi.
  Вось згарэѓ цэлы полк паѓстанцаѓ - падобных на стромкiя кракадзiлаѓ. Ён лiтаральна трывiяльна раскiдаѓся на дробныя фатоны.
  Кракадзiлы не паспелi адчуць болi.
  Асока Тана сумна з уздыхам вымавiла:
  -Узляцяць нашы душы, як два самалёты,
  Бо iм сябар без сябра нельга!
  I яе босыя пальчыкi ножак зноѓ запусцiлi павальнае разбурэнне i татальную гiбель для iмперыi.
  Азалия таксама пальнула, разбiѓшы лiнкор пры дапамозе соску колеру маку, сваiх поѓных грудзей i выдала:
  - За вечнае радасцi святло!
  Хлопчык-падаван Энакiн, запусцiѓ пры дапамозе сваiх босых, дзiцячых пальчыкаѓ разбурэнне i прачырыкаѓ:
  - А пакуль мы толькi дзецi,
  Нам расцi, яшчэ расцi...
  Толькi неба, толькi вецер,
  Толькi радасць наперадзе!
  Толькi неба, толькi вецер,
  Толькi радасць наперадзе!
  Прынцэса Рэй з гэтым пагадзiлася, дзяѓбаючы чарговы па рахунак крэйсер iмперыi ракеты:
  - Радаснае жыццё наперадзе! Калi ты з кахання не сыдзi!
  I ѓсе дзяѓчынкi-ваяѓнiцы праспявалi:
  Жадаецца, жадаецца рабiць дабро,
  Святло распальваць па сусвеце бязмежнай,
  Стаць чалавекам нам пашанцавала,
  Будзем мы ѓсе высакародныя джэдаi!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  У бiтве наступiла паѓза. Абодва вялiзныя флоты спынiлiся на рамонт i на адпачынак.
  Загудзела зварка, iскрылiся разрады маланак. Рамонтныя брыгады кiнулiся правiць караблi.
  Так што закiпела праца. А радавыя ваяры сталi адпачываць.
  Асока Тана i прынцэсе Рэй сталi гуляць у шахматы перастаѓляючы фiгуркi босымi пальчыкамi ножак.
  Зразумела, i клетак i, рознага роду тыпаѓ войскаѓ куды больш, чым у традыцыйных шахматах.
  I фiгуркi нiбы жывыя ѓ руху.
  Асока Тана заѓважыла:
  - Дык ты сцвярджаеш, што iмператар згарэѓ у маланках сiлы?
  Прынцэса Рэй пацвердзiла:
  - Я адбiла маланкi сiлы мячамi. I яны спапялiлi Палпацiна. Але нават маланкi сiлы не могуць поѓнасцю знiшчыць душу!
  Асока Тана выказала здагадку:
  - Хутчэй за ѓсё ѓ iмператара ёсць сем крыжажоѓ. Яны робяць яго душу абсалютна несмяротнай i не даюць засмактаць асобу ѓ царства мёртвых. I колькi не забiвай iмператара, ён будзе i далей усяляцца ѓ розныя целы, i гадзiць па ѓсiм сусвеце.
  I дзяѓчына збiла пешку пераставiѓшы калясьнiцу босымi пальчыкамi, сваiх хупавых ножак.
  Прынцэса Рэй пагадзiлася:
  - Так магчыма! Крыжакi дазваляюць душы вечна знаходзiцца ѓ гэтым свеце, i ѓсяляцца ѓ розныя целы. Толькi знiшчыѓшы iх, можна скончыць з асобай Палпацiна, ва ѓсякiм разе ѓ гэтым светабудове! Iнакш гэта будзе вечная пагроза!
  I дзяѓчына перамясцiла гаѓбiцу сваёй босай, вельмi прыгожай, загарэлай i мускулiстай ножкi.
  Асока Тана адзначыла, перамясцiѓшы голай нагой фiгурку:
  -Сусвет вялiкi i крестражи, могуць быць, дзе заѓгодна. У практычна любым прадмеце. I знiшчыць iх зусiм няпроста. Тут таксама трэба мець нейкую асаблiвую зброю.
  Прынцэса Рэй спытала:
  - Ты больш вопытная Асока. Памятаеш яшчэ юнага Дарта Вэйдэра, ваявала разам з iм супраць войска графа Дука. А што табе не хапала ѓ гэтым жыццi, чаму не далучылася нi да тых, нi да iншых?
  Асока Тана пацiснула плячыма i адказала:
  - У мяне быѓ свой шлях. Калi зьявiлася iмпэрыя я вырашыла, паглядзець, што з гэтага выйдзе. Усе так стамiлiся ад войн i бардаку, i хацелася, зразумела, хоць нейкага элементарнага парадку!
  Прынцэса Рэй рушыла босымi пальчыкамi ножак лучнiка, i заявiла, выскалiѓшы зубкi:
  - Гэта па-свойму цiкавая пазiцыя. Хоць бардак прызнацца i надакучыѓ. Але iмпэрыя Палпацiна - гэта зусiм ня рай!
  Асока Тана жорстка заѓважыла, перасунуѓшы голай пяткай, фiгурку генерала, i зiхацячы сапфiравымi вочкамi:
  - Любая ѓлада не iдэальная! I ѓсё не могуць быць задаволенымi!
  Наступiла паѓза ѓ размове. Дзяѓчынкi перасоѓвалi босымi пальчыкамi ножак фiгуркi. Збiвалi, i старалiся захапiць больш клетак.
  Гульня iшла ѓ вельмi дынамiчным ключы.
  Прынцэса Лея i Азалiя, разам з Энакiна гулялi ѓ карты. I яны таксама абмяркоѓвалi пытанне - як знiшчыць Палпацiна.
  Хлопчык Энакiн прапанаваѓ:
  - Даѓбануць па iм термопреонновым зарадам. Тады i ад душы Палпацiна нiчога не застанецца!
  Прынцэса Лея запярэчыла:
  - Крыжажы даюць абсалютнае неѓмiручасць. Такую душу, нават самую дасканалую i магутную зброю знiшчыць не можа. Гэта нешта па-за межамi звычайнай матэрыi. Толькi лiквiдаваѓшы крыжажы, мы зможам перамагчы iмператара!
  Азалiя дачка Леi дадала:
  - I нават гэтага мала, каб скончыць са злом!
  Прынцэса Лея кiнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, карту з якi рухаецца малюнкам i адзначыла:
  - Ды мала! Зло на ѓзроѓнi свядомасцi кожнага чалавека! Але я веру ѓ канчатковую iмпрэзу дабра!
  Хлопчык Энакiн кiнуѓ босы, дзiцячай ножкай карту i цалкам лагiчна заѓважыѓ:
  - Без зла было б зусiм нецiкава! Не было б нiякага месца для подзвiгу i барацьбы!
  Азалiя з вялiкiм захапленнем праспявала:
  Смела таварышы ѓ нагу,
  Духам адужэем у барацьбе ...
  Да далёкага шчасця дарогу,
  Святлом пракладзем сабе!
  Прынцэса Лея суцэль сур'ёзным тонам спытала:
  - А як будзем шукаць крыжажы?
  Азалiя пацiснула плячыма i адказала:
  - Па iдэi, трэба паглядзець у архiве джэдаяѓ. Там можа быць нейкая карысная iнфармацыя.
  I дзяѓчына кiнула, босымi пальчыкамi ножак карту, што ѓ палёце памяняла колер.
  Прынцэса Лея кiѓнула:
  - Так! Трэба знайсцi гэты архiѓ. Але Люк Скайокер здаецца яго спалiѓ!
  Тут хлопчык Энакiн стукнула кулачком па паветры, так што нават зазвiнела, i зароѓ:
  - Рукапiсы не гараць!
  Прынцэса Лея пагадзiлася:
  - Ён мае рацыю! Можна аднавiць усю iнфармацыю ѓ архiве. Бо мудрасць джэдаяѓ мае не толькi матэрыяльнае ѓвасабленне!
  Энакiн Скайокер-малодшы прапанаваѓ:
  - Давай я злятаю на планету, дзе быѓ архiѓ джэдаяѓ!
  Прынцэса Лея запярэчыла:
  - Мы туды ѓсё - пяцёрка абраных i якiя валодаюць сiлай накiруемся. Але пакуль у бой!
  Азалiя заѓважыла, кiнуѓшы зноѓ босымi пальчыкамi сваiх вельмi прыгожых i панадлiвых ножак карту:
  - Хоць нейкая зачэпка! Але калi i там мы нiчога не знойдзем?
  Прынцэса Лея шпурнула голай ножкай карту i заявiла:
  - Тады выклiчам дух Ёды! Ён у кантакце са святлом i павiнен вельмi шмат ведаць, што недаступна жывым!
  Энакiн хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - А Ёда такi маленькi - менш за мяне!
  Азалiя пiскнула:
  - Маленькi, ды ѓдаленькi!
  Прынцэса Лея папярэдзiла:
  - Нас наперадзе чакае яшчэ бой. I трэба захаваць хаця б частку сiл супрацiву ѓ лаянцы з праѓзыходнай моцай iмперыi! I наша пяцёрка павiнна быць на перадавой!
  Энакiн дзёрзка вымавiѓ:
  Хлапчук бачыць у марах аѓтамат,
  Яму ж танк мiлей лiмузiна ...
  Хто хоча грошык ператварыць у пятак,
  З нараджэння разумее - кiруе сiла!
  Асока Тана пераставiѓшы фiгурку босай ножкай, пагадзiлася:
  - Так! Безумоѓна кiруе сiла!
  Прынцэса Рэй удакладнiла:
  - Светлая сiла!
  Асока са смуткам у голасе запярэчыла:
  - Нажаль далёка не заѓсёды!
  Унучка Палпацiна заѓважыла:
  - Не заѓсёды, але затое назаѓжды!
  I абедзве дзяѓчыны пляснулi босымi падэшвамi адна аб iншую.
  Але вось зноѓ бой. Насоѓваюцца зоркалёты iмперыi. Наперадзе па традыцыi рухаюцца грос-лiнкоры, падобныя цi на сiнiх кiтоѓ цi кашалотаѓ, але пры гэтым утыканыя мноствам прылад.
  Прыбыло некалькi новых грос-лiнкораѓ, толькi што пабудаваных ударнымi тэмпамi на заводах iмперыi. Яны адлiвалi сталлю i глядзелiся вельмi грозна.
  Таксама падышлi зоркалёты, падобныя на аголеныя кiнжала з вострымi канцамi, i крылатай дзяржальняй. Яны таксама блiшчалi металам. У цэлым армада iмперыi мела пераважную перавагу ѓ лiку караблёѓ, i яшчэ большую ѓ агнявой моцы.
  Як мiнiмум флот iмперыi ѓ асноѓным якiя складаюцца з экiпажаѓ дзяѓчын-клонаѓ быѓ мацней раз у восем.
  I зразумела, што паѓстанцы будуць проста прыкрываць адступленьне.
  Але сярод iх пяць байцоѓ - чатыры дзяѓчыны i хлопчык - валодаюць неабыякай сiлай. I гэта дае некаторыя шансы пратрымацца.
  Асока Тана пальнула па надыходзячым да яе лiнкоры, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i прапiшчала:
  - Светлая сiла з намi!
  Грос-лiнкор атрымаѓ прабоiну ад разрыву термокварковой ракеты. Маса веж i гармат была спалена i змяты.
  Дзяѓчаты-клоны ѓцякалi ад пажару, мiльгаючы босымi, кругленькiмi пятачкамi.
  Асока праспявала:
  -За вялiкае прамянiстае святло,
  Пераможам цёмных сiнхоѓ мы...
  Надыходзiць прыгожы свiтанак,
  Дачкi i джэдаяѓ сыны!
  Прынцэса Рэй агрэсiѓна адзначыла, пасылаючы забойны падарунак анiгiляцыi ѓ супернiка:
  - Адзiн два тры! Дракона разарвi!
  I вось яна агалiла свой пунсовы сасок грудзей i нацiснула iм на кнопку.
  Энакiн гэты прыгожы, светлавалосы, яшчэ больш прыгожы, чым бацька Скайокер-малодшы пальнуѓ пры дапамозе босых пальчыкаѓ, сваiх дзiцячых ножак i праспяваѓ:
  Дзяцiнства, ах дзяцiнства,
  Дзяцiнства светлае будзь са мной.
  Дзяцiнства, ах дзяцiнства,
  Я дзяцюк гэтаю святло круты!
  I зноѓ магутны грос-лiнкор цёмнай iмперыi атрымаѓ па шапцы. Дакладней у яго лопнула браня i запалаѓ пажар.
  У паѓстанцаѓ засталося ѓсяго толькi два грос-лiнкоры. Вельмi ѓжо вялiкая перавага ворага.
  I яны меншыя за iмперскiя i саступаюць у забойнай сiле. Зразумела, менавiта iх у першую хаця знiшчыць зоркалёты iмперыi.
  У дробных судах перавага цёмных сiл паменш. I прынцэса-маршал Лея спрабуе гэта выкарыстоѓваць.
  Вось яна страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Вельмi сапраѓды дзiвiць крэйсер iмперыi. Прымушае яе ѓспыхнуць i раскалоцца. I абломкi ракетнага карабля гараць некалькiмi рознымi кветкамi.
  Прынцэса-маршал Лея заспявае:
  Хай будзе ѓсё цудоѓна ѓ сусвеце,
  Струменi светлай не вычарпаюцца нiколi ...
  Сваёю моцай у лаянцы нязменнай,
  Адкiнем у юнацтва старыя гады!
  I зноѓ голая пяткi прыгожай, маладой жанчыны запускае са ствала пякучую i вогненную кляксу.
  Ваяѓнiца з радасцю прачырыкала:
  - Мы воiны святла прыгожага,
  Якi дае шчасце свету...
  Рашэннi бываюць небяспечныя,
  I шмат без граняѓ эфiру!
  Азалiя пацвердзiла. Яна зняла станiк i дзюбанула з вялiкай трапнасцю пры дапамозе лалавага соску.
  Уразiла эсмiнец цёмнай iмперыi i правiшчала:
  - Сiла цемры раскiнулася на мiрам,
  У ценi пекла хаваюцца дома.
  I жадаючы накармiць зло балем,
  Па вулiцах крочыць сатана!
  I ваяѓнiца падмiргнула сваiм напарнiцам. Яна трэба адзначыць прыгажуня вельмi нават баявой камплекцыi.
  Хлопчык Энакiн зноѓ пальнуѓ, нацiскаючы на кнопкi босымi пальчыкамi, дзiцячай ножкi i вякнуѓ:
  - Iмператар Палпацiн,
  Ты мярзотнiк i дэбiл!
  Iмператар Палпацiн
  Уладар цёмных сiл!
  Асока Тана агрэсiѓна адзначыла:
  - Перамога ѓсё роѓна будзе толькi за намi!
  I дзяѓчына лупанула па непрыяцелю пры дапамозе клубнiчнага соску грудзей. I разнесла масу непрыяцеляѓ.
  Ваяѓнiца дасведчаная. Вось прынцэсе Леi ѓжо гадоѓ пад восемдзесят. А Асока ѓжо была славутым ваяром да таго, як Лея нарадзiлася. Яна равеснiца Дарта Вейдэра.
  I прайшла з iм шмат вайны.
  Асока, дарэчы, паспела i на баку паѓстанцаѓ паваяваць ужо ѓ самым канцы. Калi знiшчылi недабудаваную "Зорку смерцi", i самога iмператара Палпацiна.
  Тады i Дарт Вэйдэр таксама загiнуѓ. Дакладней яго цялесная абалонка. А дух атрымаѓ свабоду.
  I яго можна выклiкаць з чужога свету. Обi Вана Кенобi Асока таксама памятае. З iм яна ваявала на пару.
  Асока засталася дзяѓчынай, а Обi Ван пастарэѓ. Лея выглядае добра i бадзёра.
  Але вiдаць, што ѓ яе твар спелай жанчыны, а не нясмелай дзяѓчыны. Мужны падбародак маршала, iдэальныя класiчныя, строгiя рысы.
  У дваццатым стагоддзi так выглядаюць спартовыя жанчыны ѓ трыццаць пяць гадоѓ. Фiгура ѓ яе Леi мускулiстая, амаль дзявочая, толькi цяжэйшая з большай масай.
  А вось Асока стройная, з рознакаляровай скурай, i амаль дзiцячым тварам. Яна з дзесяцiгоддзямi не мяняецца. Калi не лiчыць хабаткоѓ замест вушэй, афарбоѓкi, амаль такая ж як чалавек.
  Можна нават не бачачы галавы, падумаць што гэта дзяѓчына з роду людзей, толькi скуру размалявала ѓ аранжавыя, фiялетавыя, i жоѓтыя ѓзоры.
  I грудзi ѓ яе чалавечыя.
  Пунсовыя як макi соску цiснуць на кнопкi i вывяргаюць агнязарныя струменi таталiтарнага разбурэння.
  Асока напявае, ваюючы з iмперыяй:
  - Свет цемрай глыбокай, увесь аблытаны,
  Ды будзе святло - i скiнем сiнхоѓ путы!
  I вось чарговы зоркалёт непрыяцеляѓ узрываецца. I робяцца чарговыя разбурэннi.
  У кожнага чальца пяцёркi пад кiраваннем вельмi моцны i баявы зоркалёт.
  Нават хлопчык на выгляд гадоѓ адзiнаццацi-дванаццацi Энакiн вельмi спрытна кiруе сваёй машынай пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i вядома ж рук.
  Акрамя таго, загады можна аддаваць i ѓ думках.
  Энакiн вельмi дасцiпна заѓважыѓ:
  - Забiваць грэшна, але пакiдаць iншых жыць i зусiм смешна!
  I хлопчык нацiснуѓ на кнопку голай, дзiцячай пятачкай.
  I падрэзаѓ цэлы грос-фрэгат.
  Тут галоѓнае сапраѓды патрапiць...
  Хлопчык-падаван, як, заѓсёды ва ѓдары.
  Прынцэс Рэй падтрымлiвае дзiця-тэрмiнатара:
  - Давай унук Дарта Вэйдэра, будзь варты свайго дзеда!
  Энакiн адзначыѓ, падмiргваючы дзяѓчынцы i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi дзiцячых ножак з спрытам малпачкi:
  У бiтве з сiнхамi дзяцюк,
  Спрачацца не прывык!
  Спрачацца не прывык!
  Няхай варты будзе вас,
  Няхай варты будзе вас!
  Святла вучань!
  Вось гэта хлопчык - вельмi нават круты i спраѓны.
  Азалiя гэта дачка Леi адзначыла, пальнуѓшы пры дапамозе лалавага соску сваiх грудзей, i пашкодзiѓшы дрэдноут iмперыi:
  - Мой брацiк мы будзем перамагаць - я веру!
  Азалiя i Энакiн - гэта i сапраѓды стрыечныя брат i сястра. I яны такiя скажам баявыя.
  Азалiя ѓжо дарослая дзяѓчына, Энакiн яшчэ дзiця. Але адоранасць у iх у сiле каласальная.
  Баявая i вельмi агрэсiѓная i разам з тым добрая пара.
  Азалiя пальнула, зноѓ ужыѓшы пунсовы сасок i прачырыкала:
  - Доѓга святло ѓ турмах трымалi,
  Доѓгае святло цемра зла марыла...
  Цёмныя днi мiнулi,
  Гадзiну адкуплення прабiѓ!
  I дзяѓчынка зноѓ дзюбнула. На гэты раз ужыѓшы босыя пальчыкi сваiх хупавых ножак.
  Асока сцвярджальна кiѓнула:
  - Ты проста супер!
  I таксама рубiнава саском адправiла чарговы карабель iмперыi цемры на той свет.
  Азалiя пацвердзiла, выкарыстоѓваючы клубнiчны сасок сваiх поѓных, загарэлых грудзей:
  - I ты супер!
  I абедзве прыгажунi падмiргнулi адзiн аднаму. Азалiя вельмi прыгожая. Яе валасы як мядовай бландынкi. А Лея больш цёмная.
  Яны абедзве прыгожыя, але якiя розныя. Шкада, што яе брат забiѓ бацьку Сола.
  Такая страта.
  Але з таго свету можна выклiкаць дух чалавека. Ва ѓсякiм разе, калi гэты чалавек быѓ яркай асобай, i не паспела яго iндывiдуальнасць растварыцца ѓ сiле.
  Прынцэса Лея смуткавала i па сыну што сышоѓ у цёмны бок сiлу. I па мужу, якога сын забiѓ.
  Самае паскуднае, што вiнаваты ѓ гэтым той, каго лiчылi забiтым - iмператар Палпацiн.
  Яшчэ яе Дарт Вейдэр або Энакiн Саёкер быѓ дзiцем, а Палпацiн ужо быѓ пажылым сенатарам з сiвымi валасамi.
  Але колькi ѓжо гадоѓ iснуе гэтае зло? Спачатку Палпацiн быѓ знявечаны маланкамi сiламi. Потым страцiѓ плоць усялiѓшыся ѓ клон.
  А зараз яны зусiм у плоцi дзяѓчыны. I робiць зло, не ведаючы нi меры, нi нават мяжы сiлы.
  Сапраѓды iмператрыца Палпацiн - гэта дзяѓчына з вельмi яркiмi валасамi i кiдкай, выразнай знешнасцю, працягнула наперад рукi.
  Лабавая частка грос-лiнкора расчынiлася. Былi бачныя прыгожыя, хупавыя рукi iмператрыцы-клоны з доѓгiмi пазногцямi.
  I вось яна ѓважлiва глядзiць.
  Вядома, iмператарскi флот шматкроць мацнейшы i бярэ ѓверх. Але пяцёрка воiнаѓ з лiку якiя валодаюць сiлай, аказвае вельмi ѓпартае супрацiѓленне.
  I наносiць вялiзную шкоду iмперскаму флоту.
  Звышмаршал-клон Эмануэль са злосцю вымаѓляе, тупаючы босай ножкай ( усе дзяѓчаты-клоны акрамя iмператрыцы пазбаѓлены абутку) i раве:
  - Знiшчы iх аб найвялiкшая з найвялiкшых!
  Iмператрыца Палпатин з лютасцю шыпiць:
  - Ды будзе так!
  I з доѓгiх пазногцяѓ прыгажунi вырываюць маланкi сiлы. Яны павялiчваюцца ѓ памерах. I вось разрастаюцца нiбы павуцiнне, якая складаецца з маланак.
  Эмануэль у лютасьцi праспявала:
  - Ад разрадаѓ не ратуюць,
  Будзьце праклятыя джэдаi!
  Iмператрыца Палпацiн жорстка выдала:
  - Адно забойства - лепш за тысячу праклёнаѓ!
  Маланкi сiлы ахiнулi зоркалёты баявой пяцёркi. Яны нiбы мухi апынулiся ѓ агнiстым павуцiннi.
  Асока Тана закрычала:
  - Маланкi сiлы не страшна!
  Прынцэса Рэй нацiснуѓшы пунсовым саском грудзей на кнопку з гэтым пагадзiлася:
  - Я трымала ѓдар усiх сiтхаѓ зараз!
  А ад Энакiна якой быѓ меней дасведчаным маланкi ѓразiлi. I абпалiлi дзiцячыя, голыя пяткi.
  Хлопчык загарлапанiѓ:
  - Гэта балюча!
  Азалiя падказала:
  - Парыруй светлавым мячом!
  Хлопчык пстрыкнуѓ пальцамi рук. У iх узнiк светлавы меч. I юны ваяѓнiк лупануѓ па маланках.
  Босыя падэшвы дзiцяцi дымiлiся i на iх надзьмулiся пухiры.
  Азалii таксама дасталася. Дзяѓчыне апякло не толькi пяткi, але i аголеную, поѓныя грудзi.
  I яна таксама адбiлася мячом.
  Астатнiя больш дасведчаныя ваяѓнiцы, уключылi i абарону, што iх навучалi джэдаi i без мячоѓ.
  Але ѓсё роѓна, струменi негатыѓнай энергii былi такiя моцныя, што з ладу выйшлi аптычныя прыборы i прыцэлы. I сталi дэфармавацца i плавiцца ствалы гармат.
  Прынцэса-маршал Лея заѓважыла:
  - Якая Д'ябальская моц! Ён стаѓ яшчэ мацней!
  Ваяѓнiца Рэй пагадзiлася:
  - У разбурэннi цёмны бок адкрывае залiмiтавыя магчымасцi. Нездарма забiць заѓсёды было лягчэй, чым уваскрэсiць!
  Асока Тана аблiзнулася i адзначыла:
  - Прыйдзецца нам адступiць. Адступiць каб вярнуцца, i з новымi сiламi ѓступiць у бой з цёмным бокам сiлы!
  Хлопчык-падаван запярэчыѓ:
  - Перарвалася нiтку,
  I пагражае святлу жыць...
  Каб светлым жыць -
  Героя абавязаны памерцi!
  Ваяѓнiца Рэй запярэчыла:
  - Мы ѓнiкальная пяцёрка! Як канцы зоркi. I пакуль не час адолець цёмны бок сiлы!
  Прынцэса-маршал загадала:
  - Адыходзiм! Барацьба не скончана! Мы знойдзем крыжакi, i ѓвасоблены Д'ябал будзе знiшчаны.
  Прынцэсе Рэй кiѓнула i дадала:
  - I ѓсё ж наша пяцёрка пакiне поле бою апошняй!
  Дзяѓчына ѓзяла i падняла сваю босую ножку. I з голай пяткi выпусцiла пульсар сiлы.
  Ён паляцеѓ у напрамку грос-лiнкора iмператрыцы Палпацiна. Так сустрэла яго ѓдарамi маланак.
  Але павуцiнне, што акружала зоркалёты вялiкай пяцёркi, стала бялейшае, негатыѓная энергiя аслабла.
  Асока Тана адзначыла:
  - Я зноѓ магу страляць!
  I ваяѓнiца зноѓ як дзюбне, пры дапамозе сваiх клубнiчных грудзей.
  I вось разбуральны ѓдар прабiвае iмперскi дрэдноут, прымушаючы яго палаць i расколвацца.
  Азалiя пiснула, таксама страляючы i не звяртаючы ѓвагi на боль абпаленых падэшвах:
  - Гэта наш лёс,
  Жыць не можам iнакш...
  Калi ѓлез Сатана -
  То яму ѓрэжам рэшту!
  Хлопчык Энакiн таксама сваё дзiцячыя, абпаленыя, але не страцiлыя рухомасцi ножкi ѓ ход пусцiѓ, i праспяваѓ:
  - Сiла цемры не спынiць,
  Сiла цемры не пераможа!
  Мы дракона-шпiка уроем,
  Будзе Д'ябал пекла пабiты!
  Прынцэса Лея пацвердзiла, дзяѓбаючы па iмперскiм флоце:
  - Будзе разбiты вораг, хоць ён i вельмi моцны!
  Асока Тана зноѓ у каторы раз запусцiла нешта надзвычай забойнае пунсовым саском грудзей i праверашчала:
  -Iмкнулася ѓ святло душа твая,
  Народзiшся зноѓ з марай...
  Але калi цемра - лёс твой,
  Застанешся свiнню!
  Iмператрыца Палпатин моцна злавала, што пяцёрка воiнаѓ святла нiяк не жадае паддавацца.
  Хаця зноѓ у ход пушчаны маланкi сiлы.
  Зрэшты, звышмаршал Эмануэль ужыла нешта больш iстотнае i забойнае: термпреонновую ракету.
  Яна яе накiравала пры дапамозе босых пальчыкаѓ сваiх спрытных ножак.
  Лiчы ѓ так ракеце - сто трыльёнаѓ атамных бомбаѓ скiнутых на Хiрасiму. Так што разрыѓ будзе страшны. Iншая звышмаршал: Монiка нават аддала загад iмперскiм караблям з усёй магчымай хуткасцю паддаць назад.
  Каб не папакутаваць ад зруйнавальнай успышкi звышновай зоркi.
  Ракета рванула на дыстанцыi. Але яе ѓдарная моц была такая, што пяць зоркалётаѓ з джэдаямi патрапiлi пад удар i ѓспыхнулi слова салома. I iх закруцiла хваля.
  Прынцэса Лея прачырыкала:
  - Ментальную абарону уключыце! Мы павiнны выжыць!
  Хлопчык Энакiн якому зноѓ, i на гэты раз куды мацней прыпякло дзiцячыя пяткi, праспяваѓ:
  - Для воiна прэсней няма слоѓ,
  Прыцiснуць да грудзей паток прамянiсты святла.
  За дабрыню я жыццё аддаць гатовы,
  Няхай будуць нашы подзвiгi апеты!
  Нягледзячы на абарону, i Энакiна i Азалiю вельмi моцна апалi агонь гiперплазмы i пякельная энергiя ракеты на злiццi преонов. Такi падарунак цалкам мог разарваць на часткi i планету Зямля.
  I астатнiя дзяѓчынкi-джэдаi сур'ёзна пацярпелi. Праѓда ѓсё ж такi ѓ меншай ступенi, чым самыя юныя байцы.
  Акрамя таго, у iх глючыла ѓ вачах. Бiцца ѓжо не было сiлы, i воiны святла падалiся назад.
  Астатнiя зоркалёты паѓстанцаѓ i зусiм кiнулiся ѓ розныя бакi. Цяпер бiтва была канчаткова прайграна.
  Прынцэса Лея усклiкнула:
  - Падобна нам не сабраць больш сiлы!
  Прынцэса Рэй заявiла:
  - Будзем партызанiць!
  Энакiн адважна заявiѓ, хоць быѓ чырвоны як рак ад апёкаѓ i вестка пакрыты пухiрамi:
  - Песнi партызан чырвоная зара,
  Радзiма мая, светлая iмперыя!
  Азалiя, якая таксама моцна абгарэла, але адважна трымалася, люта адказала:
  - Iмперыi светлымi не бываюць. Правiльна казаць: светлая рэспублiка!
  Хлопчык Энакiн чый язык ад апёкаѓ практычна не пацярпеѓ, у адказ упарта праспяваѓ:
  - Не трэба быць аратарам,
  Каб доѓга тлумачыць...
  Я стану iмператарам,
  Бо iм нядоѓга стаць!
  Прынцэса-маршал Лея жорстка заявiла:
  - Празмерная ганарлiвасць да цёмнага боку сiлы адкрывае дарогу!
  Асока Тана заѓважыла:
  - Калi Энакiн стаѓ Дартам Вэйдэрам, я таксама хацела далучыцца да iмперыi. Але потым падумала, што ѓсё роѓна такую моцную як я - рана цi позна падступна заб'юць.
  Прынцэса Рэй кiѓнула:
  - Так вядома! У чым слабасць цёмнага боку сiлы? Цяжка быць у ёй саюзу роѓных. Яны адзiн аднаго забiваюць i нiшчаць. Джэдаеѓ было шмат. А вось сiткi мелi правiла двух. Калi iх станавiлася тры - нехта кагосьцi i забiваѓ. Або вучань забiваѓ настаѓнiка.
  Энакiн усклiкнуѓ:
  - Я не расстануся са святлом!
  Азалiя прачырыкаѓ:
  - Не абяцай мой мiлы брат,
  Не абяцай мой мiлы браць...
  Iнакш будзе вельмi кепскiм вынiк!
  Хлопчык-падаван запярэчыѓ:
  - Не даѓ словы - крэпiс, а даѓ трымайся!
  Прынцэса Рэй жорстка заявiла:
  - Мы знойдзем крестражи, i скончым з наймацнейшым i ѓмелым сiтхам у гiсторыi светабудовы.
  Флот супрацiву разбягаѓся па розных кiрунках. I зыход вайны быѓ незразумелы.
  
  
  
  АМЕЛIНА ђ КРАIНЕ цудаѓ
  АНАТАЦЫЯ
  Дзяѓчына трапляе ѓ казачную краiну, дзе ёй даводзiцца ѓбачыць мноства мульцяшак i ѓсяго цiкавага i, касмiчнага.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Амелiна iшла па жоѓтай цэгле дарогi, а вакол раслi алеi з пышнымi кветкамi. Кветнiкi былi дагледжаныя, i кветкi зiхацелi ѓсiмi колерамi вясёлкi.
  А сама Амелiна ператварылася ѓ дзяѓчынку гадоѓ дванаццацi. I шлёпала босымi ножкамi. Гэта была нейкая казка.
  Вось пачуѓся шум. Па дарозе iмчаѓся трус у сурдуце i цылiндры. Ён дастаѓ з кiшэнi гадзiннiк на ланцужку, паглядзеѓ на бегу i зароѓ:
  - Ах як я спазняюся! Мяне голяць, мае вушкi i вусiкi будзе так непрыстойна!
  Амелiна кiнулася за трусоѓ, прапiшчаѓшы:
  - Хочаш вушасты - рэзка паскорыцца?
  Трус у цылiндры прахрыпеѓ:
  - А герцагiня можа знервавацца!
  I яны пабеглi па алеi ѓжо ѓдваiх. Амелiна мiльгаючы голымi, ружовымi пятачкамi спытала:
  - А чаму вы белы?
  Трусiк буркнуѓ:
  - А чаму я белы? Ах лепей быѓ бы шэры, i не бегаѓ пасядзеѓ!
  Амелiна тут узяла i бразнула:
  - Хочаш быць моцным бегай! Жадаеш быць разумным бегай! Хочаш быць здаровым - бегай!
  Трус запiшчаѓ у адказ, падмiргваючы:
  - Не страшныя дурныя весткi,
  Мы ѓ адказ бяжым на месцы!
  Бег на месцы агульны прымiраючы!
  Дзяѓчынка i трусiк працягвалi бегчы. Наперадзе нечакана ѓзнiк дуб з вялiзным дуплом. Трус нырнуѓ туды, i за iм заскочыла i Амелiна.
  Дзяѓчынка скокнула i адчула, як яна падае, а яе сукенка распусцiлася нiбы парашут.
  Амелiна стала апускацца павольна, нiбы ѓ сне. Трус ляцеѓ крыху нiжэй i напяваѓ:
  - А насiѓся цэлы дзень як заяц ашалелы,
  Мусiць, ад страху я стаѓ трус вельмi белы...
  Амелiна ѓ адказ узяла i праспявала:
  -Колькi ж баяцца - я не разумею,
  Моцны ваяѓнiк для бiтвы народжаны...
  Страх - гэта слабасць i таму -
  Хто спалохаѓся ѓжо пераможаны!
  I дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак падхапiла кубак, якi стаяѓ на борце студнi, з чымсьцi апетытным. I паспрабавала на смак. Гэта нагадвала нечым мёд. I Амелiна праспявала:
  - Значыць, у таты цяжкая лапа,
  Калi гэтай лапай тата возьме,
  То будзе зусiм не мёд!
  Трусiк прапiшчаѓ, трасучы вушкамi:
  - Па зямлi наштосьцi людзi,
  Ходзяць, тупаючы нагамi,
  Што i дурное, i жудасна брыдка!
  Амелiна ѓбачыла на палiцы торт. Такi прыгожы з кветачкамi i вiшанькамi. Дзяѓчынка працягнула да яго рукi.
  У торт нечакана ѓзнiк рот, i ён прачырыкаѓ:
  - Угадай загадку!
  Пасля чаго торт сарваѓся са срэбнага падноса i паплыѓ разам з дзяѓчынкай.
  Амелiна кiѓнула:
  -Давай!
  Торт, прачырыкаѓ, нараспеѓ вымавiѓ:
  -Чаму ѓ козы тры рогi?
  Дзяѓчынка працягваючы павольна падаць у студню, са здзiѓленнем спытала:
  - А хiба ѓ казы тры рогi?
  Торт засмяяѓся i адказаѓ:
  - Ды цэлы тры як галовы ѓ змея Гарыныча!
  Амелiна хiхiкнула i адказала:
  - Таму што чацвёрты рог казе ссек Iлля Мурамец!
  Торт засмяяѓся i адказаѓ, скалячы зубкi, пакрытыя пластом шакаладу:
  - Не! Рог казе ссек Фiнiст - ясны Сокал!
  Дзяѓчынка пацягнула да торцiк свае рукi i праспявала:
  - Торцiк, ты мая мышка,
  З салодкай скуркай я цябе з'ем!
  У адказ кулiнарны выраб праспявала:
  - Пакуты без перадышкi,
  У пекле дурнiца...
  Пекла без праблем!
  Амелiна зноѓ паспрабавала злавiць такi апетытны i прыгожы торт, але рукi ѓ дзяѓчынкi раз-пораз праскоквалi мiма.
  Торт ухмыльнуѓся:
  - Не цягнi рукi - працягнеш ногi!
  Тады Амелiна нядоѓга думаючы пусцiла ѓ ход нiжнiя канечнасцi. I злавiла торт... Той, плюючыся крэмам залямантаваѓ:
  - Босымi нагамi тарты не ядуць! Давай залатыя ножык i вiдэлец пусцi ѓ справу!
  Амелiна агледзелася. Па сценах студнi вiсела ѓсё што заѓгодна. У тым лiку i важкiя бiзуны, якiмi можна падганяць сланоѓ, а не сталовыя прыборы.
  Амелiна прачырыкала:
  - А дзе тут сталовыя прыборы?
  Торт прашыпеѓ:
  - Дзе, дзе? У Карагандзе!
  Дзяѓчынка з Амерыкi разгублена адказала:
  - Не ведаю я такога горада!
  Торт з захапленнем праспяваѓ:
  - Шырокая краiна мая родная,
  Шмат у ёй лясоѓ, палёѓ, i рэк...
  Я iншай краiны такой не ведаю,
  Дзе так вольна дыхае чалавек!
  Амелiна паглядзела на сцены. Вось бачныя палiцы i на iх стаяць слоiкi. Даволi шмат розных слоiкаѓ. У тым лiку i з варэннем i мёдам.
  Амелiна паспрабавала ѓзяць слоiчак з дапамогай рук, але ѓ яе не атрымалася. Яны нiбы галаграмы праскоквалi памiж пальцаѓ.
  Затое, калi дзяѓчынка прымянiла босыя ножкi, то вельмi ѓчэпiста прыхапiла, слоiк з варэннем. I паднесла яе да рота.
  Пахла вельмi прыемна.
  Амелiна стала пiць смачную клубнiчную i змяшаную з iнжырам масу. I гэта было так смачна, што дзяѓчынка заспявала:
  - Радасная краiна, радасная краiна,
  Хто мне раскажа, хто пакажа...
  Дзе яна, дзе яна!
  Трус заѓважыѓ са строгiм выглядам, трасучы цылiндрам:
  - Шкодна дзецям ёсць шмат салодкага!
  Амелiна пакрыѓдзiлася:
  - Я дарослая жанчына, а не дзiця!
  Трусiк хiхiкнулi i адказаѓ:
  - Зразумела! Пры перамяшчэннi ѓ казку, дарослыя становяцца дзецьмi! Але ж як казаѓ Карл Маркс - быццё вызначае прытомнасць?
  Амелiна засмяялася i адказаѓ:
  - Карл Маркс? Гэта той, якi жыве на даху?
  Трусiк хiхiкнуѓ i адзначыѓ, скалячы зубкi, якiя былi ѓ яго вельмi нават буйныя:
  - Не, на даху жыве Карлесан. А Карл Маркс - гэта... - I тут трусiк сумеѓся, i хiхiкнуѓшы дадаѓ. - Мы з табой знаёмыя незнаёмка. I не ведаючы пра мяне, мы да мяне прыходзiш незнаёмка, але пакуль што толькi ѓ сне!
  Амелiна хiхiкнула, i зароѓ:
  - Сядзелi мы на даху,
  А можа яшчэ вышэй...
  А можа А, I, Б -
  Сядзелi на трубе!
  I дзяѓчынка зноѓ сунула мордачку ѓ варэнне i стала лiзаць сакавiтую, салодкую мякаць. I яе настрой рабiѓся больш бадзёрым.
  А вось i Карлесан з'явiѓся. Такi тоѓсты хлопчык з маторам на спiне. Ён вылецеѓ з боку студнi, пракруцiѓся i спытаѓ:
  - Прывiтанне фраѓ мадам!
  Амелiна са смяшком адказала:
  - Прывiтанне, карапуз з маторам!
  Карлесан пакрыѓдзiѓся, капрызна цмокнуѓшы вуснамi:
  - Я не карапуз! Я мужчына ѓ поѓным росквiце сiл!
  Дзяѓчынка згодна кiѓнула:
  - Я таксама не дзiця - знешнасць зманлiвая!
  Хлопчык з маторам праспяваѓ:
  - Дзяцiнства скончыцца, калi,
  Толькi ѓ казках назаѓжды!
  Стануць дарослымi хлопцы,
  Разляцяцца хто куды!
  Амелiна засмяялася i адказала:
  - Дзяцiнства назаѓжды ѓ фантазiях!
  Трус капрызна заѓважыѓ:
  - У цябе ѓ галаве дзяцiнства, а ѓ мяне пастаянны гемарой!
  Амелiна хiхiкнула i адзначыла:
  - Што скажаш - сам вiнаваты,
  I для цябе гатовы аѓтамат!
  Трусiк прабухцеѓ, скалячы зубы:
  - Мы не жарабяты, мы не жарабяты...
  I тут вушасты не ѓ рыфму буркнуѓ:
  - Мы трусы!
  Амелiна прачырыкала, падмiргнуѓшы новаму знаёмаму:
  - Раздалi маскi трусоѓ, сланоѓ i алкаголiкаѓ!
  Торт заѓважыѓ з ухмылкай:
  - Я ад бабулi сышоѓ, я ад дзядулi сышоѓ, i ад зайца сышоѓ, i ад ваѓка сышоѓ, i нават ад мядзведзя ѓцёк!
  Трус у адказ прагугнявiѓ:
  - У гэтым дыме, нiбы ѓ пекле,
  Ты мне адкажы!
  Вечна адна, ты чаму -
  Дзе твой мядзведзь?!
  Амелiна тупнула па паветры босы, дзiцячай ножкай i праспявала:
  - На мядзведзя я сябры, на мядзведзя я сябры,
  Выйду без спалоху...
  Калi з сябрам будуць я,
  Калi з сябрам буду я,
  А мядзведзь без сябра!
  Трус пагардлiва фыркнуѓ:
  - Мядзведзь цябе парве! Вiдаць, што ты так i не пасталела!
  Амелiна з уздыхам заѓважыла:
  - I зiмой i, улетку небывалых чакаць цудаѓ,
  Будзе дзяцiнства недзе, але не тут!
  Басанож па лужынах, што зiхацяць у раѓчука,
  Будзе хлопчык бегаць, з iм i я!
  Наступiла паѓза. Амелiна, якая стала дзяѓчынкай у сне, плаѓна апускалася ѓнiз. Ёй не зусiм было зразумела, што тут адбываецца. Трус жа час ад часу тузаѓся i бурчаѓ:
  - Я як загнаны конь,
  Шлях рэальна нядобры!
  Амелiна хiхiкнула ... Вось яна праляцела мiма развешаных сталовых прыбораѓ. Прычым, нажы, лыжкi, i вiдэльцы былi тонкай працы з золата.
  Дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак падхапiла нож i вiдэлец, што зiхацелi ѓ прыцемку, i зароѓ:
  - Мы ѓ вочы спачатку торту паглядзiм,
  А потым яго засмажам i з'ямо!
  Торт прапiшчаѓ у адказ:
  - Не правiльна спяваеш дзяѓчынка!
  Амелiна працягваючы падаць са здзiѓленнем спытала:
  - А як трэба?
  Торт праспяваѓ звонкiм галаском:
  На твае ѓзоры, ружы паглядзiм,
  А потым цябе разрэжам i з'ямо!
  Амелiна хiхiкнула i адзначыла:
  - Вось гэта правiльна! Прыгожа!
  Трус не зусiм да месца бразнуѓ:
  - Не сядай на пянёк,
  Ня еж пiражок!
  Торт лагiчна заѓважыѓ:
  - А што зачарсцвець? Мяне дзеля таго i зрабiлi, каб быць з'едзеным!
  Амелiна трымаючы босымi пальчыкамi ножак - нож i вiдэлец, паспрабавала дастаць торт. I той тузануѓся.
  Трус узяѓ i зноѓ паглядзеѓ на гадзiннiк i з фiласофскiм выглядам адзначыѓ:
  Як звычайна незадаволены
  Людзi часам сваiм,
  То яго дарэмна гонiм,
  То без толку тармозiм!
  Амелiна лагiчна адзначыла:
  - А iснуючым становiшчам, чалавек заѓсёды незадаволены.
  Трус пагадзiѓся:
  - Гэта цалкам па-чалавечы!
  Торту стала смешна, i ён прапiшчаѓ:
  - Чалавек, чалавек, чалавек,
  Святло i надзея народная...
  Скончыцца хутка лiчы бурнае стагоддзе,
  Пудзiла ты агароднае!
  Амелiна зноѓ паспрабавала торцiк апрыходаваць. Але ѓ яе гэта вiдавочна не атрымлiвалася. Торт падлятаѓ i не даваѓся.
  Iх бакi калодзежа зноѓ выскачыѓ ужо знаёмыя тоѓсты хлапчук з маторам. Ён трымаѓ у руках слоiк з варэннем, яго дзiцячая мордачка была выпацканая ѓ крэм.
  Хлопчык, якi жыве на даху заѓважыѓ:
  - Торт тут апынуѓся вельмi ѓпартым!
  Амелiна з гэтым пагадзiлася:
  - Ды ѓпартая бывае ежа!
  Карлесан праспяваѓ:
  - Ежа, ежа, нагрэтая ежа,
  Набiць жывот - гэта ж глупства!
  I хлопчык з маторам узяѓ i падхапiѓ торт за шкiркi. Той закруцiѓся i паспрабаваѓ вырвацца. Але, вiдаць, Карлесан ведаѓ нейкi сакрэт i здолеѓ утрымаць.
  Торт прачырыкаѓ:
  - Ты, вядома, людаед,
  Але людзей не трэба есцi...
  Таму што людаеду,
  Людзi могуць надакучыць!
  Карлесан заѓважыѓ з усмешкай:
  - А ты хiба чалавек?
  Торт заявiѓ з усмешкай:
  - Я ѓмею гаварыць!
  Хлопчык з маторам заѓважыѓ:
  - Папугай таксама кажа!
  Торт вякнуѓ:
  - У мяне яшчэ i iнтэлект ёсць!
  Хлопчык Карлесан хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Колькi будзе пяццю пяць?
  Торт тут жа адказаѓ:
  - Дваццаць пяць!
  Амелiна заѓважыла:
  - Так, ёсць разумная iстота занадта ѓжо жорстка!
  Торт прамурлыкаѓ:
  - Сытае чэрава,
  У складаннi глуха!
  Карлесан кiѓнулi i спытаѓ:
  - Чым адрознiваюцца вароны ад варона?
  Торт запыхкаѓ i буркнуѓ:
  - Крумкач - ён, а варона - яна!
  Карлесан засмяяѓся:
  - Не! Гэта розныя вiды, можа быць цябе за гэта з'есцi?
  Торт запярэчыѓ:
  - А ѓ буфеце для iншых зачыненым,
  Повар супакоiѓ - не робей...
  З гэтым пажадлiвым апетытам,
  Ты праглынеш розум чужы злыдзень!
  Амелiна прапанавала, узяѓшы вiдэлец i лыжку ѓ рукi:
  - Не будзем так жорстка абыходзiцца з разумнай iстотай. Можа, быць лепш намалюем яму i рукi i, ногi?
  Карлесан нагадаѓ:
  - А вы хiба не хацелi папосцiцца?
  Амелiна хiхiкнула i адказала:
  - Шкодная катлета, для атлета,
  I толькi бег зганяе вага!
  Трус цалкам лагiчна заявiѓ:
  - Вось заяц бегае шмат -
  I што ён доѓга жыве?
  Карлесан ухмыльнуѓся i адзначыѓ:
  -Вось чарапаха марудлiвая, але i жыве доѓга!
  Амелiна ѓзяла i праспявала:
  Зацягнула бурнай цiнай,
  Гладдзю старадаѓняй сажалкi...
  Ах была як Бурацiна,
  Я распушчаная, грубiянская!
  Карлесан хацеѓ, нешта выдаць, як з'явiѓся яшчэ адзiн персанаж. Ну-ды гэта Вiнi-Пух, вельмi баявы мядзведзь.
  I ён ляцеѓ на шарыку i роѓ:
  - Ува мне бушуе пажар,
  Якi выклiкае моцны голад...
  Уклаѓ усю сiлу лютасьцi ва ѓдар,
  За зараз душою Вiнi малады!
  Карлесан працягнуѓ рукi i вымавiѓ:
  - Вiнi, можа ты праспяеш, нешта больш лiрычнае?
  Вiнi Пух лагiчна заявiѓ:
  - Што ѓ мяне ѓ галаве пiлавiнне, каб я дарма спяваѓ!
  Амелiна хiхiкнула, i тут яе босыя пальчыкi ножак схапiлi мядзведзя за карычневы нос.
  Мядзведзь прабурчаѓ, рэзкiм рыѓком вызвалiѓшыся:
  - Не! Не дурыце!
  Амелiна хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды я цябе не ѓтрымала!
  Карлесан лагiчна заявiѓ i нават праспяваѓ:
  - Нiкому яго не ѓтрымаць,
  Яго думкi вабяць прама ѓ далеч...
  Можа быць я вырадак,
  Разлiваю кампот...
  Але мне плюшак за сняданак не шкада!
  Трус адзначыѓ, шлёпаючы вушкамi:
  - Не! Вось сапраѓды чалавек з маторам спрабуе спяваць!
  Амелiна спытала:
  - Вас здзiѓляе што ён спявае, цi тое, што ён спявае бясплатна?
  Карлесан у адказ зноѓ праспяваѓ:
  Нам песня будаваць i жыць дапамагае,
  Няхай чалавек добрую лiру праспявае...
  I той, хто з песняй па жыццi крочыць,
  Той нiколi i нiдзе не прападзе!
  Трусiк прапанаваѓ па-свойму лагiчна:
  - Можа лепш падзелiм торт на чацвярых? Тады радасць будзе ѓзаемная i не патаѓсцеем?
  Торт агрэсiѓна пра булькаѓ:
  - Не трэба мне чвартавання! Гэта так негуманна!
  Амелiна зноѓ прапанавала:
  - Няѓжо ѓ казачнай краiне не знойдзецца чароѓных фламастараѓ каб прымаляваць торту рукi i ножкi?
  Трус хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Можна, знайсцi такое калi i далей працягваць падаць у студню. Хаця тут шмат залежыць ад выпадку!
  Карлесан нагадаѓ:
  -Я ѓ свой час i маторчык сабе змог займець, i навечна застаѓся хлапчуком, як i Пiтэр Пэн!
  Трусiк паморшчыѓся:
  - Ды цiшэй ты! А то яшчэ пяты ядок на торт прыляцiць!
  Амелiна бразнула:
  - Трусы не ядуць тартоѓ!
  Вушасты звярок заѓважыѓ:
  - Выхаваныя дзяѓчынкi не бегаюць басанож!
  Амелiна з уздыхам адказала:
  - Ну... я не зусiм дзяѓчынка!
  Трусiк прашыпеѓ:
  - Тым горш, калi дарослая фарсiць голымi, ружовымi пяткамi!
  Карлесан запярэчыѓ:
  - Трусам непрыстойна хадзiць у цылiндры i пальчатках!
  Вушасты звярок завыѓ:
  - Гэта яшчэ чаму?
  Вiнi Пух тут уставiѓ:
  - Падобна на нас чакае ѓ падзеннi першы прыпынак! Спынiм спрэчкi. А раз торт умее лётаць, то яму рукi i ногi не патрэбны!
  Кулiнарны выраб праспяваѓ:
  Пiратам не патрэбны навукi,
  I гэта зразумела чаму...
  У нас i ногi ёсць i рукi,
  А галава нам нi навошта!
  
  РАМЕЙК ТРОХ МУШКЕТЭРАђ
  АНАТАЦЫЯ.
  Амерыканская экранiзацыя "Трох мушкецёраѓ" у альтэрнатыѓнай гiсторыi. Зразумела, усё страмчэй, чым у Дзюма, i з элементамi магii, i японскай мантры.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  Экранiзацыя "Трох мушкецёраѓ" на новы лад. Дартаньян зусiм яшчэ дзiця гадоѓ дванаццацi на выгляд, а iншыя хлапчукi-мушкецёры толькi крыху старэйшыя за трынаццаць-чатырнаццаць гадоѓ.
  I зразумела, яны ѓ шорцiках i басанож, як пакладзена тынэйджарам старажытных часоѓ. I яны хочуць выратаваць каралеву ад падкопаѓ кардынала. Але iм супрацьстаiць падступная i цалкам дарослая мiлэдзi, а Канстанцыя Банасье таксама дзяѓчынка.
  Шмат у гэтым фiльме боек, i кiданнi марожаным, пiрожнымi, прычым вельмi сучасных вiдаѓ. А калi рабят акружылi гвардзейцы кардынала, то ѓ руках у Дартаньяна апынуѓся вельмi вялiкi кулямёт з разрыѓнымi кулямi вялiкага калiбра. Хлопчыку было цяжка трымаць такую махiну i яму дапамагаѓ самы рослы i мускулiсты сярод падлеткаѓ Портас.
  I тут калi ѓжо ѓрэжа, то гвардзейцаѓ кардынала выкошвае дзясяткамi. I ѓ iншых гвардзейцаѓ галовы адрываюцца i коцяцца па траве.
  А яшчэ пацешней, калi хлопчыкi-мушкецёры як дзюбнуць па ворагам з агнямёту. Уперлiся босымi ножкамi, i як возьмуць i зарадзяць забойным струменем.
  Вось гэта хлопчыкi - проста супер.
  Чацвёрка дзецюкоѓ, зразумела, на месцы не сядзела. Узяла i захапiла крылаты карабель, што сканструявала па чарцяжах Леанарда Да Вiнчы. Вось гэта хлопцы - такiя крутыя.
  I з iмi басаногая дзяѓчынка Канстанцыя Банасье. Яна возьме i галавой пяткай падкiне агнiсты пульсар. I зараз маса воiнаѓ кардынала згарае ѓ полымi.
  А кардынал зусiм не па каноне арыштаваѓ караля. I гэта сапраѓды вайсковы пераварот.
  Чатыры хлопчыкi-мушкецёры i дзяѓчынка змагаюцца супраць цэлага войска. I iм супрацьстаяць не толькi людзi, але i оркi.
  Зразумела, цэлы фiльм можна таму нагоды зняць у стылi ЗША - крута са спецэфектамi.
  I чатыры хлопчыкi дванаццацi-чатырнаццацi гадоѓ, басанож i ѓ шортах, атакуе крэпасць. I з iмi дзяѓчынка з валасамi што зiхацяць нiбы сусальнае золата.
  Хлопчык Дартаньян круцiць адразу двума чароѓнымi шпагамi, рассякаючы супернiкаѓ.
  Затым босыя, загарэлыя ножкi пацана гадоѓ дванаццацi шпурляюць гарошынку смерцi.
  Яна выбухае i пары тузiнаѓ оркаѓ, разлятаецца крывавымi кавалкамi.
  Хлапчук-мушкецёр спявае:
  - Як жылi мы, змагаючыся,
  I смерцi не баючыся,
  Так i з гэтага часу жыць табе i мне!
  I ѓ зорнай вышынi,
  I горнай цiшынi...
  У марской хвалi i лютым агнi!
  I лютым, i лютым агнi!
  Прыгожы, мускулiсты падлетак Портос, змагаецца з аголеным тулавам i падобны на Апалона.
  Портос сячэ вострымi шпагамi оркаѓ i гвардзейцаѓ кардынала. Ён вельмi моцны хлапчук.
  Вось босымi пальцамi ножак дзяцюк у шортах запускае бумеранг. I адсякае галовы оркам.
  Портас узяѓ i праспяваѓ:
  Гэта значыць жыць прыгожа,
  Гэта значыць жыць годна...
  Багатырская наша сiла,
  Сiла духу i сiла волi!
  I голая пятка моцнага хлопчыка ѓрэжа ѓ падбародак генералу-орку. I ѓсе зубы выляцяць.
  Атос крыху драбней дзяцюк, гадоѓ трынаццацi на выгляд. Але з вельмi выразнай i высакароднай, хоць i дзiцячай асобай.
  Вось ён узяѓ i правёѓ шпагамi прыём матылёк. I ссек некалькi оркаѓ.
  А босыя пальчыкi ножак юнага ваяѓнiка кiнулi вельмi згубны падаруначак анiгiляцыi. Вось гэта хлапчук - проста супер. А спявае яшчэ нават лепей.
  Хлопчык-мушкецёр прачырыкаѓ:
  - Няхай лютасьць высакародная,
  Ускiпае як хваля...
  Мы армiя народная,
  Нам перамагаць лёс!
  I падмiргнуѓ дзяцюк-граф сваiм вiзавi.
  Арамiс наогул такi ж юны як Дартаньян i выглядае гадоѓ на дванаццаць. Вельмi прыгожы, бялявы хлапчук.
  Арамiс сячэ супостатаѓ мячамi i скалячы зубкi напявае:
  -Д'ябал вёѓ супраць Госпада Бога вайну,
  Вораг ваяваѓ жорстка, падступна...
  Але любоѓю Хрыстос паламаѓ Сатану,
  На крыжы даказаѓшы сваю праѓду!
  I босыя пальчыкi ножак хлапчука-мушкецёра кiнулi, што нешта валодае зруйнавальным разбурэннем.
  I маса оркаѓ аказалася разарванай i кавалкi касматага мяса трывiяльна дымiлiся.
  Пасля чаго мiлы i чароѓны пацана праспяваѓ:
  Божа мой, да чаго ты прыгожы i чысты,
  Веру я, што твая дабрыня бясконцая...
  Ты аддаѓ на крыжы сваё слаѓнае жыццё,
  А зараз у маiм сэрцы гарэць будзеш вечна!
  Канстанцыя таксама ваюе. Яна на выгляд дзяѓчынка-падлетак, i апранутая даспехi. Толькi ножкi дзяѓчынкi босыя i хупавыя.
  Яна кiнула iмi падарунак разбурэння. Разарвала масу воiнаѓ пекла, i касматых стварэнняѓ, прапiшчаѓшы:
  - Слава каралеве!
  Арамiс, гэты гламурны хлопчык зрабiѓ падсечку орку. Той упаѓ, i рагатым шлемам прабiѓ адразу двух сваiх вiзавi.
  Юны ваяѓнiк спытаѓ:
  - А праславiць Госпада?
  Дзяѓчынка Канстанцыя ѓзяла i босымi пальчыкамi сваiх хупавых ножак кiнула забойны падарунак анiгiляцыi. Разарвала масу оркаѓ, i пасля чаго чыстым галаском заспявала:
  Ты Гасподзь прыгажосць, радасць, мiр i любоѓ,
  Увасабленне бязмежнага, яркага святла...
  Ты пралiѓ на крыжы каштоѓную кроѓ,
  Выратаваная бязмежнай ахвярай планета!
  Пяцёрка ваяѓнiкоѓ змагалася нiбы зграя тыграѓ або пантэр. Гэта былi дзецi, але пры гэтым дзецi-монстры. Як яны разбуралi ѓсё гэтае войска касматы стварэнняѓ i гвардзейцаѓ кардынала.
  Асаблiва калi ѓ руках у хлопчыкаѓ узнiк агнямёт. I яны з яго як узялi i лупанулi густым струменем рудага полымя.
  Дартаньян гэты хлапчук-тэрмiнатар заспяваѓ:
  - Гром грымiць, запала мала,
  Вывяржэнне вулкана...
  Вось эпоха зла настала -
  Войска скача Чынгiсхана!
  Портос калi ѓжо б'е дык б'е. Ён ужо не зусiм хлопчык, а падлетак, хлопчык-багатыр. На яго ѓжо глядзяць з пажадлiвасцю жанчыны. I ён вельмi прыгожы, якiя ѓ яго рэльефныя мышцы, плiтачкi прэса, пад загарэлай скурай. А твар яшчэ дзiцячы, прыемны. Вось Портам падняѓ цэлую бочку з нiтрагiцэрынам. I як яе запусцiць у оркаѓ.
  Грухнула са страшнай сiлай i цэлы батальён валасатых стварэнняѓ лiтаральна разарваны нiбы ѓ пену кiнулi гранату.
  Канстанцыя праспявала:
  - I раз, i два i, тры i, пяць!
  Я буду доѓга паѓтараць!
  Не змяню паверце меркаваннi,
  Адкiну я Портос сумневы!
  I дзяѓчынка зноѓ запусцiла босымi пальчыкамi ножак, гарошынку з забойнай узрыѓчаткай.
  Дартаньян сякучы шпагамi оркаѓ i кардынальскiх гвардзейцаѓ i, ва ѓсю глотку як прараве:
  - Я самы вялiкi баец,
  I скажам вось так - малайчына!
  I хлопчык босымi пальчыкамi ножак як кiне падаруначак анiгiляцыi. I столькi оркаѓ палегла.
  Портос ударыѓ орка голай, хлапечай пяткай у жывот. Той пераляцеѓ i збiѓ цэлы тузiн касматых стварэнняѓ.
  Хлопчык Портас праспяваѓ:
  - Перарвалася нiтку,
  Нам пагражае злая смерць!
  Каб людзям жыць -
  Орк павiнен у лаянцы памерцi!
  Атос, гэты хлопчык у шортах раптам пстрыкнуѓ пальцамi рук i ѓ iх узнiкла чароѓная палачка.
  Юны ваяѓнiк як узяѓ i дзюбнуѓ з кончыка палачкi баявым пульсарам. I разарваѓ масу супернiкаѓ. I яны перамяшалiся, i оркi пачалi гарэць, нiбы дровы, прасякнутыя серай. Вось гэта ѓдар Атоса.
  Хлопчык-граф праспяваѓ:
  - Ёсць у царстве оркаѓ -
  Каламутная сажалка...
  Там лiлеi квiтнеюць!
  Там лiлеi квiтнеюць!
  Квiтнеюць!
  Арамiс адзначыѓ са смяшком, крышачы шпагамi оркаѓ, i босымi пальчыкамi дзiцячых ножак кiдаючы атрутныя iголкi.
  I хлапчук праспяваѓ:
  - Шчодрая да нас грэшнiкам зямля,
  А нябёсы поѓны пагрозы...
  Мы дружная людзей сям'я -
  Перад навальнiцай так пахнуць ружы!
  Вось гэта хлопчыкi-мушкецёры.
  I, зразумела, Канстанцыя - дзяѓчынка-тэрмiнатар. Вось у яе ѓ руках ужо бластэр. А босыя пальчыкi ножак кiдаюць мiнiятурную анiгiляцыйную гранату.
  Юная ваяѓнiца праспявала:
  - Велiч французаѓ прызнае планет,
  Мы оркаѓ разбуралi ѓдарам мяча...
  Нас любяць i шануюць усе нацыi свету,
  Хоць атакуе - арда-саранча!
  А бластэр - гэтая зброя сур'ёзная... Праѓда не зразумела адкуль яна ѓзнiкла ѓ гэтым дурным, фiльме для падлеткаѓ.
  А вось мiлэдзi спрабуе iх атакаваць. Яна на грыфоне - гэта леѓ з крыламi. I ваяѓнiца ѓ руках трымае чароѓны скiпетр. I як дзюбне з яго забойным пульсарам.
  Толькi голыя пяткi хлапчукоѓ кiнулi, i iм апалiла босыя, крыху запыленыя, дзiцячыя падэшвы.
  Але хлопчык i ѓ адказ праспявалi:
  - У апраметным дыме не бачны рай,
  А да пекла прызвычаiлася цела...
  Орем мы нападу круты банзай,
  Дзярэмся ѓ бiтвах смела!
  Лэдзi Вiнтэр з грыфона лупiла пульсарамi i маланкамi i раѓла, ва ѓсю глотку:
  - Хлопцаѓ не шкадуй,
  Вынiшчай iх гадаѓ...
  Як блашчыц душы,
  Палi як тараканаѓ!
  Дартаньян у адказ босы, дзiцячай ножкай запусцiѓ кiнжал. Той паляцеѓ у бок мiлэдзi па зламанай траекторыi.
  Грозная чарадзейка зароѓ:
  -Эх хлопчыкi, ды вы налётчыкi,
  Запiсалiся ѓ астранаѓты i лётчыкi!
  Портос паказаѓ кулак, i прароѓ:
  - Пашча парву, маргалы выкалю!
  Канстанцыя з усмешкай паправiла, магутнага падшыванца:
  - Не лайся хлапчук ты матам,
  Лаяць - гэта зыход вечным патам!
  Арамiс з гэтым пагадзiѓся:
  - З дамай трэба абыходзiцца як з жанчынай ... А жанчына любiць ласку!
  Лэдзi Вiнтэр злавесна ѓсмiхнулася. У яе руках узнiкла бомба памерамi з ананас. I на ёй злавесна свяцiлася лiтара "А".
  Дартаньян у лютасцi праспяваѓ:
  У апошняй вайне пераможцаѓ няма,
  I вош не ѓратуецца ад залпу ракет...
  Навошта ж ты бомбу кладзеш у арсенал,
  Паднiмецца вiхура, i злы ѓраган!
  Канстанцыя ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак дзяѓчынкi запусцiла малюсенькую гарошынку.
  Лэдзi Вiнтэр засмяялася на гэта:
  - Жаласныя патугi!
  Дзяѓчынка смела адказала:
  - Хто захоча бомбу - той атрымае па лбе!
  I вось гарошынка раптоѓна ѓзяла i павялiчылася ѓ памерах. Яна надзьмулася нiбы велiчэзная бурбалка. I гэтая ёмiстасць нiбы драпежны кашалот праглынула лэдзi Вiнтэр.
  Дартаньян усклiкнуѓ, скалячы зубкi:
  - Тая сустрэча нi пара простай поспеху,
  На гэты раз усё было ведай iнакш!
  Канстанцыя падхапiла з энтузiязмам, i тупнула голай, круглай, ружовай пяткай па зямлi. I пайшла хваля цунамi, збiваючы оркаѓ i гвардзейцаѓ кардынала.
  I дзяѓчынка працягнула напеѓ:
  -Не стане наша Радзiма пустыняй,
  Хаця мы бягом мы па крывi босыя!
  Лэдзi Вiнтэр апынулася злоѓленая бурбалкай, i раптам нават паменшылася ѓ памерах.
  Оркi перавярнулiся i таксама застылi разам з гвардзейцамi. I пяцёрка вялiкiх воiнаѓ дадала кроку.
  Вось i сам кардынал Рышэлье. Ён нiбы вялiзны павук увесь у чорным. I таксама як паспрабуе дзюбнуць у адказ пульсарам.
  А пульсар вялiзны, нiбы слон. I ляцiць, павялiчваючыся ѓ памерах.
  Канстанцыя ѓ роспачы праспявала:
  - Святая дзева я знiкла,
  Ты Дартаньян дурань
  I дарма палез на кардынала!
  Портос у адказ суне сабе скончыць шпагi ѓ нос. I як возьме i чхне....
  Вялiзны нiбы пагорак пульсар трапяткаѓся. I паляцеѓ, зваротна памяншаючыся ѓ памерах. I вось ён абрынуѓся на кардынала. I грозны, фактычны кiраѓнiк Францыi зараз скамянеѓ. А затым i камень лопнуѓ, рассыпаѓшыся ѓ пясок.
  I баявая пяцёрка падскочыла ѓгору, пакруцiлася, i выпусцiла маланкi з вачэй, праспяваѓшы;
  Час, пара, парадуемся на сваiм вяку,
  Прыгажунi i кубку, шчаслiваму клiнку...
  Пакуль, пакуль, калыхаючы пёрамi на капелюшы,
  Лёсе не раз шапнём, лёсу не раз шапнём,
  Лёсу шапнём - кукарэку! Кукарэку!
  . НОВЫ ПАВАРОТ МАЙНШТЭЙНА
  Майнштэйн здолеѓ пераканаць Гiтлера, што аперацыя "Цытадэль" не пройдзе, бо Чырвонае войска гатова адбiць удар. I немцы ѓ апошнi момант змянiлi планы, i пачалi наступленне на Данбас. I iм удалося застаць савецкiя войскi знянацку.
  I прарвацца з ходу да Дона. Спяшаючыся, перакiдваючы сiлы, Чырвоная армiя кiдала войскi ѓ бой прама з эшалонаѓ. Страты былi адчувальныя.
  Але, зразумела, не гэта галоѓнае.
  У баi на "Пантэры", ваявалi чатыры нямецкiя дзяѓчыны. Зразумела, яны былi басанож i ѓ бiкiнi. I калi ѓжо выстрэльвалi, то сапраѓды ѓ цэль.
  Герда нацiснула на пускавы курок босымi пальчыкамi ножак, прабiла трыццацьчацвёрку i прабуркавала:
  - Я вястунка вялiкая ваѓчыца,
  Не буду паверце ѓ баi драбязнiцца!
  Шарлота пацвердзiла:
  - Не будзем драбязнiцца!
  I таксама пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  Ды экiпаж аказаѓся вясёлым. Няма такiх дзяѓчынка нiхто i нiшто не спынiць.
  I вось ужо i Крысцiна лупанула, прабiваючы вежу савецкага КВ. Дзяѓчынкi разышлiся ѓ касмiчнай сiле i вiхуры. У iх вiдавочны азарт чартовак.
  Магда таксама па чарзе стрэлiла, i таксама босымi пальчыкамi ножак. I з дыстанцыi прабiѓ савецкую гаѓбiцу. Вось гэта дзеѓка.
  У цэлым бой быѓ паказаны карыкатурна...
  Герда нават станiк са сваiх грудзей сцягнула, i нацiснула на курок пунсовым саском. I накiраваѓся да пагiбельнай мэты бранябойны снарад.
  Потым малiнавым саском лупанула, агалiѓшы грудзi i Шарлота, прабiваючы савецкую машыну.
  I вось запусцiѓ разбуральны снарад i лалавы сасок Крысцiны, сапраѓды ѓразiѓшы цэль.
  А пад канец спрацаваѓ i прыкiд Магды з яе клубнiчным, набраклым саском.
  Дзяѓчыны ѓ баi выклалiся...
  Смешна гэта выглядае. Але немцы ѓсё ж такi дайшлi Дона. Дамаглiся летам поспеху, пачаѓшы наступ у абход Курск, i напрамку Варонежа.
  Гэты поспех аказаѓ уплыѓ i на ход дзеянняѓ на Захадзе. Высадка на Сiцылii была зноѓ адкладзена. Ды i надвор'е на Мiжземным моры не вельмi.
  А значыць, i перавароту ѓ Iталii не здарылася. Мусалiнi ѓсё яшчэ ва ѓладзе, i немцы свае сiлы на Захадзе не адцягваюць.
  У жнiѓнi немцы захапiлi Курск, у самым канцы ѓзялi Варонеж. Страты Чырвонай Армii былi вялiзныя. Але ѓ бой уступiлi новыя рэзервы стаѓкi. I так-сяк немцаѓ спынiлiся...
  А потым восень, дажджы. Цяжкiя нямецкiя танкi "Пантэры", "Тыгры" i самаходкi "Фердынанды" сталi гразнуць.
  I дзяѓчатам на "Пантэры" не так камфортна. Ужо ѓ бiкiнi яны мерзнуць.
  Герда, зрэшты, для бадзёрасцi праспявала:
  -Калi б не было зiмы,
  У гарадах i сёлах...
  Нiколi не ведалi мы,
  Гэтых дзён вясёлых!
  I зноѓ яе босыя пальчыкi ножак нацiскаюць на курок i прабiваюць савецкую машыну.
  Шарлота са смяшком адзначыла:
  - Ой, мароз, мароз,
  Не марозь мяне,
  Не марозь мяне -
  Сяду на каня!
  I таксама пальне босымi пальчыкамi ножак. Дзяѓчынка яна, зразумела, узроѓня супер.
  Хаця, зразумела, з мужчынамi ѓ яе адносiны самыя баявыя.
  А вось Крысцiна пальнула на гэты раз пры дапамозе пунсовага соску, сцягнуѓшы з сябе станiк i пiскнуѓшы:
  -Не будзе дзяѓчынцы ганьбай,
  Сябе прадушыць за рублi...
  Мароз-ваявода дазорам,
  Абыходзiць свае ѓладаннi!
  Магда таксама пальнула пры дапамозе лалавага соску i прабуркавала, бачачы як палае савецкая 34:
  - Я багаццямi валодаю,
  Iх не злiчыць, хоць стагоддзе лiчы...
  Хто забiла не шкадую,
  Ты салдацiк не пазяхай!
  I ваяѓнiца зноѓ падмiргне сваiм напарнiцам. Чацвёрка дзяѓчынак вiдавочна гламурная, i пры гэтым загарэлая i мускулiстая.
  Калi нарэшце ѓдарылi маразы i намяло гурбы, iнiцыятыва перайшла ѓ рукi Чырвонай Армii.
  Тут ужо савецкiя дзяѓчынкi ѓ баi вызначылiся.
  Бягуць у атаку Алёнка i яе батальён. Зразумела, нягледзячы на мароз, i гурбы дзяѓчыны басанож i адным бiкiнi. А некаторыя нават пакiнулi сабе толькi трусiкi.
  Алёнка страляе з аѓтамата. Яе кулi ляцяць сапраѓды ѓ мэту. А затым дзяѓчына як возьме i босымi пальчыкамi ножак шпурне забойнай сiлы бумеранг. I галовы супостатам з вялiкай лёгкасцю зносiць.
  Ваяѓнiца праспявала, скалячы зубкi, што нiбы жамчужыны з караляѓ каралевы:
  - Публiка чакае - журботныя асобы,
  Сродкi не ѓ рахунак - я забойца!
  Анюта дзюбнула па нямецкiх войсках маланкай са свайго пунсовага саска i прабуркавала:
  - Ты не правы! Мы высакародныя воiны, а не забойцы!
  Рудая Ала чые валасы такiя гарачыя i вогненныя, што змогуць спалiць цэлы полк, таксама з лалавых саскоѓ струменьчыкамi дыму як палыхне, i тыя пракруцяцца i цэлую роту непрыяцеляѓ спаляць з аднаго разу.
  Ваяѓнiца праспявала:
  -Я вельмi добрай была,
  Людзей усiм сэрцам пакахала...
  Пад знакам шызага арла,
  Сабе вянок - пазалацiла!
  Марыя таксама пiша з аѓтамата i кiдае босымi пальчыкамi ножак дымавыя шахты з хiмiяй. Вось гэта дзяѓчынкi - выбiтны пасаж.
  I ваяѓнiца праспявала:
  - Там сакура ѓ кожнай кватэры,
  Ляцiць нiбы злая страла.
  Мы мачым фашыстаѓ у сарцiры,
  I думка наша нiбы iголка!
  Алiмпiяда строча па фашыстах з кулямёта. Яна ж дзяѓчына-багатыр зароѓ:
  - Iголкi мае, вострыя як кулi iголкi!
  Зразумела, немцам у фiльме прыйшлося прутка запрасавалi iх капiтальна.
  Вось гэта трунны парыѓ...
  А вось i сцэна з пiянерам. Хлапчук распранулi да трусоѓ i са звязанымi рука водзяць басанож па марозе. I падсцёбваюць бiзунамi....
  Пацан жа стагнала i прыбаѓляе кроку. Гэта вельмi жорстка...
  А вось гуляе нямецкая жанчына Маргарэт на гармонiку. Падморгвае пiянеру i кажа:
  - Што хлопчык ножкi мерзнуць?
  А пiянер адказвае:
  - Калi хлопчыка ты мацi моцна пакахала,
  Па марозу басанож да мiлага хадзiла!
  Немка засмяялася i заѓважыла на добрай рускай мове:
  - Ну, гартуйся пiянер! Гэта вельмi карысна для здароѓя!
  I хлопчыка босага i амаль голенькага павялi далей па снезе.
  Потым новая бiтва паказана з савецкiмi ваяѓнiцамi. Вiдавочна гэта проста казка.
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босы ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты, i танкi.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не даруем.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына секла белых салдат i танкi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць такнi i белыя байцы.
  Святлана сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  А вось Наташа ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абодвух руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiваеце танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгусцiна, секчы гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ, рэзка гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Маргарыта пераходзiць у наступ. Рэзае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм наступленнi. Вынiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  Хоць калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая рване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа - гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi i самалёты збiваюцца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах.
  Пяцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка прабурчала:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме, i разнясе частку супернiкаѓ i танкi i нават самалёты.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы лунаюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Узрывае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасьля чаго рудая возьме i засьпявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапы! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I сьсячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны прымiраючы!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiне.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася i гарэлi танкi.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Здзiѓляюць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi.
  I вiскоча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгусцiна, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiснула, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры карабы нахлусiш!
  Наташа, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i крутыя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Маргарыта праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мат!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса i зносяцца вежы танкаѓ.
  I зноѓ выццё:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Наташа пагадзiлася:
  - Калi няма сiл, то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы працiѓнiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапы i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Маргарыта, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi, падхапiла.
  - Мы як быкi!
  
  . Храбры праѓнук Тамерлана
  АНАТАЦЫЯ
  Дэсант пападанцаѓ прыгожых дзяѓчат з дваццаць першага стагоддзя дапамагае праѓнуку Тамерлана ѓтрымаць уладу, i мала таго пракласцi пашырэнне iмперыi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Пасля смерцi Тамерлана ѓ 1405 годзе, яго пераемнiкам быѓ аб'яѓлены праѓнук Мухамед Джахангiр. Ён быѓ яшчэ хлопчык гадоѓ дзевяцi, i ѓ яго быѓ рэгент. I стала Алёнка, каб правай рукой Тамерлана, а затым стала i яго першай жонкай.
  Вечна юная дзяѓчына была ведзьмай валодала каласальнай сiлай. I яна стала фактычнай кiраѓнiцай iмперыi вялiкага палкаводца.
  Алёнка - гэта дзяѓчына-багатыр пакуль аказалася звязана з вядзеннем вайны з рознага роду сатрапамi Тамерлана.
  Вось яе першая буйная бiтва.
  У ворага даволi буйное войска. Але Алёнку - гэта не бянтэжыць.
  Вось яна асабiста вядзе байцоѓ у атаку. А разам з ёй каманда з ведзьмаѓ, што пакланяюцца Усемагутнаму Богу Роду.
  Вось Алёнка ѓзмахвае мячамi, праводзiць прыём - млын, i ссякае галовы маджахедам.
  Ваяѓнiца свiшча... Вароны страчваюць прытомнасць i прабiваюць верхавiны голеным ваярам мяцежнiкаѓ.
  Алёнка кiнула босымi пальчыкамi ножак бумеранг, зразаючы галовы, баевiкам i праспявала:
  -Я вялiкая султанша,
  I ѓ бiтвах атаманша!
  Анюта таксама сячэ ворагаѓ. Зразае iм галовы, сваiмi мячамi ведзьмы.
  А затым босай ножкай як кiне нешта забойнае.
  I заспявае:
  - Усе мы можам,
  Мы крутыя...
  Асцярожна -
  Мы босыя!
  I пасля гэтага дзяѓчына возьме i пакажа сваю доѓгую мову.
  Далей у супернiка плюне i падмiргне сапфiравымi вочкамi.
  Б'ецца i рудая Ала. Яе медна-чырвоныя валасы надаюць дзяѓчынцы падабенства з паходняй алiмпiйскага чэмпiёна.
  Яе мячы праводзяць прыём - матылёк.
  Затым босыя пальчыкi панадлiвых ножак кiдаюць атрутныя iголкi, якiя прабiваюць непрыяцеляѓ.
  Ала ѓзяла i праспявала:
  - Веру мы будзем усiх мацней,
  Стане знiшчаны ѓ попел злыдзень!
  Марыя таксама ваюе. Яе мячы нiбы лопасцi хуткаснага верталёта. Так усё бязлiтасна зразаюць.
  I голая пятка падкiдвае выбухны пакет з разбурэннем.
  Ваяѓнiца Марыя праспявала:
  Бачыш у небе зацьменне,
  Гэта дзяѓчынак знак!
  Алiмпiяда таксама б'ецца. Яе мячы нiбы прамянi маяка, даѓжэюць. I сьсякаюць ворагаѓ напавал.
  Голая пятка дзяѓчынкi падкiнула важкую бамбёшку, i ваяѓнiца праспявала:
  - Я ѓсiх у свеце мацней,
  Зробiм разгром хутчэй!
  I яе пунсовыя соску агалiлiся, i як дзяѓбуць маланкай. I цэлую сотню непрыяцеляѓ засмажыла.
  Працiѓнiк быѓ разгромлены. I разбiты цалкам i безумоѓна.
  Яшчэ пара перамог мяльчэй, i астатнiя сатрапы паспяшалiся прызнаць уладу юнага спадчыннiка.
  Мухамед Джыхангiр атрымаѓ такiм чынам змог умацаваць уладу над iмперыяй. Хоць ён быѓ кiраѓнiком чыста фармальна. Рэальна кiравала яго мачыха-прабабка.
  Iмперыя Цiмурад была вялiкая. Але ѓсё ж не ѓвесь свет яна кантралявала.
  Алёнка здзейснiла свой першы паход на Iндыю - каб захапiць яе паѓднёвыя раёны.
  Дзяѓчынка, як заѓсёды, ваявала асабiста, i са сваiмi чатырма сяброѓкамi.
  Алёнка забiвала людзей сотнямi.
  Часам падчас бою, яна скiдала станiк. I рубiнаѓ соску выкiдвалi маланкi. Якiя спальвалi непрыяцелем цэлымi палiцамi.
  Зрэшты, i iншыя дзяѓчыны - асаблiва буйная Алiмпiяда маглi лупiць з пунсовых саскоѓ, i абвугльваць масу ворагаѓ.
  Так што супраць падобных дзяѓчынак нiхто не выстаiць.
  У 1408 годзе была поѓнасцю заваявана Iндыя. I iмперыя ѓмацавалася.
  Потым быѓ паход на Егiпет. I зноѓ перамогi, разгромы супернiкаѓ i захопы.
  Алёнка босымi пальчыкамi ножак кiдала адмысловыя гарошынкi, у якiх была вельмi разбуральная выбухоѓка.
  I iрваная непрыяцеляѓ.
  А вось Ала i Алiмпiяда ѓзялi, i эмiра Егiпта схапiѓшы босымi пальчыкамi ножак за рукi i ногi, трывiяльна разарвалi.
  Пасля чаго дзяѓчыны смяялiся ва ѓсю глотку i праспявалi:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем!
  На часткi разарвём!
  На частку разарвём!
  Пасля бою дзяѓчынкi прымусiлi нямногi ацалелых мужчын пашча нiцма з цалаваць iх голыя, агрубелыя, акрываѓленыя ступнi.
  Вось i егiпецкi вiзiр стаѓ на каленi i пацалаваѓ босую нагу Алёнкi.
  Дзяѓчына схапiла яго пальчыкамi голых ножак за нос. I моцна сцiснула.
  Той, як зараве...
  Алёнка падняла яго сваёй нагой i са сваёй апантанай сiлай шпурнула яго далей, на дыстанцыю поле стрэлы вялiкага лука.
  Пакарыѓшы Егiпет, чынгiзiды пайшлi далей... Дайшоѓшы i захапiѓшы Марока.
  У Еѓропу Алёнка пакуль не пайшла. Яе погляд звярнуѓся да ѓсходу. На самай справе Кiтай пазбавiѓся ад улады манголаѓ i там трэба было аднавiць iх уладу.
  У 1415 годзе пачаѓся паход на Кiтай. Мухамед ужо быѓ цалкам дарослым i сам узначалiѓ паход.
  Але фактычна яго войскам кiравала Алёнка. Яна быццам бы мачыха-прабабка i вечная дзяѓчына. Зрэшты, гэта не значыць, што ѓ Алёнкi не было сэксу.
  Яна сама выбiрала для сябе самых прыгожых, мускулiстых юнакоѓ, i рознымi спосабамi займалася каханнем, прычым адначасова з некалькiмi.
  Ну ёй гэта развiтвалася, як i астатнiм чатыром ведзьмам. Усё гэтая пяцёрка ваяѓнiц была непераможнай.
  Вось яны сутыкнулiся з вялiзным войскам Кiтая.
  Алёнка для пачатку правяла мячамi прыём маланка.
  I столькi галоѓ воiнаѓ паднябеснай iмперыi паляцела.
  Затым Алёнка кiнула босымi пальчыкамi ножак некалькi дыскаѓ з алмазнымi гранямi, i яны забiвалi кожны па тузi супернiкаѓ.
  Дзяѓчына секла мячамi i напявала:
  - Я ваяѓнiца вышэйшага класа,
  I абрабую гуляючы касу!
  Затым Анюта ѓзяла i секанула мячамi, выдаѓшы прыём "каракацiца", зрэзала масу супернiкаѓ, пасля чаго праспявала:
  - Я дзяѓчынка страмчэй усiх,
  Мы адсвяткуем поспех!
  Пасля чаго грозная ваяѓнiца паказала мову.
  I як плюне агнiстым слупам.
  Так адразу дзве сотнi кiтайцаѓ спапялiлiся.
  Рудая Ала была ѓ поѓным азарце. Яна секла кiтайцаѓ, зразаючы iм галовы, нiбы брытвай.
  Заадно ваяѓнiцы босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойнай сiлы гарошынку анiгiляцыi. I парвала масу супернiкаѓ, i прачырыкала, скалячы зубкi:
  - За вялiкую Русь!
  Марыя рассякаючы супернiкаѓ, i правёѓшы прыём страказа, адказала скаля зубкi:
  - За вялiкi космас!
  I зноѓ кiнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак анiгiляцыi.
  Алiмпiяда таксама сячэ непрыяцеляѓ мячамi. Яны нiбы лопасцi млын. I сякуць кiтайцаѓ, i адсякаюць iм галовы.
  Алiмпiяда паддаѓ голай, круглай пяткай цэлую звязку гранат. I разарвалася яна, адправiѓшы ѓ iншае вымярэнне цэлы батальён.
  Дзяѓчынка ѓзяла i праспявала:
  - Слава космасу прасторам,
  Хопiць дурных размоваѓ!
  Пасля чаго ѓся пяцёрка прыгожых, моцны, i непераможных дзяѓчынак-ведзьмаѓ як засвiшча. I вароны, цэлыя хмары атрымлiваюць сардэчны прыступ, i падаюць аглушаныя i прабiваюць наскрозь чэрапа салдат Кiтая.
  Вось гэта класная рэч.
  Алёнка праспявала:
  - Вайна гэта вельмi крута iдзе,
  Перамог адрываем мы рахунак!
  Дзяѓчынкi вядома ж кiтайцаѓ малоцяць, нiбы кавадла арэшкi. Вось гэта дзяѓчынкi-тэрмiнатары i ссякаюць, не забываючы босымi пальчыкамi ножак шпурляць вялiкай, забойнай сiлы прэзенты смерцi.
  Вось Алёнка сцягвае з сябе станiк. I яе пунсовыя соску агалiлiся, i поѓныя грудзi стала такой панадлiвай.
  I вось з яе блiскучых сiсек як вылецяць маланкi. Абрынуцца на кiтайцаѓ, з дзiкай сiлай.
  Алёнка шпурнула босымi пальчыкамi ножак забойны прэзент смерцi, разарвала, вялiкую масу супернiкаѓ на дробныя часткi i прачырыкала:
  - Слава камунiзму!
  I вось у кiтайскага генерала адарвала руку, i так праляцела, i прабiла ѓказальным пальцам вока iншаму саноѓнiку.
  Анюта дасцiпна заявiла, круша непрыяцеляѓ:
  - Мы класныя дзеѓкi!
  I таксама агалiла сабе грудзi, зняѓшы станiк. I пасля чаго ад малiнавых саскоѓ дзюбнула маланка. I пайшло татальнае разбурэнне.
  I абвугвалiся кiтайцы капiтальна, i апынялiся лiтаральна ѓ глыбокай труне. Дакладней труну iм не атрымаць.
  Дзяѓчынкi ѓчынiлi кiтайцам каласальных памераѓ бойню. Столькi ѓскавокая гiнула.
  Анюта ѓзяла i праспявала, выскалiѓшы зубкi:
  - Я наймацнейшая баба,
  Мяне згвалтаваць трэба!
  Вось у баях яшчэ i Ала ѓдзельнiчае. Яна такая жорсткая i крывавая дзяѓчынка.
  I яе босыя пальчыкi ножак кiнулi атрутныя i пагiбельныя iголкi. Вось гэта рудая дзеѓка-тэрмiнатар.
  I вось яна агалiла сабе грудзi. I з лалавага соску як возьме i дзюбне каласальнай разбуральнай сiлай. Цэлы батальён кiтайскiх салдат згарэѓ.
  I вось Ала, чые медна-чырвоныя валасы, нiбы сцяг пралетарыяѓ, лунае па ветры.
  I дзяѓчына ѓзяла i праспявала, выскалiѓшы зубкi:
  -Самая вялiкая наша ёсць краiна,
  Будзе знiшчаны вiрус-Сатана!
  Марыя таксама б'ецца з агрэсiяй i смяротнымi ѓзмахамi, укладвае ворагаѓ, i зносiць лiтаральна галовы.
  I мячы ѓ дзяѓчынкi вельмi вострыя, нiбы брытвы, i вырабляюць татальнае забойства.
  Марыя кiнула босымi пальчыкамi ножак, што нешта прыносiць татальную гiбель i прабуркавала:
  - За Айчыну - нашу буйную Мацi!
  I ваяѓнiца ѓзяла i агалiла свае поѓныя грудзi. I яе клубнiчныя соску ѓзялi i пульсарамi вялiкай, разбуральнай сiлы дзяѓбуць.
  I столькi непрыяцеляѓ знiшчылi зараз, што ѓ Кiтаi многiя дзецi трывiяльна асiрацелi.
  Марыя ѓзяла i скалячы зубкi, прабуркавала:
  - Мы за мiр за сяброѓства,
  За ѓсмешкi свету...
  За сардэчнасць сустрэч!
  Алiмпiяда - гэтая дзяѓчына-багатыр у баi нiбы сапраѓдны, i вельмi, надзвычай агрэсiѓны звер.
  Яна ѓзяла i голымi падэшвамi шпурнула цэлую бочку з узрыѓчаткай. Для гэтага дзяѓчынцы прыйшлося нават звалiцца на спiну.
  А потым Алiмпiяда агалiла свае поѓныя грудзi, якiя памерамi нiбы кавуны.
  I ваяѓнiца ѓзяла i як цэлым каскадам пульсараѓ зарадзiць па войсках Кiтая. I колькi жоѓтых салдат зараз загiнула.
  Дзяѓчынка бычынага целаскладу ѓзяла i дзюбнула з велiзарнай сiлай i энергiяй агню. Вось гэта вельмi рэзка ѓсё запалае. I гарыць зямля, нiбы напалм вылiѓся на галовы кiтайцаѓ. I гарыць там шмат... Адзiн кiтайскi генерал, згарэѓшы жыѓцом, паспеѓ закукарэкаць.
  I вось адразу ж пяць дзяѓчат засвiсталi, i рушыла ѓслед аглушальнае падзенне цэлай хмары крумкач, i яны прабiлi кiтайскiя галовы.
  Дзяѓчынкi выстраiлiся ѓ пентагон, i ѓрэжуць з д'ябальскай энергiяй.
  А вось у бой супраць кiтайцаѓ уступiлi i iншыя дзяѓчынкi. Настасся Ведзьмакова на штурмавiку з'явiлася.
  I ѓзяла, i запусцiла разбурэнне пры дапамозе босай, точанай ножкi, i знiшчыла рэактыѓнай ракетай цэлы кiтайскi батальён.
  Анастасiя праспявала:
  - Раз, два, тры, чатыры, пяць -
  Ведзьма стала забiваць!
  I ваяѓнiца пунсовым саском грудзей нацiснула на кнопку джойсцiка, i зноѓ ляцiць ракета, з фенаменальнай хуткасцю i вывяргаючы вялiкi паток разбурэння i гiбелi.
  Акулiна Арлова ѓзяла i таксама агалiла свае грудзi. I ѓзяла, нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка.
  I вылецiць з неспасцiжнай, касмiчнай сiлы ракета.
  I вось ад батальёна кiтайцаѓ засталiся толькi ражкi i ножкi.
  Акулiна Арлова ѓзяла i прапiшчала:
  - Вялiкая сiла Сварога,
  Убачым мы моц, сiлу Бога!
  I ваяѓнiца нацiснула голай, круглай, ружовай, i вельмi хупавай выгiбам пяткай на педаль.
  Абрынула вакуумную бомбу, адпраѓляючы ѓ апраметную цэлы полк кiтайцаѓ.
  Пасля чаго энергiчна дадала:
  - Расiя занадта шмат, не жадай,
  Тады атрымаеш вельмi класны рай!
  Мiрабела Магнiтная таксама вельмi энергiчная дзяѓчынка. I ваяѓнiца ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак нацiснуѓ на кнопкi джойсцiка. I як дзюбне па непрыяцелю агрэсiѓным заскокам.
  I маса кiтайцаѓ з аднаго разу згарыць i ператварыцца ѓ попел.
  Мiрабела ѓзяла i клубнiчным саском нацiснула на кнопку джойсцiка, i возьме, праляцiць ракета.
  I столькi байцоѓ з аднаго разу спалiлася, i адправiлася фiгуральна ѓ пекла цi рай, а можа наогул у такое месца, дзе ѓжо казкi страмчэй любой чалавечай фантазii.
  Мiрабела ѓзяла i праспявала:
  - Наша моц так вялiкая,
  Зможам увесь Кiтай разбурыць...
  Мы пабудуем на стагоддзi -
  У небе, моры i на сушы!
  Усе тры штурмавiк як па кiтайскiх войсках дзяѓбуць. А ракеты ѓ дзяѓчат асаблiвыя, шматразовыя, дзякуючы моцнай магii.
  I тысячы воiнаѓ паднябеснай iмперыi адпраѓляюцца да продкаѓ.
  А тут яшчэ i Наташа ѓзяла i са свайго штурмавiка дзюбне ракетамi з атрутнымi iголкамi.
  Тыя праляцяць, i з аднаго разу масу супернiкаѓ без усякай цырымонii знiшчаць.
  I вярхоѓны саноѓнiк Кiтая з першага ж разу ѓзяѓ i згарэѓ у лютым i бязлiтасным агнi.
  Наташа з натхненнем праспявала:
  Як жылi мы, змагаючыся,
  I смерцi не баючыся...
  Так i з гэтага часу жыць табе i мне...
  I ѓ зорнай вышынi,
  I горнай цiшынi -
  Марскi хвалi i лютым агнi,
  I ѓ лютым, i лютым агнi!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Дзяѓчынкi адну армiю Кiтая перамалолi. Але iм насустрач падалася яшчэ адна вялiкая арда паднябеснай iмперыi.
  Алёнка акрамя мячоѓ яшчэ i аѓтаматы зрабiла. I давай па кiтайцах штабнаваць адразу з абедзвюх рук. I капiтальна нiшчыла войска Паднябеснай iмперыi.
  Дзяѓчына знала агонь.
  Адначасова яна скiнула з сябе станiк i агалiла пунсовыя соску. Вось гэта дзяѓчына - проста супер.
  I з яе падобных на ружовыя бутоны сiсек паляцелi забойнай сiлы маланкi.
  I цэлы батальён кiтайцаѓ аказаѓся спалены i знiшчаны.
  Алёнка ѓзяла i праспявала, скалячы свае зубкi:
  - Мы ѓсiх кiтайцаѓ разнясем на часткi,
  Знiшчэнне ѓ нашай, сiлы ѓлады!
  Анюта таксама пiша па ворагах. Пры гэтым яна выкарыстоѓвае асаблiвыя, самаробныя кулямёты. Тыя вядуць проста таталiтарнае знiшчэнне супостатаѓ. I ѓзводзяць цэлыя курганы трупаѓ.
  I столькi кiтайцаѓ за кароткi час знiшчана.
  Анюта кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент анiгiляцыi. I разарвала масу кiтайскiх салдат.
  Затым дзяѓчына са сваiх малiнавых саскоѓ як возьме па байцах паднябеснай iмперыi лупане.
  I цэлы варожы полк зараз спалiць.
  Пасля чаго Анюта прачырыкае:
  - У лютасьцi сваёй мы Кiтай грамiм,
  Веру, несумненна, усiх пераможам!
  Баявая дзяѓчына Ала таксама дзярэцца з агрэсiѓнай непасрэднасцю.
  I яе валасы такiя медна-чырвоныя i палаюць нiбы полымя вогнiшча iнквiзiцыi.
  Ваяѓнiца ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойны прэзент смерцi. Парвала мноства кiтайцаѓ.
  Нават iх галовы адкацiлiся ѓ розныя бакi.
  Пасля чаго ваяѓнiца з лалавых саскоѓ як зарадзiць цэлай чаргой пульсараѓ. Вось яны ѓзялi i цэлых два палкi кiтайцаѓ спалiлi.
  Ваяѓнiца класа супер узяла i праспявала:
  - Мы пераможам ворагаѓ, я гэта дакладна ведаю,
  Мы не дадзiм у захоп увесь свет Кiтаю!
  I рудая дзяѓчынка ѓзяла i засвiстала, праз свае вельмi прыгожыя ноздры.
  А носiкi ва ѓсёй пяцёркi вельмi хупавыя.
  А ножкi такiя панадлiвыя i спрытныя, i зусiм не пэцкаецца. Ваяѓнiцы тут выбiтнага абарачэння. I ѓ iх ёсць непаѓторны шарм, i вакамер i нацiск. Супраць такiх дзяѓчынкай, не выстаiць лiчы, што любое войска, нават такое як Кiтая!
  Дзяѓчына з залатымi валасамi Марыя, дзярэцца вельмi небяспечна. I яе босыя, точаныя ножкi кiдаюць вельмi нават забойнае i разбуральнае.
  А вось калi яшчэ i клубнiчныя соску грудзей спрацуюць. I з iх маланкi каласальнай забойнай сiлай пасыплюцца.
  I яшчэ адзiн кiтайскi полк зараз спаляць.
  Марыя ѓзяла i праспявала, скалячы зубкi:
  - Я дзяѓчынка, ведай мiлая,
  З усiх бакоѓ прыгожая!
  З усiх бакоѓ прыгожая!
  З усiх, з усiх бакоѓ!
  I яна яшчэ i плюне на ворага. I яе плявок ператварыѓся ѓ гiперплазменную кляксу, пашырэѓ, перамясцiѓся, i цэлых батальён кiтайскiх салдат быѓ знiшчаны.
  Алiмпiяда, гэтая дзяѓчына-багатыр, якая валодае каласальнай фiзiчнай сiлай. I яе ножкi - даволi буйныя, загарэлыя, босыя, i пры гэтым хупавыя i панадлiвыя.
  I грудзi нiбы поѓнае малака вымя як у самай дыхтоѓнай i буйной буйвалiцы.
  Соску пры гэтым як бутоны маку, такiя яркiя, сакавiтыя i панадлiвыя.
  Нездарма Алiмпiяда перад боем абавязкова адасабляецца з тузiнам дужых, маладых мужчын, i займаецца з iмi каханнем.
  I гэта дае дадатковую радасць i сiлу.
  А вось цяпер з яе магутны, панадлiвых, буйных як памiдоры саскоѓ вылятаюць маланкi. I прычым цэлым каскадам, нiбы гэта хваля цунамi.
  I адразу ж тысячы кiтайцаѓ памiраюць у жудасных пакут, яе бiялагiчнай электрычнасцi.
  Алiмпiяда праспявала:
  Няма лiтасцi, няма лiтасцi,
  Няма лiтасцi ворагу!
  Перапады, перапады -
  Я ѓ атаку бягу!
  I ваяѓнiца ѓзяла i паказала сваю доѓгую, нiбы бiзун наглядчыка мову.
  I гэтай мовай яна кiнула лядзяш, у якiм часцiца антыматэрыi. У вынiку чаго адразу два кiтайскiя палкi, аказалася спалена дашчэнту, i быѓ нанесены сакрушальны ѓдар па паднябеснай iмперыi.
  Вось ужо пяцёрка дзяѓчынак узяла i без лiшнiх цырымонiй як засвiшча. I крумкач пачынаюцца прыпадкi эпiлепсii. Яны круцяцца ѓ паветры, нiбы бумерангi, нясуцца ѓнiз. I iх дзюбы раскройваюць чэрапа кiтайскiм салдатам да смерцi.
  Алiмпiяда адзначыла, прарычаѓшы, нiбы пантэра, i выскалiѓшы свае вельмi доѓгiя i магутныя iклы з-за рота.
  Яна, зразумела, у нейкай ступенi вампiр. Толькi iклы ѓ яе то ѓсоѓваюцца, то наадварот высоѓваюцца.
  А голас у Алiмпiяды, вельмi гучны:
  - Мы ворагаѓ скрышым абавязкова,
  Голас дзеѓкi чаруючы, чароѓны...
  За Кiтай мы ѓзялiся грунтоѓна,
  Мы не проста ж дзяѓчыны-гледачы!
  Алёнка трэба сказаць дзяѓчынка што трэба...
  I ѓ ёй дзейнiчае агрэсiѓная прырода сапраѓднай кралi.
  Алёнка ѓзяла i з пунсовых саскоѓ дзюбанула з лютай сiлай агнiстымi, i не дасведчанымi жалю пульсарамi.
  Кожны з гэтых вогненных згусткаѓ змяшчае незвычайна шмат энергii. I атрымлiваюць па рагах кiтайцы вельмi нават капiтальна.
  Алёнка дасцiпна заѓважыла:
  - Тамака мы занялiся рэгуляваннем насельнiцтва планеты Зямля!
  Анюта з малiнавага соску, дала па кiтайцах маланкi. Яна пасля таго, як атрымала куляй у плiтку прэса, толькi засмяялася:
  - Хлусiш! Не возьмеш!
  Алёнка пагадзiлася з вялiкай упэѓненасцю:
  - Ды не возьмеш!
  Алiмпiяда ѓзяла i голай, круглай пяткай нiбы кувалдай дзюбнула ѓ скiвiцу кiтайскаму генералу, i пра булькала:
  - За новы СССР без царызму i правадырства!
  Марыя пагадзiлася, дзяѓбаючы з клубнiчнага соску, вельмi разбуральным i згубным прэзентам смерцi:
  - Ды цара занадта дорага кармiць!
  I падмiргнула сяброѓкам.
  Але пакуль яны фармальна заваёѓваюць Кiтай, для асаблiвых мэт.
  Рудая i вельмi прыгожая дзяѓчына Ала, узяла i праспявала, скалячы свае вельмi белыя i жамчужныя зубкi:
  - У сваiм царстве цмок,
  Усё жывое i светлае губiць...
  Раздаецца толькi стогн,
  Скiньце ланцуг дрэнныя людзi!
  I ваяѓнiца ѓзяла i з лалавага соску як маланкай дзюбне. I зноѓ кiтайцаѓ загасiць, i зраѓняе iх у жменьку попелу.
  Ала ѓзяла i праспявала, выскалiѓшы зубкi, i падмiргваючы:
  - Ад злога дракона,
  Род Зямлю выбавiѓ...
  I святло небасхiлу -
  Ён людзям пакiнуѓ!
  I ваяѓнiца зноѓ падмiргне сваiм напарнiцам...
  Ну пяцёрка разумее Кiтай малоцiць з каласальным энтузiязмам.
  Але вось у бой уступiла - Альбiна i Альвiна. Яны дзяѓчаты вельмi прыгожыя i адначасова бландынкi.
  Ляцяць на баявых самалётах, тыпу штурмавiкоѓ. I пасылаюць адзiн забойны зарад за зарадам.
  Вось гэта дзяѓчынкi - сказаць, што супер значыць нiчога не сказаць.
  I нацiскаюць пунсовымi саскамi на кнопкi джойсцiка i пасылаюць вельмi зруйнавальныя ракеты, каласальнай забойнай моцай.
  I столькi разбурэнняѓ у Кiтаi вырабляюць. Паднiмаюцца ѓгару цэлыя грыбы ад анiгiляцыi салдат паднябеснай iмперыi.
  Альбiна спачатку пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. I выплюнула каласальны разбуральны падарунак анiгiляцыi.
  А затым i ѓжыла лалавы сасок грудзей. I кiтайцам зноѓ вельмi моцна дасталася.
  Альбiна ѓзяла i прачырыкала, скалячы зубкi i напяваючы:
  - У камунiзме будзем хутка,
  Росквiт мая краiна...
  Прыбярыце толькi злодзея,
  I лысага казла!
  Пасля чаго дзяѓчынка ѓзяла i паказала свой вельмi доѓгi i спрытны язычок.
  Iм яна вельмi любiла лiзаць пульсавалыя, нефрытавыя стрыжнi. Ёй гэта надзвычай падабалася.
  Альвiна таксама не супраць мужчын абслугоѓваць. Прычым больш за ѓсё задавальнення атрымлiваеш калi бярэш з самцоѓ грошы. Гэта сапраѓды такое задавальненне i смак.
  Альвiна ѓзяла i праспявала:
  - Рабi грошы, рабi грошы,
  Пазабываѓшы пра сон i лянота...
  Рабi грошы, рабi грошы,
  А астатняе ѓсё дробязь!
  I ваяѓнiца зноѓ нацiснула клубнiчным саском на кнопку, i выкiнуѓся забойнай сiлы падарунак анiгiляцыi i маса кiтайцаѓ была знiшчана.
  Такiя дзяѓчыны зразумела надзвычай стромкiя.
  Альбiна заѓважыла сваёй напарнiцы:
  - Ты ваяѓнiца крутая!
  Альвiна лагiчна адказала:
  - Таксама, як i ты!
  I Альвiна паслала чарговы падарунак анiгiляцыi пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  I прачырыкала:
  - Будуць новыя стагоддзi,
  Будзе змена пакаленняѓ...
  Але нiхто i нiколi,
  Не забудзе светлай мэты!
  Дзяѓчынкi зноѓ нацiснулi дружна голымi пяткамi на педалi. I зноѓ забiта маса кiтайцаѓ.
  Вось гэта сапраѓды выдатна.
  А вось у баi i Анастасiя Ведзьмакова. Яна на штурмавiку дзейнiчае вельмi актыѓна i агрэсiѓна.
  Нават напявае са смяшком:
  - Адчытаѓшы два радкi з нагана,
  Хутчэй ты злоснага забi...
  Шалёны злы, вылюдак пекла,
  Стаѓ лысы нiшчыць людзей!
  I Анастасiя Ведзьмакова ѓзяла i падмiргнула сваiм напарнiцам. Яна ваяѓнiца вельмi прыгожая, i таксама рудая.
  I ѓсе кiтайцы што патрапiлi пад удар яе ракеты, апынулiся разарваныя на шматкi.
  А вось у бiтве i Акулiна Арлова. Дзяѓчынка баявая i iмклiвая нiбы кобра.
  I яе штурмавiк скача, нiбы трэска па хвалях, падчас шторму.
  Акулiна разбурае кiтайцаѓ. Дзяѓбае iх пры дапамозе сваiх босых пальчыкаѓ ножак.
  Пры гэтым дзяѓчынка спявае:
  - Лысыя, лысыя, лысыя,
  Неспакойны лёс...
  Але навошта, каб лысiну зачынiць,
  Вам патрэбна бяда?!
  Пасля чаго дзяѓчына зноѓ пальнула, але на гэты раз выкарыстоѓваючы свой апетытны нiбы саспелая клубнiцы сасок.
  Мiрабела таксама ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак нацiснула на кнопкi. I дзюбанула па кiтайцах ракетамi.
  Столькi загiнула ворагаѓ.
  Дзяѓчынка ѓзяла i праспявала, выскалiѓшы зубкi:
  Бушуе вялiкая вайна,
  Вайна без разумных прычын...
  Сарваѓся з ланцуга Сатана -
  I гiбель прыйшла разам з iм!
  Дзяѓчыны-лётчыцы бiлi кiтайцаѓ вельмi актыѓна. I пасылалi ракеты, якiя спальваюць цэлыя палiцы. I яшчэ скiдалi бамбёшкi з iголкамi i шарыкамi, выяѓляючы выдатную сiлу i вынаходлiвасць. Ваяѓнiцы i казаць - клас!
  А вось у баi супраць кiтайцаѓ i Лiзавета, з трыма сяброѓкамi на танку. Iх экiпаж празвалi Е-4, такiя ѓ iм выдатныя дзяѓчынкi.
  Зразумела, ваяѓнiцы ѓ адных толькi трусiках.
  I яшчэ загарэлыя, i вельмi мускулiстыя.
  Лiзавета нацiснула босы, точанай ножкай на кнопку. Паслала снарад каласальнай забойнай сiлы i прабуркавала:
  - Я наймацнейшая дзяѓчына ѓ свеце!
  I столькi кiтайцаѓ аказалася знiшчана, гэтым забойным снарадам.
  Вось гэта дзяѓчаты, якiя любяць забiваць.
  Алена таксама дзяѓчына ѓ адных толькi трусiках i бландынка. I наогул у гэтым экiпажы ѓсе чатыры прыгажунi бландынкi. Хiба што крыху розныя адценнi валасоѓ.
  I зразумела, прыгожыя i грудастыя.
  Алена нацiснула пунсовымi саскамi грудзей на кнопкi джойсцiка. Спрацавала артылерыя i паляцелi снарады.
  Так у iх не просты, а з чатырма прыладамi.
  Дзяѓчынкi ж трэба сказаць вельмi вясёлыя i проста шыкоѓныя.
  Алена праспявала, скалячы зубкi:
  - Я юная баба, па iменi Карла,
  Гуляю не часта, але вельмi шыкоѓна!
  Кацярына таксама нацiснула клубнiчным саскамi на кнопку джойсцiка, зрэагавала разбуральным фугасам i прачырыкала:
  - Дару ѓсё клiентам з дыямента ѓсмешкi,
  Пойдзем шляхам святла - не ведаючы памылкi!
  Еѓфрасiння таксама ѓ баi не промах. Спачатку нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, i паслала забойны, аскепкава-фугасны снарад.
  А затым нацiснула лалавымi саскамi на кнопкi i падрэзала супернiкаѓ да смерцi. Пасля чаго прабуркавала, пасылаючы струменямi кулi з кулямётаѓ, i скалячы зубкi, з iкламi ваѓчыцы:
  - Ваѓкi самыя звяры крутыя,
  Iрвуць усiх на часткi, не ведаючы лiтасцi!
  I ѓсе чатыры дзяѓчыны, узялi i гарлапанiлi:
  - А каго ѓ баi знойдзем, а каго ѓ баi знойдзем,
  Адразу разарву, на часткi разарвем!
  На часткi разарвём!
  На часткi разарвём!
  Вось такiя яны дзяѓчынкi i танк пасылае i снарады забойнай сiлы i пiша з кулямётаѓ. Супраць падобных краляѓ нiяк не выстаяць. У iх сiла гневу, полымя страсцi i ѓпэѓненасць у перамозе. I заадно яны яшчэ i палоннымi кiтайцам свае брудныя, круглыя пяткi ѓ твар соваюць i прымушаюць мовай лiзаць.
  Мужчынам гэта i падабаецца, i адначасова брыдка. А дзяѓчаты проста супер.
  Зрэшты, кiтайцы не грэбуюць i катаваннямi. Хлопчыка гадоѓ трынаццацi Iлейку злавiлi. I сталi дапытваць з прыхiльнасцю.
  Хлапчук спачатку ганарлiва маѓчаѓ. Тады з яго сарвалi адзенне i паддзелi на крук звязанымi ззаду рукамi. I сталi паднiмаць вышэй.
  Хлопчыку выварочвала суставы, i Iлейка застагнаѓ. А яго паднiмалi ѓсё вышэй i вышэй.
  Кат тузануѓ хлапчука за босыя ногi. I той пракруцiѓся, i завыѓ ад дзiкага болю.
  Кiтайцы засмяялiся i сталi паказваць пальцамi. Паднялi Iлейку яшчэ вышэй. Вяроѓка нацягнулася ѓжо куды мацней. Да самай столi. Бездапаможны, голы хлапчук вiсеѓ на дыбе, яго босыя ножкi тузалiся.
  Потым вяроѓка адразу апусцiлася. Цела пацана лаянула ѓнiз.
  I толькi каля самай падлогi вяроѓка зноѓ нацягнулася. Пачуѓся нечалавечы лямант ад неймавернага болю. Iлейка арла i тузаѓся.
  А каты смяялiся. Яны нават не задавалi пытанняѓ, а проста мучылi дзiця.
  Затым кiтайцы схапiлi хлапчука за босыя ножкi, i прыцiснулi iх. Надзелi калодку, трывала захамутаѓшы. Праёмы калодкi былi жалезныя, i спецыяльна зробленыя для дзяцей. I фiксавалi трывала.
  Затым каты сталi вешаць на крукi гiры. Хлапчука яны капiтальна расцягнулi. Ён вiсеѓ, аголены, потны, з перанапружанымi цяглiцамi, са светленькай галавой, i перакошаным ад пакут тварыкам.
  Расцягнуѓшы хлапчука, кiтайцы сталi яго лупiць пугай. Яны гэта рабiлi з вялiкiм задавальненнем.
  Хлопчык роѓ i стагнаѓ ... З яго горла чуѓся хрып. А каты толькi i ведалi, што смяялiся.
  Скура на спiне пацана лопнула пры першых жа моцных ударах. Капала кроѓ, i яна змешвалася з потам. Хлапчук крычаѓ, i спрабаваѓ тузацца.
  Але ад гэтага рабiлася яшчэ больш балюча.
  I ён уздрыгваѓ ад рыданняѓ.
  Затым каты нядоѓга думаючы сталi пад босымi ножкамi Iлейкi складаць тоненькiя дровы.
  А дзве жанчыны з вузкiмi вочкамi, дасталi бутлю з алiѓкавым алеем. I сталi змазваць агрубелыя ад доѓга хаднi басанож падэшвы хлопчыка.
  Iлейка прастагнаѓ:
  - Усё роѓна нiчога не скажу!
  Жанчыны засмяялiся, i пляснулi далонькамi, хлопчыка па голай Папкоѓ.
  Затым яны скончылi змазваць дзiцяцi мазолiстыя, але перад катаваннем адмытыя ад пылу падэшвы.
  Пасля чаго кат паднёс паходню i запалiѓ агонь. Полымя паднялося, i драпежна лiзнула, агрубелую, круглую, дзiцячую пятку.
  Iлейка зноѓ завыѓ. Агонь гэта балюча... Кат сунуѓ качаргу i стаѓ пад босымi ножкамi хлопчыка награбаць жар. Iншы катаванне дастаѓ з камiна жалезны, распалены прут. I пачаѓ бiць юнага Iлейку, чырвоным ад спякота дубцом па загарэлай, мускулiстай спiне.
  Хлопчык адчуваѓ жудасны боль. Але ѓсё роѓна праз сiлу крычаѓ:
  - Ух, не скажу! Ах, не скажу! Ай, мама, мамачка - не скажу!
  Каты смажылi хлопчыку босыя падэшвы, лупiлi па спiне. Потым адзiн з iх узяѓ з камiна кавалак жалеза. Прыклаѓ распалены метал да грудзей хлапчука i пажадлiва ѓсмiхаючыся на ламанай рускай мове спытаѓ:
  - Што балюча?
  Хлапчук у адказ залямантаваѓ:
  - Не скажу!
  Хоць пах смаленага мяса стаѓ мацней. Iншы катаваѓ узяѓ у рукi абцугi, канец якiх распалiѓся ѓ камiне.
  I пачаѓ ламаць хлапчуку пальчыкi на босых ножках. Пачаѓ з мезенца, i круцiѓ яго з хрумстаннем.
  Iлейка адчайна крычаѓ:
  - А-а-а-а! Не скажу!
  Кат спачатку зламаѓ пацану ѓсе пальцы на правай босай ножцы, а затым перайшоѓ на левую. Ён быѓ вельмi буйны i моцны дзяцюк. Але стараѓся ламаць пальчыкi як мага павольней.
  Калi хруснуѓ апошнi, вялiкi палец левай нагi, змучаны катаваннем Iлейка ад болевага шоку страцiѓ прытомнасць.
  На яго тут жа вылiлi вядро з ледзяной вадой. Хлопчык ачуняѓ. I яго зноѓ пачалi бiць распаленым прутом па спiне.
  Таксама смажылi i падэшвы агнём. I адначасова дзве паходнi каты паднеслi i без таго ѓжо абпаленай грудзей Iлейкi.
  Хлопчык нешта крычаѓ, што не разабраць было слоѓ.
  Яму два ката паднеслi яшчэ i паходнi пад пахi. I гэта таксама так балюча, i проста невыносныя пакуты.
  Iлейка выѓ i скуголiѓ, але ѓсё роѓна можна было разабраць невыразнае:
  - Не скажу!
  Кат паднёс паходню i да голай попкi хлапчука, стала яшчэ балючай. Але Iлейка ѓсё роѓна крычаѓ:
  - Не скажу!
  Тады жанчына-мучальнiк узяла ѓ рукi паходню, паднялася на дыбачкi i пальнула агеньчыкам па светлых валасах хлапчукi на яго галаве. I светла-русыя пасмы ѓзялi i ѓспыхнулi. Галаву Iлейкi ахапiѓ агонь.
  Жанчына засмяялася i агрэсiѓна заявiла:
  - Я ёсць д'ябальская чартоѓка!
  Ахопленая полымем галава дзiцяцi ѓпала на бок. Вiдаць, было што цела перастала тузацца.
  Кат зноѓ плюхнуѓ прыгатаванае загадзя вядро ледзяной вады.
  Але абгарэлае дзiця не варушылася.
  Жанчына-катавальнiк паклала руку на пакрытую пухiрамi, i куравой грудзi хлапчука. Патрымала крыху i з прыкрасцю пра булькала:
  - Адкiнуѓся аголец!
  Старэйшы кат з прыкрасцю вымавiѓ:
  - Перабралi! Ну i блазан з iм! Яшчэ нi адна ахвяра знойдзецца!
  Так што Алёнка магла змагацца з вялiкай лютасцю, так разумела, што iх справа правая.
  I вось дзяѓчына ѓзяла i лупанула з пунсовых саскоѓ вельмi вялiкай сiлы забойнымi маланкамi. Тыя лiтаральна спальвалi кiтайцаѓ, не даючы iм нi шанцу ацалець, нi нанесцi дзяѓчынкам хаця б драпiну.
  Затым Алёнка кiнула босымi пальчыкамi ножак вельмi нават забойчую i разбуральную гарошынку смерцi.
  I тая цэлы батальён кiтайскiх салдат парвала.
  Алёнка ѓзяла i праспявала:
  - Наша касмiчная слава,
  Будзе зноѓ у радасцi дзяржава!
  Анюта таксама ѓзяла i правяла мячамi прыём васьмiног. Зрэзала масу кiтайскiх салдат. Ссекла iм без жалю галавы.
  Пасля чаго босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойныя iголкi. Тыя праляцеѓшы дзiвiлi да смерцi кiтайцаѓ.
  А затым малiнавыя соску Анюты як дзяѓбуць па ворагаѓ разбуральнымi i пагiбельнымi пульсамi.
  Анюта праспявала, выскалiѓшы зубкi, што зiхацелi нiбы жамчужынкi:
  - Будзе на планеце хутка рай,
  Заваяем мы нават i Кiтай!
  I ваяѓнiца ѓзяла i як засвiшча...
  У крумкач узнiклi завiхрэннi ѓ мозгу. I яны валiлiся нiбы градзiнкi, прабiваючы чэрапа кiтайскiм салдатам.
  Рудая Ала падмiргнула сваёй напарнiцы, i заявiла, падмiргваючы смарагдавымi вочкамi:
  - На святой вайне,
  Будзе наша перамога...
  Гiбель дай Сатане,
  У гэтым нашая размова!
  I дзяѓчынка з медна-чырвонымi валасамi як шпурне босымi пальчыкамi ножак, вялiкай разбуральнай сiлы гарошынку смерцi. I маса кiтайцаѓ разарвецца.
  Пасля чаго дзяѓчына яшчэ i зарадзiць са сваiх лалавых саскоѓ забойнымi разрадамi маланак.
  Тыя адразу два кiтайскiя батальёны спалiлi.
  Ала ѓзяла i праспявала, падмiргваючы сваiм напарнiцам:
  - Я вялiкая велiчыня,
  Дзяѓчына самай вышэйшай пробы...
  Для мяне мужчына - толькi вяндлiна,
  Купляй хутчэй абновы!
  Марыя таксама падмiргнула напарнiцам i прачырыкала:
  - Нас нiхто не спынiць,
  Дзяѓчынка цэлы полк выпусцiць!
  I ваяѓнiца босымi пальчыкамi ножак шпурнула, вельмi нават разбуральны i пагiбельны падарунак анiгiляцыi.
  А затым Марыя як возьме i з клубнiчных саскоѓ б'е пульсарамi. Тыя праляцяць i дзвюх кiтайскiх рот няма - адны вугольчыкi засталiся.
  Марыя ѓзяла i праспявала, плюнуѓшы кляксай з магаплазмы:
  - У маёй душы гарыць пажар,
  А ѓ галаве бушуе полымя...
  Укладу я лютасьць ведай ва ѓдар,
  Падымем вышэй - святла сцяг!
  I дзяѓчынка зноѓ засвiшча... Бедныя вароны, такi ѓльтрагук для iх вушэй пагiбельны.
  Як дзюбне па вушах, i поѓны разгром i знiшчэнне.
  У галаве такое баскетбольнае поле ѓ дзяѓчынак узнiкае.
  Дакладней не ѓ дзяѓчынак, а крумкач...
  Тыя падаюць унiз. Прабiваюць кiтайскiя галовы.
  Марыя ѓзяла i праспявала, скалячы зубкi:
  - Падайце нiцма, нiцма, нiцма,
  Вам гэтае права дадзена...
  Перад босай дзеѓкай падайце нiцма,
  У золь цi ѓ бруд усё роѓна!
  Алiмпiяда дзяѓчына-багатыр падтрымала сваю напарнiцу, i таксама як плюне. З-за рота дзяѓчынкi вылецела вялiкая i ѓсё расце клякса магiчнай плазмы. Яна абрынулася, i паглынула цэлы полк паднябеснай iмперыi.
  Пасля чаго дзяѓчына-волаты ѓзяла i кiнула босымi пальчыкамi ножак, падарунак зруйнавальнай i пякучай анiгiляцыi.
  Той iрвануѓ нiбы невялiкая атамная бомба. I яшчэ адзiн кiтайскi полк абвуглiѓся. I нават костачак не засталося, ад тысяч воiнаѓ паднябеснай iмперыi.
  Алiмпiяда адзначыла, скалячы свае вельмi магутныя, як у шаблязубага тыгра iклы:
  - А ѓсё ж мяне мацней,
  Няма ѓ свеце нiкога, няма ѓ свеце нiкога!
  Пасля чаго яе грудзi, як выпусцiць падарунак каласальнай забойнай сiлы з саскоѓ памерамi з добры памiдор.
  Пасля чаго Алiмпiяда, як выдасць:
  - I жанчына за раз бярэ, за горла заадно!
  I вось усе пяць дзяѓчат узялi i зараз засвiсталi... I крумкач гэта так аглушыць, што яны лiтаральна на свае вочы на лоб палезуць. I заваляцца ѓ рэальныя труны.
  Алiмпiяда, скалячы зубкi, i равячы бегемотам, заявiла:
  - Тут для слабых месца няма,
  Для слабых месца няма!
  I вось зноѓ дзяѓчынкi як засвiшчаць... I вароны падаюць, i кiтайскiя чэрапы прабiваюць капiтальна...
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава - гэтыя вечныя дзецi зноѓ змагаюцца i дэманструюць сваю фенаменальную ѓдаласць.
  Вось хлопчык Алег, узяѓ i правёѓ мячамi, якiя адразу ж падаѓжэлi прыём махаон.
  I маса кiтайцаѓ аказалася разрэзана.
  Затым хлапчук кiнуѓ пальчыкамi сваiх босых, дзiцячых ножак спецыяльны востры дыск... Той праляцеѓ па датычнай i цэлай сотнi кiтайцаѓ зрэзаѓ галовы.
  Несмяротны дзяцюк узяѓ i радасна праспяваѓ:
  - Я вялiкi чалавек,
  Або проста анёл...
  Перамагаю проста ѓсiх,
  У лаянцы лютай схватцы!
  Маргарыта Коршунава таксама секла кiтайцаѓ, не даючы iм шанцаѓ, або найменшай лiтасцi.
  Ваяѓнiца экстра-класа ѓзяла i мячамi па ворагах як дзюбне. I галовы фiгуральна зрэжа.
  I тыя возьмуць i пакоцяцца нiбы качаны.
  А затым дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак шпурне каласальнай разбуральнай моцы гарошынку. I масу кiтайцаѓ з аднаго разу ѓзарве.
  Пасля чаго праспявае:
  - У свеце касмiчнай сiлы,
  Будзем дракона мацней...
  Дзеля вялiкай Расii,
  Загiне лысы злыдзень!
  Пасля чаго хлопчык i дзяѓчынка надзьмулi разам шчокi i ѓзялi дунулi. I пачуѓся вельмi аглушальны свiст.
  Вароны патрапiлi ва ѓдарны струмень i павалiлiся ѓ накаѓт. I яны сыпалiся нiбы градзiнкi на голеныя галовы кiтайцаѓ. Тыя падалi i гiнулi, без усялякай альтэрнатывы.
  I воiнаѓ паднябеснай iмперыi было забiта многiя тысячы.
  Алег i Маргарыта хорам сказалi:
  - Мiр нас павiнен паважаць баяцца,
  Подзвiгам салдат не палiчыць колькасцi...
  Рускiя заѓсёды ѓмелi бiцца,
  Будзе вельмi вострая страла!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Дзяѓчынкi начаравалi сабе адмысловую ѓстаноѓку - агнямёт з дванаццаццю стваламi. Гэта трэба сказаць - вельмi сур'ёзна. I вось Алёнка нацiснула пунсовым саском грудзей на кнопку.
  I спрацавала, на кiтайцаѓ палiлiся патокi агню. I гэта вельмi пякучае i забойнае ѓяѓленне.
  I гараць ваяры паднябеснай iмперыi, нiбы яны свечкi на Каляднай ёлцы.
  Алёнка ѓзяла i праспявала:
  - Маё велiзарнае прывiтанне,
  I найзыркi букет!
  Даѓбанула па кiтайцах нацiснуѓшы малiнавым саском грудзей i Анюта. Яна дзяѓчынка найвысокай культуры i класа.
  I калi ѓжо заспявае, то разнясе.
  I цэлага батальёна ѓ кiтайцаѓ няма - згарэѓ у попел.
  Вось такая яна дзяѓчына - надзвычай крутая.
  А вось рудая Ала яшчэ страмчэй. I яе лалавы сасок душыць з вялiкай сiлай i энергiяй на кнопкi.
  I вось гэта спрацоѓвае.
  I рэальна ѓсё дашчэнту спальвае...
  Ала, бачачы, як гараць i гiнуць кiтайцы, праспявала:
  - Я наймацнейшая дзяѓчына свету,
  I пакарылi ѓсе гранi эфiру!
  I яе голая пятка падкiнула разбуральны прыём смерцi. Вось яна дзяѓчынка як - крутая!
  Ала са смяшком заявiла:
  - Мая фенаменальная моц...
  Марыя пальнула, нацiснуѓшы на кнопку клубнiчным саском i лагiчна запярэчыла, скалячы зубкi:
  - Не твая, а наша!
  I ваяѓнiцы возьмуць i засмяюцца, з жорсткiм апломбам. А потым яны як возьмуць i засвiшчаць.
  Вароны атрымалi ѓдар ультрагукавой хвалi па мазгах. У iх узнiкла ашаламленне.
  I птушыныя прыгажунi сталi падаць унiз i прабiваць галовы кiтайскiм воiнам.
  Вось гэта дзяѓчынкi проста супер!
  Алiмпiяда дзейнiчае вельмi агрэсiѓна. Яна таксама нацiсне сваiм буйным, нiбы апельсiн саском на кнопку. I як выплюне забойны каскад смерцi i разбурэннi.
  I столькi кiтайцаѓ зараз узяло i згарэла. Iх капiтальна абвугла.
  Алiмпiяда ѓзяла i праспявала:
  - Я наймацнейшая дзяѓчына свету,
  Змагу супостатаѓ лёгка разарваць...
  Плывем па патоках суцэльнага эфiру,
  Не зможа нас хунта - дракона зламаць!
  I ваяѓнiцы са сваiх саскоѓ грудзей, як лупяць такiмi забойнымi маланкамi, што проста жудасць.
  Капiтальна спальваюць кiтайскiя батальёны. Вось гэта дзяѓчаты. А iх босыя пальчыкi ножак кiдаюць са страшнай сiлы прэзенты анiгiляцыi.
  Алiмпiяда ѓзяла i засвiстала...
  I яе свiст адразу шмат тысяч варон абрынуѓ на зямлю, прабiваючы да смерцi кiтайцаѓ.
  Ваяѓнiцы, зразумела, у захапленнi. I яны смяюцца.
  Уся пяцёрка прыгажунь такая ваяѓнiчая i дасцiпная.
  Вось зноѓ у нападзе Альбiна i Альвiна з паветра, на баявых самалётах. I як пашлюць каласальнай разбуральнай сiлы ракеты, якiя ѓсё ѓзрываюць i раздзiраюць.
  Альбiна ѓзяла i праспявала, нацiснуѓшы пунсовым саском на пускавы кручок:
  - Я самая вялiкая гераiня свету!
  Альвiна таксама дзюбанула, нацiскам рубiнава саском грудзей, i прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Не, гэта мы самыя гераiнi свету!
  I дзяѓчаты хорам праспявалi:
  Я, ты, ён, яна - разам цэлая краiна,
  Разам дружная сям'я,
  У слове мы,
  Сто тысяч я!
  I дзяѓчаты як засмяюцца, i голымi пяткамi па рычагах.
  I ѓ кiтайцаѓ паляцелi бомбы. Зразумела паднябеснай iмперыi не пашанцавала мець справу з дзяѓчынкамi, якiя ваююць толькi ѓ трусiках.
  Анастасiя Вядзьмакова таксама ѓ небе. I гэтая дзяѓчына, якой ужо больш за сто гадоѓ, але яна не старэе, бо ведзьма.
  I ваяѓнiца лалавым саском як нацiсне на кнопку. I адразу ж паляцяць у цэль баявыя ракеты.
  I цэлы кiтайскi полк, татальна знiшчаны.
  Настасся Ведзьмакова адзначыла, праводзячы рубам далонi па горле:
  - Iдзе вялiкая чыстка!
  Акулiна Арлова з гэтым ахвотна пагадзiлася, таксама дзяѓбаючы непрыяцеля, i скалячы сабе зубкi, што бялей за першы снег:
  - Iдзе зачыстка мясцовасцi!
  I дзяѓчына зноѓ нацiсне клубнiчным саском грудзей на кнопку джойсцiка, i пашле забойчую ракету.
  Мiрабела Магнiтная ѓзяла i дзюбнула па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. I забойная ракета як улепiць па кiтайцах. I пайшло татальнае разбурэнне i гiбель.
  Вось гэта Мiрабела - проста супер. I дзяѓчынка як лупiць па супернiку пры дапамозе клубнiчнага соску.
  Дзяѓчаты ѓзялi i праспявалi, тупаючы голымi, круглымi пяткамi:
  - Мы ѓсiх лёгка сатрэм,
  За ѓладу парад...
  I ѓсё вас разаб'ем,
  Пад песню гэтую!
  Ваяѓнiцы так дзяѓбуць па ворагу сваiмi рэактыѓнымi ракетамi. I гэта рэальна надзвычай забойна.
  Вось гэта дзяѓчыны з босымi, точанымi ножкамi.
  Анастасiя Вядзьмакова, круша супернiка, прабуркавала:
  -Чэрэп ноччу скача зiхоцячы,
  Жадае дзяѓчыну звесцi з розуму...
  I нявiнных ахвяр змяёй глытаючы,
  Надыходзiць проста мiтусня!
  Акулiна Арлова дзюбанула па непрыяцелю пры дапамозе лалавага соску грудзей. Уразiла да смерцi супернiка, не даѓшы яму нi найменшых шанцаѓ i спалiѓшы цэлы батальён кiтайцаѓ.
  Пасля чаго Акулiна ѓзяла i праспявала:
  - Дзеѓка тут, дзеѓка там,
  Жыццё як сон суцэльны падман!
  I ваяѓнiца паслала ѓ непрыяцеля круглай пяткай забойны падарунак анiгiляцыi.
  Пасля чаго прачырыкала:
  - Я ѓсiх кiтайцаѓ знiшчу, пакажу сваю дзеѓкi морду!
  Вось гэта дзяѓчыны - босыя i прыгожыя i з панадлiвымi, вельмi точанымi ножкамi.
  Анастасiя Вядзьмакова скiдае бамбёжку маленькiх памераѓ, разбурыла супернiкаѓ i прачырыкала:
  - Слава нашай Радзiме вялiкай!
  Вось i Алiса, i Анжалiка ѓ баi. Яны лупяць кiтайцаѓ выкарыстоѓваючы снайперскiя вiнтоѓкi. У цэлым дзяѓчынкi выдатныя.
  Алiса стрэлiла, прабiла адразу пецярых кiтайцаѓ i прабуркавала:
  -На прасторах Радзiмы цудоѓнай,
  Гартуючыся ѓ бiтвах i працы...
  Мы склалi радасную песню,
  Аб вялiкiм сябру i правадыру!
  I ваяѓнiца кiнула босымi пальчыкамi ножак, забойны падарунак смерцi. I парвала масу супернiкаѓ.
  Анжалiка таксама разбурала ворагаѓ. Яна прабiла з аднаго стрэлу чацвярых непрыяцеляѓ i вякнула:
  - Мы ѓсiх пераможам абавязкова, i будзе камунiзм!
  I ваяѓнiца зноѓ шпурнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак анiгiляцыi. I столькi кiтайцаѓ аказалася зараз знiшчана.
  Гэта проста было як бы супер.
  Абедзве дзяѓчыны вельмi прыгожыя. Алiса бландына, а Анжалiка рудая. Яны ѓвогуле проста супер.
  I страляюць па ворагах у самую гушчу арды.
  Алiса ѓзяла i праспявала:
  - Сонечны круг,
  Неба вакол...
  Гэта малюнак дзяѓчынкi!
  I ваяѓнiца голай пяткай узяла i падкiнула выбухны пакет з вугалю. Якi масу кiтайскiх байцоѓ узяѓ i парваѓ.
  Анжалiка адзначыла са смяшком, i выскалiѓшы зубкi, якiя ѓ яе нiбы буйны жэмчуг:
  - Гэта проста цудоѓна!
  I таксама босыя пальчыкi рудай дзяѓчынкi як запусцяць выбуховыя пакуначкi з агрэсiѓнай сумессю знiшчэння.
  Вось гэта дзяѓчынкi - выбiтны пiлатаж. Яны паказваюць свой найвялiкшы i агрэсiѓны клас.
  Алiса ѓзяла i прачырыкала, выскалiѓшы зубкi:
  Намалявала я на лiстку,
  Круг падпiсаѓшы на дошцы!
  I зноѓ яе босая, хупавая ножка шпурляе нешта з вельмi забойнай сiлай.
  I масай разбурэння - забiваючы кiтайцаѓ.
  Анжалiка прабуркавала, падмiргваючы:
  - Гэта ѓсё будзе такiм - феерычным!
  I яе голая, круглая, ружовая пятка як цвiкоѓ.
  Ваяѓнiцы, зразумела, не даюць кiтайцам захлiснуць iх хваляй. А тыя ѓсё напаѓзаюць.
  Вялiкая колькасць воiнаѓ паднябеснай iмперыi. I яны ѓсё пруць i пруць, i атакую з найвялiкшым азартам.
  Анжалiка пляснула ѓ далонi i праспявала:
  - Велiч рускую прызнае планета,
  Ударам мяча разбурылi фашызм...
  У паэмах дзяѓчынак перамога апетая,
  I веру пабудуюць яны камунiзм!
  I ваяѓнiца як возьме i плюне... I клякса магiчнай плазмы разам вырасла, i накрыла кiтайцаѓ.
  Вось гэта скажам так - дзяѓчыны што трэба.
  Алёнка ж тое з аѓтаматаѓ па кiтайцах страляе. То мячамi iх сячэ...
  А калi ѓ яе руках як па ѓзмаху чароѓнай палачкi паѓстаѓ кулямёт. I яна давай рэзаць ворагаѓ.
  Вось ужо Алёнка выкошвала кiтайцаѓ, не даючы iм нiякай лiтасцi.
  I дзяѓчынка шпурнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак смерцi, i раскiдала воiнаѓ паднябеснай iмперыi.
  Пасля чаго праспявала:
  - Я наймацнейшая дзяѓчына свету,
  Стромкi ѓладар зямнога эфiру!
  Анюта гэта пацвердзiла:
  - Ды круты ѓладар!
  I ѓзяла босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойны падарунак смерцi, i столькi кiтайцаѓ зараз паклала.
  Вось такая дзяѓчынка.
  А яшчэ i з пунсовых саскоѓ як зарадзiць маланкi. I воiны паднябеснай iмперыi валяцца нiбы снапы сена.
  Анюта ѓзяла i праспявала:
  - Слава эпосе рускiх цароѓ,
  Ты супостата народ разбi!
  Вось так дзяѓчынкi i працуюць. I Ала рудая прыгажуня з iмi. I з лалавых саскоѓ капiтальна разрады маланак паддае. I прыносiць татальную смерць.
  Ала праспявала, выскаляючыся:
  Не абламаць хвацкай дзяѓчынцы крылы,
  Няма жалю ѓва мне i не спыта...
  Я не люблю гвалту i бяссiлля,
  Вось толькi шкада ѓкрыжаванага Хрыста!
  Вось такая яна баявая i агрэсiѓная, поѓная энергii ваяѓнiца.
  Марыя таксама з клубнiчных саскоѓ зарад пульсарам. Масу байцоѓ Кiтая спалiць, i прабуркуе:
  - Гэта мая касмiчная моц!
  I яе вочкi блiснуць маланкамi.
  А босыя ножкi кiнуць падаруначак анiгiляцыi. Вось гэта дзяѓчынкi - найвышэйшы самы клас.
  Алiмпiяда дзяѓбала супернiка. Яна пры гэтым выкарыстоѓвала i вогненныя пульсары са сваiх буйных саскоѓ.
  Дзяѓчына-волаты працавала з вялiзным паскарэннем. I не давала нiкому нiякiх шанцаѓ.
  I ваяѓнiца шпурляла босымi пальчыкамi ножак вельмi нават разбуральныя падарункi смерцi.
  I пры гэтым напявала:
  - Радзiма i войска гэта два слупы,
  На якiх i стаiць планета...
  Грудзi абаронiм, мы цябе краiна,
  Усiм народам раць твая апетая!
  I зноѓ яе саскi-памiдоры запускаюць падарункi каласальнай забойнай сiлы.
  Лiзавета з танка таксама вядзе агонь. Яна страляе, нацiскаючы пунсовымi саскамi на кнопкi, i вiскоча:
  - Няма мяне мацней, усiх парву на часткi!
  I мiргвае сваiм напарнiцам.
  Алена з гэтым пагадзiлася, нацiснуѓшы на кнопку сваiм малiнавым саском i са ствала выплюнула снарадам, раздзiраючы кiтайцаѓ:
  - За нашу Радзiму камунiзму!
  I ваяѓнiца падмiргнула сапфiравымi вочкамi.
  Кацярына адзначыла, пасылаючы ѓ супернiкаѓ забойныя падаруначкi рэальнай смерцi:
  - Камунiзм - гэта навука!
  I зноѓ нацiснула на кнопку рубiнава саском.
  Еѓфрасiння заявiла, ваюючы з вялiкай упартасцю з супернiкам, i выкарыстоѓваючы клубнiчныя соску:
  - Вера наша ѓ светлую будучыню, не адмаѓляе i слаѓнага мiнулага нашай iмперыi!
  Лiзавета з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Як славiлi цара, так i будзем славiць!
  I ваяѓнiца паказала доѓгi язычок.
  Кацярына заѓважыла, пальнуѓшы ѓ дадзеным выпадку нацiснуѓшы на кнопку джойсцiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - I ад Чудскiх берагоѓ,
  Да ледзяной Калымы,
  Усё гэта наша Зямля,
  Усё гэта мы!
  Еѓфрасiння лупанула, зноѓ ужыѓшы клубнiчны сасок i прабуркавала, падморгваючы:
  - Мая вялiкая сiла,
  Я скрышу кракадзiла!
  А вось яшчэ дзяѓчынкi атакуюць. Сярод iх i Наташа i Зоя.
  Вось дзяѓчыны ѓзялi i з гаѓбiцы як зарад такiм разбуральным падарункам смерцi.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бомбы ляцяць i ракеты,
  Самы вялiкi пiяр...
  У песнях народа апеты,
  Страшны абрынуты ѓдар!
  Зоя агрэсiѓна заявiла:
  - Магутны ѓдар - добра!
  I ѓзяла, i нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi. Вось такiя яны ѓсе баявыя прыгажунi.
  Алег Рыбачэнка на сцяне. Несмяротны хлопчык, на выгляд гадоѓ дванаццацi кiдае босымi пальцамi ног iголкi. I дзiвiць надыходзячых кiтайцаѓ. Адразу тузiн.
  Кiдае босымi пальцамi ножак iголкi i Маргарыта. Дзяѓчынка вынiшчае супернiкаѓ i пiшчыць:
  - Мая вялiкая сiла!
  I адважна ваюе.
  Наташа таксама босымi пальцамi ножак як кiне магутны бумеранг. Як раскрышыць супернiкаѓ, i прапiшчыць:
  - У iмя вялiкай славы!
  Далей ужо Зоя сячэ мячамi кiтайцаѓ, i заадно кiдае босымi ножкамi iголкi з атрутай. I напявае сабе:
  - На прасторах Русi,
  Мы здолеем усiх выратаваць!
  I зноѓ мячы апускаюцца на супернiкаѓ. I калi ѓжо сякуць, то без усялякага жалю.
  А вось калi Аѓрора пачала разбураць, i кiдаць босымi пальцамi ножак бумерангi, то гэта i зусiм поѓнае знiшчэнне. I кiтайцы забiтыя падаюць пад ударамi рудай д'ялiцы.
  А дзяѓчына раве:
  - Усё паламаю i разарву!
  I абедзвюма мячамi як возьме i сячэ!
  А ад яе босай пяткi ляцiць востры, i колючы дыск. Гэта ѓвогуле дзяѓчына татальнай смерцi.
  А вось i Святлана ѓ вырашальным баi. Як давай мучыць кiтайцаѓ, i рассякаць iх на дробныя кавалкi мячамi.
  Пракруцiла дзяѓчына матылька, i сем воiнаѓ паднябеснай iмперыi засечана.
  А затым ад босых пальцаѓ ножак i ляцяць вострыя, атрутныя iголкi. I дзiвяць кiтайцаѓ.
  Алег Рыбачэнка дзярэцца з жоѓтымi ваярамi. Яго мячы мiльгаюць нiбы прапелер.
  Хлопчык са смакам спявае:
  - Я буду наймацнейшым чэмпiёнам свету,
  Мы пераможам Амерыку, Кiтай!
  I зноѓ хлопчык кiдае босымi пальцамi дзiцячых ножак вострыя гульнi. I падаюць адразу два тузiны забiтых кiтайцаѓ.
  Вось такая бiтва. У рэальнай гiсторыi, царская Расiя дапятроѓскiх часоѓ страцiла частку сваёй тэрыторыi. Але тут рускiя вiцязi ваююць i не збiраюцца саступаць.
  Алег Рыбачэнка б'ецца i спявае:
  - Але мы вiцязi поѓныя рускага духу,
  Катам нiколi не пачуць, наш здушаны стогн!
  I зноѓ хлопчык кiдае вельмi вострыя, i з моцным, звараным ведзьмамi атрутай, вельмi тонкiя iголкi!
  Дзяѓчынка Маргарыта побач з iм. I таксама яе ножкi шпурляюць такiя забойныя iголкi. А рукi сякуць нападаючых кiтайцаѓ. Ваяѓнiца разбурае супастаѓ, i напявае:
  - Я такая крутая, нiбы дэман усiх краiн...
  Дзiма, Дзiма, Бiлан! Дзiма, Дзiма Бiлан!
  Уладар усiх краiн!
  Наташа таксама сячэ кiтайцаѓ i напявае:
  - У вячэрняй свiтанку, не дамо перамагчы Сатане!
  I ад яе босых ножак таксама ляцяць забойныя iголкi.
  Далей ворагаѓ разбурае Зоя. I ад гэтай дзяѓчыны нiбы зыходзяць флюiды каласальнай энергii.
  I ад босых ножак прыгажунi ляцяць бумерангi, i вострыя iголкi.
  Ваяѓнiцы ежыць:
  - Я вялiкая басаногая мара i прыгажосць!
  I зноѓ шпурне ѓ супернiкаѓ нешта надзвычай забойнае.
  А вось калi Аѓрора праводзiць млын i ссякае кiтайцаѓ, то гэта i зусiм - вышэйшы пiлатаж анiгiляцыi.
  А потым рудая кiне босымi пальцамi ног пранiзлiвыя iголкi. I падаюць забiтыя жоѓтыя ваяры.
  А вось калi Святлана лупiць. I адначасова ад яе голых ножак ляцiць цэлы пучок iголак, якiя ѓсё пранiзваюць i забiваюць.
  А ваяѓнiцы пiшчыць:
  - Так, так, так - атрымай фашыст у пятак!
  I яе босыя ножкi зноѓ па кiтайцах забойнае выкiнуць.
  Наташа, секчы жоѓтых воiнаѓ мячамi, заѓважыла:
  - З фашыстамi было i лягчэй, i цяжэй!
  Святлана, правёѓшы млын, заѓважыла:
  - А з намi дзяѓчатамi заѓсёды лёгка!
  Аѓрора, прайграла прыём веер, i буркнула:
  - А са мной наогул не засумуеш!
  I ад яе босых ножак ляцiць забойнае джала.
  А Зоя як возьме i прапiшчыць:
  - Мы не тараканы, мы дзяѓчаты - вялiкай славы!
  I зноѓ ад яе босых ножак нешта вылецiць, i па непрыяцелю прыкладзецца.
  Дзяѓчынкi ѓзялi за працу на сумленне.
  Гэта крэпасць амаль адзiны апорны пункт рускiх у гэтым раёне. Ёсць яшчэ пара якiя будуюцца гарадоѓ. Добра, што кiтайцы не сунулiся за Амур. Але Расея ѓ рэальнай гiсторыi кавалак сваёй тэрыторыi страцiла. Вельмi агрэсiѓная дынастыя ва ѓладзе ѓ Кiтаi. Аднак дзяѓчыны гэта тое, што здольна i Люцыпара палiцы звярнуць ва ѓцёкi.
  Алег Рыбачэнка сячэ кiтайцаѓ. I пры гэтым хлопчык спявае:
  - Найвысокi будзе клас...
  I вось ляцiць кiнуты босай ножкай хлопчыка бумеранг i лямант:
  - Усiх пасячэ дзiкабраз!
  Маргарыта таксама кiнула ѓ супернiка тое, што з'яѓляецца забойствам. Размалявала яго на часткi, i пiскнула:
  - Я басаногая мара i вялiкая прыгажосць!
  I яе ножка кiдае дзiкiя дыскi.
  Далей у баi Наташка. I таксама ѓ непрыяцеля кiдае тое, што расколвае супернiкаѓ.
  I робiць гэта вельмi спрытна.
  А яе босыя ножкi шпурляюць чарговыя, забойныя iголкi.
  Далей у Зоя ѓ баi. I таксама кiдае ѓ супернiка, рознага роду свастыкi i бумерангi.
  I выкошвае непрыяцеля.
  Пасля чаго як правае:
  - Слава добраму цару!
  А вось у баi i Аѓрора. Таксама непрыяцеляѓ з Кiтая нiшчыць. I калi ѓжо кiне, то кiне забойнай сiлай.
  I пры гэтым праспявае:
  - Ды ѓ iмя рускай Зямлi!
  I таксама ад яе босых ножак разлятаюцца забойныя зарады.
  Святлана таксама спуску непрыяцелю не дае. I ад яе босых ножак ляцiць тое, што прыносiць вiдавочную смерць.
  I ваяѓнiца напявае:
  - Не саступiм нiколi! Не прыйдзе на Русь бяда!
  I зноѓ кiтайцаѓ як закране. I возьме без цырымонiй пасячэ.
  Шасцёрка ваяѓнiкоѓ i ваяѓнiц б'е моцна. I сячэ непрыяцеля, i кiдае босымi ножкамi.
  Алег Рыбачэнка рубячы кiтайцаѓ, праспяваѓ:
  - Зорны баец, дарма трубiць твой рог -
  Край твой далёкi ѓ сумнеѓнай славе...
  Полымя бiтвы дрыжыць памiж радкоѓ -
  У аднабаковай гульнi без правiл!
  I босы ножкi хлопчыка ляцiць чарговы бумеранг, якi цэлай тузiне кiтайцаѓ перарэзаѓ глоткi.
  Хлопчыка як бачым баец.
  I Маргарыта таксама ѓ бiтве. I так яе босыя ножкi працуюць. Яна нiшчыць непрыяцеляѓ без усялякiх сумневаѓ вельмi крута.
  I яе мячы нiбы каты.
  Ваяѓнiца ежыць:
  - Ды будзе слава!
  Наташа таксама вядзе агонь босымi ножкамi, i кiдае забойнае. А заадно i мячамi актыѓна сячэ.
  Адначасова пiшчыць:
  - Мой антураж - казённы экiпаж!
  Далей у баi Зоя. Таксама чартоѓка найвышэйшага ѓзроѓню анiгiляцыi. Як правядзе мячамi матылька. А затым возьме i босымi ножкамi паражаючыя элементы кiдае.
  Пасля чаго прае:
  - Войска радуецца - наступаючы!
  I цэлы шэраг скошаных кiтайцаѓ падае.
  Дзяѓчына сабе спявае:
  - Зоя любiць забiваць! Ах, гэтая Зоя!
  А вось i Аѓрора ѓ iмклiвым наступе. Або дакладней агрэсiѓнай абароне. I пры дапамозе босых ножак выбiвае непрыяцеляѓ.
  А заадно i пiшчыць. А калi пройдуць яе шаблi нiбы лопасцi культыватара, то тры тузiны кiтайцаѓ разарвуць на кавалкi!
  А Аѓроры правiшча:
  - Мiлагучныя акорды, сцяг Расii вельмi ганарлiвы!
  I вось яе голая пятка як угодзiць кiтайскаму генералу ѓ падбародак. Той возьме i завалiцца.
  Зоя ѓ баi агрэсiѓная. Сячэ сабе непрыяцеляѓ, i вiшча:
  - Усiх сумнем i прыб'ем!
  I ад босых ножак такiя кiнжалы ляцяць.
  Святлана таксама спуску нiкому не дае. I нiшчыць непрыяцеляѓ, нiбы каса траву зразае. Кiтайцы завальваюцца.
  Дзяѓчына вiскоча:
  - Шалёная iголка! Вунь з двара!
  
  БОКС I КРУТАЯ ПАЛIТЫКА РЫНГУ
  Сяргей Ляховiч атрымаѓ у баксёрскiм паядынку перамогу на Шэранам дэ Бiрсам. Ён перастукаѓ яго па ачках, i не прапусцiѓ накаѓтуе ѓдару.
  I правёѓ першую абарону тытула.
  Гэта прывяло да некаторых перамен у агульным графiку баёѓ. Замест абавязковай абароны супраць Чагаева, Мiкалай Валуеѓ i Сяргей Ляховiч вырашылi спачатку правесцi бой па аб'яднаннi тытулаѓ у суперцяжкай вазе.
  Гэты бой i сапраѓды быѓ бы вельмi цiкавым. У Сяргея Ляховiча толькi адна параза, у Мiкалая Валуева i зусiм сорак шэсць перамог запар. I ён вiдавочны фаварыт.
  I прызавы фонд за гэты бой для абодвух баксёраѓ рэкордны ѓ дзесяць мiльёнаѓ долараѓ на дваiх.
  Бой прайшоѓ у ЗША... Нажаль публiка была расчараваная. Сяргей Ляховiч траѓмiраваѓ правую руку i злiѓ усе дванаццаць раундаѓ па ачках. Але i Мiкалай Валуеѓ не блiснуѓ. I не змог свайго супернiка адправiць нi ѓ накаѓт, нi нават у накдаѓн.
  Але тытулы аб'яднаѓ i здолеѓ атрымаць сорак сёмую перамогу запар.
  Бой з Чагаевым быѓ перанесены. Затым у Чагаева ѓзнiкла запаленне i Валуеѓ правёѓ бой з iншым, не надта вядомым сапернiкам. I не занадта пераканаѓча адолеѓ яго па ачках. А потым бой з Султанам Iбрагiмавым. Вельмi канкурэнтнай аказаѓся паядынак. Многiя нават лiчылi, што Султан Iбрагiмаѓ яго выйграѓ. Раздзельным рашэннем суддзi ѓсё ж аддалi перамогу Валуеву. I ён зраѓняѓся з Рокi Марчыалi па колькасцi перамог запар - сорак дзевяць.
  Далей абавязковая абарона з Русланам Чагаевым... Але зноѓ паядынак сарваѓся. I зноѓ Руслан Чагаеѓ з траѓмай i па-за гульнёй.
  Свой юбiлейны пяцiдзесяты бой (калi вядома ж не лiчыць таго, што адзiн паядынак Валуева быѓ аб'яѓлены несапраѓдным!) рускi гiгант правёѓ супраць Руiса. Гэта быѓ паѓторны паядынак. У першым Валуеѓ не пераканаѓча перамог раздзельным рашэннем суддзяѓ. А тут другi бой-рэванш.
  Многiя думалi, што Мiкалай Валуеѓ палепшыць свой вынiк. I што будзе крута... Але зноѓ рускi гiгант выглядае не лепшай выявай, i атрымлiвае вельмi спрэчную перамогу па ачках, i iзноѓ паасобным рашэннем суддзяѓ.
  Потым яшчэ бой з Холiфiлдам. Гэты баец сапраѓдная легенда. Але яму ѓжо сорак шэсць год, i ѓ яго шанцы нiхто не верыць. А ѓ Мiкалая Валуева пяцьдзесят перамог запар i нiводнай паразы. Ён пабiѓ рэкорд Рокi Марчыалi i валодае двума чэмпiёнскiмi паясамi ѓ суперцяжкай вазе.
  Зноѓ бой ... I зноѓ Мiкалай Валуеѓ з цяжкасцю вымучыѓ перамогу па ачках.
  I таксама паасобным рашэннем суддзяѓ. Але затое палепшыѓ свой рэкорд, пяцьдзесят адна перамога - запар! Гэта пагадзiцеся - вельмi крута.
  А вось яшчэ i добраахвотная абарона супраць Дэвiда Хэя. Мiкалай Валуеѓ ужо з 1993 года не мае нiводнай паразы. Вось ён зноѓ у баi...
  Зноѓ паядынак, дзе Мiкалай-кувалда не блiскае i саступае супернiку ѓ хуткасцi.
  Але затое цудоѓна трымае ѓдар. Выяѓляе ѓстойлiвасць. I ѓ вынiку суддзi зноѓ аддаюць Мiкалаю Валуеву перамогу, раздзельным рашэннi. I вядома ж вельмi спрэчную...
  Але рэкорд Рокi Марчыла абноѓлены. Пяцьдзесят дзве перамогi запар.
  I сапернiк новыя намячаецца: Вiталь Клiчко, якi хоча атрымаць адразу два паясы ѓ аб'яднальным баi.
  Але перамовы неѓзабаве зайшлi ѓ тупiк. Вiталь Клiчко бiѓся з Сасноѓскiм.
  А Мiкалай Валуеѓ бiѓся з Морэкам, баксёрам моцным, але шмат разоѓ бiтым.
  I гэтая перамога Мiкалая Валуева, ужо 53. Запар апынулася непераканаѓчай i зноѓ без накдаѓн i па ачках, паасобным рашэннем суддзяѓ.
  Тым не менш рэкорд быѓ абноѓлены. I Мiкалай Валуеѓ ужо шаснаццаць гадоѓ не ведаѓ паражэнняѓ - рэкорд для суперцяжкай вагi. I пяцьдзесят тры перамогi запар - рэкорд сярод усiх вагавых катэгорый.
  А бой з Вiталём Клiчко i аб'яднаннi тытулаѓ так i не адбыѓся.
  У Мiкалая Валуева знайшлi ѓ галаве дабраякасную пухлiну i ён быѓ вымушаны завяршыць баксёрскую кар'еру.
  За яго паясы бiлiся Дэвiд Хэй i Уладзiмiр Клiчко. I Клiчко-малодшы перамог.
  А вось Мiкалай Другi як баксёр фармальна пабiѓ рэкорд Рокi Марчыалi, i якi валодае двума паясамi, i яшчэ нi разу не бiты, быѓ ужо ѓ немалой славе.
  I замест "Адзiнай Расеi", Мiкалай Валуеѓ вырашыѓ стварыць сваю ѓласную партыю. Назваѓ яго - "Вялiкi скачок". I здолеѓ сенсацыйна прайсцi ѓ Дзярждуму ѓ 2011 годзе. А потым i прыняѓ удзел у выбарах прэзiдэнта 2012 года. I зноѓ сенсацыя, другое месца, i выхад у другi тур супраць Уладзiмiра Пуцiна.
  Вось гэта да! Мiкалай Валуеѓ стаѓ новай, яскравай, палiтычнай зоркай. Народу прыелiся старыя, палiтычныя прастытуткi i ён пайшоѓ за новым палiтыкам i баксёрам.
  Уладзiмiр Пуцiн праѓда змог у другiм туры адолець Мiкалая Валуева, але яго перавага аказалася зусiм невялiкай.
  А вось у камунiстаѓ з прычыны правалу Зюганава адбыѓся пераварот i новым старшынёй КПРФ стаѓ Сяргей Удальцоѓ.
  Гэта малады i энергiчны чалавек учынiѓ сапраѓдную буру супраць Уладзiмiра Пуцiна. I хваляваннi былi вельмi сур'ёзныя. Масавыя сутыкненнi з палiцыяй. Ужыванне дубiнак. Збiццё i нават ахвяры сярод затрыманых.
  Так што алiмпiяда ѓ Сочы аказалася сарванай. Потым ва Украiне прайшоѓ майдан. Януковiч быѓ скiнуты. Пуцiн ва ѓмовах унутранай нестабiльнасцi не стаѓ захоплiваць Крым. I на Данбасе не было вайны.
  Украiна на чале з Парашэнка перажывала ѓздым.
  Вiталь Клiчко, якi спынiѓ сваю кар'еру ѓ боксе, вырашыѓ вярнуцца.
  I вось яму ѓдалося накаѓтаваць Стывенсана. I стаць чацвёрты раз чэмпiёнам у суперцяжкай вазе, паѓтарыѓшы рэкорд Холiфiлда. Потым Вiталь правёѓ яшчэ адну абарону супраць Крыса Арэолы. Такi бой рэванш i зноѓ адправiѓ супернiка ѓ накаѓт.
  Але затым з прычыны загружанасцю пасадай мэра Кiева, усё ж такi вымушаны, быѓ завяршыць сваю слаѓную кар'еру.
  Уладзiмiр Клiчко, хоць i не зусiм пераканаѓча, але змог абаранiць свой тытул супраць Тайсана Ф'юры. А потым накаѓтаваѓ свайго суайчыннiка Глазкова. А далей правёѓ яшчэ i абарону супраць Браяна. I пабiѓ рэкорд Джо Луiса па колькасцi чэмпiёнскiх перамог.
  Але застаецца яшчэ адзiн пояс. Якi заваяваѓ Дэнацей Уайдэр. Гэты баксёр унiкальны - уся кар'ера з адных накаѓтаѓ. Цэлых сорак накаѓтаѓ запар - гэта крута! А Уладзiмiру Клiчко ѓжо сорак адзiн год. I зразумела гэты аб'яднаѓчы паядынак выклiкаѓ каласальную цiкавасць.
  I ѓпершыню з часоѓ бою з Пiтэрам Уладзiмiр Клiчко не бясспрэчны фаварыт.
  Але вось бой з Дэнацеем. Абмен накдаѓнамi. I ѓсё ж перамога ѓ канчатковым вынiку, няхай нават i паасобным рашэннем суддзяѓ Уладзiмiра Клiчко.
  Так Уладзiмiр Клiчко ѓпершыню ѓ суперцяжкай вазе аб'яднаѓ усе чатыры асноѓныя паясы. I гэта ѓнiкальнае дасягненне...
  Уладзiмiр Клiчко правёѓ яшчэ рэванш з Уайдэрам, змог гэтым разам адправiць яго ѓ накаѓт, i паказаць, што ѓзрост спорту не перашкода. Перамог таксама яшчэ Паркера.
  Але потым усё ѓжо восенню 2018 года ѓ сорак два гады прайграѓ Энтанi Джошуа ѓ драматычным паядынку.
  Гэта бой быѓ супер... Уладзiмiр Клiчко больш за чатырнаццаць гадоѓ не прайграваѓ, але Энтанi ѓсё ж здолеѓ узяць уверх i заваяваць усе чатыры паясы.
  Адзiнае суцяшэнне Уладзiмiра Клiчко, што яго цёзка Уладзiмiр Пуцiн таксама выбары 2018 года прайграѓ. Прычым, перамог не Мiкалай Валуеѓ, на якога мода ѓжо прайшла, а камунiст - Сяргей Удальцоѓ.
  Прычына паразы была ѓ тым, што з-за падзення коштаѓ на нафту i газ эканамiчнае становiшча Расii пагоршылася. А эфект ад акупацыi Крыма не мог спрацаваць. Так што стала ѓсё iнакш. Зноѓ вярнулiся камунiсты. I зноѓ над Крамлём Чырвоны сцяг.
  Уладзiмiр Клiчко, зрэшты, аднавiѓ кар'еру. Каранавiруса ѓ свеце не было, i ѓ 2020 годзе вялiкi баксёр змог пабiць Руiса-малодшага i зноѓ стаць чэмпiёнам свету. Потым ён абаранiѓ ад Руiса-малодшага свой тытул. Але бой рэванш зноѓ апынуѓся за Энтанi Джошуа.
  Уладзiмiр Клiчко, якi пабiѓ шмат рэкордаѓ зноѓ аб'явiѓ аб завяршэннi кар'еры.
  Хоць яму ѓдалося ѓстанавiць яшчэ адзiн рэкорд - стаць самым узроставым абсалютным чэмпiёнам свету.
  I гэта таксама вялiзнае дасягненне.
  Потым яшчэ i Вiталь Клiчко правёѓ выставачны бой з Холiфiлдам.
  Свет iшоѓ па сваiм шляху.
  Новым абсалютным чэмпiёнам свету сярод суперцяжэй стаѓ Аляксандр Вусiк сенсацыйна перамогшы Энтанi Джошуа. А потым абаранiѓ супраць яго тытул.
  Але вось Уладзiмiр Клiчко нечакана восенню 2022 года вярнуѓся. I ваяваѓ з Вусiка, дзеля чарговага рэкорду.
  I гэты бой пабiѓ усе дасягненнi ранейшыя ѓ драматызме i плынi.
  I Уладзiмiр Клiчко зноѓ сенсацыйна перамог. I зноѓ завалодаѓ усiмi паясамi. I чацвёрты раз стаѓ чэмпiёнам свету.
  Сапраѓды ѓ боксе гераiчнасць не мае ѓзросту.
  Жыццё iдзе сваёй чаргой, але сапраѓдныя героi не старэюць!
  
  Гiтлер рукi прэч ад габрэяѓ
  АНАТАЦЫЯ
  У Адольфа Гiтлера наступiла прасвятленне, i ён перастаѓ пераследваць габрэяѓ. У адказ, саюзнiкi заключылi з Трэцiм Рэйхам бестэрмiновае перамiр'е. I зараз СССР даводзiцца ваяваць на адзiн фронт, а сiлы вельмi нават няроѓныя.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Вось напрыклад, мiр у якiм ЗША прапанавалi ѓ сакавiку 1943 гады Гiтлер угоду: ён спыняе пераслед габрэяѓ, наѓзамен саюзнiкi аб'яѓляюць бестэрмiновае перамiр'е. Фюрар прайграючы бiтву за Афрыку, i быѓшы разгромленым пад Сталiнградам, змушаны пагодзiцца. Ну, а ЗША свой разлiк - няхай абодва дыктатары i таталiтарныя краiны анiгiлююць адна адну. А то СССР неяк надта ѓжо рашуча надыходзiць.
  Глядзi яшчэ ѓ Еѓропе раней, чым ЗША акажацца. Брытанiя натуральна без Амерыкi, адна ваяваць не жадае. Ды i акрамя таго Чэрчыль таксама, прыходу чырвоных у Еѓропу баiцца.
  Карацей кажучы, дамовiлiся. Гiтлер спынiѓ пераслед i знiшчаць яѓрэяѓ, а саюзнiкi згарнулi з 1 красавiка ѓсе бамбардзiроѓкi i баявыя дзеяннi. Але гэта зразумела яшчэ не ѓсё. Цiшком сёе-тое сталi прадаваць i фашыстам. А СССР зараз не атрымлiваѓ бясплатнай дапамогi, а мог купляць толькi за золата.
  На Захадзе наступiла поѓнае зацiшша. На ѓсходзе вайна iшла ѓ асноѓным у паветры. На сушы таксама пакуль паѓза. Немцы рыхтавалi наступ на Курскай дузе, Чырвоная армiя стаяла ѓ абароне i закопвалася ѓ зямлю.
  Але перамiр'е на захадзе сёе-тое змянiла. Па-першае, немцы сталi куды мацнейшымi ѓ паветры, амаль палову iх авiяцыi да гэтага адцягваѓ Захад.
  Па-другое, Гiтлер зараз не так спяшаѓся наступаць. Яму вельмi хацелася, каб у баях прайшлi выпрабаваннi яшчэ i "Тыгр"-2, i "Леѓ" i асаблiва "Маѓс".
  "Тыгр"-2 стаѓ паступаць у серыйную вытворчасць раней за ѓсiх яшчэ ѓ траѓнi. Але ѓ яго была лягчэйшая, у менш абароненая вежа Паршэ. "Маѓс" толькi ѓ чэрвенi прайшоѓ выпрабаваннi, якiя паказалi здавальняючыя вынiкi. Працы над танкам "Леѓ", аднавiлiся па-новаму. Але патрабавалася перарабiць машыну, пад больш магутны рухавiк ад "Маѓса", i ѓзмацнiць бранiраванне бартоѓ. "Маѓс" i "Леѓ" вiдавочна не паспявалi да наступу, а "Тыгр"-2 яшчэ меѓ патрэбу ѓ навучаннi экiпажаѓ i серыйным разгортваннi. Акрамя таго ѓ серыю запусцiлi i "Ягдпантэру", i спешна распрацаваную "Пантэра"-2. Апошняя машына мела падобнае з "Пантэрай", узбраенне, але вялiкую таѓшчыню бартавой i лабавой бронi, што i вага павялiчыла. Але i "Пантэры"-2 не паспявалi да пачатку бiтвы.
  Цярпенне Сталiна лопнула i 5 жнiѓня 1943 г. Чырвоная армiя сама перайшла ѓ наступ.
  На гэты раз перавага савецкiх войскаѓ у колькасцi была меншай, чым у рэальнай гiсторыi. Немцы змаглi вывесцi свае войскi з Афрыкi i больш сiл перакiнулi з Еѓропы. Асаблiва дадалося зенiтак. Ды i танкаѓ было больш, i агульны выпуск узбраенняѓ, без бамбардзiровак саюзнiкаѓ аказаѓся вышэй.
  I абарона магутная. Асаблiва моцныя немцы на поѓднi, дзе Майнштэйн i iх асноѓныя сiлы. Там Чырвоная армiя спрабавала наступаць, але без поспеху. Яе атакi практычна адразу ж захлынулiся. Ды i нямецкiя "Тыгры", "Пантэры", "Фердынанда", вельмi моцныя ѓ абароне, i горш у нападзе.
  На арлоѓскiм напрамку немцы былi крыху слабейшыя. А Чырвоная Армiя наадварот асноѓны ѓдар нанесла менавiта там. Так што дабiцца ѓдалося большага.
  Але ѓсё роѓна абарона ѓ немцаѓ развiта ѓ iнжынерным стаѓленнi, танкi i самаходкi выдатна сябе паказваюць у абароне, ды i што iстотна, у небе ѓ рускiх няма перавагi. Хутчэй нават наадварот, хоць Фоке-Вульф i не зусiм апраѓдаѓ сабе, але Ме-109 мадыфiкацыi "Г", нядрэнны працоѓны конiк, i галоѓнае яго шмат. I асы даволi моцныя. Вось Хафман стаѓ новай ѓзыходзячай зоркай Люфтвафэ. Ды i з гаручым у немцаѓ лягчэй, сёе-тое з нафтапрадуктаѓ прадаюць ЗША i Брытанiя. Ды i Румынiю саюзнiкi не бамбуюць, ды i заводы сiнтэтычнага бензiну таксама.
  У паветры пакуль узяць уверх не ѓдаецца. Праѓда з Фокке-Вульфам савецкiя асы змагаюцца нядрэнна, тым больш машыне апынуѓся вiдавочных дэфект бакi з гаручым не запаѓняюцца iнэртным газам i iх лягчэй падпалiць. Праѓда сама машына даволi магутная ѓзбраеннем i пры правiльнай тактыцы можа быць небяспечная. I як франтавы бамбавiк нядрэнная, у два разы больш нясе бомбаѓ, чым ПЕ-2.
  Чырвоная армiя рухалася павольна. Гiтлераѓцы чаплялiся за кожны населены пункт i мелi глыбокаэшаланаваную абарону. Ды i яшчэ новыя сiлы падцягвалi ѓ бой. Вось i пара "Маѓс", прыняла ѓдзел у бiтве. Але ѓсё ж праз паѓтара месяца Чырвоная армiя акружыла Арол, i нямецкiя войскi пакiнулi горад. Арлоѓскi выступ быѓ зрэзаны, але на гэтым пакуль поспехi Чырвонай армii i абмежавалiся. Надзеi звязвалiся з зiмой. Калi баяздольнасць немцаѓ рэзка падала.
  Сталiн выступiѓ са зваротам, i адзначыѓ, што немцам за лета не ѓдалося захапiць i пядзi савецкай зямлi, а Чырвоная армiя адбiла Арол, i пацяснiла фрыцаѓ, а ѓ халодны час нас чакаюць новыя перамогi.
  I сапраѓды, нямецкая тэхнiка i салдаты зiмой ваявалi слабей. Чырвоная армiя змаглi прарваць абарону фрыцаѓ на поѓднi, i рушаць наперад да Дняпра. Поспеху ѓдалося дабiцца i ѓ цэнтры. Пад Ленiнградам таксама фашыстаѓ пабiлi ѓ студзенi i дэблакiравалi горад. Праѓда наступiла вясна, i фрыцы змаглi спынiць Чырвоную Армiю на Дняпры.
  Надвор'е стаяла халоднае, прыляцелi прыгажунi якраз дваццаць пятага снежня. Iдзе снег i накручвае кудзеркi вецер. Ды i месца яны сабе выбралi не самае цёплае - проста пад Ленiнград.
  Па прыбыццi, дзяѓчаты ѓ бiкiнi зладзiлi сабе прабежку па гурбах. Сапраѓды, сапраѓдныя арыйкi павiнны паказаць, што iм не страшны нiякi, нават самы люты холад. Разам з iмi бег хлопчык-нiндзя, якi прыбыѓ з Японii, якога ѓсе называлi Карась.
  Гэты дзяцюк праславiѓся ѓдзелам у спецыяльных аперацыях. Прыемныя ѓсходнiя рысы, разам са светлымi валасамi, атрыманымi ѓ спадчыну ад невядомага бацькi, рабiлi хлопчыка вельмi прыгожым.
  Дзяѓчаты нават будавалi яму ѓ адказ вочкi, хаця Карась, мабыць, iм пакуль не пара. Але рэльеф мускулатуры, нiбы дрот, i бяжыць, што за iм не ѓгнацца нават гэтым загартаваным i ѓсё якiя зведалi тыгрыцам.
  Дзяѓчаты пасля родаѓ, на трэнiровачнай базе цалкам аднавiлi форму, але вытрымлiваць такi ледзяны тэмп, не кожнаму супермэну дадзена.
  Стэлла, якая паспела, як i Магда фон Зiнгер пабiцца з рускiмi, заѓважыла:
  - Маразы i снягi iх галоѓны саюзнiк. А так, нiчым не круцейшы ангельцаѓ!
  Магда справядлiва заѓважыла:
  - Я б так не сказала. Рускiя значна мацней, i iх падраздзяленнi, практычна, нiколi не адыходзяць назад!
  Стэлла, зрабiѓшы сальта падчас прабежкi, хiхiкнуѓшы, заѓважыла:
  - Але гэта хутчэй iх слабасць, чым плюс. Я наогул не разумею, такiх вось метадаѓ кiравання войскамi, як стварэнне загараджальных атрадаѓ i растрэлаѓ камандзiраѓ якiя адыходзяць падраздзяленняѓ.
  Герда, сама перавярнуѓшыся пры бегу i зрабiѓшы расцяжку, пагадзiлася:
  - Вядома, з-пад палкi не атрымаецца добры ваяка. - Тут дзяѓчынка-бландынка, праѓда, была вымушана, рыпаючы сэрца прызнаць. - Але добра рускiя ваююць, калi ѓжо цэлых два з паловай гады пратрымалiся. Нам бы iх жывучасць!
  Клара пагардлiва фыркнула:
  - Нам, кажаш?
  Герда хiхiкнула, заѓважыѓшы:
  - Мы ж элiта! Асаблiва Марсэль!
  Лепшы ас усiх часоѓ i народаѓ, не гледзячы на катэгарычную забарону Гiтлера, якi хацеѓ, каб гэты сiмвал непераможнасцi засяродзiѓся выключна на выкладчыцкай працы - бо ён усё ж такi генерал-лейтэнант, усё ж вырваѓся на фронт.
  Дакладней, фюрар лiтасцiва дазволiѓ яму вярнуцца, калi будзе немцам недзе дрэнна.
  Фашысты, вядома, на ѓсялякi выпадак умацоѓвалi абарону i рыхтавалiся да зiмы, але моцна сумнявалiся, што ѓ рускiх знойдуцца рэсурсы для маштабных наступальных акцый.
  Аднак разведка працавала. Гэта значыць iнфармацыя аб падрыхтоѓцы наступу з мэтай вызвалення Цiхвiна, усё ж пратачылася. Прычым, савецкiя войскi пачалi магутную артпадрыхтоѓку, якраз на Каляды.
  Лупiлi "Кацюшы" i нават пару першых рэактыѓных пускавых установак павышанай магутнасцi "Андрюша". I грукат стаяѓ ад разрываѓ такi, што басаногiя, напаѓзмёрзлыя дзяѓчыны ѓлавiлi яго.
  Балазе слых у iх выдатны i вочы зiхацяць iскрынкамi.
  Пераглянуѓшыся памiж сабой, дзяѓчаты, прыйшлi да высновы:
  - Што ж, цяпер паб'емся, як трэба!
  А хлопчык-нiндзя Карась паведамiѓ:
  - Маё заданне будзе ѓвайсцi ѓ Ленiнград i там усё разведаць. Вы занадта прыгожыя для разведчыц!
  Магда млява нахiлiла вейкi, адказаѓшы:
  - I ты таксама. А калi рускiм здасца дзiѓным, твой акцэнт?
  Карась лагiчна заѓважыѓ:
  - Калi гаворыш на рускай мовы занадта правiльна, гэта ѓ табе значна мацней выдае замежнiка. Ва ѓсякiм разе, я пабег, а вы, добра прыцiснуць iх на флангу.
  Дзяѓчаты панеслiся да свайго танка. Яны ж танкiсткi-выпрабавальнiцы. I выбралi для сябе, нешта найноѓшае. Дакладней нават, адразу два танкi-навiчкi, якiя павiнны прайсцi абкатку на фронце.
  А менавiта "Ласкi", машыны з двума членамi экiпажа i вельмi нiзкiм сiлуэтам. Самыя першыя мадэлi танкаѓ новага пакалення, дзе немцы i сапраѓды сур'ёзна занялiся ѓшчыльненнем кампанавальнай схемы. I некаторыя цiкавыя ноѓ-хаѓ ва ѓпраѓленнi. У прыватнасцi, электрычная трансмiсiя i размяшчэнне каробкi перадач, уманцiраванай у матор. А самi танкiсты размяшчалiся фактычна лежачы. Пры гэтым, трансмiсiю i рухавiк змясцiлi ззаду, а дзяѓчыны зручна размясцiлiся на жыватах. I iх ногi цiснулi перадачы i кнопкi ззаду, а рукi, наадварот, пры пераключэннi рухалiся зручна. Самае ляжачае сядзенне зроблена пад замову i капiюе форму iх целаѓ. Вежы, праѓда, не - атрымалася САУ, прычым такое нiзенькае, што коѓзанкi размешчаныя вонкi.
  Вядома, паварочвацца не можа гармата, але крыху круцiцца здольная. Ну, а сам танк лiха разгортваецца вакол сваёй восi, i кампенсуе, тым самым, адсутнасць вежы.
  Магда растлумачыла дзяѓчынкам-напарнiцам:
  - Так без вежы танкi атрымлiваюцца танней i нiжэй. Вось мы можа рэгуляваць вышыню, апускаючы да 1,2 метраѓ i паднiмаючы да 1,5. Амаль як партызаны, паѓзем па-пластунску.
  Пры вазе 12 тон машына мела выдатнае лабавое бранiраванне ѓ 82 мiлiметраѓ пад вуглом нахiлу ѓ 40 градусаѓ ад гарызанталi ѓ верхняй частцы. А нiжняя зусiм маленькая. Барты абаронены горай, за 60 мiлiметраѓ, але яшчэ прыкрываюць самi каткi. Рухавiк у 400 конскiх сiл забяспечвае выдатныя хадавыя якасцi. Плюс яшчэ размяшчэнне коѓзанак i падвеска, даюць магчымасць не толькi зменшыць сiлуэт, але i звыш таго, забяспечваюць выдатную праходнасць па гурбах.
  Як нi круцi, але цяжэйшы звярынец, пачынальна з "Пантэры", куды цяжэйшы i нязграбны. А на гурбах i зусiм труннай.
  Гердзе, якая размясцiлася са сваёй даѓняй напарнiцай Кларай, i мiмаволi яна адчувала дыскамфорт у цеснай, кампактнай i даѓгаватай скрынi танка. Хоць, вядома, трэба аддаць належнае, што машына з узбраеннем Т-4 i лепшым бранiраванне ѓклалася ѓ вагу 12 тон. Бландынка-тэрмiнатар заѓважыла:
  - Самымi камфортнымi танкамi былi "Тыгр" i "Леѓ". У гэтай машыне нават нам дзяѓчатам цяжка павярнуцца.
  Клара запярэчыла:
  - Затое абарона. Як у найноѓшай "Пантэры", што толькi з лiстапада i стала паступаць у войскi з 60 - мiлiметровым корпусам. Праѓда, лоб зачынены лепш нашага з 120 мiлiметраѓ, але ѓ яго яшчэ трэба i патрапiць. У такiм вугле як у нас, 85-мiлiметровая гармата дасць рыкашэт i пры стральбе ва ѓпор.
  Герда пачухала сабе нагой за вухам, але ад гэтага руху ѓсё роѓна насок упёрся ѓ нахiлены дах, i заѓважыла:
  - У рускiх, нас папярэдзiлi, могуць з'явiцца танкi з калiбрам у 122 - мiлiметра. Разведка не дрэмле!
  Клара ѓпэѓнена вымавiла, надзiмаючы шчокi i крывячы ѓ гневе рот:
  - Наша разведка, як заѓсёды, на вышынi. Толькi нас замкнулi ѓ цеснай скрынi.
  Новы рухавiк у 400 конскiх сiл, як абвяшчала iнструкцыя, мог быць на кароткi час фарсiраваны водаметалонавай, або азоцiстай сумессю. У гэтым выпадку танк мог некалькi хвiлiн прамчацца з хуткасцю звыш 100 кiламетраѓ.
  Савецкiя пайшлi ѓ прарыѓ, перад гэтым, вырашэцiѓшы ѓсе траншэi i дзоты фашыстаѓ. Але гiтлераѓцы большую частку войскаѓ адвялi на другую i трэцюю мяжу. Пасля чаго паспрабавалi сустрэць пяхоту артылерысцкiм агнём i кулямётнымi радамi.
  Наперадзе, зразумела, рухалiся танкi. Бо больш магутная Т-34-85 яшчэ не паступiла ѓ масавую вытворчасць, атакавалi драбнейшыя i рухомыя Т-34-76. Яны, не лiчачыся з стратамi, лезлi на лiнiю акопаѓ i карысталiся сваiм цудоѓнымi хадавымi якасцямi на снезе.
  А вось i нямецкiя машыны спрабуюць адказваць. Т-4 ужо зняты з вытворчасцi, але некалькi такiх танкаѓ яшчэ знаходзяцца ѓ страi. Яны, як нi дзiѓна, лепш рухаюцца па гурбах, чым монстры навейшы. Тых яшчэ трэба завесцi, каб ачысцiць снег, якi забiѓся памiж каткамi. Нават смешна, як фрыцы кiпяцяць у катлах ваду, а затым льюць яе на гусенiцы, каб сышла гэтая агiдная скарынка.
  Нават лепшы нямецкi танк "Леѓ" i тое пакутуе з падобнымi коѓзанкамi. Праѓда, у самых мадыфiкацыях ужо французы гэта ѓлiчылi, ды i сама машына ѓ iх здольная i трыццацьчацвёрку абставiць. Але гэта толькi, умоѓна кажучы, так проста.
  Але вось пара нямецкiх танкаѓ усё ж ссунулася. Але затое астатнiя, як сказаць... У топе! Праѓда, са "Льва" стромкiя танкiсты спрабуюць лупiць па Т-34-76 з вялiкай дыстанцыi. Трэба адзначыць, што улiчваючы, далiкатнасць бранi ѓ лiтой вежы савецкай канструкцыi, шанец ѓразiць, нажаль, маецца.
  Недахоп легавальных элементаѓ гэтак вострая, што нават 50 - мiлiметровыя прылады фрыцаѓ небяспечныя. Зрэшты, ад трапленняѓ маленькай 37-мiлiметровай гарматы таксама здараюцца абвалы i абсыпанне бранi, або корпус з вежай зыходзяць расколiнамi.
  Адносная ѓразлiвасць "трыццацьчацвёркi" прывяла да таго, што iдэю пераѓзбраення "Пантэр" больш магутнай гарматай, адклалi да лепшых часоѓ. Або, дакладней, горшых - калi ѓ серыю пойдуць IС. Але пакуль IС-1 не стаѓ масавай серыяй. Але вось на рахунак IС-2 iнфармацыя ѓжо пратачылася. Паколькi многiя генералы ѓжо разумелi, што СССР амаль асуджаны, i не знаходзiлi ганебным здрадзiць за грошы Радзiму. Так што колькасць шпiёнаѓ, у тым лiку i ѓ генштабе, значна вырасла.
  Вось цяжкая мадыфiкацыя "Льва" з 128-мiлiметровай гарматай. Спрабуе даѓжынёй лапай дацягнуцца да трыццацьчацвёрак. Але паспрабуй, патрап.
  Зрэшты, савецкiя танкiсты вырашаюць атакаваць фрыцаѓ самi. Хай, нават улiчваючы хуткастрэльнасць прылад вермахта, гэта i самагубна.
  Вось "Льву" ѓдалося адарваць вежу, i чацвёра сяброѓ паляцелi галубамi на той свет. Але iншыя танкi яшчэ больш актыѓна падцiскаюць. Вось навастрылiся ѓмельцы неяк фарсiраваць дызельныя рухавiкi, што тыя, няхай на кароткi час, але без усялякiх сумесяѓ разганяюць танк да 70 кiламетраѓ. Няхай матор пасля гэтага i ламаецца. Але тут у атаку iдуць адчайныя хлопцы, у якiх вяртанне не прадугледжана. Ну што ж? Калi iнакш нельга жыць, то забудзься пра выжывальнасць.
  I вось, нiбы дэман са снежнага свету, савецкi танк, абраѓшы сабе самую дарагую ахвяру, таранiць цяжкага i забойнага "Льва". Нямецкая машына толькi-толькi пачала выязджаць з ангара.
  Удар моцны, рулю савецкай машыны згiнаецца. Леѓ даволi нiзкi, i карпусы абедзвюх машын сплескваюцца. А затым узрываецца размешчаны наперадзе нямецкi матор. I пачынаецца пажар, i ѓцёкi гiтлераѓцаѓ праз нiжнi люк.
  Не ѓсе, вядома ж, савецкiя танкi змаглi прарвацца на таранную дыстанцыю. Прылады ѓ фрыцаѓ працуюць i перамолваюць. Але каму ѓдалося, той, як урэжа!
  Герда i Клара крыху апярэдзiлi сваiх сябровак i апынулiся ѓ межах, калi ѓжо бачныя савецкiя машыны. Што ж, страляць можна, але лепей наблiзiцца. З пяцi кiламетраѓ, нават далiкатную браню трыццацьчацвёркi праблемна ѓзяць.
  Агнязарная Клара па-фiласофску заѓважыла:
  - Вось заѓсёды так. Нельга лупiць на адлегласцi!
  Герда запярэчыла:
  - Можна, калi асцярожна!
  Але пакуль сiтуацыя не прымушала адкрываць агонь з вялiкiх дыстанцый. Ды i iх, пафарбаваны ѓ белае танк, цi наѓрад хто заѓважыць. А як добра iдзе машына. Нiхто не папракне хадавую частку.
  Ды i ход плаѓны. Савецкiя машыны таксама нядрэнныя, i тут ужо ѓзламалi першую лiнiю нямецкай абароны i прарываюцца праз другую. А надвор'е нялётнае, паднялася завiруха, i шматлiкая авiяцыя вермахта ѓ адключцы.
  Улiчваючы лiкавую слабасць чырвонай авiяцыi, i найвостры дэфiцыт палiва, то лепшага надвор'я i быць, не можа.
  Няхай фрыцы хаваюцца. Вось ужо некаторыя з iх нават белымi анучамi сталi размахваць. Будзе Гiтлеру капут.
  Герда стрэлiла з двух кiламетраѓ. У прынцыпе, гэтая яшчэ параза не напэѓна, але бачачы, колькi немцаѓ рускiя паспелi пакалечыць, то чаго чакаць. Тым больш, трыццацьчацвёркi яшчэ менш жывучыя, чым у пачатку вайны, а распрацаваць новыя радовiшчы пакуль не паспелi. Так што...
  Бландынка-тэрмiнатар вельмi хвалявалася, калi нацiснула на курок гарматы. Ужо адвыкла ад баявой стральбы, хаця працягвала i падчас цяжарнасцi, а таксама першых месяцаѓ кармлення, практыкавацца ѓ цiрах i палiгонах. Але мабыць, у бiкiнi i босы ваяваць лягчэй, становiшся з машынай адным цэлым. Снарад патрапiѓ, i перакасiѓ вежу. Не, не загарэѓся, але ѓсё роѓна мусiѓ спынiцца, прыяцель. А зараз iншую ахвяру.
  Клара шэпча:
  - Хто абвык за перамогу дужацца. З намi разам у магiлу сыдзе. - Герда стрэлiла, а рудая ваяѓнiца паправiла. - Дакладней, мы ѓсе разам ворагаѓ звядзём у магiлу.
  Беласнежка-тэрмiнатар зло перабiла:
  - Калi няма натхнення, не адцягвай песняй!
  Клара умольна папрасiла:
  - Праспявай сама! Ты ж такая здольная.
  I Герда, ведучы агонь, заспявала;
  Радзiма i войска-гэта два слупы,
  На якiх трымаецца планета!
  Грудзi абаронiм цябе краiна,
  Усiм народам раць твая сагрэта!
  
  Аблокi прахалоду, а свяцiла спёку,
  Аѓтамат плячо нацёр салдату!
  Назаѓжды айчына мы з табой,
  Выкапаем магiлу супастату!
  
  Так, часам жорсткае фартуны аблiчча,
  Куля наровiць прабiць нам сэрца!
  Крыху адступiѓся, i баец загiнуѓ,
  Прыадчынi Гасподзь герою дзверцы!
  
  У нябёсах бяздонных нам спакой,
  Рай, блажэнны воiну не свецiць!
  Мiр у айчыне нашу з сабой,
  Плён перамогi спазнаюць нашы дзецi!
  Герда пакуль спявала, пабiла яшчэ дзевяць танкаѓ, прыкметна палепшыѓшы свой рахунак.
  Тады i Клара заспявала:
  Вабныя зорныя высi,
  Вабяць у бясконцыя далечынi!
  А нашых людзей свету думкi,
  Мара аб ляцiць Iкар!
  
  Мой погляд неадрыѓны ад неба,
  Да сферы дакрануцца цяжка...
  Ад першых шруб Архiмеда -
  Страгаталi iх доѓга i нудна!
  Тут дзяѓчына не ѓтрымалася i стала сама наводзiць i палiць. Савецкiя танкiсты не звярталi на стрэлы ѓвагi, хаця падключылася i самаходка Магды. Усё ж у завею не моцна разгледзiш, дзе, што i як б'е. Плюс яшчэ абодва танкi падселi i сталi амаль неадметныя з гурбамi. Ды i новая гармата была больш незаѓважнай, i на канцы стаяѓ глушыцель з адводам агеньчыка. Такая вось самая падступная машына атрымалася ѓ фрыцаѓ.
  У небе стала крыху горай. З'явiѓся рэактыѓны МЕ-262, якi меѓ вельмi высокую хуткасць, i яго было вельмi цяжка збiць. Хутчэйшым i дасканалым стаѓ Фоке-Вульф, i асаблiва яго мадыфiкацыя ТАЯ-152.
  Ды i з'явiѓся МЕ-309, вельмi нядрэнная машына. У яе чатыры кулямёты i тры 30-мiлiметровыя авiягарматы пры высокай хуткасцi 740 кiламетраѓ за гадзiну. Але i гэта не мяжа на фоне больш дасканалых мадыфiкацый.
  Улетку Чырвонае войска спрабавала наступаць у цэнтры, але не змагло дамагчыся поспеху. Немцы змаглi на гэты раз раскрыць задуму Сталiна. Ды i Дняпро стаѓ надзейнай мяжой абароны. У баях з'явiлася больш дасканалая "Пантэра"-3 з 88-мiлiметровай гарматай, i рухавiком у 850 конскiх сiл. Яна паказала сябе выдатным танкам у абароне, i нядрэнным у контрудара.
  Колькасць збiтых самалётаѓ для рыцарскага крыжа ѓзрасла да ста, так рахункi нямецкiя асы набiралi лiха.
  Наступ скончыѓся для Чырвонай армii разгромам, i фашысты зноѓ авалодалi Смаленскам. Праѓда зiмой Чырвоная армiя вярнула гэты горад назад. Лiнiя фронту застыла на Дняпры.
  Немцы разгортвалi выпуск рэактыѓнай авiяцыi i атрымалi перавагу ѓ паветры.
  Сорак пяты год прайшоѓ у пазiцыйных баях. Лiнiя фронту стала, як i ѓ першую сусветную вайну маларухомай. У фрыцаѓ з'явiлiся танкi серыi "Е", пакуль яшчэ даволi сырыя.
  У 1946 году на фронце ѓ фашыстаѓ сталi назiрацца i дыскалёты. Але дадзеныя машыны занадта дарагiя, i даволi ѓразлiвыя, адрознiвалiся толькi вельмi высокай хуткасцю, i здольнасцю набiраць вялiкую вышыню. Iх выкарыстоѓвалi ѓ разведцы i бамбардзiроѓках з адлегласцi.
  ХЕ-162 аказаѓся складзены ва ѓпраѓленнi i не апраѓдаѓ надзей. Затое з'явiлася больш дасканалая мадэль МЕ-262 "Х", якая паказала велiзарную хуткасць, лепшую манеѓранасць i грознае ѓзбраенне.
  Фашысты пакуль у небе захоѓвалi дамiнаванне...
  Тут Алег Рыбачэнка злавiѓ сябе на тым, што гэта не казка, а самы рэальны сусвет. I што iх шасцёрцы давядзецца тут бiцца. Якраз на новы 1947 год, каб зламаць рашучым манеѓрам хрыбет гiтлераѓцам.
  Нягледзячы на снег, цудоѓная шасцёрка была амаль аголенай, але затое зараджанай баявой магiяй.
  Алег Рыбачэнка секануѓ мячамi, рассякаючы гiтлераѓскiя танкi, затым кiнуѓ босай, дзiцячай ножкай гранату, раздзiраючы фрыцаѓ i прамаѓляючы:
  - Слава вялiкай савецкай Айчыне!
  Маргарыта Каршунова таксама дала трапную чаргу, зразаючы фашыстаѓ, а потым секанула мячамi. Пасля чаго босай ножкай запусцiла падарунак знiшчэння.
  Дзяѓчынка прагарлапанiла:
  - Слава камунiзму!
  Наташа перайшла ѓ наступ. Дала чаргу з аѓтаматаѓ збiваючы фрыцаѓ. Затым секанула па iх танкам мячамi. А пасля босымi пальчыкамi ножак паддала прэзент анiгiляцыi.
  А пад канец яе станiк лопнуѓ i з пунсовых саскоѓ праляцелi маланкi.
  Наташка пiскнула:
  - Я чэмпiёнка сусвету!
  Зоя вяла агонь з аѓтамата. Яна лiха скошвала фашыстаѓ. Яе мячы, даѓжэючы, рассякалi танкi. А яе больш хвацка босыя ножкi кiдалi пасланнi смерцi.
  А вось яе станiк таксама лопнуѓ, i з малiнавых саскоѓ паляцелi пякельныя пульсары.
  Зоя прачырыкала:
  - Слава Айчыне! Слава!
  Вось у нападзе i Аѓгусцiна. Такая вось агрэсiѓная дзяѓчынка. Яна босымi ножкамi шпурнула тое, што прыносiць гiбель. А затым дала чарга выкошваючы ворагаѓ, а пасля правяла мячамi млын. Напрыканцы яе станiк таксама лопнуѓ, i з лалавых саскоѓ паляцелi забойныя, не якiя даюць шанцаѓ на выжыванне разрады. I немцам прыйшлося вельмi прутка. Нiбы вогненная дубiнка прайшлася па iх галовах.
  Аѓгустына раѓнула:
  - Самы святы ѓ нас камунiзм!
  Святлана правяла мячамi прыём - матылёк. Зрэзала вежы ля танкаѓ. Потым дзяѓчына ѓзяла i паслала вельмi з аѓтаматаѓ. Потым яе босыя пальчыкi ножак паслалi апорнае разбурэнне i знiшчэнне. А далей станiк зноѓ лопнуѓ, i вось пякучыя шарыкi абрынулiся на фашыстаѓ.
  Святлана прабуркавала:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце! Ворагаѓ замачу ѓсiх у сарцiры!
  Алег Рыбачэнка, гэты вечны хлопчык, секануѓ мячамi. Потым даѓ чаргу з аѓтаматаѓ. Пасля чаго босымi, дзiцячым ножкамi шпурнуѓ забойны прэзент смерцi раздзiраючы фрыцаѓ. А пасля пацан-тэрмiнатар як засвiшча... Тысячы крумкач з перапуду таранiлi нямецкiя самалёты. Паказаѓшы самы вышэйшы пiлатаж.
  Маргарыта Каршунова таксама секла мячамi, зразаючы з фашыстаѓ вежы. Затым дзяѓчынка дала чаргу з аѓтаматаѓ, укладваючы гiтлераѓцаѓ. А потым босыя пальчыкi дзiцячых ножак шпурнулi вельмi забойны падарунак знiшчэння. I разарвалi фрыцаѓ.
  А пад канец дзяѓчынка як засвiшча ... I тысячы ашалелых крумкач ѓрэжуцца ѓ фашысцкiя самалёты звяртаючы iх у абломкi i попел.
  Наташа таксама не прамашка. I мячамi сячэ, i босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi адправiць. А потым як станiк лопне з пунсовых саскоѓ панясуцца разрады смерцi.
  I выбiваюць гiтлераѓцаѓ у смяротную катавасiю...
  Алег Рыбачэнка адзначыѓ:
  - Гэта ёсць наша рускае прывiтанне!
  Наташа пацвердзiла:
  - I бясплатны пакажам прыём!
  Зоя таксама сячэ мячамi гiтлераѓцаѓ. I не дае iм спусцiць куркi. А мячы праводзяць прыём матылёк. I сарваныя вежы з танкаѓ ляцяць. Зоя ѓсклiкае:
  - Слава Айчыне!
  I яе босыя пальчыкi ножак як шпурнуць разбуральны падарунак рэальнага i няѓмольнага знiшчэння.
  А затым з малiнавага соску вылецiць такое распаленае джала, што масу фрыцаѓ капiтальна замочыць.
  А вось i з пупка паддасць маланкай...
  Зоя вiскоча:
  - Адзiн два тры!
  Аѓгустына секанула мячамi, зразаючы галовы з фашыстаѓ, i пацвердзiла:
  - Лакатара працяры!
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Босымi ножкамi дзяѓчынка запусцiла чарговы падаруначак анiгiляцыi. Разарвала фашыстаѓ. А затым i лалавымi саскамi паддала пульсар раздзiралы машыны.
  А як яе пупок вывяргае маланкi, якiя забiваюць гiтлераѓцаѓ. I здольныя засмажыць цэлы батальён.
  А вось i Святлана фрыцаѓ малоцiць, i дзейнiчае нiбы самы сапраѓдны баявы робат. А яе босыя ножкi шпурляюць чарговую порцыю знiшчэння.
  А малiнавыя саскi вывяргаюць паток магiчнай плазмы i цунамi. Што нават больш, чым смяротна.
  А як яшчэ i пупок па гiтлераѓскiх армадах возьме i забойнае непаѓторнае кiдае.
  Святлана раве на ѓсё горла:
  - Гэта ёсць мой супер-хiт!
  Алег Рыбачэнка ѓсмiхаецца. Вось напрыклад, нямецкi лёгкi танк Е-25. Пры вазе ѓ дваццаць шэсць тон, у iм увасобiлася ѓзбраенне i таѓшчыня бранi "Пантэры". А ѓсяго, немцы размясцiлi рухавiк i трансмiсiю разам i папярок корпуса танка. Вышыня "Пантэры" скарацiлася амаль у два разы. I амаль удвая зменшылася вага. А абарона нават стала яшчэ лепшай, з-за большага нахiлу бранi.
  Гэта, зразумела, не можа спадабаецца. Пры найноѓшым рухавiку ѓ дзевяцьсот конскiх сiл нямецкая машына вельмi рухомая.
  Яно проста iмклiва пырхае.
  Хлапчук зноѓ свiшча. Вароны трапляюць у хвалю i ѓ iх здараецца сардэчны прыступ, i яны падаюць на галовы фашыстам. I ѓкладваюць супостатаѓ.
  Але вось гучыць загад, i цудоѓная шасцёрка мiльгаючы босымi, круглымi, ружовымi пяткамi, пакiдае савецкiя пазiцыi.
  I адразу ж немцы пераходзяць у наступ. I прарываюць абарону ѓклiньваючыся ѓ савецкiя пазiцыi, зноѓ акружаючы Смаленск. I гэта сур'ёзная заяѓка.
  У палоне аказалася двое пiянераѓ гадоѓ трынаццацi Пецька i Сашка. З хлапчукоѓ гiтлераѓцы сарвалi адзенне i ѓ адных трусах пагналi па снезе. На гурбах заставалiся босыя сляды босых ножак палонных дзяцей. Пiянераѓ вадзiлi ноччу па паѓгадзiны. Быѓ люты i яшчэ марозны. Пасля iх амаль голых адводзiлi ѓ хату адагравацца на пяць-дзесяць хвiлiн, а потым зноѓ на сцюжу.
  Хлопчыкi моцна пакутавалi i былi чырвоныя скурай як ракi. Нiчога не дамогшыся гiтлераѓцы паднялi iх на прэнг. I пад босымi, дзiцячымi ножкамi распалiлi вогнiшчы.
  Вось так яны i лютавалi. Пецька i Сашка, не вытрымаѓшы мук сталi гарлапанiць. Але ѓсё роѓна нiчога вызначанага не сказалi катамi. Хоць тыя i спаласавалi пiянераѓ калючым дротам.
  Немцы таксама мучылi i камсамолак, прымушаючы iх басанож i ѓ адных трусiках хадзiць па снезе.
  Вельмi грозныя ѓ немцаѓ з'явiлiся танкi серыi "Е" i з iмi так папросту не зладзiцца. Асаблiва Е-75, якi быѓ выдатна абаронены са ѓсiх ракурсаѓ, але пры гэтым досыць рухомы.
  Вось здавалася, якую шкоду могуць нанесцi дзве машынкi ѓсяго па дванаццаць тон кожная? Аднак, у дадзеным выпадку, кадры вырашаюць усё. Дзяѓчынкi практычна не прамахвалiся, хоць i не ѓсе трапленнi аказвалiся смяротнымi. Тры цi чатыры разы нахiльная браня трыццацьчацвёрак давала рыкашэт, прыкладна дзесятак стрэлаѓ прывёѓ да пашкоджанняѓ рознай ступенi, але з разраду тых, што лёгка выправiць у поле. Але каля паѓсотнi, няважнай па якасцi бронi савецкiх машын, пацярпела сур'ёзна.
  Вось, напрыклад, камандзiрскую трыццацьчацвёрку стала iрваць, калi дэтанаваѓ боекамплект. Вежу далёка адкiнула, а дула згарнула абаранкам. Гiблi i людзi.
  Савецкiя танкiсты са спазненнем зразумелi, хто iх шкадуе, i паспрабавалi контр атакаваць.
  Дзяѓчатам-тыгрыцам вельмi цесна, але затое боекамплект у 82 снарада суцэль супастаѓны з "Пантэрай". Хоць боепрыпасы ѓпiраюцца ѓ нос, i аб iх дзяѓчаты абдзiраюць локцi. Але пакуль яшчэ ёсць чым стрэлiць, а пры зблiжэннi патрапiць у рускiх прасцей.
  Герда вельмi хутка хрысцiцца i, адпраѓляючы яшчэ адзiн танк на металалом, шэпча:
  - Божа прабач! Гэта адважныя хлопцы, але нехта з iх камандзiраѓ грунтоѓна звар'яцеѓ!
  Клара заѓважыла, iстэрычна шапнуѓшы:
  - Калi яны выйдуць нам у борт, то канец!
  Сапраѓды, трыццацьчацвёркi стралялi на хаду, ахутвалiся дымам, калоцячыся ад узварушэння. Вядома, iх трапленнi рэдкiя, стрэлы недакладныя, але танк гудзiць.
  Лоб усё ж добра абаронены i браня, як нi круцi, высокай якасцi, цэментаваная. А гэта значыць, паверхня падвышанай цвёрдасцi дае выдатны, проста як скокi труса, рыкашэт.
  Але ѓсё роѓна ѓнутры ад гэтага стрымлiва, усё роѓна, што залезцi ѓ барабан i па iм будуць лупiць важкiмi дубiнкамi.
  Праѓда, кабiна ад трапленняѓ моцна нагрэлася, але, калi ты ѓ бiкiнi, гэта нават прыемна пасля нырання ѓ гурбы. Але вось куды непрыемней, што савецкi снарад трапiѓ у правы фартух каток. Гэта для хадавых якасцяѓ машыны, як ломiкам пад вока. Хаця, калi ѓлiчыць, што каткi не шахматныя, а асобнай цялежкай, то танк яшчэ можа рухацца. Разгарнуцца i самiм сысцi. Вось гэта трэба было рабiць крыху раней. А так, абарона кармы слабейшая. I кут нахiлу паменш. Калi патрапiць, то можа i прабiць. Не такiя ѓжо гарматы ѓ рускiх слабенькiя.
  Герда прашаптала, зноѓ выпускаючы прэзент апраметнай з паѓаѓтаматычнай гарматы:
  - Але пасаран!
  Хоць дадзенае слова, дакладней, дэвiз iспанскiх камунiстаѓ, для нямецкiх ваяѓнiц-тыгрыц выглядае зусiм не дарэчным. Бо гiтлераѓцы ваявалi на баку Франка. Хаця, часам салдаты ахвотна пераймаюць чужыя прыёмы.
  Пры стральбе Клара крыху паварочвала самаходку "Ласку", разбiванне снарадам правага катка, стварыла iм у гэтым стаѓленнi праблему.
  Савецкiя танкi па гурбах iмчалiся не так хутка, як па шашы, але ѓсё роѓна iх iмклiвыя скачкi перашкаджалi i прыцэлу, i былi хуткiя.
  Вось снарады сыплюць фактычна ва ѓпор.
  I Герда палiць на лiмiтавай хуткасцi, аблiваючыся потам. Нахiльная браня
  у лоб дае рыкашэт, але вось калi па iх улупяць ва ѓпор па бартах...
  Клара праарала:
  - I нават калi патраплю я ѓ тоѓшчы пекла - да калыскi не вярнуся!
  Дзяѓчаты страляюць да канца, але снарады праносяцца з бартоѓ i ѓтыкаюцца, ламаючы каткi. Браня трэскаецца, i машына загараецца.
  Герда прымае рашэнне:
  - Падрываем машыны i сыходзiм!
  Клара з надрывам усклiкае:
  - Хочаш кiнуць жалеза?
  Герда рашуча прамаѓляе:
  - Ёсць рэчы важнейшыя за метал, напрыклад, кадры!
  Клара зрывае невялiкую кiнакамеру i крычыць:
  - Затое нашы подзвiгi будуць зафiксаваны навечна!
  Герда босымi пальцамi павярнула рычаг, якi прыводзiць у дзеянне ѓзрыѓчатку, здольную разнесцi на асновы эксперыментальны танк. Дзяѓчыне-тыгрыцы было вельмi шкада знiшчаць падобны твор мастацтва, але куды дзенешся, калi ѓ адваротным выпадку савецкiя ваяры, якiм не адмовiш у адвагi, захопяць унiкальныя тэхналогii.
  Так што падарвалi "Ласку" i нырнулi ѓ гурбу, каб выратаваць свае ѓнiкальныя жыццi.
  Магда фон Зiнгер i Стэлла таксама не хацелi адыходзiць, i iх машыну разарвалi дакладныя трапленнi снарадаѓ. Вось такi лёс - бязлiтасная Палада любой вайны. Калi табе даводзiцца рэцiравацца, пакiдаючы сваё сэрца. А бо дзяѓчынкi ваявалi ѓмела, i паспелi зрасходаваць практычныя ѓвесь боекамплект. Але цяпер iм давялося закопвацца, нiбы змеям у гурбу i там старацца адсядзецца ад няѓмольных савецкiх гармат.
  Калi ты спатнелая i ѓ бiкiнi, то залезцi ѓ глыбiнi снега iдэя не самая прыемная. Але хiба часта ѓ нашым свеце ты робiш тое, што табе прыемна? Ва ѓсякiм разе, напрыклад, агонь сур'ёзна паспеѓ, якая страляе да канца Стэлле, абпалiць падэшвы ног. Але дзяѓчына ад гэтага стала яшчэ злей i прагарлапанiла:
  - Гонар i адвага на разважванне не прадаюцца!
  Магда, якую таксама падпалiла, вось нават загарэлая скура пакрылася пухiрамi, усклiкнула:
  - Агонь - гэта жар, а не пажар!
  Савецкiя танкi, зрэшты, самi аблегчылi задачу. У лютасцi яны расстрэльвалi пакiнутыя "Ласкi" без усялякага жалю, усаджваючы ѓ пабiты метал шматлiкiя дзясяткi снарадаѓ. Заадно частка танкiстаѓ высунулася з люкаѓ i, нiбы каскад вадаспаду крыла самi нямецкiя машыны i тых, хто сядзеѓ за рулём матам.
  Магда зморшчылася, заѓважыѓшы:
  - Яны, бальшавiкi, вядома ж, адважныя, але вельмi безкультурныя!
  Стэлла, сплёѓваючы якi лез у рот снег, нечакана выявiла суровую справядлiвасць:
  - А ты думаеш нашы воiны лепш?
  Магда з прыколам заѓважыла:
  - Вядома ж лепш, раз перамагаем. Каѓказ ужо наш, далей да Масквы ѓсяго пару сотняѓ кiламетраѓ. - I мядовая бландынка сурова выскалiла доѓгiя iклы. - Цi ты хочаш весцi прамовы здрады?
  Стэлла, якая паспела ѓжо наглядзецца ѓсяго i ѓсякага, толькi падняла нагой фантан снежнага пылу i хiхiкнула, адзначыѓшы:
  - Часам маѓчанне, ёсць самы страшны вiд здрады.
  Ноч, завiруха i гурбы давалi чацвёрцы дзяѓчат добры шанц на выжыванне. Тым больш, супернiку не прыйшло ѓ галаву прачэсваць снягi i шукаць у гурбах галаногiх чартовак. Так што ваяѓнiцы, закапаѓшыся ѓ гурбу, адседжвалiся, а савецкiя танкi рушылi далей, развiваючы прарыѓ. Хоць больш за сотню машын так i засталiся валяцца разбiтымi, перакошанымi ѓ вынiку дзеянняѓ дзяѓчат-тыгрыц.
  У цэлым, савецкiя войскi ѓ першыя некалькi дзён дасягнулi некаторых поспехаѓ i здолелi прыкметна ѓклiнавацца ѓ варожыя пабудовы.
  Дэмiург-дублiкат асаблiва падкрэслiѓ Пятру Дзегцярова:
  - Ну вось, у дадзеным выпадку, мы вядзем гульню сапраѓды, i падзеi развiваюцца, як i павiнны развiвацца.
  Палкоѓнiк-iнжынер скептычна заѓважыѓ:
  - Нажаль... Гэта толькi тактычны поспех.
  Сапраѓды, як толькi надвор'е дазволiла, наляцелi шматлiкiя фашысцкiя сцярвятнiкi. Панаванне фрыцаѓ у паветры стала сапраѓды слабым звяном для Чырвонай армii. Фашысты маглi зараз гасiць савецкi наступ масiраванымi авiяѓдарамi. I iм практычна няма чаго стала супрацьпаставiць.
  Але гераiчная Чырвоная Армiя ѓсё ж працягвала перамагаць i ѓ такiх суровых умовах.
  Фрыцы адышлi да самога Цiхвiна i пастаралiся замацавацца ѓ горадзе. Натуральна, дамы i жылыя масiвы, самi па сабе ѓжо дастаткова сур'ёзная абарона ад надыходзячых савецкiх войскаѓ.
  Адважная чацвёрка дзяѓчат-тыгрыц паспела адысцi да Цiхвiна. Але iм прыйшлося, узяѓшы ѓ рукi пiсталет-кулямёты абараняць горад. А для танкiстаѓ гэта не самае прыемнае баѓленне часу.
  Клара, адстрэльваючыся ад насядалай пяхоты, адпраѓляючы чарговага чырвонага салдата на той свет, выказалася:
  - Ну хiба мы не пачвары? А яшчэ жадаем атрымаць скарб!
  Цiхвiн атрымаѓ сур'ёзныя разбурэннi яшчэ пры захопе горада немцамi.
  Зараз жа фрыцы асядлалi барыкады i разлiчвалi выбудаваць непрыступную лiнiю абароны.
  Герда адкрыла агонь адзiночнымi - трэба было берагчы патроны. Савецкiя войскi страцiлi занадта шмат танкаѓ, i таму ѓ атаку пайшла пяхота.
  Вядома ж, бронетранспарцёраѓ савецкiх мадэляѓ не даставала. Таму i перлi салдацiкi на забой. А iх сустракалi кулямёты i аѓтаматы. Чацвёрка страляла нядрэнна i спрытна хавалася ѓ барыкадах.
  Герда абклаѓшы чарговага савецкага воiна, праспявала:
  - Нам трэба подзвiг ратны здзейснiць - iнакш сэнсу не атрымаем жыць!
  Бiтва кiпела ва ѓсiм горадзе. А зверху ѓжо сыпалiся бомбы, тым больш што надвор'е прыкметна палепшылася, i фрыцы атрымалi фору.
  Герда ѓ лютасцi кiнула свае хупавымi босымi пальцамi кiнжал i пракрычала:
  - Наш бой будзе пераможным, а iнакш нельга!
  Клара, не горш страляючы, у адказ дадала:
  - Перамога адна, але вялiкая!
  Герда, зразаѓшы кароткай чаргой некалькi байцоѓ, дадала:
  - Але i паражэнне малым не бывае!
  Савецкiя самаходкi абстрэльвалi Цiхвiн, палявая i аблогавая артылерыя падцягнулiся крыху пазней. Фрыцы ѓзмацнiлi абарону i авiяцыйны прэсiнг. Савецкiя войскi сцягвалi новыя самалёты.
  З'яѓленне легендарнага Марсэля рэзка змянiла суадносiны сiлы.
  Вялiкi ас лятаѓ на МЕ-309, вельмi магутнай па ѓзбраеннi машыне. I лiтаральна змятаѓ усiх на сваiм шляху. Нават у савецкiм войску спецыяльна папярэджвалi, што падобны монстр з'явiѓся ѓ паветры.
  Сам Марсэль нi ѓ якiм разе не лiчыѓ сябе злым, а тым больш жорсткiм чалавекам. Ён лiчыѓ, што, ваюючы з Чырвонай армiяй, усяго толькi выконвае свой святы абавязак перад Радзiмай. Тым больш, што многiя факты аб зверствах фашыстаѓ яму не былi вядомыя. Ды i занадта шматлiкае спiсвалася на вайну.
  Але вось першы, пасля вяртання, бой суперас. Ляцяць савецкiя бамбавiкi, штурмавiкi i знiшчальнiкi. Яны вiдавочна жадаюць даць жорсткi бой наземным часткам вермахта. Але Марсэль усё гэта бачыць i яшчэ з дыстанцыi ѓ пяць-шэсць кiламетраѓ адчыняе агонь, ды яшчэ насвiстваючы, праз нос.
  Савецкiя машыны i адважныя асы яшчэ толкам i не разглядзелi супернiка, як iх самалёты пачалi выбухаць, а крылы рассыпацца. Марсэль страляѓ, не цэлячыся, а iнтуiтыѓна. Ён нiбы загадзя ведаѓ, куды кожны лётчык паляцiць i накiруе сваю крылатую пачвару. Дык вось атрымлiвалася, што юнак з дзiцячым тварам змятае крылатыя армады.
  Новы год хоць i марозны, але выдаѓся гарачым. Савецкiя войскi, адчайна i ѓпарта атакуючы, спрабавалi ѓзяць Цiхвiн. Фрыцы ж упарта абаранялiся, iмкнучыся ѓтрымацца ѓ горадзе, дзе ляжала артэрыя, якая сiлкуе непрыступны Ленiнград. Акрамя таго, размова iшла аб прэстыжы нямецкiх войскаѓ, якiм цяжка i сорамна аддаваць вялiкiя гарады.
  Надвор'е, як на злосць, палепшылася, i шматлiкiя бамбавiкi супернiка, асаблiва масавы Ю-288, джалiлi пазiцыi савецкiх войскаѓ i бамбавалi камунiкацыi.
  Савецкi самалёт ЯК-9 i Лагг-5 моцна прайгравалi супернiку ва ѓзбраеннi i хуткасцi. У прыватнасцi, МЕ-309, нiбы цмок выбiвал больш слабыя савецкiя машыны. Акрамя таго, немцы распрацавалi тактыку падвойнага кiраванага, якая дазваляла эфектыѓна выкарыстаць свая колькасная перавага i змяншала некаторыя праблемы з манеѓранасцю ѓ жывучых, моцна ѓзброеных, але цяжкiх нямецкiх машын найноѓшых Фоке i МЕ. Акрамя таго, на франтах сталi з'яѓляцца i рэактыѓныя МЕ-262, праѓда, гэтая машына пакуль яшчэ не зусiм тэхнiчна надзейная, а таксама лягчэйшая, манеѓраная i танная мадыфiкацыя НЕ-162. Апошняя машына была прасцей у вытворчасцi i тэхнiчна надзейней рэактыѓных месершмiтаѓ. Але для яе кiравання патрабавалiся лётчыкi дастаткова высокай квалiфiкацыi. Што некалькi абясцэньвала такiя станоѓчыя якасцi дадзенай распрацоѓкi, як малая вага самалёта - усяго 1,6 тоны ѓ пустым выглядзе, таннасць вытворчасцi i самую лепшую ѓ свеце манеѓранасць.
  Але тыя нямецкiя асы, што асвоiлi дадзеную машыну, марнатравiлi ёй пахвалы. Асаблiва атрымаѓ поспех Хафман - лётчык нумар два, пасля Марселя, якi застаецца недасягальным. Перасягнуѓшы вынiк у 300 збiтых машын, Хаффман атрымаѓ высокую ѓзнагароду - Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа, з дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Яго тактыка зблiжацца да мiнiмуму, а затым бiць i адлятаць назад - максiмальна зручная на НЕ-162. Так што Хафман паказаѓ сябе выдатным майстрам блiзкага бою. Хоць, вынiк Марсэля ѓ 3117 збiтых самалётаѓ, усё яшчэ недасягальны.
  Тым больш, другога студзеня 1944 гады гэты лётчык-легенда з'явiѓся ѓ небе, усё ж уламаѓ Гiтлера, нагадаѓшы, што нямецкiм войскам дрэнна, а больш магутная нямецкая тэхнiка вiдавочна пасуе ѓ снягах. Так што трэба забяспечваць паветранае забеспячэнне акружанаму Цiхвiну, дзе аселi нямецкiя войскi i бамбаваць усе подступы да горада.
  У першы ж дзень Марсэль здзейснiѓ шэсць вылетаѓ i збiѓ больш за сотню савецкiх самалётаѓ. Праѓда, 4 студзеня надвор'е рэзка сапсавалася. Падняѓся буран, а савецкiя войскi пайшлi на штурм горада.
  Пышная чацвёрка дзяѓчат-тэрмiнатараѓ аддавала перавагу ваяваць разам - плячо да пляча. Яны вымушаны былi з-за холаду ѓсё ж накiнуць на сябе камуфляж i змагацца ѓ белым.
  На падмогу прыбыѓ i хлопчык-нiндзя Карась. Бясстрашнае дзiця-тэрмiнатар не баяѓся холаду i ваяваѓ у адных шорцiках. Адзiным сродкам сагравання ѓ яго быѓ маскiровачны крэм, якi зрабiѓ шакаладную ад загару скуру белай пад снег, якi працягваѓ iсцi, засынаючы ѓсе вулiцы. Прычым, выкарыстоѓваѓ у баi кiдальныя, вельмi тонкiя металiчныя дыскi i меч-катана. Але, зразумела, i страляѓ ён выдатна, прычым з трафейнай зброi. Зрэшты, дзяѓчаты таксама не прамахвалiся, выкарыстоѓваючы аѓтаматычныя вiнтоѓкi.
  Такая зброя кучней пiсталетаѓ-кулямётаѓ, а галоѓнае надзейней. Зрэшты, аѓтаматы МН-44 немцаѓ, як правiла, не падводзiлi. Да трэцяй зiмы добра адладжаная нямецкая ваенная машына была гатова. У прыватнасцi, нават у завiруху Фоке-Вульф i МЕ, выкарыстоѓваючы падагрэѓ, прымудралiся наносiць савецкiм войскi балючыя, хоць i абмежаваныя ѓколы.
  Герда, страляючы наѓскiдку, старалася не глядзець у тут бок, дзе падалi савецкiя салдаты. Многiя байцы былi зусiм маладзенькiя семнаццацi-шаснаццацi гадоѓ. Пяхоту набiралi абваламi, падграбаючы ѓсе рэсурсы. Сапраѓды, шмат аказалася страчана.
  Але сярод фрыцаѓ поѓна замежнiкаѓ. У прыватнасцi, са Швецыi, у якой на нядаѓнiх выбарах перамаглi нацысты, i ад адкрытага ѓступлення ѓ вайну з СССР утрымлiвае толькi пазiцыя караля.
  Дарэчы, на Калантай, якраз на Каляды адбыѓся замах. Савецкi амбасадар быѓ паранены вельмi цяжка, i лекары змагаюцца за яе жыццё. Ужо дзве дывiзii i чатыры брыгады са Швецыi прыбылi ѓ ролi добраахвотнiкаѓ. У самой краiне праходзяць мiтынгi i масавыя шэсцi з патрабаваннем вайны. I носяць партрэты Гiтлера i Карла дванаццатага.
  Так што ѓступленне Швецыi ѓ прамую вайну, пытанне часу. Iспанiя i Партугалiя ѓжо ваююць, але пасылаюць войскi куды на поѓдзень. А зараз узiмку, яны ѓвогуле iмкнуцца забрацца кудысьцi за Каѓказскi хрыбет. Бразiльскi корпус, вiдаць, гатовы здзейснiць скачок у Сярэднюю Азiю, дзе ѓжо з новай сiлай разгараецца рух басмачоѓ.
  Але гэта ѓсё дэталi, у Цiхвiне ваюе i дывiзiй уласаѓцаѓ. Гэтыя хлопцы б'юцца зло, разумеючы, што ѓ палоне iх чакаюць страшныя катаваннi i непазбежная пятля. А што немцы? Iм таксама давядзецца несалодка, многiя здохнуць у Сiбiры, але ѓсё ж вешаць без разбору iх не будуць.
  Герда, змянiѓшы абойму i скошваючы апранутых у шэрыя шынялi салдат, на ѓсiх у рускiх не хапае маскiровачных халатаѓ, уявiла, што можа чакаць iх у выпадку паланення. I ѓсмiхнулася магчымай сэксуальнай, крутой прыгодзе. Праѓда, потым у Сiбiры будзе горай. Як гэты мароз дастае, агнямётны жар i тое лепш. Вось у пустынi яны хутка прывыклi да распаленага пяску i насiлiся басанож, але тут так не атрымалася. Праз пару гадзiн у бiкiнi на марозе, пачынала трэсцi i трэба было адагравацца ѓ лазнi. Там iм юнакi з элiтнага батальёна СС разагравалi целы ѓдарамi яловага венiка. Ну i не толькi, зразумела, венiкам,
  там хлопцы адборныя, прыгажуны-арыйцы, тое, што трэба!
  Яны ѓжо зусiм страцiлi былую сарамлiвасць, а можа, наадварот, набылi раскаванасць мачо жаночага полу. Але вось зараз iм даводзiцца крыху адыходзiць - савецкiя пяхотнiкi, завальваючы подступы трупамi, падышлi на занадта небяспечную блiзкасць i сталi закiдваць гранатамi.
  Варта разарваць дыстанцыю, каб не патрапiць пад аскепкавы град.
  Магда атрымала невялiкае рассяканне асколкам i ѓ адказ, за тры секунды выпусцiла восем куль. Савецкiя салдата беглi, амаль не зрываючыся, толькi крыху прыгнуѓшыся i, абойма знайшла сабе ахвяры. Разрадзiла восем патронаѓ i Стэлла. Агрэсiѓная шатэнка выказалася:
  - Вар'яцтву адважных, спяваем мы песню!
  Але савецкiя воiны, вiдаць, вырашылi даказаць, што ѓ гэтым мудрасць жыцця. Нямецкi штурмавы кулямёт лупiць з усiх сiл, а яго стрэлы нiбы iгнаруюцца. Хоць салдаты i падаюць, але тыя, хто ацалеѓ, працягваюць бегчы i нават гранаты кiдаюць амаль ва ѓпор, хаця можна гэта рабiць i раней.
  Карась вельмi спрытна кiдае дыскi, адным зразаючы двух трох салдат. Затым атакуе сваiм мячом, што рассякае аѓтаматы i вiнтоѓкi лёгка, нiбы запалкi!
  Хлапчук-нiндзя яшчэ зусiм малы, з выгляду адзiнаццаць-дванаццаць гадкоѓ, але такi хуткi. У яго не паспяваюць нi патрапiць, нi абаранiцца. Дзiця выхоѓвалi i трэнiравалi з самага нараджэння, шпурляючы ѓ немаѓля мячы, прымушала разблытваць i рассякаць стужачкi, акуная ѓ ледзяную палонку, нацкоѓваючы спецыяльна навучаных котак. Ну i шматлiкае iншае, ператвараючы генетычна адоранага хлопчыка ѓ сапраѓдную машыну смерцi. Яго мацi, нiндзя ѓ дваццаць пятым пакаленнi, бацька магутны сiбiрскi чарадзей i iдэйны вораг савецкай, "саѓковай" уладзе. Цудоѓная генетыка i трэнiроѓкi з магiяй - зрабiлi хлапчука лепшым сярод нiндзя. I натуральна, iмператар Хiрахiта, каб паказаць немцам, што не яны самыя крутыя Звышчалавекi, а ёсць i ѓ Японii крутыя хлопцы, адправiѓ хлапчука на германа-савецкi фронт.
  I Карась (рыба карась сiмвалiзуе сабой гонар i жыццёвую стойкасць самурая!) аказаѓся дастойным ваяѓнiком.
  Вось, напрыклад, ён босымi, злёгку счырванелым ад шматлiкiх гадзiн знаходжання на лютым холадзе пальцамi, кiдае, танчэй воласы сталёвы дыск. А ѓ руках адразу два мячы, каб лягчэй было секчы густыя шэрагi ворагаѓ. Якi страшны гэтае дзiця-тэрмiнатар, што можа, упершыню савецкiя ваяры, будучы безабароннымi пад ударамi мячоѓ i пускамi дыскаѓ, падалiся назад, выпрабаваѓшы рэальны страх.
  Дзяѓчаты ж, змянiѓшы абоймы, сталi прамяняць яшчэ хутчэй, а дакладней i няма куды.
  Трупы пяхотнiкаѓ нагрувашчвалiся курганамi. Яны амаль адразу ж застывалi на марозе, i па iх узбiралiся новыя салдаты. Вось так лезлi i не лiчылiся са стратамi. Але бой уступаѓ нiндзя i зноѓ, нiбы выпускалiся хвалi страху.
  Амаль цэлыя суткi бушаваѓ адчайны прыступ. Савецкiя войскi, коштам найвялiкшых страт, занялi пару-тройку кварталаѓ, пацяснiѓшы немцаѓ на шэрагу меж. Але слабая падтрымка артылерыi (нямецкая авiяцыя ѓ ранейшыя днi разбамбiла чыгуначныя пуцi, пазбавiѓшы падвозу) i вельмi шмат ахвяр сярод частак, якiя прыйшлi, прымусiлi часова прыпынiць рух пяхоты.
  Нягледзячы на ??ѓсю рызыку падобнай тактыкi, у бой былi кiнуты танкi. Варта зламаць супернiка пад Цiхвiнам, пакуль фрыцы, выкарыстаючы свая перавага ѓ тэхнiцы, не дэблакуюць горад.
  I ѓ гэтым штурме было прынятае даволi рызыкоѓнае рашэнне - выкарыстоѓваць танк IС-2. Машыну, спецыяльна распрацаваную, як танк прарыву. Бо магутная прылада з-за нiзкай хуткастрэльнасцi i адносна слабой кучнасцi стральбы, дрэнна падыходзiць для дужання з чужымi танкамi, але затое можна iм паспяхова грамiць небраняваныя мэты.
  Так, хоць танкi ѓ гарадскiх умовах смяротнiкi, але трэба праломваць пазiцыi няхай нават iлбом.
  Першымi рушыся трыццацьчацвёркi. Адносна лёгкiя i не буйныя машыны, iмчалi па вузкай вулiцы. З дахаѓ на iх пасыпалiся гранаты i бутэлькi з запальнай сумессю. Затым узарвалiся замаскiраваныя бакi з бензiнам i напалмам. Але вялiкiя страты не спынялi танкiстаѓ СССР. Яны, губляючы сотнямi машыны, прарывалiся ѓ цэнтр горада, i там уступалi ва ѓпарты размен ударамi. Нават эфектыѓныя фаѓстпатроны, што разбiвалi трыццацьчацвёркам слабую бартавую браню, не застрашылi савецкага салдата.
  У бой былi кiнуты адразу тры танкавыя войскi. Сталiн нават вырашыѓ адмовiцца ад другога ѓдару ѓ напрамку Варонежа, дзеля, рашучай перамогi над Цiхвiнам i выратавання "Калыскi рэвалюцыi". Няхай нават палiва выдаюць па жорсткiм лiмiту, на пару гадзiн язды за суткi Каѓказская нафта страчана, а на распрацоѓкi новых радовiшчаѓ патрэбны час i грошы, людскiя рэсурсы, якiх савецкай iмперыi, звязанай вайной на два фронты, катастрафiчна не хапае.
  Але Цiхвiн - гэта артэрыя Ленiнграда i дарогi жыцця, а галоѓнае - гэта сiмвал таго, што савецкiя войскi могуць i ѓмеюць перамагаць шматлiкiх i выдатна ѓзброеных фашыстаѓ. Так што, за коштам не пастаiм...
  Танк IС-2 выглядае вялiка, таксама падобны на 34, толькi вежа яшчэ мацней ссунута наперад. Вядома, сам ствол тоѓсты i доѓгi, не параѓнаць з Т-34-76, якая, пакуль яшчэ дамiнуе на поле бою. За ѓвесь студзень тытанiчнымi намаганнямi Т-34-85 будзе выпушчана не больш за сотню.
  Праѓда, кiдаецца ѓ вочы ѓразлiвасць iлба вежы: плоскаватага i не занадта тоѓста бранiраванага.
  Карась, якi ѓ танкi кiдаѓ невялiкiя, але вельмi магутныя разрыѓныя гранаты, падбег да дзяѓчат i прапанаваѓ:
  - Давайце захопiм IС-2 i пакатаемся на iм?
  Магда патрымала iдэю:
  - Вядома ж, пракоцiмся! Мы засумавалi па рубцы.
  Герда папярэдзiла хлапчука:
  - У гэтага танк цэлых чатыры кулямёты!
  Карась падмiргнуѓ дзяѓчатам, заѓважыѓшы:
  - Дык гэта добра. Хутка зноѓ пойдзе на прыступ пяхота, а вы яе пакасiце!
  Магда падштурхнула хлапчука-нiндзя:
  - Спяшайся, тэрмiнатар!
  Ружовыя пяткi замiльгалi, як крылцы камара, каратэ-пацан бегаѓ хутчэй за алiмпiйскi чэмпiён па спрынце. Для пачатку, ён шпурнуѓ у грозны IС маленькi камячок з дымавухай-скруткам. Успыхнула рэакцыя, павалiѓ густы дым. Пры гэтым чорныя струменi разышлiся ѓ розныя бакi, асляпiѓшы кулямётчыкаѓ.
  Ссекшы некалькi пяхотнiкаѓ, Карась праляцеѓ, як камень, выпушчаны з балiсты, i ѓскараскаѓся на вежу. Адмысловым гакам паддзел люк i адкiнуѓ цяжкае вечка. Далей ужо ѓсё проста: пара ѓзмахаѓ двума мячамi, i пяцёра чальцоѓ павозкi цяжкага танка расталiся ѓ галовамi. У след за iм заскочылi i дзяѓчаты, якiя скiнуѓшы футравай камуфляж зноѓ апынулiся ѓ бiкiнi. Што ж, у танку падчас руху цеплыня. Дызель у 520 конскiх сiл нядрэнна выгравае метал. Ды саму машыну босыя дзявочыя падэшвы адчуваюць нашмат лепш, чым праз адмысловыя зiмовыя боты з рабрыстай падэшвай з сiнтэтычнага каучуку. Нямецкая iнтэндант-служба ѓлiчыла досвед суровых зiм i стварыла новую амунiцыю, пры якой ногi ѓ мароз не так мерзнуць. А то, сапраѓды ганьба, фрыцы забiралi ѓ мясцовага насельнiцтва валёнкi i нацягвалi iх на сябе. Або хуталiся ѓ футравыя хусткi.
  Карась цмокнуѓ на развiтанне Магду ѓ вусны i вымавiѓ:
  - Ну, танк гэта для вас! Я буду бiцца, дзе куды лепш умею забiваць.
  Герда ѓ захапленнi пацалавала хлопчыка ѓ слiзкую, пругкую пятку i вымавiла:
  - Ты цуд!
  Стэлла дадала:
  - Эталон арыйца!
  - Я ведаю! - Вымавiѓ падшыванец i выскачыѓ на мароз адным скачком з напаѓадкрытага люка. Затым вечка, з грукатам упала... I дзяѓчаты атрымалi магчымасць ваяваць на зброi супернiка. А гармата, i праѓда, магутная. Мацней толькi зусiм нядаѓна якi з'явiѓся Леѓ-3, цi як яго яшчэ звалi -"Каралеѓскi Леѓ" з 128 - мiлiметровай гарматай. Але дадзены танк яшчэ на франтах у адзiнкавых асобнiках. Яго паказалi падчас святкавання 8 лiстапада д'ябальшаму фюрару. Вядома, пакуль ён яшчэ не ѓ сэрыi. Як дарэчы i IС-2, якi праходзiць сваю першую абкатку.
  Вось пакуль нават савецкiя танкiсты не зрабiлi нiводнага стрэл з гарматы, вiдаць, выбiраючы сабе мэту напэѓна.
  Стэлла яхiдна заѓважыла, паварочваючы механiзм:
  - Эх, старызна... Тут няма аѓтаматыкi i ѓсё трэба рабiць уручную.
  Герда, якая ѓ навядзеннi сабаку з'ела, заѓважыла:
  - I прыцэл галiмы, i обзорность няважная. Iм тое не занадта добра наводзiць на мэту.
  Магда, чапаючы босай нагой перадачы i паварочваючы скрынку, заѓважыла:
  - I ѓсё ж, у параѓнаннi з трыццацьчацвёркай, ёсць некаторы прагрэс. У прыватнасцi, пераключаць перадачы лягчэй. У кабiне зацесна, але больш-менш рухацца можна. Боекамплект, праѓда, замалы. Дваццаць восем снарадаѓ...
  Герда лагiчна заѓважыла:
  - Для стральбы па абмежаванай колькасць дзотаѓ, можа i хапiць, але для паѓнавартаснага танкавага бою, вiдавочна недастаткова.
  Клара знайшла ѓ танку i добрае:
  - Затое кулямётнае ѓзбраенне на вышынi! Чатыры кулямёты могуць забяспечыць нядрэнную абарону. А то глядзела я на гэты "Маѓс" - у iм усяго толькi дзве "плявалкi" на такую машыну.
  Стэлла, разганяючы матор, пацвердзiла:
  - Вось менавiта! Хiба гэта ѓзбраенне, для такога цяжкага сто восемдзесят тон танка?
  Магда, нiбы пантэра, завалiла буйвала, рыкнула:
  - Курам на смех!
  Дызельны рухавiк цяжка разганяе танк. Вiдаць, што IС-2 па шашы яшчэ едзе, але пры бездараж яго зрушаны наперад цэнтр цяжару мовiцца. Але нiчога, пакуль можна паслабiцца i выбiраць сабе годную мэту.
  Магда адчынiла вежу танка, каб лепш бачыць вакол.
  А вось яшчэ адзiн IС-2, гэта добрая iдэя прымянiць такiя танкi больш масiравана. За iм яшчэ тры IСа, але адзiн з лягчэйшай 85 - мiлiметровай гарматай. Дарэчы, найбольш небяспечны, бо здольны ѓзяць машыну ѓ лоб, i б'е больш хутка.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Магда прыняла рашэнне ѓсадзiць з дыстанцыi за два кiламетры. Загадала мiнорным тонам:
  - Страляць сапраѓды ѓ лоб вежы... I... Вам зразумела!
  Машына спынiлася, бо плыѓнасць ходу была нiякая, i Герда, наракаючы на няважную якасць оптыкi, якую, напэѓна, шлiфавалi ненавучаныя падлеткi, навяла ствол. Дзяѓчыны дапамаглi зарадзiць снарад вагой паѓтара пуды. Ваяѓнiца-бландынка прыклала да казённай часткi шчаку i пастаралася адчуць чужую машыну. Бо яна нiколi раней не страляла з гэтай гарматы, узору 1931 гады. Магутнай, але маральна састарэлай, з востраканечным, адчувальным да рыкашэту снарадам. Наогул, прылада, вядома ж, не планавалася для танкаѓ. Але, мабыць, распрацаваная ѓ 1940 году супрацьтанкавая мадыфiкацыя 107 - мiлiметровай прылады апынулася занадта ненадзейнай i ад яе змушаныя былi адмовiцца. А тут трэба ва ѓмовы дрэннай бачнасцi з дыстанцыi ѓ 2000 метраѓ уразiць цэль. Ды i супернiку цяжка будзе адказаць, i патрапiць, але...
  Герда пацалавала казённую частку гарматы, хутка вызiрнула з люка, падчапiла языком жменю снегу, праглынула, уперлася голымi пяткамi ѓ рычагi i... стрэлiла!
  Аддало так, што закалола запясцi i iкры i запахла дымком.
  Па доѓгай дузе прэзент праляцеѓ i... Якi iшоѓ наперадзе IС-2 спынiѓся, задымiѓ, а затым стаѓ рвацца боекамплект.
  Магда радасна адказала:
  - Вось мы iм далi! - I лагiчна, дакладней, алагiчна зблытаѓшы паняццi, дадала. - Не чалавек фарбуе зброю, а зброю чалавека!
  Герда рыкнула:
  - Перазараджвайце!
  I дзяѓчаты напружылiся. Вядома, тут iм не "Тыгр", прыходзiцца папацець, але так яно i весялей, тым больш, што стаялы танк, хутка астывае. Жалеза, як нiяк добры правадыр.
  Другi раз Герда стрэлiла хутчэй i больш упэѓнена. IСы працягвалi рухi, i, мабыць, там яшчэ не разабралiся адкуль б'юць гарматы. Ды i спыняцца не ѓ рускiм звычаi. Раз ёсць загад... А другi снарад ужо ѓпэѓнена кладзецца ѓ мэту.
  Герда аблiзвае вусны i камандуе:
  - I трэцi сюды.
  З вялiкiм спазненнем чацвёрты IС-1, адкрыѓ на хаду агонь. I, як нi дзiѓна, патрапiѓ, хоць з такой дыстанцыi з якая рухаецца машыны гэта амаль немагчыма, але кадры вырашаюць усё! Аднак дыстанцыя для 85-мiлiметровай прылады занадта ѓжо вялiкая, за мяжой прабiвання. Але грымнула ѓ вежы капiтальна, i лабавая браня прагнулася. Герда паслала ѓ адказ чацвёрты "лiст-бандэроль" вагой у паѓтара пуды... Лоб танка IС-1 раскалоѓся i высока ѓ неба ѓзвiлiся аранжавыя мовы. А вось яшчэ адзiн IС-2, гэта добрая iдэя прымянiць такiя танкi больш масiравана. За iм яшчэ тры IСа, але адзiн з лягчэйшай 85 - мiлiметровай гарматай. Дарэчы, найбольш небяспечны, так здольны ѓзяць машыну ѓ лоб, i б'е больш хутка.
  Увесну немцы ѓзялi Смаленск i падышлi да Вязьмы i Ржэва. Потым нечакана павярнулi на поѓдзень да Данбаса. I гэта было вельмi нечаканым i моцным ходам. Чырвоная армiя не паспела зрэагаваць. I фашысты захапiлi ѓсю левабярэжную Украiну. А да канца лета выйшлi на лукавiну Дона. Толькi ѓвосень савецкiя войскi з цяжкасцю змаглi спынiць гiтлераѓцаѓ.
  Немцы таксама зноѓ блакiравалi Ленiнград з поѓдня, перакрыѓшы кiсларод.
  А на поѓначы ѓжо фiны спрабавалi наступаць.
  Наступiла зiмовая паѓза. У СССР у серыю пайшоѓ танк Т-54, лепш абаронены i мацней узброены. А вось IС-4 i IС-7 запусцiць масава ѓ серыю не ѓдалося. Хоць IС-7 машына здольная змагацца з гiтлераѓскiмi мастадонтамi, але занадта ѓжо складана ѓ вытворчасцi, тым больш ва ѓмовах ваеннага часу.
  Сорак восьмы года вызначыѓся ѓ лютым спробай Чырвонай армii наступаць у цэнтры якая была адбiтая. Немцы, выкарыстоѓваючы замежныя дывiзii са ѓсёй Еѓропы былi моцныя. Тым больш дыскалёты сталi больш дасканалымi, i iх збiць зараз не вось так проста. Ды i рэактыѓная авiяцыя ѓ фашыстаѓ развiлася. Вельмi моцна. I новы знiшчальнiк МЕ-362 проста шакiраваѓ савецкiх лётчыкаѓ. А ѓ серыi рэактыѓнай авiяцыi ѓ СССР не было.
  У траѓнi пачаѓся вялiкi наступ гiтлераѓцаѓ у абыход Масквы. Адначасова ѓ вайну ѓступiла i Турцыя, адкрыѓшы паѓднёвы фронт у Закаѓказзе. I баi палыхнулi з новай сiлай.
  Але ёсць прыгожыя дзяѓчынкi што ваююць з лютасцю; у прыватнасцi экiпаж Лiзаветы.
  Вось дзяѓчына ѓ бiкiнi, нацiскае босымi ножкамi на спускавы кручок, i вылятае снарад з 100-мiлiметровай гарматы.
  Ваяѓнiца з СССР паслала яго так спрытна, што нямецкi танк Е-50 нягледзячы на магутную браню - уражаны.
  Кацярына агрэсiѓна адзначыла, скалячы зубкi:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце!
  I голай пяткай як нацiсне на педаль.
  Алена таксама стрэлiѓ па супернiку, разнясе "Пантэр-4" i праваркуе.
  - За СССР!
  Еѓфрасiння агалiць грудзi зняѓшы станiк, i як дзюбне пунсовым саском, i праспявае, скалячы зубкi:
  - Бацька Махно,
  Глядзiць у акно...
  На двары цёмным -цёмна!
  I дзяѓчаты хорам заспяваюць, скалячы зубкi:
  - Мы наймацнейшыя ѓ свеце,
  Ворагаѓ усiх замачым у сарцiры...
  Не верыць Бацькаѓшчына слязам,
  А злому дракону дамо па мазгах!
  Вось - гэта дзяѓчынкi - проста класа гiпер...
  Вось ужо лета наступiла. I зноѓ цяжкiя баi. Немцы да канца жнiѓня 1948 года замкнулi кольца вакол Масквы.
  Адчайна ваявалi i пiянеры.
  Хлопчык Алежка, кiнуѓ босы, дзiцячай ножкай гранату i праспяваѓ:
  - Вось першая праталiна,
  У сне я бачу Сталiна...
  I трупамi завалена
  Мая родная Русь!
  Хлопчык Пецька, страляючы па фашыстах, праспяваѓ:
  - Калi б хлопцы ѓсiх Зямлi,
  Разам дракону ѓрэзаць бы змаглi!
  I голай пяткай дзiця запусцiла забойчую лiмонку.
  Яшчэ адзiн пiянер у шорцiках Сярожка, то стрэльне па фашыстах абклаѓшы гiтлераѓскага афiцэра. А затым босы, дзiцячай шпурне анiгiляцыйны падарунак смерцi.
  Вось гэта дзецi - вельмi баявыя.
  Хлопчык-пiянер Сашка дзёѓб фашыстаѓ, яму ѓсяго-то гадоѓ дванаццаць, i выкошваючы фрыцаѓ, праспяваѓ:
  - У перамозе несмяротных iдэй камунiзму,
  Мы бачым будучыню нашай краiны...
  I чырвонаму сцягу - слаѓнай Айчыны,
  Мы будзем заѓсёды беззапаветна верныя!
  I дзiця голай, дзiцячай пяткай падкiне выбухны пакет, раздзiраючы немцаѓ.
  Вось яны за справу i ѓзялiся, вельмi агрэсiѓна. I рэальна па-баявому, што надзвычай аказалася крута.
  Дзецi вядома ж байцы найвышэйшага класа, але Масква акружана адрэзана.
  А гiтлераѓцы ѓжо наступаюць i на Каѓказе. З поѓдня прэ Турцыя.
  I такое адчуванне, што рэальна супраць ворагаѓ не выстаяць.
  Але дзяѓчаты ваююць, як i дзецi нiбы вялiкiя гераiнi.
  Асаблiва Алег Рыбачэнка. Гэты хлопчык-тэрмiнатар проста скажам юны ваяѓнiк i супермэн.
  Хлопчык гадоѓ дванаццацi на выгляд, шпурнуѓ забойнай сiлы гранату, раздзiраючы фашыстаѓ, i праспяваѓ:
  - За Вялiкую Расiю
  Будуць хлопцы ваяваць...
  Мы вялiкiя месii,
  Зможам фрыца разарваць!
  Маргарыта Коршунава - таксама вельмi баявая дзяѓчынка, таксама дала чаргу па фашыстах.
  Затым шпурнула босы, дзiцячай ножкай прэзент анiгiляцыi, раздзiраючы на часткi фрыцаѓ i турак, пасля чаго праспявала:
  - Слаѓся Радзiма-СССР,
  Чалавецтву ты прыклад!
  Пасля чаго дзецi як вазьму i засвiшчаць. Звар'яцелыя вароны завалiлiся ѓ прытомнасць i падаючы, прабiвалi галовы гiтлераѓцам. I гэта выглядала вельмi крута.
  А можа i не глядзелася, а дзеянне вытваралася.
  Хлопчык i дзяѓчынка былi вельмi крутыя.
  У iх столькi рызыкi i сiлы.
  Каѓказ ужо на мяжы падзення, i становiцца ѓсё больш драматычным.
  А немцы лютуюць i ѓжываюць катаваннi. Асаблiва любяць катаваць нямецкiя дзяѓчаты пiянераѓ.
  Вось Герда i Шарлота хлопчыка гадоѓ трынаццацi распранулi. I сталi казытаць пiянера. Завушнiца рагатаѓ i муркаѓ. Потым Герда паднесла запальнiчку да голай, круглай пятачкi хлопчыка. Полымя лiзнула злёгку агрубелую падэшву пiянера. Той крыкнуѓ ад болю. З'явiлiся пухiры.
  Дзяѓчыны-немцы захiхiкалi:
  - Будзе вельмi выдатна!
  I сталi хлопчыка сцябаць бiзунамi. Той стагнаѓ i стаѓ крычаць. Асаблiва калi дзяѓчынкi сталi падносiць паходнi з агнём да яго босым ножкам. Затым пiянеры прыклалi да голай грудзей распаленае жалеза i хлопчык страцiѓ прытомнасць.
  Ды нямецкiя ваяѓнiцы на вышынi. Памучыць хлапчука ѓ iх у парадку рэчаѓ.
  Катаваннi зрэшты не толькi хлапчукоѓ, але i камсамолак. Дзяѓчат распраналi, i вялi на прэнг. Там уздрыгвалi, прымушалi выгiнацца i лiтаральна курчыцца ад болю прыгажунь. I пад босымi ножкамi дзяѓчат запалiлi жароѓню, пагражаючы абвуглiць падэшвы.
  Як гарлапанiлi ад дзiкага болю камсамолкi... Наколькi гэта ѓсё было жорстка. А фашысты ѓдыхалi ѓ ноздры пах смаленай плоцi i рагаталi, пляскалi адзiн аднаго па сцёгнах i гарлапанiлi:
  - Хайль фюрар! Мы ѓсiх замочым!
  I зноѓ катаваннi i катаваннi людзей. Асаблiва цiкава катаваць пiянераѓ. Хлопчыкаѓ лупяць смяротным боем, а затым соллю сыплюць на iх раны i прымушаюць стагнаць. Ды гэта вельмi непрыемна.
  А калi яшчэ i ѓжываюць распалены дрот. Тое атрымлiваецца значна балючай.
  А фашысты ѓжо ѓзялi Махачкалу. I рухаюцца да тэрыторыi Азербайджана. I ѓжо акружылi i блакiравалi Ерэван. I штурмуюць з усiм адчай Батумi. I гэта агрэсiѓна.
  Маршал Ракасоѓскi сам ледзь не загiнуѓ. Адчувалася, што савецкiя войскi пад прэсiнгам i абвальваюцца. Расце колькасць тых, хто здаѓся i дэзерцiраѓ. I многiя лётчыкi ѓпадаюць у дэпрэсiю.
  Хаця Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова i пазбягаюць пакуль паражэння. Б'юцца дзяѓчыны адважна i адчайна.
  Анастасiя перад боем, з трыма хлопцамi адасобiлася, каб сабраць у сабе фенаменальную касмiчную сiлу.
  I сапраѓды зарадзiлася капiтальна. I давай ворагаѓ адчайна збiваць.
  I пры гэтым выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак.
  I пiшчала ва ѓсю глотку:
  - Я вялiкая чэмпiёнка свету!
  I як голай пяткай нацiсне на рычажок.
  Акулiна Арлова таксама ѓ баi адчайная краля. I выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, ламае самалёты вермахта.
  Вось яна збiла МЕ-109 К. Гэтая машына ѓжо мабыць састарэлая, але якая перажыла серыю мадыфiкацый. I на ёй можна паспяхова ваяваць.
  Акулiна Арлова дзейнiчаючы з дзiкай лютасцю, праспявала:
  - Слався вялiкi камунiзм! Будзе зрынуты фашызм!
  I зноѓ голай пяткай, ды як нацiсне.
  Такiя вось тут шалёныя дзяѓчынкi.
  Але надта ѓжо няроѓныя сiлы на Каѓказе. Хаця лiчыцца што там мужчыны ѓсе арлы. Але супраць рускай бабы нiхто не выстаiць.
  А ваяѓнiцы такiя агрэсiѓныя i крутыя. Паляць самалёты нягледзячы на iх якасную перавагу.
  Акулiна Арлова праспявала:
  Сонечнае кола...
  I збiла супернiка з дапамогай босых пальчыкаѓ ножак.
  Анастасiя Вядзьмакова, душачы на кнопкi пунсовымi саскамi i збiваючы фашыстаѓ, працягнула:
  - Немцы вакол...
  Акулiна пiскнула, падрэзаѓшы чарговы нямецкi самалёт:
  - Гiтлер пайшоѓ у разведку!
  Анастасiя ѓпала па фашыстах працягнула:
  - У ямку ѓпаѓ...
  Акулiна, ведучы дакладны агонь, хiхiкнула:
  - Ножку зламаѓ...
  Вядзьмакова iнтэнсiѓна i сапраѓды паля, адзначыла:
  - I на развiтанне сказаѓ!
  I дзяѓчаты палаца зароѓ:
  -Няхай заѓсёды будзе гарэлка,
  Каѓбаса i селядзец...
  Памiдоры, агуркi,
  Вось i Гiтлеру канцы!
  Акулiна, зноѓ паслаѓшы прэзент смерцi ѓ фашыстаѓ, заѓважыла:
  - Наогул-то трэба спяваць; Роммелю канцы!
  Вядзьмакова босымi пальчыкамi накiраваѓшы гармату з авiяснарадамi, пагадзiлася:
  - Вядома ж - Гiтлер - гэта ѓжо пройдзены этап!
  Там дзе няма асабiстага ѓплыву ашалелага Гiтлера савецкiя войскi спрабуюць, арганiзаваць нейкi супрацiѓ. Але гэта надзвычай цяжка. Але ѓсё роѓна робяць усё магчымае i немагчымае.
  I дзецi ѓ тым лiку ваююць. I ѓ бой iдуць пiянеры. Якiя сустракаюць супернiка бутэлькамi з запальнай сумессю, i стрэлам са стрэльбаѓ.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi, схуднелыя i падрапаныя, як заѓсёды, у баi. I б'юцца адважна i вельмi адчайна.
  Колькi iх дзяцей гiне i застаецца разарванымi на часткi.
  Нямецкiя лётчыцы Гертруда i Адала, шлёпаючы босымi ножкамi, забралiся ѓ двухмесны ХЕ-328, у рэактыѓную машыну - гэта монстар з дзесяццю авiяпушкамi.
  Толькi што прайшоѓ дождж i, дзяѓчынкi пакiнулi хупавыя, вельмi выразныя сляды голых ножак.
  Яны былi гэтак панадлiвым, што прыслугоѓваючыя ѓ аэрадроме падлеткi прагна пажыралi босыя сляды вачыма, i нават у хлапчукоѓ сталi брыняць дасканаласцi. Наогул лётчыц было шмат - баявыя дзеяннi паказалi, што жанчыны адрознiваюцца пры роѓных умовах удвая большай выжывальнасцю, чым мужчыны. А значыць, i эфектыѓныя. А Гiтлер-Роммель, дакладней фельдмаршал-фюрар, зразумела не такая асоба каб кагосьцi шкадаваць.
  У самiм Трэцiм Рэйху афiцыйна ѓведзена шматжанства - права на чатыры жонкi. Гэта вельмi практычна. Але не занадта ѓпiсваецца ѓ хрысцiянскiя традыцыi. Нездарма фашызм шукае новую форму рэлiгii. Фюрэр-фельдмаршал настойвае на тым, каб гэта быѓ манатэiзм, але такi асаблiвы - з пантэонам паганскiх, старажытнагерманскiх багоѓ. Вядома ж, сам Гiтлер-Роммель у дадзеным пантэоне пастаѓлены вышэй за ѓсiх у якасцi веснiка i пасланца Усявышняга Бога.
  Так што фюрар, зразумела вельмi нават кахае сябе культываваць.
  Гертруда i Адала запускаюць у неба свой шматмэтавы штурмавiк, якi можа гуляць ролю i знiшчальнiка.
  Ваяѓнiцы вельмi ѓпэѓненыя ѓ сабе. У рускiх няма рэактыѓнай авiяцыi, i яны цi наѓрад здолее супрацьстаяць нацiску тыгрыц неба.
  Гертруда прабурчала:
  - Я вiцязь пякучага струменя...
  Адала захоплена пацвердзiла, скалячы зубкi:
  - I ѓсiм пастаѓлю мат!
  Дзяѓчыны, разрагаталiся. Яны нацiскалi босымi пяткамi на педалi, i раскруцiлi рэактыѓны штурмавiк.
  Было яшчэ цёмна, але крыху на ѓсходзе паказалася светлая паласа. Дзяѓчаты засвiсталi... Пад iмi ѓжо паплылi абшары Расii. Ваяѓнiцы хiхiкалi, i падмiргвалi адзiн аднаму. Яны такiя экстрапаветраныя, i прыгожыя.
  I босыя зразумела, не абцяжарваючы сябе такой непатрэбнай для дзяѓчыны рэччу на вайне як абутак.
  I адчувальнасць у самалёце ѓзрастае ад гэтага шматкроць.
  Вось iм насустрач узлятаюць савецкiя машыны. Шрубавы ЯК-9, мабыць, самая масавая машына з лiку апошнiх выпускаѓ. Не занадта ѓзброеная, але адносна танная i з невялiкiм бранiраваннем. МiГ-5, больш хуткасная, з кулямётным узбраеннем машына. МiГ-3 больш ранняя мадэль. ЛАГГ-7 верагодна самая хуткасная i ѓзброеная птушка. У апошняй мадыфiкацыi цэлых тры 20-мiлiметровыя гарматы.
  Але гэта ѓсё шрубавыя машыны - рэактыѓных самалётаѓ не створана. I немцы сябе адчуваюць вельмi ѓпэѓнена.
  Гертруда страляе з дзесяцi авiягармат. Лупяць 30-мiлiметровыя i дзве 37-мiлiметровыя прылады. Яны праносяцца, нiбы агнiсты смерч па савецкiх самалётах. Аднак чырвоныя лётчыкi iмкнуцца ѓхiлiцца i зайсцi ѓ хвост.
  Адала ѓ гэты момант манеѓруе. У лоб нямецкую машыну не возьмеш, але выхад у хвасты багаты. Для войскаѓ СССР напад не з'яѓляецца нечаканым. Ужо зарабiлi зенiткi. Свецяцца ѓ цемры снарады, якiя разарвалiся.
  Немкi адчуваюць пэѓную нервовасць. Здавалася, ужо столькi пабачылi, што нiчым не здзiвiш, але... Савецкiя лётчыкi адважныя i не баяцца страт. Iх нiчым не спалохаеш. Але вiдаць досведу замала. Нямецкi самалёт лёгка выходзiць з пiке, i збiвае савецкую машыну. Разносiць яшчэ адну ѓ трэскi.
  Моц нямецкага ѓзбраення вельмi вялiкая. Гэта кампанент, у якiм фрыцы маюць вялiкую перавагу над Расеяй. Але ж яшчэ i хуткасць у фашыстаѓ каласальная.
  Адала паскараецца i прарываецца наперад. А Гертруда выпускае рэактыѓныя ракеты па супернiку. Парады атрымлiваюць па зубах. Некаторыя боепрыпасы наводзяцца на цеплыню цi гук.
  Адала шэпча:
  - Яны нас не заб'юць!
  Дзяѓчынкi раскручваюць сваю машынку ... Яны iмкнуцца быць стрымана. А тут савецкi знiшчальнiк як таранiць суседнi нямецкi, рэактыѓны штурмавiк. I як пачне iрваць, i расколвацца. I неба i паветра.
  Гертруда прашаптала:
  - Шалёная смерць!
  Ваяѓнiцы яѓна разгубiлiся, i iх так таранiць могуць.
  А да мяжы рухаюцца танкi. Легендарны экiпаж з Герды, Шарлоты, Крысцiны i Магда.
  Чатыры ваяѓнiцы паспелi, пакрыць сябе славай ваюючы i англiчанамi i амерыканцамi. У ходзе баявых дзеянняѓ з Амерыкай, прыгажунi асвоiлi танк "Пантэра"-2. Нядрэнная машына праѓзыходная "Шэрманы" i ва ѓзбраеннi, i ѓ лабавым бранiраваннi. Пазнейшы "Першынг", практычна не паспеѓ паваяваць. Ды i ён не супернiк для "Пантэры"-2.
  Тады чатыры дзяѓчынкi i заваявалi легендарную славу. Хаця ѓвогуле iх слаѓны шлях пачаѓся яшчэ ѓ сорак першым годзе. Гiмлер угаварыѓ фюрара паспрабаваць у баях жаночыя батальёны, са спецыяльна падрыхтаваных арыек.
  Баявыя дзеяннi паказалi, што жанчыны: зусiм не слабое звяно i ѓмеюць нядрэнна бiцца. I несцi пры гэтым менш страт, чым мужчыны. Ваяѓнiцы бiлiся i ѓ пяхоце, босымi ножкамi шлёпаючы па гарачых пясках пустынi Сахара. I асвоiлi танкi. Выпрабаваѓшы "Тыгр", у баях з Брытанiяй.
  Зрэшты, нядрэнна б'юцца i савецкiя дзяѓчаты на СУ-100.
  Хаця становiшча Расii i здаецца безнадзейным. Але ваяѓнiцы разам з Лiзаветай ваююць нiбы арлiцы.
  Кацярына нацiскае босымi пальчыкамi ножак на рычажок. Пасылае снарад якi прабiвае гiтлераѓскую машыну Е-50 у борт i раве:
  - За вялiкi чырвоны i барвовы камунiзм!
  Алена таксама лупанула з гарматы выкарыстоѓваючы голую, хупавую ножку. Яна сапраѓды ѓразiла танк супернiка.
  Дзяѓчынка прачырыкала:
  - За маю цудоѓную Расiю!
  Эфрасiя агрэсiѓна заѓважыла, ведучы вельмi трапны агонь:
  - Слава нашай Айчыне!
  I таксама выкарыстоѓвае босыя, точаныя ножкi.
  Савецкая машына вельмi моцная i баявая. А страляе практычна трапна.
  СУ-100 здольная прабiць Е-50 у борт. Але дзяѓчыны нават у iлоб яе прабiваюць пападаючы ѓ заману цi ѓсутыч. I дзiвяць метал наскрозь.
  Лiзавета, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, стрэлiла ѓ супернiка. I прачырыкала:
  - З блакiтнага раѓчука...
  Кацярына таксама пальнула, на гэты раз нацiснуѓшы на рычажок пунсовым саском i прабуркавала:
  - Пачынаецца рака...
  Алена, агрэсiѓна выскаляючыся, i шыпячы, выдала:
  - Ну, а сяброѓства пачынаецца...
  I голай пяткай таксама нацiснула на рычажок.
  Эфрасiя прабуркавала, ведучы агонь па непрыяцелю:
  - З усмешкi!
  Дзяѓчыны працуюць на СУ-100 вельмi актыѓна. I разбураюць варожую тэхнiку.
  А на подступах да Бака пiянеры рыюць акопы. Тут хлопцы розных нацыянальнасцей. Шмат у прыватнасцi i светлых галовак мiльгае. Ёсць i рыжыя i чорныя i русыя дзецi.
  Адно iх аб'ядноѓвае: вера ва ѓрачыстасць камунiзму i босыя ножкi. Зразумела, што не ва ѓсiх падчас вайны ёсць абутак, i таму ѓ знак салiдарнасцi ѓсе дзецi фарсяць голымi, круглымi пятачкамi. Зiма ѓ Закаѓказзе даволi мяккая, i калi рухаешся i працуеш рыдлёѓкамi холаду не такiя i страшныя.
  Дзецi працуюць з энтузiязмам, i спяваюць:
  Узвейцеся вогнiшчамi, сiнiя ночы,
  Мы пiянеры - дзецi працоѓных...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  I вось зноѓ гучыць сiгнал трывогi. Хлопчыкi i дзяѓчынкi скачуць на дно акопа. А зверху ѓжо пачынаюць iрвацца снарады: працуе варожая артылерыя.
  Пашка з прасiла Машку:
  - Ну, ты думаеш, мы ѓстоiм?
  Дзяѓчынка ѓпэѓнена адказала:
  - Устоiм хоць раз, у самы цяжкi час!
  Пiянер Сашка лагiчна адзначыѓ:
  - Наш гераiзм непахiсны.
  Хлопчык пастукаѓ голай падэшвай па камянях. Мабыць хлапчук набiѓ сабе самавiтыя мазалi.
  Дзяѓчынка Тамара заѓважыла:
  - Мы будзем змагацца не ведаючы страху,
  Мы будзем секчыся не кроку назад...
  Хай густа прасякнута крывёю кашуля
  Больш ворагаѓ звярнi вiцязь у пекла!
  Хлопчык Руслан, пiянер з чорным валасамi, адзначыѓ:
  - Мiнуць стагоддзi, надыдзе эпоха,
  У якой не будзе пакуты i хлуснi...
  За гэта бярыся да апошняга ѓздыху
  Служы сваёй Радзiме, ты ад душы!
  Хлопчык Алег, худзенькi i бялявы прачырыкаѓ, вершы:
  Няма не згасне зоркi,
  Позiрк сакалiны, арлiны...
  Голас народа звонкi -
  Шэпт прыцiсне змяiны!
  
  Сталiн жыве ѓ маiм сэрцы,
  Каб мы не ведалi смутку,
  У космас адчынiлi дзверцы,
  Зоркi над намi зiхацелi!
  
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе Сонца,
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi дружна заапладзiравалi.
  Але вось ужо ляцяць рэактыѓныя штурмавiкi i скiдаюць бомбы. I гэта агрэсiѓны заход.
  Алег i Сашка паднялi рагатку i запусцiлi прэзент смерцi. I бочачка ѓразiла гiтлераѓскi штурмавiк.
  Дзяѓчынка Наташка праспявала:
  - Камсамол не толькi ѓзрост,
  Камсамол мой лёс!
  Пакорым я веру космас,
  Будзем жывыя назаѓжды!
  Ахмед хлопчык пiянер з Азербайджана з усмешкай адказаѓ:
  - Ты яшчэ не камсамолка Наташка!
  Дзяѓчынка злосна тупнула босай ножкай i адказала, пявуча;
  Побач з бацькамi, з песняй вясёлай,
  Мы выступае за камсамолам...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Алег таксама тупнуѓ босы, дзiцячай ножкай i зароѓ:
  Мацней молат сцiснi пралетарый,
  З тытана рукой ламаючы ярмо...
  Мы праспяваем нашай Радзiме тысячу арый,
  Прычым святло нашчадкам, дабро!
  Дзецi ѓ захапленнi. I сапраѓды, немцы адбамбiлi, i толькi адной дзяѓчынка асколак трапiѓ у босую, круглую, ружовую пятачку.
  Пiянерка ѓскрыкнула, але тут жа прыкусiла губу.
  I вось яны падрыхтавалiся адбiваць атаку. I ѓжо iдуць танкi з фашыстамi. Рухаюцца грозныя Е-100. Такiя магутныя i небяспечныя машыны.
  У iх такая абарона. Што не праб'еш нi з аднаго ракурсу. Не пад адным кутом не праб'еш. Адзiны шанец - гэта разбiць гусенiцы.
  Дзецi гатовы да бойкi, i махаюць босымi ножкамi. Вось яны на дроце штурхаюць пад гусенiцы фашыстам пакеты з самаробнай узрыѓчаткай. Тая спрацоѓвае i разбурае каткi танкам армii Роммеля.
  I гэта грозна выглядае.
  Сашка пiшчыць:
  - Слава камунiзму!
  Хлопчык Пашка страляе разам з Алегам з рагаткi i верашчыць:
  - Пiянерам слава!
  Хлопчык Руслан разам з дзяѓчынкай Суфiр падцягвае дротам мiну пад немца i крычыць:
  - Слава СССР!
  Дзецi з Азербайджана i рускiя хлопцы ваююць. Загарэлыя, худзенькiя, басаногiя пiянеры, супраць каласальнай армады танкаѓ.
  Дзяѓчынка Тамара тупае хупавай, маленькай, босай ножкай i прамаѓляе:
  - Слава Расii слава!
  Пiянер Ахмет пацвярджае, ведучы агонь па супернiку:
  - Мы разам дружная сям'я!
  Хлопчык Рамзан, рыжанькi азербайджанец пацвярджае, падбiваючы машыну:
  - Са слове мы сто тысяч Я!
  Дзецi дружныя... Вось i армянская дзяѓчынка Азатуi, таксама спрытна пры дапамозе дроту перакладае выбухны пакет пад гусенiцу фашыста, i пiшчыць:
  - СССР сям'я народаѓ!
  Iншая армянская дзяѓчынка Агас, кажа:
  - Не сагнемся па фашызме:
  I босымi пальчыкамi ножак падцягнула дзяѓчынка дрот. Многiя азербайджанскiя i армянскiя дзецi маюць светлыя валасы, i iх не адрознiць ад славянскiх дзяцей, якiх таксама шмат. Хто ад немцаѓ сышоѓ далей, iншыя рускiя сем'i сялiлiся ѓ Азербайджане яшчэ i пры царах.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  На Каѓказе шмат славян. Шмат змешаных пар. Ды i дзецi звычайна больш светлыя валасы маюць чым iх бацькi. А славяне-хлопцы загарэлi так, што не адрознiш ад мясцовых. Тым больш што дзецi звычайна больш падобныя, чым дарослыя.
  Так што iнтэрнацыянальны савецкi батальён з хлопчыкаѓ i дзяѓчынак змагаецца, i ѓсе яны адзiныя, i вельмi падобныя. Iх голыя пятачкi, мiльгаюць пры руху.
  I сноѓ дзецi дасылаюць прэзенты смерцi. Шамiль i Сярожка абодва хлопчыкi-пiянеры, цягнуць дрот. I вось нямецкi Е-50 спыняецца з прабiтай гусенiцай.
  Хлопчыкi хорам спяваюць:
  Саюз непарушны, рэспублiк свабодных,
  Згуртавала не грубая сiла, не страх...
  А добрая воля людзей адукаваных,
  А сяброѓства i розум, i смеласць у марах!
  I дзецi ѓ захапленнi. Усмiхаюцца белымi, роѓнымi зубкамi. I яны шчаслiвыя, хаця iм i пагражае гiбель.
  А немцы пруць. Падбiтыя танкi страляюць з гармат i страчаць кулямёты.
  Некаторыя нямецкiя машыны забяспечаны гранатамётамi i вельмi небяспечныя.
  Хлопчык Максiмка i дзяѓчынка Зара з Азербайджана i яны ѓпiраючыся босымi ножкамi падцягнулi мiну пад супернiка i падбiлi фашысцкага мастадонты.
  I прааралi ва ѓсю глотку:
  - За СССР!
  Дзецi такiя вясёлыя.
  Пiянеры Абас i Уладзiмiр таксама выкарыстоѓваю зброю. У дадзеным выпадку катапульту i разбiваюць гiтлераѓцу гусенiцу Е-75. Пасля чаго хлопчыкi праспявалi:
  - За велiч планеты пад покрывам камунiзму!
  Алег i Абдула таксама пiянеры розных народаѓ, але з адзiным сэрцам, таксама запускаюць узрыѓчатку. Здзiѓляюць Е-100 i спяваюць...
  Мы адкрылi нацыям планеты,
  У космас шлях, да нябачаных мiроѓ...
  Гераiчнасць подзвiгi апеты
  Каб сцерцi навечна смерцi шнар!
  
  Пад Святым сцягам Расii,
  У свеце, сяброѓстве, шчасцi i каханнi...
  Стануць людзi ѓсёй зямлi шчаслiвейшыя,
  Пякельная цемра развеецца ѓ далечынi!
  Баявыя тут дзецi...
  Абдуррахман i Святлана - азербайджанскi хлопчык i дзяѓчынка з Беларусi разам нацягнулi дрот, i падбiлi фашысцкi танк. I праспявалi:
  - Вялiкае iмя святой Расii,
  Ззяе над светам - як сонечны прамень...
  Я веру ѓ адзiнстве мы станем шчаслiвей,
  Пакажам народам усiм правiльны шлях!
  Дзецi вельмi адважныя. I гiтлераѓцы проста ѓ шоку ад такога ѓпартага, i лютага супрацiву.
  Абудуррахман гэта пiянер, атрымаѓ асколкам у голую падэшву. Прабiла мазолiстым паверхню дзiцячай ножкi.
  Хлопчык прашыпеѓ:
  - А мне балюча!
  Святлане таксама трапiла ѓ круглую пятку, i падрапала плячо. Але дзяѓчынка прашыпела:
  - Пiянераѓ не зламаць!
  Азiм i Колька таксама таранiлi нямецкую машыну.
  Хлопчыкi навялi пры дапамозе дроту i праспявалi:
  Працiѓнiк падступны пайшоѓ у наступ,
  Але веру не здрыганецца, савецкi народ...
  Ворага чакае разгром i забыццё,
  А слава Расii мацней заквiтнее!
  Ворага чакае: разгром i забыццё,
  А слава Расii мацней заквiтнее!
  Дзецi адважныя i не згiнаюцца. I яны жадаюць выйграць. I спяваюць, i ваююць.
  Немцы нясуць вялiкiя страты. Праѓда ѓ асноѓным у iх разбiты гусенiцы i каткi. А гэта не смяротна.
  Горш пiянерам, якiя трапiлi ѓ палон.
  Хлопчыка Абдулхамiда, калi ён трапiѓ у палон, гiтлераѓцы паднялiся на прэнг. Уставiлi босыя ногi пiянера ѓ калодку, i сталi на крукi вешаць гiры. А затым распалiѓ агонь. I голыя пяткi пацана лiзаѓ агонь. А на спiну абрынуѓся пуга. Бiлi доѓга. А затым сталi фашысты ламаць распаленымi абцугамi рэбры.
  Хлапчук, памiраючы пад катаваннямi, калi яму паламала чырвонае ад спякота жалеза рэбры, заспяваѓ:
  Берлiн ужо амаль пад нашай уладай,
  У бiноклi бачым пракляты Рэйхстаг...
  Спадзяюся, хутка будзе мiр i шчасце;
  Якi апiшу ѓ сваiх вершах!
  
  Расiя камунiзм светам адкрыла,
  Яна сям'ёю стала людзям усiм.
  Але сунуѓ Вермахт да нас свiное рыла,
  I кроѓ зараз фантанам плёскае з вен!
  
  Што фюрар забыѓся ѓ нас выпадкова,
  Жадаѓ здабыць зямелькi i рабоѓ!
  Пайшоѓ фашызм з паходам вельмi далёкiм -
  I вось кашмар рэальны, пякельных сноѓ!
  
  Просты хлопец хлопчык басаногi,
  Нядаѓна чырвоны гальштук павязаѓ.
  Жадаѓ ён мiр пабудаваць сам без бога,
  Але з неба раптам выкiнуѓся напалм!
  
  Прыйшлося бегчы на фронт, нам самаволкай,
  Нiхто не хоча, браць такiх юнакоѓ!
  Але справiѓся дзяцюк-баец у вiнтоѓкай,
  Годным аказаѓся шлях бацькоѓ!
  
  Змагалiся дзе i хiтрасьцю, i сiлай,
  А слабасць таксама горкая нажаль...
  Таварышам прыйшлося капаць магiлы,
  Страгаць у мароз хваёвыя труны!
  
  Я пiянер прывык зараз да пакут,
  У разведку iшоѓ босы, гурба хрумстаѓ.
  Магчыма за нявер'е пакаранне,
  Што Iсуса ведаць я не хацеѓ!
  
  Але што такое тры гадзiны Галгофы?
  Тры гады з лiшкам працякло войны!
  У любым селiшчы плачуць горка ѓдавы,
  Як паляглi ѓ могiлкi краiны сыны!
  
  Я выжыѓ, быѓ кантужаны, паранены куляй,
  Але на шчасце сам застаѓся на нагах!
  Нямеччыны мы сапраѓды абавязак вярнулi,
  Тым фашызм растаптаны намi ѓ прах!
  
  Я памужнеѓ, але ѓсё яшчэ хлапчук,
  Вус не прабiѓся, але ѓжо тытан!
  Ды дарослы, i мабыць нават занадта,
  Бо сэрца стала цвёрдым як метал!
  
  Зорка героя - вышэйшая ѓзнагарода.
  Сам Сталiн мне яе павер, уручыѓ!
  Сказаѓ: з такiх як ты прыклад браць трэба,
  Куюць байцы да дзвярэй у Эдэм ключы!
  
  Але сягоння адкладзi храбрац вiнтоѓку,
  Вазьмi ты, абцугi, молат i працуй!
  Пабудуй з дрэва паруснiк i лодку,
  I самалёт ствары, каб птушкай уверх!
  Як бы тое не было, але Чырвоная Армiя бiтву за Каѓказ прайграла. I гэта зразумела, не падвышала шанцаѓ СССР на выжыванне. На самой справе ѓсё было стромна.
  Каѓказ упаѓ i наступiла зiма. Масква i Ленiнград у поѓным асяроддзi i блакадзе. Немцы i iх замежныя дывiзii мацней i колькасцю i якасцю. I фрыцы, напрыклад, вельмi нават прыстойныя аѓтаматы маюць. I здаецца, што ѓжо i шанцам нiякiх на выратаванне ѓ акружаных савецкiх войскаѓ няма.
  Але вось пакуль Сталiн яшчэ не здаецца. Хаця прапановы аб сепаратным свеце фашыстам ужо i пасылаѓ.
  Масква горад вялiкi, i ѓ iм велiзарная колькасць баявых прыпасаѓ, снарадаѓ, куль, i харчавання засяроджана. Дык проста гэты горад не ѓзяць. I ён яшчэ трымаецца нягледзячы на абстрэлы, i масавую скiдку бомбаѓ.
  Аднак немцы працягвалi надыходзiць. Асаблiва вясной. Як толькi падсохлi дарогi, фашысты рушылi да Казанi. I iх фашыстаѓ шмат.
  Але тут б'юцца прыгожыя савецкiя i зразумела босыя ѓ бiкiнi дзяѓчыны.
  Наташа пагладзiла сама сабе клубнiчны сасок. I з прамянiстай усмешкай вымавiла:
  - Я ты! Ён, яна - разам цэлая краiна!
  Вiкторыя падтрымала:
  - Разам дружная сям'я! У слове мы - сто тысяч я!
  Аксана хiхiкнула i, паказаѓшы на мастадонтаѓ, заѓважыла:
  - Танк "Е" вельмi нiзкарослы i прысадзiсты. Яго цяжкавата будзе дастаць.
  Веранiка сумна прашыпела:
  - Ды дапаможа нам Бог!
  Наташа хiхiкнула i прачырыкала:
  - У Амерыцы для ѓсёй краiны, у Амерыцы для ѓсёй краiны, у Амерыцы для ѓсёй краiны - магчымасцi роѓныя!
  Вогнезарная Вiкторыя як хiхiкне, i прараве:
  - Для розных пластоѓ грамадства магчымасцi роѓныя!
  I як захоча. I зубкi свае прыгожыя як пакажа.
  Аксана выказала меркаванне:
  - Калi немцы адарвуцца, ад сваiх баз забеспячэння iм вельмi дрэнна будзе!
  Веранiка хiхiкнула i прапанавала:
  - Давайце тады памолiмся!
  Наташа пагардлiва фыркнула i пакiвала галавой:
  - Не! Мы камсамолкi, а значыць атэiсткi!
  Вiкторыя агрэсiѓна папярэдзiла:
  - А я наогул ваяѓнiчы атэiст! I Бога няма - гэта медыцынскi факт!
  Веранiка асцярожна заѓважыла:
  - Але вы не можаце гэтага даказаць!
  Вiкторыя ѓ адказ агрэсiѓна блiснула смарагдавымi вачамi. I прашыпела з аскалам:
  - Я магу! Калi iснуе Бог, дык ён павiнен быць адказным. А значыць клапацiцца аб людзях. - Рудая дзяѓчынка агрэсiѓна ѓдарыла босай ножкай па ствале хвоi. - Цi можна сабе ѓявiць фенаменальны касмiчны розум, якi б не клапацiѓся б аб сваiм стварэннi!
  I дзяѓчына босы, дакладны ножкай шпурнула гранату.
  Наташа ахвотна пацвердзiла:
  - Вось менавiта! Мы ж для Бога, як дзецi для Айца, а ён пра нас не клапацiцца!
  Веранiка асцярожна заѓважыла:
  - Але ж i клапатлiвы бацька карае сваiх дзяцей...
  Наташа хiхiкнула ѓ адказ:
  - Але не нявечыць iх!
  Вiкторыя сярдзiта адзначыла:
  - Вось ужо сапраѓды бываюць дзiѓныя ѓ вашага Бога метады выхавання! Ён, напрыклад, узяѓ, i патапiѓ усё чалавецтва i нават нявiнных жывёл. Узнiкае пытанне, а што за фашысцкiя метады?
  Аксана з усмешкай дадала:
  - I наогул вечныя мукi ѓ пекле... Гэта таксама вiдавочны перабор, бо нiякiя метады справядлiвасцi не могуць апраѓдаць катаваннi!
  Веранiка разгублена развяла рукамi, i з уздыхам вымавiла:
  - Я таксама лiчу, што патоп Ноя вiдавочны перабор. Але ж Зямля напоѓнiлася грахом перад вачыма Бога...
  Вiкторыя са смяшком заѓважыла:
  - Ды дзецi сталi сваволiць. Бацька ѓзяѓ у рукi аѓтамат i прыстрэлiѓ тых, хто вякаѓ, пакiнуѓ толькi цiшэй вады, нiжэй травы. - Рудая выскалiла буйныя зубкi. - Такая атрымлiваецца аналогiя!
  Веранiка пацiснула плячыма, i нягучна вымавiла:
  - Я не святар, каб даваць адказы на падобныя пытаннi. Але думаю, на гэта ѓ Бога былi прычыны.
  Вiкторыя хiхiкнула i адзначыла:
  - Так... З прычыны траплялi без прычыны, толькi ѓсiх i бачылi нiбы згiнулi!
  Наташа выказала здагадку:
  - Можа, быць, Бiблiя гэта проста габрэйская казка. Чаму мы павiнны ѓ яе верыць?
  Аксана выказала сваю думку:
  - Трэба, ва ѓсякiм разе, ахоѓваць свой гонар. I не занадта разлiчваць на пасмяротны рай!
  Вiкторыя хiхiкнула, i заѓважыла:
  - Так... Святары любяць расказваць казкi! Прычым, не занадта прывабныя!
  Веранiка цiха заѓважыла:
  - Але ж Iсус Хрыстос цалкам прывабны вобраз!
  Вiкторыя хiхiкнула i матнула галавой:
  - Я б за такога пацыфiста замуж бы не выйшла!
  Наташа хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ды мужчына павiнен пастаяць за сябе... А чаму вучыць Бiблiя? Стукнулi цябе па правай шчацэ - падстаѓ левую!
  Веранiка хацела сказаць, але вiдавочна сумелася. А тут уставiла Вiкторыя:
  - Сапраѓды дзiѓная мараль. То Бог вучыць любiць ворагаѓ, то топiць разам усё чалавецтва. I як такое можна растлумачыць?
  Наташа адказала сама:
  - Думаю, тым, што Бiблiя напiсана таленавiтымi фантазёрамi!
  Веранiка на гэта млява запярэчыла:
  - Хто як глядзiць... Але iнакш чым iснаваннем Бога немагчыма растлумачыць з'яѓленне Сусвету. - Тут дзяѓчына ѓзбадзёрылася. Правяла босы, стройнай ножцы па кары i працягнула. - Як нi круцi, але больш пераканаѓчай версii паходжання Сусвету, акрамя як яе стварыѓ Бог знайсцi цi прыдумаць немагчыма!
  Наташа пацiснула плячыма i спытала:
  - А першапрычына з'яѓлення Бога?
  Веранiка ѓздыхнула i адказала, губляючы ѓпэѓненасць:
  - Гэта ѓжо аксiёма... Варта прыняць верай, што Бог iснуе. I што ён iснаваѓ вечна i не мае першапрычыны.
  Наташа адмоѓна матнула галавой:
  - Прыняць верай адвечнасць Бога? Але я магу прапанаваць прыняць верай вечнасць светабудовы, але ѓжо без Усявышняга...
  Веранiка лагiчна заѓважыла:
  - Гэта выглядае алагiзмам. Як гэта матэрыя вечная, а адкуль яна зьявiлася?
  Вiкторыя тут жа парыравала:
  - А што лагiчна - Бог вечны... А адкуль ён з'явiѓся!? Тым больш адразу ѓсемагутны i ѓсёведны?
  Веранiка з адчаем адказала:
  - Iснаваѓ заѓсёды... Мы прымаем гэта верай! А як гэта магчыма - неспасцiжна!
  Наташа тут заѓважыла:
  - Сапраѓды, мы тут стаiм на роѓных. Матэрыя таксама павiнна была неяк узнiкнуць. А адбываецца неспасцiжнае. - Дзяѓчына ѓхмыльнулася i ѓпэѓнена адзначыла. - Але ѓсё ж такi пытанне, чаму на зямлi столькi зла застаецца адкрытым.
  Наташка кiнула босай ножкай гранату ѓ фашыстаѓ i праспявала:
  - Дарэмна...
  Зоя запусцiла голай пяткай прэзент смерцi i дадала:
  - Працiѓнiк...
  Аѓгусцiна паддала нешта знiшчальнае i пiскнула:
  - Лiчыць...
  Святлана босымi пальцамi ног падкiнула гранату i пiскнула:
  - Што...
  Наташа шпурнула босымi ножкамi пару лiмонак i вякнула:
  - Рускiх...
  Зоя таксама паддала нешта энергiчнае i смяротнае, пiскнуѓшы:
  - Здолеѓ.
  Аѓгусцiна запусцiла смяротнае, прабурчэѓшы:
  - Вораг ....
  Святлана зноѓ паддала знiшчальнае i вякнула:
  - Зламаць!
  Наташа дала чаргу i пiскнула:
  - Хто...
  Зоя таксама пальнула па чарнаскурым iншаземцам, што набралi фашысты i пiскнула:
  - Смеѓ!
  Аѓгусцiна выдала з напорам i лютасцю:
  - Той...
  Святлана паддала з аскалам пантэры:
  - У...
  Наташа кiнула босай ножкай гранату i вякнула:
  - Баю...
  Зоя шпурнула босымi пальцамi прэзент смерцi i буркнула:
  - Нападае!
  Аѓгустына дзюбанула i буркнула:
  - Ворагаѓ...
  Святлана паддала звязку гранат босымi падэшвамi, i як праарэ ва ѓсю глотку:
  - Будзем...
  Наташа цвiкнула чаргой i прашыпела:
  - Люта ....
  Зоя зрэзала фашыстаѓ i пiскнула:
  - Бiць!
  Аѓгустына зноѓ пальнула i вякнула:
  - Люта ....
  Святлана прачырыкала, вядучы стралянiну:
  - Бiць!
  Наташка зноѓ кiнула хупавай, босай ножкай гранату, прачырыкала:
  - Мы знiшчым фашыстаѓ!
  Зоя ѓзяла i прачырыкала:
  - Будучы шлях у камунiзм!
  I кiнула босымi пальчыкамi ногi лiмонку.
  Аѓгустына ѓзяла i раскiдала чэргi, i паляцелi яе голыя ножкi з разбурэннем па фрыцах:
  - Мы расколем супернiкаѓ!
  Святлана ѓзяла i босай пяткай падкiнула, звязку гранаты, i прапiшчала:
  - Разнясём фашыстаѓ!
  I чацвёрка працягвала страляць i кiдаць гранаты. Рухаѓся нямецкi Е-75. Машына з 128-мiлiметровай гарматай. I страляе сабе.
  А дзяѓчаты кiдалi гранаты. Падрывалi фашыстаѓ. А тыя стралялi ѓ адказ. Лезлi наперад. Зноѓ пруць танкi. Рухаецца найноѓшы нямецкi "Леапард"-1. Вельмi рухомая машына.
  Але i яго дзяѓчынкi ѓзялi ѓ абарачэнне i падбiлi. Разарвалi рухомую з газатурбiнным рухавiком машыну. I разнеслi яе на шматкi.
  Наташка са смяшком заѓважыла:
  - Мы выдатна ваюем!
  Зоя з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi нават выдатна!
  Аѓгусцiна дасцiпна заѓважыла:
  - Будзе ѓ нас перамога!
  I запусцiла босай ножкай супрацьтанкавую гранату. Моцная дзяѓчынка. I столькi ѓ ёй дасцiпнасцi.
  Святлана таксама пальчыкамi голай нагi запусцiла прэзент смерцi, i патрапiла ѓ супернiка. Вельмi агрэсiѓная дзяѓчына, з вачамi колеру васiлькоѓ. У ёй такая дасцiпнасць, i пасаж сiл!
  Наташа дала чаргу, i выскалiлiся:
  - За Русь святую!
  Зоя страляла вельмi актыѓна, i скалiлася, паказваючы жамчужныя зубкi:
  - Я ваяѓнiца таго ѓзроѓню, што не згасае!
  Аѓгусцiна таксама стрэлiла. Скасiла фашыстаѓ i прабулькала:
  - Я ваяѓнiца з вялiкiх амбiцый!
  I выскалiла жамчужныя зубкi!
  Святлана пацвердзiла:
  - Вельмi вялiкiх амбiцый!
  Дзяѓчыны ваююць вельмi даѓно. I вядома ж атрымалi поспех у ратнай працы. Яны ѓвогуле класныя прыгажунi. Выбiтны розум. I страляюць першым гатункам.
  Наташа, ведучы агонь, падумала, што без Сталiна, калi б яго забiѓ бы фюрар. утварылася ѓ душах людзей нейкая пустата. Нiбы памёр блiзкi чалавек.
  Хоць гэты грузiнаѓ i быѓ жорсткi. I не ѓсё рабiѓ правiльна. Нават ёсць на гэты конт анекдот. Чаму Ленiн ходзiць у чаравiках, а Сталiн у ботах? Таму што Уладзiмiр Iльiч выбiраѓ дарогу, а гэты вусаты ѓсё прэ напралом.
  У гэтым плане Сталiн быѓ не аптымальны кiраѓнiк. Сапраѓды, як ахарактарызаваѓ яго Ленiн - занадта грубы.
  Гэта кухар гатуе толькi вострыя стравы. У плане жорсткасцi гэта была палка аб двух канцах.
  З аднаго боку, гэта дапамагала трымаць дысцыплiну i стымулявала партыйны апарат. З iншага, выбiвалiся найболей каштоѓныя кадры i здольныя людзi. У прыватнасцi пасля вайны страцiлi такога вялiкага кiраванцы як Вазнясенскi. Якiя меѓ найвялiкшыя заслугi перад Радзiмай.
  Узнясенскi быѓ, мабыць, iдэальным кiраванцам: не толькi цвёрдым, але яшчэ i разумным, адукаваным. Самы малады доктар навук у СССР, акадэмiк, выбiтная асоба. Без Узнясенскага неяк эканомiка Савецкай Расii непазбежна ѓ выпадку яго гiбелi б разладзiлася. I перамагчы фашыстаѓ не могуць.
  Наташка кiнула босай ножкай лiмонку i праспявала:
  - З неба...
  Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi гранату i выдала:
  - Зорачка...
  Аѓгустына запусцiла голай нагой прэзент смерцi i праспявала:
  - Яркая...
  Святлана таксама кiнула гранату, пры дапамозе босай ножкi, i выдала:
  - Крышталiна!
  Наташа дала чаргу i прашыпела:
  - Я вам...
  Зоя запусцiла босымi пальцамi падарунак смерцi, прашыпеѓшы:
  - Песеньку....
  Аѓгустына паддала голай пяткай, што нясе смерць i прапiшчала:
  - Праспяваю...
  Наташка працягнула, агрэсiѓна напяваючы:
  - Пра....
  Зоя кiнула босенькай ножкай выбух-пакет, раскiдаѓшы фашыстаѓ i пiскнула:
  - Роднага...
  Аѓгустына паддала голай пяткай звязку гранат, выдала:
  - Сталiна!
  Дзяѓчынкi ваявалi мужна, але Казань падобна iм не ѓтрымаць. Патрапiлi прыгажунi пад раздачу. Вельмi ѓжо яны баявыя кралi. I даводзiцца адыходзiць змацуючы сэрца. А гэта непрыемна.
  Наташка прачырыкала з прыкрасцю:
  - Мы доѓга моѓчкi адступалi...
  Аѓгустына з лютасцю блiскаючы вачыма, пагадзiлася:
  - Прыкра было - бою чакалi!
  Зоя ѓзяла i заспявала з лютасцю, а астатнiя дзяѓчынкi з радасцю падхапiлi;
  Уставай, праклёнам затаѓраваную,
  Увесь Свет галодных i рабоѓ! Кiпiць наш розум абураныI ѓ смяротны бой весцi гатовы.
  
  Увесь Свет гвалту мы разбурымДа падставы, а затымМы наш, мы новы Свет пабудуем:Хто быѓ нiчым, той стане ѓсiм.
  
  Даволi кроѓ смактаць, вампiры Турмой, падаткам, галечай! Для вас - уся ѓлада, усе выгоды Свету, А наша права - гук пусты.
  
  Мы жыццё пабудуем па iншым,I вось наш лозунг баявой: Уся ѓлада - народу працоѓнаму,А дармаедаѓ ѓсiх - далоѓ!
  
  Грэбныя вы ѓ сваiм багаццi,Вугалю i сталi каралi!Вы вашы троны, дармаеды,На нашых спiнах ѓзвялi!
  
  Заводы, фабрыкi, палаты -Усё нашым створана працай. Час! Мы патрабуем вяртання Таго, што ѓзята рабаваннем.
  
  Даволi, каралям ва ѓгоду, Дурманiць нас у дзiцяцi вайны! Вайна таранам! Свет народам! Бастуйце, армii сыны!
  
  Калi ж тыраны нас прымусяць У баi па-геройску загiнуць за iх, Забойцы! У вас тады накiруемМы жарала гармат баявых.
  
  Нiхто не дасць нам збавення: Нi бог, нi цар, i не герой. Даб'емся мы вызвалення Сваёй уласнай рукой.
  
  Каб зрынуць прыгнёт рукой умелай,Адваяваць сваё дабро,Уздувайся, горан, i куйце смела,Пакуль жалеза горача!
  Прыгожа дзяѓчыны праспявалi, i круцiлiся. А вайна iдзе....
  Грозныя ТА-400 i яшчэ больш магутныя ТА-500 якiя нясуць да дваццацi тон бомб, разбураюць савецкiя пазiцыi. Але Чырвоная Армiя iмкнецца ѓтрымацца. Нават песнi спяваюць з вялiкай мужнасцю.
  Будзе людзям шчасце,
  Шчасце на стагоддзi...
  У савецкай улады -
  Сiла вялiкая!
  
  ЖЫРЫНОђСКI НЕ СТАђ ПРАДАЦЦА ЕЛЬЦЫНУ
  Уладзiмiр Вольфавiч Жырыноѓскi ѓзяѓ i на галасаваннi па iмпiчменце Ельцыну 15 мая 1999 года памяняѓ у апошнi момант рашэнне. Сапраѓды, дзеля чаго яму губляць палову свайго электарату? Бо якiя жалю паѓтара мiльёна долараѓ таго не вартыя!
  Уладзiмiр Вольфавiч папрасiѓ словы.
  I тут заявiѓ:
  - Вы павiнны зразумець мяне правiльна: мы супраць Ельцына i за iмпiчмент!
  Пасля чаго Уладзiмiр Вольфавiч Жырыноѓскi штурхнуѓ блiскучую прамову. У якой лiтаральна не пакiнуѓ i каменя на каменi ад Ельцына i ягонай банды.
  Ды Уладзiмiр Вольфавiч Жырыноѓскi быѓ проста ѓ вялiзным удары.
  Ён зразумеѓ, што трэба каваць жалеза пакуль горача, а Ельцын - гэта ѓжо палiтычны труп, якi смярдзiць, i моцна смярдзiць, i на яго няма чаго рабiць стаѓку.
  I вось прайшло галасаванне. Пяцьдзесят галасоѓ ЛДПР дазволiлi набраць больш за дзве трацiны Дзярждумы i аб'явiць iмпiчмент. Праѓда, пакуль яшчэ не да канца.
  I мелася быць яшчэ зацвярджэнне кандыдатуры Сцяпашына на пасаду прэм'ера Расii.
  Тут Уладзiмiр Вольфавiч Жырыноѓскi прапанаваѓ дадзеную кандыдатуру адхiлiць i мала таго ануляваць адстаѓку Прымакова. На той падставе, што ѓ Ельцына вiдавочная шызафрэнiя.
  I ѓ Дзярждуме падобную прапанову сустрэлi з весялосцю. Сапраѓды хiба Ельцын не вар'ят?
  Ва ѓсякiм разе кандыдатура Сцяпашына не прайшла. А апазiцыя вывела сотнi тысяч людзей на вулiцы.
  I яны ѓсё перакрылi... I адбылося тэрмiновае паседжанне канстытуцыйнага суда.
  I на iм было прынятае рашэнне, пад цiскам народа, ануляваць адстаѓку Прымакова. А падставай стала пастанова аб шалёнасцi прэзiдэнта Расii.
  Дзярждума таксама прыняла рашэнне аб прыпыненнi прэзiдэнцтва Ельцына на падставе яго разумовай шалёнасцi i вiдавочнай шызафрэнii. Так што Ельцыну можна сказаць - канец!
  Савет Федэрацый таксама падтрымаѓ адхiленне Ельцына ад пасады. I вярхоѓны суд пацвердзiѓ канец абрыдлага тырана.
  Ва ѓсякiм разе вырашылi з Ельцыным пара канчаць, i з яго зладзейскай сямейкай таксама.
  А стары, вопытны, былы мiнiстр замежных спраѓ Максiм Прымакоѓ больш-менш за ѓсiх уладкоѓваѓ. Можа, акрамя Беразоѓскага, але гэтага алiгарха ѓсё ненавiдзелi.
  Уладзiмiр Вольфавiч Жырыноѓскi паступiѓ i як прыстойны чалавек i адначасова мудра. I яго рэйтынг узляцеѓ нiбы сокал уверх.
  Зноѓ Жырыноѓскi стаѓ модным i крутым. Насамрэч - гэта вялiкi палiтык, якi даваѓ усiм па рагах.
  Выбары i прэзiдэнта i ѓ Дзярждуму праходзiлi адначасова. Яны iшлi на бурнай хвалi. Зюганаѓ патрымаѓ кандыдатуру Максiма Прымакова ѓ абмен на пасады ва ѓрадзе. Прэм'ерам павiнен быць Юрый Лужкоѓ.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi, як заѓсёды, палез у прэзiдэнты. Яму хацелася адзначыцца там. I як высветлiлася нездарма.
  Хоць Уладзiмiр Вольфавiч i не перамог, але правёѓ яркую, перадвыбарную кампанiю i заняѓ другое месца - прапусцiѓшы наперад толькi Максiма Прымакова.
  I вось здабыта перамога новым прэзiдэнтам... Уладзiмiр Вольфавiч атрымаѓ пасаду мiнiстра ѓнутраных спраѓ i першага вiцэ-прэм'ера, якi курыруе сiлавы блок, а таксама званне генерала.
  Уладзiмiр Вольфавiч такiм чынам падняѓся вышэй. Прэм'ерам стаѓ былы мэр Масквы Юрый Лужкоѓ. Мiнiстрам замежных спраѓ зрабiлi Мiтрафанава. Першым вiцэ-прэм'ерам, якi курыруе сацыяльны блок, стаѓ Генадзь Зюганаѓ, а Маслюкоѓ першы вiцэ-прэм'ер па эканомiцы. I мiнiстрам фiнансаѓ стаѓ камунiст.
  Так пайшло фармiраванне новага ѓрада i курса.
  У Чачнi ж пачалася памiж Масхадавым i яго камандай з аднаго боку, i Шамiлем Басаевым з другога грамадзянская вайна. Шамiль Басаеѓ аб'яднаѓся з вахабiтамi, Радуевым, i iншымi баевiкамi, у тым лiку i Бэн Ладэна. А Аслана Масхадава стала падтрымлiваць расiйскае кiраѓнiцтва.
  I пайшла зацяжная, грамадзянская вайна.
  Масхадаву прыйшлося мець справу са мноствам замежных наймiтаѓ, што спрабавалi дапамагчы яго галоѓнаму ворагу Шамiлю Басаеву. Але пасля тэракту 11 верасня плынi грошай для вахабiтаѓ i асабiста Басаева знiзiлiся.
  I Масхадаву ѓдалося ѓзяць практычны ѓсю Чачню пад кантроль. Расея за кошт уздыму эканомiкi i росту коштаѓ на нафту, на газ, i iншая сыравiна стала куды багацейшай. I чачэнцы на чале з Масхадавым у абмен на iнвестыцыi пагадзiлiся вярнуцца ѓ яе склад. Гэта значыць было, як i ѓ рэальнай гiсторыi, толькi расiйскае войска не ваявала i тысячы рускiх салдат засталiся жывыя.
  А замест Ахмада Кадырава, кiраваѓ Аслан Масхадаѓ. Усё пайшло, як i ѓ рэальнай гiсторыi. Максiм Прымакоѓ кiраваѓ асцярожна, без рэзкiх рухаѓ. I на трэцi тэрмiн адмовiѓся iсьцi. Ды i стан здароѓя яму не дазваляла.
  I трон быѓ перададзены амаль у спадчыну Юрыю Лужкову. Гэта таксама ѓсiх больш-менш задавальняла.
  Генадзь Зюганаѓ жа стаѓ прэм'ерам, i камунiсты падтрымалi Лужкова на выбарах. Уладзiмiр Жырыноѓскi пайшоѓ у прэзiдэнты i быѓ другi.
  На выбарах 2003 года яшчэ лепш нават было для Максiма Прымакова, бо Жырыноѓскi ѓ гэтых выбарах не ѓдзельнiчаѓ.
  Былi iншыя кандыдаты, якiя змагалiся - дык ад балды. I выбары былi больш падобныя да фарсу.
  Генадзь Зюганаѓ стаѓ прэм'ерам, а вось Жырыноѓскага з урад прыбралi, i ён апынуѓся ѓ апазiцыi. Гэтага вядома i трэба было чакаць. Лiквiдавалi з пасады мiнiстра замежных спраѓ i Мiтрафанава.
  Вось яно пайшло i паехала. Для партыi ЛДПР надышлi чорныя днi.
  Зноѓ Жырыноѓскага Уладзiмiра Вольфавiча труцяць у СМI. I параѓноѓваюць з Адольфам Гiтлерам.
  Праѓда ђладзiмiр Жырыноѓскi стаѓ генералам войска i меѓ мноства ордэнаѓ i медаляѓ.
  Зрабiѓ-ткi, кар'еру службоѓца. Але зараз прыйшлося вярнуцца ѓ парламент.
  Балазе францыя ЛДПР ёсць. I ѓсё вярнулася ѓ кругi свая. Мэр Масквы Лужкоѓ праводзiѓ палiтыку ѓмеранага лiбералiзму. Зюганаѓ жа нiбы забыѓся, што ён нiбыта ленiнец. Ягоная палiтыка была прыкладна такая, як i ранейшая.
  Ва Украiне не здарылася майдана. Проста перамагла на выбарах прэзiдэнта Юлiя Цiмашэнка. Прычына была ѓ тым, што крызiс эканомiкi 2008 года аказаѓся слабейшым. Вiдаць, крыху па-iншаму пайшла гiсторыя, i гэта некалькi зрушыла маякi i розныя кошты.
  Юлiя Цiмашэнка праводзiла ѓмераную празаходнюю палiтыку. I не смярылася з Расiяй. Мэр Масквы Юрый Лужкоѓ таксама выяѓляѓ умеранасць у амбiцыях, i для яго бiзнэс быѓ вышэй за ѓсё.
  У вынiку некаторыя былi нюансы ѓ замежнай палiтыцы. IГIЛ не здолеѓ развiцца. У Сiрыi замест Асада з'явiѓся кампрамiсны прэзiдэнт. А ѓ 2015 годзе Лужкоѓ ужо стары, i не зусiм здаровы па канстытуцыi ѓ два тэрмiны завяршыѓ кiраванне.
  I зараз у прэзiдэнты пайшоѓ Генадзь Зюганаѓ. I ягонае абранне iстотна не паѓплывала на палiтыку. У Сiрыi запанаваѓ свет... Амерыканцы праѓда не змаглi перамагчы талiбаѓ i сышлi з Аѓганiстана.
  Трохi па-iншаму пайшлi падзеi i ѓ суперцяжкiм дывiзiёне бокса. Вiталь перамог Стывенсана - абавязковага прэтэндэнта. I працягнуѓ кар'еру. Ды да гэтага "бронзавы бамбавiк", якi зрабiѓ рэкордную серыю з трыццацi двух накаѓтаѓ, быѓ Вiталём Клiчко бiты. А затым Вiталь Клiчко правёѓ i аб'яднаѓчы бой з Тайсанам Ф'юры i атрымаѓ адначасова ѓсе чатыры паясы. Уладзiмiр жа Клiчко стаѓ рэгулярным чэмпiёнам свету.
  Вiталь Клiчко ѓтрымлiваѓ тытулы да 2020 года, калi скончылiся два тэрмiны Юлii Цiмашэнкi. I Вiталь Клiчко пайшоѓ у прэзiдэнты. Упэѓнена перамог....
  I ѓсё было пакуль добра, але вось каранавiрус усё сапсаваѓ. Генадзь Зюганаѓ некаторы час быѓ прэзiдэнтам. Выйграѓ выбары 2019 года. А потым вырашыѓ пайсцi. У 2023 годзе новым прэзiдэнтам Расii стаѓ адносна малады Афонiн. Тым самым перарвалася традыцыя, калi прэзiдэнтам ужо было гадоѓ за семдзесят. Уладзiмiр Жырыноѓскi ѓсё яшчэ ѓ апазiцыi. Такi вось стары дзед нацыяналiст.
  А вось у Афонiна першае сур'ёзнае выпрабаванне - вайна з талiбамi якiя напалi на Таджыкiстан. I гэта сур'ёзна...
  Затое, зразумела, прыгожыя i босыя дзяѓчаты гатовы адважна змагацца.
  Эпiчная бiтва з Талiбанам працягвалася. I вось атакуюць талiбы расейскiя войскi па ѓсiх перыметрах.
  А Расейская Армiя адлюстроѓвае iх наступ. I iдзе жорсткая бiтва.
  Наташа дае чаргу i кiдае босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату. Раздзiрае працiѓнiкаѓ i раве:
  - Слава эпосе Рускiх Багоѓ!
  Зоя таксама з ворагамi ваюе, больш за ѓпэѓнена. Скошвае працiѓнiкаѓ i раве:
  - У iмя Вялiкай Расii!
  I таксама босымi пальчыкамi ножак запусцiць прэзент смерцi.
  Вось так гэтыя дзяѓчынкi вельмi лiха за справу ѓзялiся.
  Аѓгусцiна таксама ведучы вельмi трапны агонь па супернiку, i шпурляючы гранаты босымi пальчыкамi ножак, рыкнула:
  -За вялiкi СССР!
  I Святлана змагаецца з маджахедамi, выбiваючы iх шэрагамi, раве:
  - За крутую Русь!
  I голай пяткай паддасць забойны прэзент смерцi.
  Вось гэта каманда дзяѓчынак народжаных забiваць талiбаѓ. I не толькi талiбаѓ.
  Наташа хiхiкнула i страляючы па маджахедах, узяла i вякнула:
  - Слава СССР!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць забойнае.
  Зоя працягваючы страляць па воiнах iсламскай iмперыi, агрэсiѓна выдала:
  - Слава нашай армii!
  I голымi ножкамi шпурне разбуральнае.
  I Аѓгусцiна як лупане па афганцах i прабуркуе:
  - Нашай Радзiме слава!
  I босымi пальчыкамi ножак запусцiць знiшчэнне.
  Святлана таксама разбурае ворагаѓ, выбiвае iх з лютасцю i вiскоча:
  - За святы камунiзм СССР!
  Вось такiя дзяѓчынкi будуць ваяваць на сумленне. I б'юцца, i перамагаюць.
  Алёнка змагалася вельмi ѓзмоцнена i кiдала босымi пальчыкамi ножак забойныя прэзенты.
  I дзяѓчына прабуркавала:
  - За камунiзм!
  Анюта вельмi хораша страляла ѓ супернiка, i голай пяткай уразiла талiбаѓ i пiскнула:
  - За Расiю камунiзму!
  Вось Ала ваявала вельмi сцiпла, i актыѓна. I босыя пальчыкi ножак запусцiлi з забойнай сiлай.
  Дзяѓчына рыкнула:
  - За камунiзм СССР!
  Дзяѓчына Марыя ѓзяла i дала чаргу, скасiла афганцаѓ i рыкнула:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I босымi пальчыкамi ножак запусцiла забойную сiлу.
  Алiмпiяда таксама дала трапную чаргу i скасiла шмат ворагаѓ. I прабуркавала дзяѓчына, шпурнуѓшы босымi пальчыкамi ножак i вякнула:
  - За Айчыну нашу мацi!
  Маруся змагаецца з дзiкай лютасцю коткi, i страляе па афганцах. I масава iх знiшчае.
  I раве дзяѓчына:
  - Гэта вельмi крута!
  Матрона вельмi сапраѓды б'е па маджахедах, i скошвае як каласкi. Вось гэта дзеѓка.
  I раве сабе з накатам:
  - За Вельмi добры камунiзм!
  Сталенiда таксама ваявала з дзiкай лютасцю i зрэзала з войскаѓ Талiбан. Вось такая яна баявая баба.
  I штабнавала па супернiку вельмi трапна.
  Сталенiда напявала:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Вось такiя аказалiся тут баявыя дзяѓчынкi. I вельмi прыгожыя i баявыя.
  Ваяѓнiца дала па супернiку чаргу. Скасiла масу афганскiх войскаѓ i пiскнула. За Расiю i свабоду
  да канца.
  Веранiка, страляючы па талiбах, дзяѓбала iх ракетамi i пiшчала:
  - Слава камунiзму!
  Вiкторыя, ведучы агонь па мужных i гераiчных ваярам Алаха прачырыкала:
  - За Айчыну!
  Вось гэта дзяѓчынкi самы сок i прыгажосць. Вельмi нават прыгожыя i баявыя дзеѓкi. I ѓ iх каласальная сiла. I такiя баявыя дзяѓчынкi
  i разбураюць, i малоцяць, крышачы афганцаѓ.
  Серафiма таксама штабнавала па непрыяцелю, выбiваючы талiбаѓ з дзiкай сiлай.
  I дзяѓчына кiдала ѓ супернiка босымi пальчыкамi ножак забойныя падарункi смерцi.
  Вось гэта дзеѓкi - проста супер.
  Алёнка штабнавала па афганцах, i вельмi агрэсiѓна ворагаѓ скошвала.
  Ваяѓнiца прабуркавала, зразаючы воiнаѓ iсламскай iмперыi.
  I зароѓ:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Анюта вельмi актыѓна пiша з ворагамi i скошваючы ворагаѓ з яе сiлай. I босымi пальчыкамi ножак кiнула забойную i каласальную сiлу.
  I дзяѓчына прачырыкала:
  - Слава камунiзму!
  I пунсовым саском наша за кнопку базукi i падпалiла танк.
  Вось баявая Ала разбурае супернiка з вялiкай лютасцю. I страляе, i мочыць нiшчачы маджахедаѓ.
  Вось гэта дзяѓчаты вельмi прыгожыя i баявыя сталi героямi.
  Баявая Ала ѓ краiне дзяѓбае з дзiкай лютасцю.
  Вось гэта ваенны шлях у дзяѓчынак. Якiя вельмi сталi нават баявыя. I вельмi агрэсiѓна разбуралi талiбаѓ.
  Баявая Марыя вельмi разбурала з дзiкай сiлай, i зрэзала ѓсiх нiбы брытвай.
  I босымi пальчыкамi ножак дзяѓчынка кiдалi гранаты разбурэння. I масу ворагаѓ парвала дзяѓчына.
  Вось зноѓ у баi ѓжо Алiмпiяда. I зноѓ разбурае маджахедаѓ. I зноѓ босымi пальчыкамi ножак шпурнула з забойствам i разбурэннем.
  I будзе гэта груба i вельмi агрэсiѓна.
  I Алiмпiяда стала ваяваць i голай пяткай паддала разбурэнне i татальную смерць.
  Вось такая баявая дзяѓчына-багатыр гэтая Алiмпiяда. Вось гэта баявая дзеѓка.
  I Маруся разбурала афганцаѓ, з вялiкай лютасцю. I выкошвала iх з дзiкай адвагай.
  I клубнiчным саском узяла i накiравала забойную сiлу.
  I маса маджахедаѓ у труне.
  Алёнка заявiла, страляючы ѓ непрыяцеля, i вiшча:
  - За наймацнейшы камунiзм свету!
  Анюта, строчачы па афганцах i агрэсiѓна адзначыла:
  - Вось зноѓ мы на канi белым!
  Вось баявая Ала зноѓ у жорсткiм баi. I дзяѓчына рудая зноѓ пiша па маджахедах, i вiшчае ва ѓсю глотку.
  I iх канкрэтна нiшчыць.
  i вiшча на ѓсю глотку.
  I дзяѓчына пiша, нiбы кулямёт.
  I Марыя дзейнiчае з усёй дзiкай сiлы. I страляе па афганцах вельмi трапна. I скошвае непрыяцеляѓ вельмi дакладна - кожная куля ѓ вока.
  I раве:
  - За Русь Сварога!
  Алiмпiяда вельмi жорстка дзейнiчала i забiвала супернiкаѓ, i скошвала маджахедаѓ. I вельмi баявая дзеѓка-багатыр. Вось гэта дзяѓчаты - проста супер.
  I супраць iх нiхто не ацалее.
  Алiмпiяда ворагаѓ капiтальна косiць. I выбiвае афганцаѓ босымi пальчыкамi ножак шпурляючы забойныя падарункi смерцi. Алiмпiяда - гэта зразумела дзеѓка вельмi нават
  крутая i самая ѓ свеце баявая з усiх.
  Ну i дзюбне ж па маджахедах, i выкасiць iх мячом.
  I дзяѓчына возьме i засьпявае:
  - Я ёсць прыгажуня класа Гiпер!
  Вось гэта дзяѓчаты такiя прыгожыя i вельмi баявыя. У iх каласальнай ступенi рызыка i сiла на любата.
  Маруся страляе па афганцах i пiшчыць:
  - За эпоху камунiзму!
  I таксама босымi пальчыкамi ножак як па маджахедах дзюбне. Вось гэта дзеѓка - проста супер.
  Матрона па ворагах з забойнай сiлай пры дапамозе пунсовага соску грудзей з базукi ѓрэжа. I гэта сапраѓды яе гiперсiла.
  I ваяѓнiца пiскне:
  - За вялiкi камунiзм!
  Вось гэта дзяѓчаты, якiя ваююць за СССР i паказваюць цуды гераiзму. Няма супраць такiх дзяѓчынак, нiякаму ворагу не выстаяць. Нават такому шматлiкаму, як талiбы. Хоць яны i здольныя трупамi да Масквы закiдаць.
  Сталенiда змагаецца з праѓзыходнымi сiламi супернiка. I таксама як нацiсне на кнопку базукi клубнiчным саском i пiскне:
  - Я ваяѓнiца класа супер!
  I падмiргне сваiм прыяцелям.
  Веранiка, таксама афганцаѓ агрэсiѓна разбурае, i не дае iм лiтасцi. I iдзе капiтальнае знiшчэнне.
  Дзяѓчына вельмi баявая i ѓ ёй фенаменальная касмiчная сiла.
  А ѓ Сталенiды што смела разбурае маджахедаѓ гэтай сiлы яшчэ больш. Вось гэта скажам так, прама дзеѓкi.
  Вiкторыя дзяѓбае афганцаѓ з вялiкай актыѓнасцю, дзiвiць iх i раве:
  - Я дзяѓчына класа гiпер!
  I Серафiма малоцiць маджахедаѓ з азартам мегеры, скошвае iх, i вiскоча:
  - Я прыгажуня ѓзроѓню ультра!
  Альбiна i Альвiна ѓ небе афганцаѓ разбураюць. I з iмi Хельга. Як яны актыѓна за жоѓтых узялiся. I нiшчаць капiтальна.
  Альбiна босымi пальчыкамi ножак збiла талiбскую машыну i пiскнула:
  - За ГДР! Няхай зноѓ вернецца да немцаѓ камунiзм!
  Альвiна таксама збiла самалёт iсламскай iмперыi i вякнула:
  - За самыя вялiкiя вяршынi камунiзму!
  I Хельга ѓ небе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак накрыла танк Талiбана i прачырыкала:
  - За перамогi вышэй даху!
  Вось так i бiлiся баявыя i прыгожыя дзяѓчыны.
  Анастасiя Вядзьмакова таксама з неба разбурала маджахедаѓ i напявала:
  - Славiцца няхай камунiзм!
  I босымi пальчыкамi ножак кiдала па супернiках з самалёта бомбы.
  I Акулiна Арлова таксама малацiла афганцаѓ i напявала:
  - Слава Айчыне нашай.
  I скiдала на непрыяцеля важкiя i забойныя бомбы.
  Вось гэта баявыя былi скажам прама дзяѓчынкi.
  Мiрабела Магнiтная разбурала супернiкаѓ з каласальнай ступенню iнтэнсiѓнасцi i вiскатала:
  - За вялiкi i магутны камунiзм!
  I зноѓ дзяѓчынка падмiргвала сваiмi бэзавымi вочкамi.
  Вось гэта былi дзеѓкi.
  Анастасiя Вядзьмакова малацiла па афганцах i прабiвала iх, завываючы:
  - Маё новае крэда - усiх перамагаць!
  I таксама як прыменiць босыя пальчыкi ножак.
  Акулiна Арлова малацiла супернiкаѓ. Скошвала iх, як грабянец, i верашчала:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце!
  I як паддасць голай пяткай.
  I Мiрабела Магнiтная ворагаѓ збiвае са сваёй каласальнай сiлай i вiскоча:
  - Я дзяѓчына вестка супер!
  I пунсовым саском як нацiсне на кнопку.
  Вось гэта дзяѓчынкi - проста супер i гiпер.
  Альвiна разбурала талiбаѓ i верашчала з вялiкай сiлай:
  - За камунiзм!
  I голымi пяткамi як на педалi нацiсне. Вось гэта дзеѓка проста супер.
  I Альбiна па афганцах як лупанет. I задаволiць iм капiтальны гiпер.
  I масу ворагаѓ разам возьме i пакладзе.
  I зробiць гэта ѓсё босымi пальчыкамi ножак.
  I заспявае:
  - Я самая класная дзяѓчына ѓ свеце!
  Хельга таксама малоцiць талiбаѓ. Iх каласальна i актыѓна нiшчыць. Але затым босымi пальцамi ножак ракету навядзе, i дзот афганскiх разнясе.
  А гэта ѓвогуле супер.
  I дзяѓчына смяецца...
  А вось Лiзавета на сваiм танку як за маджахедаѓ возьмецца i задаволiць iм поѓны разгром. I масу талiбаѓ замочыць дасканалай зараз.
  I вежы з танкаѓ Талiбана паадрывае.
  Лiзавета дзяѓчына, якая найвышэйшага класа супермэн. I босымi пальчыкамi ножак ворагаѓ ламае. I лiтаральна iх закопвае ѓ зямлю.
  Вось як гэтая Лiзавет - проста Гiпер.
  I яе танк як па маджахедах ды дзюбне.
  Наогул не дзяѓчына, а нешта супер актыѓнае i баявое.
  А Кацярына як афганцаѓ малоцiць. У яе сiла i спрыт неймаверныя. I яна пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак нiшчыць салдат iсламскай iмперыi.
  Вось гэта дзеѓка, i столькi афганцаѓ ужо замачыла.
  I ѓзяла, i праспявала:
  - Я ёсць ультра!
  I Алена ворагаѓ капiтальна малоцiць. Паказвае iм свой клас супер, i раве:
  - Я ёсць Гiпер!
  I босымi пальчыкамi ножак як дзюбне па кiтайцах. Вось гэта дзеѓка.
  I Эѓфрасiння байцоѓ Афганiстана вынiшчае ѓ вельмi агрэсiѓнай манеры. I страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак вельмi дакладна.
  I пры гэтым яшчэ i варкоча:
  - За Айчыну i Расiю, будзе наш Сварог месiя!
  Дзяѓчынкi скажам прама так - воiны гонару.
  Лiзавета, ведучы агонь па афганцах, заѓважыла:
  - Мне наогул неяк больш даспадобы рускiя Багi!
  Кацярына пальнула голай пяткоѓ нацiскаючы на кнопку, знеслi талiбскi танк i пiскнула:
  - I мне таксама рускiя багi больш падабаюцца! На самай справе навошта нам Iсус, абрэзаны на восьмы дзень?
  Алена пiскнула з лютасцю:
  - Мне сорамна за князя Уладзiмiра!
  Лiзавета з гэтым пагадзiлася:
  - I павiнна быць сорамна!
  Алена з гэтым пагадзiлася:
  - Вядома ж сорамна, каб рускiя ѓшаноѓвалi габрэйскiм святым!
  Кацярына ѓзяла i рыкнула:
  - У нас павiнны быць рускiя святыя i багi!
  Лiзавета з гэтым пагадзiлася, скалячы зубкi:
  - Ды павiнны!
  I падмiргнула супернiку.
  Еѓфрасiння энергiчна адзначыла, лупануѓшы з гарматы па маджахедах:
  - Мы пераможам iсламскую iмперыю...
  I зноѓ Лiзавета як лупiць па супернiку забойна.
  Герда таксама ваюе вельмi ѓмела. Дзiвiць маджахедаѓ з забойнай сiлай i верашчыць:
  - За камунiзм вялiкi!
  i такая яна ваяѓнiчая i знакамiтая краля!
  Шарлота таксама разбурае талiбаѓ i вiскоча, скалячы зубкi:
  - Гэта супер!
  i такая баявая дзяѓчына класа мега!
  Крысцiна таксама босымi пальчыкамi ножак па афганцах дзюбне. I iх канкрэтна пераб'е.
  I возьме, i правае:
  - Я ёсць арыйка нумар адзiн!
  I Магда па афганцах лупне, i масу iх пераб'е i прашыпiць:
  - За СССР i ГДР!
  I падмiргне свае сапфiравымi вочкамi. Вось гэта дзеѓка - проста гiпер!
  Няма з дзяѓчынкамi класа супер i гiпер не справiцца талiбам.
  А яны дзяѓчаты такiя ваяѓнiчыя.
  I яшчэ напяваюць з азартам:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не стане,
  На часткi разарвём!
  I ваяѓнiцы як зароѓся. Вось гэта дзеѓкi.
  I яны яшчэ i босыя ножкi совалi ѓ лычы палонным талiбскiм салдатам. I прымушалi iх цалаваць iх голыя круглыя пятачкi.
  Вось гэта дзяѓчаты ѓ бiкiнi.
  А вось талiбы катавалi камсамолку. Скруцiлi ёй рукi ззаду, i паднялi на прэнг. I паднялi ѓверх. I вывярнулi дзяѓчыну на дрэве. I паднялi яе вышэй. А потым узялi i адпусцiлi.
  I дзяѓчына павалiлася ѓнiз. У самой травы ѓзяла i завiсла. I замерла. А маджахеды злосна разрагаталiся. Потым дзяѓчыну зноѓ узялi i паднялi вышэй, да самай верхавiны дрэва.
  А потым зноѓ яе адпусцiлi. Дзяѓчына павалiлася ѓнiз i зноѓ завiсла каля самага дна. I вяроѓка нацягнулася, а прыгажуня завыла ад болю. i яе зноѓ сталi ѓздрыгваць вышэй.
  Зацягнулi на самы ѓверх. Падкiнулi добра, далi крыху правiсець. I потым зноѓ з дзiкай лютасцю адпусцiлi. I дзяѓчына зноѓ павалiлася ѓнiз i ѓ яе выварочвалiся
  суставы. I ѓвогуле яна была зусiм голая. i як ёй было балюча.
  потым яе зноѓ паднялi ѓ чацвёрты раз i добра страсянулi. Пасля чаго замацавалi на шчыльнай галiнцы i сталi расцягваць. Прымацавалi да босых ног дзяѓчына калодку,
  i пачалi на яе вешаць гiры. Павесiлi талiбы спачатку з аднаго боку пудовую гiру, а затым i з другога. Потым пачалi бiць дзяѓчыну пугай. Лупiлi так што лопнула скура.
  А пасля на раны камсамолкi сталi сыпаць соль. А затым узялi i пусцiлi ѓ ход распалены дрот. I бiлi дзяѓчыну з хворай моцай. Затым афганскiя каты вышмаравалi дзяѓчыне босыя падэшвы ногi, i запалiлi пад ёю жароѓню. I давай без лiшнi цырымонiй прыгажуню палiць. I затым дзяѓчыне каты з Талiбана вышмаравалi i грудзi. I пасля
  чаго запалi агонь на яе грудзях. I сталi дзяѓчыну капiтальна палiць.
  I пякуць ваяѓнiцу маджахеды i грудзi ёй i пяткi. А затым вышмаравалi азадак i паднеслi паходню да ягадзiц. I сталi дзяѓчыну капiтальна палiць. А пасля агонь крануѓ i яе ѓлоння. Валоскi, якiя пакрываюць грот Венеры зараз абвуглiлася. Вось гэта дзяѓчына - проста супер. I такiя яе катаваннi чакалi.
  Афганскiя каты палiлi дзяѓчынку i грудзi, i азадак, i ѓлонне, i падэшвы босых ножак. I смажылi яе капiтальна. Затым талiбскi кат узяѓ распалены прут i нядоѓга думаючы засунуѓ дзяѓчыне ѓ анальную адтулiну. I як, яна залямантаваѓ ад дзiкага болю.
  Вось гэта было так ёй балюча. I гэтыя дзяѓчаты такiя гарэзныя i прыгожыя. Але дзяѓчыну катавалi афганцы цяжка. I такiя прыгожыя ваяѓнiцы. I iх смажаць ваяѓнiцу капiтальна.
  I вось дзяѓчыну ѓзялi яе каты i сталi лопаць распаленымi абцугамi яе доѓгiя хупавыя пальчыкi. I гэта так балюча. Каты ламалi дзяѓчыне пальчыкi пачынаючы з мезенчыка.
  I зламалi ѓ яе лiтаральна ѓсё. А затым у камсамолкi сталi лопаць i рэбры. I заадно распаленыя шчыпцы ѓпiлiся ѓ грудзi. I стала чырвонае ад спякота жалеза круцiць i пунсовыя саскi. I дзяѓчыне адарвалi грудзей. I гэта так жорстка было i балюча.
  Вось такiя тут былi i катаваннi.
  Герда ведучы агонь па маджахедах заѓважыла:
  - Слава камунiзму!
  Шарлота вельмi агрэсiѓна адзначыла з д'ябальскай сiлай. I прапiшчала:
  - За Айчыну!
  I босымi пальчыкамi ножак дзюбне па супернiку.
  Вось гэта дзеѓка. I такая ваяѓнiчая.
  Крысцiна ѓзяла i дзюбанула па талiбах босымi пальчыкамi ножак i пiскнула:
  - Слава эпосе Рускiх Багоѓ!
  Магда таксама ѓрэзала па афганцах выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i прабуркавала:
  - За нашу Радзiму!
  I вось такiя дзяѓчынкi вельмi класныя.
  Герда страляючы ѓ супернiкаѓ з Аѓганiстана выдала:
  - За вялiкi камунiзм Германii.
  Вось гэта дзяѓчаты - гэта такiя баявыя прыгажунi.
  Герда весела адказала, строчучы па маджахедах:
  - Я ёсць дзяѓчына проста супер.
  I Шарлота агрэсiѓна адзначыла, куляючы ѓ супернiка:
  - Слава арыйскаму камунiзму!
  I выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, прабуркавала:
  - За вялiкую Айчыну!
  Крысцiна таксама ѓпала па супернiку з вялiкай трапнасцю, адзначыла:
  - За Расiю i Нямеччыну ѓ сяброѓстве!
  Магда таксама лупанула па маджахедах i пiскнула:
  - Слаѓся наша эпоха!
  I зноѓ напарнiцам падмiргне.
  Вось тут такiя дзяѓчаты.
  I Джэйн Амстранг стала лупiць па талiбах з гарматы.
  Дзяѓчына была вельмi прыгожая.
  Джэйн лупанула супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - Слава Айчыне!
  Вось i Гертруда як урэжа адчайна па ворагах, i iх капiтальна накрые, i разнясе.
  I прабуркуе:
  - За Брытанiю!
  I Маланья як дзюбне па непрыяцелю i зробiць яму харакiры, i праверыць:
  - За ангельскiя перамогi!
  Монiка таксама ѓлепiць па непрыяцеляѓ пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - За савецкiя перамогi!
  I Тамара i Сульфiя ваююць з талiбамi i забiваюць барадатых ваяроѓ, якi напаѓзае хваляй.
  I гэтыя дзяѓчаты спяваюць:
  - Будзе людзям шчасце,
  Шчасце на стагоддзi...
  У расiйскай улады -
  Сiла вялiкая!
  Тамара дала чаргу i пальнула босымi пальчыкамi ножак i прабуркавала:
  - За маё меркаванне аб камунiзме!
  Сульфiя таксама па супернiку дзюбне, масу талiбаѓ замочыць i пiскне:
  - Аб Расii замовiм слова!
  I абедзве дзяѓчыны як зарагачуць.
  Тамара дала чаргу. Скасiла масу афганцаѓ i праверашчала:
  - За лепшую сiлу Айчыны!
  Сульфiя таксама па непрыяцелю капiтальна ѓрэжа i праворкуе:
  - За камунiзм пунсовага колеру ѓ СССР!
  I падмiргне сапфiравымi вочкамi.
  Вось гэта дзяѓчаты - проста найвышэйшы клас i палёт.
  А вось яшчэ б'юцца Алiса i Анжалiка.
  Бландынка i рудая краля.
  Яны дзяѓчаты моцныя i страляюць са снайперскiх вiнтовак.
  I пры гэтым напяваюць сабе:
  - Слава СССР! Усiм пакажам мы прыклад!
  Алiса пальнула па непрыяцелю са снайперскай вiнтоѓкi. Стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i
  прапiшчала:
  - Слава маёй краiне!
  Анжалiка таксама як дзюбне па супернiку, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак шпурне гранату i прапiшчыць:
  - За Русь найвялiкшую.
  I сваiмi вочкамi смарагдавымi падмiргне.
  Вось гэта дзяѓчаты - проста вышэйшы пiлот. I так афганцаѓ разбураюць. Вось яны баявыя i самыя крутыя i разумныя ѓ свеце.
  Алiса прачырыкала, падмiргваючы:
  - Слава часам КПСС!
  Анжалiка з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Героям СССР - вялiкая слава!
  I зноѓ кiнула босымi пальчыкамi ножак у непрыяцеля гранату забойнай сiлы.
  Вось яна баба звычайнай хiбнасцi ѓ незвычайнай знешнасцi.
  Алiса ѓзяла i прачырыкала:
  - У iмя несмяротных iдэй камунiзму!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент забойнай сiлы.
  Анжалiка таксама ѓзяла i лупанула па супернiку.
  Зрэзала яго нiбы наждаком i пiскнула:
  - За Русь i рускiх Багоѓ!
  Вось гэта былi бабы вельмi баявыя i крутыя.
  Алiса, страляючы ѓ ворага, узяла i босымi пальчыкамi ножак запусцiла ѓ супернiка прэзент анiгiляцыi.
  I гэта было вельмi крутым ходам.
  Анжалiка таксама дзяѓблi супернiка, лiтаральна вынiшчаючы яго i дэманструючы каласальную моц. I найграючы прамаѓляла з усмешкай:
  - Гэта каласальнае мерапрыемства!
  I яе босыя пальчыкi запусцiлi пасланне смерцi i знiшчэннi!
  Вось гэта была дзеѓка - проста гiперклас.
  Алiса ѓзяла i зараѓла на ѓсё горла:
  - Я наймацнейшая i крутая ѓ сусвеце!
  Анжалiка голымi падэшвамi запусцiла цэлую бочку ѓзрыѓчаткi i пiскнула:
  - А я ѓ мегасусвеце!
  Вось гэта дзяѓчаты вельмi прыгожыя.
  Алiса адзначыла, страляючы ѓ непрыяцеляѓ:
  - Вера ѓ камунiзм вялiкая!
  I кiдаючы босымi пальчыкамi ножак забойныя гранаты.
  I Анжалiка страляе па маджахедах i раве:
  - Наша вера вельмi вялiкая!
  I босымi пальчыкамi ножак кiне разбуральнай сiлай гранату.
  I ваяѓнiцы ѓзялiся за супернiка i так гэтых талiбаѓ куролесiлi... I нi ѓ казцы сказаць, нi пяром апiсаць.
  Алiса цалкам лагiчна заѓважыла, ведучы агонь са снайперскай вiнтоѓкi i збiваючы талiбскi штурмавiк.
  Алiса ѓзяла i прачырыкала:
  - Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе Сонца -
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  I зноѓ дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак як возьме i запусцiць нешта надзвычай забойнае.
  Супраць маджахедаѓ ваююць i добраахвотнiкi з Японii. У прыватнасцi, дзяѓчаты-нiндзя камунiстычных перакананняѓ.
  Дзяѓчына-нiндзя з сiнiмi валасамi секла млыном афганцаѓ i пасекла iх.
  Потым кiнула босымi пальчыкамi ножак гарошынкi разбурэння i пiскнулi:
  - За камунiзм у Японii!
  Дзяѓчына-нiндзя з жоѓтымi валасамi таксама правяла мячамi прыём матыль. Ссекла масу маджахедаѓ. I затым яе босыя ножкi
  узялi i шпурнулi забойна сiлы гранату.
  Пасля чаго дзяѓчына праверашчала:
  - Слава СССР i Японii!
  Дзяѓчына-нiндзя з чырвонымi валасамi таксама ѓзяла i секанула афганскiх салдат наводмаш. I кiнула босымi пальчыкамi ножак,
  нешта забойнае ѓ прэзент. I праверашчала:
  - Слава Расii i СССР!
  Дзяѓчына-нiндзя з белымi валасамi, правяла прыём бочка. I як урэзала талiбскiм салдатам зразаючы iм галовы. Затым шпурнула
  босы точанай ножкай забойнае разбурэнне i пiскнула:
  - Слава Чырвонай армii!
  I ѓсе чатыры дзяѓчыны-нiндзя голымi пяткамi падкiнулi гарошынкi разбурэння, i выбiлi цэлых батальён афганцаѓ з танкамi. Вось гэта дзяѓчынкi - проста ѓльтра!
  Вось гэта прыгажосць - дзяѓчаты рэальна вельмi крутыя.
  Алег Рыбачэнка таксама сячэ маджахедаѓ мячамi. I разам з iм дзяѓчынка Маргарыта.
  Гэтыя несмяротныя дзецi проста скажам супер.
  I разбураюць непрыяцеляѓ канкрэтна. Вось гэта скажам там i дзецi!
  А потым хлопчык i дзяѓчынка як засвiшчаць. I вароны атрымаѓшы ад дзiцячага свiсту сардэчны прыступ падаюць у нiз. I iх дзюбы прабiваюць чэрапа талiбам.
  Вось гэта дзецi - натуральна разбуральнiкi ѓсяго i ѓся.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ:
  - слався наш народ савецкi,
  Слаѓся партыя мая...
  Наш саюз сэрцаѓ усiх дзiцячых,
  Усе мы дружная сям'я!
  Маргарыта Магнiтная, круша супостатаѓ энергiчна выдала:
  - Славiцца наша касмiчная Русь!
  I дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у непрыяцеля нешта зусiм забойнае.
  Алег Рыбачэнка, секчы талiбаѓ праспяваѓ:
  - Маргарыта, акно адчынена,
  Маргарыта, ты ж не забылася,
  Як усё гэта было!
  Вось гэта хлапчук такi вось круты i ваяѓнiчы. Вось гэта ёсць дзяцюк-тэрмiнатар.
  Вось такiя тут дзецi вельмi крутыя i баявыя.
  Трэба адзначыць, што дзяѓчынкi вельмi няпростыя.
  Алiса таксама вядзе агонь па талiбах. I напявае сабе пад нос:
  - Раз, два, тры, чатыры, пяць! Выйшаѓ зайчык пагуляць!
  I дзяѓчынка зноѓ пальнула з вялiкай трапнасцю.
  Анжалiка вельмi спрытна страляла. I рабiла магутныя стрэлы па супернiку.
  А як пунсовым саском нацiсне i з базукi возьме i лупне.
  I ваяѓнiца так i страляла па супернiку вельмi трапна.
  Анжалiка ѓзяла i прабуркавала:
  - Славiцца наша камунiстычная партыя!
  I зноѓ як дзюбне з вялiкай трапнасцю па супернiку. I зноѓ падае талiбскi самалёт.
  I Алiса таксама стрэлiла з вельмi дакладна, i штурмавiк iсламскай iмперыi загарэѓся.
  Вось такiя дзяѓчынкi.
  Анжалiка адзначыла са смяшком:
  -СССР цудоѓная краiна ѓ якой усе народы дружная сям'я!
  Алiса зноѓ пальнула, збiваючы адразу трох маджахедаѓ адным стрэлам i адказала:
  - За вялiкую партыю Расii!
  I дзяѓчаты дружна разрагаталiся. Яны ѓ цэлым ваяѓнiцы самыя розныя па поглядах.
  Але ѓсе дзяѓчаты носяць у сэрцы iдэю камунiзму. I жадаюць, каб быѓ рэальны рай на планеце Зямля. I гэта было б вельмi прыгожа.
  Анжалiка адзначыла, страляючы па ворагах з вялiкай дакладнасцю, i прабiваючы чэрапа.
  - Камунiзм нiколi не складзе крылы i не запаѓзе ѓ ракавiну!
  Алiса з гэтым пагадзiлася:
  - Нiколi камунiзм не складзе крылы! Наша iдэалогiя - гэта пабудаваць шчасце на планеце зямля!
  I абедзве дзяѓчыны як загарлапаняць:
  - Слава Расii! Слава! Бягуць дзеѓкi босы наперад...
  Дывiзiя баб басаногiх ... вiтае рускi народ!
  I ваяѓнiцы паказваюць агрэсiѓнае i сэксуальнае захапленне.
  Алiса праверашчала, выскалiѓшы зубкi i пiскнуѓшы:
  - За СССР усе разам выступаем!
  I ваяѓнiца зноѓ лупанула па ворагах.
  Анжалiка таксама страляла ѓ супернiка, i прабiвала яму галовы. I прабуркавала:
  - Слава Айчыне нашай!
  I ваяѓнiца, была вельмi баявой i рудай.
  А яе валасы на ветры, гэтая медна-чырвоная шавялюра лунае нiбы пралетарскi сцяг.
  Вось гэта дзяѓчыны вельмi прыгожая i сэксуальная.
  I столькi маджахедаѓ ужо закапала...
  Працуюць i яшчэ дзяѓчаты...
  Вось Вiёла i Дамiнiка па афганцах страляюць.
  Дзяѓчынкi паляць з базукi па танках i азiяцкай пяхоце.
  Вось Вiёла пальнулi, выкарыстоѓваючы пунсовы сасок для нацiску на кнопку базукi, i выпусцiѓшы рэактыѓную ракету.
  I маса афганцаѓ была разарваная.
  Вiёла зноѓ праспявала:
  - Веру ѓ камунiзм вялiкi!
  I Дамiнiка таксама па маджахедах палiць канкрэтна. I iх вялiкiмi масамi выбiвае.
  Пры гэтым дзяѓчыны i босымi пальчыкамi ножак гранаты кiне.
  I пунсовым саском на кнопку базукi нацiсне ворагаѓ кардынальна знiшчаючы.
  Вось гэта дзяѓчаты, такiя прыгажунi. А як яны выглядаюць выдатна, калi ѓ адных толькi трусiках ваююць. I ваяѓнiцы самага высокага класа.
  Вiёла адзначыла, зноѓ пальнуѓшы па ворагу пры дапамозе клубнiчнага соску:
  - Кахаю я ваяваць! Гэта ж выдатна!
  Дамiнiка хiхiкнула i адзначыла:
  - А з мужчынамi што дрэнна?
  Вiёла засмяялася i адказу, кiнуѓшы ѓ супернiка босымi пальчыкамi ножак гранату i пiскнула:
  - Вядома ж нармальна! А некаторымi проста хараство!
  Вось такiя тут вельмi нават баявыя i прыгожыя дзяѓчаты.
  Дамiнiка адзначыла:
  - Доѓга ж будзе iсцi гэтая вайна?
  Вiёла зноѓ пальнула па маджахедах выкарыстоѓваючы малiнавы сасок i пiскнула:
  - Я думаю, што доѓга!
  Дамiнiка ѓзяла i праспявала:
  - Бушуе ѓ сусвеце вайна,
  Разбураць забiваць без прычын...
  Сарваѓся з ланцуга Сатана -
  I гiбель прыйшла разам з iм!
  
  I хто спынiць паток,
  Крывавых ашалелых рэк.
  Прамень лазера ѓсадзiць у скронь,
  I ва ѓспышцы знiк чалавек!
  Вiёла дапоѓнiла, кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранату:
  I такое бязмежжа
  Запоѓнiѓ сабой светабудову...
  Чалавецтва сумны надзел -
  Цярпець боль, пакута!
  Вось гэта дзяѓчаты, такiя класныя спявачкi.
  I Алег Рыбачэнка сячэ афганцаѓ мячамi.
  Хлопчык кiдае босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы прэзенты смерцi i спявае.
  Сын зямлi ж у адказ скажа не
  Я рабом нiколi не застануся...
  Веру будзе свабоды свiтанак,
  Ацалiць вецер свежую рану!
  
  За Айчыну святую ѓ лаянку,
  Сам Вялiкi Сварог заклiкае...
  Падымiся вiцязь доблесны ѓ рань,
  Цемра сыдзе расквiтнеюць ружы траѓня!
  Вось такi гэта хлопчык герой...
  А дзяѓчынка Маргарыта, разбураючы мячамi маджахедаѓ i шпурляючы босымi пальчыкамi ножак гранаты дадае:
  А пульсацыя сэрца i вен,
  Слёзы нашых дзяцей, мацi...
  Кажуць, мы жадаем змен,
  Скiнуць ярмо жорсткiх ланцугоѓ!
  I дзецi зноѓ як засвiшчаць. I вараныя возьмуць i трапляюць у прытомнасць, страцiѓшы прытомнасць. I лiтаральна тараняць чэрапа многiм сотням маджахедаѓ.
  
  АЛЯКСАНДР АЛЯХIН ДАРЫЦЬ ШАНС ЧАЛАВЕЦТВУ
  Алёхiн не памёр, выпадкова падавiѓшыся бiфштэксам у Партугалii, а ѓсё ж такi згуляѓ матч на першынство свету па шахматах у Мiхаiлам Майсеевiчам Батвiннiкам.
  Матч праходзiѓ у Лондане з трыццацi партыяѓ. Фаварытам лiчыѓся Мiхась Батвiннiк, якiя вельмi паспяхова выступаѓ у шматлiкiх турнiрах, i меѓ серыю з некалькiх выйграных шахматных турнiраѓ. Акрамя таго, Аляксандру Алёхiну ѓжо было пяцьдзесят чатыры гады, i лiчылася што ягоны час ужо мiнуѓ.
  Батвiннiк жа амаль на дваццаць гадоѓ малодшы i ѓ выдатнай спартыѓнай форме.
  Але Алёхiн правёѓ нядрэнную дэбютную падрыхтоѓку, i трымаѓ сябе ѓ форме.
  Ужо ѓ першай партыi, ён ужыѓ дэбютную навiнку i нанёс Батвiннiку паражэнне.
  Зрэшты, былi нарыхтоѓкi i Мiхася Майсеiвiча. Спачатку больш вопытны ѓ матчах Алёхiн павёѓ з рознiцай у два ачкi. Iшоѓ абмен ударамi. Потым да дваццатай партыi Батвiннiк зраѓняѓ лiк. Але ѓ дваццаць другi Алёхiн ужыѓ узмацненне i здолеѓ выйграць. Пасля чаго Батвiннiк страцiѓ раѓнавагу i пачаѓ рызыкаваць. I прайграѓ яшчэ чатыры партыi з пяцi.
  Алёхiн сенсацыйна выйграѓ матч, у Батвiннiка, ды яшчэ з разгромным лiкам.
  I гэта паказала, што Аляксандр Алёхiн усё яшчэ вялiкi, i з гадам не страцiѓ грознай сiлы.
  I чэмпiён свету стаѓ зноѓ гуляць у турнiрах.
  Праз два гады Алёхiн разграмiѓ яшчэ i Керэса. Якi шмат розных турнiраѓ выйграѓ.
  А потым, паколькi ѓ ФIДЭ ѓсё яшчэ не ѓзяло розыгрыш кароны пад кантроль, перамог i Рашэѓскага.
  Такiм чынам Алёхiн стаѓ сямiразовым чэмпiёнам свету.
  А ѓ 1952 годзе Алёхiн згуляѓ унiчыю з Бранштэйнам. Гэты матч быѓ вельмi напружаным i баявым. I Алёхiн з цяжкасцю, выйграѓшы апошнюю партыю звёѓ матч унiчыю...
  А ѓ 1957 годзе Алёхiн афiцыйна завяршыѓ шахматную кар'еру. Будучы ѓжо ѓзроставым шахматыстам, чэмпiён, ён раз-пораз адкладаѓ матчы на першынство свету, i ѓ канчатковым вынiку сышоѓ так i застаѓшыся непераможаным, i ѓтрымлiваючы шахматную карону - дваццаць восем гадоѓ.
  Пабiѓшы тым самым рэкорд Ласкера.
  Званне чэмпiёна свету было разыграна на турнiры ѓ 1958 годзе. I новым чэмпiёнам свету стаѓ Мiхаiл Таль у дваццаць гады. I гэта аказалася свайго роду сенсацыяй.
  У адрозненне ад рэальнай гiсторыi зорка Мiхася Таля на шахматным троне гарэла доѓга.
  Мiхаiл Таль выйграѓ i Сэнсава, i Гелера, i Петрасяна. Далей адолеѓ i Спаскага. I Бобi Фiшэра, i Анатоля Карпава, i Карчнога. I нават Мiхаiл Таль перамог самога Гары Каспарава ѓ першым матчы 1986 года.
  Толькi ѓ 1989 годзе Гары Каспараѓ нарэшце адолеѓ Таля. Мiхаiл Таль пабiѓ рэкорд чэмпiёнства Алёхiна. I прабыѓ шахматным каралём трыццаць адзiн год!
  Далей ужо была эра Гары Каспарава. Дакладней эры Гары Каспарава не было.
  Ён толькi адзiн раз абаранiѓ сваё званне чэмпiёна свету ад Шорта i пайшоѓ у палiтыку.
  А ѓ 1995 годзе новым чэмпiёнам свету стала Вiшы Ананд. I гэта iндуст-генiй таксама цэлую эпоху валадарыѓ у шахматах. Яму не ѓдалося пабiць рэкорд Таля ѓ працягласцi чэмпiёнства за год, але ён яго абышоѓ па колькасцi выйграных матчах.
  Вiшы Ананд нават Карлесона ѓ 2013 годзе перамог. Настолькi ён быѓ упэѓнены ѓ сваiх сiлах.
  I толькi ѓ 2015 годзе пiкавы Карлесан здолеѓ усё ж узяць уверх на да гэтага дваццаць гадоѓ дамiнантным Вiшы Ананд.
  Карлесан адкрыѓ сваю эпоху...
  А ѓ палiтыцы былi таксама перамены. Гары Каспараѓ удзельнiчаѓ у палiтыцы. Стварыѓ сваю партыю, абраѓся ѓ парламент. I гэта аказала ѓплыѓ на ход гiсторыi. На выбарах у Дзярждуму 1995 года, партыя Гары Каспараѓ - "Расiя маладая", пераадолела пяцi працэнтны бар'ер.
  Гары Каспараѓ хацеѓ бы iсцi i ѓ прэзiдэнты Расii, яшчэ быѓ занадта юным. Але Ельцына, зразумела, падтрымаѓ маральна. Але да сiтавiны да часу, вядома. Калi ѓ траѓнi 1999 года iшло галасаванне па iмпiчменце Ельцыну, то францыя Гары Каспарава аднагалосна выдала за звяржэнне дыктатара.
  Больш за дзве трацiны Дзярждумы прагаласавала за iмпiчмент Ельцыну. I гэта зразумела змянiла ход гiсторыi. Савет Федэрацый таксама падтрымаѓ большасцю галасоѓ iмпiчмент. А выконваючым абавязкi прэзiдэнта стаѓ Максiм Прымакоѓ. Хаця яго адправiлi ѓ адстаѓку, але канстытуцыйны суд яе ануляваѓ - матывуючы гэта тым, што Ельцын у момант падпiсання ѓказа быѓ неадэкватны.
  Такiм чынам у Расii змянiлася ѓлада. На датэрмiновых выбарах прэзiдэнта восенню 1999 года перамог Максiм Прымакоѓ. А прэм'ерам стаѓ мэр Масквы Лужкоѓ.
  Войны з Чачэняй удалося пазьбегнуць. Але пачалася грамадзянская вайна ѓ самой Чачэнii. З аднаго боку Масхадаѓ - законны прэзiдэнт. З iншага Басаеѓ i Радуеѓ i вахабiты.
  Расея падтрымала Масхадава зброяй i грашыма. У канчатковым вынiку Масхадаѓ i перамог.
  Пасля чаго Чачня правяла рэферэндум i вярнулася ѓ склад Расii.
  Максiм Прымакоѓ быѓ ва ѓладзе два тэрмiны па восем гадоѓ, i перадаѓ у 2007 годзе ѓладу Юрыю Лужкову. Якi кiраваѓ таксама два тэрмiны, да 2015 года. Калi ѓжо былы мэр Масквы палiчыѓ сябе занадта старым, i новым прэзiдэнтам стаѓ старшыня КПРФ Генадзь Зюганаѓ.
  А вось гэты кiраѓнiк нягледзячы на паважны ѓзрост, занадта любiѓ уладу.
  I ѓзяѓ, i абнулiѓ сабе тэрмiны. Але ѓ 2022 годзе пачалася вайна з уварвання талiбаѓ у Таджыкiстан. I гэта новая была бiтва.
  Тым не менш ужыѓшы адмiнiстрацыйны рэсурс i сфальсiфiкаваѓшы выбары, Зюганаѓ пралез i на трэцi тэрмiн.
  Гары Каспараѓ i Аляксей Навальны ѓзнялi супраць камунiстаѓ вялiкую хвалю хваляванняѓ.
  Пайшлi вельмi масавыя акцыi пратэсту. Былi сутыкненнi народа з палiцыяй, прымянялiся гранатамёты, слёзатачывы газ, дубiнкi i гумовыя кулi. У канчатковым вынiку справа нават дайшла да стралянiны. I серыi масавых забойстваѓ.
  У 2025 годзе нарэшце палыхнуѓ маштабны майдан, i Генадзь Зюганаѓ быѓ скiнуты.
  Новым прэзiдэнтам Расii стаѓ Гары Каспараѓ, i прэм'ерам Аляксей Навальны. Так адкрылася новая эпоха ѓ сусветнай палiтыцы...
  Уладзiмiр Пуцiн так i застаѓся малавядомым i цiхiм чыноѓнiкам у адмiнiстрацыi Ельцына. Яму адзiнае што паставiлi ѓ заслугу:
  Не даѓ Ельцыну здзейснiць ваенны пераварот пасля iмпiчменту. Праѓда i сам Ельцын пасля пяцi iнфарктаѓ, бiцца за ѓладу ѓжо не хацеѓ.
  Гары Каспараѓ у ролi прэзiдэнта Расii паабяцаѓ перагнаць ЗША i вывеѓ расейскiя войскi з Афганiстана.
  Пачалася новая эра ѓ палiтыцы, пасля таго як чвэрць стагоддзя кiравалi квазiкамунiсты.
  
  
  Новыя шанцы адважных самураяѓ
  Бiтва пад Мiдуэй павiнна была па iдэi ѓ любым выпадку быць выйгранай Японiяй. Але не факт, што самураi адкрыюць у гэтым варыянце другi фронт. А так усё магло праходзiць крыху па-iншаму. Дапусцiм, Сталiнград прайшоѓ як у рэальнай гiсторыi. I нiчога асаблiвага не змянiлася. Аперацыю "Паходня" англiчане правялi i без амерыканскiх войскаѓ. Роммель разбiты. Праѓда высадка ѓ Марока не ажыццявiлася. Немцам, перакiнуѓшы пэѓныя сiлы з Еѓропы, удалося прыпынiць англiйскi наступ. Мантгомеры, наткнуѓшыся на ѓпартае супрацiѓленне, спынiѓся. Немцы некаторы час трымалi абарону. Потым пачалi перакiдваць дадатковыя сiлы ѓ Афрыку. Роммель нанёс контрудар, злёгку пацяснiѓ ангельцаѓ, але Мантгомеры адступiѓ на абарончую мяжу ѓ Лiвii. Фронт стабiлiзаваѓся. У лiпень сорак трэцяга года, гiтлераѓцы паспрабавалi прарваць савецкую абарону на Курскай дузе. Бо японцы захапiлi Гавайскiя выспы, амерыканцы амаль спынiлi авiяналёты на германскiя гарады i заводы. Гэта дазволiла немцам выпусцiць некалькi больш танкаѓ, асаблiва "Тыграѓ" i "Пантэр". На курскай дузе ѓдзельнiчала на чатырыста машын больш, а таксама значнейшыя сiлы авiяцыi. Акрамя таго, Гiтлер перакiнуѓ яшчэ дадаткова шэсць пяхотных дывiзiй з Францыi i зняѓ частку гармат з Атлантычнага вала. Гэта ѓзмацнiла нямецкую групоѓку. Наступ пачаѓся прыкладна, як i ѓ рэальнай гiсторыi, але паколькi фашысты былi некалькi мацнейшымi, то i поспехаѓ дабiлiся вялiкiх. Аднак стулiць кольца вакол савецкай групоѓкi не ѓдалося. Хоць само наступленне фрыцаѓ працягвалася дзён дваццаць i скончылася толькi 25 лiпеня. Потым у контрнаступленне перайшлi савецкiя часцi. I баi расцягнулiся ѓжо даѓжэй. Немцы ѓ Афрыцы стаялi ѓ абароне. Iм не прыйшлося марнаваць сiлы на Iталiю, а на фронт паступала больш тэхнiкi, бо бамбардзiроѓкi без амерыканцаѓ шматкроць слабейшыя. Японiя працягвала перамагаць. Так амерыканскае камандаванне дапушчала ѓсё новыя i новыя памылкi, i занадта спяшалiся адваяваць Перу-Харбар. Гэта прывяло да таго, што ѓзяѓ верх пункт гледжання - не патрэбна Амерыцы Еѓропа. У падзяку за гэта, нямецкiя падводныя лодкi практычныя спынiлi напад на амерыканскiя караблi. Чырвоная армiя, таму толькi да канца верасня ѓзяла Арол i Белгарад, нясучы вялiзныя страты. I часова спынiла пасоѓванне. Зрэшты, пакуль прычын для панiкi не было. Надыходзiла дажджлiвая восень, а за ёй i зiма. А тамака павiнны прыйсцi новыя перамогi Чырвонай армii. Разумеючы, гэта Гiтлер прапанаваѓ Сталiну перамiр'е. Маѓляѓ, давай перадыхнем!
  Колькi нашых хлопцаѓ палегла падчас апошняй бiтвы? Тры месяцы секлiся СССР i Трэцi Рэйх. Страт у Чырвонай армii было больш, чым у рэальнай гiсторыi, а Вермахта не менш. Абодва бакi абяскроѓiлiся. Але гiтлераѓцы павялiчвалi выпуск тэхнiкi, змаглi крыху адновiцца. Трэба адзначыць, у танках прапорцыя страт, склалася на карысць фашыстаѓ, i паколькi iх выпуск апынуѓся вышэй, чым у рэальнай гiсторыi немцы свае страты папаѓнялi. У абарончых баях "Пантэра" паказала сябе добрым танкам. Яе даѓгаствольная i хуткастрэльная гармата з выдатнай для свайго часу оптыкай спраѓлялася i знiшчэннем савецкiх танкаѓ. Акрамя таго трыццацьчацвёркi не прабiвалi ѓ лоб "Пантэры", "Тыгры", "Фердынанда", а цяжкiх танкаѓ яшчэ занадта мала, каб паѓплываць на ход баёѓ. Сталiн адхiлiѓ перамiр'е з Нямеччынай. Савецкiя войскi аднавiлi да канца кастрычнiка наступленне на Харкаѓ i Смаленск. Немцы супрацiѓлялiся вельмi ѓпарта. Яны мелi моцную абарону, асаблiва ѓ цэнтры, i ѓвогуле чакалi прасоѓвання савецкiх частак менавiта ѓ гэтых напрамках. Як нi дзiѓна, але ѓ параѓнаннi з рэальнай гiсторыяй большая, колькасць тэхнiкi, асаблiва самалётаѓ i танкаѓ, дазваляла немцам куды больш эфектыѓна супрацiѓляцца. Акрамя таго, маючы больш рэзерваѓ, фашысты дзейнiчалi больш спакойна, не кiдалiся пры савецкiм наступе, па франтах, а вадзiлi рэзервы больш паслядоѓна i абапiралiся на больш дасканалую i глыбокаэшаланаваную абарону. Пара дзясяткаѓ лiшнiх дывiзiй, зэканомленых з-за адсутнасцi iтальянскага фронту, а ѓ Афрыцы i Мантгомеры не спяшаѓся, i немцы не рыпалiся. Iнтэнсiѓнасць вайны з Брытанiяй рэзка ѓпала. Аб сепаратным свеце гаворка пакуль не iшла, але вiдавочна Чэрчыль прытармазiѓ бамбардзiроѓкi, мабыць робячы разлiк, на тое каб СССР i Трэцi Рэйх максiмальна выматалi адзiн аднаго. Выпуск узбраенняѓ у Германii i сатэлiтаѓ аказаѓся вышэйшым, чым у рэальнай гiсторыi амаль на трэць. Гэта дазваляла латаць дзюры, i абапiраючыся на шчыльную абарону адносна паспяхова супрацiѓляцца. Сiтуацыю пагаршала i тое, што савецкае камандаванне вяло наступ, дзе фрыцы iх ужо чакалi, i паспелi асесцi ѓ абароне. Само прасоѓванне з прычыны, гэтага было вельмi павольным i каштавала вялiкiх страт. Вайна чымсьцi стала нагадваць першую сусветную, калi абарона аказвалася мацнейшай за напад, наступаючы бок губляѓ больш, i лiнiя фронту станавiлася з прычыны гэтага маларухомай. Савецкiя войскi прасоѓвалiся ѓ сярэднiм адзiн-два кiламетры ѓ дзень, дазваляючы немцам замацоѓвацца, але новых пазiцыях, i трымаць абарону. Выйсцi на аператыѓную прастору не ѓдавалася. Харкаѓ, праѓда, у пачатку снежня пасля разлютаваных гарадскiх баёѓ быѓ узяты. Немцы нарошчвалi выпуск авiяцыi. Фоке-Вульф i МЕ-309 паспяхова супрацьстаялi больш слабым ва ѓзбраеннi савецкiм знiшчальнiкам. Асаблiва небяспечны быѓ МЕ-309 з сямю агнявымi кропкамi, i высокай хуткасцю. I Фоке-Вульф з браняй, i добрай абаронай - жывучая машына з шасцю авiягарматамi. Наяѓнасць машын з такiм узбраеннем, вядома, прывяло да таго, што фашысты атрымалi перавагу ѓ паветры. Горшую манеѓранасць кампенсавала высокая хуткасць пры пiкiраваннi, якая дазваляе сысцi пры заходзе ѓ хвост, а магутнае ѓзбраенне дазваляла збiваць самалёт з першага заходу. Акрамя таго, немцы распрацоѓвалi адмысловую тактыку для бою з савецкiмi машынамi, каб выкарыстаць больш магутнае ѓзбраенне i хуткасныя нямецкiя самалёты. Вельмi нядрэнна паказаѓ сябе i найноѓшы бамбавiк Ю-288. Гэтая машына i хуткасная, i несла вялiкую бомбавую нагрузку.
  Фоке-Вульф паказаѓ сябе моцным франтавым бамбардзiроѓшчыкам, праѓзыходным ПЕ-2 па ѓсiх артыкулах. Савецкiя войскi да канца снежня выдыхлiся i вымушаны былi з-за вялiзных страт спынiцца. Пакуль немцы яшчэ ѓтрымлiвалi Смаленск, i частку левабярэжнай Украiны. I што самае iстотнае - радовiшчы баксiтаѓ i легiруючых элементаѓ. Страты савецкiх войскаѓ аказалiся ѓ танках настолькi адчувальнымi, што Майнштэйн распачаѓ контрудар, i змог нават адбiць Харкаѓ, i ѓтварыць кацёл для савецкiх войскаѓ. Але ѓ студзенi-лютым, савецкiя войскi нанеслi кантрудары, i змаглi зноѓ адбiць шматпакутны Харкаѓ. Але да сакавiка Чырвоная армiя выматалася i была змушаная прыпынiць наступ. Наступiла паѓза... Занадта шмат страт панеслi абодва бакi. Акрамя таго Сталiн хацеѓ папоѓнiць сваё войска мацнейшымi i дасканалымi танкамi Т-34-85 i IС-2. Праѓда i немцы папоѓнiлiся больш дасканалымi i магутнымi "Пантэрай"-2 i "Тыграм"-2. Сталiн разлiчваѓ таксама на больш дасканалыя ЛА-7 i ЯК-3. Але немцы ѓ адказ запусцiлi найноѓшую мадыфiкацыю ТАЯ-152 замест Фоке-Вульф, i што асаблiва непрыемна рэактыѓны МЕ-262. Апошнi самалёт па хуткасцi, бранiраваннi i ѓзбраеннi не меѓ сабе роѓных. Праѓда каштаваѓ даражэй, i быѓ больш працаёмкiм у вытворчасцi. Але затое немцы стварылi i НЕ-162 танны, манеѓраны, параѓнальна просты ѓ вытворчасцi i таксама рэактыѓны. Сталiн пакуль не выйграваѓ у тэхнiчным спаборнiцтве. Брытанiя вяла вайну вельмi пасiѓна. ЗША пакуль не маглi перахапiць iнiцыятыву ѓ японцаѓ. 25 чэрвеня, назапасiѓшы сiлы, Чырвоная армiя перайшла ѓ наступленне ѓ цэнтры. Спачатку савецкiя войскi змаглi ѓклiнавацца ѓ абарону, але потым уцягнулiся ѓ баi за Смаленск. Тыповая памылка чырвонага генералiтэту браць гарады да пэѓнай даты. А паспрабуй, вазьмi добра ѓмацаваны горад, з магутным гарнiзонам i абаронай. Наступ савецкiх войскаѓ загразла, калi немцы перакiнулi дадатковыя сiлы i сталi контратакаваць. Бiтвы зноѓ як у першую сусветную сталi пазiцыйнымi i вельмi вязкiмi. Гiтлер выяѓляѓ неѓласцiвую сабе асцярожнасць. Магчыма, ён разлiчваѓ на цуда-зброю i найноѓшыя тэхнiчныя распрацоѓкi i таму не спяшаѓся. Верагодна, яшчэ гуляла ролю iмкненне зберагчы арыйскую кроѓ, якой i так немцы страцiлi вельмi шмат. Ды i абароне танкi гiтлераѓцаѓ куды больш эфектыѓна, асаблiва "Тыгр"-2, якi часта ламаецца.
  Баi ѓ цэнтры зацягнулiся да глыбокай восенi. Сталiн праявiѓ упартасць, жадаючы развiць поспех. Але ѓ дадзеным выпадку знайшла каса на камень. Страты савецкiх войскаѓ аказалiся вялiзныя. Немцы, будучы абароненым бокам, страцiлi крыху менш. Добрым танкам паказала сябе "Пантэра"-2. Дадзеная машына досыць добра абаронена ѓ лоб i мела выдатную бранябойную гармату, i пры гэтым годныя хадавыя якасцi. Яна прыкметна пераѓзыходзiла Т-34-85 у сiле прылады, лабавой абароне, i не саступала ѓ хуткасцi i манеѓранасцi. Нават для IС-2 нямецкая машына небяспечны супернiк, якi дзiвiць на значнай дыстанцыi. Каралеѓскi тыгр з-за частых паломак, роѓнай прылады, толькi малаважнай перавагi ѓ абароне, апынуѓся не на самым лепшым рахунку. Цяжэйшая мадыфiкацыя "Пантэры"-2 зраѓнялася з "Тыграм"-2 у абароне i перасягнула ѓ хадавых якасцях. Неѓзабаве немцы ѓнiфiкавалi вытворчасцi амаль выключна на "Пантэры"-2 вагой пяцьдзесят адну тону з рухавiком 900 конскiх сiл. Гэты танк больш-менш ладзiѓ ваенных. Чырвоная армiя не дабiлася перамогi i спынiла прасоѓванне. Наступiла зiма. З'явiлiся ѓ немцаѓ танкi серыi "Е" i новыя рэактыѓныя самалёты. Iшоѓ абмен ударамi. Брытанiя заставалася пасiѓнай, у ЗША сёе-тое супраць Японii ѓжо пачатак атрымаюцца. Сталiн, бачачы, што пакуль СССР гуляе ролю гарматнага мяса, узяѓ, ды i сам прапанаваѓ Гiтлеру перамiр'е. Маѓляѓ, няхай, фашысты павернуты на Захад, i капiталiсты ваююць. Разлiк правадыра быѓ каварны i просты. Гiтлер выказаѓ згоду з такiм паваротам. I вось ужо ѓ лютым сорак пятага года нямецкiя войскi перайшлi ѓ наступ у Лiвii. I дабiлiся там поспехаѓ. У баях высветлiлася, што нямецкiя танкi пераѓзыходзяць англiйскiя, а рэактыѓная авiяцыя i зусiм па-за канкурэнцыяй. ЗША пакуль не залазiць у бiтву. У баях асноѓную ролю гуляла i "Пантэра"-2 i "Е"-100, таксама мадыфiкацыя "Тыгра"-2 з маленькай вежай, i таѓсцейшай браней з магутным рухавiком. Англiйскi "Чэрчыль" нядрэнны ѓ бранiраваннi, але слабаваты ѓзбраеннем. "Кромвель" i зусiм не цягне. А "Чэленджэр", адзiны якi стаiць танк, не ѓ масавай серыi. Але самае галоѓнае гэта якасць войскаѓ. Немцы, прайшоѓшы выпрабаванне агнём i жалезам на ѓсходнiм фронце куды больш баяздольныя, чым англiйскiя войскi. Тым больш, каланiяльныя дывiзii. I перайшлi германскiя часткi ѓ наступ. Ужо ѓ сакавiку быѓ захоплены Егiпет. А потым немцы ѓвайшлi i на Блiзкi Усход, захапiлi Iрак, Кувейт, а затым i Саудаѓскую Аравiю. Гiтлер не супраць быѓ бы, i пайсцi на Iндыю, праз Iран, але Сталiн, чые войскi ѓсё яшчэ знаходзiлiся ѓ Iране не даѓ згоды. Немцы перайшлi ѓ наступ, рухаючыся па Судане. I далей на Эфiопiю i Самалi. А адтуль да экватара. У наступленнi прымала ѓдзелы каля сямiдзесяцi дывiзiй Вермахта. А Брытанii не было такiх сiл, каб супрацьпаставiць Трэцяму Рэйху. Немцы захапiлi i Гiбралтар. Штурм апынуѓся хуткаплынным, i амаль вокамгненным. У наступе прынялi ѓдзел i рэактыѓныя штурмавiкi, а таксама верталёты. Афрыка аказалася пад пагрозай поѓнай страты Брытанiяй. Але Сталiн не вось так просты.
  Вынахад Брытанii з вайны занадта небяспечны для СССР. I Чырвоная армiя ѓ чэрвенi 1945 года перайшла ѓ наступ. Саслабленыя нямецкiя войскi на ѓсходзе не вытрымалi i паддалiся цiску. Гiтлераѓцы, не вытрымаѓшы, пакацiлiся на захад. Чырвоная армiя змагла вызвалiць Смаленск, Кiеѓ, i ѓвайшла ѓ Беларусь. Перакiнуѓшы дадатковыя сiлы, з Афрыкi, немцы з вялiкай цяжкасцю змаглi прыпынiць наступ савецкiх войскаѓ. У баях прынялi ѓдзел новыя нямецкiя танк серыi Е-50, якiя не мелi сабе роѓных. Акрамя таго, фашысты нанеслi адцягваючы ѓдар з боку Турцыi. Ды i сама Турцыя пад цiскам Нямеччыны напала на Савецкi Звяз. Такiм чынам абстаноѓка зноѓ ускладнiлася. Праблема была i ѓ тым, што Т-54 яшчэ не пайшоѓ у серыю, а Т-34-85 ужо вiдавочна састарэлы на фоне серыi "Е" i нават "Пантэры"-2. Зiмой савецкiя войскi яшчэ наносiлi ѓдары, але дабiцца iстотных поспехаѓ не змаглi. Акрамя таго ѓ баях сталi прымаць удзел i дыскалёты... Адзiнае, што стала лепшым, гэта поспехi амерыканцаѓ супраць Японii. Нарэшце атрымалася янкi адбiць Перу-Харбар, i iнiцыятыва ѓ Цiхiм акiяне стала пераходзiць на бок Амерыкi. Але, нажаль, дапамога ЗША магла i спазнiцца. Увесну сорак шостага года, немцы, выкарыстоѓваючы перавагу танкаѓ Е над трыццацьчацвёркамi перайшлi ѓ наступ. Савецкiя войскi, загартаваныя баямi, супрацiѓлялiся вельмi ѓпарта. Чырвоная армiя была гераiчнай i моцна насычаная артылерыяй. Асаблiва 100-мiлiметровымi супрацьтанкавымi гарматамi. I акапалася. Немцам удалося ѓзяць назад Кiеѓ, i адцiснуць Чырвоную армiю за Дняпро. Але менавiта на гэтай воднай перашкодзе савецкiя войскi i выбудавалi непрабiѓную абарону. Немцы ваявалi ѓсё лета i восень, але не змаглi зламаць савецкiя войскi. Толькi iм удалося зноѓ заблакiраваць Ленiнград. Але сам горад фашысты не ѓзялi. Зiма прайшла ѓ абмене ѓдарамi. Амерыканцы павольна прасоѓвалiся па Цiхiм акiяне, i пакуль не прымянялi ядзерную зброю. Увесну немцы зноѓ спрабавалi наступаць. Яны выкарыстоѓвалi танкi серыi "Е", найноѓшыя машыны вагой семдзесят тон. СССР выпусцiѓ IС-7, здольныя, супрацьстаяць мастадонтам. Пачалi з`яѓляцца i сярэднiя танкi Т-54. Актывiзавалася i Брытанiя, пачаѓшы наступ у Экватарыяльнай Афрыцы. Тут дапамаглi i амерыканскiя сухапутныя часткi. Для вайны ѓ Цiхiм акiяне амерыканцам не патрабавалася шмат войскаѓ i танкаѓ. Так што сталi выцiскаць фашыстаѓ з Афрыкi. Цяпер саюзнiкi разумелi, што адсядзецца не ѓдасца, i што трэба цiснуць i прэсаваць ворага. Улетку i ѓвосень ЗША i Брытанiя змаглi адваяваць значную частку Афрыкi, i нават выбiлi немцаѓ з Самалi i Эфiопii. Немцы не змаглi развiць наступленне на Маскву, угразлi ѓ пазiцыйных баях. Узiмку Сталiн нанёс удар па Турцыi. Чырвоная армiя разбiла асманскiя войскi, i захапiла Карс, Эрзерум i Танрог. Немцы вымушаны былi перакiнуць значныя сiлы, каб выратаваць саюзнiка. Але Чырвоная армiя, нечакана стукнуѓшы пад Ленiнградам, атрымала тамака буйную перамогу. Надышоѓ 1948 год... Увесну немцы зноѓ спрабавалi наступаць. Iм удалося стварыць арыгiнальны пiрамiдальны танк непрабiѓны з усiх ракурсаѓ стральбы. I з гэтай машынай звязвалiся вялiкiя спадзяваннi. Прасоѓванне пачалося ѓ маi. Праз два месяцы ѓпартых баёѓ фашысты падышлi да Смаленска. Пiрамiдальныя танкi паказалi сваю баявую эфектыѓнасць, але часта падрывалiся на мiнах. Немцы не змаглi ѓзяць горад i акружылi яго. Але ѓ Афрыцы саюзнiкi дабiлiся буйных поспехаѓ, выбiѓшы немцаѓ з Егiпта. Японiя таксама пацярпела паражэнне, страцiѓшы мноства астравоѓ i Фiлiпiны. Увосень немцы прасунулiся яшчэ на ѓсходзе, па цэнтры, зноѓ падышоѓшы да Ленiнграда. Нямецкая авiяцыя ѓсё яшчэ была мацнейшай за савецкую, асаблiва ѓ якасцi. Але ѓ канцы 1948 гады на фронт стаѓ паступаць МiГ-15. Савецкая рэактыѓная машына саступала нямецкiм у хуткасцi i ѓзбраеннi, але была больш манеѓраная. Палепшылi свае паказчыкi i амерыканцы.
  Узiмку 1949 году савецкiя войскi адцiснулi немцаѓ ад Ленiнграда i адкiнулi да Смаленска. А амерыканцы разам з англiчанамi выбiлi фашыстаѓ з Афрыкi. Увесну сорак дзевятага года з вайны выйшла i Турцыя. Трэцi Рэйх страцiѓ кантроль i над Блiзкiм усходам. Становiшча гiтлераѓцаѓ пагоршылася. Яны не рызыкнулi наступаць на ѓсходзе, а перайшлi да шчыльнай абароны. Савецкiя войскi, выкарыстоѓваючы танкi Т-54 i IС-7, спрабавалi прабiць абарону Вермахта. Але гiтлераѓцы шчыльна трымалi блок. Спроба саюзнiкаѓ высадзiцца ѓ Iспанii таксама скончылася няѓдачай. Крыху лепш прайшла аперацыя ѓ Сiцылii, дзе пры дапамозе мясцовай мафii ѓдалося дабiцца поспехаѓ. Пайшоѓ ужо адзiнаццаты год з пачатку Другой сусветнай вайны. Усе краiны лiмiтава скончылiся i вельмi стамiлiся. Сусветная эканомiка была перанапружана. I ѓсiм хацелася хутчэй скончыць свару. Асаблiва моцна спустошаным немцам i рускiм. Сталiн прапанаваѓ Гiтлеру мiр на ѓмовах нулявога варыянту: вяртанне да ранейшых межаѓ i абмен палонных - усiх на ѓсiх! Але фюрар згаджаѓся толькi на перамiр'е, не жадаючы аддаваць захопленую тэрыторыю. Акрамя таго, у Нямеччыне ѓжо сканчалiся працы над стварэннем атамнай бомбы, i ѓжо былi мiжкантынентальныя ракеты. ЗША падумвалi над ужываннем атамнай бомбы. Але пакуль баялiся гадзiць у Еѓропе. I скiнулi яе ѓ снежнi 1949 гады на Японiю. Наступствы разбурэння аказалiся жудасныя. I падобны намёк у Нямеччыне зразумелi. Фюрэр звярнуѓся да нацыi i прапанаваѓ разгледзець пытанне аб годным свеце. Але затым перадумаѓ... Наступiѓ новы 1950 год. Савецкiя войскi пачалi новы наступ на фронце. Абарона немцам паддавалася вельмi прутка. А саюзнiкi прасоѓвалiся па Iталii, дзе здарыѓся ваенны пераварот, i зрушылi Мусалiнi. Але пiрамiдальныя нямецкiя танкi, пераѓзыходзiлi "Патоны" i "Чэленджэры". Асаблiва моцна пасаваѓ амерыканскi "Патон", якi не мог прабiць браню нямецкага танка нават ва ѓпор. I саюзнiкi сталi сцякаць крывёй. Ды i непаражальныя нямецкiя дыскалёты наносiлi вялiкiя страты ЗША i Брытанii. Пакуль яшчэ нямецкая авiяцыя захоѓвала якасную перавагу над саюзнiкамi. Летняя спроба высадкi ѓ Нармандыi завяршалася правалам. Праѓда, у канцы жнiѓня пасля ядзерных бамбардзiровак капiтулявала Японiя. Захад развязаѓ сабе рукi. Але ЗША не вырашалiся прымянiць ядзерную зброю, бо iх маглi накрыць мiжкантынентальныя балiстычныя ракеты Трэцяга Рэйха. Чырвоная армiя падышла ѓ цэнтры да Дняпра, але таксама была спынена. Сiлы абодвух бакоѓ знясiленыя лiмiтава... I вось нарэшце 25 лiстапада 1950 гады Трумэн прапанаваѓ Гiтлеру мiр, на ѓмовах парытэту. Гэта значыць, Еѓропа застаецца за Трэцiм Рэйхам, за выключэннем Сiцылii i таго, што засталося ад Iталii. Сталiн iдзе на кампрамiсны варыянт: межы СССР 1939 гады. Гэта значыць немцы адыходзяць крыху назад, саступаючы тэрыторыю, але атрымлiваюць некаторыя набыццi. Францыя, Бельгiя, Галандыя, i iншыя дзiѓныя застаюцца пад кантролем Нямеччыны, але атрымлiваюць пэѓную аѓтаномiю. Гэта значыць, утвараецца нешта накшталт Еѓрасаюза. У Трэцiм Рэйху спыняецца генацыд габрэяѓ i цыган, хаця могуць i захавацца некаторыя заканадаѓчыя абмежаваннi iх правоѓ. Аднаѓляюцца ѓ поѓным аб'ёме гандлёвыя адносiны. Краiны абавязваюцца паважаць чужы суверэнiтэт. Рэпарацый нi на каго не накладваецца. Палонных мяняюць усiх на ѓсiх. Сталiн i Гiтлер настолькi стамiлiся, што прынялi такую прапанову. ЗША выйгралi больш за iншых, так паспелi ѓключыць у сферу свайго ѓплыву Кiтай, i Азiю. А Брытанiя разам з Амерыкай узяла Афрыку. Нямеччына моцна знясiлiла людскiя рэсурсы. У ёй фюрар афiцыйна ѓвёѓ шматжанства. СССР застаѓся без тэрытарыяльных набыткаѓ, атрыманых у трыццаць дзевятым, саракавым годзе. I моцна аказаѓся знясiлены.
  
  
  ПЛАТАЯДНАЯ ПАНТЭРА НУМАР ДВА
  АНАТАЦЫЯ
  Прыгожыя дзяѓчыны-ваяѓнiцы змаглi зрабiць з "Пантэры" - шэдэѓр танкабудавання. I цяпер немцы капiтальна падцiснулi Чырвоную армiю.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  У вераснi 1943 года ѓ серыю паступiла больш дасканалая "Пантэра"-2. Дадзеная машына мела таѓшчыню бранi i ѓзбраенне як у "Тыгра"-2, але важыла ѓсяго сорак тон. У вынiку контрудар Майнштэйна выйграѓ у сiле i немцы змаглi скiнуць Чырвоную армiю за Дняпро.
  Вайна зацягнулася... Узiмку фрыцы ѓстаялi па лiнii фронту, i ѓтрымалi блакаду Ленiнграда. А вясной выбiлi саюзнiкаѓ з Iталii. У чэрвенi 1944 года спроба наступлення i высадкi дэсанта ѓ Нармандыi таксама пацярпела крах. Аднымi палоннымi саюзнiкi страцiлi больш за семсот тысяч салдат i афiцэраѓ.
  У цэнтры Чырвоная Армiя правала наступаць 22 чэрвеня 1944 года.
  Баi былi жорсткiя. У бiтвах прынялi ѓдзел i дзяѓчаты.
  Пантэра-2 была амаль непрабiѓная ѓ iлоб, выдатнай гарматай, i пры гэтым досыць спрытная, асаблiва з новым рухавiком у дзевяцьсот конскiх сiл.
  Герда змагалася ѓ адным бiкiнi i выкарыстоѓвала босыя пальчыкi ножак.
  Дзяѓчына, нацiснуѓшы голай пяткай на кнопку, прабуркавала:
  - Буду я самай магутнай!
  Потым пальнула нацiснуѓшы на кнопу прэсам i Шарлота.
  Ваяѓнiца пiснула:
  - Вышэйшы пiлатаж танка!
  Крысцiна пальнула, нацiснуѓшы на кнопку мовай i буркнула:
  - За мужчын прыгожых!
  Магда таксама лупанула, дзiвячы непрыяцеля, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - I за яшчэ больш прыгожых жанчын!
  I дзяѓчаты страляючы з гарматы i дзiвячы трыццацьчацвёркi, заспявалi:
  - Беражыце жанчын, Беражыце жанчын,
  Жанчын беражыцеся!
  Мужыкi на грошы, хутчэй калiцеся!
  Вось гэта дзяѓчына якiя дзiвяць сваiм тэмпераментным i трапнасцю.
  Акрамя гэтага яшчэ ёсць i некаторыя iншыя нюансы. У прыватнасцi замест ФАУ гэтых самых эфектыѓных ракет - немцы зрабiлi стаѓку на найноѓшы i вельмi эфектыѓны шматмэтавыя самалёт ТА-152. Дадзеная машына мела высокую хуткасць, нядрэнную манеѓранасць i моцнае ѓзбраенне з бранiраваннем.
  Яна магла быць i знiшчальнiкам, i штурмавiком i, франтавым бамбардзiроѓшчыкам. Яго хуткасць была ѓ 760 кiламетраѓ за гадзiну, i шэсць авiягармат. Самы магутны ва ѓзбраеннi аднамесны знiшчальнiк i вельмi шустры шрубавы. Для штурмавiка i франтавога бамбавiка яго паказчыкi проста супер. I вось вельмi эфектыѓная аказалася машынка i на ёй лётчыцы стромкiя: Альбiна i Альвiна. I яны прыгажунi-бландынкi проста супер.
  Альбiна дзюбнула са свайго самалёта пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкала:
  - Я страмчэй усiх!
  I савецкi Як падае, пакiдаючы дымны хвост.
  Стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ i Альвiна. Збiла савецкую машыну i прачырыкала:
  - За Радзiму сланоѓ!
  I абедзве дзяѓчынкi як засмяюцца. Трохi агаляць грудзi. Аголяць свае прыгожыя як пераспелы клубнiцы сiськi.
  Альбiна пальнула пры дапамозе пунсовага соску грудзей, i прабiла дах танка, пасля чаго прапiшчала:
  - Бо ад тайгi да брытанскiх мораѓ!
  Альвiна таксама лупану па савецкiм танку пры дапамозе лалавага соску грудзей i прачырыкала:
  - Дзяѓчына босая ѓсiх мацней!
  Вось таму i не ѓдаецца прабiць абарону. I саюзнiкi былi бiтыя. Вырабляць рэактыѓную авiяцыю не выгадна. Яна i даражэйшая, i больш жарэ палiва, i патрабуе спецыяльнай падрыхтоѓкi лётчыкаѓ, i новай iнфраструктуры.
  Так што лепш зрабiць стаѓку на больш дасканалыя шрубавыя машыны. А ТАЯ-152 вельмi ѓдалая канструкцыя. А лётчыцы - гэта наогул - дзяѓчыны гiпер!
  Немцы змаглi адбiць савецкi наступ у цэнтры i нават самi прарвалiся да Смаленска.
  Баi паказалi "Пантэра"-2 машына, якая практычна не мае сабе роѓных. I з ёй не даць рады. А ѓвосень з'явiѓся "Тыгр"-3. Новая машына пры вазе ѓ семдзесят тон, мела лабавую браню ѓ 250-мiлiметраѓ i 170-мiлiметраѓ бартоѓ пад нахiламi. I рухавiк у 1200 конскiх сiл.
  I Тыгр-3 для савецкiх машын проста забойны. Яго гармата ѓ 105-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ даѓжыня ствала зносiць савецкiя машыны з пяцi кiламетраѓ.
  Такi танк, зразумела, не па зубах савецкiм гарматам. Нават на IС-2.
  Вось ужо немцы акружылi Смаленск i ѓзнiкла пагроза Маскве.
  Наступiла зiма i снягi... Ленiнград усё яшчэ ѓ блакадзе. Немцы ѓ абароне i збiраюць сiлы. I рыхтуюць новую зброю.
  У прыватнасцi дыскалёты. Якiя могуць даць татальнае панаванне ѓ паветры.
  Немцы зiмой распачалi наступленне ѓ Афрыцы. Яны ѓзялi Гiбралтар i сталi наступаць на Марока. Франка прапусцiѓ нямецкiя войскi, пасля ультыматуму фюрара.
  Гiтлер разлiчваѓ узяць чорны кантынент i яго рэсурсы. У студзенi Чырвоная армiя спрабавала наступаць у цэнтры. Але фрыцы былi да гэтага гатовы. I сутыкнулiся з упартым процiдзеяннем савецкiя войскi. Прычым, вораг меѓ ужо i штурмавую вiнтоѓку лепшую, чым у расiян.
  У красавiку ѓжо немцы наступалi, прычым ударыѓшы ѓ паѓднёвым напрамку.
  Iм удалося Чырвоную армiю заспець знянацку. I выкарыстоѓваючы новыя танкi i мацнейшую авiяцыю.
  Зрэшты, у баях удзельнiчалi i рэактыѓныя бамбавiкi "Арада". Яны эфектыѓныя i iмклiвыя. I ѓ iх i патрапiць з зенiткi цяжка, а знiшчальнiкi не могуць дагнаць.
  Падсякальны ѓдар немцаѓ дапамог адбiць Данбас, i заняць левабярэжную Украiну. Гiтлераѓцы нават з ходу дайшлi да Дона. Але там iх усё ж спынiлi.
  Пайшоѓ наступ i на Крым. Сталiн быѓ у панiцы. Саюзнiкi пасiѓна сябе паводзiлi.
  Ды i Японiя супрацiѓлялася больш упарта i эфектыѓна. I амерыканцы не маглi супраць Трэцяга Рэйха вылучыць дадатковыя сiлы.
  Немцы ѓжылi ѓвосень сорак пятага года яшчэ больш грозную зброю - дыскалёты. Гэтыя лятаючыя талеркi дзякуючы ламiнарнай бруi былi практычна непаражальныя для стралковай зброi. I маглi збiваць самалёты сваiм корпусам, а самi не неслi страт.
  Супраць дыскалётаѓ не выстаяць у паветры.
  Вось Грынета i Ева ляцяць на талерцы. Дзяѓчыны вельмi прыгожыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi, i бландынкi са стройнымi станамi.
  Грынета нацiснула на кнопкi джойсцiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  I яе дыскалёт ламiнарным струменем збiѓ адразу ж тузiн савецкiх самалётаѓ i пiскнула:
  - За нашы тэхналогii!
  Ева таксама дзюбнула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i зноѓ выпусцiла забойны струмень, усiх прессуя i скалячы зубкi, выдала:
  - За самыя вышэйшыя тэхналогii ѓ аэрадынамiцы!
  I дзяѓчынкi падмiргнулi адзiн аднаму.
  Вось гэтае баявое хрышчэнне...
  Ну вось у стратэгii супернiк у дадзеным выпадку Трэцi Рэйх ужыѓ сякiя-такiя ноѓ-хаѓ. I яго войскi ѓжо падыходзiлi да Масквы, праѓда ѓперлiся ѓ Мажайскую лiнiю абароны.
  У фрыцаѓ з'явiлiся ѓжо i бясхвосныя бамбавiкi з рэактыѓнымi рухавiкамi. I фашысты агрэсiѓна скiдалi бомбы ѓ вялiзных колькасцях. Толькi наступ зiмы спынiла прасоѓванне фрыцаѓ.
  Сталiн каб выйграць час прапанаваѓ Гiтлеру перамiр'е на тры гады.
  Фюрэр пагадзiѓся, але пры ѓмове вяртання ѓ Нямеччыну ѓсiх ваеннапалонных i выплат рэпарацый нафтай, золатам i iншай сыравiнай.
  Сталiн быѓ змушаны пагадзiцца. А Гiтлер вырашыѓ прыйсцi на дапамогу Японii. I павярнуѓ свае орды на Захад.
  Найперш нямецкiя войскi наступалi ѓ Афрыцы. 1946 прайшоѓ пад трыѓмфамi новых перамог Трэцяга Рэйха. Спачатку быѓ акупаваны Чорны кантынент.
  Тут галоѓная праблема не войскi супернiка, а вялiкiя адлегласцi, расцягнутасць камунiкацый, адсутнасць дарог. I гэта сапраѓды каласальная праблема. Але немцы яе вырашалi.
  У iх зьявiлася лёгкая самаходка Е-25. Пры вазе ѓ дваццаць сем тон яна мела гармату 88-мiлiметраѓ 71 ЭЛ, i лабавую браню ѓ 120-мiлiметраѓ па нахiламi, i 82-мiлiметра з нахiламi па бартах, i рухавiк пры гэтым дзевяцьсот конскiх сiл. Такая вось была агрэсiѓная самаходка.
  I разам з тым яе хадавыя якасцi цудоѓныя. I хуткасць, i манеѓранасць i нiзкi сiлуэт, i выдатная лабавая браня, i гармата што прабiвала з паѓтара кiламетра нават такi добра абаронены танк як "Чэрчыль".
  Афрыка ѓпала... I немцы захапiлi таксама Блiзкi ѓсход, Iран i канцу верасня Iндыю, i ѓвайшлi ѓ Бiрму.
  Брытанiя была пад скрышальнымi ѓдарамi нямецкай рэактыѓнай авiяцыi. У лiстападзе якраз восьмага ѓ гадавiну Пiѓнога Путча, гiтлераѓцы высадзiлi дэсант у Брытанii. I гэта было iх зруйнавальным ходам.
  У баi прыняла ѓдзел цэлая дывiзiя СС, з басаногiмi дзяѓчатамi. I яны былi нягледзячы на мароз толькi ѓ адным бiкiнi. I iхнiя голыя, круглыя, ружовыя пяткi так i мiльгалi.
  Дзяѓчынкi беглi па ѓзбярэжжы. Кiдалi босымi, точанымi ножкамi гранаты i спявалi:
  - На святой вайне будзе наша перамога,
  Iльва iмперыю мы - у адно iмгненне скрышым...
  Мы дзяѓчынкi-арлы з намi дзецi i дзяды,
  Калi трэба патрэбу як шчанюка пераможам!
  Вось гэта дзяѓчаты яны такiя прыгожыя i амаль голыя. I наколькi такiя дзяѓчынкi дзейнiчаюць на ѓяѓленне.
  А яшчэ i якiя лётаюць талеркi ѓ неба прасуюць. Грынета i Ева вось ламiнарным струменем збiваюць варожыя пазiцыi, i ламаюць дзоты i доты, i траншэi размолваючы прасам.
  Грынета нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi i ѓцiскаючы брытанскiх салдат прачырыкала:
  - Злы бандыт паѓзе па скалах,
  Даѓбанi яго напалмам!
  Ева таксама босымi пальчыкамi сваiх спрытных ножак нацiснула на пускавы кручок i пiскнула:
  - Ты iх не шкадуй,
  Вынiшчай усiх гадаѓ...
  Як блашчыц душы
  Бi як тараканаѓ!
  Вось лятаючая талерка нясецца з хуткасцю пяцi гукавых i яе нi адна зенiтка не можа збiць.
  Зразумела, i лётчыцы Альбiна i Альвiна таксама прыгажунi-бландзiнкi проста супер.
  Альбiна нацiснула босымi пальчыкамi ножак на рычажок, i выпусцiла авiяснарады збiваючы зараз дзясятак самалётаѓ.
  Дзяѓчына прачырыкала:
  - Слава прыгожым дзяѓчынкам!
  Альвiна таксама ѓжыла голую пятку, i выпусцiѓшы прэзенты разбуральнай смерцi, i зразаѓшы тузiн машын, вякнула:
  - I гераiням слава!
  Вось гэта дзяѓчыны ѓ iх такое невынiшчальнае полымя палае. Яны цудоѓна скажам так прыгожыя. I бландынкi. I стройныя талii, i плiтачкi прэса нiбы шакаладкi.
  Вось гэта дзяѓчаты - проста найвышэйшыя ваяѓнiцы экстра-класа. I супраць iх нiхто нiколi не выстаiць.
  Яны збiлi кожную больш за тысячу самалётаѓ, за што атрымалi асаблiвыя ѓзнагароды: Зорку Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi!
  Зразумела Брытанiя супраць такой армii не выстаяла. Пры штурме Лондана Герда i яе экiпаж былi на танку "Тыгр"-4. Дадзеная машына была на пяць тон лягчэй, але з газатурбiннымi рухавiком у 1500 конскiх сiл. I iх танк быѓ амаль непаражальны.
  А куты нахiлу бранi ѓ iм, нават сталi яшчэ большыя. I якасць ахоѓных лiстоѓ вырасла.
  Герда пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, прабiла ангельскую гаѓбiцу i пiскнула:
  - Слава Радзiме сланоѓ!
  Шарлота таксама лупанула ѓ непрыяцеля пры дапамозе сваiх вельмi прыгожых i сэксуальных ног i вякнула:
  - Ды мы ёсць Радзiма сланоѓ!
  Крысцiна ѓзяла i зняла з сябе станiк. I агалiла пунсовыя соску грудзей, i варухнула iмi.
  Пасля чаго яе клубнiчная сiська нацiснула на кнопку джойсцiка, i пасыпалiся падарункi смерцi з кулямётаѓ.
  Дзяѓчына прачырыкала:
  - Ах Моська ведаць яна моцная,
  Збiвае пешка i слана!
  Магда таксама лупанула i таксама ужыѓшы лалавыя саскi сваёй поѓных, загарэлых грудзей i зароѓ:
  - Сэрца маё, добрае дзяѓчынкi сэрца!
  I цэлая ангельская батарэя зараз узляцела ѓ паветра.
  Ангельцы былi ѓ шоку. Калi Лондан капiтуляваѓ салдаты падалi на каленi, i цалавалi босыя, точаныя, чырвоныя ад холаду ножкi дзяѓчынкам.
  I лiзалi мовамi салдаты, афiцэры i генералы прыгажуням голыя i круглыя пяткi.
  Вось гэта перамога Трэцяга Рэйха. I Людаед з вялiкай лiтары - Адольф Гiтлер здолеѓ зрабiць тое, што не ѓдалося Напалеоны - прайсцiся з парадам па Лондане.
  Цяпер Трэцяму Рэйху i Японii трэба было перамагчы ЗША. А гэта няпроста.
  У Амерыкi i рэсурсы каласальныя i эканомiка высокаразвiтая, i сiл вельмi шмат. Насельнiцтва нямала. Плюс яшчэ i падзел ад Трэцяга Рэйха акiянам.
  Дастаць яе складана... Немцы зараз маюць каласальныя ѓ сябе рэсурсы i цуда-зброю.
  Першы ѓдар - гэта аперацыя "Iкар" i захоп Iсландыi. Дадзеную тэрыторыю ЗША выкарыстоѓвалi для бамбаванняѓ Трэцяга Рэйха. Цяпер ЗША не могуць даставаць Еѓропу сваiмi машынамi.
  Гiтлер здолеѓ захапiць Iсландыю яшчэ ѓ снежнi сорак шостага года. Ён застаѓ Амерыканаѓ знянацку.
  Але, вядома, гэта яшчэ не перамога.
  Зрэшты, фюрар меѓ амбiцыi такiя... Страмчэй Чынгiсхана i Напалеона.
  Немцы iмклiва i ѓдарнымi тэмпамi, выкарыстоѓваючы рабскую сiлу, будавалi флот. I лiнкоры, i авiяносцы, i мноства падводных лодак. Адначасова быѓ створаны плацдарм у Лацiнскай Амерыцы. У першую чаргу ѓ Аргентыне з Перонам, а затым i ѓ Бразiлii, што кiраѓнiцтва ѓсё больш арыентавалася на Трэцi Рэйх.
  Японцы таксама сталi перамагаць ЗША i перахапiлi iнiцыятыву. У iх выдатныя байцы, i моцныя лётчыкi.
  Але зразумела Альбiне i Альвiне няма роѓных. I гэтыя дзяѓчынкi ѓ небе проста як арлiцы суперкласа.
  Альбiна збiла босымi пальчыкамi ножак адразу сем самалётаѓ ЗША i праспявала:
  - Я вялiкая ваяѓнiца!
  Альвiна таксама збiла пры дапамозе сваiх голых, загарэлых ножак восем крылатых птушак з дзюралю i пiскнула:
  - А я ваяѓнiца яшчэ больш!
  I прыгажунi ѓзялi i паказалi мовы. I давай ваяваць...
  Гiтлераѓцы за лета сорак сёмага года змаглi захапiць Грэнландыю i ѓварвацца ѓ Канаду.
  Альвiна змагаючыся з непрыяцелем у небе, i збiла яшчэ шэсць самалётаѓ, на гэты раз пунсовым саском грудзей.
  I агрэсiѓна прабуркавала:
  - Няма мяне мацней у свеце,
  Гэта ясна ѓсiм на свеце белым -
  Вiдавочна, двойчы два чатыры,
  Прыцягнем Амерыку да адказу!
  Альбiна таксама лупанула па супернiку лалавым саском грудзей, зрэзала варожы самалёт, i прапiшчала:
  - Маёй сiлы няма мяжы,
  Я вялiкае дзяѓчынка i прыгажосць...
  Калi бяруся ѓ баях за справу,
  Значыць з сiлай назаѓжды!
  Альвiна хiхiкнула i адзначыла:
  - А не складана, а не складана -
  У цябе ѓ трусах прахалодна!
  I дзяѓчынкi ѓзялi i адзiн аднаму падмiргнулi.
  Вайна iдзе па нарастальнай. Майнштэйн у Канадзе здолеѓ узяць асноѓныя гарады: Таронта i Квебек. I гэта вельмi крута атрымалася.
  А вось i Герда ваюе, са сваiм экiпажам. Яна дзяѓчынка вельмi прыгожая.
  Нездарма палонныя салдаты ёй з такiм задавальненнем цалуюць голыя ступнi, нават калi яны пыльныя.
  Герда ѓзяла i праспявала, пальнуѓшы i прабiѓшы "Шэрман" босымi пальчыкамi ножак:
  - Усё я здолею, усё змагу,
  Калi выкарыстоѓваю ѓ бiтве нагу!
  I ваяѓнiца паказала мову.
  Шарлота таксама ѓрэзала па супернiку забойны прэзент, на гэты раз пры дапамозе пунсовага соску грудзей i прачырыкала.
  - За мае выдатныя дасягненнi!
  Крысцiна таксама пальнула па непрыяцелю, прычым вельмi трапна. Прайшла танк наскрозь i правiшчала:
  - Я як котка залаю,
  Як сабака завыю,
  I суслiк казу дружна з'ем!
  Магда таксама падмiргнула сваёй супернiцы. I клубнiчным саском нацiснула на кнопку джойсцiка i пiскнула:
  - Атаманы думаю паднiмуць войн,
  I пачнуць здабычу пароѓну дзялiць!
  Герда пальнуѓ пры дапамозе лалавага соску грудзей i прапiшчала:
  - Я не магу, глядзець "Плэйбой",
  Мне трэба хоць каго забiць!
  Вось гэта атрымалася так агрэсiѓна i жорстка. Вось гэта дзяѓчынкi... Да канца сорак сёмага года амаль уся Канада была захоплена немцамi.
  А ѓ новым 1948 баi перайшлi на тэрыторыю ЗША. Вось гэта гiтлераѓцы атрымалi пад завязку праѓда не шышак, а трафеяѓ.
  Увесну сорак восьмага года наступ войскаѓ Трэцяга Рэйха iшоѓ па тэрыторыi ЗША з поѓначы. А ѓ маi ѓжо фашысты разам з японцам занялi Лацiнскую Амерыку i Мексiку атакавала метраполiю з поѓдня. I гэта было ѓжо сур'ёзнай заяѓкай.
  Гiтлер iмкнуѓся да сусветнага панавання. А Трумэн хацеѓ толькi выжыць. Але ягоныя шанцы раставалi.
  Фюрэр у дадзеным выпадку быѓ у ролi Авадона. Ну, што ѓ ЗША заставалася. Замест "Першынга" з'явiѓся "Патон". Дадзены танк быѓ крыху мацнейшым прыладай i меѓ рухавiк помощнее, але перамогi, вядома, гэта не магло прынесцi.
  Былi спробы стварыць i танкi больш магутныя. Немцы асноѓнай машынай зрабiлi "Тыгр"-4, якi быѓ ужо добры па ѓсiх паказчыках. Яго гармата прабiвала з вялiкай дыстанцыi ѓсе амерыканскiя машыны, а лоб трымаѓ трапленнi амаль любых гармат. Толькi танк "Аѓраам", са 120-мiлiметровай, даѓгаствольнай гарматай мог хоць нейкую шкоду прынесцi "Тыгру"-4 i то больш у борт, i зблiзку.
  Немцы таксама абзавялiся больш дасканалай штурмавой вiнтоѓкай. I гэтая МР-64, была проста супер. I разбурала амерыканцаѓ капiтальна.
  Лета сорак восьмага года для Амерыкi аказалася цяжкiм... Немцы да канца жнiѓня падышлi да Вашынгтона i Нью-Йорка.
  I пачаѓся штурм гэтых гарадоѓ.
  У жнiѓнi фашысты прыступiлi да штурму Нью-Ёрка. У баях бралi ѓдзел лятаючыя талеркi.
  Вось адной з iх ваявалi Ева i Агата. Дзве прыгожыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi кiравалi магутнай машынай.
  Яна абцякалася ламiнарным струменем i была непаражальнай для стралковай зброi. А самi дзяѓчаты выкарыстоѓвалi пры стральбе цеплавыя промнi.
  Ева нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка, вывяргаючы цеплавыя промнi, запальваючы непрыяцеляѓ, нiбы полымем i праверашчала:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Агата ведучы агонь пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, таксама прабуркавала ва ѓсю глотку:
  - Ды будзе наша перамога!
  Дзяѓчына вельмi баявая i прыгожая. I як лупiць з лазера па непрыяцелях.
  I цеплавыя промнi расплавяць чарговы амерыканскi танк.
  А на сушы атакуе Герда. Таксама баявая дзяѓчынка.
  I вось яна i яе экiпаж ужо ѓ самым цэнтры. I ад вежы танка адскокваюць снарады. I самi дзяѓчаты як урэжуць па янкi. I разарвуць цэлую хмару народа i з усёй агрэсiяй, дзейнiчаюць. Ваяѓнiцы такiя жвавыя i харты, з босымi точанымi ножкамi.
  Нават заспяваюць, скалячы зубкi. Вось гэта баявыя прыгажунi Трэцяга Рэйха. I страляюць дастаткова трапна. I прабiваюць непрыяцеляѓ, нiбы iголкi алеем наскрозь.
  Вось ужо i Нью-Ёрк упаѓ. ЗША капiтулююць i iх войскi здаюцца.
  Так перагорнута яшчэ адна старонка гiсторыi. Нiбы перамога... Але Гiтлер захоплiвае праз некаторы час i Лацiнскую Амерыку.
  А 20 красавiка 1953 гады ладзiць i вайну з Японiяй i яе калонiямi. Сiлы Трэцяга Рэйха маюць перавагу ѓ тэхнiцы.
  I наступаюць, выкарыстоѓваючы магутную зброю. У тым лiку непаражальныя лятаючыя талеркi.
  Альбiна i Альвiна ваююць на дыскалёце. Яны дзяѓчаты баявыя, ды гавораць яшчэ якiя. I босымi пальчыкамi ножак нацiскаюць на кнопкi джойсцiка.
  Вось яны ѓ наступе спальваюць японскiя войскi.
  Цеплавыя промнi ляцяць нiбы дыван. I дзяѓчаты смяюцца сабе. I трасуць грудзьмi з пунсовымi саскамi.
  Альбiна нават праспявала:
  - Нас нiхто не спынiць, нас нiхто не пераможа!
  I голай пяткай нацiснула на кнопкi джойсцiка, дзiвячы супернiкаѓ. Такая вось яна дзяѓчына, народжаная ад ваѓчыцы.
  Альвiна таксама босымi пальчыкамi ножак душыць на кнопкi джойсцiка, i верашчыць:
  - За маю касмiчную сiлу, прэзiдэнта-калгаснiка загонiм у магiлу!
  I падмiргне сяброѓцы!
  Ды ваяѓнiцы вельмi шустрыя i iмклiвыя нiбы маланкi. У iх гарыць сапраѓдны пажар.
  Альбiна нацэльваецца пры дапамозе босы ножкi, i запускае цеплавы прамень. Спальвае супернiкаѓ i пiшчыць:
  - За мае вялiкiя перамогi!
  Ды дзяѓчаты тут самага вышэйшага звяна i класа. Яны могуць такое, што iншым не пад сiлу. I разбураюць японцаѓ, з шалёнай энергiяй ваѓчыц.
  Але не толькi немцы i iншая iншаземная раць забiвае самураяѓ.
  СССР, якiм зараз камандуе Берыя, таксама ѓступiѓ у вайну. Тут дарэчы, Сталiн засмучаны паражэннем з Трэцiм Рэйхам памёр раней у сакавiку 1951 года. I Берыя паспеѓ захапiць уладу. I зараз нават умацаваѓшыся ён у адной запрэжцы з Гiтлерам.
  I яны атакуюць самураяѓ разам.
  I экiпаж Лiзаветы змагаецца з японцамi ѓ Прымор'i. Дзяѓчына вельмi баявая i актыѓная.
  Яны, зразумела басанож i ѓ бiкiнi ваююць. I малоцяць самураяѓ, з энтузiязмам.
  Пры гэтым яшчэ напяваючы;
  - I зноѓ працягваецца бой,
  I сэрцу трывожна ѓ грудзях...
  I Ленiн такi малады,
  I юны кастрычнiк наперадзе!
  I вось Лiзавета страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, з прылады танка Т-54 па японскай машыне i яе прабiвае да смерцi.
  Пасля чаго праваркавала:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Кацярына таксама лупанула па непрыяцелю, выкарыстоѓваючы пальчыкi голых ножак. Прабiла танк самураяѓ, i агрэсiѓна адзначыла:
  - Няма больш слаѓнай краiны, чым наша!
  Алена стрэлiла ѓ супернiка i прабуркавала:
  - Будзе эра камунiзму на Зямлi!
  Ефрасiя таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, лупанула i праверашчала:
  - Смерць благому прэзiдэнту-сатане!
  Ваяѓнiцы тут трэба сказаць найвышэйшага i баявога класа.
  А ѓ небе Анастасiя Ведзьмакова i Акулiна Арлова набiраюць рахункi.
  Анастасiя збiла японскi знiшчальнiк i праспявала:
  - А ѓ небе лётаюць дзяѓчынкi босыя!
  Акулiна зразаючы самураяѓ, пры дапамозе голых ножак, прачырыкала:
  - Крутая стыхiя! Стромкая крутая!
  Ваяѓнiцы гуляюць мышцамi прэса. Яны ѓ поѓным парадку i вайну здольныя выйграць жартам.
  Анастасiя, збiваючы чарговы самалёт, узяла i прабуркавала:
  - Будзе круты захоп непрыяцеляѓ i iх разгром!
  Акулiна з гэтым пагадзiлася, збiваючы супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Татальны зробiм разгром!
  Японцаѓ запрасавалi...
  Вось у баi ѓдзельнiчае, i савецкi танк ЛП-10 на якiм ваююць дзяѓчаты з экiпажа Алёнкi.
  I яны б'юцца на буйной машыне з 130-мiлiметровай гарматай.
  Алёнка страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i цвiркае:
  - Вось гэта слава камунiзму!
  Анюта таксама лупанула па супернiку. Уразiла непрыяцеля i пiскнула:
  - У iмя новых iдэй!
  I таксама голай пяткай пляснула.
  Ала нацiснула на кнопку джойсцiка пры дапамозе пунсовага саска. Уразiла самураяѓ i вякнула:
  - За велiч краiны!
  Марыя ведучы агонь па непрыяцелю, прапiшчала:
  - За адзiнства рускiх ва ѓсiм свеце!
  I таксама выкарыстоѓвала клубнiчны сасок для стральбы.
  I Алiмпiяда як урэжа па непрыяцелю. Разнясе масу байцоѓ i прачырыкае:
  - За Русь самую святую ѓ свеце!
  I таксама голай пяткай паддасць па непрыяцелю.
  Дзяѓчыны трэба сказаць надзвычай хвацкiя. I ѓ iх каласальная крутасць.
  Вядома ж, Японii супраць такога напору не выстаяць.
  Тым больш, што фрыцы прымянiлi i ядзерную зброю. Што ѓвогуле аказалася шокам.
  Вайна скончылася за паѓгода.
  СССР вярнуѓ сабе раней страчаныя землi, а Трэцi Рэйхi пакарыѓ самураяѓ i ѓсе iх калонii.
  I вось 1 траѓня 1958 гады пачалася новая вайна, супраць СССР са боку Гiтлера якiх жадаѓ захапiць, апошнюю частку вольнай ад акупацыi Трэцiм Рэйхам мiру. Але гэта ѓжо iншая гiсторыя.
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  А гiтлераѓцы ѓжо абцякаюць з розных бакоѓ Маскву.
  Тады Алег Акулаѓ i дзяѓчаты зноѓ уступiлi ѓ бiтву, дапамагаючы Расii, дакладней СССР.
  Тут да iх далучылася яшчэ басаногая дзяѓчынка Маргарыта. Таксама дарослая жанчына пiсьменнiца стала дзяѓчынкай гадоѓ дванаццацi ѓ абмен на неѓмiручасць i выконвае мiсiю. Яна далучылася да гульнi праз матрыцу Гiпернета.
  Воiны з дваццаць першага стагоддзя зноѓ сашчапiлiся з гiтлераѓцамi дваццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у фашыстоѓскай карычневай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Алег Акулаѓ, секчы гiтлераѓцаѓ мячамi, як пяхоту, так i танкi зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчукi паляцеѓ востры дыск!
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босы ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты i танкi.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не даруем.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына секла белых салдат i танкi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць такнi i карычневыя байцы.
  Святлана сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Алег Акулаѓ надыходзiць супраць гiтлераѓцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ карычневыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак пацана выкiдваюць iголкi з ядам, яны раздзiраюць ствалы i збiваюць самалёты.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i пысы.
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  А вось Наташа ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абодвух руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiваюць танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгусцiна, секчы гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ, рэзка гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Алег Акулаѓ падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу гiтлераѓцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi i пра булькаѓ:
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Маргарыта пераходзiць у наступ. Рэзае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм наступленнi. Вынiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  Хоць калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Алег у наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е гiтлераѓцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi - раздзiраючы танкi i самалёты.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая рване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа - гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi i самалёты збiваюцца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Алег Акулаѓ зноѓ у баi. I прасоѓваецца, махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя гiтлераѓцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых целаѓ.
  Хлапчуку-генералу ѓспамiнаецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Алег Акулаѓ пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка прабурчала:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме, i разнясе частку супернiкаѓ i танкi i нават самалёты.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы лунаюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Алег Акулаѓ скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае, збiвае танкi, i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як пакладзена на вышынi.
  Гадоѓ яму ѓжо нямала, але ён выглядае дзiцем. Толькi вельмi моцным i мускулiстым.
  Алег Акулаѓ праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Узрывае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасьля чаго рудая возьме i засьпявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапы! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Алег зноѓ сотню гiтлераѓцаѓ, пранёсшы метэорам, зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I сьсячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны прымiраючы!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiне.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася i гарэлi танкi.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Здзiѓляюць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Алег Акулаѓ буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi.
  I вiскоча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгусцiна, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiснула, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры карабы нахлусiш!
  Наташа, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i крутыя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Алег Акулаѓ у баi глядзiцца - вельмi нават стыльна.
  Маргарыта праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-генiй i генерал запусцiѓ босы, дзiцячай нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ гiтлераѓцаѓ i танкаѓ, пiскнуѓ:
  - Суцэль спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Алег, секчы карычневых салдат, пра булькаѓ:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мат!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса i зносяцца вежы танкаѓ.
  I зноѓ выццё:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Алег Акулаѓ пра булькаѓ:
  - Ох, рана, дае ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа пагадзiлася:
  - Калi няма сiл то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы працiѓнiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапы i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Алег у баi i атакуе гiтлераѓцаѓ. Б'е iх без жалю, расьсякае танкi, i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  Маргарыта, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi, падхапiла.
  - Мы як быкi!
  Наташа ѓзяла i завыла, рассякаючы карычневых байцоѓ разам з танкамi:
  - Хлусiць не з рукi!
  Зоя раздзiрала гiтлераѓцаѓ, пiскнула:
  - Няма не з рукi!
  I таксама возьме, i выпусцiць зорачку босай нагой i прыкончыць масу фашыстаѓ.
  Наташка ѓзяла i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькiм ножкi ляцiць забойны пучок iголак.
  Зоя, таксама круша гiтлераѓцаѓ i iх танкi, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi кругi расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла гiтлераѓцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па гiтлераѓскаму генералу. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  Святлана вельмi лютая ѓ наступе, асаблiва збiваючы танкi, пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае, самалёты завальваюцца. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць.
  Алег Акулаѓ пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса гiтлераѓцаѓ завалiлася.
  Алег зароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ, падбiла i танкаѓ, i самалётаѓ.
  Маргарыта праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай, што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупане i выгукне:
  - Прэзiдэнт-дракон стане трупам!
  Наташа ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па гiтлераѓцах як цвiкоѓ. I разнясе масу мастадонтаѓ i крылатых, пякельных машын.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  Зоя таксама ѓ наступе. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пра булькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па гiтлераѓцам трайны млын!
  А Аѓгусцiна зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ карычневай iмперыi, а таксама i iх танкаѓ i самалётаѓ.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца. Як вежы танкам адрывае i крылы фашысцкiм самалётам.
  Аѓгустына прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны!
  Святлана, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  Аѓгустына пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босых дзявочых хупавых ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi! I столькi танкаѓ i самалётаѓ зараз разарвалася ѓ дробную стружку.
  Алег праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓгусцiна, раздзiраючы гiтлераѓцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, знiшчаючы зараз танкi i самалёты, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа, руйнуючы карычневых ваяроѓ, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю.
  Алег Акулаѓ, рассякаючы супернiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскi!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск. Ён зрэзаѓ i вежы танкам, i хвасты самалётам.
  Маргарыта, секчы воiнаѓ карычневай iмперыi i браню танкаѓ, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвём!
  На часткi разарвём!
  Добра папрацавалi яны тады з гiтлераѓцамi... I Савецкая Расiя перамагла пры штурме Маскве карычневую iмперыю.
  Вайна яшчэ не скончылася, але ѓжо ѓ СССР з'явiѓся шанц перамагчы гiтлераѓцаѓ самiм. Так што шасцёрцы зноѓ прыйшлося перапынiць выкананне сваёй, супер i круты мiсii.
  ПРЫКЛЮЧЭННЯ ЦЫРКАЧАНКУ АЛЯЖКI
  Па Крымскай, летняй дарозе iшла маленькая цыркавая група. Першым крочыѓ басаногi, бялявы хлопчык гадоѓ дванаццацi. Худзенькi, але жылiсты пацан у шортах, i iшоѓ у спякоту з аголеным тулавам. Тарчалi рэбры, але жылкi як дрот, пад амаль чорнай з-за загару скурай.
  За iм iшла дзяѓчына. Светла-русыя валасы выгарэлi на сонцы, нiбы пераспелая пшанiца. Бровы ѓ дзяѓчыны таксама светлыя, а твар ад пылу i моцнага загару смуглявы як у цыганкi. Але рысы твару вельмi прыгожыя, толькi крыху завостраныя з-за худзiзны. Дзяѓчына стройная, у лёгкай паркалёвай сукенцы вышэй каленаѓ. I таксама босая, хоць не пазайздросцiш тым, хто без абутку, калi яны крочаць па камянiстай дарозе Крыма. Не толькi камянi вострыя, але яшчэ i распаленыя на летнiм сонцы.
  Але дзяѓчаты i хлопчык прывыклi басячыць i ѓ спёку i ѓ сцюжу, i з бронзавых ног, i мазолiстых падэшваѓ не зважаюць на падобныя дробязi.
  За iмi семенiць сiмпатычна iстота. Белае, але з карычневымi палоскамi. Сiмпатычны тыграня-альбiнос. Таксама схуднелы, жудасна галодны, ловiць на хаду матылькоѓ i бурчыць.
  За плячыма дзяѓчыны катрынка ѓ руках сякiя-такiя прыналежнасцi. Нагружаны крыху i хлопчык. Крочаць яны з самай ранiцы. Хлапчук наступiѓ на бутэлечны асколак. I адчуѓ праз мазоль укол, закульгаѓ. I так голыя падэшвы збiтыя, а мазалi свярбуць ад вострых, гарачых камянёѓ.
  Дзяѓчына, усмiхнуѓшыся, заѓважыла:
  - Асцярожней Алежка! На дарогах часам бываюць неспадзеѓкi!
  Хлапчук раззлавана буркнуѓ:
  - Ды нiчога страшнага, нават крывi няма! А вось чым будзем кармiць Фiмба!
  Дзяѓчына цяжка ѓздыхнула i заѓважыла:
  - Ды здаѓ тыграня! Яму трэба мяса! На адных з'едках доѓга не працягне!
  Хлапчук з усмешкай адказаѓ:
  - Тут шмат дач з багатымi людзьмi. Можа, напяем на мяса. А ты Наташка таксама схуднела...
  Дзяѓчына страсянула, i заѓважыла:
  - А мне гэта iдзе! Спрыт нават дадалося!
  I дзяѓчына падскочыла i пракруцiлася на шкарпэтцы. Алежка свiснуѓ ад захаплення, а тыграня зароѓ.
  Пранеслiся ѓспамiны сны, успамiны iлжывыя, але так падобныя на рэальныя.
  Пару гадоѓ таму яны былi ѓ адной цыркавой групе, якая звязалася з нарадавольцамi i была разгромлена. Наташка таксама прымала ѓдзел, i па чутках нават грымнула генерала. А цяпер блукала па Расii басаногая i непрыкаяная. Узiмку яны перабiралiся ѓ Iран, Iрак, там пляскалi па стромах i давалi ѓяѓленнi. Улетку спускалiся ѓ Расiю. Наташка ведала некалькi моѓ, у тым лiку фарсi i навучыла Алега Акулава.
  Нават пацешна хадзiць па Iране ѓ чадры, але з босымi нагамi. Яны цiснулi ѓяѓленне, а зусiм нядаѓна ѓ iх з'явiѓся Фiмба. Таксама ѓцякач, з нейкай групы. Рэдкi па прыгажосцi звер, але жудасна пражэрлiвы. На яго хутка сышлi запасы, хоць i збiраѓ народа тыграня нямала. Але ѓ апошнiя днi для гурта наступiла цёмная паласа. Чамусьцi прыгожай дзяѓчыне, хлопчыку i тыгранячку-альбiносу не перападала грошай. I яны галадалi. Прычым горш за ѓсё голад пераносiѓ маленькiх драпежнiк.
  Трыумвiрат прысеѓ на скрыжаванне. Алеся дзве маленькiя бульбiны, падзялiла памiж сабой хлопчыкам, а ѓвесь хлеб аддала тыграня. Той прагна злапаѓ i запытаѓ яшчэ. Шкада так скуголiць... Нiбы шчанюк. А якi худнеючы.
  Наташа рашуча ѓстала, i пляснула голымi, пыльнымi, мазолiстымi падэшвамi:
  - Пайшлi! Будзем гаспадароѓ забаѓляць!
  Ужо першая дача iх сустрэла няветлiва. Дворнiк адмовiѓся пускаць, i абазваѓ Наташку прастытуткай.
  У другi прыём быѓ лепей. Панi трыццацi пяцi гадоѓ дазволiла ѓвайсцi. Алег пераапрануѓся ѓ трухлявы трыко, i спрытна скакаѓ. Старалася Наташка. Яе дзявочая фiгурка гiмнасткi вельмi спрытная. Фiмба ѓмеѓ крыху, але таксама скокнуѓ цераз абруч, якi Наташка трымала босымi пальчыкамi ножак, з агрубелымi падэшвамi, але не страцiѓшымi вытанчанасцi. Панi была вельмi задаволеная i спытала Алега:
  - Ты добры клоун!
  Хлопчык пакрыѓджана адказаѓ:
  - Я не клоун, а акрабат i крыху жанглёр!
  Панi папрасiла:
  - Папалiглюй!
  Алег Акулаѓ з задавальненнем стаѓ падкiдваць прадметы, прычым выкарыстоѓваючы не толькi рукi, але скiнуѓшы i без таго патрапаныя чэшкi, i босыя, загарэлыя дзiцячыя ножкi. У тым лiку i ручку i расчоскi, якая ляжыць на стале.
  Панi, даволi ѓсмiхаючыся, спытала:
  - А гэта жанчына твая мацi?
  Алег адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Не, мая напарнiца!
  Панi кiѓнула:
  - Ды яна занадта маладая... А ѓ цябе бацькi ёсць?
  Хлопчык цiха ѓздыхнуѓ:
  - Я не ведаю сваiх бацькоѓ!
  Панi сумна ѓздыхнула i адказала:
  - Сiротка! Ну добра, у мяне ад ранейшай служанкi засталiся пантофлi! Прынясi iм!
  Лёкай, бурчаѓ, выдалiѓся. Наташа задаволена ѓсмiхнулася. Потым з'явiѓся лёкай. Туфлi ѓжо былi зношаныя, i з трэснутай скурай.
  Панi буркнула:
  - Я сама ѓ даѓгах i больш даць, нажаль, не магу!
  Наташка ѓзяла абутак i стрымана падзякавала панi. Пасля яны пакiнулi дачу. Дзяѓчына незадаволена прабурчала:
  - За такiя старызнiк больш пятака не дасць. У-у, мiраеды i жмоты! А колькi часу патрацiлi!
  Алег Акулаѓ заѓважыѓ:
  - Дзень доѓгi, збяром яшчэ!
  На наступным лецiшчы пашанцавала яшчэ менш. Iх прынялi, але пасля паказу далi толькi талерку аб'едкаѓ са стала. Тыграня, зрэшты, iх жыва праглынуѓ. Хоць у гэтым прыбытак.
  Але на чацвёртай дачы, у хлопчыка лопнула чэшка, i прыйшлося далей выступаць басанож не па форме апранутым. А падалi ѓсяго толькi грыѓню.
  На пятай дачы iх не пусцiлi. На шостай аказалася некалькi дзяцей якiя, атачыѓшы тыграня, сталi соваць яму пiрожныя. Пачаставалi i Алежку. Галодны хлопчык слопаѓ з задавальненнем крэм з шакаладам. Але затое iм прыйшлося папрацаваць. Дзецi доѓга не хацелi адпускаць. Уяѓленне паглядзеѓ i пан. Яму асаблiва спадабалася выступленне гiмнасткi Наташкi. Ён некалькi разоѓ патрабаваѓ паѓтарыць. Потым таксама пачаставаѓ дзяѓчынку пiрожным. Часу заняло шмат, ужо i сонца схiлялася да захаду. А заплацiлi толькi два грыѓнi.
  Пад канец пан паклаѓ сваю лапу на голую нагу Наташы i пра булькаѓ:
  - З тваёй знешнасцю можна зарабляць вялiкiя грошы iншым шляхам!
  Наташка абцягнулася:
  - Нiколi! Я не пайду на панэль!
  Барын ѓхмыльнуѓся i заѓважыѓ:
  - Цыркачку цяжэй знайсцi выгаднага жанiха, чым даме лёгкiх паводзiн.
  Басаногая Наташа дасцiпна заѓважыла:
  - Але лягчэй каханне!
  Але 20 капеек гэта таксама грошы. За iх ужо можна бутэльку гарэлкi набыць. Ва ѓсякiм разе, тыграня ѓзялi кавалак мяса. Наташа прадала туфлi за сем капеек. На ежу iм хапала.
  Ужо стала цемнавата, i па дачах не паходзiш. Прыгожая дзяѓчына Наташка, рашуча, сказала Алегу:
  - У начлежку не пойдзем?
  Хлопчык упэѓнена кiѓнуѓ:
  - Не пойдзем! Там смярдзiць!
  Галаногая i фiгурыстая Наташа пагадзiлася:
  - I да мяне п'яныя валацугi ляпiцца будуць. Знойдзем сабе месца ѓ пячорцы, а перад сном выкупаемся.
  Хлопчык кiѓнуѓ. Яны купалiся ѓ пустыннай затоцы. Вада была цёплая, i салёная. Алег Акулаѓ любаваѓся на фiгурку Наташкi, вельмi мускулiстая i стройная. Цела яе зусiм не здавалася худым, а было вельмi гарманiчным. Загарэлая, дзяѓчына-гiмнастка. Як яна актыѓна разграбае рукамi i нагамi. Нiбы пантэра, якая выходзiць на паляванне.
  Алег узгадаѓ твор пра "Маѓглi". Там была пацешная гiсторыя пра хлопчыка, якога выхоѓвалi сярод ваѓкоѓ. Нешта падобнае i ѓ iх. Блукаеш сабе, затое вольныя, столькi ѓсяго бачаць. Тыя ж дачы раскошныя, некаторыя з фантанамi i скульптурамi. Вельмi прыгожа. Асаблiва летам у Крыме. А наогул цудоѓная пара лета. Зiмой горш. Нават у Iране i Iраку па начах холадна. Яны часта перамяшчаюцца ѓ начны час, каб не змерзнуць, засынаючы пад адкрытым небам.
  Удосталь накупаѓшыся, хлапчук i дзяѓчына заснулi. Яны юныя, здаровыя, трэнiраваныя. Спяць як дзiкiя звяры: моцна, не зважаючы на цвёрдую паверхню. А што, калi цела здаровае не трэба пярын. А на свежым паветры вельмi добрае спiцца.
  Але ѓ адрозненне ад звяроѓ людзi бачаць сны... Алегу снiлася, як ён стаѓ юнгай на пiрацкiм караблi i ваяваѓ. З шабляй, атакуючы ангельскiх салдат у мундзiрах. Рубячы i крэмзаючы непрыяцеляѓ. Вось хлопчык наносiць удар босы нагой у пахвiну. Падскоквае i разбурае ангельцаѓ. Насiцца памiж ворагаѓ. Тыя падаюць, рассечаныя i пакарабачаныя. А хлапчук падхоплiвае другую шаблю. Праводзiць млын, прычым вельмi вiртуозна. Пацан вельмi нават спрытны...
  Яго голая, круглая, жорсткая пятка трапiць у падбародак марскому афiцэру. I той з выбiтымi зубамi i дзiкiм крыкам ляцiць за борт.
  Затым хлопчык у шортах, чые выкладзеныя плiтачкамi мышцы, мiльгаюць нiбы марская хваля ѓ шторм праводзiць мячамi млын i ссякае адразу галовы.
  Тыя коцяцца па дубовай палубе i прыгожыя, фiгурыстыя дзяѓчынкi падкiдваюць iх сваiмi босымi, панадлiвымi i зачаравальнымi ножкамi.
  Але сны расплывiстыя i памятаеш толькi ад iх агульныя рысы.
  На наступны дзень трэба зноѓ iсцi па лецiшчах. Тым больш яны пераб'юцца, а тыграняцi варта пакармiць.
  Дзяѓчына старалася здавацца вясёлай i ѓсмiхалася. Вельмi яна прыгожая, i ёй ахвотна адчынялi дзверы вартаѓнiка. Але вось падавалi куды горш. У першай дачы спадары ахвотна глядзелi iх пантамiму. Асаблiва пану падабалася назiраць за мiльганнем голых, мускулiстых, загарэлых ног Наташкi, з ружовымi, i вытанчаным выгiбам кругленькай пятачкi падэшвамi. Але вось падалi толькi з'едкi са стала, якiмi накармiлi тыграня.
  У другой дачы трымалi доѓга, пан нават пагладзiѓ дзяѓчыну за панадлiвую алiѓкавага ножку. Панi пачаставала Алежку пiрожным. Далi грыѓню. Наступныя дзве дачы аказалiся пустымi - спадары не прыехалi.
  Агрэсiѓная з выдатным, моцным целам i пышнымi светлымi валасамi Наташка разгублена заѓважыла:
  - Так... Стан тут не заробiш!
  Алежка злосна буркнуѓ:
  - Лепш разбоем зарабляць! Выгадней!
  Наташка ѓ адказ паглядзела ѓверх i праспявала:
  - Якое неба блакiтнае. Мы не прыхiльнiкi разбою!
  На скнару не патрэбен нож - яму пакажаш медны грош i рабi з iм, што хочаш!
  Наступная дача адрознiвалася вялiзнымi памерамi i дзiѓнай раскошай. Фантаны былi пазалочаныя i бiлi высока ѓ неба. Каля ѓвахода стаялi раскошна апранутыя лёкаi. Наташа ажно сумелася свайго адкрыта басяцкага выгляду.
  Старэйшы з лёкаяѓ крыкнуѓ:
  - Жабракам не падаем!
  Дзяѓчына ѓ адказ усклiкнула:
  - Цыркачы мы! Развеем сум!
  Наташка свiснула, i падняла сваю босую, мускулiстыя нагу. Белы тыгранячок пераскочыѓ, i смешна перакулiѓся ѓ паветры. Алежка падставiѓ абруч, i Фiмба праскочыѓ у яго i зноѓ перавярнуѓ уверх лапкамi.
  Старэйшы лёкай свiснуѓ i прабурчаѓ:
  - Не дрэнна! Можаце прайсцi!
  Хлопчык i дзяѓчына зайшлi ѓ вароты. Убег i белы тыграня. Барын-мацярык якраз адчуваѓ нуду, у сваiм раскошным палацы дачнага тыпу. Седзячы ѓ альтанцы перад раскошным сталом, шляхетны вяльможа жаваѓ тоѓстае мяса i запiваѓ дарагiм вiном з залатога кубка. Побач з iм сядзела маладая, прыгожая жанчына ѓ сукенцы, упрыгожанай каштоѓнасцямi. На верандзе скакала дзяѓчынка гадоѓ сямi ѓ прыбранай сукеначцы i вельмi падобная на жонку пана, толькi валасамi святлей.
  Барын упiѓся поглядам у Наташку. Яна дыяметральная супрацьлегласць жонцы. Бландынка супраць брунэткi, стройная, мускулiстая, сухая постаць супраць паѓнаты. Асмуглая шакаладная скура супраць арыстакратычнай бледнасцi. Вядома, шляхетны вяльможа прагна разглядаѓ дзяѓчыну, яе босыя ногi, высокiя грудзi, тонкую талiю. Ды падумаѓ пан, мая жонка патаѓсцела. А гэтая... якая постаць - прама статуя антычнай багiнi-ваяѓнiцы Афiны.
  Наташка i Алег прынялiся выконваць нумары. Наташа танчыла ѓ адной камбiнацыi, што так падабалася мужчынам. Алег Акулаѓ зараз выступаѓ у трыко i блiскучай майцы. Басанож нават было неяк спрытней, чым у чэшках. Хлапчук круцiѓся, рабiѓ сальта, падскокваѓ. Наташка падымала яго на выцягнутую руку. Белы тыграня скакаѓ праз абручы, рукi i ногi, праходзiѓ праз нажнiцы.
  Наташа пракручвала i мелодыю на невялiкай катрынцы. Хлапчук жангляваѓ. Потым жанглявала дзяѓчына, затым яны разам. I не толькi рукамi, але босымi, вельмi спрытнымi ножкамi, з чэпкiмi пальцамi нiбы ѓ малпачак. Вiдаць было як пан на голыя ступнi дзяѓчыны прагна глядзiць i цяжка дыхае, нiбы ѓ яго сухоты.
  Цыркачы былi спрытныя, шмат круцiлiся. Наташа нават выконвала падвойнае сальта, i яны разам хадзiлi на руках. Потым тыграня зноѓ скакаѓ праз абручы, якiя Наташка трымала босымi пальцамi ног.
  Падчас паказу дзяѓчынка круцiлася i тое i справы захоплена ѓскрыквала. Барын i яго жонка апладзiравалi стрымана. Але вiдаць было, што яны задаволеныя.
  Пад канец хлопчык i дзяѓчына праспявалi, а галасы ѓ iх выдатныя, паѓнагучныя. Пасля чаго Наташка працягнула шапку для збору грошай. Яна была такой прыгожай, ледзь прыкрытая камбiнацыяй. Барын-мацярык ѓхмыльнуѓся, i заѓважыѓ:
  - Я быѓ, калiсьцi сам жабраком, праѓда, дваранскага роду. А здолеѓ стаць мiльянерам i купiць сабе княскi тытул. Што ж можа калi-небудзь i вы станеце багатымi!
  Наташа з усмешкай адказала:
  - Дзякую вам, ваша сiяцельства!
  Барын суха заѓважыѓ:
  - Але марнатраѓны, не здабудзе багаццi! Таму я прапаную вам прадаць мне вашага звярка.
  Наташа праз сiлу ѓсмiхнулася i вымавiла:
  - Фiмба наш сябар, ён не прадаецца!
  Барын злосна ѓхмыльнуѓся i заѓважыѓ:
  - Так кажуць звычайна, калi жадаюць заламаць высокую цану! Але мяне вам не правесьцi! Я ведаю, што адкуль! Прапаную чырвонец, i не паѓшкi больш!
  Наташка пакiвала галавой:
  - Выбачыце пан, але гэты сябар не прадаецца! Нi за якiя грошы!
  Князь злосна буркнуѓ:
  - Ды вы павiнны радавацца, што я вас пазбаѓляю ад такога цяжару. Тыгра пракармiць трэба цэлае стан. А калi ён вырасце... Думаеце, што вам дазволяць блукаць з буйным i небяспечным драпежнiкам па горадзе?
  Прыгожая Наташа збянтэжылася, яе асмуглы ад загару твар нахмурыѓся. Сапраѓды, думка аб тым, што рабiць з Фiмба, калi ён падрасце, часам прыходзiла ѓ галаву. Ужо зараз на iх наперакос глядзяць палiцыянты, а што будзе праз некалькi месяцаѓ?
  З Фiмба ѓ любым выпадку давядзецца хутка растацца. Дзесяць рублёѓ таксама грошы. Можна купiць сабе шчанюка i выдрэсiраваць яго. Сабака i ёсць менш, i з iм можна падарожнiчаць не адзiн год. Падкапiць сабе грошы, i можа адкрыць якую-небудзь справу. Або выскачыць замуж... Яна ж прыгожая, фiгурыстая.
  Нервова перабiраючы босымi пальчыкамi сваiх мускулiстых, панадлiвых, бронзавага колеру ножак Наташка завагалася, здаровы сэнс падказваѓ, што тыграня будзе лепш у князя, чым галадаць з вандроѓнай групай. I што калi развiтвацца з драпежнiкам, то лепш, гэта зрабiць зараз, калi падвярнулася такая магчымасць.
  Але тут дачка пана дзяѓчынка з вышытым жэмчугам банцiкамi забiла ножкамi i закрычала:
  - Хачу тыгра! Жадаю белага тыгра!
  Князь адмахнуѓся i стукнуѓ кулаком:
  - Памаѓчы! Цяпер я раблю бiзнэс!
  Жонка ѓсклiкнула:
  - Не трэба крычаць на дзiця!
  Дзяѓчынка, вiдаць была разбэшчаная, i не спалохалася. Але адскочыѓшы, ужо цiшэй прапiшчала:
  - Купi татачка! Купi тыгранячка... Дай сто рублёѓ!
  Жонка з усмешкай заѓважыла дачцы:
  - Гэты звярок можа быць небяспечным... Гэта драпежнiк i ён есць маленькiх дзяѓчынак!
  Барын хруснуѓ пальцамi i вымавiѓ:
  - Апошняе слова пятнаццаць рублёѓ! Больш хоць на каленi стань, не дадам!
  Наташа, нiзка пакланiѓшыся, скiнула з голай загарэлай ножкi, прылiплая ракавiнку i ветлiва спытала:
  - Можна, нам выдалiцца ваша сiяцельства?
  Князь рыкнуѓ:
  - Не! Самы апошнi раз пытаю, аддаяце тыграня за пятнаццаць целковых?
  Наташка матнула галавой i тупнула па буйным жвiрам сваёй голай, чароѓна, чароѓна хупавай, точанай ножкай.
  Барын-мацярык яхiдна папытаѓся:
  - А зваць цябе як?
  Дзяѓчына з усмешкай адказала:
  - Наташа.
  Князь злавесна ѓхмыльнуѓся:
  - А пашпарт у цябе ёсць? Давай, пакажы!
  Наташа здрыганулася i збялела, матавы колер праступiѓ праз алiѓкавую скуру. Князь пляснуѓ у далонi i крыкнуѓ:
  - Узяць iх i выклiкаць палiцыю! Яны ѓ мяне тыгра скралi, i пярсцёнак з дыяментам!
  Дзяѓчынка з захапленнем усклiкнула:
  - Брава тата!
  На Наташку накiнулiся лёкаi. Дзяѓчына не супрацiѓлялася, хаця была фiзiчна моцнай. Яе i Алежку звязала вяроѓкамi, i замкнулi ѓ падвале. Неѓзабаве прыбыла i палiцыя.
  Выслухаѓшы князя, яны надзелi Наташку i Алегу Акулаву на рукi i ногi кайданы. Прычым, у iх былi спецыяльныя па памерах для дзяцей. У якiя закоѓвалi малалетнiх зладзюжак.
  Пасля чаго дзяѓчыну i хлопчыка завезлi ѓ астрог. Тамака iх падзялiлi. Алега кiнулi ѓ падвал, дзе ѓжо знаходзiѓся тузiн скаваных кайданамi хлапчукоѓ, а Наташку ѓ камеру да жанчын. Было несалодка. У камерах смурод, замест адыходнага месца дзiрка ѓ падлозе, волка, i напаѓцёмна. Хлапчукоѓ трымалi ѓ кайданах, што вельмi няёмка. Рукi i ногi скаваныя. Перамяшчацца па цеснай камеры цяжка. Кармiлi толькi хлебам i вадой, часам давалi падгнiлую садавiну.
  Тут сядзелi да суда. Потым дзецюкоѓ чакала альбо катарга, альбо турэмны прытулак. Жанчын таксама або на катаргу ѓ Сiбiр, або ѓ Сярэднюю Азiю на ѓборку бавоѓны, або ѓ турму з работамi на якой-небудзь фабрыцы за казённыя харчы. А да суда сядзець можна па меркаваннi начальства. Акрамя таго, зняволеных яшчэ i лупцавалi.
  Алега i Наташу было загадана вылупцаваць адначасова. Хлопчыка i дзяѓчыну агалiлi па пояс, i расцягнулi на казлах. Па баках у iх усталi двое палiцыянтаѓ. Вартавыя парадку вымачылi пруты ѓ ступе з салёнай вадой. Узмахнулi ѓ паветра, збiваючы кропелькi. А затым разам па камандзе абрынулi ѓдары на спiны хлапчукi i дзяѓчаты.
  Наташка i Алег Акулаѓ сцiснулi мацней зубы, каб не крычаць. Лупцоѓка iшла мерна. Палiцыянты лупцавалi з умераным энтузiязмам, проста выконваючы свой абавязак. Хлопчык i дзяѓчына, цяжка дыхаючы, трывалi. Пасля тузiны ѓдараѓ скура лопнула, i закапала кроѓ. Было вельмi балюча.
  Камендант, якi прапiсаѓ сотню ѓдараѓ, усмiхаѓся. Калi адкiнуць капыты караныя такi лёс божае. Iм тое пажыццёвая катарга свецiць.
  За крадзеж у асаблiва буйных памерах, за замах на князя i яго жонку з дачкой. А тут яшчэ i высветлiлася, што Наташку як саѓдзельнiцу ѓ забойстве губернатара шукаюць. Ва ѓсякiм разе, дзеѓку загоняць навечна ѓ Сiбiр. Як i хлопчыка. Так што можа быць i лепей быць забiтымi.
  Алег Акулаѓ i Наташа мужна перанеслi ѓсе сто ѓдараѓ, так i не страцiѓшы прытомнасць i не выдаѓшы нi гуку. Але iх спiны ператварылiся ѓ крывавую калатушу. Пасля чаго на iх зноѓ надзелi кайданы i кiнулi ѓ астрог.
  Хлопчык ляжаѓ на дошках, жывату i грудзi было няёмка, а ѓся дзiцячая спiна спаласаваная.
  Малалетнiку злачынцы, стрыжаныя, худзенькiя дзецi, бразгаючы ланцугамi, запiшчалi:
  - Ну, як было балюча?
  Алег Акулаѓ падмiргнуѓ iншым хлапчукам i вымавiѓ:
  - Драбязi! Нiбы камарык кусае!
  Старэйшы хлапчук з выгляду гадоѓ пятнаццацi, таксама з паголенай галавой i адзiны ѓ каго ѓ камеры былi хай i грубыя на драѓлянай падэшве чаравiкi, паглядзеѓ на Алега Акулава з павагай. Хлапчук, чые светлыя валасы яшчэ не паспелi зрэзаць аказаѓся не баязлiвец. I ён, працягнуѓшы Алегу руку сказаѓ:
  - Я злодзей Крэндэль! Адзiны сапраѓдны блатны сярод гэтых ... - Юны пахан азiрнуѓся i працягнуѓ. - Ты, атрымаѓшы сто бiзуноѓ не выдаѓ нi крыку, нi стогну паказаѓшы сябе сапраѓдным мужчынам. Вось табе мая рука, i ты зараз мне як брат!
  Алег пацiснуѓ руку малалетняму аѓтарытэту. Хоць яму больш за ѓсё хацелася вырвацца з астрога, у якiм былi швы, i смярдзела парашай. А спiна так спакушаная што ледзь варухнешся - балiць.
  Юным вязням прынеслi пайку - нейкую кашу, ваду i хлеб. Кормяць, зразумела, усё роѓна, але з голаду памерцi не дадуць. Галоѓны пахан меѓ даволi поѓную фiзiяномiю, i вiдаць сiлкаваѓся не толькi казённым.
  Сапраѓды хутка зьявiлася дзяѓчынка. Яна сунуѓ яму кошык з каѓбасой, белым хлебам, i бутэлек малака.
  Малалетнi пахан узяѓ гэта сабе i затым сунуѓ Алег з бiклагi белай вадкасцi:
  - На папi трошкi!
  Алег глынуѓ малака, яно здалося галоднаму i збiтаму хлопчыку вельмi смачным i спытаѓ пахана:
  - Ты падзелiшся перадачай з астатнiмi?
  Крэндзель адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Канешне не!
  Збiты хлопчык спытаѓ:
  - А чаму?
  Юны пахан шчыра адказаѓ:
  - Не заслужылi! Яны толькi дробныя хулiганы i зладзюжкi, цi нават проста валацугi.
  Алег лагiчна заѓважыѓ:
  - Але яны таксама людзi i iм цяжка на адной турэмнай пайцы!
  Крэндэль люта рыкнуѓ:
  - Выжывуць! А ты будзь удзячны што я табе даѓ папiць малачка. А то i гэтага не атрымаеш.
  Алегу вельмi хацелася ѓскочыць i ѓрэзаць гэтаму верхаводу, але пасля ста ѓдараѓ бiзуном сiл ускочыць не было. Пасля такой лупцоѓкi нават дарослыя, здаровыя хлопцы часта памiраюць, не тое, што дзiця.
  Хлапчук пасля ежы i малака зноѓ пацяжэѓ i пачаѓ спаць у сне i такое бывае.
  Яму снiлася што ён Джым Хокiнс з вядомага рамана "Востраѓ Скарбы".
  Калi пiрат Джордж зароѓ:
  - Падсмажце гэтаму хлапчуку пяткi!
  Джон Сiльвер кiѓнуѓ:
  - Я забаранiѓ забiваць гэтага хлапчука, дык нам патрэбен закладнiк. Але ад катаванняѓ яго пазбаѓляць не мае намеру. Нам трэба даведацца куды ён павёѓ "Эспаньёл".
  Пiраты даволi загаманiлi. Яны падскочылi да хлопчыка Джыма. Сарвалi з яго матроску i заламалi рукi. Джым на караблi звычайна бегаѓ басанож, што па роѓнай палубе зручней, асаблiва ѓ тропiках. Але iдучы да форта ён начапiѓ на сябе боты. Усё ж у джунглях можна i змяю цi казурка наступiць.
  Цяпер з хлопчыка пiраты з задавальненнем сарвалi боты. Адзiн з iх пагладзiѓ гладкую, глянцаваны, практычна не зношаную скуру.
  Джордж правёѓ па голай ступнi хлопчыка пальцам i адзначыѓ:
  - Добрыя пятачкi каб iх падсмажыць!
  Юнге звязалi ззаду рукi i падчапiлi iх гакам. Затым Джыма сталi паднiмаць на прэнг. Вяроѓка нацягнулася, жылы хлопчыка надзьмулiся, i ён стаѓ нахiлiцца наперад.
  Джордж тузануѓ хлапчука за плечы. Юнга з крыкам ад болю пракруцiѓся, яго выгнутае цела падлетка гадоѓ чатырнаццацi ѓстала вертыкальна.
  Пiраты ѓхваляльна загаманiлi. Адзiн з iх узяѓ у рукi марскую бiзун сямiхвостку i замахнуѓся.
  Джон Сiльвер перапынiѓ яго:
  - Стоп! Хлопчык разумны i без катавання ѓсё скажа. Кажы, куды ты павёѓ "Эспаньёл"?
  Джым Хокiнс хоць i адчуваѓ страх перад болем, выгукнуѓ:
  - Не скажу!
  Сiльвер скамандаваѓ:
  - Пачынай!
  Плётка абрынула на спiну юнгi i адразу ж лопнула загарэлая скура. Хлапчук сцiснуѓ зубы i маѓчаѓ. А пiрат яго бiѓ. Джым вырашыѓ трымацца да канца. Хаця перакасiѓ твар юнгi казаѓ, чаго яму гэта каштавала.
  Пiрат бiѓ хлопчыка па спiне, потым перайшоѓ на бакi. Лупiѓ i па жываце, i па грудзях. Джым тузаѓся з кожным ударам, часам з яго шчыльна сцiснутых вуснаѓ вырывалiся здушаныя стогны. Але гучныя крыкi хлапчука-юнга ѓсё ж такi здолеѓ стрымаць.
  Нарэшце галава Джыма млява матнулася i ѓпала на бок. Хлопчык адключыѓся, страцiѓшы прытомнасць.
  Пiраты дасталi вядро вады, балазе ѓ блокгаѓзе была студня. I вылiлi яе на светлавалосы галаву юнгi.
  Джым прыйшоѓ у сябе. Джон Сiльвер спытаѓ, ласкавым голасам:
  - Скажаш куды ты скраѓ карабель, i мы цябе знiмем з прэнга!
  Юны юнга рыкнуѓ:
  - Не скажу!
  Джордж дастаѓ паходню з звязкi паднёс да агню. Успыхнула полымя. Ухмыляючыся, бывалы пiрат вымавiѓ:
  - Ну юнга мы зараз падсмажым табе пяткi!
  Джым Хокiнс уздрыгнуѓ. Факел з агнём наблiзiѓся да голай нагi хлапчука. I вось полымя драпежна лiзнула босую пятку няшчаснага падлетка. Падэшва была ѓ хлапчука умерана грубiянскай. Ён бегаѓ басанож па палубе, але ѓ самой Брытанii зiмой хадзiѓ абуты i яго ступнi не вельмi жорсткiя. Так што боль быѓ моцным.
  Джым Хокiнс крыкнуѓ.
  Джон Сiльвер жорстка вымавiѓ:
  - Ну, скажаш куды павёѓ "Эспаньолу"?
  Нягледзячы на тое, што запахла смаленым мясам i боль была жудаснай, Джым выгукнуѓ:
  - Не! Не скажу!
  Джордж перавёѓ полымя на iншую босу падэшву хлопчыка. Пах смаленага мяса стаѓ мацней.
  Юнга Хокiнс пачаѓ задыхацца, яго юны тварык пабляднеѓ, i галава зноѓ упала на бок.
  Джон Сiльвер упэѓненым тонам сказаѓ:
  - Даволi з яго! Iнакш мы спалiм яму ногi i хлопчык не зможа хадзiць. А я хачу, каб ён заѓтра пайшоѓ разам з намi i ѓбачыѓ трыѓмф пiратаѓ якiя забралi скарбы!
  Джордж з гэтым пагадзiѓся:
  - Правiльна! Хай iдзе з намi, абпаленымi пяткам па калкай траве i камянях. Мы яго будзем, цягнуць накiнуѓшы на шыю вяроѓку, i для юнгi гэта будзе дадатковае катаванне!
  Джон Сiльвер кiѓнуѓ:
  - А пакуль няхай павiсiць на прэнгу да свiтання!
  
  
  УСЯГО АДЗIН МЕТР УДАЧЫ
  АНАТАЦЫЯ
  Усяго толькi на адзiн метр лявей прайшла руская мiна на якой падарваѓся браняносец "Петрапаѓлаѓск", i змянiѓся ѓсiх ход гiсторыi ѓ маштабах усёй планеты Зямля.
  . ПРАЛОГ
  Мiна, на якой падарваѓся браняносец "Петрапаѓлаѓск", прайшла ѓсяго на адзiн метр лявей. I ѓ вынiку боекамплект не дэтанаваѓ. I браняносец толькi атрымаѓ нязначнае пашкоджанне i вярнуѓся ѓ Порт-Артур сваiм ходам. Адмiрал Макараѓ якога моцна выматаѓ за ноч спадчыннiк Кiрыл Раманаѓ, моцна злаваѓся на сябе, што не даѓ загад тралiць мiнаносцамi ваду вакол порта. Яшчэ адзiн карабель таксама атрымаѓ пашкоджаннi ад мiн.
  Але ѓсё абышлося параѓнальна танна, i праз некалькi дзён караблi можна будзе зноѓку адрамантаваць.
  Пакуль нiчога страшнага не адбылося. Але магла быць i горш, як гэта здарылася ѓ тым сусвеце дзе адмiрал Макараѓ гэтак дурное i недарэчна загiнуѓ.
  Але ѓ дадзеным свеце яму - годнаму чалавеку лёс адмераѓ большы тэрмiн.
  Цi здолее адмiрал Макараѓ iм скарыстацца i стаць вялiкiм флатаводцам, суразмерным напрыклад з Ушаковым? Або ѓсё роѓна нават выдатнага таленту адмiрала Макарава не хопiць для перамогi над Японiяй. Якая зараз на моры значна мацней. Тым больш яшчэ два браняносцы прыйшлося рамантаваць.
  Зрэшты, адмiрал Макараѓ не маркоцiцца. А асабiста разам з рамонтнымi працоѓнымi заняѓся ѓхiленнем падлогай караблёѓ. Акрамя таго яшчэ i навiна з Пецярбурга, што балтыйская эскадра прыйдзе на дапамогу, i тады ѓ Расii будзе вiдавочная перавага.
  Японцы вядома ж карыстаюцца момантам i спрабуюць высадзiць дэсант блiжэй да Порт-Артура. Але расiйскiя войскi скарыстаѓшыся штормам, змаглi перабiць два палкi iмперыi ѓзыходзячага сонца. I замацавацца.
  Затым былi адноѓлены ѓдарнымi тэмпамi чатыры браняносцы Цiхаакiянскай эскадры.
  I адмiралу Макараву прапанаваѓ камандзiр мiнаносца падступны план. Паколькi Таго ѓвесь час рухаецца па адным i тым жа маршруце паставiць на яго шляху звязкi мiн. Той, што i было зроблена ѓ рэальнай гiсторыi, але толькi адным мiнаносцам. А адмiрал Макараѓ адразу ж ацанiѓшы iдэю загадаѓ выкарыстоѓваць усе прыдатныя караблi.
  Але зразумела пусцiѓшы для дэзiнфармацыi слых, што гэта проста вучэннi.
  I што яшчэ будзе бiць кiтоѓ.
  Пастка была простая, але эфектыѓная. Тым больш з Порт-Артура нiкога не выпускалi i японскiя шпiёны, нiчога не маглi паведамiць сваiм.
  I вось вынiк аказаѓся ѓражлiвым. Адразу тузiн буйных японскiх караблёѓ падарваѓся i стаѓ тануць. Астатнiя акрылi бязладнае стралянiне ва ѓсе бакi.
  I тут з'явiлася эскадра Макарава, якая ѓжо была мацнейшай за японскую. I пачаѓся жорсткi бой.
  Рускiя снарады былi больш бранябойныя i бiлi дакладней. Караблi яшчэ поѓныя гармат i матросаѓ, даволi свежыя. А адмiрал Макараѓ кiраваѓ з лёгкага крэйсера i вельмi ѓмела. Тым больш японцы ѓ панiцы збiлiся ѓ кучу, тым самым аблягчаючы задачу рускiх. Ды i самы буйны флагман краiны ѓзыходзячага сонца затануѓ, а Таго ледзь з яго выратавалi. Але гэты адмiрал быѓ у прастрацыi.
  I бiтва перарасла ѓ татальнае збiццё японцаѓ. Толькi простая пастка, удар з тылу вырашылi зыход вайны на моры. Здарылася Цусiма наадварот, калi японскiх флот пацярпеѓ поѓнае паражэнне i фактычна перастаѓ iснаваць. Вось гэтая бiтва i параза самураяѓ, гучная, з гiбеллю больш за дванаццаць тысяч матросаѓ i не лiчачы палонных.
  Рускiя былi ѓ адмысловым удары i трапна палiлi.
  Iх гарматы не ведалi промахаѓ i сумневаѓ. А японцы ператварылiся ѓ суцэльны статак.
  Лёгкасць расiйскай перамогi, прывяла да таго, што многiя сталi лiчыць войска Японii нiкуды не прыдатным. Ну што ѓзяць з Азii? Ну i перамогу адмiрала Макарава сталi лiчыць не такой ужо i слаѓнай. Ну каго ён пабiѓ?
  Адзiн рускi салдат каштуе дзесяцi японскiх.
  У давяршэнне i на сушы генерал Курапаткiна цалкам разграмiѓ, ды яшчэ малой крывёй японцаѓ. Завошта атрымаѓ эпалеты фельдмаршала. I далей пераследуючы самураяѓ ачысцiѓ ад iх Карэю. У баi японцам яшчэ не хапiла боепрыпасаѓ, i яны аказалiся зусiм бездапаможнымi.
  Мiкада пасля гэтага папрасiѓ мiру. Расiя запатрабавала ад Японii вярнуць Курыльскую граду, аж да драб Хакайда i востраѓ Тайвань. Такiм чынам Японiю загналi ѓ яе ранейшыя межы.
  I прымусiлi выплацiць кантрыбуцыю ѓ мiльярд расейскiх, залатых рублёѓ.
  Расiя аб'явiла пратэктаратам Карэю, i ѓзмацнiла свой уплыѓ у Манчжурыi. Неѓзабаве i Манголiя ѓвайшла пад заступнiцтва Расii. Пачаѓся працэс добраахвотнага далучэння кiтайскiх земляѓ i ѓтварэнне Жалтарасii.
  Натуральна, нiякай рэвалюцыi i крывавай нядзелi. На троне самадзяржаѓны цар Мiкалай Другi, чый аѓтарытэт у народзе прыкметна вырас.
  А паколькi не было беспарадкаѓ, то Расея, пазбегнуѓшы спаду часоѓ рэвалюцыi i смуты перажывала бурны эканамiчны ѓздым. I такiм чынам у 1914 году падышла больш высока эканамiчна развiтай, i лепш гатовай, да першай сусветнай вайны. I насельнiцтва ѓ Расii было больш, за рахунак далучэння часткi Кiтая i Карэi. Ды i смяротнасць дзякуючы лепшаму эканамiчнаму становiшчу нiжэй, чым у рэальнай гiсторыi, i прырост насельнiцтва большы.
  Такiм чынам у царскай Расii ѓсё мацней, чым без адмiрала Макарава. I флот зразумела Балтыйскi не пацярпеѓ. I самалётаѓ было выпушчана больш, у тым лiку i "Iллю Мурамца" i "Святогара", i танкi "Месяц"-2 пайшлi ѓ серыю з кулямётамi i на гусенiцах хуткага ходу. Царскае войска было вельмi моцнае.
  Адмiралу Макараву быѓ у 1914 годзе яшчэ 65 гадоѓ, i ён быѓ прызначаны камандаваць флотам на Балтыцы. I супернiк у Расii куды больш аѓтарытэтныя за Японiю. А менавiта кайзераѓская Германiя.
  Дарэчы, перамога над самураямi нараѓне з плюсамi мела i мiнусы. Цяпер Японiя была гатова ѓступiць у вайну на баку Германii. Так што царскай Расii прыйшлося трымаць немалыя сiла ѓсходзе.
  Японцы зноѓ пабудавалi флот i былi гатовы да рэваншу. I гэта мiнус у раскладзе. Плюс яшчэ i Турцыя на баку Германii i Аѓстра-Венгрыя.
  Такiм чынам Расii трэба было ваяваць супраць чатырох дзяржаѓ, калi не лiчыць яшчэ i Балгарыю, i зыход вайны быѓ не ясны.
  Зрэшты, i Германiя вядзе вайну на два фронты i асноѓны ѓдар наносiць на захадзе.
  Баявыя дзеяннi з самага пачатку для Расii пайшлi больш паспяхова, чым у рэальнай гiсторыi. У прыватнасцi з-за большага насельнiцтва, i больш высокага ѓзроѓню эканомiкi, войска мiрнага часу ѓ Расii было не паѓтара, а цэлых тры мiльёны, i тысяча палкоѓ. А значыць, можна больш войскаѓ кiнуць у бiтву.
  Плюс яшчэ i наяѓнасць большай колькасцi самалётаѓ, што бамбiлi немцаѓ i iх саюзнiкаѓ.
  Так што расейскiя войскi захапiлi ђсходнюю Прусiю i блакавалi Кёнiгсберг. А спроба Гiндэнбурга прарвацца правалiлася. У тым лiку i дзякуючы бомбавым ударам па нямецкiх войсках.
  А на моры пакуль японцы чакаюць, i адмiрал Макараѓ ваюе з немцамi.
  Флот у Германii другi ѓ свеце пасля Брытанii. Хаця як лiчыць. Можа ѓ Расii i больш браняносцаѓ будзе, але яны па трох морах раззасяроджаныя, а ѓ немцаѓ у адным кулаку. Плюс вядома ж ёсць i Брытанскi флот. Але ён таксама па чатырох акiянах раскiданы. I ангельцы дапамагаць Расii не спяшаюцца.
  Так што балтыйскаму флоту на чале з Макаравым давядзецца бiцца ѓ немцамi ѓ адзiночку. Канец жнiѓня, стаiць цёплае, сонечнае надвор'е.
  Галоѓны адмiрал i герой японскай вайны на лёгкiм рухомым крэйсеры. Гэта яго iнавацыя.
  I тое, што экiпаж лёгкага крэйсера складаецца з адных толькi дзяѓчынак таксама.
  Дзяѓчыны ѓсе юныя, стройныя, рухомыя i ѓ адным бiкiнi. Мiльгаюць босымi ножкамi i голымi, круглымi пяткамi.
  На крэйсера толькi адна гармата, але затое дванаццацiцалевая. I дзяѓчынкi ёю кiруюць вiртуозна.
  Наташка, трасучы цяглiцамi прэса, усклiкнула:
  - За нашага слаѓнага адмiрала Макарава!
  I голай пяткай паддала снарад. I той лёгка заштурхнулi дзяѓчыны, упiраючыся босымi, точанымi ножкамi ѓ браняваную палубу.
  Зоя дзяѓчынка, прапiхваючы гасцiнец смерцi, пiскнула:
  - За Мiкалая другога!
  Аѓгусцiна адзначыла, паддаѓшы голай каленкай:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Святлана, тупаючы босымi ножкамi, дадала:
  - Будзем немцаѓ забiваць!
  I вось снарад засунуць у ствол i дзяѓчаты яго наводзяць на мэту. Наперадзе шматлiкi германскi флот. Лiчыцца што нямецкая армiя наймацнейшая ѓ свеце. I што з ёй так проста не зладзiцца.
  Але вось выплёѓвае дванаццацiдзюймоѓка нешта забойнае. I ляцiць - гэта ѓ перадавы нямецкi мiнаносец. Пападае ѓ самы цэнтр палубы, i карабель расколваецца на дзве часткi.
  Наташа гарлапанiць ва ѓсё горла:
  - Гэта супер!
  Зоя пацвярджае, тупаючы босымi ножкамi:
  - Гэта вышэйшы клас!
  Аѓгустына скалiць зубкi i дадае:
  - Давайце дзяѓбанем па-новаму!
  Святлана агрэсiѓна прымецiла, зiхоцячы вочкамi:
  - I будзе канкрэтнае падсяканне!
  I яе мова такая спрытная.
  Iзноѓ дзяѓчынкi ѓпiраючыся голымi, круглымi пяткамi заганяюць снарад у гармату. Яны вельмi агрэсiѓна настроены на барацьбу з кайзераѓскай Германiяй.
  Макараѓ ухвальна кiвае. Расiйскi флот гатовы да двубоя на дыстанцыi. У яго выдатныя гарматы i цудоѓныя маракi. Так што немцам дастанецца.
  А яшчэ ёсць у флоце дзяѓчынкi i хлапчукi, якiя так кайзеру Вiльгельму зададуць.
  Адмiрал Макараѓ аддаючы загады, вымавiѓ:
  - Увесь агонь засяродзiць на караблi Германii найблiжэйшай!
  I гэта трэба сказаць спрацавала. I рускiя гарматы сталi разбураць крэйсер кайзера i той амаль адразу ж затануѓ.
  Наташа ж гэты амаль голенькi капiтан першага рангу ѓ бiкiнi крычала:
  - Урэжам па ворагу забойным!
  Зоя, тупаючы босымi ножкамi, пацвердзiла:
  - Яшчэ як урэжам!
  I вось зноѓ ляцiць забойны снарад з рускага крэйсера.
  Святлана крычыць:
  - За Русь i Багiню Ладу!
  Пападае прэзент смерцi ѓ эсмiнец i расколвае яго на дзве часткi. I зноѓ нямецкая пасудзiна тоне.
  Аѓгустына, гэтая рудая дзяѓчынка, чые медна-чырвоныя валасы лунае па галiнцы, нiбы пралетарскi сцяг, пацвярджае:
  - Мы дзяѓчынкi самыя трапныя ѓ свеце!
  Валянцiна, гэтая дзяѓчына ѓ адных толькi трусiках, i з клубнiчнымi саскамi на загарэлых грудзях пацвярджае:
  - Слава краiне Мiкалая Другога!
  Вiкторыя дзяѓчынка з голымi ножкамi, што загарэлi i сталi нiбы шакаладныя, усклiкае:
  - I адмiралу вялiкаму Макараву слава!
  Наташа, тупаючы босы ножкай, што вельмi хупавая i мускулiстая, пацвярджае:
  - I Макараву слава!
  Зоя дадае:
  - I царскай Расii слава!
  Аѓгусцiна разам з iншымi дзяѓчынкамi падцягвае чарговы забойны снарад, вiскоча:
  - I ѓсiм нашым продкам i рускiм багам слава!
  I вось дзяѓчынкi напружваючы мускулiстыя целы, заганяюць важкi прэзент смерцi ѓ магутную зброю.
  I вось прыгажунi зарадзiлi дванаццацiцалевую гармату. I вось забойны прэзент смерцi быѓ выплюнуты з гарматы. Дзяѓчынкi ѓ захапленнi нават зашлёпалi босымi, точанымi ножкамi.
  I пераляцеѓшы снарад дагодзiць у нямецкi кайзераѓскай Германii браняносец. У вынiку дакладнага траплення, нават такi вялiзны карабель, узяѓ i раскалоѓся, на тры часткi.
  Дзяѓчаты пляснулi рукамi i правiшчалi:
  - За святло камунiзму цароѓ!
  Вось Наташка зноѓ аддае загады. I дзяѓчыны перабiраюць босымi точанымi ножкамi. I валакуць чарговы, вельмi забойны снарад.
  Аѓгустына праспявала:
  - Па ворагу мы дзюбнем вельмi моцна!
  Святлана дадала са смакам:
  - Наш Макараѓ адмiрал правадыр спартыѓны!
  Наташа дадала, скалячы зубкi:
  - Будзе ѓсё ѓ нас квазарна -
  Кайзер ён Вiльгельм бяздарны!
  I дзяѓчаты, упiраючыся голымi, круглымi пяткамi падперлiся i перацягнулi забойны падарунак смерцi.
  I вось яго заштурхалi босымi ножкамi ѓ казённую частку гарматы. Зарадзiлi i сталi наводзiць.
  Наташка з натхненнем праспявала:
  Манамах фуражку зняѓ,
  Пачухаѓ верхавiну!
  Зоя дадала, тупаючы босай ножкай:
  - Электрычны зарад,
  Забiвае ѓ гармату!
  I вось ляцiць з дзiкiм ровам пасланы дзяѓчынкамi падарунак смерцi. I вось снарадам як лупанет у самы цэнтр браняносца. I як яго капiтальна разнясе. Той таксама возьме i напалову расколецца. I пусцiць ва ѓсе бакi пырскi.
  I пойдуць бурбалкi з фантанамi. I капiтальна зашугае.
  Дзяѓчыны лiтаральна вiскочуць ад захаплення. I тупаюць сваiмi босымi точанымi ножкамi. Вядома, з iмi можна перамагчы нават грозную кайзераѓскую Нямеччыну.
  Адмiрал Макараѓ упэѓнена кiруе бiтвай. Яго караблi спрытна манеѓруюць i абвальваюць удары па немцах караля Вiльгельма.
  Наташка таксама бяжыць вельмi жвава. Яе ружовыя, голыя пяткi так i мiльгаюць, нiбы чароѓныя i вельмi прыгожыя дзяѓчынкi ножкi. I iншых ваяѓнiц таксама нiжнiя канечнасцi добрыя.
  Яны зноѓ заганяюць у рулю снарад. Кайзераѓскi флот некалькi бязладна дзейнiчае. Яго караблi замiнаюць адзiн аднаму нягледзячы на вялiкую iх колькасць.
  Адмiрал Макараѓ жа задзейнiчае свой флот умела. Агонь засяроджваюць на галоѓным флагмане. I той падпадае пад удары.
  Акрамя адмiрала на лёгкiм крэйсеры толькi адзiн мужчына - хлопчык-юнга Алежка. Ён з выгляду невялiкi, але спрытны, i яго босыя, дзiцячыя пяткi раз-пораз мiльгаюць.
  Юнга вядомы яшчэ з часоѓ руска-японскай вайны. Прайшло ѓжо больш за дзесяць гадоѓ, а ён так i застаѓся дзiцем. Але менавiта ён i выратаваѓ адмiрала i браняносец "Петрапаѓлаѓск", бо адцягнуѓ матроса ад штурвала, i той ледзь-ледзь ссунуѓ руль, i ѓкус мiны не аказаѓся смяротным.
  Хлопчык жа затрымаѓся ва ѓзросце дзесяцi гадоѓ, але быѓ такiм хуткiм, што не адна дзяѓчына не магла за iм угнацца i вельмi моцным.
  Яго да гэтага часу трымалi ѓ юнгах, хоць хлапчук, змог вылавiць з вады аднаго японскага генерала i атрымаѓ за гэта крыж.
  Але паколькi ён заставаѓся дзiцем, то i фармальна ѓсё яшчэ лiчыѓся ѓ юнгах.
  Але хлопчык у баi выконваѓ самую галоѓную працу - даваѓ каардынаты стральбы i дзяѓчыны не прамахвалiся.
  Адмiрал Макараѓ заѓважыѓ:
  -Ай-так, малайчына вечны хлапчук! Трэба будзе яму ордэн за гэта павесiць.
  Анастасiя капiтан першага рангу заѓважыла:
  - I перавесцi яго ѓ афiцэры!
  Макараѓ кiѓнуѓ:
  - Гэта само сабой!
  I зноѓ iдзе забойны стрэл i на гэты раз нямецкi флагман тоне. I тысячы кайзераѓскiх матросаѓ скачуць у ваду. Вось - гэта сапраѓды сакрушальны ѓдар.
  Хлапчук жа ѓзрадавана вiскоча. Хаця насамрэч, ён адпрацоѓвае мiсiю. Дарослы чалавек з дваццаць першага стагоддзя, павiнен адпрацаваць падоранае рускiмi Багамi-дэмiургамi неѓмiручасць. I сто гадоѓ ён павiнен пабыць дзесяцiгадовым хлопчыкам.
  Служа ѓ гэты час царскай Расii. А толькi потым вырасцi гадоѓ да дванаццацi. Спачатку стаць дзiцем зноѓ, здавалася iдэяй цiкавай. Але апынуцца ѓ 1904 году, без тэлевiзара, iнтэрнэту, кампутара, тэлефона, смартфона, наѓтбука i гэтак далей не гэтак ужо i выдатна. Асаблiва калi ты яшчэ i жывеш у казарме, i цябе ѓсё лiчаць хлопчыкам, з адпаведным стаѓленнем. Праѓда фiзiчна ты хлапчук вельмi моцны, i куды хутчэй звычайнага чалавека, i самае галоѓнае цябе забiць не могуць - ты ѓжо атрымаѓ неѓмiручасць i павiнен яго адпрацаваць.
  I якая ѓ цябе ѓлада над аднагодкамi! Дзецi ж паважаюць i вельмi нават паважаюць сiлу i спрыт.
  Ды i юнгай Алег стаѓ дзякуючы сваiм недзiцячым фiзiчным здольнасцям.
  У дзесяць гадоѓ ты яшчэ соплю, i зразумела яго не вельмi хацелi браць нават юнгай. Але Алег узяѓ i лёгка сагнуѓ цвiкi рукамi i пятак. Гэта ѓразiла капiтана першага рангу, i ён пагадзiѓся ѓзяць малалетняга волата сабе на карабель.
  I матросы неѓзабаве паважалi незвычайна моцнага i хуткага хлапчука, якi падымаѓ вялiкiя вагi, i бараѓ усiх на руках. Мала таго, Алег яшчэ i ныраѓ вельмi глыбока, падоѓгу застаючыся без паветра, i не баяѓся холаду. Бегаѓ басанож i ѓ шортах у любое надвор'е i нават не чхаѓ. I яго пальчыкi босых ножак былi такiя чэпкiя i спрытныя. Хлапчук iмi мог нават паднiмаць на ланцугi якар, або вiсець унiз галавой.
  А ѓ лютасцi пацан мог i тузiн матросаѓ раскiдаць, i падняць над галавой цяжкую зброю.
  Так што Алег заслужыѓ усеагульную павагу i гэта яму падабалася. Ён заставаѓся няхай i вельмi моцным, але хлопчыкам.
  I вось зараз наводзiѓ гармату, упiраючы босымi, круглымi пяткамi аб метал.
  I напяваѓ:
  -Ворагу не здаецца наш ганарлiвы "Вараг", лiтасцi нiхто не жадае!
  Царскi флот дэманстраваѓ высокi пiлатаж. I яго снарады клалiся вельмi трапна.
  Адмiрал Макараѓ шмат зрабiѓ для навучання матросаѓ i афiцэраѓ. Яго эскадра была моцная. I воiны высокай якасцi.
  Вось браняносцы "Слава", "Сувораѓ", "Барадзiно", "Аслябiя", "Аляксандр Трэцi", "Мiкалай першы" - бiлiся вельмi эфектыѓна. I стралялi iх экiпажы трапна.
  Але вядома, так наводзiць як хлопчык пападанец з дваццаць першага стагоддзя яны не маглi.
  I дзяѓчат у такой колькасцi на борце ѓ iх не было.
  Алежка, наводзячы прылады на мэту i ѓпiраючыся босымi, дзiцячымi ножкамi, праспяваѓ:
  - Божа цара захоѓвай,
  Моцны дзяржаѓны...
  Валадаруй на славу,
  На славу нам!
  I Наташа, зрабiѓшы стрэл i мiльгаючы голымi пяткамi, прабуркавала:
  Валадаруй на страх ворагам,
  Цар Праваслаѓны...
  I ѓся басаногая каманда дзяѓчынак у бiкiнi, хорам падхапiла:
  Валадаруй на славу, на славу нам!
  I дзяѓчыны зноѓ наводзяць прэзенты смерцi, вельмi забойнай сiлы, i топяць кайзераѓскiя караблi, пры гэтым весела i забiяцка напяваючы:
  - Дзеля бацюшкi-цара,
  Я нараджу волата!
  А калi пачнецца бой -
  Стану бабай-Сатаной!
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Пасля гiбелi флагмана i вялiкiх страт, немцы сталi адыходзiць. Iх караблi, захоѓваючы бачнасць парадку падалiся назад. I рускiя пасудзiны палiлi цяпер наѓздагон.
  А бiтва фактычна была выйграна, хоць Балтыйскай эскадры супрацьстаяѓ практычна ѓвесь флот Кайзераѓскай Германii. А гэта другi, цi амаль другi флот у свеце.
  Можа i расiйскi флот ужо стаѓ большы за нямецкi, але ён раздробнены па чатырох акiянах, а тут Германiя мела амаль усе свае сiлы.
  I прайгравала генiю Макарава.
  Дзяѓчына, тупаючы босымi ножкамi, моцна мiтусiлiся. Iх крэйсер, не збаѓляючы ходу рухаѓся, за немцамi. I хлопчык Алег Рыбачэнка наводзiѓ, упiраючыся дзiцячым ножкамi ѓ жалеза гармату на мэту. I вось грымнула снарадам ад вечнага дзiцяцi.
  I чарговы германскiх браняносец раскалоѓся. I гэта трэба сказаць - дасягненне выдатна.
  Наташка праспявала, пагульваючы цяглiцамi прэса:
  - Найвялiкшы ѓзлёт, адпраѓляйся ѓ паход!
  Зоя дзяѓчынка з прыгожай фiгурай i залатымi валасамi, адзначыла:
  - Раблю я поѓны разварот!
  Ваяѓнiцы тут i на самай справе - супер кралi!
  Аѓгусцiна тупнула босай ножкай па метале i прачырыкала:
  - За вялiкага адмiрала!
  Алег у свой час бiѓся з японцамi. З iмi здарылася фактычна толькi адна буйная бiтва, дзякуючы простай, але вiртуозна выкананай пастцы.
  Вось тады хлопчык падносiѓ снарады, але ѓгаварыѓ каб i яму далi стрэлiць. I як пальнуѓ, што раскалоѓся тады японскi крэйсер. Гэта палiчылi выпадковасцю, але хлапчука ѓсё ж такi ѓзнагародзiлi.
  I Алег Рыбачэнка стаѓ збiраць узнагароды.
  На гэты раз ён ужо мог разлiчваць на нешта больш сур'ёзнае. Напрыклад, на залаты Георгiеѓскi крыж з бантам. I гэта пакуль найвышэйшая ѓзнагарода ѓ царскiм войску для радавога салдата, а пакуль яшчэ юнгi-артылерыста.
  Ды i дзяѓчаты ѓзнагароды таксама, напэѓна, атрымаюць.
  Вось як рускi флот нямецкi даганяе. I лiтаральна расстрэльвае супернiка на хаду.
  Святлана праспявала, скалячы зубкi, i падмiргваючы:
  - Няхай рускi сокал узляцiць у паднябессе,
  Я веру Расея з царамi ѓваскрэсне!
  Наташа з натхненнем праспявала:
  - Расiя ѓваскрэсне! Расiя ѓваскрэсне!
  I зноѓ дзяѓчаты як босымi ножкамi ѓпруцца i дзяѓбуць. I знясуць чарговы браняносец.
  Немцам на моры далi прыгажунi вельмi лiха. I флот кайзера ѓцякаѓ доѓга. I яго штурхалi, штурхалi, i штурхалi.
  Iшла гульня ѓ даганялкi.
  Зоя гэтая дзяѓчына ѓ бiкiнi, дрыгая голымi ножкамi, раѓла:
  - За Айчыну i волю да канца!
  Аѓгусцiна, тупаючы босай ножкай, дадала:
  - Прымушаючы ва ѓнiсон стукаць сэрца.
  Зразумела на моры кайзераѓскую Нямеччыну разбуралi. Але i на сушы немцам Вiльгельма даставалася па першае чысло. I яны так агрэсiѓна па рагах сваiх атрымлiвалi. I з неба iх бамбiлi грозныя "Iлля Мурамцы" i "Святагор" - самыя магутныя самалёты ѓ свеце. I на сушы рэзалi танкi "Месяц"-2.
  Лiзавета i Кацярына ѓдваiх ехалi на гэтым невялiкiм танку, i вялi агонь з двух кулямётаѓ у адной восi.
  Танк развiваѓ на шашы хуткасць да сарака кiламетраѓ за гадзiну, а па ракадзе ехаѓ у дваццаць пяць кiламетраѓ. I гэта давала яму магчымасць паспяхова манеѓраваць, разам з грознай расiйскай коннiцай.
  Пазбегшы рэвалюцыi i смуты, царская iмперыя мела больш высокiя паказчыкi прамысловай вытворчасцi i змагла асвоiць серыйную вытворчасць танка Прохарава, самай першай у свеце машыне падобнага роду.
  Мiнусам танка была яго тонкаватая, толькi супраць куль браня. Але плюсам можна назваць нахiльную форму размяшчэння сталёвых лiстоѓ, i частыя рыкашэты.
  Так "Месяц"-2 зусiм не безабаронны як гэта можна падумаць на першы погляд.
  I яго невялiкiя памеры, робяць яго параѓнальна танным у вытворчасцi.
  Вайна з немцамi мае пакуль манеѓраны характар. Яшчэ няма застылых лiнiй фронту, i таму лёгкiя i рухомыя танкi вельмi дарэчныя. Тым больш пакуль iх няма нiводнай краiны ѓ свеце.
  Лiзавета страляе, нацiснуѓшы голай дзявочай пяткай на гашэткi i раве:
  - За вялiкую Расiю!
  Кацярына вядзе агонь па супернiку, i агрэсiѓна заѓважае:
  - За цара Мiкалая Другога!
  Цар сапраѓды папулярны ѓ народзе. Крывавай нядзелi не здарылася, Расiя перамагла Японiю, i зараз упэѓнена б'е немцаѓ.
  Царскае войска i сапраѓды моцнае, i з высокiм баявым духам.
  Зарплаты таксама растуць i становiшча працоѓных паляпшаецца.
  Незадоѓга да вайны ѓ гонар трохсотгоддзя дынастыi Раманаѓ цар Мiкалай Другi лiтасцiва скарацiѓ працоѓны дзень да дзесяцi з паловай гадзiн. А перадсвяточныя днi i суботу да васьмi. Плюс яшчэ да васьмi гадзiн быѓ скарочаны працоѓны дзень жанчына i асобам да дваццацi аднаго года i павялiчаны пенсii.
  Так што народ царом-бацюшкам задаволены. Толькi малая частка iнтэлiгенцыi жадае парламента i палiтычных рэформаѓ.
  Пакуль яшчэ ёсць i памешчыкi, але яны з сялянамi ладзяць. Так што знешняя велiч Расii - кампенсуе абмежаванасць свабод.
  У Праваслаѓi зрэшты, некаторыя зьмены таксама адбываюцца. У прыватнасцi ѓраджайныя гады, i шырокае ѓкараненне трактароѓ, i мiнеральных угнаенняѓ, абрашэнне i мелiярацыя - вырашылi праблему з хлебам i мясам. Зарплата вырасла, а кошты стабiльныя - рубель бо з залатым забеспячэннем.
  I Праваслаѓная царква адмянiла пост перад Калядамi i змякчыла iншыя абмежаваннi ѓ ежы. I гэта было ѓспрынята ѓ цэлым станоѓча. Многiя яѓрэi i мусульмане ахвотна прымалi Праваслаѓе, якое стала лягчэй i прасцей.
  Таксама ѓ царскай Расii знiзiлася смяротнасць ад прастудных захворванняѓ, асаблiва сярод дзяцей. I гэта таксама павысiла аѓтарытэт улады.
  Так што царская Расiя на ѓздыме, i вайна iдзе паспяхова. Брусiлаѓ супраць аѓстрыйцаѓ дзейнiчаѓ больш паспяхова, чым у рэальнай гiсторыi i Пярэмышлi быѓ узяты адразу пазбегнуѓшы яго аблогi i страт.
  Забеспячэнне царскага войска было добрым, i войскi ѓпэѓнена рухалiся, а заадно была i лiкавая перавага. Так што самыя аптымiстычныя прагнозы спраѓджвалiся.
  Германскi флот панёс вялiкiя страты i сышоѓ патрапаны.
  А руская эскадра прыступiла да бамбардзiроѓкi Кёнiгсберга.
  Наташа i яе каманда таксама бралi ѓ гэтым удзел.
  Дзяѓчаты лупiлi з гармат i напявалi:
  -I ѓ зорнай вышынi, i горнай цiшынi,
  У марской хвалi i лютым агнi!
  I лютым, i лютым агнi!
  Зоя i iншыя дзяѓчаты падцягнулi, упiраючыся босымi пяткамi, забойны снарад i прачырыкала:
  - За новыя рубяжы царызму!
  I прылада як узяла i дзюбнула. Апiсаѓшы па высокай дузе палёт. I грымнуѓшы так, што ѓверх падняло цэлую нямецкую батарэю.
  Аѓгустына з усмешкай праспявала:
  - Цар наш - гэта слава баявая,
  Цар наш - гэта юнацкасцi палёт!
  З пеняй змагаючыся i перамагаючы,
  Мiкалай нас у камунiзм вядзе!
  Святлана ѓпэѓнена пацвердзiла, пальнуѓшы з драбнейшай прылады:
  - Мiкалай нас у камунiзм вядзе!
  I так вось дзяѓчынкi разышлiся, проста жудасць несусветная.
  I страляюць прызнацца вельмi трапна i нават забойна. Ды супраць такiх нiкому не выстаяць.
  Наташа адзначыла са смяшком, скалячы зубкi, калi ѓ ѓверх узляцела яшчэ адна батарэя кайзера:
  - Музыка гуляе, барабаны б'юць,
  Караля Нямеччыны на могiлках вязуць!
  Зоя агрэсiѓна адзначыла, падмiргваючы сваiмi блакiтнымi вочкамi:
  - Мы пераможам я гэта цвёрда ведаю,
  Шпацыраваць дзяѓчынкам па палях прасторным...
  I быць планеце ѓраз квiтнеючым раем,
  Выхоѓваць нашчадкаѓ высакародных!
  I дзяѓчынка падмiргнула сваiм басаногiм напарнiцам. Тыя дружна свiснулi.
  I гэта вельмi вясёленькiя дзяѓчынкi.
  А ѓдарная моц гарматы ѓ дванаццаць дзюймаѓ працавала. I разбурала супернiкам з кайзераѓскай Нямеччыны.
  Абстрэл эскадры Макарава, а затым штурм з дапамогай некалькiх сотняѓ лёгкiх танкаѓ "Месяц", якiм для жывучасцi павесiлi яшчэ дадатковай бранi i iх ужо гарматы не бралi. I Курапаткiн хоць i стараваты, але яшчэ арол, i герой штурму Кёнiгсберга. Смелы накат рускiх войскаѓ i пераканаѓчая перамога.
  Падзенне Кёнiгсберга выклiкала ѓ немцаѓ шок. Нават пасля правакацыi ѓступленне ѓ вайну Турцыi iм не дапамагло. А сама Нямеччына была яшчэ бiтая на Марне. I адкацiлася ад Парыжа.
  Становiшча Аѓстра-Венгрыi стала крытычным. Славяне ѓ яе шэрагах, дэзертыравалi i здавалiся сотнямi тысяч. А iншыя войскi з немцаѓ i венграѓ гiнулi пад ударамi.
  Царскае войска нашмат пераѓзыходзiла лiкам. Былi бiтыя i немцы пры спробе ѓдару на Варшаву. Iх перакулiлi праѓзыходныя рускiя сiлы.
  I пагналi на Захад.
  Немцы адступалi i падалiся на ѓсходзе, абвалiѓшы фронт. На поѓдзень былi тэрмiнова кiнуты шэсць германскiх карпусоѓ, але было ѓжо позна.
  Рускiя ѓжо ѓзялi Кракаѓ i акружылi Будапешт. А тут яшчэ i Балгарыя, якую спрабавалi схiлiць немцы да сябе, аб'явiла вайну Турцыi.
  I яшчэ горш аказалася, калi, адчуѓшы што немцам капут на Аѓстра-Венгрыю напала Iталiя. I што самае непрыемнае, пакрыѓджаная рускiмi Японiя, атакавала нямецкiя ѓладаннi ѓ Цiхiм акiяне.
  Праѓда яна крыху запазнiлася, бо большая частка нямецкiх калонiй ужо была захоплена адмiралам Калчаком, якi вельмi паспяхова камандаваѓ Цiхаакiянскай эскадрай.
  Так што Японiя зноѓ засталася з носам, аб'явiѓшы вайну Германii i з вялiкiм спазненнем.
  Але затое не адчынiла другi фронт з Расеяй.
  Немцы сталi перакiдваць войскi на ѓсход. Але ѓжо саюзнiкi скарысталiся аслабленнем немцаѓ i перайшлi ѓ наступленне ѓ Бельгii.
  I сталi прарывацца наперад.
  Сiтуацыю ѓскладнiла i тое, што Аѓстра-Венгрыя фактычна распалася i ѓжо не аказвала сур'ёзнага супрацiву. I немцы ѓводзiлi свае войскi ѓ бой часткамi i цярпелi паражэнне за паразай.
  Танк "Месяц"-2 апынуѓся вельмi ѓдалым. Яго манеѓры па тылах немцам валодалi разбуральнай сiлай. А царская кавалерыя была самай лепшай у свеце.
  I ѓсё кiравалася на рэдкасць умела i былi мiнiмум блытанiны. Царскае войска наступала i брала горад за горадам.
  Вось ужо Курапаткiн падышоѓ да Одэра, а Брусiлаѓ увогуле прарваѓся да Вены.
  I Аѓстра-Венгрыя капiтулявала.
  Немцы ж на Одэры паспрабавалi арганiзаваць больш-менш трывалую абарону. Але гэта iм не надта ѓдавалася.
  А на захадзе саюзнiкi ѓзялi Брусель - чарговае немалое дасягненне каалiцыi.
  Тут кайзер Вiльгельм зразумеѓ, што ягонае становiшча безнадзейнае i папрасiѓ мiру.
  I 25 лiстапада 1914 гады баявыя дзеяннi спынiлiся на руска-германскiм фронце. Якраз расейскiя войскi ѓжо акружалi Берлiн.
  На моры таксама было яшчэ пара бiтваѓ, дабiваючы флот кайзера.
  Вайна завяршылася за некалькi месяцаѓ. Але яшчэ пакуль не разбiта Турцыя.
  I на яе i пераключылiся рускiя войскi.
  А Алег Рыбачэнка пералёт з Балтыкi на аэраплане. I улiчваючы яго фенаменальную трапнасць, хлопчыка паставiлi ѓ дванаццацiцалевай прылады браняносца "Пацёмкiн".
  У гэтай гiсторыi бунту матросаѓ не адбылося. I браняносец замест сумнай славы бунтара, заслужыѓ сабе ратную славу.
  Асманская эскадра вядома ж не пара нямецкай па ѓсiх паказчыках.
  Хлапчук нават на моры паспеѓ толькi некалькi разоѓ стрэлiць, топячы турэцкiя судны.
  А потым ужо iшоѓ пераслед.
  I дзёрзкая высадка дэсанта ѓ Стамбуле.
  Акрамя Алега Рыбачэнкi на сушу высадзiлiся i дзяѓчынкi.
  Наташа, Зоя, Аѓгустына, Святлана беглi на турам мiльгаючы босымi, круглымi пяткамi.
  I штабнавалi па асманах.
  Хлапчук меѓ у руках дзве штурмавыя вiнтоѓкi, i трапна страляючы, праспяваѓ:
  - Пiянер усiх готам,
  Усiх утопiм як катоѓ!
  Наташка пацвердзiла з лютасцю ведучы агонь:
  - Зразумела ѓтопiм!
  I яе голая пятка падкiнула прэзент смерцi. Вось гэта дзеѓкi былi - проста хадзячае разбурэнне.
  Зоя ѓ пеѓчай манеры, прабiваючы наскрозь турак, адзначыла:
  - З намi Бог!
  Аѓгусцiна, зразаючы турак, адзначыла:
  - I гэты Бог Белы!
  Святлана, прабiваючы ѓдарам босы ногi, скiвiцу асману, буркнула:
  - Наш Бог самы белы ѓ свеце!
  Наташа, строчачы па турках, выказалася:
  - Усё гэта наша Зямля, усё гэта мы!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак яшчэ адну разбуральнай сiлы гранату.
  Зоя, строчачы па асманах, выдала:
  - За Русь-матухну!
  I босымi пальчыкамi ножак, зноѓ шпурне нешта забойнае.
  Затым Аѓгусцiна дзюбанула, чымсьцi разбуральным, нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку самаробнай базукi, i пiскнула:
  - За Айчыну, нашу мацi!
  I Святлана дадала, крышачы працiѓнiка, i секануѓшы мячамi:
  - За святую Радзiму!
  I дзяѓчына паказала сваю мову.
  Вось гэта сапраѓды была надзвычай баявая каманда. Супраць якой ворагам не выстаяць.
  I паѓ Стамбул, i Турцыя капiтулявала яшчэ да Новага года.
  Алег Рыбачэнка атрымаѓ пагоны капiтана трэцяга рангу, што хлопчыка гадоѓ дзесяцi з выгляду нядрэнна. Дарэчы, ён быѓ такiм як сам у гадоѓ дзесяць, а рэальна ён буйны дзяцюк, i выглядаѓ не такiм ужо карлiкам. Амаль у iм было паѓтара метра. Дакладней метр сорак пяць сантыметраѓ.
  Улiчваючы, што яшчэ не было пакалення акселератаѓ, дык Алег Рыбачэнка мог сысцi i за падлетка. I таму афiцэра яму далечы. А таксама пасля заканчэння вайны, ён асабiста з рукi iмператара Мiкалая другога атрымаѓ Георгiеѓскi крыж з золата i з дыяментамi i з бантам. I гэта была найвышэйшая на той момант i новая салдацкая ѓзнагарода.
  Алег Рыбачэнка быѓ проста шчаслiвы. Такая ѓ яго была цудоѓная i крутая перамога.
  Царская Расiя i саюзнiкi падзялiлi Турцыю. I яна знiкла з карты свету.
  Малая Азiя, поѓнач i цэнтр Iрака, пралiвы i Стамбул адышлi да Расii. Крыху атрымала турэцкай зямлi на Балканах i Балгарыя. Сiрыя адышла да Францыi. Палестына i частка Саудаѓскай Аравii да Брытанii, як i поѓдзень Iрака якi ангельцы паспелi захапiць.
  Такiм чынам Брытанiя стала мацнейшай калонiямi, забраѓшы сабе i нямецкiя.
  Расiя атрымала ад немцаѓ Клайпедскую вобласць, Познань, Данцыг, частку земляѓ каля Одэра. I плюс яшчэ i рэпарацый.
  Больш за ѓсё Расiя атрымала ад Аѓстра-Венгрыi. Кракаѓ i землi ѓвайшлi ѓ царства польскае, Галiцыя i Букавiна ѓ Расiю. Чэхаславакiя i Венгрыя сталi царствамi на чале з Мiкалаем Другiм i таксама ѓ Расii. Узнiкла таксама i Югаславiя - фармальна незалежная, але васал Расii. Румынiя таксама пагадзiлася на заступнiцтва Расii, у абмен на Трансiльванiю.
  Незалежная Аѓстрыя стала зусiм маленькай. I сёе-тое змагла атрымаць i Iталiя.
  Францыя вярнула сабе што раней у яе забрала Нямеччына, як i Данiя.
  Плюс яшчэ частка нямецкiх земляѓ была часова акупаваная.
  Усе атрымалi шмат. Расiя забрала калонii немцаѓ у Цiхiм акiяне, акрамя пары астравоѓ, перададзеных Японii. Намiбiя стала англiйскай калонiяй, дакладней часткай дамiнiёна ПАР.
  Усiх гэта задаволiла. Больш за ѓсё спрэчак было па рэпарацый. Расея патрабавала сабе вялiкую долю.
  Так-сяк i тут быѓ дасягнуты кампрамiс.
  Надышоѓ час мiру. Але малыя войны ѓсё яшчэ вялiся. У прыватнасцi Расiя, Брытанiя i Францыя вырашылi падзялiць спачатку Саудаѓскую Аравiю, якая i так была ѓсечана.
  Вайна там была кароткай i лёгкай.
  Алег Рыбачэнка i дзяѓчаты праѓда некаторы час бегалi басанож па пустынi i лавiлi шэйха - маршалка супрацiву.
  Калi злавiлi, пасля хуткаплыннага бою дзяѓчыны, прымусiлi яго цалаваць iм босыя пяткi.
  Потым вайна з Iранам. Расея i Брытанiя падзялiлi i гэтую краiну. Таксама гэта была вельмi цiкавая iдэя.
  Алег Рыбачэнка i Наташа з камандай дзяѓчынак атакавалi Iран.
  Хлопчык секануѓ мячамi зносячы галовы персам i вымавiѓ:
  - Слава эпосе вялiкай зары!
  Наташа адзначыла, скалячы зубкi, i трасучы пунсовымi саскамi:
  - Слава цару Мiкалаю Другому!
  Зоя, секчы персаѓ, i босымi пальчыкамi ножак шпурляючы гранаты, прапiшчала:
  - Слава Радзiме нашай!
  I голая, круглая пятка дзяѓчыны шпурнула гарошынку смерцi.
  Аѓгусцiна дзюбанула, нацiснуѓшы рубiнавым саском нам кнопку базукi i вякнула:
  - Слава Брусiлаву!
  Святлана, шпурнуѓшы босымi пальчыкамi ножак важкую гранату, i агрэсiѓна выскаляючыся, прабуркавала:
  - За Вялiкую Ладу!
  Дзяѓчаты ѓзялiся за iранскае войска капiтальна.
  А тут яшчэ ѓ бой пайшлi i танкi.
  На гэты раз цяжэйшы танк сканструяваны сынам Мендзялеева з гарматамi.
  Алена, Лiзавета, Кацярына i Еѓфрасiння едуць на гэтым танку.
  I дзяѓчыны зразумела басанож i ѓ бiкiнi.
  Едуць сабе i напяваюць:
  - Руская гарэлка што ты нарабiла,
  Руская гарэлка - ты мяне загубiла!
  Руская гарэлка, на абед селядзец!
  Добрая ѓ весялосць - цяжкая ѓ пахмелле!
  А з неба яшчэ i Альбiна голай пяткай на педаль нацiсне i на галовы войска шаха яшчэ бомбы скiне i "Iллi Мурамца"-3. I тут нiкому не выстаяць.
  Дзiва Iран разграмiлi гуляючы.
  I таксама падзялiлi ѓзяѓшы сабе поѓнач, цэнтр i частку ѓзбярэжжа. Пасля чаго Расiя нарэшце атрымала доѓгачаканы выхад да Iндыйскага акiяна.
  Але яшчэ гiсторыя з войнамi не скончылася.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Царская Расiя перажывала бурны эканамiчны ѓздым. А мiр быѓ амаль цалкам падзелены памiж вялiкiмi дзяржавамi, якiя пакуль не планавалi сябар з сябрам ваяваць, а проста пераварвалi iзноѓ набытае.
  Адной з апошнiх пакуль што незалежных краiн, заставаѓся Аѓганiстан. Англiя ѓ 1918 г. пачала там вайну, але яна пайшла няѓдала. I царская Расiя вырашыла гэты край уключыць у склад шырокай iмперыi. Заадно каб атрымаць агульную мяжу з Iндыяй, на якую кiдалi прагныя погляды чыноѓнiкi Мiкалая Другога.
  Пакуль яшчэ нiхто не хацеѓ уступаць. Алег Рыбачэнка i каманда дзяѓчынак i карабля пераправiлiся на сушу, каб там ваяваць з войскам Афганскага караля.
  Яны хацелi новых ордэнаѓ i славы. Акрамя таго тэлевiзараѓ i кампутараѓ пакуль няма, i з забаѓкам горай, чым у дваццаць першым стагоддзi. Няѓжо што ѓ цырк схадзiць, або ѓ тэатр. Нават у кiно фiльмы пакуль нямыя i чорна-белыя.
  А вось цырк падобны, i не так моцна адрознiваецца ад сучаснага. Але ж кожны дзень туды хадзiць не будзеш.
  А вось вайна - гэтая цiкавая забаѓка. Асаблiва калi ты несмяротны i цябе забiць не могуць.
  Зразумела, Алег Рыбачэнка вельмi рады адправiцца пакараць Аѓганiстан. I дзяѓчаты таксама хочуць бiцца. А наступная вайна пакуль не хутка.
  Германiю раззброiлi, а Брытанiя i Францыя пакуль на ражон не лезуць. Так што з iмi сашчапiцца вялiкага жадання ѓ цара Мiкалая пакуль няма.
  З магчымых напрамкаѓ экспансii Расii - яшчэ i Кiтай, якi пакуль яшчэ не зусiм падзелены памiж моцным дзяржавамi.
  Там ужо адукаваная - Жэлтарасiя, i яе хацелася б пашырыць на практычна ѓвесь Кiтай. Што, зрэшты, пакуль выглядае як мара.
  Але улiчваючы сiлу царскай Расii - мара цалкам рэальная. А пакуль у Аѓганiстан.
  Хлопчык i батальён дзяѓчат у бiкiнi бягуць басанож па горных стромах.
  Вось яны ѓступаюць у бой з маджахедамi.
  Алег Рыбачэнка дае чаргу з аѓтамата, i босымi пальчыкамi ножак шпурляе забойнай сiлы гранату.
  Падаюць разарваныя маджахеды. А хлапчук крычыць:
  - На славу бацюшкi-цара, нарадзiлiся адважнымi не дарма!
  Наташа таксама вядзе агонь i босымi пальчыкамi ножак кiдае цытрыну, пасля чаго гарлапанiць:
  - За Русь-Матухну!
  Зоя, страляючы па ваярах шаха, i выкошваючы iх венiкам, паддала голай пяткай прэзент смерцi i пiскнула:
  - За рускую Багiню Ладу!
  Аѓгусцiна строча па працiѓнiку са штурмавой вiнтоѓкi, найноѓшага калiбра, i таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, прарычэла:
  - За нашу ѓдарную моц!
  Святлана - гэтая дзяѓчыны без прымхаѓ з шавялюрай колеру вясновага снега i вялiкай фантазiяй, кiнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак смерцi i пiскнула:
  - За вялiкiя iдэi царскага камунiзму!
  Алег Рыбачэнка, якi меѓ i мiнулае жыццё немалое, i ѓжо ѓ гэтым стагоддзi пражыѓ гадоѓ пятнаццаць у дзiцячым, несмяротным целе, заѓважыѓ:
  - А цi сумяшчальны камунiзм з царом?
  Наташа лагiчна заѓважыла, кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi i раздзiраючы афганцаѓ:
  - Усё немагчымае магчыма - ведаю дакладна!
  Зоя, скошваючы салдат шаха, i строчачы па непрыяцелю з ручнога пiсталет-кулямёта, буркнула:
  - У душы iмкнемся сваёй страсцю бязгрэшнай!
  Аѓгусцiна чые медна-чырвоныя валасы луналi, нiбы баявы, пралетарскi сцяг, прачырыкала:
  - Слава нашай Радзiме i яе цудам!
  I пасля чаго кiнула босымi пальчыкамi ножак вельмi нават забойны прэзент смерцi.
  Святлана, выкошваючы афганцаѓ i нагрувашчваючы горы з трупаѓ, з натхненнем прабуркавала:
  - У iмя матухны-Расii!
  I яе голая, круглая, ружовая пятка як паддасць каласальнай сiлы разбурэнне i знiшчэнне.
  Вось гэта дзяѓчаты ѓ бiкiнi ѓзялiся за войска шаха i супраць iх нiякая моц у свеце не выстаiць.
  А вось ваяѓнiцы едуць на двух найноѓшых танках "Месяц"-4.
  Машыны з чатырма кулямётамi кожная, i больш дасканалымi рухавiкамi, што дазвалялi iм развiваць хуткасць у шэсцьдзесят кiламетраѓ на шашы, i сорак пры ракадзе. А браня была тоѓшчы i лепшай якасцi, чым на ранейшых мадэлях.
  Зразумела Лiзавета i Алена былi амаль голыя, i босыя. I кiравалi машынай вельмi нават упэѓнена.
  Лiзавета, ведучы агонь з кулямётаѓ, прачырыкала:
  - Мiкалай вялiкi мiсiя - найвялiкшы цар цароѓ!
  Кацярына, разносячы воiнаѓ шаха, праспявала:
  -Памiж зорак трывожна б'ецца пульс Зямлi,
  Палi крышталь зiхацяць - абросiлi...
  Я берагу спакой роднай сям'i -
  Служачы ѓсiм сэрцам - мацi-Расii!
  I дзяѓчынка як нацiсне на педаль голай, круглай пяткай.
  Вось гэта дзяѓчынкi - проста супер.
  Алена i Еѓфрасiння таксама б'юцца адчайна. I супраць гэтых дзяѓчынак нiкому не выстаяць.
  Алена як лупане па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ, точаных ножак i праворкуе:
  - Слава камунiзму часам!
  Еѓфрасiння, дзюбануѓшы па войсках шаха пры дапамозе голай, дзявочай пяткi, i вякнула:
  - Слава ѓсiм цудоѓным царам!
  I дзяѓчынкi хорам праспявалi, тупаючы босымi ножкамi:
  - Слава Расii, слава,
  Танкi рвуцца наперад...
  Дзяѓчат амаль без адзення,
  Вiтае рускi народ!
  Вось так на двух танках з кулямётамi ваяѓнiцы разышлiся не на жарт. I разбуралi афганцаѓ капiтальна.
  А тут яшчэ i з паветра як сталi насядаць баявыя самалёты. У тым лiку i "Дабрыня Мiкiцiч" з шасцю рухавiкамi, i рэкорднай бомбавай нагрузкай.
  I Настасся Ведзьмакова голай, круглай, ружовай пяткай на педаль нацiсне.
  I з улоння бамбавiка як возьмуць i вываляцца забойныя i разбуральныя бомбы.
  А Анастасiя возьме i засьпявае:
  - Няма выдатней Радзiмы-Расii,
  За яе змагайся i не трусь...
  У светабудовы дзевак няма прыгажэй
  Усе сусвету паходня святла Русь!
  Акулiна Арлова, радок па маджахедах шаха з кулямётаѓ "Дабрынi Мiкiцiча", дадала:
  - Для Радзiмы прыгажэй няма слоѓ,
  Прыцiснуѓшы да грудзей трохкаляровы сцяг перамогi...
  Будзь вiцязь рускi ты баях гатовы
  Жыць за мару, што падарылi дзяды!
  Мiрабела Магнiтная лупанула па афганскiх войсках. I скасiла iх масай.
  I таксама дзюбанула з агнямёту. I выпалiла масу душманаѓ, спалiѓшы iх дашчэнту.
  Пасля чаго праспявала:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце,
  Ворагаѓ усiх замочым у сарцiры!
  I дзяѓчына паказала мову. I падмiргнула напарнiцам.
  Вось там самалёты царскай Расii малоцяць маджахедаѓ. I скiдаюць бомбы i напалм.
  Нядрэнна ваююць i танкi цяжэйшыя, але з добрай праходнасцю i магутнымi маторамi. У прыватнасцi найноѓшы НР-2 вагой пяцьдзесят тон, якi разбурае ворага. НР - пераводзiцца - "Мiкалай Раманаѓ".
  Гэта першая эксперыментальная мадэль танка з двума фугаснымi гарматамi i шасцю кулямётамi.
  I як ён разбурае афганскiя войскi караля.
  I дзяѓчаты пры гэтым скаляць зубкi ѓнутры танка i рагочуць.
  Алёнка робiць стрэл пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i верашчыць ва ѓсю глотку:
  - Слава бацюшку-цару!
  I iншыя дзяѓчаты крычаць:
  - Слава!
  I iх танк узбягае па стромах.
  А за iмi мiльгаючы голымi пятачкамi iмчацца дзяѓчынкi ѓ адных трусiках i iх рубiнаѓ соску зiхацяць на сонца.
  Вось гэта дзяѓчыны - амаль зусiм аголеныя, i iх грудзей такiя апетытныя.
  Анюта босымi пальчыкамi ножак наводзiць кулямёты i разбурае афганцаѓ, папiскваючы i рыкаючы:
  - За Расiю нашу мацi!
  I рухаецца танк, i душыць душманаѓ. Вось там дзяѓчаты вельмi лiхiя.
  Ала раве ѓ азарце:
  - А ѓ бой атакуюць дзяѓчаты лiхiя,
  За намi Расея, за намi Расея!
  Вось гэта дзяѓчынка такая рудая i крутая.
  Марыя таксама малоцiць па войсках караля i пiшчыць:
  - У iмя святой Русi!
  Алiмпiяда заводзiцца i разбурае непрыяцеляѓ з сiлай. I голай пяткай па непрыяцелю як рушыць.
  I ляцiць снарад з забойнай амплiтудай...
  Войска афганскага караля часткова знiшчана, а часткова разбеглася.
  I тупаючы босымi ножкамi дзяѓчынкi ѓвайшлi ѓ Кабул. I вось яны далей рухаюцца па Аѓганiстане.
  Алег Рыбачэнка пераследуе супернiка. Разам з вечнай дзяѓчынкай Маргарытай Коршунавай яны нагналi войска шэйха.
  I вось хлопчык i дзяѓчынка сякуць шаблямi. I сякуць маджахедаѓ са ѓсёй сваёй лютасцю.
  Хлапчук шпурнуѓ босымi пальчыкамi ножак гарошынку, i разарваѓ тузiн салдат шэйха.
  I зароѓ:
  - Цар наш Мiкалай,
  Шырэй рот не разявай!
  Маргарыта дзейнiчае вельмi агрэсiѓна. Праводзiць млын. Босымi пальчыкамi ножак шпурляе гарошынку i раве:
  - За царскi камунiзм!
  А затым дзецi возьмуць i хорам як засвiшчуць. I вароны лiтаральна аглушаныя i сыплюцца нiбы дождж на галовы афганцам. I гэта вельмi крута.
  Алег Рыбачэнка сячэ непрыяцеляѓ i раве:
  - За iдэi камунiзму i трыѓмф лiчы царызму!
  I зноѓ як накiнецца на супернiка.
  I мячы хлопчыка непрыяцеля сякуць нiбы капусту.
  Вось яго дзiѓная атака.
  I зноѓ свiст з варонамi, якiя страцiлi прытомнасць.
  Пакуль яшчэ яны вядуць у лiку. I нават iх перавага нарастае.
  Маргарыта папiсквае i раве:
  - Слава рускiм волатамi!
  I голай пяткай дзяѓчынка кiнула падарунак анiгiляцыi.
  Вось такая яна баявая прыгажуня.
  Хаця яшчэ i дзiця. А некалi была дарослай, i нават пажылой жанчынай. Але таксама купiла сабе неѓмiручасць i атрымала вечнае юнацтва. Праѓда, пакуль на сто гадоѓ яна дзяѓчынка. А потым праѓда можа i выгадуй. А пакуль яна служыць у расейскiм войску. I таксама супермэн.
  А паколькi ѓ адрозненне ад Алега Рыбачэнкi дадзеная пiсьменнiца кампутарнымi гульнямi не захаплялася, дык ёй нашмат лягчэй. Вось ваяваць падабацца канешне.
  Несмяротныя дзецi сябры. Дзiѓна неяк быць дарослымi, i нават мець нямала год i стаць зусiм юнымi.
  I мысленне стала больш дзiцячым, хаця памяць i асоба цалкам захавалiся.
  I гэта трэба сказаць вельмi нават здорава.
  Маргарыта i Алег голымi, дзiцячымi пяткамi шпурляюць выбухны пакет, i разносяць шэйха на кавалкi. I з асяроддзем яго скончана. Затым сякуць мячамi непрыяцеляѓ. I гэта iх вельмi баявое хрышчэнне. А потым зноѓ як засвiшчаць...
  Вароны падаюць на галовы маджахедаѓ, i прабiваюць iм без усялякiх праблем чэрапа.
  Алег раве, зразаючы супернiкаѓ:
  - Маргарыта - акно адчынена!
  I зноѓ сячэ млын, ссякаючы апошнiя галовы.
  Вось расейскiя войскi занялi i Кандагар. Жадаючых ваяваць з непераможным войскам цара Мiкалая Другога становiцца ѓсё менш i менш.
  Вось ужо i iншыя гарады здаюцца без бою. Або амаль без бою.
  Толькi па гарах яшчэ дзейнiчаюць асобныя банды.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава якраз сталi паляваць за падобнай бандай.
  Хлопчык i дзяѓчынка секлi адважных воiнаѓ Алаха. I дзейнiчалi з усёй неверагоднай дзёрзкасцю.
  Несмяротнае дзiця шпурнула голай пяткай гранату, разарвала супернiкаѓ i пiскнула:
  - За новы СССР!
  Маргарыта, размахваючы мячамi i адсякаючы галовы, прасiпела.
  - За новыя рубяжы!
  I босая пятка дзяѓчынкi кiнула каласальнае разбурэнне, раздзiраючы ворагаѓ.
  I вось дзецi зноѓ свiшчуць i на галовы маджахедаѓ падаюць шматлiкiя, аглушаныя вароны.
  I гэтая банда знiшчана. Усё зроблена вельмi нават лiха.
  Аѓганiстан як бы захоплены... Яшчэ некалькi дробных банд было несмяротнымi дзецьмi знiшчана.
  За гэта яны атрымалi грошы i новыя чыны. Народ Аѓганiстана вырашыѓ скарыцца новаму цару. I пакуль iм жылося зусiм нядрэнна.
  Амаль адразу ж стала будавацца чыгунка да Iндыi.
  Брытанiя атрымала сабе чыста сiмвалiчны кавалак Аѓганiстана, але абвясцiла аб сваёй перамозе.
  А Алег Рыбачэнка i Маргарыта пераехалi ѓ Манчжурыю. Там пакуль спакойна.
  Але крыху паѓднёвей успыхнула паѓстанне камунiстаѓ. I спроба прывесцi ѓладу чырвоных у Кiтаi.
  Афiцыйны ѓрад Паднябеснай iмперыi звярнуѓся за дапамогай да царскай Расii.
  А паѓстанне ѓсё шырылася i шырылася. I войскi Чырвонай Армii нават авалодалi Пекiнам.
  Руская армiя рушыла ѓ наступ. З мора насоѓваѓся флот на чале з
  Калчаком. А ён годны пераемнiк адмiрала Макарава. I ѓпэѓнена разбурае Чырвоную Армiю Кiтая.
  I дзяѓчынкi з мора вядуць агонь i выпускаюць вялiкай, забойнай сiлы снарады.
  I голыя, круглыя пятачкi дзяѓчынак мiльгаюць. I яны страляюць з прылад крэйсераѓ i лiнкораѓ.
  Бегаюць ваяѓнiцы iмклiва. Баявая Ганна аддае загады. I спрацоѓвае артылерыя.
  Веранiка - гэтая дзяѓчына марскi афiцэр таксама аддае каманды, будучы толькi ѓ трусiках i з тонкай палоскай тканiны на грудзях.
  I па яе камандзе гарматы шаснаццаць дзюймаѓ спрацоѓваюць. I раздзiраюць парты Пекiна.
  Алег Рыбачэнка, як заѓсёды, у баi... Ён такi мiленькi, мускулiсты хлопчык у шортах. I сячэ кiтайскiя войскi з энтузiязмам. Вось гэта жорсткiя праходзяць баi.
  Маргарыта таксама змагаецца з вялiкай эфектыѓнасцю. I сячэ мячамi адважных ваяроѓ паднябеснай iмперыi.
  Дзяѓчынка, змагаючыся з супернiкам i махаючы мячамi, ад чаго злятаюць галовы, заспявала;
  Расiя найвялiкшая з краiн,
  Выдатная вялiкая Айчына...
  Таварыш Сталiн - гэта iдэал,
  Пабудуем хутка шчасце камунiзму!
  
  Пакуль у нас, аднак род цароѓ,
  Раманавы Расiяй кiруюць...
  Айчыны супернiка разбi,
  Хай перамагае Авель, а не Каiн!
  
  Хай будзе Мiкалай вялiкi цар,
  Удачлiвым у бiтвах i здзяйсненнях...
  Ты за Расею арды перамагай,
  Так будзе аб дзяржаве меркаванне!
  
  За Мiкалая я падпiску дам,
  Не дапушчу крыѓды самадзержцу...
  Хай з неба льецца на людзей напалм,
  Не выпушчу паверце я надзею!
  
  Мы рускiя вялiкiя арлы,
  Здольны заваяваць прастор сусвету.
  Сцiплыя i разам з тым павер ганарлiвыя,
  Сваёю сiлай у лаянцы нязменнай!
  
  Дзяѓчынкi i хлапчукi ѓсё роѓна,
  Вельмi адважна вiцязi б'юцца...
  Расiя ты вялiкая даѓно -
  Не трэба нам у прыкрасцi ведайце дзьмуцца!
  
  Вакол дзяѓчынак легiён ворагаѓ,
  Але адважна яны зласлiвых нiшчаць...
  У нас суцэль хапае кулакоѓ,
  Мы заваюем сабе месца ѓ раi!
  
  Няхай наша доля будзе высокая,
  I стане Русь нечувана багатай...
  Ты не глядзi на дзевак пагардлiва,
  Яны стройныя i зусiм не гарбаты!
  
  У iмя нашай Радзiмы зорка,
  Няхай камунiзму ярка заззяе...
  Споѓнiцца вялiкая мара,
  Прырода будзе ѓ бясконцым траѓнi!
  
  Усё вельмi пышным колерам расквiтнее,
  Усё будзе вельмi яркiм, чыстым...
  Перамог адкрыем бязмежны рахунак,
  У iмя верце сцяг камунiзму!
  
  Якiя людзi кiруюць на зямлi,
  Тыя для Айчына даражэйшыя...
  Хоць часам хаваецца ѓ цемры,
  Здольныя моцна ѓразаць мы па морды!
  
  Люблю я Белабога i Хрыста,
  I Ладу, i Марыю пачытаю...
  Любоѓ да Расii як крышталь чыстая,
  За яе змагаюся i адважваюся!
  
  У Iмя Рода, дзеля ѓсiх людзей,
  Пойдзем мы калi трэба Галгофу...
  Знiкне ѓ пекле шалёны злыдзень,
  I супостаты веру хутка здохнуць!
  
  Чым Русь цудоѓная i ведаю i моцная,
  Што ѓ ёй адважныя дзяѓчынкi i хлапчукi...
  Няхай атакуе ѓ сiле Сатана,
  У нас пойдуць цудоѓныя справункi!
  
  Ня верце хто хавае нашу Русь,
  Яны розумам вы ведайце недалёкiя...
  А ты бярыся i папросту не трусь,
  I надзiмаючы ѓ лаянцы адважна шчокi!
  
  Ваяѓнiцы смелыя павер,
  Адважны, адважныя ѓ танцы велiчныя...
  Часам нас атакуе злосны звер,
  Але няма мацней за рускую ведайце славы!
  
  Вось наша Радзiма зараз ужо квiтнее,
  Такiм паверце пышным Рода колерам...
  Перамог адкрылi бязмежны рахунак,
  I гераiчнасцi подзвiгi апеты!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Працэс заваявання Кiтая - гэта доѓгi, краiна вялiкая i вельмi густа заселена. I баi тамака iдуць з вялiкай iнтэнсiѓнасцю.
  Алег Рыбачэнка сячэ мячамi кiтайцаѓ. Затым шпурляе ѓ iх босымi, дзiцячымi ножкамi гарошынкi з самаробнай выбухоѓкай i спявае:
  - Радзiма мая -
  Кiруюць у ёй цары,
  Дружная сям'я,
  Злосных разарвi!
  Маргарыта Коршунава таксама разбурае войскi паднябеснай iмперыi. I праводзiць мячамi млын. I босымi пальчыкамi ножак кiдае гарошынкi смерцi.
  Дзяѓчынка спявае:
  -Слава камунiзму, слава....
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях
  Вiтае рускi народ!
  I несмяротныя дзецi як засвiшчаць. Вароны атрымлiваюць сардэчныя прыступы i аглушаныя падаюць на галовы кiтайцам. Вось гэта скажам так - дзецi-тэрмiнатары. I прабiваюць вароны дзюбамi чэрапа воiнам паднябеснай iмперыi.
  А тут яшчэ за кiтайцаѓ узялiся i iншыя дзяѓчынкi.
  Вось Наташка iх сячэ мячамi, i пунсовым саском нацiскае на кнопку базукi, выплёѓваючы снарад. I маса кiтайцаѓ падлятае ѓверх.
  I Наташка спявае, ва ѓсю глотку:
  - Слава часам камунiзму,
  Будзе канец пацыфiзму!
  I дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак, як запусцiць забойчую гранату, раздзiраючы супернiкаѓ.
  Зоя таксама змагаецца з вялiкiм энтузiязмам. I сячэ кiтайцаѓ мячамi без лiшнiх праблем.
  I босымi пальчыкамi ножак шпурляе забойнай сiлы гранаты. Вось гэта дзяѓчынка - проста супер.
  Затым клубнiчным саском грудзей як запусцiць разбуральны падарунак смерцi.
  I маса кiтайцаѓ падляцела ѓгару.
  Зоя ѓзяла i праспявала:
  - У iмя iдэй камунiзму,
  Мы бачым будучыню царскай краiны...
  I чырвонаму сцягу, нашай Айчыны,
  Мы будзем заѓсёды бясконца верныя!
  Аѓгусцiна таксама сячэ кiтайцаѓ. Яна дзяѓчына проста скажам класа супер.
  Рудая дзяѓчына кiнула голай пяткай забойную гранату, разарвала масу супернiкаѓ i прапiшчала:
  - За Расiю - нашу мацi!
  I рубiнава саском грудзей нацiснула на кнопку базукi. I выплюнула забойнай сiлы ракету. I столькi кiтайцаѓ узяло i зараз парвалася.
  Вось гэта дзяѓчынкi.
  Святлана таксама разбурала непрыяцеляѓ. I секла войскi паднябеснай iмперыi мячамi. I кiдала падарункi смерцi босымi пальчыкамi ножак. А пад канец як малiнавым саском выкiне забойны снарад смерцi.
  I заспявае:
  - Радзiма мая - гарады i мiлая,
  Радзiма мая - царская краiна!
  Вось гэта дзяѓчыны - самы выбiтны ѓ iх клас i магчымасцi. Супраць такiх вось дзяѓчынак не выстаяць.
  I яны так сякуць гэтых кiтайцаѓ без жалю i сумневаѓ.
  Аѓрора таксама тут змагаецца, i дзяѓчаты пiша па кiтайцах з аѓтамата. Вось гэта прыгажуня.
  I таксама пунсовым саском нацiскае на кнопку гранатамёта. I выпускае забойчую ракету. I масу супернiкаѓ зараз iрве i раздзiрае на дробныя часткi.
  Пасля чаго Аѓрора праспявала:
  - За найвялiкшы камунiзм,
  Толькi ѓверх нi кроку ѓнiз!
  Вось гэта дзяѓчынкi - гэта вельмi крута i агрэсiѓна.
  Мiрабела Магнiтная бамбiць па супернiку з паветра. Яна выкарыстоѓвае бiплан-штурмавiк. I як па кiтайцах ѓрэжа.
  I б'е iх без жалю. I пiша з кулямётаѓ вельмi хораша ѓкладваючы кiтайцаѓ штабелямi. I гэта яна робiць вельмi жвава. Голай пяткай нацiсне на педаль. I маса бомб як абрынецца на кiтайцаѓ.
  Мiрабела праспявала, скалячы зубкi:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце,
  I двойчы два не ёсць чатыры!
  Акулiна Арлова таксама з паветра па кiтайцах малоцiць. I робiць гэта вельмi пасьпяхова. I разбурае войскi паднябеснай iмперыi.
  I вось нацiснула пунсовым саском грудзей на кнопку, i вось ляцiць у кiтайцаѓ, iх раздзiраючы баявая ракета.
  Акулiна ѓзяла i праспявала:
  - Слава вялiкiм сэрцам,
  Будзем разбураць усiх ворагаѓ да канца!
  Анастасiя Вядзьмакова таксама грамiла кiтайцаѓ i рабiла гэта з каласальным энтузiязмам.
  Вось гэта дзяѓчына Анастасiя - проста супер!
  I босымi пальчыкамi ножак накiроѓвае на непрыяцеля, нешта забойнае.
  I вось дзяѓчына лалавым саском нацiснула на кнопку, i падаюць на кiтайцаѓ бамбёшкi. I вельмi агрэсiѓна яна выступае.
  I разбурае гэтых кiтайцаѓ забойнай сiлай.
  Анастасiя праспявала:
  - Будзем усiх мы раздзiраць,
  За Расiю нашу мацi!
  Вось зноѓ дзяѓчынкi ваююць з каласальнай лютасцю. Вось гэта баявы трыумвiрат.
  I ѓ небе iм няма роѓных. Але паветраных баёѓ мала - кiтайская авiяцыя слабая.
  Акулiна Арлова разбурала кiтайцаѓ на сушы, i пускала разрыѓныя снарады i спявала:
  - Раз, два, тры - кiтайцаѓ разарвi!
  Будзе слаѓны баль -
  Мы заваюем свет!
  Вось гэта баi суровыя i жорсткiя.
  Вось змагаецца на танку экiпаж Лiзаветы. Вось гэта дзяѓчына i яе каманда i, яны зноѓ у бiкiнi.
  Вось Лiзавета босымi пальчыкамi ножак нацiснула на кнопкi джойсцiка i прабуркавала:
  - Слава цару Мiкалаю Другому!
  Кацярына таксама пальнула, нацiснуѓшы пунсовым саском i дзiвячы кiтайцаѓ, i дасцiпна прабуркавала:
  - Слава суперадмiралу Макараву!
  Алена дзюбнула па непрыяцелю. Разарвала масу кiтайцаѓ пры дапамозе кулямётаѓ i вякнула:
  - За камунiзм цароѓ!
  Эѓфрасiння штабнавала па супернiку, i выкошвала воiнаѓ паднябеснай iмперыi, i спявала:
  - Слава Русi i Беламу Богу!
  Вось такiя яны баявыя дзяѓчынкi на спрытным i моцным танку. I разбурала iх каманда кiтайскую раць.
  Лiзавета дасцiпна заѓважыла, i разбурала працiѓнiкаѓ, вякнула:
  Сапраѓдны цар не той, хто ѓ кароне, а хто розумам не капялюш i хваткай не няѓклюда!
  Алена агрэсiѓна адзначыла i з лютасцю заявiла:
  - Хто мае пустую галаву, носячы карону, той тыповы капялюш, без цара ѓ галаве!
  Кацярына таксама дзюбанула, па кiтайцах, разарвала два тузiны салдат паднябеснай iмперыi i вымавiла:
  - Прашляпiѓшы краiну - дыктатар можа захаваць карону на башцы, але абавязкова страцiць твар!
  Еѓфрасiння круша кiтайцаѓ трапнымi стрэламi, i лiтаральна iх скошвала награбаючы горы трупаѓ.
  I пры гэтым вымавiла:
  - Лепш страцiць галаву ѓ доблесцi, чым застацца з носам у баязлiвасцi!
  Вось так дзяѓчынкi разбушавалiся. I пры гэтым яны амаль зусiм голыя, i босыя, i вельмi загарэлыя, са светлымi валасамi.
  Лiзавета, страляючы, заявiла:
  - Калi без цара ѓ галаве, то будзеш капелюшом што заѓсёды застаецца з носам!
  Кацярына, ведучы вельмi трапны агонь па супернiку, i выбiваючы масава кiтайцаѓ, буркнула:
  - Хто губляе пачуццё рэальнасцi застаецца з носам без мары!
  Алена агрэсiѓна адзначыла, страчачы па ворагах, i босымi пальчыкамi ножак нацiскаючы на кнопкi, i прабуркавала:
  - Жаночая ножка, калi босая, абуе любога мужчыну па гланды, i пакiне без порткаѓ агаляючы сваё цела!
  Еѓфрасiння, дзяѓбаючы супернiкаѓ i забiваючы кiтайцаѓ з апантанай сiлай, агрэсiѓна прымецiла:
  - Страцiѓшы сумленне ѓ пошуках залатых гор, можна пакiнуць ворага з носам, але ѓ самога за душой не застанецца i ламанага гроша!
  Дзяѓчынкi бiлiся адчайна i смела.
  Лiзавета падвяла вынiк, разбiѓшы снарадам кiтайскую гаѓбiцу:
  - Калi ѓ табе ѓ сэрцы Бог, а ѓ галаве цар, ты з'яѓляешся чалавекам з вялiкай лiтары!
  Ваяѓнiцы ваявалi i на iншых франтах.
  Алёнка штабнавала з кулямёта па кiтайцах. Выкошвала iх нiбы пшанiцу i завывала:
  - За вялiкага цара,
  Спадары дзякуючы!
  I босымi пальчыкамi ножак дзяѓчынка як шпурне забойнай сiлы гранату.
  Анюта, радок па супернiку, i голай, круглай пяткай паддаѓшы прэзент смерцi, выдала:
  - Слава эпосе камунiзму! Будзе з намi цар Мiкалай!
  I дзяѓчына рушыла кiтайскаму генералу ѓ падбародак локцем, i праверашчала:
  - За вялiкую Русь Сварога!
  Баявая Ала разбурала кiтайскiх салдат, выкошвала iх нiбы сярпом i вякнула:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  I яе босыя пальчыкi ножак кiнулi моцна забойны падарунак анiгiляцыi.
  Марыя таксама разбурае ворагаѓ з дзiкiм апломбам. I пiша з аѓтаматаѓ, пры гэтым напяваючы:
  - Наша Радзiма - наша мацi!
  Жадае дзяѓчына героем стаць!
  I босымi пальчыкамi ножак дзяѓчынка як шпурне разбуральны прэзент смерцi.
  А затым як нацiсне на кнопку базукi, сваiм пунсовым саском.
  Алiмпiяда замiнае кiтайцаѓ у парашок. Страчыць па iх з аѓтамата. I напявае:
  - Мы на табе як на вайне,
  А на вайне як на табе!
  I босыя пальчыкi ножак дзяѓчыны кiнулi выбухны пакет.
  Разарвала масу кiтайцаѓ у попел.
  Алiмпiяда таксама пальнула пры дапамозе клубнiчнага соску i праверашчала:
  - За мiр, за сяброѓства, за травень!
  Алёнка заѓважыла са смяшком:
  - А затым табе травень?
  Анюта, строчачы па кiтайцах, пiскнула:
  Лета, ах лета, лета зорнае будзь са мной!
  Ала дзюбнула па супернiку, разарвала крыху кiтайскiх салдат i прачырыкала:
  - За царскую iмперыю!
  I яе валасы нiбы палаючы пажар, здольны спалiць Рым. Вось гэта дзяѓчынка.
  Пяцёрка мяняе сваю пазiцыю. I пiша па ворагу з узмоцненым дыяпазонам.
  I затым дзяѓчынкi якраз усякуць з электрычных правадоѓ, i ток пайшоѓ,
  па ворагам. I кiтайцаѓ заiскрыла.
  А дзяѓчынкi як голымi пяткамi возьмуць i блiснуць. I зноѓ возьмуцца за Кiтайскае, доблеснае войска. А кiтайцы моцныя i адважныя. Гэта доблесны, шматлiкi народ.
  Але па iх Веранiка i Вiкторыя лупанулi з самалёта ракетамi. I разарвалi масу кiтайцаѓ. Дзяѓчыны баявыя, у адным бiкiнi i босыя. I голымi пяткамi дзяѓбаць па непрыяцелю, нацiскаючы на кнопкi.
  Акулiна Арлова таксама дзяѓбае кiтайцаѓ, без усялякага жалю крушаны непрыяцеляѓ.
  Акулiна босымi пальчыкамi нацiснула на кнопкi джойсцiка i ѓзяла дзюбанула па кiтайцах, разарвала iх i прачырыкала:
  - Слава бацюшку-цару!
  Анастасiя Вядзьмакова пацвердзiла:
  - Цару без умоѓна слава!
  Мiрабела Магнiтная паддала голай пяткай падарунак знiшчэння i праверашчала:
  - I за адмiрала Макарава вып'ем!
  I яе пунсовы сасок агалiѓся, i дзяѓчына ѓзяла i нацiснула на кнопку. I паляцелi ѓ кiтайцаѓ ракеты. I разарвалi мноства воiнаѓ паднябеснай iмперыi.
  Вось гэта дзеѓкi...
  А тут яшчэ за кiтайцаѓ узялiся дзяѓчынкi-нiндзя з Японii. I ваяѓнiцы зразумела, у адным бiкiнi i ножкi босыя.
  Дзяѓчына-нiндзя з сiнiмi валасамi, узяла i мячамi кiтайцаѓ секанула. I знесла галовы. I пасля таго босымi пальчыкамi ножак шпурнула гарошынку разбурэння. I зноѓ воiны паднябеснай iмперыi з адарванымi канечнасцямi паляцелi ѓ розныя бакi.
  Ваяѓнiца праспявала:
  - Слава Японii! Слава!
  Дзяѓчына-нiндзя з жоѓтымi валасамi з ворагамi дзярэцца. I сячэ iх без жалю мячамi. I яе босыя, хупавыя дзявочыя пальчыкi кiдаюць нешта зусiм разбуральнае. I лiтаральна раздзiраюць целы на часткi. I ваяѓнiца напявае:
  - Слава Японii, слава!
  Iрвуцца танкi ѓ перад,
  Дзяѓчынак, не ведаючы страху
  Вiтае - рускiх народ!
  Дзяѓчына-нiндзя з чырвонымi валасамi, таксама сячэ кiтайцаѓ. Яна ваяѓнiца вельмi агрэсiѓная. I рассякае супернiкаѓ да канца. I зноѓ пальчыкi такiя точаныя, панадлiвыя босых ножак шпурляюць бумерангi, якiя зносяць галовы, нiбы брытвай валасiнкi.
  I ваяѓнiца напявае:
  - Русь цара ж Мiхася,
  Свет пакарыла!
  Дзяѓчына-нiндзя з белымi валасамi, правяла мячамi зносячы галовы кiтайцамi. I гэтая дзяѓчына ѓ бiкiнi аказалася пiсанай прыгажуняй. I яе мячы проста супер. I босыя пальчыкi ножак, таксама кiнулi атрутныя iголкi, прабiваючы горла воiнам паднябеснай iмперыi.
  Дзяѓчына-нiндзя праспявала:
  - Японскi воiн смерцi н баiцца,
  Нас смерць на полi лаянцы не страшыць...
  За Русь святую будзе нiндзя бiцца
  I нават памiраючы - пераможа!
  Вось гэта дзяѓчынкi такiя амаль голенькiя i прыгожыя, i ножкi ѓ iх спакушаюць мужчын.
  А вось у бой зноѓ iдзе, дакладней бяжыць Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава. Зноѓ дзецi ваююць з дзiкай лютасцю i ашалеласцю.
  Вось хлопчык узмахвае мячамi i зразае з плеч кiтайцаѓ галовы.
  Алег прабуркаваѓ, i босымi пальчыкамi ножак кiнуѓ хлопчык гарошынкi разбурэння. Парваѓ ворагаѓ на часткi i праспяваѓ:
  Слава камунiзму, што будуе Мiкалай,
  Самы ён вялiкi i мудры цар!
  Дзяѓчынка, гэтая былая пiсьменнiца Маргарыта Коршунава, ссякаючы галовы кiтайцам, прабуркавала:
  - За Расiю i цара Мiкалая!
  I босымi пальчыкамi ножак юная ваяѓнiца як возьме i кiне бумеранг. I той, як праляцiць, i зрэжа галовы кiтайскiм салдатам. Вось гэта дзяѓчынка.
  Маргарыта ѓзяла i праспявала:
  Няма выдатней Радзiмы-Расii,
  У сусвеце лепшая краiна...
  Зоркi неба ѓ жэмчуг абросiлi,
  Зводзяць нават хiтры выгляд з розуму!
  Пасля чаго несмяротныя дзецi ѓзялi i засвiсталi ва ѓсе глоткi. I вось узялi вароны, атрымалi сардэчныя прыступы, i заваляѓшыся ѓ прытомнасць сталi падаць. I прабiваць галовы кiтайцам.
  Вось гэта дзецi, яны проста монстры i супер....
  I зноѓ давай секчы непрыяцеляѓ. I такiя тут баявыя i адважныя дзеѓкi што супер, вось пайшла Наташка ѓ атаку.
  Дзяѓчынка ѓзяла i дзюбанула з аѓтаматаѓ, i прачырыкала:
  - За камунiзм цара Мiкалая!
  Зоя пацвердзiла, падкiнуѓшы голай пяткай выбухны пакет з узрыѓчаткай.
  I ваяѓнiца праспявала:
  - За вялiкага цара,
  Бацюшку-гасудара!
  Аѓгусцiна рассякала ворагаѓ без усялякай слабасцi i жалю. I рудая ваяѓнiца ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак шпурнула нешта вельмi забойнае i разбуральнае. I вельмi забойна дзейнiчала вельмi крута.
  Аѓгусцiна правяла млын i пiскнула:
  - За Расiю i перамогу да канца!
  Святлана правяла мячамi вельмi агрэсiѓны млын мячамi. Ссекла ворагам галовы, склаѓшы iх у курган. I босымi пальчыкамi ножак, узяла i кiнула забойны падарунак смерцi.
  I зароѓ:
  - За царскi камунiзм!
  I дзяѓчаты зноѓ голымi, круглымi пяткамi як дзяѓбуць забойнымi гарошынкамi знiшчэння.
  I зноѓ спяюць:
  Мiкалай ты цар-месiя,
  Будзеш хутка ты ѓсемагутны!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  Вайна з Кiтаем працягвалася.
  Дзяѓчынкi падцягнулi новыя, больш магутныя бамбавiкi. I Анастасiя Вядзьмакова стала абвальваць на кiтайцаѓ магутныя ѓдары авiяцыi.
  Ваяѓнiца праспявала, нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак на кнопкi:
  Будзе людзям шчасце,
  Шчасце на стагоддзi...
  Мiкалая ѓлады -
  Сiла вялiкая!
  Акулiна Арлова, строчачы па супернiках, i выкошваючы кiтайцаѓ, агрэсiѓна праверашчала:
  - За славу iдэй камунiзму!
  Мiрабела Магнiтная пасылаючы зверху бомбы, i забiваючы кiтайцаѓ, дадала:
  - Будзе слава ѓ гэтым жыццi!
  Вось так дзяѓчынкi з паветра на паднябесную iмперыю наступаюць. I знiшчаюць доблесных салдат кiтайскага войска.
  Алёнка таксама ваюе. Лупiць дзяѓчына з аѓтамата. Выкошвае кiтайцаѓ, i пiшчыць:
  - Слава часам камунiзму!
  I босымi пальчыкамi ножак, як пашле прэзент смерцi ѓ ворага.
  Анюта страляе па кiтайцах, i вельмi трапна. Выкошвае iх i прамаѓляе са смакам:
  - Будзе радасць у сусвеце!
  I голай, круглай пяткай як падкiне гарошынку смерцi.
  I баявая Ала ваюе з дзiкiм азвярэннем. I яе мячы праводзяць млын i ссякаюць кiтайцам галовы. Дзяѓчына з лютасцю прамаѓляе, скалячы зубкi:
  - Нашай Расii мы прынясем каханне!
  I дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак шпурне нешта агрэсiѓнае i разбуральнае.
  Баявая Марыя зноѓ ваюе. I яе мячы такiя вострыя i вельмi забойчыя. I рэжуць плоць, нiбы распаленае жалеза алей.
  Дзяѓчына з залатымi валасамi, агрэсiѓна прамаѓляе, рассякаючы кiтайцаѓ, на часткi:
  - Русь-матухна з намi навекi!
  Б'ецца i Алiмпiяда. Вельмi буйная яна i мускулiстая дзяѓчына. Як узялася за кiтайцаѓ, i давай iх секчы, нiбы пшанiцу касой. Вось гэта дзеѓка, ну такая буйная, i агрэсiѓная.
  I таксама голай пяткай як паддасць бамбёшку. I масу супернiкаѓ зараз парве.
  А тут яшчэ i Наташка б'ецца. Дзяѓчына ѓ руках трымае агнямёт. I лупне па супернiку.
  Пайшла бруя полымя па кiтайцах. I iх цэлую сотню за раз спалiць. Вось гэта дзяѓчынка.
  А на кнопку агнямёта нацiсне пунсовым саском жаночых грудзей.
  I так гэта ѓсё вылiваецца.
  А яшчэ дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак шпурляе агрэсiѓнай сiлы лiмонкi.
  Ваяѓнiца праспявала:
  - За Русь святую - Айчыне слава!
  Зоя таксама ваюе з дзiкай сiлай пантэры. Яе клубнiчныя соску нацiскаюць на кнопкi i выкiдваюць электрычныя разрады з аѓтамата. Пасля чаго дзяѓчына прачырыкала:
  - За нашы новыя перамогi!
  I босымi пальчыкамi ножак, кiдае нешта зусiм забойнае. Вось гэта дзяѓчына - мядовая бландынка.
  Аѓгустына змагаючыся з ворагамi, i скошваючы iх нiбы касой, пасылаючы кулю за куляй, i ѓганяючы ѓ труну, прабуркавала:
  - За вялiкiя дасягненнi!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойны прэзент каласальнай сiлы.
  А затым дзяѓчына як нацiсне на кнопку зброi рубiнава саском грудзей, i разарве цэлы батальён непрыяцеляѓ.
  А вось i Святлана ѓ баi дзеѓка грозная. Вельмi агрэсiѓна ворагаѓ раскрыжоѓвае.
  I босымi пальчыкамi ножак вострыя, i тонкiя дыскi пасылае, у супернiкаѓ.
  I малiнавымi саскамi грудзей па ворагаѓ як урэжа, i iх капiтальна вынiшчыць. Столькi трупаѓ i знiшчаных кiтайцаѓ.
  Пасля чаго Святлана прабуркавала:
  - За Расiю i перамогу да канца!
  Вось гэта дзяѓчынкi самага вышэйшага пiлатажу. I ворагам яны ѓчынiлi фiгуральна знiшчэнне. I на iх усё сыплюць агнiстыя i электрычныя шматкi.
  Алiса i Анжалiка працуюць са снайперскiмi вiнтоѓкамi. Дзяѓчыны ледзь паспяваюць страляць i перазаражаць.
  Кiтайцаѓ вельмi ѓжо шмат. I iх так проста не перашчоѓкаць. I яны напiраюць жоѓтай, бясконцай хваляй.
  Алiса пальнула, прабiѓшы генерала i прачырыкала:
  - Колькi ж у нас працы!
  Анжалiка таксама трапна стрэлiла i пагадзiлася:
  - Вельмi шмат, але нас чакае перамога!
  I рыжая д'яблыца босымi пальчыкамi ножак запусцiла забойны падарунак смерцi.
  Алiса зноѓ стрэлiла, збiла лятальны апарат Кiтая. Дзяѓчына была настроена на тое, каб рашуча перамагаць.
  Вось у яе былi свае праблемы i комплексы.
  Алiса зноѓ стрэлiла, прычым дастаткова трапна i прабуркавала, скалячы зубкi:
  - Мы пакажам прыклад!
  I яе вочкi блiснулi маланкамi.
  Вось гэта сапраѓды дзяѓчаты разраду проста супер.
  I вось Алiса як стрэлiць i адразу трох кiтайцаѓ прабiла адна куля.
  I дзяѓчынка-бландынка босымi пальчыкамi ножак возьме i шпурне забойнай сiлы гранату знiшчэння.
  Вось гэта дзяѓчыны што разраду проста - супер.
  Аѓрора тым часам дзюбнула з гаѓбiцы. Парвала цэлы ѓзвод кiтайцаѓ i вякнула:
  - Не маю я на рахунак на свой сумневаѓ!
  I дзяѓчынка-прыгажуня ѓзяла i пунсовым саском грудзей нацiснула на кнопку. I зноѓ забойны снарад вялiкага калiбру ляцiць у ворага.
  Аѓрора ѓзяла i праспявала:
  У мяне на ворага,
  Сiла ёсць i напор...
  Але я ѓ шкуры быка -
  Вось i вестка размова!
  Яе напарнiца Агрыпiна, скалячы зубкi i круша якiя насядалi кiтайцаѓ з усмешкай выдала:
  - Гэй тарэра трымайся,
  Пачынаем разбег...
  Афрадыта дзяѓчына з залатымi валасамi i таксама ѓ бiкiнi i босая прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Беражы сваё жыццё,
  Цар звяроѓ чалавек!
  Агрыпiна пунсовым саском сваiх поѓных грудзей нацiснула на кнопку забойнай прылады i прачырыкала:
  - Мы б'ем трапна,
  Мы б'ем трапна -
  I мэта блiзкая!
  Афрадыта гэтая дзяѓчына пiсаная прыгажуня таксама лалавым саском грудзей як нацiсне на кнопку, i дзюбне па супернiку, i аглушальна смеючыся i скалячы зубкi
  - Апошнiя сiлы,
  Апошнiя сiлы -
  Круша ѓ ворага!
  Аѓрора хiхiкнула, i саданула ѓ непрыяцеля, пры дапамозе клубнiчнага соску грудзей. А затым дадала босымi пальчыкамi ножак.
  I накiравалася ѓ палёт баявая ракета.
  Дзяѓчына прачырыкала:
  Радуюцца трыбуны,
  Радуюцца трыбуны...
  I вось атакуюць,
  Галактыку гуны!
  На самой справе гэта ѓжо выглядае смешна, да крайнасцi.
  I вось у бой iдзе танк Лiзаветы. I на iм чатыры дзяѓчыны ѓ бiкiнi. I дзяѓчынкi ваююць адчайна.
  Лiзавета пальнула па кiтайцах пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкала:
  - У iмя вялiкай Русi!
  Кацярына таксама як урэжа па ваярах паднябеснай iмперыi. Як выкасiць iх у велiзарных колькасцях, i праворкуе, скалячы зубкi:
  - Слава рускiм Багам!
  I дзяѓчынка зноѓ нацiсне босы, круглай пяткай на якiя тырчаць кнопкi. Вось гэта дзеѓкi ѓ бiкiнi. Яны скажам так - проста супермэны-самкi. Вось паспрабуй супраць такiх выстаяць. Яны валодаюць фенаменальнай, касмiчнай сiлай.
  Алена як урэжа па ваярам паднябеснай iмперыi. Возьме i пагражае па непрыяцелях. А затым пунсовым саском нацiсне на кнопку джойсцiка, i проверещит:
  - Слава камунiзму рускiх цароѓ!
  I голай пяткай ѓрэжа па непрыяцелю.
  Еѓфрасiння таксама ѓ баях крутая. I па непрыяцелю дзюбне, з вялiзным азартам.
  I выб'е масу кiтайцаѓ, i прабуркуе:
  - Слава эпосе камунiзму Багоѓ!
  I тут яна таксама лалавы сасок прыменiць. I босымi пальчыкамi ножак на кнопачкi нацiсне. I разарве масу кiтайскiх салдат.
  Вось гэта дзяѓчынкi - агрэсiѓныя ѓ iх заскокi. I чацвёрка на танку возьме i дзюбне па ворагу снарадамi.
  I ѓ iх вялiкая, фенаменальная сiла.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава таксама мячамi так актыѓна i эфектыѓна працуюць, нiбы гэта прапелеры верталётаѓ.
  Хлопчык кiнуѓ босымi пальчыкамi ножак кавалачак антыматэрыi. Знiшчыѓ цэлы батальён кiтайцаѓ i прабуркаваѓ:
  - За велiч гаспадароѓ!
  Пасля чаго яго мячы правялi млын, ссякаючы галовы кiтайцам.
  Маргарыта Коршунава секла непрыяцеляѓ. Ссякала iм галовы, i скалячы зубкi прамаѓляла:
  - У славу царскага СССР!
  I зноѓ голай, круглай, дзiцячай пяткай як паддасць разбуральны падаруначак знiшчэння.
  Потым несмяротныя дзецi ѓзялi i засвiсталi. I павалiлiся аглушаныя свiстам вароны, прабiваючы чэрапа кiтайскiм салдатам.
  Маргарыта прачырыкала:
  Iдэi камунiзму,
  Круцейшы пацыфiзму!
  Вось гэта дзецi-монстры. Яны самыя крутыя i агрэсiѓныя ѓ свеце. Вось гэта дзецi-тэрмiнатары.
  Алег Рыбачэнка штабнаваѓ па ворагу, i сек мячамi. А затым возьме i дзюбне з агнямёту. I столькi кiтайцаѓ зараз згарыць. I ваяѓнiкi-дзецi на самым пiку.
  Хлопчык узяѓ i праспяваѓ:
  - Слава Расii, слава...
  Танкi кляпае дзяржава!
  I хлопчык гадоѓ дванаццацi на выгляд, узяѓ i босай пяткай паддаѓ гранату разбурэння, i масу разарваѓ кiтайскiх салдат.
  Юны ваяѓнiк быѓ поѓны сiл i энергii. I як знiшчала салдат паднябеснай iмперыi вечнае дзiця. У iм папросту фенаменальная, залiмiтавая сiла.
  Алег узяѓ i праспяваѓ:
  Ударым мацней,
  Пацягнем дружней!
  Мы адродзiм СССР,
  Пакажам свету ѓсiм прыклад!
  I хлопчык як плюне агеньчыкам, i цэлы батальён кiтайцаѓ зараз згарэѓ. I зароѓ:
  - I каб не было праблем!
  Маргарыта дасцiпна адзначыла, зразаючы непрыяцеляѓ, як лязом брытвы i прабуркавала:
  - За вялiкую Русь,
  Ты змагайся i не трусь!
  I босымi пальчыкамi ножак дзяѓчынка як запусцiць забойчую гарошынку татальнай гiбелi.
  Наташа зноѓ секла кiтайцаѓ з ашалеласцю i лютасцю.
  Столькi жоѓтых воiнаѓ завалiлася са ссечанымi галовамi.
  Вось гэта дзяѓчаты - якiя вельмi крутыя i баявыя.
  Наташка спачатку правяла прыём мячамi - матылёк-махаон. А затым узяла ѓ рукi агнямёт i як нацiсне пунсовым саском на кнопку. I нiбы фантан са спiны кiта, выкiне полымя, якая абвуглiвае кiтайцаѓ да костак.
  Дзяѓчына з блакiтнымi валасамi праспявала:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Зоя ѓзяла i таксама мячамi як возьме i сячэ. I босымi пальчыкамi ножак узяла, i шпурнула ляза брытвы. I замачыла масу кiтайцаѓ.
  Затым Зоя нацiснула малiнавым саском на кнопку агнямёту, i як выпалiць непрыяцеля з каласальным апломбам.
  Зоя ѓзяла i праспявала:
  Слава часу цароѓ,
  Цвiк мяцежнiку забi!
  I дзяѓчына давай цяглiцамi прэса пагульваць.
  Аѓгусцiна вельмi прыгожая баба. I яе валасы луналi па паветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак як возьме i кiне бумеранг знiшчэння.
  А затым узяла i рубiнава саском грудзей як падштурхнуѓ на кнопку гранатамёта.
  I прабуркавала:
  - За Айчыну цудоѓную!
  I босымi пальчыкамi ножак возьме i зноѓ шпурне нешта надзвычай забойнае.
  Святлана ѓзяла i таксама пальнула нацiснуѓшы клубнiчным саском на кнопку, ад чаго вылецела мiна. Яна апiсала дугу, i дзюбанула па кiтайскiх войсках.
  А затым дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак узяла i шпурнула шарыкi з нiтрагiцэрынам. I разарвала масу супернiкаѓ.
  Пасля чаго праваркавала:
  - За Мацi Багоѓ Ладу!
  Вось гэта дзяѓчынкi, i яны зараз як сваiмi сiськамi на кнопкi нацiснуць, што адразу цэлы кiтайскi полк з танкамi ѓзляцеѓ разарваны ѓверх.
  Вось гэта дзяѓчынкi...
  А тут яшчэ за кiтайцаѓ узялiся лётчыцы Агата i Адала. Такiя вось баявыя i агрэсiѓныя дзяѓчынкi са стройнымi, мускулiстымi целамi, i босымi хупавымi ножкамi. Прычым абедзве прыгажунi натуральныя бландынкi i проста супер дзяѓчынкi.
  I возьме Агата i босымi пальчыкамi ножак возьме, i выпусцiць з самалёта ракету. I возьме i супернiка разнясе ва ѓрыѓкi смерцi.
  Агата дзейнiчае агрэсiѓна. I яе пунсовы саскок нацiснуѓ на кнопку. I
  Вось дзяѓчына дзюбанула i праспявала:
  Перарвалася нiтку,
  Нам пагражае злая смерць...
  Але дзеѓкам жыць -
  А супостатам памерцi!
  Адала ѓзяла i таксама дзюбнула па кiтайцах пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. А потым як яе лалавы сасок нацiсне на кнопкi i паляцяць па пазiцыях ваяроѓ паднябеснай iмперыi рэактыѓныя снарады.
  Ваяѓнiца прачырыкала, круша ворагаѓ:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце!
  Вось гэта дзяѓчыны, якiя босымi ножкамi робяць цуды.
  А вось напрыклад Юлiяна патрапiла ѓ палон. Яе скруцiлi ззаду рукi супастаты.
  I павялi басанож спачатку па траве. А затым па пяску... А пасля спецыяльна раскiдалi вогнiшча i рассыпалi па зямлi вугольчыкi. I дзяѓчына голымi падэшвамi ступала па чырвоных падпаленых камянях.
  На шчасце ѓ Юлляны ад сталага хаднi басанож агрубелi падэшвы i сталi мазолiстымi. Таму ёй гэта не так балюча. I дзяѓчына крочыць, ганарлiва ѓскiнуѓшы галаву.
  Яе тулава аголены, цяглiцы дзяѓчынкi моцныя, i толькi тоненькiя трусiкi на сцёгнах. I загарэлая, залацiста-алiѓкавая скура. А валасы доѓгiя, густыя, медна-чырвоныя.
  Бачачы што хадня басанож па вуглях не выклiкае ѓ дзяѓчынкi крыкаѓ i стогнаѓ, кiтайцы яе паднялiся на прэнг. Заламалi рукi i сталi паднiмаць угару. Спачатку яе паднялi да самай столi. Пасля адпусцiлi вяроѓку. Дзяѓчына павалiлася ѓнiз. Каля самай падлогi вяроѓка нацягнулася. Пякельны боль працяѓ дзяѓчынку ад верхавiны да босых пятак.
  Юлiяна закрычала, але тут жа сцяла губу. I сцiснула мацней зубы.
  Кiтайцы засмяялiся. I зноѓ пачалi яе паднiмаць уверх. Гэта было катаванне ѓ ѓзварушэннi.
  Юлiяна маѓчала. Толькi яе голыя, загарэлыя, мускулiстыя ножкi тузалiся i насiлiся па паветры.
  Дзяѓчынку паднялi зноѓ да самай столi. А потым адпусцiлi вяроѓку. Загарэлае, амаль шакаладнае цела дзяѓчыны павалiлася ѓнiз. Зноѓ дзiкi боль i здушаны крык прыгажунi рудай масцi.
  Каты хiхiкаюць i скаляць зубы. Вось яны такiя скажам прама стромкiя.
  А вось дзяѓчыну па сiгнале галоѓнага ката зноѓ сталi паднiмаць угару. Усё вышэй i вышэй. I вяроѓка нацягнулася.
  Па вось дзяѓчынка замерла ѓ самай столi. Потым зноѓ ужо якi раз адпусцiлi вяроѓку. I дзяѓчына павалiлася ѓнiз... I зноѓ крык адчайны прыгажунi.
  Ды гэта сапраѓды пакуты. Вiдаць трох узварушэнняѓ здалося дастаткова. I цяпер дзяѓчынцы надзелi на босыя ножкi цяжкiя, дубовыя калодкi. Мускулiстае, загарэлае цела прыгажунi нацягнулася, i мышцы праступiлi куды больш рэзка.
  Затым па сiгнале старэйшага ката сталi на крукi вешаць гiры. I цела Юльяны, голае i моцнае, стала расцягвацца мацней. I праступiѓ пот, i алiѓкавая скура заблiшчала, нiбы змазаная маслам.
  Дзяѓчына з Расii зноѓ застагнала... Але зноѓ каторы раз сцiснула мацней зубы. I пастаралася ѓтрымаць пакутлiвы стогн i вырываюцца з горла крыкi.
  Старэйшы кат з Кiтая жорстка вымавiѓ:
  - Даволi! А зараз вышмаруйце ёй пяткi i прыгатуйце жароѓню.
  Казальнiкi дасталi збан з алiѓкавым алеем. I сталi акуратна змазваць падэшвы Юльяны. Вiдаць, было мужчына прыемна мацаць босыя, хупавыя ножкi вельмi прыгожай дзяѓчыны. I гэта сапраѓды велiзарная асалода.
  Дзяѓчына праз боль у расцягнутых звязках, i вывернутых руках, i плячах, адчувала смутнае пачуццё сораму ад дакрананняѓ катаѓ.
  Але ѓ любым выпадку яна старалася не крычаць i не стагнаць.
  Кончыѓшы змазваць, босыя, ружовыя, агрубелыя, але не страцiлi хупавай формы падэшвы дзяѓчыны каты сталi складаць пад пяткам тонкiя дровы.
  Гэта традыцыйнае катаванне агнём, з падсмажваннем пятак. Вось як пiраты ѓ "Востраве скарбаѓ", хацелi юнге Джыму Хокiнсу босыя, хлапечыя пяткi. Вiдаць, гэта сапраѓды вельмi балюча.
  Вось вогнiшча склалi, i падсыпалi крыху серы каб лепш гарэла, i капнулi саляркi.
  Старэйшы кат усмiхнуѓся ... Юлiяна якой i так было балюча здрыганулася ад страху. I тут жа ѓскрыкнула ад дзiкага болю. Ды гэта i праѓда вельмi непрыемна.
  Вось катаванне паднёс паходню i запалiѓ полымя пад босымi, точанымi ножкамi прыгожай, з рудымi, пышнымi, павойнымi валасамi дзяѓчыны.
  Агонь запалаѓ на некаторай адлегласцi ад дзявочых падэшваѓ.
  Спачатку Юлiяна адчула толькi прыемнае цяпло, яна амаль увесь час ваявала босая, i яе ступнi былi вельмi жорсткiя, пакрытыя мазолiстым скарынкай.
  Але яны ѓсё роѓна жывыя. I праз некаторы час, голыя падэшвы дзяѓчынкi стала прыпякаць. Юлiяна сцiснула зубы з вялiкай сiлай. I ѓсё роѓна вырываѓся з грудзей дзяѓчынкi пакутлiвы стогн.
  Старэйшы кат загадаѓ:
  - А цяпер дадайце ёй бiзуна!
  Змагальнiк дастаѓ з кадкi з вадой лазовы прут. Спачатку махнуѓ iм па паветры. Той праляцеѓ са свiстам...
  I вось кат з усяго размаху як урэзаѓ дзяѓчынцы па спiне. Скура колеру шакаладкi цi крыху святлей, лопнула, i палiлася кроѓ.
  Старэйшы кат усклiкнуѓ:
  - Лягчэй секi! Не завалы да смерцi!
  Пакутнiк бiѓ, шырока пры гэтым расставiѓшы ногi. Удары сыпалiся.
  А двое iншых катаѓ падкладалi ѓ вогнiшча пад босымi нагамi дзяѓчынкi тонкiя, сухiя, прасякнутыя спiртам дровы. Полымя лiзала - голыя, круглыя, ружовыя, i разам з тым мазолiстыя пяткi дзяѓчынкi.
  Гэта быѓ патройны боль: расцяжка на дыбе, пуга i агонь пад босымi ножкамi дзяѓчынкi.
  Але Юлiяна сабраѓшы ѓсю сваю мужнасць прымудралася стрымаць гучныя крыкi, ад невыноснага болю. I цярпела як сапраѓдная дачка Расii i сапраѓдная гераiня.
  Каты працавалi. Адзiн сапячы лупiѓ дзяѓчыну па спiне, якая пакрывалася ранкамi i крывавiла. Потым пераносiѓ удары i на ягадзiцы дзяѓчынкi.
  Двое iншыя сачылi за вогнiшчам, каб полымя смажыла змазаныя алеем пяткi прыгажунi.
  Старэйшы катаванне падобна быѓ незадаволены. На самой справе ахвяра нават не стогне. Нiбы яе жорсткае катаванне не бярэ. А гэта ѓдар па самалюбстве катаѓ.
  Камандзiр катаванняѓ загадаѓ:
  - А цяпер i грудзi ёй вышмаруйце!
  Катам такая iдэя спадабалася. Яны капнулi сабе на далонi алiѓкавага алею. Размазалi яго па лапах, i сталi хапаць i шчыпаць дзяѓчыне аголеную грудзi.
  Юлiяна была зусiм голая, i так вiсела сабе. А ёй мацалi пунсовыя соску.
  А каты ѓхмылялiся.
  Дзяѓчыне было вельмi сорамна i агiдна ад дакрананняѓ грубых i валасатых катаѓ. I яна пачырванела ад гневу i сораму.
  А каты яе мацалi i змазвалi сiськi, прычым густа. Ад грубых дакрананняѓ мужчын, грудзi ѓ дзяѓчыны набраклi i зацвярдзела. Юлiяна закрычала:
  - Ды будзьце вы праклятыя!
  Каты ѓ адказ толькi ѓсмiхалiся i пажадлiва скалiлiся. Але вось грудзi ѓжо змазаны далей няма куды i даводзiцца свае лапы неахвотна прыбiраць.
  Пасля чаго каты паднеслi да голай грудзей дзяѓчынкi паходнi. Тыя запалалi i полымя кранула пунсовых соскай аголенай грудзей дзяѓчынкi.
  Юлiяна закрычала ад дзiкага, неапiсальнага болю.
  Але потым зноѓ страшным намаганнем волi сцiснула свае жамчужныя зубкi. I замоѓкла. Хаця дыхала цяжка.
  Цяпер каты смажылi ёй i падэшвы, i грудзi, расцягнулi цела на прэнгу, выварочваючы суставы i бiлi пугай.
  Але дзяѓчына маѓчала. Яна выяѓляла велiзарную мужнасць i гераiзм.
  Каты працавалi. Трымалi то наблiжаючы да аголеных грудзей, то выдаляючы паходню. Лупiлi пугай, па спiне i ягадзiцах, раздзiмалi агонь пад голымi падэшвамi дзяѓчынкi.
  Карацей кажучы, працавалi сумленна. Але ѓ дзяѓчыны-гераiнi воля аказалася мацнейшай, i яна магла стрымаць стогны i крыкi.
  Старэйшы кат незадаволена шчоѓкнуѓ языком i загадаѓ:
  - А цяпер вышмаруйце ёй маслам ѓлонне!
  Каты праявiлi гатоѓнасць да пакуты. I энергiчна кiнулiся мазаць аголенае ѓлонне дзяѓчынцы. Iх прагныя, лiпкiя ад алею пальца залазiлi прыгажунi памiж ног. I гэта было вельмi гiдка i жорстка.
  Юлiяна адчула ѓ сабе млоснасць, i яѓную агiду. А пальцы ѓсё лапалi i лапалi дзяѓчынцы ѓлонне, i залазiлi ѓсё глыбей i глыбей. I так гэта ѓсё аказалася гiдка.
  Юлiяна закрычала:
  - Маю душу вам не зламаць!
  Каты вышмаравалi ёй густа ѓлонне, i працягвалi мацаць памiж ног. Але старэйшы кат прыкрыкнуѓ на iх. I ён прыбралi рукi.
  I замест гэтага ѓзялi i паднеслi запаленую паходню да лона. Агонь лiзнуѓ самы адчувальны дыямент жаноцкасцi ѓ дзяѓчынкi.
  Юлiяна ѓскрыкнула i затросся. I ёй было так балюча. Так невыносна пакутлiва, што стогны вырывалiся праз моцна сцiснутыя скiвiцы дзяѓчынкi.
  I яна тузалася што ѓсё ѓзмацняла пакуты.
  Старэйшы кат загадаѓ:
  - Вы ёй яшчэ i ягадзiцы вышмаруйце.
  Каты ахвотна кiнулiся мазаць прыгожую, пругкую азадак дзяѓчынцы. Яны гэта рабiлi з энтузiязмам, i запалам. Заадно лiлi на рукi алей.
  Юльяне было i балюча i брыдка. Але агонь крыху адсунулi ад яе ѓлоння i дзяѓчыне стала лягчэй. Юлiяна сцiснула зубы, так што нават закапала ад напружання з дзясны кроѓ. I маѓчала.
  Каты змазвалi ёй ягадзiцы, што яны нават заблiшчалi.
  А потым паднеслi да iх i лону па паходнi, з гарачым полымем. I яно як запалае, i лiзне далiкатную скурку.
  Асаблiва балюча, калi паляць ѓлонне. Вось ужо ѓ пахвiны валосiкi абвуглi. I гэта так балюча i пакутлiва, i як яшчэ Юлляна такую пякельную, невыносную пакуце трывае.
  Старэйшы кат загадаѓ:
  - А цяпер б'йце ёй распаленым, сталёвым пугай!
  Прафесiянал сваёй справы дастаѓ з камiна чырвоных ад спякота прут. I стаѓ лупiць ужо распаленым жалезам па голай, загарэлай, i без таго ѓжо параненай спiне дзяѓчынкi.
  Юлiяна застагнала, i ёй было так балюча, што прытомнасць муцiлася. I ёй вельмi хацелася адключыцца i страцiць прытомнасць. Але як на зло яна ѓсведамляла сябе ѓ невыносных пакутах, i вельмi дзiка пакутавала.
  I вось яна адчувала, што вось-вось разрыецца i будзе лямантаваць ва ѓсю глотку.
  I каб хоць крыху прыглушыць пакуты дзяѓчынка заспявала;
  Дзень Перамогi, як ён быѓ ад нас далёкi,
  Як у вогнiшчы патухлым растаѓ вугаль. Былi вярсты, абгарэлыя, у пыле, -Гэты дзень мы наблiжалi як маглi. вачах.Дзень Перамогi!Дзень Перамогi!Дзень Перамогi!Днi i ночы ѓ мартэнаѓскiх печаѓНе стульвала наша Радзiма вачэй.Днi i ночы бiтву цяжкую загадай -Гэты дзень мы наблiжалi як маглi. б прабегчыся па расе! Пол-Еѓропы пракрочылi, паѓзямлi, - Гэты дзень мы наблiжалi як маглi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 5.
  А ѓ Кiтаi iшла вялiкая вайна...
  Наташа i яе каманда адбiвалi атаку незлiчонай армii паднябеснай iмперыi. Адважна пёрлi кiтайцы - нацыя воiнаѓ.
  I дзяѓчынкi штабнавалi па iх з кулямётаѓ. I лiтаральна скошвалi цэлыя шэрагi.
  Наташа, ведучы агонь з аѓтамата i шпурнуѓшы босай, дакладны, загарэлай ножкай гранату, праспявала:
  - За вялiкi камунiзм,
  Ты страляй не станавiся!
  Зоя таксама лупанула чарга. Затым секанула мячамi, збiваючы кiтайскiя галовы i пiскнула:
  - За новы рубеж!
  I босыя пальчыкi ножак, зноѓ запусцiлi, нешта забойнае.
  А затым дзяѓчына пунсовым саском нацiсне на кнопку базукi.
  Аѓгусцiна як дзюбне з гранатамёта. I таксама прывяла спускавы кручок рубiнава саском.
  Дзяѓчына ѓзяла i голай пяткай падкiнула гранату. I разарвала масу кiтайцаѓ.
  I потым праспявала:
  Космасу прасторы,
  Смерцi покрыва...
  Мы раѓняем горы -
  Драпежна засмактала!
  I Аѓгусцiна аблiзнула вусны, успомнiѓшы як яна энергiчна працуе мовай, дзеля задавальнення i смаку.
  Святлана ѓзяла i дзяѓбуць з рэактыѓнай пускавы ѓстаноѓкi нацiснуѓшы клубнiчным саском на кнопку. I гэта было так здорава...
  I дзяѓчынкi прабуркавала:
  - За вялiкi царскi камунiзм!
  Пасля чаго чатыры дзяѓчыны як дружна плюнуць ... Тысяча кiтайскi салдат была збiтая ад страсення з ног.
  Вось гэта дзеѓкi - вышэйшы пiлатаж.
  Наташа ѓзяла i прачырыкала, а за ёй заспявалi хорам усе астатнiя дзяѓчаты;
  Русь вялiкая краiна,
  Камунiзму вышэйшай пробы,
  Лада Родам нам дадзена,
  Сячэ меч клiнком Сварога!
  
  Мы дзяѓчынкi наперадзе,
  Атакуюць камсамолкi...
  I iншага няма шляху,
  Галасок гуляе звонкi!
  
  Супостатаѓ пераможам,
  Дзеля матухны-Расii...
  Бо над намi херувiм,
  Белы Бог прыйдзе месiя!
  
  Стварэнне ѓ краiне,
  Нашай будзе вышэй за сонца...
  Бо народ па ѓсёй Зямлi,
  За свабоду адважна б'ецца!
  
  Радзiма ты наша мацi,
  Найвялiкшая Расiя,
  Воѓк спрабаваѓ разарваць-
  Сталi дзяѓчыны прыгажэй!
  
  Можа зрабiць мы такой,
  Усё сюрпрыз суцэль вясёлы...
  Урэжа босаю нагой,
  Дзеѓка з сiлай камсамола!
  
  Не загубiць Чорны Бог,
  Ён жа таксама Сын ведай Рода...
  I яго ёсць пест Сварог,
  Пераможам лiчы з парога!
  
  Дзеѓкi кахаюць басанож,
  Па сумётах адважна iмчацца...
  Не зловiш лань сiлком,
  РПГ мы носiм у ранцы!
  
  Калi дзяѓчына кахаючы,
  Спакусiла хiтра хлопца...
  Гэта рабiла жартам,
  Не паслаць яго на псарню!
  
  Белых Бог - вялiкi Бог,
  Стварэнне ѓ светабудовы...
  I цмок зараз здох,
  Будзе новае стварэнне!
  
  Русь вялiкая краiна,
  У ёй дзяѓчынкi заѓсёды босыя...
  Атакуе Сатана,
  I дзяѓчынак бачныя косы!
  
  Ну, а вечны Бог Сварог,
  Што тварыѓ перад Родам Зямлю...
  Зможа ѓсiх сагнуць ураз у рог,
  Дзеля новых пакаленняѓ!
  
  Правадыр Вялiкi Iсус,
  Таксама Сын паверце Рода...
  Выкiнем вядома туз,
  Будзе класнае надвор'е!
  
  А затым пойдзе гульня,
  Той якой няма страмчэй...
  Мы такiя фраеры,
  Разагналi проста хмары!
  
  Бог наш Усемагутны Род,
  Зробiць планету яркiм...
  Дасць нам усiм здароѓя ѓ доѓг,
  Каб атрымалася саладзей!
  
  Дзеля Госпада-Хрыста,
  Мы ѓсе мiлi адкруцiм...
  Багародзiца чыстая,
  Авель жывы - зрынуты Каiн!
  
  Вось надышоѓ вясёлы дзень,
  Стаѓ Гасподзь сусвету генiй...
  I аброс травою пень,
  Дзеля святла пакаленняѓ!
  
  Вось дзяѓчынкi басанож,
  Зноѓ хутка пабеглi...
  У iх грудзей не сiлiкон,
  Камунiзму бачныя далечы!
  
  Захацелася дзеѓкам ведай,
  Усiх мужчын збiць нагамi...
  Каб быѓ з жанчына рай,
  Не тапталi ботамi!
  
  Ну карацей ужо канец,
  Будзе хутка супостатам...
  У прыгажунi юнак,
  Атакуюць ведай салдаты!
  
  Вось калi скончаны бой,
  I Сварог мячы паднiме...
  Буду Род навек з табой,
  Дзеля матухны Расii!
  Вось так дзяѓчынкi гэтых кiтайцаѓ i нiшчаць, i спяваюць.
  А вось яшчэ i Сталенiда ѓ баi i размахвае мячамi. I яе грудзей прыстаѓлены спецыяльныя з магii батарэйкi якi вывяргаюць маланкi. I па кiтайцах як дзяѓбуць.
  Сталенiда ѓзяла i праспявала:
  - Маланка, маланка, маланка,
  Наша родная, босая сям'я!
  Веранiка ж з гранатамёта стукне вось гэта баба - вышэйшы клас.
  А язык у яе такi доѓгi.
  Прычым пры стральбе з гранатамёта дзяѓчына нацiскае пунсовым саском на кнопку. Вось гэта крута i выдатна.
  Веранiка ѓзяла i праспявала:
  - Я самая крутая дзеѓка ѓ свеце,
  А двойчы два зусiм не чатыры!
  I голай пяткай дзяѓчынка як возьме i паддасць гранату. Вось яна якая баявая.
  Вiкторыя таксама разбурае ворагаѓ. I яе соску рубiнаѓ пры справе. I яе босыя пальчыкi ножак, як прыменяць нешта зусiм разбуральнае, што ворагаѓ лiтаральна знiшчае.
  Вiкторыя ѓзяла i заспявала:
  Я вас зарэжу, усiх перарэжу,
  Я вас зарэжу! Я вас зарэжу!
  I вось яе голая пятка ѓзяла i паддала па ворагам. Вось гэта дзяѓчаты-прыгажунi.
  А вось з неба Анастасiя Ведзьмакова наносiць поѓнае ѓдар. Таксама дзеѓкi ѓ адным бiкiнi i вiскоча ад задавальнення.
  Пры гэтым прыгажуня тузаецца i зноѓ напявае:
  Усё вышэй i вышэй, i вышэй,
  Iмклiвы ѓзлёт нашых птушак...
  I ѓ кожным прапелеры дыхае-
  Спакой нашых меж!
  I вось гэтая ведзьма паветра як возьме i пунсовым, нiбы пераспелая трускаѓка саском нацiсне на кнопку. I адразу тузiн ракет як лупанет па кiтайцах.
  Анастасiя ѓзяла i прачырыкала:
  - Усiх разнясём з усёй сiлай!
  Акулiна Арлова зноѓ у баi. I такая яна класная прыгажуня. I яе ножкi босыя, хупавыя, загарэлыя i такiя панадлiвыя цiснуць на педалi сыплюць на супостата бомбы.
  Вось гэта дзяѓчынкi з валасамi колеру сусальнага золата.
  А Настасся Ведзьмакова - рудая i нiбы полымя.
  А Мiрабела Магнiтная мае валасы таксама нiбы вясновыя дзьмухаѓцы.
  I таксама як возьме i ѓрэжа, нацiснуѓшы саском якiя зiхацiць нiбы лал. Вось гэта дзяѓчына - само разбурэнне.
  I вось яна ѓзяла i па непрыяцелю выпусцiла цэлую хмару атрутных iголак. Нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi вывяргаючы прэзенты смерцi.
  Пасля чаго пра булькала:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце,
  Крушу супостатаѓ у эфiры!
  I дзяѓчына як ашчэрыць свае жамчужныя зубкi. Вось гэта сапраѓды ѓ дзяѓчынкi вышэйшы пiлатаж, i валасы зiхацяць як купалы Праваслаѓных цэркваѓ.
  I яна, напрыклад, можа i нешта больш вычварнае вывярнуць.
  А Анастасiя Вядзьмакова ѓзяла i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, адправiла па супернiку цэлы кубiк атрутнага шкла. Ён як iрване, i ѓвап'ецца незлiчоныя целы кiтайцаѓ. I разарве iх на дробныя кавалачкi.
  Рудая ваяѓнiца праспявала:
  - Забойства, забойства халтурыт бязбожна,
  I ноччу, i днём усё роѓна!
  I зноѓ па ворагах з самалётаѓ такое забойнае i разбуральна возьме i ѓрэжа.
  I дзяѓчаты з паветра паказваюць пякельныя замарочкi i вышэйшае звяно разбурэння.
  Алег Рыбачэнка гэты вечна юны пападанец, падобны на хлопчыка гадоѓ дванаццацi як возьме i засвiшча.
  Вароны, атрымаѓшы сардэчны прыступ, страчваюць прытомнасць i аказваюцца ѓ завале. Iх вострыя галовы прабiваюць чэрапа кiтайцам. Вось гэта сапраѓды жорсткi бой.
  Хлопчык робiць мячамi прыём - казырная дама i ѓ дзясятка кiтайцаѓ зараз зляцелi галовы.
  Алег Рыбачэнка, рассякаючы ворагаѓ напалову, i кiдаючы босымi пальчыкамi дзiцячых ножак гарошынкi знiшчэння, пiшчыць:
  - Слава часам камунiзму,
  Вынiшчым ярмо пацыфiзму!
  Маргарыта Каршунова, правядучы мячы прыём трэфавы туз, ссекла галовы i прачырыкала:
  - Слава рускiм Багам!
  I босыя ножкi дзяѓчынкi, узялi i шпурнулi ѓ непрыяцеля гарошынку разбурэння i знiшчэння.
  I Маргарыта ѓзяла i праспявала:
  - За камунiзм вялiкi,
  Спынiм навалу дзiкi!
  Вось гэта дзяѓчынка каласальнага ѓзроѓню.
  I ваяѓнiцы таксама насядаюць.
  Алёнка як размахалася мячамi. I сячэ. А затым возьме чэпкiмi пальчыкамi за дзяржальню гранаты. I як па ворагу шпурне. I вялiкая колькасць кiтайцаѓ парве.
  Алёнка ѓзяла i праспявала:
  Бой iдзе святы i правы,
  Дзеѓкi босыя ѓ цемры.
  Светлы бой не дзеля славы -
  Дзеля жыцця на Зямлi!
  I дзяѓчынка як засмяецца.
  Анюта таксама супернiкаѓ з велiзарным азартам знiшчае. I вось яе грудзi агалiлiся. I ѓзяла i пунсовым саском як нацiсне на кнопку джойсцiка.
  I вось паляцi ѓ непрыяцеля мiны.
  Вось так выпростваюцца з ворагамi дзяѓчыны. А яны такiя босыя, такiя сэксуальныя i моцныя.
  Анюта ѓзяла i праспявала:
  - Дзякуй Богу Iсусу,
  Чалавецтва сваёй крывёю выратаваѓ...
  Не паддайцеся людзi вы спакусе,
  Даѓ святы людзям свой наказ!
  Рудая, баявая Ала агрэсiѓна адзначыла:
  - Бог - гэта ѓсяго толькi iлюзiя!
  Пасля чаго ѓзяла i рубiнава саском нацiснула на пускавы кручок. I як ад гэтага выкiнулася апантанае полымя.
  Ала адзначыла, скалячы зубкi i напяваючы:
  - Без Бога шчаслiвай,
  Суцэль можна стаць...
  Вазьмiце мужчыну -
  Багацей у ложак!
  I так пасля гэтага пасажу д'ялiца рудай масцi засмяецца.
  Ды гэта дзяѓчына, якая здольная на ѓсё. I вельмi любiць мужчын. I асаблiва ёй да спадобы працаваць мовай. Яна так усё гэта любiць.
  Марыя таксама з войскам Кiтая ваюе. I робiць гэта з вялiкай лютасцю.
  Дзяѓчына з валасамi колеру сусальнага золата, узяла i пальнула з пiсталетаѓ-кулямётаѓ атрутнымi iголкамi.
  Зрэзала масу кiтайцаѓ i прапiшчала:
  - Белыя конi, белыя конi,
  Нас не дагоняць! Нас не дагоняць!
  I вось Марыя ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак запусцiла забойны прэзент разбурэння.
  А пасля выдала:
  - Д'ябал тут,
  Д'ябал там...
  Жыццё i смерць-
  Суцэльны падман!
  Алiмпiяда, строчачы па кiтайцах, адзначыла:
  - А што ёсць iсцiна?
  I таксама ѓзяла i моцнымi, голымi нагамi падкiнула бочку з узрыѓчаткай.
  Тая пакацiлася i iрванула. I цэлы батальна паднябеснай iмперыi падляцеѓ высока ѓ неба.
  Алiмпiяда ѓзяла i лупанула зноѓ. I таксама выкарыстоѓвала пры гэтым пунсовы, як буйная трускаѓка сасок.
  I ваяѓнiца праспявала:
  Мне б у неба, мне б у неба!
  Басанож i шмат снегу!
  Алёнка адзначыла са смяшком:
  - Д'ябал, д'ябал, д'ябал выратуй,
  Нехта, нехта вiрус прынёс....
  Дай нам, дай нам у рукi мячы,
  Не дапаможа нават Хрыстос!
  Алiмпiяда ѓзяла ѓ рукi шланг i з яго паслала струмень пенiстага бензiну. Ён успыхнуѓ нiбы агнямёт. I вось бруя полымя як абрынецца на кiтайцаѓ. I давай iх спальваць.
  I Алiмпiяда праспявала:
  - Што за стваральнiк,
  Рай цi пекла...
  Усiх забiвае -
  Твой яд!
  I ваяѓнiца ѓзяла i пякельнымi вачыма падмiргнула. Намякаючы на эпiдэмiю каранавiруса ѓ дваццаць першым стагоддзi. I гэтая пякельная эпiдэмiя ѓсiх задзяѓблi. I паѓстала пытанне: навошта Богу гэта трэба?
  Але зараз iншыя часы i дзяѓчынкi проста ваююць з кiтайцамi.
  Маруся вось узяла ѓ рукi магутную гранату, адштурхнулася сваiмi голымi, мускулiстымi ножкамi i прабуркавала:
  - За касмiчныя перамены!
  Матрона падхапiла, скалячы зубкi, i шпурляючы нешта вялiкай i вельмi разбуральнай сiлы:
  - Перамен - патрабуюць нашы сэрцы,
  Перамен - патрабуюць нашы вочы!
  Алёнка, ведучы агонь па кiтайцах i шпурляючы босымi ножкамi гранаты падхапiла з вялiзным азартам:
  - У нашым смеху i нашых слязах,
  I пульсацыi вен!
  Перамен, мы чакаем перамен!
  Анюта агрэсiѓна адзначыла, скошваючы супернiкаѓ, i нацiснуѓшы клубнiчным саском грудзей на кнопку:
  - Уся краiна перабудовай объята,
  У нашай краiне - расшчапляецца атам!
  Рудая Ала круша непрыяцеля, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i саскоѓ зiготкi як рубiны, падтрымала парыѓ:
  Ведай пульсацыя сэрца i вен,
  Слёзы нашых дзяцей-мацi....
  Марыя дзюбнула ѓ супернiка, чымсьцi вельмi забойным i дадала, выскалiѓшы зубкi:
  - Кажуць мы жадаем змен,
  Скiне ярмо дракона ланцугоѓ!
  Алiмпiяда энергiчна пацвердзiла. Дзяѓчыны пры гэтым узяла i босымi падэшвамi адштурхнула бомбу з узрывацелем, якая праляцела ѓ паветры i правiшчала:
  - Iгу дракона канец!
  I вось дзяѓчынкi зноѓ у рызыцы i баявым трансе.
  Алiмпiяда, радок па ворагах з кулямёта, якi выпускаѓ прэзенты вялiкiх калiбраѓ, адзначыла:
  -Ад злога дракона,
  Род Зямлю выбавiѓ...
  I цень небасхiлу-
  Ён людзям пакiнуѓ!
  Алёнка агрэсiѓна заявiла, жорстка разбураючы ворагаѓ, з агрэсiѓнымi замашкамi:
  - Я стану абсалютнай чэмпiёнкай свету,
  I прыгну проста ѓ Цiхi акiян!
  Вось гэта дзяѓчынкi са сваiмi пякельнымi працэсарамi.
  I босыя ножкi прыгажунь, кiдаюць нешта надзвычай агрэсiѓнае, якое вядзе да смерцi.
  Анюта заѓважыла, нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку мiнамёта, i разбурала кiтайцаѓ i раве:
  - За вялiкiя памеры, што ёсць у мужчын!
  Вось гэта дзяѓчаты вельмi прыгожыя i разумеюць, што значыць моцныя мужчыны. З iмi весела i дадаецца энергiя.
  Алёнка вельмi прыгожа дзейнiчае, i наносiць зруйнавальныя ѓдары сваiмi босымi ножкамi.
  I ляцяць зноѓ з вялiкай сiлай гранаты.
  Ваяѓнiцы дзяруцца. А з боку праязджае агнямётны танк. Ён выпускае струмень апантанага агню. Яна палае, i ѓсiх мёртва спальвае. I льюцца рэкi нiбы вывяргаецца полымя з вулкана.
  Прайшоѓ вялiкi танк. I пакiнуѓ пасля сябе масу абвугленых трупаѓ.
  Баявая Ала ѓзяла i прасвiстала:
  - Весела, весела, сустрэнем новы год!
  Пасля чаго яе босая, хупавая ножка зноѓ шпурнула прэзент смерцi каласальнай, разбуральнай сiлы. I разарвала масу кiтайцаѓ.
  Над дзяѓчынкамi праляцелi самалёты Альбiны i Альвiны. Гэтыя дзяѓчыны сталi лупiць па ваярах паднябеснай iмперыi ракетамi.
  Альбiна нацiснула пунсовым саском грудзей на кнопку. Знесла скiнутай бомбай цэлы кiтайскi батальён i прачырыкала:
  - Я самая крутая баба ѓ свеце!
  Альвiна таксама па ворагах ракетай дзюбне, выкарыстоѓваючы лалавы сасок грудзей i прапiшчыць:
  - Слава часам камунiзму!
  I зноѓ пашле нешта забойнае, выкарыстоѓваючы босыя пяткi. Вось гэта дзяѓчына - вельмi прыгожая бландынка.
  А на сушы Марыя - дзяѓчына з валасамi колеру сусальнага золата, узяла i таксама саском колеру саспелай трускаѓкi як нацiсне, i выпусцiць мiны па супернiках з вялiкай, разбуральнай моцай.
  Пасля чаго дзяѓчынка ѓзяла i праспявала:
  - Я самая ѓ свеце крутая,
  Хаджу па гурбах босая!
  I дзяѓчынка ѓзяла i паказала мову. Ваяѓнiца стала ѓсiх страмчэй i магутней.
  Марыя ѓзяла i зноѓ голай, круглай пяткай запусцiла нешта разбуральнае.
  Адразу ж некалькi гарошынак узарвалася.
  I разнесла цэлы батальён салдат паднябеснай iмперыi. Вось гэта сапраѓды надзвычай крута.
  Марыя ѓзяла i праспявала:
  - Прыязджай да мяне голы хлопчык Алiк,
  Прывозi хлапчукоѓ - таксама голых усiх!
  I як ваяѓнiца засмяецца i пакажа мову, а затым як плюне.
  А вось Алiмпiяда ѓзяла i таксама як плюне. I агеньчык возьме i праляцiць з яе пашчы. I спалiць масу кiтайцаѓ. Вось гэта дзяѓчынка - проста скажам баба супер.
  А затым яе голыя, моцныя ногi ѓзялi i падкiнулi бочку з нiтрагiцэрынам.
  I тая, як iрване... I выбух будзе разбурэннем вельмi каласальным. I нiбы нехта кiнуѓ невялiкую атамную бомбу.
  Вось колькi тут дзяѓчынак, i яны равуць нiбы дзiкiя i неѓтаймоѓныя...
  Вось у баi яшчэ Вольга са сваiм агнямётам. I дзяѓчынка бяжыць, мiльгаючы голымi, круглымi пяткамi.
  I палiць кiтайцаѓ, палiць з жорстка...
  Вось яны таксама каты. Катавалi дзяѓчыну Серафiму. Яе вядома ж для пачатку распранулi i зусiм голую абшукалi.
  Лапы брудных мужчын лезлi дзяѓчынцы ѓ iнтымныя месцы. I мацалi ёй грудзi, казыталi пяткi.
  Залазiлi ёй у рот, залазiлi ѓ анальную адтулiну пальцамi. А затым Серафiме сунулi ѓ азадак i дубiнку.
  Дзяѓчына закрычала ад болю i знявагi. I гэта было так брыдка.
  А яе працягвалi мацаць...
  А затым узялi i пасадзiлi на спецыяльнае сядло. I сталёвыя iголкi ѓпiлiся прыгажунi ѓ похве. I яна як зарыпiць зубамi i завые ад болю.
  Яе расцягнулi. I паставiлi з аднаго боку гiру, павесiѓшы за крук. I з iншага боку, таксама каты прыкруцiлi гiру. Вось гэта было так дорага ѓ плане прычынення болю.
  I дзяѓчына стагнала i раѓла. I ёй было невыносна балюча. I вось дзяѓчынку зноѓ пачалi бiць пугай.
  I яна сядзiць у сядле. Iголкi ёй ѓлонне колюць, да ног гiры прыкручаны. А на спiну абрынуѓся пуга. Дакладней нават два бiзуны - лупiлi моцныя каты з Кiтая.
  А тут яшчэ да правай нагi, паднеслi паходню i полымя лiзнула круглую, ружовую дзявоцкую пятку. А затым да левай ножкi паднеслi каты паходня. I агонь босую пятку, таксама лiзнуѓ, але ѓжо з другога боку.
  I дзяѓчына зноѓ залямантавала з дзiкай лютасцю. Яе бiлi ѓ дзве бiзуны, смажылi босыя ножкi, i адначасова бiлi бiзуном. Але гэтага катам з Кiтая было бачна мала.
  I яны сталi змазваць бруднымi лапамi дзяѓчынцы грудзi. I лапалi яе з вялiкай агрэсiѓнасцю. I дзяѓчына стагнала ад болю i адчувала сабе нiбы жук якога разбiраюць на запчасткi.
  Але вось яе грудзi зацвярдзела ад грубых дакрананняѓ катаѓ i набракла. I стала дзяѓчыне нашмат лепш. I вось зноѓ паходнi падносяць да аголенага бюста прыгажунi. I давай яго палiць.
  Дзяѓчынка ад пякельнага болю як завыла ѓ дзiкай ашалеласцi. I дзяѓчыны вельмi прыгожыя i вельмi сэксуальныя, калi парюць i катуюць.
  А тут ёй i ѓлонне колюць, i босыя, хупавыя ножкi смажаць, i гiрамi расцягваюць, i грудзi яшчэ паляць.
  I толькi зараз галоѓны кат стаѓ задаваць пытаннi. А дзяѓчына маѓчыць. Дакладней не тое, каб маѓчыць, але яе крыкi ѓ асобныя словы не складаюцца. Яна проста вые.
  Па загадзе галоѓнага ката, з жароѓнi вынялi сталёвыя пруты з вострымi зорачкамi.
  Яны палалi пунсовым колерам ад спякота.
  I сталi лупiць дзяѓчыну па спiне, без усялякай боязi i з нечалавечай лютасцю.
  Вось як гэта было па-пекельна балюча. Нездарма гэта каты кiтайскiя.
  Але i гэта iм здалося мала. На галаву дзяѓчынкi яшчэ насунулi вянок з калючых прутоѓ. Дадаѓ пакут.
  Алег Рыбачэнка працягваючы змагацца, i кiдаць босымi пальчыкамi дзiцячых ножак гарошынкi смерцi, прачырыкаѓ:
  - Чакае перамога, чакае перамога,
  Тых, хто прагне кайданы разбiць...
  Чакае перамога, чакае перамога -
  Мы здолеем зло, цемру перамагчы!
  Маргарыта Каршунова працягвала секчы кiтайцаѓ прабуркавала, правёѓшы мячамi матылька.
  - Слаѓся вялiкi, святы камунiзм,
  Зробiм свет больш шчаслiвым...
  Мы знiшчым дрэнны пацыфiзм,
  Дзеля вялiкай, святой Расii!
  Пасля чаго дзяѓчынка ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак запусцiла тузiн атрутных iголак, дзiвячы супернiка. I гэта было так весела.
  Алег Рыбачэнка ѓзяѓ i як засвiстаѓ, размахваючы мячамi. I тысячы варон, што зляцелi на поле лаянкi, пасыпалiся на галовы кiтайскiм салдатам.
  Хлопчык-тэрмiнатар праспяваѓ:
  - Дзеля рускага Сварога,
  Створым яшчэ крыху!
  I зноѓ босыя пальчыкi ножак хлапчукi як возьмуць i забойны прэзент смерцi кiнуѓ. I такой сiлы з кавалачкам антыматэрыi, што цэлы кiтайскi палка згарэѓ у полымi анiгiляцыi. I дзяцюк якi адначасова i супермэн - праспяваѓ:
  Расiя свяшчэнная наша дзяржава,
  У ёй Род Усемагутны пабудаваѓ Эдэм...
  Магутная воля, i бязмежная слава,
  Не будзе ѓ нас ведаю хутка праблем!
  
  IВАН ШОСТЫ - ВЯЛIКI ЦАР
  Кароль Карл Дванаццаты пазбег гiбелi падчас вайны ѓ Нарвегii, i нават замiрыѓшыся з Пятром Першым прымудрыѓся дадзеную краiну заваяваць. I Швецыя крыху адправiлася ад паражэння. У 1740 году падчас рэгенцтва Леапольдаѓны, Карл Дванаццаты зноѓ напаѓ... I змог, карыстаючыся тым, што Бирон скiнуты, i Расii хаос i бардак, узяѓ i Выбар, i Санкт-Пецярбург.
  Зрэшты, рускае войска пасля першапачатковых няѓдач аднавiлася i змагло адбiць сталiцу Расii зваротна. Швецыя змагла ѓтрымаць толькi Выбарг.
  Але ход гiсторыi крыху змянiѓся. Iван шосты не быѓ скiнуты, бо пераварот сарваѓся. I захаваѓ свой прастол. Карл дванаццаты памёр у семдзесят гадоѓ у 1752 годзе правiѓшы пяцьдзесят пяць гадоѓ. I яго кiраванне аказалася самым насычаным у гiсторыi.
  Пасля паѓзы ѓ 1757 годзе Расея вяла вайну з Прусiяй. На гэты дзякуючы таму, што на троне быѓ ужо паѓналетнi Iван Шосты вайна завяршылася поѓным разгромам Прусii i арыштам Фрыдрыха Другога. I гэта аказалася вялiзным дасягненнем Расii. Потым Расiя далучыла да сябе Польшчу, дакладней Рэч Паспалiтую, i нанесла паражэнне Турцыi. З Асманскай iмперыi было дзве вайны. I другая скончылася ѓзяццем Канстанцiнопаля i поѓнай заваёвай Асманскай iмперыi. Царская Расiя шмат атрымала перамог - дайшоѓшы да Iндыi, i захапiѓшы яшчэ i Поѓнач Афрыкi. Потым Сувораѓ захапiѓ i ѓсю Еѓропу, разам з рэвалюцыйнай Францыяй.
  Толькi адна Брытанiя спрабавала супрацiѓляцца. Але генiяльнага Нэльсана, разбiѓ яе больш генiяльны i ѓдачлiвы Ушакоѓ. I рушыла ѓслед высадка дэсанта са ѓзяццем Лондана.
  Уся Еѓропа была ѓпакорана... Потым была ѓжо ѓ дзевятнаццатым стагоддзi паход у Афрыку. Вельмi паспяховы, i захоп Iндыi. А потым рускiя войскi ѓжо ѓварвалiся, i захапiлi Канаду i дайшлi да ЗША.
  У 1815 годзе ва ѓзросце сямiдзесяцi пяцi гадоѓ Iван Шосты - найвялiкшы - памёр. Яго кiраванне было самым працяглым сярод больш-менш значных краiн у гiсторыi чалавецтва. Цэлых семдзесят пяць гадоѓ ва ѓладзе. Праѓда трэба сказаць, што тэрмiн кiравання быѓ намiнальным, з-за рэгенцтва. Але тое самае можна сказаць i пра Людовiка Чатырнаццатага.
  I Iван шосты якi быѓ у рэальнай гiсторыi царом-няѓдачнiкам, якi скончыѓ сваё жыццё ѓ зняволеннi, у альтэрнатыѓна стаѓ найвялiкшым кiраѓнiком у гiсторыi планеты Зямля.
  Новым царом стаѓ яго сын - Пётр Трэцi. Дадзены манарх працягнуѓ заваявальную палiтыку свайго бацькi. I завяршыѓ захоп Кiтая. Расiя таксама перамагла i ЗША, пакарыѓшы гэтую тэрыторыю. I ѓжо пры Аляксандры Першым была заваявана i Лацiнская Армiя з Японiяй. А Аляксандр Другi завяршыѓ заваёву апошнiх краiн свету, у тым лiку i ѓ Аѓстралiю.
  Так зноѓ узнiкла сусветная iмперыя...
  Усё быццам бы добра, але ѓ iмперыi самадзяржаѓе i прыгоннае права. I спроба цароѓ затармазiць прагрэс. Што, зрэшты, немагчыма. I ѓ 1953 годзе першы чалавек у дадзеным выпадку прынц Аляксей паляцеѓ у космас.
  А ѓ 1967 годзе зляталi ѓпершыню i на Месяц. I гэта варта адзначыць вельмi здорава.
  Палёт на Марс адбыѓся ѓжо ѓ 1988 годзе. Што ж лепш, чым было ѓ рэальнай гiсторыi...
  Паступова цары сталi надаваць космасу больш увагi. Адбылiся палёты на Венеру i далей...
  Новы цар Георгiй Першы таксама ѓ 2020 годзе вырашыѓ упершыню ѓ гiсторыi Расii правесцi выбары ѓ Дзярждуму i заснаваць канстытуцыю.
  Новы адносным малады манарх нават накiдаѓ серыю крылатых афарызмаѓ;
  Дума як цырк патрабуе эквiлiбрыстыкi!
  Каханне - гэта пачуццё падобнае флейце, толькi музыка куды саладзей!
  Палiтыкi часта лiсы i нiколi львы, таму палiтыканства - не царская справа!
  Пацан без бойкi - горш сабакi!
  Сумленнасць рэдкая якасць для палiтыкаѓ, асаблiва пры падлiку вынiкаѓ галасавання!
  У пульсацыi сэрца i вен мы жадаем змен... толькi не старэннi!
  Юнацтва неацэнна як золата, толькi цьмянее з часам хутчэй!
  Юнацтва спрыяе адкрыццям, як свежы брыз ветразi!
  Маладосць у адрозненне ад вiна, з гадамi губляе каштоѓнасць, але набывае крэпасць!
  Робатаѓ у фантазiях спарадзiла чалавечая лянота, але ѓвасобiла звышчалавечую працавiтасць!
  Чым больш камандзiраѓ, тым менш парадку, тым менш парадку, тым больш страт!
  Дзяцiнства як грошы пры iнфляцыi, тым больш каштоѓна, тым хутчэй i з iм расстаешся!
  Дубовыя генералы, плодзяць драѓляныя труны!
  Генерал падобны на бочку, асаблiва пустатой!
  Калi генералы дубы, квiтнее дрымучае невуцтва!
  Розум i фантазiя, як муж i жонка, толькi мядовы месяц па-сапраѓднаму салодкi, калi добразычлiвая цешча рэальнасцi!
  Колькасць ордэнаѓ не заѓсёды прапарцыйна доблесцi, але заѓсёды адлюстроѓвае добразычлiвасць вышэйстаячага!
  Нафта i сапраѓды чорнае золата, атручвае прыроду, ачарняецца сэрца, затуманьвае розум!
  Нафта гэта як чорная кроѓ д'ябла - атручвае, i плоць i душу!
  Розум гэта палачка-ратавалачка ѓ разумных руках, i дубiна мяснiка ѓ лапах iдыёта!
  Лягчэй зляпiць снегавiка ѓ жарале вывяргаючага вулкана, чым знайсцi адкрыццё, не выкарыстанае ѓ ваенных мэтах!
  Адкрыццё для вайны, раѓнасiльна зачыненнi шматлiкiх дзвярэй мiрнага жыцця!
  Жадаеш пазбегнуць бойкi - пампуй цяглiцы, жадаеш пазбегнуць войны - нарошчвай войска!
  Дыпламатыю палягчае цяжар ваенных выдаткаѓ, перамовы - важкiя кулакi!
  Не абяцай месяц з неба, прыйдзецца па сабачы выць калi народ прыйдзе рабiць попыт!
  Сэрцы патрабуюць помсты, але нiчога больш злога i злога, чым чалавечае сэрца - дык няхай розум падорыць дараванне!
  Каб быѓ ураджай, трэба саджаць круглы год дармаедаѓ!
  Пасадзiѓшы адзiн раз гультая, можна круглы год мець ураджай!
  Чырвоная гаворка, можа абялiць чорную рэпутацыю, але не ѓпрыгожыць жыццё бясколернага на меркаванне!
  Цуды навукi, нас пазбаѓляюць нуды, цуды прагрэсу - вельмi цiкавыя!
  Галоѓны цуд навукi, не дзiвiць, а ѓзнагароджвае!
  Навука не воѓк, але сыходзiць лесам, калi няма вучоных авечак пастуха адказнасцi!
  Старт не павiнен быць хуткiм, прытармозiш да фiнiка, але марудлiвасць у пачатку замарозiць канец!
  Пачатак падобна дэбюту ѓ партыi, варта развiвацца хутчэй, але не рухаць, не абдумваючы пешкi!
  Iдэальны палiтык як конь у працы, але не асёл у парадах!
  Каханне гэта, вядома ж, пачуццё цудоѓнае, толькi калi не ставiцца да спiртнога!
  Шмат кухараѓ псуюць кашу, залiваючы ѓ цеста сыраватка!
  Палiтык гэта мастак, толькi пэцкае не палатно, а сябе!
  Усе могуць каралi, але амаль нiчога не жадаюць для народа манархi!
  Толькi той кароль, хто за народ гарой!
  У свеце ёсць толькi дзве рэчы непадуладныя Стваральнiку: чалавечыя пачуццi, i чалавечая дурасць, асаблiва калi пачуваюся разумнiкамi!
  Усё роѓна хто прэзiдэнт, важна хто ѓ цябе цар у галаве!
  Вайна, не месца для роздумаѓ, эпоха смерцi i ѓтрапёнасцi!
  З розуму сходзяць толькi тых, у каго розум не за розумам!
  Аѓтамабiль не проста сродак перамяшчэнне, а раскоша, на якую павыкупляюцца толькi дурнi!
  Самы марнатраѓны выгляд эканомii, паскупiцца на прэстыж!
  Мы часам прайгравалi, часам гiнулi, але нiколi рускiя не станавiлiся на каленi!
  Майстэрства замяняе колькасць, колькасць жа можа толькi фальшыва падрабiць майстэрства!
  - У здаровым целе, i дух амбала - а слабасць плоцi - душа злiняла!
  Кроѓ блiшчыць як золата, але iржавее ад яе душы з металу!
  Нават золата iржавее, калi з яго не адлiта сэрца!
  Катаванне гэта не забаѓка, а цяжкая праца са сферы абслугоѓвання, у якiм жаль да клiента пагiбельная для цябе самога!
  Душа багацея патрыятычная, не больш за ѓ залатой манеты, дзе бяруць там i лiпне!
  Золата жоѓтае як колер здрады, мяккае як воля прыстасаванца, цяжкае як сумленне здраднiка!
  Боль як цешча, дакучлiвая, адваротная, хочацца пазбавiцца, але... без яе не пажэнiшся з перамогай!
  Калi вораг не здаецца, яго знiшчаюць, а калi не здае - перамогу прыносiць кемлiвасць!
  Не бяда, калi здохнуць сукi ворага, бяда калi нашы сабакi, сабе мозг пакарабацiлi!
  У баi лёгка, калi вучэнне не пакута, а з карысцю забаѓка!
  Нават у словах Хрыста яго слугi шукаюць тое, што служыць бязбожнаму самавольству!
  Вялiкая шафа шумна ѓпадзе, а гучная слава дастаецца таму хто яго звалiѓ!
  Калi майстэрская маска, нам не патрэбна адмазка!
  Часцей за чырвоныя рэкi, льюцца з-за чырвоных прамоѓ, i чорных учынкаѓ!
  - Каму наканавана быць заколатым, не трэба трапятаць па вяроѓцы!
  Як заѓсёды атрымалася, а лепей i не хацелi!
  Смерць заслугоѓвае лепшай долi, чым жыццё, таму што яе працягласць пакiдае на выбар непараѓнальна больш частак! -
  Гарантыi даюць гарантаваныя абiралы!
  Манета з золата мяккая, але смяротная кулi, яна дзiвiць сапраѓды ѓ сэрца i выносiць мазгi!
  Тэхнiка гэта бог вайны - а дыверсант яе атэiст!
  Бог стварыѓ сусвет за шэсць дзён, а чалавек за хвiлiнную рукотворную слабасць расплачваецца ѓсю вечнасць!
  Увайшлi па воѓну, але не вярнулiся з канаткай!
  Бяжы, але не ѓцякай, страляй, але не адстрэльвайся, бi, але не адбiвайся i галоѓнае пi, але не ѓпiвайся!
  Мёртвага асла вушы нiкому не патрэбныя, але вось слых жывой лiсiцы - дар для тых, хто не мае патрэбы дзеля дасягнення мэты ѓ iшаках!
  Абуѓшы свой розум, назаѓсёды застанешся басяком!
  Вайна гэта паветра для лёгкiх, але толькi ѓперамешку з бiнарным газам!
  Калi вораг не хоча здавацца i не ѓмее прайграваць, прымусiм раздацца i адвучым выйграваць!
  Дрэнныя людзi любяць чорную магiю, добрыя нелюдзi белую!
  Забiваць на вайне цяжка па працэсе, брыдка па ѓспрыманнi, але затое як выдатна па вынiку! Значыць вайна, прыносiць здароѓе душы, загартоѓку целу, i чыстку кашальку!
  Часам вайна выдатна напаѓняе кашалькi, прычым прама прапарцыйна паѓнаце разлiтай крывi, i пустаце прадажнага сэрца!
  Доѓг перад Айчынай, чырвоны плацяжом бескарыслiвай адданасцi!
  Вайна выпрабаванне разумным, загартоѓка моцным, забаѓка дурням! -
  Быць пасьмешышчам не весела, прымушаць пускаць слёзы iншых не сумна!
  Добры кiраѓнiк як прыкры мёд, спачатку разлiжуць потым расплююць!
  А злы кiраѓнiк, нiбы палын спачатку расплююць, а затым растопчуць!
  Ды золата мяккае, але з лёгка куецца непрабiѓны шчыт!
  Якасць заѓсёды пераѓзыходзiць колькасць - нават акiян пярловай кашы не перашкода сякеры!
  Зло поѓна сiл, калi дабро знясiлена страхам!
  Жарт добра да месца, лыжка ѓ абедзе, а дапамога да бяды!
  Павезцi можа раз, два - без умення поспех сыходзiць!
  Хто не Леѓ Талсты, той лiтаратурны басяк!
  
  ЯК НАПАЛЕОН ЕХАђ У МАСКВУ ПРАЗ КИЕВ
  Напалеон абраѓ альтэрнатыѓны план вайны з Расiяй. Ён пайшоѓ на Кiеѓ i разбiѓ тамака рускiя войскi. I стварыѓ марыянетачную Маларосiю. Далей была вайна i далучэнне Беларусi i Лiтвы да герцагства Польскага, якое было перайменавана ѓ каралеѓства. Аѓстрыя таксама атрымала крыху тэрыторыi Украiны. Расiя, пацярпеѓшы паражэнне стала другараднай дзяржавай. У 1815 годзе Напалеон пачаѓ паход на Турцыю.
  Разбiѓ асманаѓ, i ѓзяѓ Канстанцiнопаль. Грэцыя атрымала незалежнасць, Боснiя i Герцагавiна ѓвайшлi ѓ склад вялiкай Iталii, на пасад якi б пастаѓлены сын Напалеона Банапарта. Румынiю ѓключылi ѓ склад Аѓстрыi, чым iмператар быѓ у сваяцтве з Напалеонам. Балгарыя i Сербiя атрымалi незалежнасць, як Албанiя, але сталi васаламi Францыi.
  А Грэцыя васалам фармальна незалежнай Вялiкай Iталii.
  У Турцыi засталася фактычна на Балканах толькi сталiца Стамбул з невялiкiм кавалачкам зямлi.
  Зрэшты, на гэтым войны не скончылiся. Напалеон пачаѓ уварванне ѓ Марока i Алжыр. Але Брытанскi флот перашкаджаѓ французам. Вайна з Англiяй зацягнулася. Але генiяльнаму Напалеону атрымалася ѓзяць Гiбралтар, i разбiць ангельцаѓ сваiмi праѓзыходнымi сiламi на сушы.
  Пасля чаго французы перагарадзiлi пралiѓ i змаглi захапiць усю поѓнач Афрыкi, уключаючы i Егiпет, i Судан. У ходзе баёѓ у французаѓ з'явiлiся першыя ѓ свеце падводныя лодкi. Англiя стала несцi велiзарны ѓрон.
  У Напалеона пад кантролем уся Еѓропа i частка Расii. I Брытанiя ёй не супернiк.
  Паступова французы адольвалi ангельцаѓ. Яны будавалi больш караблёѓ маючы насельнiцтва i рэсурсаѓ у разы большыя. У рэшце рэшт у 1931 годзе Напалеон высадзiѓся i Брытанii, i развiѓшы яе войскi, узяѓ Лондан.
  Брытанiя здалася... На яе была накладзена вялiзная данiна i ѓсе калонii сталi зноѓ французскiмi.
  Напалеон стаѓ ужо занадта старым, i пасылаѓ на лаянку сваiх генералаѓ.
  Францыя ваявала з ЗША i ѓ Лацiнскай Амерыцы, каб утрымаць шматлiкiя калонii.
  Напалеон, пражыѓшы гадоѓ семдзесят, што не так ужо мала для вялiкага генiя, i па мерках дзевятнаццатага стагоддзя памёр у 1839 годзе. Яго сын Напалеон другi - не падобны на бацьку высокi бландзiн у дваццаць восем гадоѓ успадкаваѓ трон. I зразумела, працягнуѓ войны. Пакуль увогуле ѓ калонiях.
  Акрамя таго, у Напалеона Другога былi i некаторыя цiкавыя iдэi. У прыватнасцi, ён правёѓ рэферэндум i аб'яднаѓ Францыю, Iталiю i Аѓстрыю ѓ адну дзяржаву.
  I гэта таксама нядрэнна... I ѓ Прусii паставiлi на пасад свайго сваяка.
  А Рэччу Паспалiтай кiраваѓ пазашлюбны сын Напалеона i польскай панны Валенсii.
  Войскi Напалеона Другога ѓ канчатковым вынiку дабiлi ЗША i захапiлi Амерыку i паѓночную, i паѓднёвую цалкам. Потым была захоплена i Афрыка. Iшла экспансiя ѓ Iндыю, i Кiтай.
  У 1860 г. была вайна з Расiяй. На гэты раз Масква i Санкт-Пецярбург былi ѓзяты. Прайшоѓ рэферэндум, i Расея аж да Цiхага акiяна ѓвайшла ѓ Рэч Паспалiтую. А затым i Рэч Паспалiтая злiлася з Францыяй. Далей была ѓжо вайна ѓ Кiтаi i высадка ѓ Аѓстралii ... Напалеон Другi правiла да 1883 пакуль не памёр у семдзесят два гады, заваяваѓшы амаль увесь свет.
  На пасад узышоѓ яго ѓнук Напалеон Трэцi. Пры гэтым манарху завяршылiся апошнiя войны, захопам Японii, Фiлiпiн, iншых драб i зямель у Азii, а таксама Новай Зеландыi.
  Скончылася фармаванне сусветнай iмперыi... Напалеон Трэцi стаѓ завяршальнiкам гiсторыi войнаѓ.
  I зараз у чалавецтва была адна дарога ѓ космас.
  У 1917 годзе першы чалавек узляцеѓ у космас. А ѓ 1922 годзе адбыѓся палёт на Месяц. А у 1930 году на Марс.
  Чалавецтва пакарала космас... Да канца дваццатага стагоддзя чалавечыя селiшчы былi ѓжо на ѓсiх планетах Сонечнай Сiстэмы.
  I ѓ 2020 годзе пачалася першая мiжзоркавая экспедыцыя. Адразу сем зоркалётаѓ стартавала да зоркi Сiрыус, у якой круцiлася некалькi планет. I адна з iх была прыдатнай для жыцця.
  Была адкрыта новая эра мiжзоркавай экспансii.
  I выраз - ехаць у Маскву праз Кiеѓ, набыло новы сэнс.
  
  ТРЫ ВЫПРАђЛЕНЫЯ ПАМЫЛКI КРАIН ВОСI
  Гiтлер трывiяльна не стаѓ паварочваць чацвёртае танкавае войска на Каѓказ. I ѓ вынiку чаго фашысты змаглi ѓзяць Сталiнград адразу. Яшчэ крыху раней да гэтага Японiя выйграла бiтву пры Мiдуэй i захапiла Гавайскi Архiпелаг цалкам дамiнуючы ѓ Цiхiм акiяне.
  Роммель таксама не стаѓ рабiць паѓзы, пасля падзення Талбука, i не даючы асесцi ангельцам у абароне цалкам разграмiѓ iх у Егiпце. Мала таго войскi Роммеля змаглi захапiць i Iрак i з Кувейтам пры падтрымцы мясцовага насельнiцтва.
  Сталiн паспрабаваѓ адбiць Iрак, але ѓ вайну ѓступiла на баку Трэцяга Рэйха i Турцыя. I ѓ вынiку чаго СССР патрапiѓ пад падвойны ѓдар. Якi затым стаѓ i трайным на Далёкiм Усходзе адкрыла другi фронт i Японiя.
  Карыстаючыся момантам, немцы выйшлi да Каспiйскага мора i адрэзалi Каѓказ па сушы.
  У вынiку чаго ход вайны змянiѓся. СССР змушаны быѓ частку сiл кiнуць на ѓтрыманне Далёкага ђсходу ад японцаѓ. I немцы вялi наступленне без праблем. Туркi ѓзялi з ходу Ерэван, Батумi, iншыя гарады i прарывалi абарону наскрозь.
  Наступалi i немцы, i японцы. Самураi змаглi заспець знянацку савецкiх флот ва Уладзiвастоку i без цырымонiй яго патапiлi. I захапiлi большую частку Манголii.
  Гiтлераѓцы да новага года захапiлi Каѓказ цалкам, у тым лiку i Баку.
  Гэта была гучная перамога i поѓнае ѓдар па СССР. Сталiн псiхаваѓ, але нiчога не мог зрабiць.
  Зiмой было зацiшша. Толькi была спроба дэблакады Ленiнграда, але няѓдалая. Немцы падцягнулi дадатковыя сiлы i змаглi адбiць атаку.
  У сакавiку спрабавалi наступаць у цэнтры, але так напад быѓ зноѓ адбiты...
  У канцы траѓня немцы поѓнiѓшы войскi за кошт татальнай мабiлiзацыi, падцягнуѓшы больш магутныя i сучасныя танкi: "Пантэра", "Тыгр", "Леѓ" i самаходку "Фердынанд". I пачалi наступ па збежным кiрунку з боку Ржэва i паѓночнай часткi фронту, iмкнучыся ѓтварыць кацёл.
  Адначасова гiтлераѓцы паперлi i на Саратаѓ. Вялi наступ са Сталiнграда.
  У баi з'явiѓся "Леѓ" вельмi магутны танк вагой дзевяноста тон. Дадзеная машына мела лабавую браню корпуса ѓ сто пяцьдзесят сантыметраѓ, а бартоѓ у восемдзесят два мiлiметры пад нахiламi як "Пантэра". Дадзены быѓ i вонкава падобны на "Пантэра", толькi больш са 105-мiлiметровай гарматай у 70 ЭЛ доѓгай калiбра.
  Вельмi моцна быѓ абаронены лоб корпуса - у 240-мiлiметраѓ пад нахiламi.
  Танк "Леѓ" меѓ больш магутны рухавiк у тысячу конскiх сiл, i хуткасць каля трыццацi пяцi кiламетраѓ за гадзiну.
  У цэлым машына не зусiм удалая, але ѓ лоб абаронена вельмi моцна.
  Больш за ѓсё ѓ практычным плане - добры "Тыгр". "Пантэра" хоць i хутчэй, але слабаватая бартавы браней ѓсяго 40 мiлiметраѓ i яе бяруць нават саракапяткi.
  У цэлым немцы вельмi моцныя. Яны змаглi пазбегнуць вялiкiх страт у сорак другiм годзе, i iх войска шматлiкае i колькасць дывiзiй разам з замежнымi толькi ѓ вермахце перавысiла трыста пяцьдзесят. Плюс яшчэ i войскi сатэлiтаѓ.
  Iспанiя i Партугалiя адкрыта ѓступiлi ѓ вайну на баку Трэцяга Рэйха.
  I нямецкiя войскi ѓзялi Гiбралтар i сталi прасоѓвацца па Афрыцы.
  Iталiя правяла дадатковыя мабiлiзацыi i накiравала больш войскаѓ. Турцыя таксама мабiлiзавалася, як i арабы. А з усходу напiрала Японiя.
  Трэцi Рэйх быѓ больш i лiкам пяхоты i не саступаѓ тэхнiкай. У паветры немцы таксама мелi шмат самалётаѓ. З'явiѓся МЕ-309, якi не мае сабе роѓных ва ѓзбраеннi i Фоке-Вульф з шасцю авiягарматамi.
  Нямецкiя асы дамiнавалi.
  Асаблiва Марсэль. За трыста збiтых самалётаѓ ён атрымае паѓторна Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. А за пяцьсот яму быѓ уручана першая ѓзнагарода дадзенага ѓзроѓню Рыцарскi Крыжа Жалезнага Крыжа i залатымi дубовымi лiстамi мячамi, i дыяментамi.
  Марсэль трапiѓ на ѓсходнi фронт i там бiѓся як Сатана.
  Сталiн прызначыѓ за яго галаву ѓзнагароду ѓ сто тысяч залатых рублёѓ. I была вайна.
  Немцы, зразумела, змаглi прарваць савецкую абарону i ѓзялi Саратаѓ i, злучылi кацёл, на поѓнач ад Ржэва.
  У Баях асаблiва вызначыѓся танкавы экiпаж Герды.
  Басаногая бландынка пальнула з гарматы "Пантэра" пры дапамозе пунсовага соску грудзей i прабуркавала:
  - Мы возьмем Маскву!
  Шарлота таксама лупанула пры дапамозе малiнавага саска, прабiла машыну савецкiх сiл i прачырыкала:
  - Мы ѓсiх пераможам!
  Крысцiна дала па непрыяцелю разрадам, нацiснуѓшы лалавым саском на кнопку i прабуркавала:
  - За святую Русь!
  Магда як возьме i лупне па савецкiм танку, адарве ѓ яго вежу, i прачырыкае:
  - За магутную сiлу!
  Вось гэта дзяѓчыны як праваявалi i вельмi агрэсiѓна.
  Вось гэта крутыя бабы...
  У канцы лiпеня пачаѓся наступ немцаѓ на Маскву. Адначасова на поѓднi гiтлераѓцы штурмавалi Куйбышаѓ.
  Там разгарнулiся жорсткiя баi.
  Сiлы, зразумела, няроѓныя, але Куйбышаѓ добра ѓмацаваны. Трэба сказаць, што i Масква моцна ѓмацавана, як подступы да яе. Ва ѓсякiм разе магутныя ѓмацаваныя палосы там, i вожыкi, i траншэi, i цэлыя магутныя ѓмацаваныя раёны.
  Немцы кiнулi ѓ атаку - сто пяцьдзесят дывiзiй. Многiя з iх замежныя i невялiкi забойнай сiлы.
  У баях прынялi ѓдзел i самыя першыя "Тыгры"-2, i танк "Маѓс". Баi паказалi, што першы танк яшчэ нядрэнны, але "Маѓс" занадта ѓжо цяжкi, i яго няпроста перавозiць.
  Зрэшты, затое падбiць такi танк зусiм няпроста. I немцы ѓклiньвалiся ѓ абарону Чырвонай армii.
  Фашыстам было даволi цяжка. Але яны моцныя i лiкам, i тэхнiкай.
  Былi ѓжытыя i першыя бамбавiкi Ю-288. Такая машына вельмi моцная i хуткасная, несла ѓ сабе да шасцi тон бомб.
  Немцы мелi сiлу... Марсэль за семсот пяцьдзесят збiтых самалётаѓ атрымаѓ унiкальную ѓзнагароду: Рыцарскi Крыж Жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. I стаѓ сапраѓднай, суперлегендай.
  У небе немцы ѓпэѓнена дамiнавалi, а з усходу надыходзiла Японiя.
  Самураi ѓсё перлi i перлi. I iх авiяцыя бамбiла. ЗША i Брытанiя паводзiлi сябе пасiѓна. I дзейнiчалi з аглядкай.
  Японiя выкарыстоѓвала ѓ баях значныя сiлы. I ён напiралi...
  У жнiѓнi немцы ѓзялi горад Калiнiн падышлi да Мажайскай, самай умацаванай лiнii абароны.
  Заадно баi разгарнулiся i за Тулу. Да Масквы засталася ѓсё сотня кiламетраѓ.
  Веранiка, Аксана i Наташа разам з iншымi дзяѓчатам сыходзiлi з акружэння. Батальён дзяѓчынак атрымаѓ загад адысцi ѓ тыл, бо ѓ ваяѓнiц практычна не было супрацьтанкавых сродкаѓ. Сталенiда Паѓлаѓна мела досвед вайны, служачы добраахвотнiкам у Iспанii. Акрамя вопыту астатняй вайны. I разумела, што супраць танкаѓ серыi вялiкiх котак чырвоным войскам не выстаяць. Дзяѓчыны, зрэшты, падбiлi некалькi транспарцёраѓ, але i самi панеслi страты.
  Цяпер батальён засяродзiѓся i адступаѓ.
  Веранiка, Аксана i Наташа, скiнуѓшы боцiкi, адыходзiлi босыя, i ѓ лёгкiх блузках. Да адлюстравання цяжкiх танкавых калон, савецкiя войскi не гатовы. А прабiць танк Е-50 папросту няма чым. Адзiны шанц - гэта пашкодзiць гусенiцы. Але ѓ дадзенай машыны коѓзанкi размяшчаюцца на асобных калясках, i вывесцi iх з ладу вельмi цяжка.
  Дзяѓчынкi рухалiся на ѓсход лясамi i малымi групамi. Яны выглядалi вельмi кранальна. Закаталi штаны, i ѓ адных толькi лёгкiх кашулях. Доѓгiя, светлыя, злёгку кучаравыя валасы распусцiлiся. Босыя ножкi прыемна казыча трава, i часам трапляюцца i шышачкi. Усё выглядае вельмi эратычна. Грудзi прасвечваюць праз тонкiя кашулi.
  Веранiка, заграбаючы босай ножкай траву, у прыкрасцi прамаѓляе:
  - Вось чартаѓшчына - толькi пачалася вайна, а ѓжо даводзiцца адыходзiць!
  Аксана, чые светлыя валасы, былi злёгку рудаватымi, выскаляючыся зубкамi, адказвае:
  - А асаблiвых iлюзiй i не мела! Гiтлер заваяваѓ амаль увесь свет... Паспрабуй з такой чарадой ты зладзiся!
  Наташа страсянула беласнежнай шавялюрай i выдала:
  - Усё жадаюць спадабацца... Цяжка з iмi зладзiцца! Вернай быць не вельмi лёгка!
  Веранiка кiѓнула. Яе валасы такiя залацiстыя i прыгожыя. Яна цудоѓная.
  А вось iх дагнала Вiкторыя. Зусiм рудая дзяѓчынка. Валасы нiбы пажар. I такiя пякучыя. Павеяѓ вецер i, здаецца, гэта лунае пралетарскi сцяг, такая палаючая шавялюра.
  Вiкторыя зняла з сябе кашулю i агалiла тулава. Яе грудзей былi поѓныя, соску пунсовыя, нiбы макi. Прыгожая ваяѓнiца. I яе моцнаму, трэнiраванага цела iдзе агаленне.
  Наташа хiхiкнула i таксама агалiла тулава, заѓважыѓшы:
  - А прыгожыя ѓ нас целы... Мы проста Амазонкi!
  Веранiка, пакiвала галавой:
  - Цi не занадта гэта радыкальна - агаляць грудзi! Трэба выконваць правiлы прыстойнасцi!
  Вiкторыя пакiвала галавой, i страсянула рудымi кудзеркамi:
  - У камунiстычным грамадстве - правiлы маралi, паняцце адноснае. - Дзяѓчына трасянула голымi грудзьмi, яе пунсовыя соску вельмi панадлiва блiшчалi. - А быць голай не грэх. Дакладней паняцце граху папоѓскае, а наша крэда, воля ад буржуазнай маралi!
  Наташа пацвердзiла, трасучы пышным, i пругкiм бюстам:
  - Блiжэй да прыроды! Блiжэй да натуральнага! I галiзна натуральная!
  Аксана таксама ѓсмiхнулася i агалiла тулава. На самай справе, у летнюю спякоту як прыемна, калi грудзей голыя. I iх абдзiмае ветрык. Прыгожая дзяѓчынка, i галiзна iдзе. Усе дзяѓчыны спартовыя, з фiгуркамi, голыя целы ваяѓнiц вельмi гарманiчна глядзяцца.
  Прыгожыя дзяѓчыны крочаць па сцяжынцы. Яны такiя цудоѓныя, i вельмi прывабныя.
  Веранiка прачырыкала, матнуѓшы галавой:
  - Але ж так зусiм не эстэтычна!
  Вiкторыя адмоѓна страсянула галавой:
  - Не! У нас цудоѓныя целы! I мы голыя глядзiмся проста цудоѓна!
  Наташа кiѓнула, i падскокваючы, вымавiла:
  - Добра быѓ галышом... Вось Iльiч са стрэльбай прыйшоѓ!
  Аксана пагладзiла сабе грудзi i пiскнула:
  - На самай справе, мой бюст гэта супер!
  Вiкторыя захоплена праспявала:
  - Ох, дзяѓчынкi, а мы налётчыцы! Кашалечкi, кашалькi, i кашалёшнiкi! Мы бачылi даляры - горы залатыя!
  Наташа, трасучы аголенымi грудзьмi, з усмешкай праспявала:
  - Раней былi голыя, босыя, дурныя!
  I ѓся чацвёрка дружна разрагаталася. Дзяѓчаты пляскалi босымi ножкамi, задзiралi голыя пяткi. Прыгожыя ваяѓнiцы. За плячыма ѓ iх заплечнiкi i аѓтаматы ППШ. Сiмпатычныя ваяѓнiцы, вельмi выдатныя.
  Веранiка лiслiва вымавiла:
  - Перад Богам, мы ѓсё роѓныя... I прыйдзецца адказваць за распусту!
  Наташа хiхiкнула i адказала з усёй рашучасцю:
  - Бога няма! Гэта казка!
  Вiкторыя, трасучы сваiмi аголенымi, загарэлымi грудзьмi, захоплена ѓсклiкнула:
  - Бога прыдумалi моцныя гэтага свету, каб трымаць народ у падпарадкаваннi!
  Веранiка адмоѓна матнула свой залацiстай галавой:
  - А хто тады стварыѓ сусвет?
  Вiкторыя хiхiкнула i адказала:
  - Сусветы самi растуць, нiбы лiсце на дрэве. Яны вырастаюць з нiчога. Калi ѓ далёкай бясконцасцi стала расцi з нуля дрэва ѓ сусвеце, i з таго часу з'явiлася мноства светабудов.
  Наташа хiхiкнула i паказала мову, заѓважыѓшы:
  - Гаркавата! Можа i, штаны знiмем?
  Вiкторыя падтрымала iдэю:
  - Гэта выдатна прыдумана!
  I дзяѓчыны ѓсе тры дружна вызвалiлiся ад штаноѓ, застаѓшыся ѓ адных трусiках. А якiя ѓ iх моцныя i мускулiстыя целы. Проста цудоѓныя, i вышэйшы пiлатаж.
  Аксана праспявала з захапленнем:
  - У таракана вусiкi, у дзеѓкi голай трусiкi!
  Адна толькi Веранiка засталася з закатанымi штанамi, i кашулi. Яна адказала з дакорам:
  - Нядобра вось так галышом! А раптам нас убачаць!
  Наташа хiхiкнула i адказала:
  - А няхай нават i бачаць! Я люблю ѓзбуджаць мужчын!
  Вiкторыя хiхiкнула, патрос амаль голымi сцёгнамi, адказала:
  - Мужчыны - гэта смецце - проста брыдота!
  I стукнуѓшы свежы грыбок босай ножкай, дадала:
  - Да чаго ж усё ж прыемна на жарабцы ѓзяць i пракацiцца!
  Аксана з усмешкай заѓважыла:
  - Калi, яны лашчаць цябе гэта прыемна... Асаблiва калi мужчыны маладыя, прыгожыя...
  Наташа нагадала дзяѓчатам:
  - Памятайце, мы хлапчука злавiлi. Выдатны дзяцюк, i напэѓна ѓ яго дасканаласць не па гадах буйное!
  Вiкторыя аблiзнулася i вымавiла з пажадлiвасцю ѓ голасе:
  - Як гэта было б выдатна праверыць!
  Веранiка з абурэннем раѓнула:
  - Якiя брыдоты вы кажаце! Нельга так здзекавацца з пачуццяѓ людзей! Тым больш, калi гаворка iдзе няхай пра нямецкага, але хлопчыка!
  Аксана хiхiкнула i адказала:
  - Ты нас прабач, але на душы так паскудна...
  Наташа ахвотна пацвердзiла:
  - Немцы наступаюць, i хочацца памарыць пра нешта добрае! Напрыклад, аб хлопцах!
  Вiкторыя са смяшком прапанавала:
  - А што, калi сапраѓды палавiць мужчын? Гэта было так выдатна!
  Веранiка жорстка адказала:
  - Жанчын упрыгожвае сцiпласць, а не нахабнае прыставанне!
  Вiкторыя адмоѓна матнула сваёй агнязарнай галавой. Пляснула босымi ножкамi i раѓнула:
  - Не! Якраз няма большага задавальнення, самой абраць мужыка i зацягнуць у пасцелю. - Рудая д'ябла трасянула, медна-чырвонымi кучарамi, i працягнула. - Вось менавiта перапiхнуцца ѓ кустах дзеля задавальнення, а не iсцi пад вянок.
  Веранiка строга вымавiла:
  - Сэкс без прычыны - прыкмета дурнiны! - I дадала. - Гэта супярэчыць нормам камунiстычнай маралi!
  Вiкторыя не пагадзiлася:
  - Сам Ленiн казаѓ - жонкi павiнны быць агульныя!
  Наташа хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ну, я не сказаць, каб дык вось кiдалася на мужыкоѓ, але гуляць актыѓную ролю - прыемна! Калi ты сама падобнае выбiраеш за кiм ударыць! Але ѓ нашай частцы да гэтага не даходзiць.
  Вiкторыя згодна кiѓнула:
  - Ды ѓ нас адны дзеѓкi... Але можна перабрацца цераз плот! - Дзяѓчына прачырыкала з вялiкiм задавальненнем. - Мужыкi, мужыкi... Заѓзята поѓзаюць на пузе нашы мужыкi!
  Веранiка адмоѓна матнула галавой:
  - Не, Ленiн нiколi такога не казаѓ!
  Наташа ѓсклiкнула, пратэстуючы:
  - Не, якраз менавiта гэта Уладзiмiр Iльiч i вымавiѓ! Пры камунiзме i будзе ѓсё агульнае, у тым лiку жонак!
  Вiкторыя хiхiкнула, i прамармытала:
  - Жанчыны - гэта добра... Мужыкi яшчэ лепш! Эх, патрапiць бы ѓ палон, каб там згвалтавалi цэлай ротай.
  Дзяѓчаты хорам засмяялiся. А Вiкторыя, скалячыся, дадала:
  - А потым збiлi прыкладамi! А пяткi падпалiлi б мяккiм агеньчыкам i прысыпалi корбiтам!
  Наташа стукнула босай нагой шышачку i прабуркавала:
  - Пяткам прыемна, калi па iх б'юць бамбукам! Вось у Кiтаi дзяѓчын i хлопчыкаѓ лупiлi палкамi па босых падэшвах. I iм гэта падабалася!
  Вiкторыя са смакам праспявала:
  - Якiя катаваннi ѓ Галiвудзе! Адны толькi каты, а не людзi!
  Веранiка дасцiпна заѓважыла:
  - Вось трапiце ѓ пекла... Будуць вам i катаваннi, i пяткi не толькi бамбукам, але i распаленым жалезам прыпякуць!
  Наташа праспявала, сцiскаючы моцна кулакi:
  - Чорны крумкач у суседняй браме!
  Вiкторыя, трасучы голымi сiськi, з пунсовымi саскамi працягнула:
  -Люлька, кайданкi, падраны рот!
  Аксана, чыя грудзi таксама аголена, i трасучы сцёгнамi, адказала:
  - Колькi разоѓ пасля бойкi мая галава!
  Веранiка падтрымала парыѓ, тупаючы босымi ножкамi:
  - З перапоѓненай плахi ляцела куды....
  Наташа з лютасцю зараѓла, трасучы аголенымi грудзьмi:
  - Дзе Радзiма! Няхай крычаць пачвара!
  Вiкторыя, пляскала i вiшчала, круцячы сцёгнамi, ледзь прычыненымi празрыстымi трусiкамi:
  - А яна нам падабацца, хай i не прыгажуня!
  Аксана прашыпела, дрыгаючы, голымi загарэлымi каленкамi:
  - Сволачы даверлiвая!
  Веранiка з уздыхам заѓважыла:
  - Мы савецкiя памежнiцы. А вядзем размову, нiбы падзаборныя шлюхi. Няѓжо так можна...
  Вiкторыя ѓ адказ праспявала:
  - Дзякуй вам Сталiн-правадыр! За дурныя, пустыя вочы! За тое, што мы як вош i жыць нельга!
  Наташа пагразiла рудай д'ябла кулаком:
  - Ну, ты так не харта! Патрапiш у адмысловы аддзел!
  Вiкторыя ѓпэѓнена вымавiла:
  - Хутка немцы прыйдуць у Маскву... I ѓжо Сталiна павязуць у клетцы!
  Аксана хiхiкнула i запярэчыла:
  - Думаеш, зыход вайны прадвызначаны?
  Вiкторыя сур'ёзна адказала:
  - А як жа iнакш? У Гiтлера амаль да паловы свету пад акупацыяй, плюс яшчэ i Японiя з яе калонiямi. - Дзеѓка злосна тупнула хупавай, босы ножкай. - А ѓ нас нават прыстойных танкаѓ няма! Серыя КВ - гэта пародыя на машыны. Т-34 вiдавочна драбнаваты. А нармальнага танка не створана! I снарады бранябойныя горшыя за нямецкiя будуць!
  Наташа цяжка ѓздыхнула, i пробулькала:
  - З гэтым даводзiцца пагадзiцца! Нажаль, нашы танкi яшчэ так недасканалыя. А КВ? Ды яны ламаюцца....
  Дзяѓчаты змоѓклi, i iх гуллiвасць ѓпала.
  Сапраѓды ѓжо першыя гадзiны вайны паказалi, што i Т-34-76 не зусiм надзейную каробку перадач мае, а серыя КВ тым больш. I што паскудна, чым цяжэй, танк, тым слабей ён прыстасаваны да перасоѓванняѓ. А 200-мiлiметраѓ лабавой бронi не дастаткова, каб трымаць снарады нават 88-мiлiметровай гарматы "Пантэры"-2, а не тое, што "Тыгр"-3.
  Як нечакана высветлiлася нямецкiя машыны на парадак мацней у лабавым бранiраваннi i ѓменнi трымаць удар. А савецкая тэхнiка вiдавочна пасуе.
  Ды з'явiлася "Пантэра"-2 машына, якая не мае сабе роѓных i давай усiх разбураць. Не зможаш такi танк спынiць.
  У канцы верасня немцы сталi атачаць Маскву. Яны яе капiтальна абклалi.
  Восень выдала сухая i цёплая, i ѓ пачатку кастрычнiка гiтлераѓцы ѓжо сталi сцiскаць абцугi, пагражаючы замкнуць кольца акружэння паланiѓ Маскву.
  Лётчык Марсэль атрымаѓ за тысячу збiтых самалётаѓ асаблiвую ѓзнагароду Зорку Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  I гэта крута.
  I iншыя машыны былi зараз у баi.
  У баях вызначыѓся танкавы экiпаж Герды. Дзяѓчыны ваявалi на "Пантэры"-2. Гэтая машына мела вузкую вежу, нiжэйшы сiлуэт, i лабавую абарону супастаѓную з Тыграм-2 пры меншым на васемнаццаць тон вазе пры роѓным рухавiку ѓ 900 конскiх сiл. I значыць лепей хадавымi якасцямi. Амерыка выкарыстоѓвала высокi "Шэрман". Гэты танк мог прабiць немца толькi ѓ борт, i дзiвiѓся з дыстанцыi ѓ тры з паловай кiламетры.
  "Пантэра"-2 паступова выцясняючы звычайную "Пантэра". Але пакуль i апошняя машына зусiм нядрэнная. Яе браня ѓ лоб цалкам здольная трымаць снарад больш раннiх мадэляѓ "Шэрманаѓ", а навейшыя тыпы, могуць прабiць толькi зблiзку. А сама гармата ѓ "Пантэры" у 75-мiлiметраѓ бярэ савецкую машыну з двух кiламетраѓ, i больш хуткастрэльная, чым 88-мiлiметровая, што куды ѓжо лепш на практыцы. Праѓда "Пантэра"-2 у лоб наогул непрабiѓная нават для САУ у ЗША з 90-мiлiметровым гарматамi, i гэта, вядома ж, практычна.
  Герда наводзiць на мэту з дапамогай босых пальчыкаѓ ножак i страляе. Пасля чаго верашчыць:
  - За велiч планеты ва ѓсiм свеце!
  Шарлота таксама вядзе агонь, трапна б'е па савецкiх войсках i раве на ѓсё горла:
  - Слава нашым поспехам!
  Крысцiна, ведучы агонь па супернiку босымi пальчыкам ножак, i збiваючы яго трапнымi снарадамi, скалячы зубкi, прамаѓляе:
  - Трэцяму Рэйху слава!
  Магда таксама палiць пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i з захапленнем прамаѓляе, падморгваючы сяброѓкам:
  - За арыйскiя iдэi i iх перамогу!
  Ваяѓнiцы на танку працуюць, i "Трыццацьчацвёркi" супраць iх не цягнуць. А танкi IС-1 яшчэ горшыя. Цяжкi КВ-16 спрабуе прасунуцца, супраць нямецкiх частак. Але i яго прабiвае сваёй дальнабойнай прыладай дзяѓчынкi. I ад савецкага танка застаюцца адны абрыѓкi, як дэтануе баявы камплект.
  На просты "Пантэры" ваюе экiпаж Джэйн Амстранг. Гэтая адважная дзяѓчына з Брытанii, упэѓнена набiрае рахункi.
  Грынгета страляючы па расейцам, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, пiшчыць:
  - Слава эпосе Брытанii! Слава!
  Монiка, таксама папiскваючы, пасылае прэзенты смерцi, босымi пальчыкамi ножак i пiшчыць:
  - Праѓ Брытанiя, бязмежныя моры, мы рабамi не будзем нiколi!
  Малання таксама па чарзе стрэлiла з гарматы "Пантэры", прабiла "Трыццацьчацвёрку" i прачырыкала:
  - За камунiзм каралеѓскi!
  I дзяѓчаты ѓ захапленнi. I так лiха Чырвоную Армiю б'юць.
  Вось ужо гiтлераѓцы на поѓднi пры падтрымцы мясцовага насельнiцтва захапiлi Пензу. Прайшлi разам з японцамi возера Байкал пярэсмык i на Камчатцы вядуць баi.
  Там таксама ваююць прыгажунi на танку "Тыгр"-2, Агата, Адала, Ангелiна, Андрыяна. Чатыры дзяѓчыны як малоцяць супернiка са сваёй забойнай машыны. "Тыгр"-2 выплёѓвае прэзенты смерцi i разбурае савецкiя часткi.
  Агата страляючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, раве:
  - За Трэцi Рэйх! I падмiргвае.
  Адала таксама як стрэлiць, нацiснуѓшы пунсовым саском, так i прапiшчыць:
  - За арыйскiя сцягi!
  Дзяѓчыны дзейнiчаюць з каласальнай агрэсiѓнасцю.
  I вось ужо нямецкiя войскi ѓступаюць у Туркменiстан. I ѓ лiстападзе 1943 гады бяруць сталiцу Ашхабад.
  Праходзiць штурм, з ужываннем тэхнiкi. Магутныя "Штурмтыгры", выкiдваюць рэактыѓныя бомбы вагой трыста кiлаграм. I руйнуюць дамы разам з войскамi Расii.
  Чуецца выццё сiрэны. Ды войска Гiтлера паказвае самы вышэйшы пiлатаж у разбурэннi.
  Дзяѓчына-немка Ева прачырыкала:
  - Будзе заход з расходам!
  На самалёце ТА-152 змагаецца Хельга. Яна скiдае авiяцыйныя снарады на наземныя цэлi, дзiвячы трыццацьчацвёркi i кевешкi. I завывае сабе:
  - Я арыйская ваяѓнiца, i буду дзяѓчынкай класа супер!
  I вось чарговы савецкi танк ёю ѓражаны сапраѓды ѓ цэль. Дзяѓчына трэба сказаць баявая i страмчэй яе толькi яйкi.
  Гертруда таксама пасылае забойнай сiлы разрад, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, са свайго забойнага штурмавiка дзiвiць супернiка i верашчыць:
  - Слава iдэям арыйскага камунiзму!
  Баявыя тут ваяѓнiцы, i як яны ѓсё разбiраюць.
  Вось у снежнi 1943 гады немцы ѓжо амаль цалкам захапiлi Маскву i ѓступiлi войскамi, на тэрыторыю вобласцi Горкi i Казанi. У баях прынялi ѓдзел i САУ Е-10. Дадзеная самаходка была пышная, i выпушчана адразу ѓ двух мадыфiкацыях. Першая вагой дзесяць тон з таѓшчынёй лабавой бронi 60-мiлiметраѓ, бартавой 30-мiлiметраѓ, i рухавiком 400 конскiх сiл. Малая вышынi машыны ѓ 1,3 метра i ѓсяго два члены экiпажа, з гарматай 75-мiлiметраѓ i 48 ЭЛ доѓгая ствала, вельмi рухомая. I цяжэйшая САУ-15, вага шаснаццаць тон, лабавая браня ѓ 82-мiлiметра пад вялiкiм нахiлам, бартавая 52 - мiлiметра, а гармата i ѓ 75-мiлiметраѓ i 70 ЭЛ даѓжыня ствала як у "Пантэры", а рухавiк у 550 лоша .
  Новыя самаходкi суцэль уладкоѓвалi нямецкiх вайскоѓцаѓ хадавымi якасцямi, i сваiм узбраеннем.
  На Е-15 змагалiся дзве дзяѓчыны: Фрыда i Каiса. Яны з гарматы рабiлi па дваццаць стрэлаѓ за хвiлiну. Такiя вось прыгожыя i ѓ бiкiнi дзяѓчынкi.
  Фрыда пальнула па танку IС-1, прабiла яго лабавую браню i прабуркавала:
  - За арыйскiя iдэi!
  I босымi пальчыкамi ножак нацiснула на кнопкi аднаго з самых першых у войскi Трэцяга Рэйха джойсцiкаѓ.
  Лупанула i Каiса пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, дзiвячы супернiка з каласальнай трапнасцю. I прабуркавала:
  - Слава арыйскаму брацтву!
  Баявая такая вось дзяѓчына. З каласальным напорам i славалюбствам.
  I збiраюць ваяѓнiцы жнiво, з актыѓнасцю шакалаѓ.
  Але асаблiва цiкава памучыць дзяѓчынкам палонных, гэта iх самая агрэсiѓная i любiмая забава.
  Фрыда заѓважыла з выскалам зубоѓ.
  - Даволi жыць па законах,
  Гэтым Адамам i Евай...
  Клячу, гiсторый загонiм,
  Левай, левай, левай!
  Каiса агрэсiѓна пацвердзiла:
  - Левай, левай, левай!
  I таксама нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, i трапна ѓразiла супернiка.
  Фрыцы бiлiся... Альбiна i Альвiна ѓжо перавысiлi кожная па пяцьсот збiтых самалётаѓ. Такiя вось ваяѓнiчыя дзяѓчынкi аказалiся. I далёка пайшлi ѓ сваiм уяѓленнi аб ваяѓнiчасцi.
  Альбiна, збiваючы расiйскi самалёт, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, вымавiла:
  - За Прусiю святую!
  Альвiна, зносячы расiйскую машыну, таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, раѓнула:
  - За Радзiму вялiкую!
  Непаѓторна баявыя тут дзяѓчынкi i выбiваюць непрыяцеляѓ вельмi хлёстка.
  Вось ужо новы год наступiѓ... Масква ѓ коле блакады ѓсё яшчэ трымаецца.
  Невялiкая паѓза да сакавiка 1944 гады.
  А вясной крыху пацяплела i баявыя дзеяннi аднавiлiся з новай сiлай.
  У баях прыняѓ удзел i Леѓ-2, гэта першы серыйны танк у якiм немцы выкарысталi размяшчэнне рухавiка i трансмiсii разам i спераду танка адным блокам. А вежу зрушылi назад. Атрымалася машына зручнейшая, з нiзкiм сiлуэтам i вузкай вежай. Леѓ-2 значна страцiѓ у вазе, i дадаѓ абароне iлба за рахунак большага нахiлу бронi. Дадзены танк па вазе стаѓ лягчэйшы за "Тыгра"-2, а значыць рухомейшы з магутным узбраеннем.
  На ѓсю моц у Трэцiм Рэйху праходзiла канструяванне новага асноѓнага танк Е-50. Машына перажыла шэраг змен: усталёѓка вузкай i малодшых памераѓ вежы. Змена хадавой часткi на лягчэйшую i простую ѓ вытворчасцi i рамонце, а таксама з лепшай праходнасцю. Размяшчэнне рухавiка i трансмiсii разам i папярок, а каробкi перадач на маторы. Вышыня танка знiзiлася да менш як двух метраѓ. I дадзеная машына важыла пры таѓшчынi бронi "Тыгра"-2 усяго сорак пяць тон. Пры гэтым у яе быѓ рухавiк больш магутны да 1200 конскiх сiл, i мацней узбраенне 88-мiлiметровая гармата з даѓжынёй ствала ѓ 100 ЭЛ, i падвышанай разбуральнай сiлы i дакладнасцi.
  Гэты танк пад назвай "Пантэра"-3 павiнен быѓ пайсцi ѓ серыю. А яго гармата была забяспечана гiдрастабiлiзатарам. Такi вось танк павiнен быѓ стаць асноѓным сярэднiм танкам. А яшчэ iшла распрацоѓка Е-75. Дадзеная машына была яшчэ лепш абаронена: 250-мiлiметраѓ лабавая браня i 170-мiлiметраѓ бартавая, з яшчэ больш магутнай i бранябойнай гарматай у 105-мiлiметраѓ i 100 ЭЛ калiбр. Вагу планавалася ѓтрымаць у межах сямiдзесяцi тон, i паставiць матор у 1500 конскiх сiл, каб захаваць рухомасць. Гэты танк павiнен быѓ стаць асноѓным цяжкiм танкам у Трэцiм Рэйху. I яго планавалася назваць: "Тыгр"-3. Гэта танкi новага пакаленьня, i ѓжо для будучых войнаѓ з ЗША.
  У Сiбiры рэальныя баi разгарнулiся толькi ѓлетку 1944 гады калi разгарнулiся апошнiя бiтвы з Расеяй.
  У небе ваявалi i нямецкiя знiшчальнiкi рэактыѓнай пробы. НЕ-162 лягчэйшы, просты ѓ вытворчасцi i манеѓраны, мiнуѓ з поспехам баявое хрышчэнне.
  З'явiѓся i МЕ-1010 з крыламi што мянялi стрэлападобнасць. Але яго недахопам аказалiся высокiя патрабаваннi да квалiфiкацыi лётчыкаѓ. I замест яго ѓ серыю падалi перавагу ТАЯ-183.
  Вялiкiя надзеi звязвалiся з больш дасканалым МЕ-262 Х, якi адрознiваѓся вялiкай звыш у 1100 кiламетраѓ хуткасцю, пяццю авiяпушкамi i лепшай манеѓранасцю са стрэлападобнасцю крыламi.
  У лiпенi першыя два самалёты гэтай мадыфiкацыi атрымалi Альбiна i Альвiна.
  Да гэтага часу немцы ѓжо акружалi Чэлябiнск i Свярдлоѓск. Савецкiя войскi сотнямi тысяч здавалiся ѓ палон.
  Альбiна з паветра страляла па расiйскiх танках, прабiвала iм дахi i раѓла:
  - Слава арыйскiм марам!
  Альвiна збiваючы лётчыкаѓ СССР, i адпраѓляючы iх на той свет, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, вiскатала:
  - За Прусiю Вялiкую!
  Вось гэта дзяѓчынка такая баявая, i танкi таксама збiвае актыѓна.
  Герда i яе танкавы экiпаж на вышынi. Ужо абстрэльваюць ускраiны Свярдлоѓска.
  Герда пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i праверашчала:
  - Камунiзм пабудаваць можна?
  Шарлота голай пяткай нацiснуѓшы на педаль, i ламаючы расейцаѓ, i дадала:
  - Можна i трэба!
  Крысцiна, страляючы ѓ супернiкаѓ з вялiкай трапнасцю, i страляючы босымi ножкамi, пiскнула:
  - За нашу Айчыну!
  Магда, ведучы агонь па супернiку, i раздзiраючы савецкiя гарматы, вякнула:
  - За нашу мацi!
  Дзяѓчынкi расстралялi ѓсе снарады... I пакуль iм папаѓнялi баявы камплект разгаварылiся.
  Герда адзначыла са злосцю:
  - Усе iмперыi рана цi позна прыходзiлi ѓ заняпад. Веру я з нашай падобнае не здарыцца!
  Шарлота з гэтым не зусiм пагадзiлася:
  - А дзе гарантыя што пасля Гiтлера не пачнецца барацьба за ѓладу, i Трэцi Рэйх не распадзецца?
  Крысцiна заѓважыла, цалкам лагiчна:
  - Галоѓнае - гэта iдэалогiя... Яна робiць нас моцнымi!
  Магда пацвердзiла, тупнуѓшы босай ножкай:
  - I адзiнымi!
  Шарлота рацыянальна адзначыла:
  - Але ѓсё роѓна адзiн будзе змагацца за ѓладу, а затым iншы, а за iм трэцi. Як у Рымскай iмперыi, калi спачатку забiлi Юлiя Цэзара, а затым i перапынiлася дынастыя Аѓгуста. I ѓ Рымскай iмперыi наступiла пара каласальных рознагалоссяѓ i расколу.
  Герда з гэтым пагадзiлася:
  - Ды iмператары сталi мяняцца нiбы пальчаткi, i Рымская iмперыя пайшла да краху. Стварыць жа нешта сусветнае не ѓдалося!
  Крысцiна заѓважыла з усмешкай:
  - Патрэбна сiстэма ратацыi ѓлады! Такая сiстэма, якая б гарантавала нам стабiльнае развiццё i адсутнасць небяспечнай барацьбы за ѓладу!
  Шарлота пацiснула плячыма i адзначыла:
  - Толькi каталiцкая царква змагла захаваць больш-менш стабiльную сiстэму ѓлады без расколаѓ i распадаѓ, i нiякiя антыпапы гэтаму не змаглi перашкодзiць.
  Магда адзначыла з усмешкай:
  - А бо праѓда! Каталiкi пазбеглi расколу за амаль дзве тысячы гадоѓ... Хоць часам i здаралiся перавароты, i Рымскiх татаѓ забiвалi цi бралi ѓ палон. Гэта сведчыць аб нечым стабiльным i трывалым у сiстэме Ватыкана.
  Герда заѓважыла з усмешкай:
  - Будзем спадзявацца, што генiяльнасць фюрара падкажа нам вынахад, i мы не падзелiм суддзю Старажытнага Рыма!
  Пасля таго як загiнулi Свярдлоѓск i Чэлябiнск, Сталiн спынiѓ безнадзейнае супрацiѓленне.
  I падпiсаѓ 2 верасня 1944 года пагадненне аб безумоѓнай капiтуляцыi. СССР пагадзiѓся на акупацыю яшчэ не занятых раёнаѓ i адмову ад суверэнiтэту.
  Германiя i яе сатэлiты атрымалi вялiзную тэрыторыю пад кантроль.
  Але засталася яшчэ праблема з Брытанiяй.
  Немцы пачалi наступленне ѓ Афрыцы. Адначасова рэактыѓная авiяцыя i ракеты ФАУ абрынулiся на метраполiю.
  Брытанiя абаранiць калонii не магла. I хутка страцiла кантроль над Афрыкай.
  А ѓ лiпенi 1945 года памёр Чэрчыль. I новае кiраѓнiцтва Брытанii папрасiла свету на любых умовах.
  Гiтлер запатрабаваѓ капiтуляцыi. Брытанiя адмовiлася. I нямецкiя войскi не доѓга думаючы высадзiлi дэсант.
  А ѓ жнiѓнi Англiя была захоплена. А за ёй i Iрландыя.
  ЗША без ангельцаѓ не хацелi ваяваць. А атамную бомбу зрабiць у iх нiяк не атрымлiвалася.
  Гiтлер хацеѓ бы паваяваць, але дастаць ЗША з-за акiяна цяжка. Карацей кажучы, вырашылi заключыць мiр. Але Амерыка павiнна была плацiць Трэцяму Рэйху данiну.
  Акрамя таго, немцы атрымалi права на базы ѓ Лацiнскай Амерыка i забралi сабе Панамскi пярэсмык. I гэта аказалася выдатна.
  Гiтлер атрымаѓ усё што хацеѓ... Але яму не сядзелася. У прыватнасцi Японiя сабе ѓрвала занадта шмат.
  Не чакаючы стварэння самураямi атамнай бомбы, фюрар 20 красавiка 1953 гады напаѓ на самураяѓ.
  Больш нельга было марудзiць. Вайна пайшла з вялiзнай тэхналагiчнай перавагай Трэцяга Рэйха. Але японцаѓ шмат i ѓ iх каланiяльныя дывiзii. Акрамя таго Японiя таксама хутка развiваецца, i можа пераадолець адсталасць.
  Немцы кiнулi ѓ бой лятаючыя талеркi i пiрамiдальныя танкi. I ѓ iх быѓ больш дасканалыя аѓтаматы, i падземныя самаходкi. I вялiкае мноства ѓсяго астатняга.
  Японiя бiлася ѓпарта, але паступова пагульвала. Немцы нават узялi ѓ палон iмператара.
  Амаль два гады iшла гэтая жорсткая вайна. I завяршылася ядзернай бамбардзiроѓкай Токiа i акупацыяй Краiны Узыходзячага Сонца.
  Гiтлер захапiѓ ужо амаль увесь свет, але заставалася ЗША. I ѓ ЗША ёсць ядзерная зброя i балiстычныя ракеты дастаѓкi.
  I вось у Трэцiм Рэйху iшла праца над стварэннем антыядзернай зброi.
  I вось яно было нарэшце гатова.
  I 20 красавiка 1959 гады пачалася вайна памiж ЗША i Трэцiм Рэйхам. Апошняя вайна ѓ гiсторыi чалавецтва.
  I ЗША прайгралi ѓ адну брамку...
  8 Сакавiка 1960 гады капiтуляваѓ гарнiзон Нью-Ёрка. А на наступны дзень i Вашынгтона.
  Амерыка вiдавочна прайгравала вайну. У баях з'явiѓся апошнi амерыканскi танк з цяжкой серыi. Узброены 155-мiлiметровай даѓгаствольнай гарматай, i трохсот дзесяцi мiлiметровай лабавой бранёй, з нерухомай вежай, гэта стала свайго роду САУ вагой сто дваццаць пяць тон вагой.
  Амерыканцы нарэшце змаглi здаць машыну, што ѓ лоб трымала снарады нямецкiх гармат, i магла прабiць любы гiтлераѓскi танк. Але яе абышлi з бартоѓ. I падбiлi. А iншую такую машыну разбамбiлi з паветра.
  20 сакавiка 1960 года памёр Эйзенхаѓэр. А 22 сакавiка яго пераемнiк Кэнэдзi капiтуляваѓ перад Трэцiм Рэйхам.
  I вось завяршылася гiсторыя войн. I Трэцi Рэйха захапiѓ увесь свет. I новае настала жыццё.
  
  . Ромэль-фюрэр i босыя дзяѓчыны
  АНАТАЦЫЯ
  Пасля забойства Гiтлера ѓ Трэцiм Рэйху прыйшлi да ѓлады празаходнiя сiлы. I вось усё змянiлася, i зараз ужо немцы наступаюць i атрымлiваюць перамогу за перамогай. Змагаюцца прыгожыя дзяѓчаты.
  ПРАЛОГ
  20 красавiка 1944 года адбыѓся паспяховы замах на Адольфа Гiтлера.
  Фюрар быѓ забiты, а яго свiта расстраляна на месцы. Новым канцлерам стаѓ Шпеер, а фюрэрам i вярхоѓным галоѓнакамандуючымi Роммель. Саюзнiкi з 1 траѓня 1944 гады спынiлi ѓсе баявыя дзеяннi i бамбардзiроѓкi, абвясцiѓшы перамiр'е.
  Сталiн, зразумела, абурыѓся. Але Роммель адмянiѓ антысемiцкiя законы i выступiѓ за Еѓраiнтэграцыю супраць бальшавiзму. I гэта заходнiя краiны адобрылi. А фашысты тым часам перакiдвалi сiлы з Эѓропы на ѓсход.
  А ѓ Трэцяга Рэйха - усёткi трыста дваццаць чатыры дывiзii. Гэта немалыя сiлы. I больш за палову авiяцыi скоѓваѓ заходнi фронт. I тут перакiдваюць iх.
  Толькi на поѓначы Францыi было пяцьдзесят восем дывiзiй. З iх дзесяць танкавых, i пяць эсэсаѓскiх. Гэта прыкладна супастаѓна з сiламi што б сканцэнтраваны ѓ Беларусi супраць савецкiх сiл у аперацыi "Баграцiён".
  А у танках i авiяцыi нават больш. Цэлых сто пяцьдзесят дывiзiй было на захадзе цi ѓ Еѓропе.
  Так што баланс сiл заѓважна змянiѓся. Немцы ѓжо наладзiлi масавы выпуск "Пантэр" i больш магутнага "Тыгра"-2. У iх з'явiлася рэактыѓная авiяцыя, i ракеты ФАУ, на падыходзе дыскалёты, i серыя "Е".
  Немцы ѓсё больш актыѓна прыцягваюць замежныя дывiзii. У iх з'явiлася ѓ серыi i штурмавая вiнтоѓка МР-44, самая лепшая на той момант у свеце, шмат у чым сталая прататыпам Калашнiкава.
  Так што немцы мелi сур'ёзныя сiлы. I ѓ iх быѓ Роммель. Вельмi таленавiты палкаводзец. Якi ѓнёс шэраг паправак у кiраванне Вермахтам, якiя паднялi яго эфектыѓнасць. I падаѓшы куды больш улады камандуючым групамi войскаѓ.
  Роммель таксама частку войскаѓ СС расфармаваѓ, папоѓнiѓшы афiцэрскi склад у звычайных частках Вермахта. Што ѓзмацнiла баяздольнасць войска ѓ цэлым.
  Былi павялiчаны правы i мясцовых камандзiраѓ.
  Таксама афiцыйна славян прызналi арыйцамi i ѓ Беларусi дзейнiчала Цэнтральная Рада. Прадпрымалiся i iншыя рэформы.
  Але ѓсё гэта патрабавала чакай.
  А Чырвонае войска рыхтавалася да наступу ѓ Беларусi. I адбiць там удар было б цяжка.
  Тады Роммель вырашыѓ - лепшая абарона - гэта напад. I яго войскi на паѓднёвым участку фронта самi нанеслi ѓдар. З боку Малдавii i Заходняй Украiны па збежных напрамках.
  Галоѓны разлiк быѓ на раптоѓнасць. Гэтага ѓдалося дасягнуць за кошт кампанii дэзiнфармацыi. Таксама яшчэ i таму, што Сталiн быѓ упэѓнены, што немцы не будуць наступаць. Хаця танкаѓ Трэцi Рэйх меѓ шмат i нават атрымаѓ у iх над СССР перавагу. Ды i "Пантэра" машына-звер. Супраць яе выстаяць амаль немагчыма.
  Адбiлася i наяѓнасць у немцаѓ яшчэ i "Тыграѓ", якiя як танкi прарыву моцныя i жывучыя. У баях таксама прынялi ѓдзел першыя рэактыѓныя МЕ-262.
  Якiя лiтаральна наводзiлi жах на савецкiх лётчыкаѓ дадзеныя машыны цяжка збiць.
  Адбiлася i перавага немцаѓ у танках. У наступе прынялi ѓдзел "Тыгры"-2 i вернутыя з Iталii "Фердынанда". Немцы таксама паспелi дарабiць пару "Маѓс" адправiѓшы на баявое выпрабаванне.
  Дадзены танк паказаѓ сваю жывучасць у прарыве, але слабыя хадавыя якасцi.
  Затое "Маѓс" не прабiць не з якога ракурсу. I гэта сур'ёзны танк.
  А невялiкая хуткасць робiць яго нядрэнным танкам падтрымкi пяхоты.
  Тым не менш Роммель аддаѓ загад, канструяваць Е-100, з iдэяй больш шчыльнай кампанавальнай схемы. У якой рухавiк i трансмiсiя размешчаны разам i папярок, як у iншых танках i самаходак серыi Е.
  Немцы змаглi атрымаць за кошт тактычнай раптоѓнасцi перавагу на палях Украiны.
  I ѓ вынiку ѓтварылася некалькi катлоѓ. Чырвонае войска, зрэшты, ваявала вельмi мужна. Войскi мелi баявы досвед i iх так проста на понт не возьмеш. I здавацца салдаты Чырвонай Армii не хацелi. Ды i iх сем'ям бы вельмi дасталася б ад гэтага.
  Баi паказалi, што нямецкiя танкi пры пiсьменным iх ужываннi вельмi нават нядрэнныя. Добра сябе паказаѓ i ТАЯ-152. Роммель нават загадаѓ гэта самалёт вырабляць замест Фоке-Вульф, i будаваць замест ракет ФАУ. Ракетамi Маскву ѓсё роѓна не дастаць, а супраць сухапутных войскаѓ яны занадта дарагiя i неэфектыѓныя. Трэба адзначыць, што i рэактыѓны МЕ-262 не вельмi добры i часта разбiваецца. Плюс яшчэ патрабуе перавучвання лётчыкаѓ, i даѓжэйшай узлётна-пасадачнай паласы. Ды i стварэння новай iнфраструктуры.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  У сувязi з гэтым новы шрубавы знiшчальнiк ТА-152 глядзеѓся на дадзены момант куды больш эфектыѓна. Па хуткасцi ён пераѓзыходзiѓ усе савецкiя самалёты, па ѓзбраеннi таксама, не саступаючы Фоке-Вульф, i пры гэтым меѓ куды лепшую манеѓранасць.
  Акрамя таго ТА-162 можна было б выкарыстоѓваць i як штурмавiк дзякуючы моцнаму бранiраванню i ѓзбраенню. I як франтавы бамбавiк.
  Дадзены самалёт гэта вяршыня развiцця сямейства Фоке-Вульф i працоѓны конiк вайны.
  А МЕ-262 яшчэ i каштуе занадта дорага. Больш перспектыѓным глядзелiся рэактыѓныя бамбавiкi "Арада". За кошт вялiкай хуткасцi i вышынi палёту, у iх цяжка трапiць з зенiтак, а савецкiя знiшчальнiкi, i зусiм iх не змаглi б дагнаць.
  Так што тут каштавала ѓкладвацца.
  Немцы ѓвогуле мелi нядрэнныя перспектывы ва ѓзбраеннях. А СССР сутыкнуѓся з недахопам алюмiнiя пасля спынення паставак пад лендлiз. Ды i медзi i якi легуе элементаѓ таксама.
  Ды нялёгка ваяваць без саюзнiкаѓ.
  Сталiн адклаѓ аперацыю "Баграцiён", i паспрабаваѓ дэблакаваць катлы, забаранiѓшы адыход.
  Але ад гэтага стала толькi горш. Войскi хутка зрасходавалi боепрыпасы i траплялi па знiшчэнне.
  А перакiдка войскаѓ была звязана з бамбардзiроѓкамi. Немцы ѓжо захапiлi панаванне ѓ паветры.
  I аддаваць яго не збiралiся. У выпуску самалётаѓ яны абагналi СССР, i пераѓзыходзiлi ѓ якасцi машын i класе лётчыкаѓ.
  Самае паскуднае для Чырвонай Армii было тое, што ѓ небе сiтуацыя магла толькi пагаршацца. ЯК-3 больш дасканалы чым ЯК-9 з-за недахопу дзюраля не мог выпускацца вялiкiмi серыямi. А Ла-7 таксама па шэрагу прычын не мог быць занадта масавым.
  Так што прыходзiлася рабiць стаѓку на ЯК-9 якi ѓ вытворчасцi вядома ж прасцей, але слабаваты ѓзбраеннем i хуткасцю, горш нямецкiх машын i ѓ вертыкальнай манеѓранасцi.
  IС-2 таксама нягледзячы на магутнае ѓзбраенне пасаваѓ супраць "Пантэры". Крыху лепшым быѓ Т-34-85. Хаця i ѓ яго былi свае мiнусы.
  Ва ѓсякiм разе немцы змаглi авалодаць iнiцыятывай.... Роммель быѓ вялiкiм палкаводцам i перайграваѓ Сталiна тактычна. Савецкiя войскi раз-пораз траплялi ѓ акружэнне.
  I вермахт толькi павялiчваѓ сваю перавагу з кожным месяцам баёѓ.
  Ды i штурмавая шруб МР-44 паказала сваю эфектыѓнасць, i ѓсё вялiкiх колькасцях паступала на фронт.
  Пакуль у СССР не было супастаѓнай стралковай зброi. I, зразумела, гэта таксама кепска.
  Лета працякала пры перавазе вермахта ... Жукаѓ нават прапаноѓваѓ перайсцi да абароны. Але Сталiн быѓ супраць i патрабаваѓ сталага наступу i забараняѓ адводзiць войскi. Усё гэта вяло да сталага росту страт i згубы лепшых дывiзiй i частак.
  Да канца лета ѓ баях прынялi ѓдзел новыя нямецкiя самаходкi Е-10. Яны маленькiя - вышыня ѓсяго 1,4 метра, але пры гэтым лёгкiя спрытныя да сямiдзесяцi кiламетраѓ у гадзiну хуткасць, паказалi сваю эфектыѓнасць.
  Адала, Агата, Амiна - тры дзяѓчыны змагалiся на адной з першых такiх самаходак.
  Iх экiпаж тры А павiнен быѓ паказаць, што i жанчыны сёе-тое ѓ лаянцы ѓмеюць. I калi ѓжо б'юцца, то паказваюць самую дасканаласць.
  Яны ваююць у адным бiкiнi i басанож. Што вельмi сур'ёзна.
  Iх самаходка даволi шырокая, што дазваляе лёгка паварочвацца,
  Важыць праѓда тон пятнаццаць. Але лабавая браня ѓ 80 мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам дае нядрэнную абарону. Хоць, вядома, хадавыя якасцi некалькi нiжэйшыя.
  Роммель аддаѓ перавагу праекту з таѓсцейшай лабавой браняй, каб падняць жывучасць машыны. I бартавая браня патаѓсцей у 52-мiлiметра, што дае абарону ад супрацьтанкавых стрэльбаѓ. Першапачаткова САУ павiнна было ѓвесь тон дзесяць i шэсцьдзесят мiлiметраѓ лабавая браня i трыццаць бартавая.
  Але затым разумны сэнс паказаѓ, што хадавыя якасцi самаходкi i так добрыя, i лепш яе абаранiць.
  Гармата такая як у Т-4, 75-мiлiметраѓ 48 ЭЛ. Яна здольная прабiць Т-34-85 i IС-2, праѓда на дыстанцыi не больш за кiламетр.
  Так што тактыка дыктуе - дзейнiчаць асцярожней. I падбiрацца блiжэй.
  Адала пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак стрэлiла.
  Снарад трапiѓ у корпус Т-34-85 i савецкая машына загарэлася. I стаѓ iрваць баявы камплект.
  Агата заѓважыла:
  - Нядрэнна мы яшчэ прыжмурылi!
  Амiна хiхiкнула. Савецкi снарад праляцеѓ мiма i не прычынiѓ шкоды.
  Зрэшты, лоб вельмi нахiлены, i павiнен адвесцi снарад у рыкашэт.
  Адала зноѓ страляе босымi пальчыкамi ножак, i напявае:
  - Мы хищницы велiзарныя,
  I ѓ лаянцы цудоѓныя!
  Вось стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак Агата.
  Пасля чаго праваркавала:
  - За вялiкiя дасягненнi.
  Хаця што ѓ iх вялiкага? Але дзяѓчынкi вiдавочна ва ѓдары. I iх так проста голымi рукамi не возьмеш.
  Вось Агата зноѓ пальнула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. I ѓразiла супернiка. I зрабiла дакладнае трапленне ѓ савецкi танк.
  Е-10 паказала сябе зразумела выдатнай самаходкай, i гэта чарговая праблема для Чырвонай Армii.
  Праѓда ѓ СССР iдзе распрацоѓка СУ-100. Дадзеная самаходка вельмi нават нядрэнная зброя. Асаблiва яе бранябойная i адносна хуткастрэльная гармата. Але гэта яшчэ патрабуе чакай.
  У немцаѓ свае праблемы.
  Вось надыходзiць восень, а хадавыя якасцi "Пантэры" i "Тыгра"-2 ва ѓмовах пралiѓных дажджоѓ пасуюць. Праѓда немцы змаглi ѓжо выйсцi да Дняпра i замацавалiся.
  СССР пакуль на правабярэжнай Украiне ѓтрымлiваѓ толькi Кiеѓ i Адэсу.
  Ды сiтуацыя стала трывожнай.
  Вось ужо кастрычнiк i палiлiся дажджы. Немцы вымушаны перайсцi да абароны.
  Чырвоная таксама пасля серыi параз, мае патрэбу ѓ перадышцы, каб папоѓнiць свае шэрагi.
  Ды сiтуацыя такая скажам крутая.
  Позняя восень прайшла больш-менш спакойна. Толькi ѓ паветры кiпелi бiтвы. Хафман стаѓ новай вялiкай зоркай перавысiѓшы трыста збiтых самалётаѓ.
  Ды i iншыя лётчыкi падцягнулiся. Цяжка на паветраным фронце.
  ХЕ-162 абяцаѓ стаць новым i вельмi эфектыѓным знiшчальнiкам Трэцяга Рэйха. Яго вялiкi плюс - прастата ѓ вытворчасцi i таннасць. Праѓда ва ѓпраѓленнi дадзеная машына не занадта зручная. I патрабуе лётчыкаѓ высокай квалiфiкацыi.
  Танк Е-50 павiнен замянiць "Пантэру". Але тут вiдавочна неабходна вырашыць шэраг праблем тэхнiчнага плана i прымянiць прынцыпова новую кампанавальную схему. Якая б дазволiла б зрабiць сiлуэт машыны нашмат нiжэй. I падняць узбраенне i бранiраванне без павелiчэння вагi, але ѓзмацнiѓшы рухавiк.
  Так што яшчэ працы край непачаты. У авiяцыi маса распрацовак, у тым лiку i бясхостыя бамбавiкi. I гэта зразумела сур'ёзна.
  Ды i ѓ цэлым шмат усяго...
  Абодва бакi рыхтавалi новую зброю. Лiнiя фронту пралегла па Дняпры з невялiкiмi ѓклiненнямi.
  Адэса, неѓзабаве блакiраваная з мора ѓпала. I немцы ѓ правабярэжнай Украiне не кантралявалi толькi Кiеѓ. У Беларусi ѓ iх былi плацдармы i за Дняпром.
  Зiмой Сталiн планаваѓ вялiкi наступ. Але зразумела ѓсюды ѓ немцаѓ шчыльная абарона.
  Але i СССР нешта меѓ сваё. У кожнага свае казыры. Але ѓ небе Люфтвафэ дамiнуе. I дамiнуе капiтальна. I яе перавага нарастае.
  ТА-152 аказаѓся выдатнай вiнтавой машынай. Ды МЕ-109 у мадыфiкацыi Л, вельмi нядрэнны. З'явiѓся i Ю-488, выдатная машына.
  Вельмi хуткая для шрубавага стратэгiчнага бамбавiка - 700 кiламетраѓ у гадзiну.
  Здольная бамбiць заводы на Урале i за Уралам. Як дарэчы i ТАЯ-400, яшчэ больш магутны монстар.
  Ды несалодка ѓ небе. Патрэбен моцны ход.
  I 12 студзеня 1945 года пачалося наступленне ѓ цэнтры. Чырвоная армiя кiнулася ѓ атаку. Але немцы гатовы i чакаюць.
  Разгарнулiся жорсткiя баi. Сiлы ѓ немцаѓ не меншыя, а абарона магутная.
  А ѓ паветры ѓ Люфтвафэ перавага. Карацей кажучы, наступ захлынуѓся.
  I зноѓ бiтвы кiпяць....
  У сакавiку 1945 гады ѓжо немцы наступаюць. Новая тактыка - атака ѓ начны час выкарыстоѓваючы iнфрачырвоныя прыборы. I танк Е-100. Лягчэйшы, спрытных, але лепш абаронены чым "Маѓс".
  Як танк прарываѓ Е-100 добры. Лабавая браня - 250-мiлiметраѓ з нахiламi, а бартавая - 210-мiлiметраѓ з нахiламi. Хуткасць 40 кiламетраѓ за гадзiну на шашы. Вага 130 тон, а рухавiк - 1500 конскiх сiл.
  Сiлуэт нашмат нiжэй, чым у "Маѓса". I корпус куды нiжэйшы. I хадавая частка лягчэйшая.
  Машына вельмi нават жывучая, i з двума гарматамi. Не выстаяць супраць такой.
  А "Штурмтыгр", таксама той яшчэ монстар. Ды давай гiтлераѓцы прасаваць Чырвоную армiю.
  Але дзяѓчаты ваююць адчайна.
  I кiдаюць босымi пальчыкамi ножак гранаты.
  Алёнка, страляючы з аѓтамата, пiскнула:
  - За вялiкi СССР!
  Анюта, строчачы па фашыстах, пацвердзiла:
  - За камунiзм найвялiкшы!
  Ала, страляючы па фрыцах, пiскнула:
  - За лепшую будучыню!
  I голай пяткай падкiнула забойчую сiлу, разбураючы ворага.
  Марыя, строчачы па фашыстах, адзначыла:
  - Славiцца, наш свет вялiкi!
  Алiмпiяда, дзяѓбаючы фрыцаѓ, пiскнула:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I таксама яе босыя пальчыкi ножак, як лупнуць па супернiку.
  Матрона вякнула, скасiѓшы шарэнгу:
  - За СССР што няма праблем!
  Але немцы ѓсё ж прарвалi абарону. I сталi абыходзiць савецкiя войскi ва Украiне.
  Ды сiтуацыя трывожная. У красавiку ѓпаѓ Арол. I стала стрымлiва i галiма. Дык гэта ѓсё запрасавала.
  Роммель камандаваѓ умела. Яго войскi вялi наступленне з чаргаваннем артпадрыхтоѓкi i ѓдараѓ з паветра.
  У Трэцiм Рэйху iшлi распрацоѓкi серыi Е. Дадзены танк Е-50 павiнен быѓ стаць самым масавым у Трэцiм Рэйху. Пры таѓшчынi бронi "Тыгра"-2, канструктара ѓзялi i ѓсталявалi рухавiк i трансмiсiю разам. I зрабiлi вежу ѓжо i меншымi за памеры. Таксама i хадавая частка змянiлася, стала на калясках i спружынах значна лягчэй. Вышыня танка паменшылася за кошт кадарнага вала, якi прыбралi, а раней ён звязваѓ трансмiсiю i рухавiк. Е-50 стала нiжэй сiлуэтам i яго вага зменшылася.
  А браня нават павялiчыла нахiл. У вынiку танк стаѓ важыць менш за пяцьдзесят тон. А рухавiк дзякуючы паддзiманню разганяѓся да 1200 конскiх сiл.
  Так што танк быѓ па эрганомiцы лепш "Пантэры" з выдатнай абаронай iлба.
  I гармата ѓ яго была больш бранябойная i дакладная. У 88-мiлiметраѓ калiбр, а даѓжыня ствала - 100 ЭЛ. Ды гэта машына проста супер. Яна ѓдалая i каханая войскамi.
  У СССР з'явiѓся толькi IС-3, добра абаронены вежай i ѓ лоб. У гэтым плане ён лепшы, чым IС-2, але на тры тоны цяжэйшыя асаблiва за кошт вежы i горш хадавымi якасцямi.
  Немцы вялi наступленне на поѓднi. Яны iмкнулiся захапiць Данбас i пазбавiць СССР рэсурсаѓ.
  I гэта было вельмi трывожна. Тут яшчэ i Турцыя стала збiраць сiлы. Канешне, ёй хацелася пажывiцца савецкiмi тэрыторыямi.
  Роммель дзейнiчаѓ вельмi ѓмела. I Чырвоная Армiя раз-пораз трапляла ѓ катлы.
  Сталiн жа жудасна нерваваѓся i прайграваѓ Роммелю ѓ тактыцы i аператыѓнасцi.
  Немцы сталi ваяваць больш умела. I iх замежныя дывiзii таксама. Самае паскудна было тое, што СССР аказаѓся ѓ пэѓнай тэхнiчнай яме. Т-54 яшчэ трэба было стварыць i гэта патрабавала чакай. Як i рэактыѓную авiяцыю.
  А ѓ немцаѓ ужо i "Арада", i штурмавiкi рэактыѓныя ѓ серыi, i знiшчальнiкi. Вось ужо МЕ-262 Х мiнуѓ выпрабаваннi. У яго крылы стрэлападобныя i маторы больш дасканалыя. I хуткасць звыш 110 кiламетраѓ за гадзiну i пяць авiяпушак узбраення. I ён яшчэ i рэактыѓныя ракеты мае, што на цеплыню i гук наводзяцца. I гэта сур'ёзная пагроза, i войскi Вермахта ѓ небе ѓсё больш бяруць угару.
  Вось ужо ѓ траѓнi паѓ Варонеж i Курск. I гэта дазволiла фашыстам увайсцi ѓ Данбас.
  Сiтуацыя ѓскладнялася. У чэрвенi 1945 гады ѓвесь Данбас быѓ захоплены. I немцы выйшлi на лукавiну Дона. Сталiн псiхаваѓ, i ѓвесь час бiѓся ѓ iстэрыi. Ён патрабаваѓ наступы савецкiх частак. Але гэтага якраз i не атрымлiвалася.
  Немцы былi мацнейшымi за аѓтаматычную зброю i лепш арганiзаваныя. Акрамя таго больш дасканалая форма кiравання Вермахтам, кампенсавала многiя, раннiя слабасцi, што здаралiся ѓ рэальнай гiсторыi i аблягчалi перамогi Чырвонай армii.
  Вось ужо гiтлераѓскiя войскi Роммеля ѓступiлi ѓ бiтву за Сталiнград.
  I гэта вельмi жорстка.
  У свеце Карычневай iмперыi, разлютаваныя бiтвы разгарнулiся за горад на Волзе. Тут шмат дзяѓчат i пiянераѓ змагаецца. Жаночы снайперскi батальён пад камандаваннем капiтана Наташкi Кактусавай заняѓ абарончую пазiцыю ѓ развалiнах на вулiцы Вараной. Дзяѓчаты з аѓтаматамi i стрэльбамi, абвязаѓшыся звязкамi гранат, хавалiся за руiнамi.
  Сама Наташка ѓ плямiстай гiмнасцёрцы на голае цела, у кароткiх штанах, i басаногая.
  Прыгожая, i фiгурыстая дзяѓчына, з моцнымi сцёгнамi, тонкай талiяй, кароткай стрыжкай пад паѓбокс. Твар вельмi выразны, з мужным падбародкам, блакiтнымi шырока расстаѓленымi вачамi. Русыя валасы пашарэлi ад пылу, высокiя грудзi, жорсткi погляд.
  Капiтан Наташа ваюе ѓжо больш за пяць гадоѓ i нягледзячы на маладосць вельмi шмат пабачыла. Ногi ѓ дзяѓчынкi ѓсё ѓ ранках i ѓдарах. Дзяѓчыне спрытней перасоѓвацца басанож, чым грубых i нязграбных ботах.
  Голая падэшва адчувае найменшую вiбрацыю глебы, папярэджвае аб блiзкасцi мiны, а сама мацi-зямля дадае цягавiтасцi. Ступнi ѓ дзяѓчыны з аднаго боку агрубелi, i не баяцца распаленага металу, цi вострага друзу руiн, але з другога боку не страцiлi адчувальнасцi i гнуткасцi, папярэджваючы скрозь грукат аб руху танкаѓ.
  Мiлая Наташка трымае ѓ руках гранату з прывязаным выбухам пакетам. Трэба дапаѓзцi да грознага сапфiравай iмперыi танка "Леѓ", якi палiвае вулiцы з кулямётаѓ.
  Побач з ёй паѓзе Мiрабела. Таксама басаногая, дык усе дзяѓчаты з батальёна, апынулiся ад ботаѓ, пераймаючы свайму камандзiру. Яе пыльныя падэшвы точаць, калi дзяѓчына паѓзе на карачках. Жоѓтыя валасы ѓ Мiрабелы брудныя, i доѓгiя... Ледзь уюцца. Сама дзяѓчына стройная, худзенькая, невялiкага росту. Яе можна нават прыняць за дзяѓчынку, з вузкiмi плячыма, а ѓяѓнай вялiкай галавой.
  Але Мiрабела выпрабавала ѓжо шмат. Паспела пабываць i ѓ палоне карычневай iмперыi, перажыѓшы жорсткiя катаваннi, i руднi, адкуль нейкiм неспасцiжным цудам здолела бегчы.
  Хоць гледзячы на ??яе дзiцячае, далiкатнае тварык не калi не скажаш, што ёй бiлi гумовымi палкамi па пяткамi, прапускалi праз цела ток.
  А круглыя голыя дзявочыя пятачкi прыпякалi распаленым жалезам, што вельмi балюча.
  Мiрабела страляе... Салдатка карычневай iмперыi, у дадзеным выпадку францужанка падае мёртва, мыскай уздымаючы пясок i друз.
  Наташка падсоѓвае звязку гранат пад горку смецця. Зараз сюды папаѓзе дзевяноста тонны "Леѓ" i яго падарве. Блакiтныя вочы дзяѓчынкi зiхацяць, нiбы сапфiры на смуглом ад загару i пылу твары.
  Досвед падказвае, што добра абаронены танк, зараз памяняе пазiцыю. "Леѓ" мае 100-мiлiметраѓ бартавой бранi, ды яшчэ пад нахiлам. Сярэднiя танкi савецкай iмперыi не могуць яго прабiць, шанец ёсць толькi ѓ цяжкiх мастадонтаѓ. Але гусенiцы - гэта мэта. Галоѓнае пазбавiць машыну рухомасцi...
  Наташка падпаѓзае, мiльгаючы голымi, ружовымi пятачкамi.
  Святлана дае чаргу з аѓтамата... Прыгожая дзяѓчынка, невядома якой нацыянальнасцi падае. Затым дзяѓчаты зразаюць чарнаскурых наймiтаѓ. Войскi Карычневай iмперыi, пакарыѓшы большую частку ѓсходняга паѓшар'я, берагуць дзявоцкую нямецкую кроѓ i кiдаюць у бой каланiяльныя войскi: эфiёпаѓ, лiвiйцаѓ, iтальянцаѓ, розных iншых стварэнняѓ, i некаторых iншых парод. Узрасла таксама i колькасць палякаѓ войскаѓ - якiя з пялёнак прывучаныя ненавiдзець Расiйскую iмперыю i савецкiх лад.
  Што, зрэшты, не мяшаюць i iх наймацца.
  Эрвiн Роммель падняѓ цэлы iнтэрнацыянал.
  Ворагаѓ шмат...
  Святлана спрытна ѓхiляецца ад кулямётнай чаргi. Куля ледзь не раскалола, счарнелую ад пылу, круглую, дзявоцкую пятку. Капiтан-прыгажуня адчула нават козыт ад таго, як блiзка праляцеѓ прэзент буйнога калiбра, ад яе агрубелай падэшве. Дзяѓчына перахрысцiлася, шапнуѓшы:
  - Нас не спынiць нават куля!
  Мiрабела адстрэльваецца... Яшчэ адна дзяѓчына Анжалiка - вельмi рудая, вышэй сярэдняга росту, i мускулiстая, нягледзячы на бедную пайку. Таксама вельмi сiмпатычная дзяѓчынка, з раскошнымi сцёгнамi, падцягнутай станам, не па-жаночаму шырокiмi плячыма, i высокiмi грудзьмi.
  Анжалiка вядзе бой у адных трусiках, гiмнасцёрка разарвалася на шматкi, i рассыпаѓшыся на пыл, а новае абмундзiраванне, праз Волгу амаль не пастаѓляюць. Дай Бог перакiнуць яшчэ боепрыпасы, i кропельку ежы, для выматаных расейскiх i савецкiх войскаѓ.
  Так што Анжалiка амаль голая, яе ногi падрапаны, асаблiва каленi. У падэшву правай нагi патрапiѓ асколак, i яна балiць, цяжка ступаць.
  Рудая, пыльная, амаль голая Анжалiка крывiць свой прыгожы, але разам з тым i жорсткi твар. Дзяѓчына, страляючы, прамаѓляе:
  - Над намi Гасподзь, Масква i Iосiф Сталiн!
  I зразае атакавалых салдат сапфiравай iмперыi, сама ледзь паспяваючы, адкацiцца.
  З-за руiн i вузкiх вулачак, грозным сапфiравым танкам цяжка разгарнуцца. Вось амаль двухсот тонныя "Маѓсы" i зусiм не могуць праехаць...
  Як i меркавала Святлана "Леѓ" праехаѓ крыху, i ѓткнуѓся кучу смецця. Раздаѓся выбух. Гусенiца лопнула, адляцела пара пашкоджаных каткоѓ.
  Паранены танк спынiѓся i з яго ствала вылецеѓ снарад...
  Недзе грымнуѓ наводдаль, пайшоѓшы ѓ руiны. Бландынка Святлана, нiбы змейка прашыпела:
  - Вось гэта мой разлiк! Адкрылi рахунак...
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ вымушана адпаѓзаць. Ваяѓнiцы i хлопчыкi савецкай iмперыi i iх сатэлiты не могуць выкарыстоѓваць у завалах сваю тэхнiчную перавагу. Па вiне ѓпартага Эрвiна Роммеля арды Карычневай Iмперыi ѓгразлi ѓ пазiцыйных баях у даволi вялiкiм i добра ѓмацаваным горадзе.
  Мiрабела шпурляе гранату. Прымушаючы рабiць падбiтых наймiтаѓ цi немцаѓ сальта, пераварочваючыся. У аднаго з карычневых баевiкоѓ адрывае руку, i на ёй вiсяць, як бы ангельскi гадзiннiк з компасам.
  Дзяѓчына зноѓ кiдае босымi пальчыкамi ножак гранату i пiшчыць:
  - За Русь Сварога!
  I дае чаргу, скошваючы ворагаѓ.
  Мiрабела з усмешкай прамаѓляе:
  - Што компас паказвае вам - шлях у пекла!
  I прыгожая дзяѓчынка стрэсвае з пыльнай пяткi, кавалак прылiплай керамiкi.
  Анжалiка таксама атрасае пыл, са сваёй пругкай, поѓных грудзей. Соску ад бруду амаль чорныя, i свярбяць. А паспрабуй памыцца. Зноѓ даводзiцца закопвацца, калi пiшуць нямецкiя пiсталет-кулямёты. I прапаѓзаць па-пластунску.
  Батальён дзяѓчат трымае пазiцыi, хаця iдзе артабстрэл. I iрвуць цяжкiя снарады, а з неба падаюць бомбы... Але нiшто не зломiць мужнасць лалавых гераiнь.
  Вось Святлана бачыць, як прапаѓзае "Пантэра". Ну, гэты танк ужо не такi страшны.
  Можна прабiць яго ѓ борт. Дзяѓчынка, чхнула, выплюнула якi лез у вытанчаны рот пыл. Узяла ѓ руку гранату, абцяжараную выбухам-пакетам. Трэба падпаѓзцi неѓзаметку. Але вакол столькi дыму.
  Анжалiка стала падбiрацца, упiраючыся ѓ дрэн босымi пальцамi хупавых ножак i локцямi. Яна нагадвала кошку, якая высочвае мышаня. Дзяѓчына памятала вайну з таго страшнага лета ѓжо якога па лiку года, калi па афiцыйнай версii карычневая iмперыя вераломна ѓварвалася ѓ абшары Расiйскай Iмперыi. ( Хоць абедзве дзяржавы адзiн аднаго вiнавацяць у агрэсii!)
  Было нi дзяѓчыне, амаль дзяѓчынцы страшна? Спачатку так, але потым прывыкаеш. I ѓжо сталыя парывы снарадаѓ успрымаеш, як пасрэдны шум.
  Вось i зараз узарвалася зусiм побач. Дзяѓчына шлёп на жывот. Зверху праносяцца, нiбы зграя дзiкiх пчол аскепкi.
  Адзiн з iх кранае босую, точаную, ружовую пятку дзяѓчыны.
  Анжалiка шэпча патрэсканымi вуснамi:
  - У Iмя справядлiвасцi, Госпадзе!
  Дзяѓчына паскарае паѓзок i вось з разбегу шпурляе гранату, з прыробленым выбухам-пакетам. Прэзент ляцiць па дузе. Раздаецца выбух, больш тонкая бартавая браня "Пантэры" паддаецца. Карычневы танк пачынае гарэць, дэтануе баявы камплект.
  Святлана з усмешкай шэпча:
  - Дзякуй табе за ѓсявышнi Iсус! Аднаму табе я веру! Аднаму табе малюся!
  Пантэру разносiць. Адарваны, доѓгi ствол закопваецца ѓ друз. Лабавая браня, адарваѓшыся ад бартавой, нагадвае савок.
  Святлана, чые вочы, на карычневым ад пылу i загару твары зiхацяць васiлькамi, прамаѓляе:
  - Чым больш у ворага дубоѓ, тым мацнейшая наша абарона!
  Анжалiка вельмi сэксуальная, у сваiх чорных трусiках, i голым, пыльным, моцным целам. Дзяѓчынка вельмi спрытная. Яна ѓмее кiдаць аскепкi шкла босымi пальцамi ног.
  Вось шпурнула зараз сваёй хупавай, пакрытай пластом пылу ножкай востранькi прадмет. I ѓпiѓся, прама арабу-наймiту ѓ горла. Прыгожая Анжалiка залапатала:
  - А я сэкс-сiмвал, i сiмвал смерцi!
  Дзяѓчына, пасля чаго зноѓ папаѓзла страляючы. Вяла агонь i Святлана.
  Красуня-капiтан, Наташка, ссекшы троля, прачырыкала:
  - Жыццё ланцуг, а дробязi ѓ iм звёны...
  Мiрабела стрэлiла, размаiла байцу Роммелю галаву i дадала:
  - Нельга звяну не надаваць значэння!
  Святлана, зноѓ трапна стрэлiѓшы, прасiпела:
  - Але цыклiцца на дробязях нiяк нельга...
  Мiрабела сапраѓды пальнуѓшы, дадала:
  - Iнакш ланцуг ахiне цябе!
  Яшчэ адна дзяѓчына Алiмпiяда, таксама вельмi прыгожая, разам з пiянерам Сярожкам прыгатавала мiну на провадзе. Яны ѓдваiх штурхнулi яе... Пралезла падступная казяѓка ѓ гусенiцу "Тыгра"-2. I як iрване гэтую даѓгаствольную карычневую машыну.
  Белабрысы хлопчык Сяргей усклiкнуѓ:
  - Наша Раша, вам параша!
  I ледзь паспеѓ адскочыць, мiльгануѓшы, чорнымi, збiтымi пятачкамi, ад падальнага даху.
  Алiмпiяда пагладзiла хлопчыка па шыi i вымавiла:
  - Ты вельмi шустры!
  Пiянер прабраѓся на фронт i прыстаѓ да жаночага батальёна. Хлапчук нават вельмi вынаходлiвы. Напрыклад, самалёцiкi рабiѓ, каб збiваць сапфiравыя штурмавiкi. Калi паднiмаюцца Фоке-Вульфы, цi ТАЯ-152, тое раздаецца неверагодна аглушальны роѓ.
  Дзяѓчыны i немцы наносяць удары пад сiмфонiю Вагнера. Такая велiчная мелодыя.
  Алiмпiяда з прыкрасцю вымаѓляе:
  - Усё яшчэ нас спрабуюць узяць на спалох!
  Хлапчук-пiянер з пафасам праспяваѓ:
  - Расii воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць пад зорным небам не возьме!
  За Русь святую моцна будзе бiцца,
  Я зарадзiѓ магутны кулямёт!
  Алiмпiяда, рослая мускулiстая дзяѓчына, з шырокiмi сцёгнамi i плячыма - тыповая сялянка. Адзенне падарвалася падчас баёѓ у лахманы, моцныя ногi босы, валасы сплеценыя ѓ дзве касы i моцна прапылiлiся.
  Завушнiцы ѓсяго адзiнаццаць на выгляд гадоѓ, хударлявы ад недаядання, падрапаны i брудны хлопчыка, у адных толькi шортах. Белыя ад прыроды валасы, у хлопчыка сталi шэрымi, а рэбры прасвечваюць скрозь, тонкую загарэлую i брудную скуру. Ногi жудасна збiтыя, i ѓ апёках, ударах, з пухiрамi. Праѓда лёс захоѓваѓ дзiця ад сур'ёзных раненняѓ.
  Алiмпiяда на яго фоне здаецца вялiкай i тоѓстай, хаця дзяѓчына зусiм не тлустая, а з моцным, трэнiраваным мясам на касцях. Прычым, голад, здавалася, зусiм не адбiѓся на яе мажнай i буйнай постацi.
  Дзяѓчына страляе з цяжкай супрацьтанкавай стрэльбы. У лоб карычневыя машыны не прабiць, а вось у гусенiцы ёсць шанец.
  I здаравенны "Леѓ" атрымаѓшы важкай выбухоѓкай у хадавую частку, стаѓ, нiбы заѓзяты курэц пускаць дымок.
  Завушнiца праспяваѓ з яхiдцай:
  - Фрыц смярдзючы не падумаѓшы, ля пад'езда закурыѓ! Ён, вядома ж, вялiкую, непрыемнасць атрымаѓ!
  Алiмпiяда, мiльгаючы мускулiстымi, загарэлымi iкрамi, адбiла босымi, прыгожымi нагамi чачотку. Дзяѓчына праспявала:
  - З абраза мiльгаюць святых рубiн твару... Дай Бог замачы ты хоць з тысячу блiцаѓ! А калi хто больш за ѓсiх оркаѓ загудзе - нiхто вас, паверце, за тое не асудзiць!
  Пасля чаго перазарадзiла супрацьтанкавую стрэльбу i зноѓ стрэлiла. Карычны баявы транспарцёр зноѓ пусцiѓ струменьчык дыму.
  Дзявочы батальён наносiѓ фрыцам iстотны ѓрон. Але i сам нёс страты. Вось адну дзяѓчыну разарвала напалову, i яе тварык стаѓ такiм, нягледзячы на пыл бледным.
  Большая частка Сталiнграда ѓжо захоплена войскамi Роммеля, але тое, што засталося ад горада, не жадае паддавацца i здавацца.
  Святлана тым часам спрабуе прабiць "Тыгр". Магутная гiтлераѓская машына атрымала гранатай у бок, але не паддалася. Разгортваецца, каб палiць з гарматы. Дзяѓчыне даводзiцца закопвацца ѓ зямлю, i друз, каб не раздушыла выбухная хваля, выпушчанага прэзента.
  Святлана цiха шэпча:
  - Мама тата даруй!
  Мiрабела кiнула ѓ "Тыгр" гранату, тая ѓзарвалася на лбе. Дзяѓчына прашыпела:
  - Пра тое, што святло вучэнне зiмой вясной... Сцвярджаю без выключэння, што Навальны гад чумны!
  Анжалiка, разбiваючы прыцэл немцам, i палiваючы iх чаргой, працадзiла:
  - У труне, я Аляксея ѓбачыла зараз! I рушыла ѓбогаму нагою прама ѓ вока!
  Рудая дзяѓчына i сапраѓды шпурнула босымi пальцамi гранату ѓ танк. Дагадзiла ѓ ствол... Рушыѓ услед выбух i рулю "Тыгру" пакарэжыла.
  Баязлiвы экiпаж байцоѓ Роммеля ѓзяѓ i падаѓся назад.
  Святлана прагугнявiла праз ноздры:
  - Наша, вашай не саступiць!
  Мiрабела ссекла куляй гiтлераѓскага наймiта i праспявала:
  - А злодзей то не жартуе! Рукi ногi, ён рускiм вяроѓкамi круцiць! Зубы ѓ самае сэрца ѓтыкае... Айчыну да дна выпiвае!
  Святлана, хiхiкнуѓшы, раѓнула:
  - Фюрар дзiка гарлапанiць, надрываецца!
  Мiрабела пальнуѓшы, дадала:
  - Ну, а смерць пыхкае, ухмыляецца!
  Вось з'явiѓся яшчэ больш небяспечны "Штумртыгр". Ён разбурае цэлыя будынкi, i бункеры. Прычым, да пазiцыяѓ расейскiх войскаѓ не наблiжаецца. Машыну трымаюць пад прыкрыццём гiтлераѓскiя кулямётчыкi.
  Святлана бачыць, што падабрацца да пазiцый оркаѓ нерэальна. Затое ѓ небе Фоке-Вульф. Адна з такiх машын падлятае блiжэй да расейскiх, а за ёй ТА-152 пазiцый. Дзяѓчаты па ёй адчыняюць агонь.
  Анжалiка шпурляе гранату, i люта прамаѓляе:
  - У глыбокай смерцi - прабачэння няма!
  Пасля чаго дзяѓчына, дае чаргу з аѓтамата. Хутка адкочваецца. Шустра пад'язджае параѓнальна новы гiтлераѓскi танк "Пантэра"-2 з маленькай вежай i нiжэйшым сiлуэтам.
  Некалькi дзяѓчынак кiдаюць у фашысцкую машыну гранаты. Тая, атрымаѓшы прэзенты, застывае i не ѓ сiлах павярнуцца.
  Анжалiка свiснула, прашыпеѓшы:
  - Вось гэта новая пошасць! Ёй парвём мы пасцi!
  "Пантэра"-2 агрызнулася i стрэлiла са сваёй больш магутнай прылады.
  Агнiсты слуп раскалоѓ паветра, i маментальна нагрэѓ i наэлектралiзаваѓ атмасферу.
  Анжалiка хiхiкнула, снарады праляцелi мiма напаѓголай дзяѓчынкi. Рудая бессаромная трасянула сцёгнамi i вывела:
  - А Ньютан ворагаѓ разбiѓ, скiнуѓ ярмо з трона! Фрыцам ён пастанавiѓ, свой закон Ньютана!
  Сталiнград - горад Сталiна ѓвесь ахоплены пажарышчамi, калi здавалася мовы агню, лiжуць неба i трашчаць фiялетавыя, аранжавыя, а пунсовыя iскры! А кожная iскрынка, нiбы вырвалася з пякельнага замка прывiд.
  Святлана, звалiѓшы гiтлераѓскага байца, блiснула блакiтнымi вачыма, праспявала:
  - Чаго ты скуголiла дурная бабулька? Павер, па табе плача проста псiхушка!
  Мiрабела на распеѓ праспявала, ведучы агонь па орках:
  - Як добра прылегчы на траѓку i фрыцам па галаве паддаць! Уладкаваць фюрару прыпарку, i з аѓтамата кулi слаць!
  Дзяѓчына дзiка хiхiкнула, i перавярнулася з жывот на спiну. Зрабiла ножкамi веласiпед. Уверх паляцела граната. Пралятаючы Фоке-Вульф атрымаѓшы аскепкамi пад чэрава, жвава узняѓся вышэй. Вiдаць, вострыя аскепкi яго падранiлi. Карычневае стварэнне загарэлася, i стала губляць кавалачкi абламаных крылаѓ.
  Святлана, бачачы, як Фоке губляе вышыню, прасiпела:
  - Вось гэта семафор! На борце вiсiць сякера!
  Гiтлераѓскi самалёт падарвала, раскiдваючы ва ѓсе дальнiя куткi неба абломкi. I куды фашысцкi ас дзеѓся. Зрабiѓ свой апошнi разварот. У тлен пайшоѓ кат, а не пiлот!
  Мiрабела чхнула, рассейваючы пыл i, вымавiла:
  - Быць або не быць? Гэта не пытанне!
  Анжалiка зноѓ кiнула кавалак шкла нагой, ды так што той, трапiѓшы ѓ вока, выйшаѓ у фрыца, праз патылiцу:
  - Я танкавая армада! А вам лячыцца трэба!
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Гiтлераѓскiя байцы i iх сатэлiты паспрабавалi прасоѓвацца, закiдваючы наперадзе сябе гранатамi. Такая тактыка супраць дзяѓчат не дзейнiчала. Вось Сярожка разгарнуѓ катапульту, i як садане па ворагу ѓ адказ.
  Хлопчык-пiянер зароѓ:
  - Санта Клаѓс, якi раздзiрае пашчу Гiтлеру!
  Зарад катапульты, упiѓся ѓ натоѓп гiтлераѓскiх байцоѓ Роммеля, прымусiѓ iх разлятацца, i пры гэтым пераварочвацца ѓ паветры. Фрыцы падалi, i разбiвалiся аб абломкi сцен.
  Танк "Тыгр"-2, страцiѓшы раѓнавагу, сутыкнуѓся са "Львом". Эх, лева, дзе твая грозная назва?
  Святлана заѓсмiхалася i адказала:
  - Ну, а Сярожка малайчына!
  Хлопчык агрэсiѓна раѓнуѓ:
  - Пiянер заѓсёды гатовы!
  Дзяѓчынка ѓ адказ матнула босай ножкай.
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ пачала цвiзiць. А Алiмпiяда паказытала Сяргею вузкую ступню, якая яна ѓ яго цвёрдая! Нездарма хлопчык не баiцца бегаць па пажарышчы.
  Мiрабела на распеѓ, вымавiла:
  - Юнацтва - гэта добра - старасць гэта дрэнна!
  Анжалiка гэта не маркотная рыжуха пагадзiлася:
  - Няма нiчога горш старасцi! Гэта i сапраѓды, самае агiднае стан з усiх магчымых!
  I дзяѓчынка зрабiла скачок з пераваротам. Ёй прадставiлiся на хвiлiну агiдныя бабкi. Не, не параѓнаць, старую жанчыну з дзяѓчынкай. А якая прыгажосць, у стройных целах.
  Анжалiка ѓзяла i праспявала:
  - Цякуць за годам, гады караванам,
  Бабулька расцiрае ѓ ступе хну...
  I што ж з стройным маiм табарам,
  Як задзелася юнацтва не разумею!
  Святлана блiснула вачыма, звалiла орка трапленнем у пахвiну i заѓважыла:
  - Не! Усё ж такi на вайне ёсць такое хараство - застацца вечна малады! Вечна п'яны!
  Алiмпiяда паклала ѓ катапульту новы зарад. Гэта нешта накшталт добрага мiнамёта. Дзяѓчына прашыпела:
  - Не пасуй, а пасуй!
  Завушнiца шаркнуѓ, тонкай, але спрытнай ножкай, i раѓнуѓ:
  - Роммелю фас!
  I граната разам з узрыѓ-пакетам, з усяго размаху праляцела ѓ пазiцыi гiтлераѓскiх байцоѓ.
  Ды не даваѓся iм Сталiнград - гэты крута горад. Трэцi месяц з канца вечнага лета iдзе штурм, а горад усё ѓзяць не ѓдаецца. На iншых участках фронта гiтлераѓскiя байцы Роммеля абмежаваных дасягнулi поспехаѓ, але толькi не на гэтым.
  Святлана стрэлiла з пiсталета, i зароѓ:
  - Усё немагчыма, здараецца магчымым... Не трэба рабiць светабудову вельмi складаным!
  I патрапiла ѓ бензабак матацыкла. Машына выбухнула, i агнязарныя вiхуры, асвятлiлi задымлены пейзаж. А орк аказаѓся разарваны вогненнай лапай.
  Дзяѓчынка-капiтан пракрычала:
  - Люблю я забiваць зло! I гэта найвышэйшае дабро!
  Мiрабела лупанула тролям чаргой i прашыпела:
  - Пагуляем дзiкабраз!
  Анжалiка адкрыла агонь, больш прыцэльна. Некалькi смуглых стварэнняѓ засталося ляжаць на пакрытым дзiдай друзу.
  - Забi ворага! - Прашаптала дзяѓчынка.
  Мiрабела гуллiва праспявала:
  - Нафарбаваѓшы Эрвiна памадай, Марго ж лакам для валасоѓ, пацягну вас у палон прынцэсы, згрызе вас верны сабака!
  Святлана, ведучы агонь, прашыпела:
  - Давай увечар, Аляксандр павесiцца ... Хопiць галаву дурыць! Давай увечары, ляцi крэчатам - каб оркаѓ моцна бiць!
  Мiрабела ѓ лютасцi вымавiла, збiваючы каску з галавы штурмавiка:
  - Мы можам! I мы зробiм!
  Дзяѓчыны з батальёна "Ленiн", спынiлi прасоѓванне iншаземнага войска. Лютыя фрыцы прасоѓвалiся наперад, лiтаральна закiдваючы трупамi прастору. Не дапамагаѓ i танк "Леѓ", з якiм звязвалiся надзеi. Вось мадыфiкацыя машыны са 150-мiлiметровай гарматай.
  Анжалiка збiвае прылiплы да аголенага соску камень. У дзяѓчыны такiя прыгожыя i поѓныя грудзi. Дзяѓчынка з дапамогай нагi кiдае гранату. Нага ж мацнейшая, чым рука, i кiдок праходзiць далей.
  "Леѓ" атрымаѓ па гусенiцы разрыѓ, i спынiѓся. Стрэлiѓ са сваёй магутнай пашчы. Грукат, i абвал.
  Анжалiка, сплёѓваючы, прамаѓляе:
  - Рускi воiн ад болю не стогне!
  I зноѓ дзяѓчынка страляе. I робiць гэта на рэдкасць трапна. Якi высунуѓся з вежы фашыст завальваецца зваротна.
  Рудая, амаль голая дзяѓчынка прамаѓляе:
  - Дарэмна супернiк лiчыць, што дзевак здолеѓ ён зламаць! Хто адважны, той у баi нападае, ворагаѓ будзем люта бiць!
  I Анжалiка перакочвае мышцы прэса, якi ѓ яе вельмi нават рэльефны.
  Эх, да чаго ж дзяѓчаты прыгожыя! Дык не хочацца, каб хоць адна з iх загiнула.
  Прабегла Сталенiда... Вельмi прыгожая дзяѓчына, з пухнатымi, белымi валасамi. Яна неяк прымудраецца мазаць iх якiм зеллем, каб яны не пэцкацца.
  Дзяѓчына вельмi прыгожая, з фiгуркай Венеры, толькi больш падцягнутай i рэльефнай. Адзення на ёй, толькi станiк i трусiкi. Усё астатняе ѓжо падарвалася. Але якiм вытанчанасцю адрознiваюцца ножкi! Гэта не дзяѓчына, а пячатка дасканаласцi, вянок прыгажосцi.
  Яна i перасоѓваецца па-асаблiваму, нiбы вавёрачка. А босыя ножкi так i мiльгаюць, i пятачкi, на здзiѓленне застаюцца чыстымi. Сталенiда страляе, i фашыст атрымлiвае язву ѓ грудзях.
  Дзяѓчына прамаѓляе:
  - Вернасць Радзiме - вышэйшае слова!
  Анжалiка са смяшком заѓважыла:
  - Здымай станiк i заставайся як я ѓ трусах!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Гэта непрыстойна!
  Анжалiка страсянула сцёгнамi, трапна пальнула i праспявала:
  - Нешта камсамолак стала не звычайная! З голымi грудзьмi так хадзiць - вельмi непрыстойна!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Навошта дастаѓляць радасць гiтлераѓцам, глядзець на нашу прыгажосць!
  Анжалiка рашуча адказала:
  - Прыгажосць у нас смяротная!
  Стальная дзеѓка хiхiкнула i пальнула па ТАЯ-200. Машына гiтлераѓскiх байцоѓ загарэлася. А прыгажуня бландынка вякнула:
  - Смерць злу!
  Анжалiка хiхiкнула:
  - I жыццё дабру!
  Сталенiда ѓбачыѓшы, што фашыст падае, рыкнула:
  - Вось гэта найвышэйшая каштоѓнасць! Не думайце гiтлераѓцы, што вы перамаглi!
  Анжалiка як заспявае:
  - Чакае перамога! Чакае перамога... Тых, хто прагне кайданы разбiць! Чакае перамога! Чакае перамога! Мы здолеем фашыстаѓ разбiць!
  Прыгожая дзяѓчына, i яе голыя грудзi так i ходзiць ходырам. Добра з аголеным тулавам у спякоту, якую ѓзмацняюць пажару.
  Святлана зараз выглядала куды больш рашучай. Яна пальнула па фашыстах з пiсталет-кулямёта i раѓнула:
  - Я вас спакладаю!
  I сапраѓды гiтлераѓцы атрымалi смяротныя прэзенты i труны! А дзяѓчына паказала iм дулю, збудуем босыя пальцы ног. I засвiстала, як салавей-разбойнiк. Прычым праз пальчыкi нiжнiх канечнасцяѓ.
  Капiтан-дзяѓчынка вельмi разумная. I блiскучая. I зусiм не жорсткая. Ёй таксама часам станавiцца шкада салдат ворага, у якiх могуць аказацца дзецi, што будуць плакаць па забiтых бацьках.
  Святлана, зрэшты, гонiць ад сябе такiя думкi, дык ад iх хочацца расплакацца. А бо не расейцы дашлi да гiтлераѓцаѓ, каб рабаваць i забiваць. Не, гэта фашысты i цэлая агрэсiѓная зграя iншаземцаѓ з усяго свету ѓварвалася на расiйскiя абшары.
  Святлана перахрысцiлася, i стрэлiла ѓ якi спрабуе неѓзаметку падабрацца да пазiцый расейцаѓ фрыца... У таго выцек выбiтае куляй вока i мозг.
  Дзяѓчына-капiтан заѓсмiхалася i вымавiла, дасцiпна:
  - Прама вока ѓ вока, да галавы галава!
  Святлана сапраѓды стрэлiѓ, i патрапiла ѓ матацыкл з каляскай. Машына стала рвацца, i кулямёт адляцеѓ, некалькi разоѓ перавярнуѓся. Потым яго дула ѓпiлася ѓ друз.
  Дзяѓчына пацерла голую, пыльную падэшву аб друз. I зноѓ прыцэлiла. Яе вясёлая, юная мордачка даволi выскалiлiся. Дзяѓчынка праспявала:
  - Не, сказалi мы фашыстам, не пацерпiць наш народ, каб рубiнаѓ хлеб духмяны, называѓся словам брод!
  Мiрабела зрабiла вельмi дакладны стрэл, ад якога запалаѓ Фоке-Вульф, i праверашчала:
  Для нягоднiка вядома выбар ясны,
  За долары ён Русь гатовы здрадзiць...
  Але чалавек Расii, тым i выдатны-
  Што жыццё за Радзiму гатовы аддаць!
  Дзяѓчына, зрабiла сальта i паказала фашыстам дулю, i пракруцiлася, i кулi не краналi прыгажуню.
  З'явiлася Анжалiка, гэтая прыгажуня, амаль голая, i мурзатая нiбы чартоѓка, шпурнула адразу двума ножкамi гранаты. I праверашчала:
  - Тое, што я маю, тое... Гiтлераѓцам у востры бок!
  Алiмпiяда паправiла Анжалiку:
  - Вострым, у бок, а не ѓ востры бок!
  Дзяѓчына хiхiкнула i скаланула сваiмi кавуновымi грудзьмi, i запусцiла гранату выкарыстоѓваючы гранату з выбухам пакетам. "Тыгр" атрымаѓ па рулi, i вывярнуѓся гэты крывы твор мастацтва.
  Пасля чаго гiтлераѓцаѓ стварэнне падалася назад. Стала паѓзцi нiбы чарапаха, якую заспеѓ пажар.
  Святлана праспявала, весела падмiргваючы:
  - I "Тыгр" адыходзiць, i фрыцы хаваюцца!
  Дзявочы батальён манеѓраваѓ пад ударамi, авiяцыi з паветра i цяжкi гармат. Вось ударылi рэактыѓныя бамбаметы, паднялiся ѓ неба разбiтыя, распаленыя стромы. I загарэлiся камянi. На шчасце нi адна з дзяѓчын, не загiнула, затое адправiлiся на той свет хлапчукi - якiх не гэтак шкада! I ляцяць душы - адны ѓ рай, а iншыя ѓ пекла! Дзе ѓжо чэрцi з вiламi чакаюць тых, хто не верыѓ у Iсуса, а дакладней у Сварога i Рададаѓца.
  Анжалiка самая сэксуальная з ваяѓнiц у лютасцi: ну няѓжо гiтлераѓцы са свайго "Штурмтыгра", могуць абстрэльваць пазiцыi расiйскiх войскаѓ i забiваць чырвоных ваяѓнiц?
  I дзяѓчына прыхапiла босымi нагамi гранату i закруцiлася ѓ каскадах сальта. I круцiлася ѓсё больш i хутчэй. I потым з усяго размаху шпурнула падарунак смерцi ѓ шырокае рулю "Штурмтыгра". Голыя, загарэлыя ногi красунi мiльганулi, i граната ѓляцела ѓ шырокае рулю. I магутная машына спачатку падавiлася, а затым i iрванула. Два "Каралеѓскiя тыгры", што стаялi па бартах "Штурмтыгра", былi падкiнуты, i разляцелiся ѓ розныя бакi. З iх сарвала каткi, i тыя пасыпалiся, лятучы, як каралi, якiя трэснулi каралi.
  Выбухная хваля падкiнула Анжалiку, i дзяѓчына паляцела дагары нагамi. I яе пераварочвала, разгойдвала i шпурляла. Але красуня ѓсё ж прызямлiлася, востры друз, i раскрышаныя камянi ѓпiлiся ѓ яе голыя падэшвы. Дзяѓчыне было балюча, i нават праз мазолiсты ступню, прабiла вастрыё.
  Але Анжалiка знайшла ѓ сабе сiлы ѓстаць i прагарлапанiць:
  - Вы гiтлераѓцы будзеце ѓ попеле!
  Святлану, i iншых дзяѓчат падкiнула выбухной хваляй, i нават крыху памяла. Але нi адна з прыгожых ваяѓнiц не загiнула. Дзяѓчаты сустрэлi ѓраганным i трапным агнём. Здушыѓшы нямецкiх i iншых агрэсiѓных насякомых, якiя выскачылi, абложвалi Расiйскую савецкую iмперыю.
  Мiрабела праспявала з вялiкiм натхненнем:
  - I калi труба Гасподняя нас на бiтву, з камсамолам будзем разам мы сябры! I па волi Госпада на нябесным пераклiчку буду я!
  Анжалiка, абтрасаючы пыл з пабiтых у кроѓ падэшваѓ i, праспявала:
  - Пуцiн, партыя, камсамол! А Роммеля мы адпраѓляем у дурдом!
  Дзяѓчыны аглушальна сталi рагатаць, а Завушнiца з трывогай i прыкрасцю вымавiѓ:
  - А мая катапульта, не такая дакладная - як гэтыя голыя i моцныя ножкi Анжалiкi!
  Алiмпiяда, пагульваючы цяглiцамi рук, заявiла:
  - Ну, нiчога! Ты яшчэ прыдумаеш. Нешта круцейшы!
  . Хлопчык, шлёпаючы босымi ножкамi, прачырыкаѓ:
  - Вядома ж вярнуѓ!
  Сфэра Катастрофаѓ вярнуѓ Эрвiна Роммеля назад у тронную залу i з усмешкай вымавiѓ:
  - Нядрэнна, ты бiѓся мой юны Стваральнiк! Прызнайся гэта была твая мара - стаць хлапчуком навечна i ваяваць!
  Фельдмаршал-пападанец пагадзiѓся:
  - Ды менавiта пра гэта я i марыѓ! Тое, чаго мне i хацелася практычна заѓсёды! Быць хлопчыкам-героем!
  Бог-дзяцюк паведамiѓ сур'ёзным тонам:
  - Ты паваяваѓ, а цяпер пакажы сябе кiраванцам ѓмелым! Гэта трэба для развiцця якасцей асобы!
  Эрвiн паведамiѓ дзяѓчыне i юнаку:
  - Ну, што ж больш кiно глядзець не будзем цi?
  Наташа мякка запярэчыла:
  - Можа, ваша вялiкасць паглядзiце на нашых лётчыц: Альбiну i Альвiну! Яны вялiкiя майстрыхi ѓ ратнай справе!
  Юны кароль пагадзiѓся:
  - Ну, яшчэ крыху паглядзiм, i агледжу сталiцу! Каралю не стала сядзець увесь час у палацы!
  Святлана ѓ адказ паѓнагучным галаском, праспявала:
  - Кароль наш гонар i слава,
  Ты мудры як родная Зямля...
  Адужэе як сталь кол держава,
  Ад Бога нам далi цябе!
  Эрвiн дасцiпна адказаѓ:
  - Кiраѓнiк, якi любiць салодкую лiслiвасць - мае iнтэлект мухi!
  Наташа ѓсклiкнула:
  - Сапраѓды ты наймудрэйшы кiраѓнiк! Думаем з табой, наша iмперыя нарэшце выйграе вайну ѓ расiйскiх салдат i Чырвонай Армii!
  Эрвiн сур'ёзна спытаѓ:
  - А што яны не жадаюць мiру?
  Наташа сур'ёзна адказала:
  - А навошта iм свет? Яны iншага стану розуму i iмпэрыi ня ведаюць. Вайна для iх натуральны стан. Акрамя таго оркi людаеды, i з'ядаюць палонных i палоннiц. Цi адразу, цi пасля жорсткiх катаванняѓ!
  Эрвiн з усмешкай вымавiѓ:
  - Варта паглядзець на рожы гэтых стварэнняѓ - зразумееш, дабра ад такiх не чакай!
  Iзноѓ засвяцiѓся экран кiно. Па iм паказвалi зараз два знiшчальнiкi, на якiх iмчалiся прыгожыя дзяѓчыны: Альбiна i Альвiна.
  Абедзве мядовыя бландынкi, мускулiстыя, рэльефныя i ѓ адным бiкiнi. Як гэта ѓсё выдатна выглядае.
  Альбiна вядзе агонь з авiяцыйных гармат. Збiвае пяць самалётаѓ расейцаѓ i дзевак-камсамолак, пiшчыць:
  - За нашу Радзiму мы жыццю аддамо i абавязкова пераможам!
  Альвiна страляючы, пацвердзiла:
  - Вядома ж, пераможам! Iнакш не можа i быць!
  I таксама дала з авiяцыйных гармат чарга. Знiшчальнiкi бальшавiкоѓ i расейскiх дзевак падаюць i выбухаюць. Некаторых з iх капiтальна разносiць.
  Альбiна, страляючы, спявае:
  Самалёты добра, параходы добра!
  А дзяѓчынкi брыльянты нагрузiлi цяжка!
  I ад дакладнага траплення прыгажунi разбiла чарговую машыну злых бальшавiкоѓ. Што чырвоныя пазмагацца хочаце з мядзведзямi? Так атрымаеце па носе свайму шызаму!
  Альвiна зразаючы чарговага наёмнага бальшавiка, нацiскае босымi пальчыкамi прыгожых ножак. Яна ж дзяѓчына, якая калi i рушыць нагой, то праламае цагляную сцяну.
  Вось нават паказалi да кiно як абедзве лётчыцы ѓ скачку, голымi пяткамi разбiваюць дубовыя дошкi.
  Альбiна збiла чарговы, на гэты раз бамбавiк бальшавiкоѓ, i свiснула, заспяваѓшы:
  - Няма цудоѓней нашай, ведай дзяржавы,
  Усiх дзяѓчынкi оркаѓ пераможам...
  Увасабленне доблесцi i славы -
  А над намi ѓ злаце херувiм!
  I Альбiна зноѓ ссекла ѓ небе машыну, за штурвалам якой сядзеѓ бальшавiк. I зрабiла гэта вiртуозна.
  Зрэшты, i Альвiна не саступае. Як дзяѓчына-бландынка выварочваецца. Перасоѓваецца, ужыѓшы прыём: "лiся змейка". I падаюць збiтыя, дымлiвыя сцярвятнiкi.
  Альвiна праспявала, смакуючы губкамi:
  - Арханёл нам скажа: у раi будзе крута,
  Але толькi брама рая пстрык...
  Мы Бога папросiм: упiшыце з сяброѓкай,
  У якi-небудзь анёльскi полк!
  I ваяѓнiца ѓжыла мёртвую пятлю. I збiла на гэты камiсара, якi быѓ за штурвалам цяжкага знiшчальнiка. Зрабiла гэта вельмi хупава, а на кнопку нацiснула чэпкiмi, доѓгiмi пальчыкамi точаных ножак. I нават грознага камiсара разарвала! Вось гэта сапраѓды дзяѓчынкi самага вышэйшага пiлатажу!
  Але вось у паветры стала спакайней... Дзяѓчыны пераносяць удар на сухапутныя сiлы Чырвонай Армii. Вось Альбiна зверху выкiдвае авiяцыйны снарад. I трапляе сапраѓды ѓ дах танк Расii "IС"-3. Прабiвае яе, выбiваючы бальшавiкоѓ.
  I пачынаюць дэтанаваць баявыя снарады. Чуцца разрывы i гiбель савецкiх салдат.
  Альбiна шыпiць нiбы кобра, якая ѓкусiла вала.
  - За чалавечы род!
  Альвiна таксама стрэлiла па супернiку, раскрышыла непрыяцеля. I сарвала вежу з танка "Ленiн". Ды лупанула дзяѓчына дакладна, i трапна.
  I ад оркаѓ засталося крывавае месiва.
  Абедзве прыгажунi ѓзялiся за наземныя мiшэнi. Разбуралi прылады.
  Альбiна разбiла газамёт валасатых мужыкоѓ, разам з расейскiмi дзяѓчынкамi i прашалясцела:
  - Мая мара, я крутая прыгажосць!
  Альвiна таксама рэактыѓную ѓстаноѓку разнесла, i прачырыкала:
  - А ад прыгажосцi будуць жанiхi заводзiцца!
  I абедзве дзяѓчыны разрагаталiся. Хаця з мужчынамi, вядома ж, у iх праблем няма. Хлопцы кахаюць знакамiтых. I наогул адзiн мужчына больш, чым на 20 дзяѓчын, толькi занадта ѓжо яны юныя. Вось на Зямлi ѓ самцоѓ растуць бароды!
  Гэта для самца радасць, але калi самка тэмпераментная, то ѓжо ѓ яе праблемы!
  Альбiна нацiснула босымi пальцамi ножак на кнопкi джойсцiка i прачырыкала:
  - Мая мара - здабыць неѓмiручасць!
  Альвiна нацiснула пальчыкамi голых ножак на гашэтку i пiскнула:
  -А мы i ёсць несмяротныя! Жывем у iншых мiрах у новых целах!
  Альбiна ѓдарыла па пазачарговым танку оркаѓ i пра булькала:
  - Хоць цела без душы не цела, але як слабая душа без цела!
  I ваяѓнiца выпусцiла iскры з вачэй... А потым як праарэ:
  - Не верце, смерцi няма!
  Альвiна пабiла самаходу кашмарных бальшавiкоѓ, i як правiшча:
  - Баец рубiнаѓ смерцi не баяцца,
  Нiшто на полi лаянцы не пагражае...
  З ворагам Айчыны будзем адважна бiцца
  Вялiкi подзвiг дзеѓка зробiць!
  Пасля чаго дзяѓчына яшчэ больш апусцiла свой знiшчальнiк да паверхнi. I выпусцiла невялiкую рэактыѓную ракету. I велiзарны танк бальшавiкоѓ "Карл Маркс" з пяццю гарматамi, як пачаѓ рвацца, i ѓся яго браня раскалолася на абломкi.
  Альбiна ссекла кулямётнай чаргой некалькi матацыклiстаѓ расiйскай iмперыi, i прапiшчала ѓ захапленнi:
  - У мяне два шырокiя крылы, i вочы як стэпавага арла!
  Дзяѓчыны вельмi жвавага толку красунi. I калi за нешта возьмуцца, то будзе зроблена па самае першае чысло.
  Але вось авiяцыi паказ скончыѓся, i пайшла iншая серыя. На гэты раз паказвалi групу з чатырох дзяѓчын не толькi выдатных байцоѓ, але яшчэ i якiя валодаюць баявой магiяй.
  Адна машына iдзе супраць цэлай армады мастадонтаѓ iмперыi бальшавiкоѓ. Гэта ѓвогуле выглядае адкрыта самагубна.
  Але затое за штурвалам танка, сама Вiкторыя - д'ябла, казачнай прыгажосцi. Ды i ѓсе чатыры дзяѓчыны: проста хараство. Упёрлiся голымi ножкамi ѓ браню i ловяць ментальныя адчуваннi, быццам бы з'яѓляюцца царыцамi святла. Да чаго ж чароѓныя дзяѓчынкi: вельмi шмат што ѓмеюць i ведаюць.
  Вiкторыя зрабiла стрэл, праспявала, радок з сучаснага раманса:
  - Я не ведаю, што здарылася... Смех дзiцячы вельмi звонкi... I ѓжо бягуць па лужынах басаногiя дзяѓчынкi!
  Падбiты ёю "Элефант" фашыстаѓ iх войскаѓ задымiѓ, выпускаючы смуродныя кольцы. Яны клубiлiся нiбы атрутныя змеi. А Вiкторыя падмiргнула сваiм напарнiцам, Зоя закiнула снарад. Надзея, служанка Пяруна адно са створаных Сфэра Катастрофавым слуг Багоѓ, папярэдзiла:
  - Тут у засадзе ёсць найноѓшая САУ "Дзiкабраз", з 32 фунтавай гарматай... Трэба быць асцярожней.
  Усезнайка Алена тут жа затараторыла:
  - Самаходка "Дыкабраз", з'яѓляецца ад гномаѓ працы лiцэнзiйнай копiяй, з асаблiвага роду самаходкi "Анаконда". Характарыстыкi ѓзбраення: лабавая браня 228 мiлiметраѓ, бартавая 200 мiлiметраѓ -крута! Гармата калiбр 94-мiлiметра, суразмерная з бранябойнасцю "Каралеѓскага буйвала". I яшчэ тры кулямёты...
  Вiкторыя груба абарвала напарнiцы i нават паспрабавала рушыць голай пятачкай ѓ нос, праарушы:
  - Сама ведаю!
  Алена хiхiкнула, заѓважыѓшы:
  - Гэта выдатна калi ёсць веды... Але ѓ тэхнiцы я гросмайстар, а ты ѓ спазнаннi зла!
  Вiкторыя зноѓ стрэлiла, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, зрываючы вежу з "Кабана" i набычыѓшыся, заѓважыла:
  - Мае веды больш фундаментальныя, таму што зло зыходзiць i ад тэхнiкi. А вам раю лепш - не вылучацца!
  Зоя, каб пагасiць наспяваючую смецце, прапанавала:
  - А цяпер, давайце я сама стрэлю!
  I служанка, а дакладней сказаць дачка Белага Бога - створанага Усемагутным Сфэра, паказала, што дамiнантнае дабро зусiм не перашкаджае весцi ёй агонь. Прычым, лупiць без промаху. Ваяѓнiцы тут змагаюцца вышэйшага ѓзроѓню.
  Дзяѓчынкi перарухаюць свой танк i наступаюць. Але пры гэтым не забываюцца спяваць.
  Вiкторыя, ведучы без малака агонь, пачала:
  - Пад святым...
  Зоя працягнула, таксама страляючы босымi стройнымi ножкамi:
  - Свабоды!
  Надзея, пацвярджаючы вядзенне агню пальчыкамi голых ног, выдала:
  - У свеце!
  Вiкторыя, паля без знака мiма, працягнула:
  -У сяброѓстве!
  Зоя верашчыць, мача ворага:
  - У шчасце...
  Надзея, лупячы, заканчвае:
  - I каханнi!
  Вiкторыя з пафасам ва ѓсю глотку працягвае, зрабiѓшы стрэл босымi пальцамi ножак:
  - У яркi прамень...
  Зоя, робячы стрэл, падхоплiвае:
  - Злiваюцца народы...
  Надзея, стрымана стрэлiѓшы, пры дапамозе босых пальцаѓ ножак, дадае:
  - Каб змрок развеяць наперадзе!
  Вiкторыя, працягваючы весцi стральбу босымi точанымi ножкамi, выдае:
  - Праѓ усе краiны свету...
  Зоя, пальнуѓшы, працягнула гнаць цудоѓны пафас:
  - Абараняла!
  Надзея, таксама зрабiѓшы фехтавальны выпад снарадам, выкарыстоѓваючы босыя ножкi, зразаючы лалавых байцоѓ, працягнула:
  - Ад нашэсцяѓ...
  Вiкторыя, пальнуѓшы босымi ножкамi, прашыпела:
  - Пякельнай саранчы!
  Зоя расколаѓ "Кабан" пры дапамозе босых ножак, працягнула:
  - I сваiмi грудзьмi...
  Надзея, расправiѓшыся з "тыраназаѓраѓ" оркаѓ, выдала:
  - Прыкрывала!
  Вiкторыя, пажадлiва выскаляючыся i страляючы, босымi, хупавымi ножкамi, рыкнула:
  - Усе народы...
  Зоя, таксама пальнуѓшы з дапамогай босай нагi, дадала:
  - Матухны-Зямлi!
  Надзея, лупануѓшы, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, з гарматы, працягнула:
  - Iзноѓ бяда....
  Вiкторыя, страляючы, голымi нiжнiмi канечнасцямi, з прыдыханнем працягнула:
  - Навiсла...
  Зоя, зрабiѓшы стрэл, раѓнула:
  - Рэкi крывi!
  Надзея, паля, босымi ножкамi, выдала:
  - Успыхнула...
  Вiкторыя цвiка, прашыпела:
  - Пыхавая варожасць!
  Зоя, таксама страляючы босымi пальцамi ножак, ледзь не плачу дадала:
  - Ад пажараѓ, крывi...
  Надзея, пальнуѓшы, пры дапамозе загарэлых, мускулiстых канечнасцяѓ, рыкнула:
  - Слёз i гора!
  Вiкторыя выпусцiла прэзент босымi нагамi, i як зашыпiць:
  - Стогне наша...
  Зоя як возьме, таксама босымi ножкамi выкiне пякельны падарунак, i рыкне:
  - Наша мiлая...
  Надзея, лупануѓшы, скончыла:
  - Краiна!
  Вiкторыя, у адказ садануѓшы, босай ножкай, зноѓ шыпiць:
  - Але, не...
  Зоя, пальнула, босымi ножкамi, i выдала:
  - Духу дзяѓчат...
  Надзея цвiкоѓшы па гiтлераѓскiм войскам, выкарыстоѓваючы пальчыкi голых ног, скончыла:
  - Мацней!
  Вiкторыя зноѓ стрэлiла, босымi нагамi i агрэсiѓна, працягнула:
  -З руiн сябе ...
  Зоя, жорстка пальнуѓшы, босымi канечнасцямi, падвяла рысу:
  - Мы адродзiм!
  Надзея зноѓ лупанула i пiскнула:
  - Рускi воiн...
  Вiкторыя, звыкла садануѓшы, босай ножкай, крэкнула:
  - Меч вазьмi.
  Зоя цвiкоѓ, рыкнула:
  -Хутчэй!
  Надзея, страляючы босымi пальцамi ножак, пачала:
  - Выстаiм...
  Зоя, з лютасцю лупячы, працягнула:
  - I зноѓ ....
  Вiкторыя цвiкоѓшы босымi нiжнiмi канечнасцямi, на мажорнай ноце скончыла:
  - Пераможам!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Пасля чаго дзяѓчаты зрабiлi паѓзу. Расстралялi, яшчэ тузiн танкаѓ моѓчкi, пасля чаго Вiкторыя, зноѓ ведучы агонь, i зноѓ пры дапамозе босых ножак, заспявала:
  - Пад святым....
  Зоя, ведучы стральбу босымi ножкамi, працягнула:
  - Сцягам...
  Надзея выпалiла i ѓ прамым i пераносным сэнсе слова:
  - Месii!
  Вiкторыя, разгойдваючы свой корпус i шпурляючы снарады босымi пальцамi ног, прабурчала:
  - У свеце...
  Зоя панеслася далей, агрэсiѓна страляючы:
  - У шчасце...
  Надзея, уляпiѓшы на мажорнай ноце, пры дапамозе сваiх босых хупавых канечнасцяѓ, скончыла:
  - I каханнi!
  Вiкторыя, зноѓ цвiка, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, працягнула:
  - У Сонцы...
  Зоя, уляпiѓшы снарадам пры дапамозе босых ножак у "Дзiкабраза", завiшчала:
  - Прамень...
  Надзея, захапляючы запусцiѓшы па iмперыi фашыстаѓ Роммеля "Кабану", голымi выкрадзенымi канечнасцямi, раѓнула:
  - Злiваюцца...
  Вiкторыя, паслаѓшы снарад босымi нагамi, жорстка скончыла:
  - Народы!
  Зоя, страляючы, босымi ножкамi пералiвiста дадала:
  - Пякельная цемра...
  Надзея, уляпiѓшы, выдала:
  - Развеецца...
  Вiкторыя, зноѓ раскоса садануѓшы па гiтлераѓскiм фашыстам Роммеля, прашыпела:
  - Удалечынi!
  Дзяѓчаты стралялi, пры дапамозе босых канечнасцяѓ, i рагаталi яшчэ хвiлiн пяць. Спалiлi за гэты час 35 баявых танкаѓ фашыстаѓ. А потым зноѓ працягнулi спяваць.
  Як заѓсёды куплет i тон задавала агнязарная д'ялiца, яна выкарыстоѓвала босыя канечнасцi:
  - Мы адкрылi...
  Зоя, пальнуѓшы, пры дапамозе босых ножак, дадала:
  - Нацыям...
  Надзея цвiкоѓ, пры дапамозе босых пальцаѓ, спрытных ножак, выпалiла:
  - Планеты!
  Вiкторыя, парэзаѓшы "Кабана", ухмыляючыся, вельмi звонка, праверашчала:
  - У космас...
  Зоя, таксама паслаѓшы снарад босымi пальцамi, рыкнула:
  - Шлях!
  Надзея, кiнуѓшы прэзент, правiшчала:
  - Да невядомых...
  Вiкторыя паставiла i снарадам, i смачным стрэлам тлустую кропку, для гiтлераѓскiх байцоѓ;
  - Мiрам!
  А Зоя, страляючы босымi ножкамi, пачала плесцi новую страфу:
  - Гераiзму...
  Надзея адчайна цвiкоѓшы пры дапамозе голых ножак, па фашысцкiх ордах, працягнула:
  - Подзвiгi...
  А безжурботная Вiкторыя як прынята збiла, босай круглай пяткай, нацiснуѓшы на кнопку джойсцiка, "Кабана", i выдала канцоѓку:
  - Апеты!
  Зоя, разабраѓшыся з "Дзiкабразам", выдала:
  - Каб...
  Надзея, ведучы агонь босымi ножкамi, прачырыкала:
  - Сцерцi...
  Вiкторыя бабахнула словамi, наведзеным пальчыкамi голых ног, i снарадам па самаходцы "Ведзьмак":
  - Навечна ....
  Зоя, таксама паслала снарад i выдала:
  - Смерцi ....
  За Надзейнай, застаѓся апошнi стрэл, што яна зрабiла босымi нагамi, i слова:
  - Шнар!
  Вось гэта крута! У фашыстаѓ танкавы полк знiшчаны. Самаходка "Анаконда" не гледзячы на ѓсю сваю браняванасць, таксама разляцелася ад траплення расiйскага снарада: трэба ведаць куды бiць, каб напэѓна патрапiць i раскалоць. Дзяѓчаты ж бачылi, засяроджваннi i разрывы сiлавых лiнiй у бранi. Iх не падманеш i не абхiтрыш... А яны каго хочаш могуць абхiтрыць.
  Вось Зоя з непакоем, заѓважыла:
  - А боекамплект нам папоѓнiць не перашкодзiць?
  Алена гэтая гарэзлiвая i вучоная дачка Сварога, таксама створанага бясконца ѓсемагутным Хлопчыкам-дэмiургам Сфэра Катастрофавым, хiхiкнула i заѓважыла:
  - Дык ты што не зразумела? У нас жа неразменны снарад. Мы можам вось так лупiць практычна без перапынку!
  Вiкторыя пажадлiвая закацiла вочы, пляснула адну босую ножку аб iншую, i прабуркавала:
  - Гiпертрах без перапынку ... Гэта ж выдатна!
  Вось гэта сапраѓды дзяѓчаты...
  А вайна ѓсё яшчэ iдзе... У вераснi 1945 года немцы ѓсё ж выйшлi да Каспiйскага мора.
  I адрэзалi Каѓказ па сушы. Што вельмi небяспечна. Немцы наступаюць... У баях iхнiя новыя танкi i самалёты...
  А з поѓдня прарываецца Турцыя, што небяспечней удвая. I сiтуацыя надзвычай складаная, да пякельных козлiкаѓ.
  Прэ сабе супернiк лавiнай... I яго нiяк не спынiць.
  У кастрычнiку немцы ѓжо былi ѓ Дагестане i падыходзiлi да Азербайджана. I гэта сур'ёзна i небяспечна.
  Дзяѓчына Алiса трапiла ѓ палон да гiтлераѓцаѓ. Яе дапытваѓ палкоѓнiк СС Дэза. Камсамолку распранулi да пояса i сталi сцябаць бiзунамi.
  Алiса раѓла:
  - Не скажу! Не скажу! Не скажу!
  Тады з яе сарвалi i штаны з ботамi. I прыпалiлi пяткi шырокiмi палосамi распаленага жалеза. I прыклала жар да яе босым падэшвам.
  Дзяѓчына ад болевага шоку адключылася.
  На яе вылiлi вядро вады. Прывялi ѓ сябе i паднялiся на прэнг. Што вельмi жорстка.
  Алiса скрыгатала зубамi i рыкала:
  - Усё роѓна не скажу! Вы можаце мяне забiць!
  Дзяѓчыну бiѓ па голым цела ѓжо распаленым дротам. Але так нiчога ад яе не дабiлiся.
  Пасля чаго кiнулi змучаную камсамолку ѓ волкi i халодны склеп.
  I гэта зразумела, вельмi жорстка.
  У лiстападзе 1945 года амаль увесь Каѓказ быѓ захоплены, i гiтлераѓцы Роммеля штурмавалi Баку.
  Дзве дзяѓчыны Альбiна i Альвiна ляцяць сабе на такой лятаючай талерцы. Яны непаражальныя дзякуючы моцнай ламiнарнай бруi. Але i самi ня могуць весьцi агонь. Затое дзякуючы каласальнай хуткасцi могуць наганяць i таранiць савецкiя самалёты.
  Альбiна, нагiнаючы свой дыскалет, заѓважыла:
  - Тэхнiка жалезная, безумоѓна патрэбная i вельмi карысная!
  Альвiна хiхiкнула, выскалiла зубкi i прашыпела:
  - Але ѓсё вырашае дух!
  Альбiна ѓдакладнiла:
  - Самы што нi на ёсць менавiта баявы дух!
  Абедзве дзяѓчыны бландынкi i ѓ бiкiнi. Вельмi прыгожыя i басаногiя. Калi ваяѓнiца без абутку, ёй спадарожнiчае поспех. Вось цяпер дзяѓчынкi такiя маляѓнiчыя i цудоѓныя.
  I перш чым адправiцца на лаянку, прыгажунi абавязкова папрацую з мужчынамi. Гэта рэальна для iх свята плоцi.
  Вось як добра дзяѓчынкам.
  Альвiна збiла два савецкiя ТУ-3 i прачырыкала:
  - Слаѓнае наша паляванне!
  Альбiна пацвердзiла таран i выдала:
  - I нiколi не стане апошняй!
  Альвiна звалiла яшчэ тры савецкiя штурмавiкi, i пiскнула:
  - Вось як ты думаеш, Бог любiць Нямеччыну?
  Альбiна з сумневам пакiвала галавой:
  - Судзячы па ѓсiм не вельмi!
  Альвiна хiхiкнула i перапытала:
  - А чаму ты так думаеш?
  Альбiна таранiла дзве савецкiя машыны i прапiшчала:
  - Вайна доѓжыцца занадта ѓжо доѓга!
  Альвiна лагiчна заѓважыла:
  - Затое мы наступаем!
  Альбiна выскалiлiся i вякнула:
  - Так што i перамога прыйдзе!
  Альвiна збiла адразу чатыры савецкiя самалёты, смелым манеѓрам i пiскнула:
  - Абавязкова прыйдзе!
  Альбiна палiчыла патрэбным нагадаць:
  - Пасля Сталiнграда вайна пайшла не па правiлах...
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Дакладна не па правiлах!
  Альбiна ѓ прыкрасцi пiскнула:
  - Мы сталi прайграваць!
  Альвiна прапiшчала з прыкрасцю:
  - Вызначана сталi!
  Альбiна таранiла яшчэ некалькi савецкiх машын i пiскнула:
  - Няѓжо гэта не праблема для нас?
  Альвiна збiла пару расейскiх знiшчальнiкаѓ i вякнула:
  - Думалi, сiтуацыя наогул безнадзейная!
  Альбiна пажадлiва выскалiлiся i прашыпела:
  - А цяпер што мы бачым?
  Альвiна прачырыкала з апломбам:
  - Нешта непахiснае i непаѓторнае!
  Альбiна блiснула жамчужнымi зубамi i адказала:
  - Тое, што Трэцi Рэйх перамагае!
  Альвiна звалiла яшчэ пару савецкiх штурмавiкоѓ i вывела:
  - Сапраѓды абавязаны перамагчы!
  Дзяѓчаты паскалiлi тварыкi. У свой час яны папрацавалi, прычым афiцыйна ѓ салдацкiм бардэлi. Шмат прапусцiлi праз сябе мужчын, i не толькi белай расы. I iм гэта дзiка падабалася. Ну, да чаго целам такое прыемна. Але потым шлюхi патрапiлi пад савецкi ѓдар. Iх захапiлi ѓ палон. Ну, прыгажунi думалi, што iх згвалцяць. А вось чартас два!
  Прымусiлi шлюх рыць акопы i траншэi. А гэта былым начным феям вельмi не спадабалася. Так яны ѓсё змаглi ѓцячы. Спакусiлi-такi вартавых.
  I паклялiся рускiм адпомсцiць.
  I ваявалi супраць Расii. Такiя вось чартоѓкi...
  Альбiна звалiла яшчэ некалькi расейскiх машын i прабурчала:
  - Усё ж з мужчынамi жыць можна!
  Альвiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Не можна нават, а трэба!
  Альбiна выскалiла зубкi i адказала:
  - Але ѓсё ж... Забiваць салодка.
  I дзяѓчыны збiла рухам дыскалета яшчэ пяць савецкiх машын.
  Альвiна хiхiкнула i выдала:
  - А калi бывае i горка?
  Альбiна збiла яшчэ шэсць машын i адказала:
  -Пасля перамогi ажанюся! I нараджу дзесяць дзяцей!
  I абедзве дзяѓчыны разрагаталiся.
  I праспявалi;
  Мы рыцары веры фашызму,
  Сатрэм у пыл байцоѓ камунiзму!
  I як засмяюцца, скалячы свае горы з белымi верхавiнамi.
  Баявое выпрабаванне лятаючай талеркi праходзiць вельмi нават паспяхова. Але весцi агонь з яе немагчыма.
  Вось дзяѓчыны тараняць яшчэ i пару IЛ-2. Гэты штурмавiк самы масавы ѓ Чырвоным войску, i яшчэ не зняты з вытворчасцi. Хаця да сорак пятага года i састарэѓ.
  Але яшчэ дзейнiчае i дзейнiчае адчайна. Такiя вось тут баявыя дыскалёты прымяняюцца - проста жудасць.
  Так разбураюць савецкiя часцi, што iх не спынiць... Вось гэта i кавалькада.
  У лiстападзе наступiла зацiшша. I Сталiн загадаѓ наступаць у цэнтры. Баi разгарнулiся з новай сiлай. Перамагчы фрыцаѓ складана - у iх шмат сiл i добрая зброя. Ваююць вельмi актыѓна палякi. Цяпер яны немцам саюзнiкi.
  Фашысты пакуль трымаюць фронт. Баi паказалi што гармата ѓ 88-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ i вельмi дакладная i бранябойная. Нават IС-3 прабiвае ѓ лоб. Прычым, апошнi танк не надта ѓдалы i складаны ѓ вытворчасцi. А Т-34-85 увогуле збiваюцца з вялiкай дыстанцыi, набiраючы рахункi нямецкiм асам.
  Вось ужо наступiла зiма, а лiнiя фронту прыкладна на ѓзроѓнi сорак трэцяга года, толькi Крым пакуль савецкi i Беласток, але Харкаѓ i Арол ужо пад фашыстамi.
  Гiтлераѓцы ѓ цэнтры адбiваюць савецкi напад i самi спрабуюць наступаць.
  Ну, а абкатку даручыць найноѓшай машын, супермэнам-дзяѓчынкам.
  Толькi не маленькiм дзяѓчынкам што кланавалi ѓ лагерах смерцi. А тым дзяѓчатам чые малекулы ДНК былi скарыстаны пры стварэннi супермэнаѓ.
  I ѓ iх аднолькавыя iмёны з легендарнай чацвёркай, i папросту неверагодная моц. I дзяѓчыны, якiя ваююць таксама некаторыя стымулятары распрацаваныя СС выкарыстоѓваюць.
  Герда, Шарлота, Крысцiна i Магда едуць на танку Е-100 класа У. Гэтая машына больш кампактная, на чатыры чальца экiпажа. I яе ѓзбраенне - рэактыѓны бамбамёт i ѓнiверсальная гармата 88-мiлiметраѓ 100 ЭЛ - знiшчальнiк танкаѓ.
  Ваяѓнiцы едуць i насвiстваюць.
  Герда страляе з доѓгай гарматы. Прабiвае ѓ борт з дыстанцыi IС-2 i цвiркае:
  - Для Радзiмы мы сэрца аддамо,
  А Сталiна засмажым i з'ямо!
  Шарлота пальнула з рэактыѓнага бамбамёта. Накрыла савецкiх бункер i пiскнула:
  - Мы непераможныя!
  Крысцiна ѓзяла i прагыркала, нацiскаючы на курок босай пяткай:
  - Дастанем i ѓ тым i iншым!
  Даѓбанула прычым трапна i Магда. Разбiла савецкую САУ СУ-152. I прабуркавала:
  - Будзе час, надыдзе перамога!
  Герда правiшчала, страляючы:
  - Нас нiкому не спынiць!
  Шарлота пацвердзiла:
  - Але пасаран!
  Рудая шэльма прайшла разам з Гердай усю першую сусветную вайну, пачынаючы ад Польшчы, i канчаючы гэтым травеньскiм наступам. Шмат чаго бачыла рудая чартоѓка.
  I гатова, бiцца да канца!
  Крысцiна таксама страляе, i выскалiлася. Яе валасы залацiста-рудыя. На вайне дзяѓчынкi не старэюць, а нават, мабыць, маладзеюць! Яны такiя лютыя i шчадралюбныя. Скаляць сабе зубкi.
  А ѓ зубках нiводнай дзiрачкi.
  Магда мае шавялюру колеру сусальнага золата. I таксама актыѓна шчэрыцца. Класная дзяѓчынка. У ёй такая агрэсiѓная грацыя i энергiя тысячы канёѓ.
  Герда дзяѓчына з белымi валасамi страляе, i з усмешкай заѓважае:
  - У свеце шмат ёсць i добрага i брыдкага... Але чорт пабяры, наколькi ж зацягнулася гэтая вайна!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася:
  - I на самай справе, другая сусветная вайна цягнецца занадта ѓжо доѓга. Усе баi, i баi... Гэта рэальна вымотвае!
  Крысцiна рушыла босай ножкай па бранi i вякнула:
  - Але Брытанiя да гэтага часу не пераможана!
  Магда пальнула па рускiх i рыкнула:
  - А павiнна быць зрынутая! Гэта наша крэда!
  Герда прашыпела, страляючы па рускiх, i скалячы зубы, колеры слановай косцi:
  - Нам патрэбна перамога!
  Даѓбанула i Шарлота, правякаѓшы:
  - Адна на ѓсiх мы за цаной не пастаiм!
  Крысцiна рудая i залатая шэльма правiшчала:
  - Не! Не пастаiм!
  Магда прыцмокнула пунсовымi губкамi, прачырыкаѓ:
  - Мы за цаной не ѓ краму ходзiм!
  I стрэлiла залатавалосая гарпiя.
  Герда таксама дзюбнула па расiйскiх танках. Падбiла машыну i вякнула:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце!
  Шарлота падпявая дадала:
  - Ворагаѓ усiх замочым у сарцiры!
  Крысцiна падтрымала песенны парыѓ:
  - Не верыць Радзiма слязам!
  Магда пявуча працягнула:
  - А ѓсiм камунiстам дамо па мазгах!
  I дзяѓчаты падмiргнулi адна адной. У iх увогуле добры танк. Толькi з дыстанцыi цяжка прабiць IС-3 у лоб. Але ж i снарад у немцаѓ няпросты, а з уранавым стрыжнем. I ѓ войску шмат чарнаскурых. Якiя ваююць з апантанай лютасцю. I з iмi не кожны можа параѓнацца.
  Дзяѓчаты прывыклi змагацца басанож. Яшчэ ѓ Польшчы яны былi толькi ѓ адным бiкiнi, i босыя.
  Калi голая падэшва датыкаецца з паверхняй зямлi, гэта амалоджвае. Можа, таму дзяѓчаты нi не старэюць! Хаця час i iдзе! Ваяѓнiцы скажам прама вельмi гераiчныя.
  Столькi подзвiгаѓ здзейснiлi, а ваююць, нiбы звычайныя салдаты. I заѓсёды толькi ѓ бiкiнi, i босыя. Узiмку iм нават прыемна пляскаць босымi ножкамi па гурбах.
  Герда страляе i напявае:
  - Мы пройдзем агонь i ваду!
  Шарлота пальнула па рускiх з бамбамёта i выдала:
  - Слава прускаму народу!
  Крысцiна таксама стрэлiла, i пiскнула:
  - Мы будзем кiраваць планетай!
  Магда цвiкоѓнула i пацвердзiла:
  - Абавязкова будзем!
  Герда зноѓ урэзала снарадам i пiскнула:
  - Нас не спынiць нават напалм!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася:
  - I нават атамная бомба, якую мы не баiмся!
  Крысцiна шыкнула i адказала:
  - Атамную бомбу амерыканцам стварыць не ѓдалося! Гэта блеф!
  Магда ѓсклiкнула на ѓсю глотку:
  - Мiру ад новага нямецкага парадку не сысцi!
  I дзяѓчаты зарагачуць.
  Сiтуацыя стала крытычнай. У снежнi савецкiя войскi наступалi ѓ цэнтры. Але зноѓ не змаглi пераадолець магутную абарону вермахта...
  Сярод фашыстаѓ i танкавыя дзяѓчаты Агата i Адала. Яны ваююць на Е-10, самаходцы двухмеснай i вельмi зручнай. Якая страляе надзвычай трапна. Хоць яе зброю i недастаткова магутнае, але трыццацьчацвёркi збiвае канкрэтна.
  Агата страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i дзiвiць савецкую машыну, вельмi трапна.
  I пасля чаго прагарлапанiла:
  - За Трэцi Рэйх!
  Даѓбанула вельмi трапна i Адала. Таксама выкарыстоѓваючы босыя точаныя ножкi.
  I разбiла дакладным стрэлам савецкую машыну. I прабуркавала:
  - Слава нашым волатам!
  Дзяѓчыны трэба адзначыць вельмi грозныя. I страляюць дастаткова трапна. Што не стрэл, тое трапленне.
  САУ Е-10 вельмi маленькая машынка на дваiх салдат i вышынёй у 1,2 метра з байцамi, якiя размясцiлiся лежачы. Такая вось яна эфектыѓная рэч i вельмi рухомая. Першапачаткова яна важыла ѓсяго дзесяць тон, але яе браня ѓ 60 мiлiметраѓ лоб, i 30 борта здалася Гiтлеру, слабаватай. I ён загадаѓ павялiчыць яе да 82-мiлiметраѓ лоб i 52-мiлiметра борта. Але i вага машыны вырасла да 16 тон, знiзiѓшы рухомасць. Але Роммель зрабiѓ машыну яе на 20 сантыметраѓ нiжэй, i паменшыѓ лiк членаѓ экiпажа да двух чалавек. I самаходка стала важыць адзiнаццаць тон, што пры рухавiку 400 конскiх сiл дазволiла ёй захаваць рухомасць на высокiм узроѓнi.
  Агата зноѓ урэзала пры дапамозе босых ножак па непрыяцелю, прабiла нiжнюю частку бронi IС-2 i праспявала:
  - Мая вялiкая сiла!
  Адала таксама лупанула ѓ савецкi танк, уразiла машыну ѓ лоб i праверашчала:
  - Слава эпосе камунiзму!
  I таксама выкарыстоѓвала босую, точаную ножку.
  Такiя вось тут дзяѓчаты ладна баявыя. I разбураюць савецкую, танкавую армаду.
  Але вось i перайшлi на гарматы. I так iх выбiваюць выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. Не даюць абсалютна лiтасцi. I голыя падэшвы мiльгаюць.
  Дзяѓчынкi зрэшты не толькi страляць i забiваць майстрыхi. У прыватнасцi катавалi злоѓленага ѓ палон падлетка. Шаснаццацiгадовы хлапчук быѓ вельмi сiмпатычным. Дзяѓчаты яго распранулi i прывязалi да хвоi. А затым сталi палiць пры дапамозе паходняѓ, а таксама падпальвалi венiкi.
  Было вiдаць, як загарэлая, гладкая скура хлопчыка пакрываецца пухiрамi i пупурышкамi. I гэта трэба сказаць вельмi балюча.
  Адала аблiзваючы губкi праспявала:
  - Маленькая краiна, маленькая краiна...
  Агада падпальваючы пятачкi хлапчуку, дадала:
  - Хто мне раскажа, хто пакажа, дзе яна, дзе яна!
  I абедзве прыгажунi як засмяюцца. Юнак сапраѓды прыгожы. Якiя прыгожыя падлеткi ѓ шаснаццаць гадоѓ. Калi гэта ѓжо не хлопчык, але яшчэ не мужчына. Калi рысы твару яшчэ пераходзяць ад дзiцячага да дарослага тыпу, i таму асаблiва прыгожыя. Калi яшчэ шчочкi хлапчукоѓ румяныя i не пакрытыя, валасамi, такiя далiкатныя, нiбы ѓ дзяѓчыны. I скура яшчэ не такая валасатая i грубая як у дарослых.
  Адала i Агада мацёрыя ваяѓнiцы з задавальненнем мучаць хлапчука. Атрымлiваюць асалоду ад яго стогнамi. I нават чмурэюць на яго вачах, паказваючы любаты i паля агнём.
  Вось гэта звяры....Хлапчука замучылi да страты прытомнасцi. Потым аблiвалi яго ледзяной вадой, прыводзiлi ѓ сябе i зноѓ катавалi i было весела.
  Адала аблiзваючы губкi, адзначыла:
  - Няма нiчога выдатней катаваннi!
  Агада з гэтым пагадзiлася:
  - Узбуджае!
  А зараз ваяѓнiцы-мегеры нiшчаць савецкiя войскi. I пры гэтым напяваюць:
  - Наш кароль пасланнiк нябёс,
  Наш кароль як прывiдны дэман.
  Наш кароль абраннiк лёсу....
  Наш кароль толькi ты!
  Люцыпар! Люцыпар! Люцыпар!
  Ды Роммель у нейкай ступенi i Люцыпар. Змог стварыць здавалася б немагчымае.
  I зараз гiтлераѓцы перамагаюць усё больш i больш упэѓнена.
  . Е-25 вельмi лёгка паварочваецца, тым самым кампенсуючы адсутнасць якая верцiцца вежы.
  Экiпаж усяго два чалавекi, а вышыня 1,3 метра. Эфектыѓная канструкцыя i простая ѓ вытворчасцi.
  Уявiце сабе Тыгр-2 па бранi i ѓзбраенню ѓ вазе Т-4, гэта грандыёзная i ѓзрушаючая машына.
  На Е-25 едуць Агата i Агнес, таксама дзяѓчаты на "А". I прыгожыя, ваююць басанож i ѓ бiкiнi.
  I як страляюць, што не даюць прамашкi.
  Агата стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак па супернiку, i прабуркавала:
  - Слава маёй сiле!
  Агнес таксама дзюбнула ѓ супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, ѓразiла непрыяцеля i выдала:
  - А маёй сiле яшчэ большая слава!
  I як падмiргне супернiкам. Вось гэта дзяѓчынка - проста супер.
  А як дзяѓчаты любяць катаваць.
  Камсамолцы, напрыклад узялi i прыпяклi паходняй пунсовыя соску. I так нема аралы.
  Агнес ёй i пятачку падсмажыла з вялiкiм задавальненнем, i прабуркавала:
  - Няхай тыран-калгаснiк здохне!
  Агата з гэтым пагадзiлася, падпальваючы супернiка:
  - За вялiкую Прусiю!
  I дзяѓчаты як зарагачуць.
  Баявыя скажам прама кралi, i вялiкай пякельнай прыгажосцi. Вось IС-2 ад iх дакладнага стрэлу раскалоѓся на часткi.
  Агнес прагарлапанiла ва ѓсю глотку:
  - Слава арыйскаму камунiзму!
  Немцы спрабуюць прарвацца да Тбiлiсi. Атакуюць з лютасцю Грозны. Але адважная чацвёрка дзяѓчынак устала на iх шляху.
  Наташка кiнула босай ножкай гранату ѓ фашыстаѓ i праспявала:
  - Дарэмна...
  Зоя запусцiла голай пяткай прэзент смерцi i дадала:
  - Працiѓнiк...
  Аѓгусцiна паддала нешта знiшчальнае i пiскнула:
  - Лiчыць...
  Святлана босымi пальцамi ног падкiнула гранату i пiскнула:
  - Што...
  Наташа шпурнула босымi ножкамi пару лiмонак i вякнула:
  - Рускiх...
  Зоя таксама паддала нешта энергiчнае i смяротнае, пiскнуѓшы:
  - Здолеѓ.
  Аѓгусцiна запусцiла смяротнае, прабурчэѓшы:
  - Вораг ....
  Святлана зноѓ паддала знiшчальнае i вякнула:
  - Зламаць!
  Наташа дала чаргу i пiскнула:
  - Хто...
  Зоя таксама пальнула па чарнаскурым iншаземцам, што набралi фашысты i пiскнула:
  - Смеѓ!
  Аѓгусцiна выдала з напорам i лютасцю:
  - Той...
  Святлана паддала з аскалам пантэры:
  - У...
  Наташа кiнула босай ножкай гранату i вякнула:
  - Баю...
  Зоя шпурнула босымi пальцамi прэзент смерцi i буркнула:
  - Нападае!
  Аѓгустына дзюбанула i буркнула:
  - Ворагаѓ...
  Святлана паддала звязку гранат босымi падэшвамi, i як праарэ ва ѓсю глотку:
  - Будзем...
  Наташа цвiкнула чаргой i прашыпела:
  - Люта ....
  Зоя зрэзала фашыстаѓ i пiскнула:
  - Бiць!
  Аѓгустына зноѓ пальнула i вякнула:
  - Люта ....
  Святлана прачырыкала, вядучы стралянiну:
  - Бiць!
  Наташка зноѓ кiнула хупавай, босай ножкай гранату, прачырыкала:
  - Мы знiшчым фашыстаѓ!
  Зоя ѓзяла i прачырыкала:
  - Будучы шлях у камунiзм!
  I кiнула босымi пальчыкамi ногi лiмонку.
  Аѓгустына ѓзяла i раскiдала чэргi, i паляцелi яе голыя ножкi з разбурэннем па фрыцах:
  - Мы расколем супернiкаѓ!
  Святлана ѓзяла i босай пяткай падкiнула, звязку гранаты, i прапiшчала:
  - Разнясём фашыстаѓ!
  I чацвёрка працягвала страляць i кiдаць гранаты. Рухаѓся нямецкi Е-75. Машына з 128-мiлiметровай гарматай. I страляе сабе.
  А дзяѓчаты кiдалi гранаты. Падрывалi фашыстаѓ. А тыя стралялi ѓ адказ. Лезлi наперад. Зноѓ пруць танкi. Рухаецца найноѓшы нямецкi "Леапард"-1. Вельмi рухомая машына.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  Але i яго дзяѓчынкi ѓзялi ѓ абарачэнне i падбiлi. Разарвалi рухомую з газатурбiнным рухавiком машыну. I разнеслi яе на шматкi.
  Наташка са смяшком заѓважыла:
  - Мы выдатна ваюем!
  Зоя з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi нават выдатна!
  Аѓгусцiна дасцiпна заѓважыла:
  - Будзе ѓ нас перамога!
  I запусцiла босай ножкай супрацьтанкавую гранату. Моцная дзяѓчынка. I столькi ѓ ёй дасцiпнасцi.
  Святлана таксама пальчыкамi голай нагi запусцiла прэзент смерцi, i патрапiла ѓ супернiка. Вельмi агрэсiѓная дзяѓчына, з вачамi колеру васiлькоѓ. У ёй такая дасцiпнасць, i пасаж сiл!
  Наташа дала чаргу, i выскалiлiся:
  - За Русь святую!
  Зоя страляла вельмi актыѓна, i скалiлася, паказваючы жамчужныя зубкi:
  - Я ваяѓнiца таго ѓзроѓню, што не згасае!
  Аѓгусцiна таксама стрэлiла. Скасiла фашыстаѓ i прабулькала:
  - Я ваяѓнiца з вялiкiх амбiцый!
  I выскалiла жамчужныя зубкi!
  Святлана пацвердзiла:
  - Вельмi вялiкiх амбiцый!
  Дзяѓчыны ваююць вельмi даѓно. I вядома ж атрымалi поспех у ратнай працы. Яны ѓвогуле класныя прыгажунi. Выбiтны розум. I страляюць першым гатункам.
  Наташа, ведучы агонь, падумала, што без Сталiна, калi б яго забiѓ бы фюрар. утварылася ѓ душах людзей нейкая пустата. Нiбы памёр блiзкi чалавек.
  Хоць гэты грузiнаѓ i быѓ жорсткi. I не ѓсё рабiѓ правiльна. Нават ёсць на гэты конт анекдот. Чаму Ленiн ходзiць у чаравiках, а Сталiн у ботах? Таму што Уладзiмiр Iльiч выбiраѓ дарогу, а гэты вусаты ѓсё прэ напралом.
  У гэтым плане Сталiн быѓ не аптымальны кiраѓнiк. Сапраѓды, як ахарактарызаваѓ яго Ленiн - занадта грубы.
  Гэта кухар гатуе толькi вострыя стравы. У плане жорсткасцi гэта была палка аб двух канцах.
  З аднаго боку, гэта дапамагала трымаць дысцыплiну i стымулявала партыйны апарат. З iншага, выбiвалiся найболей каштоѓныя кадры i здольныя людзi. У прыватнасцi, пасля вайны страцiлi такога вялiкага кiраванцы як Вазнясенскi. Якiя меѓ найвялiкшыя заслугi перад Радзiмай.
  Узнясенскi быѓ, мабыць, iдэальным кiраванцам: не толькi цвёрдым, але яшчэ i разумным, адукаваным. Самы малады доктар навук у СССР, акадэмiк, выбiтная асоба. Без Узнясенскага неяк эканомiка Савецкай Расii непазбежна ѓ выпадку яго гiбелi б разладзiлася. I перамагчы фашыстаѓ не могуць.
  Наташка кiнула босай ножкай лiмонку i праспявала:
  - З неба...
  Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi гранату i выдала:
  - Зорачка...
  Аѓгустына запусцiла голай нагой прэзент смерцi i праспявала:
  - Яркая...
  Святлана таксама кiнула гранату, пры дапамозе босай ножкi, i выдала:
  - Крышталiна!
  Наташа дала чаргу i прашыпела:
  - Я вам...
  Зоя запусцiла босымi пальцамi падарунак смерцi, прашыпеѓшы:
  - Песеньку....
  Аѓгустына паддала голай пяткай, што нясе смерць i прапiшчала:
  - Праспяваю...
  Наташка працягнула, агрэсiѓна напяваючы:
  - Пра....
  Зоя кiнула босенькай ножкай выбух-пакет, раскiдаѓшы фашыстаѓ i пiскнула:
  - Роднага...
  Аѓгустына паддала голай пяткай звязку гранат, выдала:
  - Сталiна!
  Дзяѓчынкi ваявалi мужна, але Грозны падобна iм не ѓтрымаць. Патрапiлi прыгажунi пад раздачу. Вельмi ѓжо яны баявыя кралi. I даводзiцца адыходзiць змацуючы сэрца. А гэта непрыемна.
  Наташка прачырыкала з прыкрасцю:
  - Мы доѓга моѓчкi адступалi...
  Аѓгустына з лютасцю блiскаючы вачыма, пагадзiлася:
  - Прыкра было - бою чакалi!
  Зоя ѓзяла i заспявала з лютасцю, а астатнiя дзяѓчынкi з радасцю падхапiлi;
  Уставай, праклёнам затаѓраваную,
  Увесь Свет галодных i рабоѓ! Кiпiць наш розум абураныI ѓ смяротны бой весцi гатовы.
  
  Увесь Свет гвалту мы разбурымДа падставы, а затымМы наш, мы новы Свет пабудуем:Хто быѓ нiчым, той стане ѓсiм.
  
  Даволi кроѓ смактаць, вампiры Турмой, падаткам, галечай! Для вас - уся ѓлада, усе выгоды Свету, А наша права - гук пусты.
  
  Мы жыццё пабудуем па iншым,I вось наш лозунг баявой: Уся ѓлада - народу працоѓнаму,А дармаедаѓ ѓсiх - далоѓ!
  
  Грэбныя вы ѓ сваiм багаццi,Вугалю i сталi каралi!Вы вашы троны, дармаеды,На нашых спiнах ѓзвялi!
  
  Заводы, фабрыкi, палаты -Усё нашым створана працай. Час! Мы патрабуем вяртання Таго, што ѓзята рабаваннем.
  
  Даволi, каралям ва ѓгоду, Дурманiць нас у дзiцяцi вайны! Вайна таранам! Свет народам! Бастуйце, армii сыны!
  
  Калi ж тыраны нас прымусяць У баi па-геройску загiнуць за iх, Забойцы! У вас тады накiруемМы жарала гармат баявых.
  
  Нiхто не дасць нам збавення: Нi бог, нi цар, i не герой. Даб'емся мы вызвалення Сваёй уласнай рукой.
  
  Каб зрынуць прыгнёт рукой умелай,Адваяваць сваё дабро,Уздувайся, горан, i куйце смела,Пакуль жалеза горача!
  Прыгожа дзяѓчыны праспявалi, i круцiлiся. А вайна iдзе....
  Грозныя ТА-400 i яшчэ больш магутныя ТА-500 якiя нясуць да дваццацi тон бомб, разбураюць савецкiя пазiцыi. Але Чырвоная Армiя iмкнецца ѓтрымацца. Нават песнi спяваюць з вялiкай мужнасцю.
  Будзе людзям шчасце,
  Шчасце на стагоддзi...
  У савецкай улады -
  Сiла вялiкая!
  I босыя пiянеры i пiянеркi б'юцца ѓзiмку ѓ Каѓказскiх гарах. Дзецi дэманструюць каласальную мужнасць.
  I паказваюць сябе храбрацамi.
  I зноѓ гучыць песня;
  Мы пiянеры дзецi камунiзму,
  Вогнiшча, палатка i з медзi горан...
  Навал мы скрушым жартам фашызму,
  Якога чакае шалёны разгром!
  I дзяѓчынка з чырвоным гальштукам кiдае босымi пальчыкамi ножак выбухны пакет, якi раздзiрае фрыца.
  Пасля, чаго праспявае:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Спынiм мы навал фашызму!
  I хлопчык, якi апёк босую пятачку ножкi, таксама возьме i прараве:
  - За велiч планеты камунiзму!
  Дзецi вельмi мужныя байцы. Хаця часам iх чакаюць такiя дзiкiя катаваннi.
  Наступ фашыстаѓ працягваецца. 9 студзеня фашысты ѓжо ѓзялi некалькi гарадоѓ з ходу, падыходзяць да Тбiлiсi.
  Вялiкая ѓ фашыстаѓ сiла.
  Аднак супраць фашыстаѓ ваявалi нават маленькiя дзецi. Хлопчыкi i дзяѓчынкi шпурлялi самаробныя выбух-пакеты, па нямецкiх танках, самаходках, i пяхоце.
  Некаторыя пры гэтым выкарыстоѓвалi маленькiя катапульты i вялiкiя рагаткi. Што паказала сябе вельмi эфэктыѓна.
  Дзецi - гэта наогул такi народ, вясёлы i схiльны да гераiзму. Хаця iх босыя ножкi чырвоныя ад холаду, нiбы гусiныя лапкi. Але воля непахiсная.
  Пiянеры ваявалi вельмi мужна. Яны ведалi, што абазначае фашысцкi палон.
  Дзяѓчынка Марынка, напрыклад, патрапiла ѓ лапы да фашыстаѓ. Ёй вышмаравалi босыя ножкi алеем i змясцiлi каля жароѓнi. Мовы полымя амаль лiзалi голыя, агрубелыя ад доѓгага хаднi басанож пяткi дзяѓчынкi. Катаванне працягвалася хвiлiн пятнаццаць, пакуль падэшвы не пакрылiся пухiрамi. Потым босыя ногi дзяѓчынкi адвязалi. I зноѓ задавалi пытаннi. Бiлi гумовымi шлангамi па голым целе.
  Затым прапускалi ток... Марынка была катавана да дзесяцi страт прытомнасцi падчас допыту. А потым ёй давалi адпачываць. Калi босыя ножкi злёгку паджывалi, то iх зноѓ мазалi маслам i зноѓ падносiлi жароѓню. Такое катаванне можна паѓтараць па шмат разоѓ. I токам мучыць, i гумовымi шлангамi сцябаць.
  Катавалi Марынка паѓгода. Пакуль яна ад катаванняѓ не аслепла i не пасiвела. Пасля чаго яе жыѓцом закапалi ѓ зямлю. Нават не сталi марнаваць кулю.
  Пiянера Васю, гiтлераѓцы сцябалi распаленым дротам па голым целе.
  Потым распаленымi палосамi жалеза прыпалiлi босыя пяткi. Хлопчык не вытрымаѓ гарлапанiѓ, але ѓсё роѓна не выдавала таварышаѓ.
  Гiтлераѓцы яго жыѓцом растварылi ѓ салянай кiслаце. А гэта жудасны боль.
  Такiя каты гэтыя фрыцы... Камсамолку катавалi прасам. Потым павесiлi на прэнг, паднiмалi i кiдалi ѓнiз. Затым, сталi палiць распаленым ломiкам. Шчыпцамi вырвалi грудзей. Потым распаленымi пасатыжамi лiтаральна адарвалi нос.
  Дзяѓчыну замучылi да смерцi... Зламалi ѓсе пальцы на руках i нага. Iншую камсамолку Ганну пасадзiлi на кол. I калi яна памiрала, дык палiлi агнём паходняѓ.
  Карацей кажучы, фашысты здзекавалiся, як маглi i як хацелi. Мучылi ѓсiх i катавалi.
  Наташка i яе каманда ѓсё яшчэ бiлiся ѓ асяроддзi. Дзяѓчаты выкарыстоѓвалi босыя хупавыя ножкi ѓ бiтве, i кiдалi гранаты. Яны адбiвалiся ад праѓзыходных сiл фрыцаѓ. Трымалiся сабе вельмi мужна, i не збiралiся адыходзiць.
  Жыхары ѓзятага горада Тбiлiсi сустракалi немцаѓ падаючы на каленi. Некаторыя хлапчукi былi басанож нягледзячы на снег, i кланялiся фашыстам.
  Узрушаючае паражэнне. Дзяѓчыны-немцы прымушалi дзецюкоѓ цалаваць сабе боцiкi цi голыя пяткi. Разгубленыя i перапалоханыя хлапчукi пакорлiва гэта рабiлi.
  Некаторыя жанчыны казыталi дзецюкам пяткi, i бiлi iх дубiнкамi. Гэта выглядала вельмi сэксуальна.
  Грозны хоць i састарэлы i маральна i фактычна "Тыгр"-2 душыць палонных мужчын. Дарослых самцоѓ забiваюць. Пакiдаюць жывымi толькi жанчын i безбародых хлапчукоѓ. А дарослыя мужчыны няхай гiнуць пад гусенiцамi. I перадушылi масу людзей.
  "Каралеѓскi тыгр", гэта наймагутны танк. I такi гмах, што савецкiя салдаты бягуць... А колькi iх згарэла ад маланак сiлы.
  I вось ужо над будынкам гарсавета сцяг з гiтлераѓскай свастыкай.
  Немцы прасоѓваюцца i па iншых грузiнскiх гарадах. Iх войска нiбы карычневая чума. I уражлiвая моц.
  Маса савецкiх салдат здаецца. Большую iх частку душаць цяжэйшымi "Пантэрамi"-2 i "Тыграмi", бо гэтае смецце не патрэбен. Жанчыны ж падаюць на каленi i iх гоняць басанож.
  Такая вось уражальная катастрофа.
  У бой кiдаецца ЯК-9. Дадзеная машына вырабляецца ѓ вялiкай колькасцi. Але толку ад гэтага мала. Нямецкiя асы толькi набiраюць рахункi. I збiваюць у вялiкай колькасцi. I хлопчыкi ѓжо садзяцца за штурвал. I баявыя дзяѓчынкi таксама ваююць.
  Анастасiя Вядзьмакова, i Акулiна Арлова спрабуюць стрымаць фашыстаѓ у небе. Дзяѓчыны ѓ адным бiкiнi i басанож. I абедзве вельмi прыгожыя i вельмi баявыя кралi.
  Анастасiя б'ецца i здзяйсняе манеѓр. Яе знiшчальнiк вырабляе мёртвую пятлю, i збiваецца нямецкую машыну Фоке-Вульф. I выкарыстоѓвае пры гэтым босыя пальчыкi ног.
  Дзяѓчына не забывае раѓцi:
  - Я ёсць баец класа супер!
  Акулiна таксама страляе па супернiку. I робiць гэта трапна. I таксама босымi пальчыкамi ножак карыстаецца.
  I раве на ѓсё горла:
  - Слава камунiзму!
  Каѓказ ужо на мяжы падзення, i становiцца ѓсё больш драматычным.
  А немцы лютуюць i ѓжываюць катаваннi. Асаблiва любяць катаваць нямецкiя дзяѓчаты пiянераѓ.
  Вось Герда i Шарлота хлопчыка гадоѓ трынаццацi распранулi. I сталi казытаць пiянера. Завушнiца рагатаѓ i муркаѓ. Потым Герда паднесла запальнiчку да голай, круглай пятачкi хлопчыка. Полымя лiзнула злёгку агрубелую падэшву пiянера. Той крыкнуѓ ад болю. З'явiлiся пухiры.
  Дзяѓчыны-немцы захiхiкалi:
  - Будзе вельмi выдатна!
  I сталi хлопчыка сцябаць бiзунамi. Той стагнаѓ i стаѓ крычаць. Асаблiва калi дзяѓчынкi сталi падносiць паходнi з агнём да яго босым ножкам. Затым пiянеры прыклалi да голай грудзей распаленае жалеза i хлопчык страцiѓ прытомнасць.
  Ды нямецкiя ваяѓнiцы на вышынi. Памучыць хлапчука ѓ iх у парадку рэчаѓ.
  Катаваннi зрэшты не толькi хлапчукоѓ, але i камсамолак. Дзяѓчат распраналi, i вялi на прэнг. Там уздрыгвалi, прымушалi выгiнацца i лiтаральна курчыцца ад болю прыгажунь. I пад босымi ножкамi дзяѓчат запалiлi жароѓню, пагражаючы абвуглiць падэшвы.
  Як гарлапанiлi ад дзiкага болю камсамолкi... Наколькi гэта ѓсё было жорстка. А фашысты ѓдыхалi ѓ ноздры пах смаленай плоцi i рагаталi, пляскалi адзiн аднаго па сцёгнах i гарлапанiлi:
  - Хайль фюрар! Мы ѓсiх замочым!
  I зноѓ катаваннi i катаваннi людзей. Асаблiва цiкава катаваць пiянераѓ. Хлопчыкаѓ лупяць смяротным боем, а затым соллю сыплюць на iх раны i прымушаюць стагнаць. Ды гэта вельмi непрыемна.
  А калi яшчэ i ѓжываюць распалены дрот. Тое атрымлiваецца значна балючай.
  А фашысты ѓжо ѓзялi Махачкалу. I рухаюцца да тэрыторыi Азербайджана. I ѓжо акружылi i блакiравалi Ерэван. I штурмуюць з усiм адчай Батумi. I гэта агрэсiѓна.
  Маршал Ракасоѓскi сам ледзь не загiнуѓ. Адчувалася, што савецкiя войскi пад прэсiнгам i абвальваюцца. Расце колькасць тых, хто здаѓся i дэзерцiраѓ. I многiя лётчыкi ѓпадаюць у дэпрэсiю.
  Хаця Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова i пазбягаюць пакуль паражэння. Б'юцца дзяѓчыны адважна i адчайна.
  Анастасiя перад боем, з трыма хлопцамi адасобiлася, каб сабраць у сабе фенаменальную касмiчную сiлу.
  I сапраѓды зарадзiлася капiтальна. I давай ворагаѓ адчайна збiваць.
  I пры гэтым выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак.
  I пiшчала ва ѓсю глотку:
  - Я вялiкая чэмпiёнка свету!
  I як голай пяткай нацiсне на рычажок.
  Акулiна Арлова таксама ѓ баi адчайная краля. I выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, ламае самалёты вермахта.
  Вось яна збiла МЕ-109 К. Гэтая машына ѓжо мабыць састарэлая, але якая перажыла серыю мадыфiкацый. I на ёй можна паспяхова ваяваць.
  Акулiна Арлова дзейнiчаючы з дзiкай лютасцю, праспявала:
  - Слався вялiкi камунiзм! Будзе зрынуты фашызм!
  I зноѓ голай пяткай, ды як нацiсне.
  Такiя вось тут шалёныя дзяѓчынкi.
  Але надта ѓжо няроѓныя сiлы на Каѓказе. Хаця лiчыцца што там мужчыны ѓсе арлы. Але супраць рускай бабы нiхто не выстаiць.
  А ваяѓнiцы такiя агрэсiѓныя i крутыя. Паляць самалёты нягледзячы на iх якасную перавагу.
  Акулiна Арлова праспявала:
  Сонечнае кола...
  I збiла супернiка з дапамогай босых пальчыкаѓ ножак.
  Анастасiя Вядзьмакова, душачы на кнопкi пунсовымi саскамi i збiваючы фашыстаѓ, працягнула:
  - Немцы вакол...
  Акулiна пiскнула, падрэзаѓшы чарговы нямецкi самалёт:
  - Гiтлер пайшоѓ у разведку!
  Анастасiя ѓпала па фашыстах працягнула:
  - У ямку ѓпаѓ...
  Акулiна, ведучы дакладны агонь, хiхiкнула:
  - Ножку зламаѓ...
  Вядзьмакова iнтэнсiѓна i сапраѓды паля, адзначыла:
  - I на развiтанне сказаѓ!
  I дзяѓчаты палаца зароѓ:
  -Няхай заѓсёды будзе гарэлка,
  Каѓбаса i селядзец...
  Памiдоры, агуркi,
  Вось i Гiтлеру канцы!
  Акулiна, зноѓ паслаѓшы прэзент смерцi ѓ фашыстаѓ, заѓважыла:
  - Наогул-то трэба спяваць; Роммелю канцы!
  Вядзьмакова босымi пальчыкамi накiраваѓшы гармату з авiяснарадамi, пагадзiлася:
  - Вядома ж - Гiтлер гэта ѓжо пройдзены этап!
  Там дзе няма асабiстага ѓплыву Роммеля-Гiтлера савецкiя войскi спрабуюць арганiзаваць неяк супрацiѓ. Але гэта надзвычай цяжка. Але ѓсё роѓна робяць усё магчымае i немагчымае.
  I дзецi ѓ тым лiку ваююць. I ѓ бой iдуць пiянеры. Якiя сустракаюць супернiка бутэлькамi з запальнай сумессю, i стрэлам са стрэльбаѓ.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi, схуднелыя i падрапаныя як заѓсёды ѓ баi. I б'юцца адважна i вельмi адчайна.
  Колькi iх дзяцей гiне i застаецца разарванымi на часткi.
  Нямецкiя лётчыцы Гертруда i Адала, шлёпаючы босымi ножкамi, забралiся ѓ двухмесны ХЕ-328, у рэактыѓную машыну - гэта монстар з дзесяццю авiяпушкамi.
  Толькi што прайшоѓ дождж i, дзяѓчынкi пакiнулi хупавыя, вельмi выразныя сляды голых ножак.
  Яны былi гэтак панадлiвым, што прыслугоѓваючыя ѓ аэрадроме падлеткi прагна пажыралi босыя сляды вачыма, i нават у хлапчукоѓ сталi брыняць дасканаласцi. Наогул лётчыц было шмат - баявыя дзеяннi паказалi, што жанчыны адрознiваюцца пры роѓных умовах удвая большай выжывальнасцю, чым мужчыны. А значыць, i эфектыѓныя. А Гiтлер-Роммель, дакладней фельдмаршал-фюрар, зразумела не такая асоба каб кагосьцi шкадаваць.
  У самiм Трэцiм Рэйху афiцыйна ѓведзена шматжанства - права на чатыры жонкi. Гэта вельмi практычна. Але не занадта ѓпiсваецца ѓ хрысцiянскiя традыцыi. Нездарма фашызм шукае новую форму рэлiгii. Фюрэр-фельдмаршал настойвае на тым, каб гэта быѓ манатэiзм, але такi асаблiвы - з пантэонам паганскiх, старажытнагерманскiх багоѓ. Вядома ж, сам Гiтлер-Роммель у дадзеным пантэоне пастаѓлены вышэй за ѓсiх у якасцi веснiка i пасланца Усявышняга Бога.
  Так што фюрар, зразумела вельмi нават кахае сябе культываваць.
  Гертруда i Адала запускаюць у неба свой шматмэтавы штурмавiк, якi можа гуляць ролю i знiшчальнiка.
  Ваяѓнiцы вельмi ѓпэѓненыя ѓ сабе. У рускiх няма рэактыѓнай авiяцыi, i яны цi наѓрад здолее супрацьстаяць нацiску тыгрыц неба.
  Гертруда прабурчала:
  - Я вiцязь пякучага струменя...
  Адала захоплена пацвердзiла, скалячы зубкi:
  - I ѓсiм пастаѓлю мат!
  Дзяѓчыны разрагаталiся. Яны нацiскалi босымi пяткамi на педалi, i раскруцiлi рэактыѓны штурмавiк.
  Было яшчэ цёмна, але крыху на ѓсходзе паказалася светлая паласа. Дзяѓчаты засвiсталi... Пад iмi ѓжо паплылi абшары Расii. Ваяѓнiцы хiхiкалi, i падмiргвалi адзiн аднаму. Яны такiя экстрапаветраныя, i прыгожыя.
  I босыя зразумела, не абцяжарваючы сябе такой непатрэбнай для дзяѓчыны рэччу на вайне як абутак.
  I адчувальнасць у самалёце ѓзрастае ад гэтага шматкроць.
  Вось iм насустрач узлятаюць савецкiя машыны. Шрубавы ЯК-9, мабыць, самая масавая машына з лiку апошнiх выпускаѓ. Не занадта ѓзброеная, але адносна танная i з невялiкiм бранiраваннем. МiГ-5, больш хуткасная, з кулямётным узбраеннем машына. МiГ-3 больш ранняя мадэль. ЛАГГ-7 верагодна самая хуткасная i ѓзброеная птушка. У апошняй мадыфiкацыi цэлых тры 20-мiлiметровыя гарматы.
  Але гэта ѓсё шрубавыя машыны - рэактыѓных самалётаѓ не створана. I немцы сябе адчуваюць вельмi ѓпэѓнена.
  Гертруда страляе з дзесяцi авiягармат. Лупяць 30-мiлiметровыя i дзве 37-мiлiметровыя прылады. Яны праносяцца, нiбы агнiсты смерч па савецкiх самалётах. Аднак чырвоныя лётчыкi iмкнуцца ѓхiлiцца i зайсцi ѓ хвост.
  Адала ѓ гэты момант манеѓруе. У лоб нямецкую машыну не возьмеш, але выхад у хвасты багаты. Для войскаѓ СССР напад не з'яѓляецца нечаканым. Ужо зарабiлi зенiткi. Свецяцца ѓ цемры снарады, якiя разарвалiся.
  Немкi адчуваюць пэѓную нервовасць. Здавалася, ужо столькi пабачылi, што нiчым не здзiвiш, але... Савецкiя лётчыкi адважныя i не баяцца страт. Iх нiчым не спалохаеш. Але вiдаць досведу замала. Нямецкi самалёт лёгка выходзiць з пiке, i збiвае савецкую машыну. Разносiць яшчэ адну ѓ трэскi.
  Моц нямецкага ѓзбраення вельмi вялiкая. Гэта кампанент, у якiм фрыцы маюць вялiкую перавагу над Расеяй. Але ж яшчэ i хуткасць у фашыстаѓ каласальная.
  Адала паскараецца i прарываецца наперад. А Гертруда выпускае рэактыѓныя ракеты па супернiку. Парады атрымлiваюць па зубах. Некаторыя боепрыпасы наводзяцца на цеплыню цi гук.
  Адала шэпча:
  - Яны нас не заб'юць!
  Дзяѓчынкi раскручваюць сваю машынку ... Яны iмкнуцца быць стрымана. А тут савецкi знiшчальнiк як таранiць суседнi нямецкi, рэактыѓны штурмавiк. I як пачне iрваць, i расколвацца. I неба i паветра.
  Гертруда прашаптала:
  - Шалёная смерць!
  Ваяѓнiцы яѓна разгубiлiся, i iх так таранiць могуць.
  А да мяжы рухаюцца танкi. Легендарны экiпаж з Герды, Шарлоты, Крысцiны i Магда.
  Чатыры ваяѓнiцы паспелi, пакрыць сябе славай ваюючы i англiчанамi i амерыканцамi. У ходзе баявых дзеянняѓ з Амерыкай, прыгажунi асвоiлi танк "Пантэра"-2. Нядрэнная машына праѓзыходная "Шэрманы" i ва ѓзбраеннi, i ѓ лабавым бранiраваннi. Пазнейшы "Першынг", практычна не паспеѓ паваяваць. Ды i ён не супернiк для "Пантэры"-2.
  Тады чатыры дзяѓчынкi i заваявалi легендарную славу. Хаця ѓвогуле iх слаѓны шлях пачаѓся яшчэ ѓ сорак першым годзе. Гiмлер угаварыѓ фюрара паспрабаваць у баях жаночыя батальёны, са спецыяльна падрыхтаваных арыек.
  Баявыя дзеяннi паказалi, што жанчыны: зусiм не слабое звяно i ѓмеюць нядрэнна бiцца. I несцi пры гэтым менш страт, чым мужчыны. Ваяѓнiцы бiлiся i ѓ пяхоце, босымi ножкамi шлёпаючы па гарачых пясках пустынi Сахара. I асвоiлi танкi. Выпрабаваѓшы "Тыгр", у баях з Брытанiяй.
  Зрэшты, нядрэнна б'юцца i савецкiя дзяѓчаты на СУ-100.
  Хаця становiшча Расii i здаецца безнадзейным. Але ваяѓнiцы разам з Лiзаветай ваююць нiбы арлiцы.
  Кацярына нацiскае босымi пальчыкамi ножак на рычажок. Пасылае снарад якi прабiвае гiтлераѓскую машыну Е-50 у борт i раве:
  - За вялiкi чырвоны i барвовы камунiзм!
  Алена таксама лупанула з гарматы выкарыстоѓваючы голую, хупавую ножку. Яна сапраѓды ѓразiла танк супернiка.
  Дзяѓчынка прачырыкала:
  - За маю цудоѓную Расiю!
  Эфрасiя агрэсiѓна заѓважыла, ведучы вельмi трапны агонь:
  - Слава нашай Айчыне!
  I таксама выкарыстоѓвае босыя, точаныя ножкi.
  Савецкая машына вельмi моцная i баявая. А страляе практычна трапна.
  СУ-100 здольная прабiць Е-50 у борт. Але дзяѓчыны нават у iлоб яе прабiваюць пападаючы ѓ заману цi ѓсутыч. I дзiвяць метал наскрозь.
  Лiзавета, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, стрэлiла ѓ супернiка. I прачырыкала:
  - З блакiтнага раѓчука...
  Кацярына таксама пальнула, на гэты раз нацiснуѓшы на рычажок пунсовым саском i прабуркавала:
  - Пачынаецца рака...
  Алена, агрэсiѓна выскаляючыся, i шыпячы, выдала:
  - Ну, а сяброѓства пачынаецца...
  I голай пяткай таксама нацiснула на рычажок.
  Эфрасiя прабуркавала, ведучы агонь па непрыяцелю:
  - З усмешкi!
  Дзяѓчыны працуюць на СУ-100 вельмi актыѓна. I разбураюць варожую тэхнiку.
  А на подступах да Бака пiянеры рыюць акопы. Тут хлопцы розных нацыянальнасцей. Шмат у прыватнасцi i светлых галовак мiльгае. Ёсць i рыжыя i чорныя i русыя дзецi.
  Адно iх аб'ядноѓвае: вера ва ѓрачыстасць камунiзму i босыя ножкi. Зразумела, што не ва ѓсiх падчас вайны ёсць абутак, i таму ѓ знак салiдарнасцi ѓсе дзецi фарсяць голымi, круглымi пятачкамi. Зiма ѓ Закаѓказзе даволi мяккая, i калi рухаешся i працуеш рыдлёѓкамi холаду не такiя i страшныя.
  Дзецi працуюць з энтузiязмам, i спяваюць:
  Узвейцеся вогнiшчамi, сiнiя ночы,
  Мы пiянеры - дзецi працоѓных...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 5.
  I вось зноѓ гучыць сiгнал трывогi. Хлопчыкi i дзяѓчынкi скачуць на дно акопа. А зверху ѓжо пачынаюць iрвацца снарады: працуе варожая артылерыя.
  Пашка з прасiла Машку:
  - Ну, ты думаеш, мы ѓстоiм?
  Дзяѓчынка ѓпэѓнена адказала:
  - Устоiм хоць раз, у самы цяжкi час!
  Пiянер Сашка лагiчна адзначыѓ:
  - Наш гераiзм непахiсны.
  Хлопчык пастукаѓ голай падэшвай па камянях. Мабыць, хлапчук набiѓ сабе самавiтыя мазалi.
  Дзяѓчынка Тамара заѓважыла:
  - Мы будзем змагацца, не ведаючы страху,
  Мы будзем секчыся не кроку назад...
  Хай густа прасякнута крывёю кашуля
  Больш ворагаѓ звярнi вiцязь у пекла!
  Хлопчык Руслан, пiянер з чорным валасамi, адзначыѓ:
  - Мiнуць стагоддзi, надыдзе эпоха,
  У якой не будзе пакуты i хлуснi...
  За гэта бярыся да апошняга ѓздыху
  Служы сваёй Радзiме, ты ад душы!
  Хлопчык Алег, худзенькi i бялявы прачырыкаѓ, вершы:
  Няма не згасне зоркi,
  Позiрк сакалiны, арлiны...
  Голас народа звонкi -
  Шэпт прыцiсне змяiны!
  
  Сталiн жыве ѓ маiм сэрцы,
  Каб мы не ведалi смутку,
  У космас адчынiлi дзверцы,
  Зоркi над намi зiхацелi!
  
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе Сонца,
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi дружна заапладзiравалi.
  Але вось ужо ляцяць рэактыѓныя штурмавiкi i скiдаюць бомбы. I гэта агрэсiѓны заход.
  Алег i Сашка паднялi рагатку i запусцiлi прэзент смерцi. I бочачка ѓразiла гiтлераѓскi штурмавiк.
  Дзяѓчынка Наташка праспявала:
  - Камсамол не толькi ѓзрост,
  Камсамол мой лёс!
  Пакорым я веру космас,
  Будзем жывыя назаѓжды!
  Ахмед хлопчык пiянер з Азербайджана з усмешкай адказаѓ:
  - Ты яшчэ не камсамолка Наташка!
  Дзяѓчынка злосна тупнула босай ножкай i адказала, пявуча;
  Побач з бацькамi, з песняй вясёлай,
  Мы выступае за камсамолам...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Алег таксама тупнуѓ босы, дзiцячай ножкай i зароѓ:
  Мацней молат сцiснi пралетарый,
  З тытана рукой ламаючы ярмо...
  Мы праспяваем нашай Радзiме тысячу арый,
  Прычым святло нашчадкам, дабро!
  Дзецi ѓ захапленнi. I сапраѓды, немцы адбамбiлi, i толькi адной дзяѓчынка асколак трапiѓ у босую, круглую, ружовую пятачку.
  Пiянерка ѓскрыкнула, але тут жа прыкусiла губу.
  I вось яны падрыхтавалiся адбiваць атаку. I ѓжо iдуць танкi з фашыстамi. Рухаюцца грозныя Е-100. Такiя магутныя i небяспечныя машыны.
  У iх такая абарона. Што не праб'еш нi з аднаго ракурсу. Не пад адным кутом не праб'еш. Адзiны шанец - гэта разбiць гусенiцы.
  Дзецi гатовы да бойкi, i махаюць босымi ножкамi. Вось яны на дроце штурхаюць пад гусенiцы фашыстам пакеты з самаробнай узрыѓчаткай. Тая спрацоѓвае i разбурае каткi танкам армii Роммеля.
  I гэта грозна выглядае.
  Сашка пiшчыць:
  - Слава камунiзму!
  Хлопчык Пашка страляе разам з Алегам з рагаткi i верашчыць:
  - Пiянерам слава!
  Хлопчык Руслан разам з дзяѓчынкай Суфiр падцягвае дротам мiну пад немца i крычыць:
  - Слава СССР!
  Дзецi з Азербайджана i рускiя хлопцы ваююць. Загарэлыя, худзенькiя, басаногiя пiянеры, супраць каласальнай армады танкаѓ.
  Дзяѓчынка Тамара тупае хупавай, маленькай, босай ножкай i прамаѓляе:
  - Слава Расii слава!
  Пiянер Ахмет пацвярджае, ведучы агонь па супернiку:
  - Мы разам дружная сям'я!
  Хлопчык Рамзан, рыжанькi азербайджанец пацвярджае, падбiваючы машыну:
  - Са слове мы сто тысяч Я!
  Дзецi дружныя... Вось i армянская дзяѓчынка Азатуi, таксама спрытна пры дапамозе дроту перакладае выбухны пакет пад гусенiцу фашыста, i пiшчыць:
  - СССР сям'я народаѓ!
  Iншая армянская дзяѓчынка Агас, кажа:
  - Не сагнемся па фашызме:
  I босымi пальчыкамi ножак падцягнула дзяѓчынка дрот. Многiя азербайджанскiя i армянскiя дзецi маюць светлыя валасы, i iх не адрознiць ад славянскiх дзяцей, якiх таксама шмат. Хто ад немцаѓ сышоѓ далей, iншыя рускiя сем'i сялiлiся ѓ Азербайджане яшчэ i пры царах.
  На Каѓказе шмат славян. Шмат змешаных пар. Ды i дзецi звычайна больш светлыя валасы маюць чым iх бацькi. А славяне-хлопцы загарэлi так, што не адрознiш ад мясцовых. Тым больш што дзецi звычайна больш падобныя, чым дарослыя.
  Так што iнтэрнацыянальны савецкi батальён з хлопчыкаѓ i дзяѓчынак змагаецца, i ѓсе яны адзiныя, i вельмi падобныя. Iх голыя пятачкi, мiльгаюць пры руху.
  I сноѓ дзецi дасылаюць прэзенты смерцi. Шамiль i Сярожка абодва хлопчыкi-пiянеры, цягнуць дрот. I вось нямецкi Е-50 спыняецца з прабiтай гусенiцай.
  Хлопчыкi хорам спяваюць:
  Саюз непарушны, рэспублiк свабодных,
  Згуртавала не грубая сiла, не страх...
  А добрая воля людзей адукаваных,
  А сяброѓства i розум, i смеласць у марах!
  I дзецi ѓ захапленнi. Усмiхаюцца белымi, роѓнымi зубкамi. I яны шчаслiвыя, хаця iм i пагражае гiбель.
  А немцы пруць. Падбiтыя танкi страляюць з гармат i страчаць кулямёты.
  Некаторыя нямецкiя машыны забяспечаны гранатамётамi i вельмi небяспечныя.
  Хлопчык Максiмка i дзяѓчынка Зара з Азербайджана i яны ѓпiраючыся босымi ножкамi падцягнулi мiну пад супернiка i падбiлi фашысцкага мастадонты.
  I прааралi ва ѓсю глотку:
  - За СССР!
  Дзецi такiя вясёлыя.
  Пiянеры Абас i Уладзiмiр таксама выкарыстоѓваю зброю. У дадзеным выпадку катапульту i разбiваюць гiтлераѓцу гусенiцу Е-75. Пасля чаго хлопчыкi праспявалi:
  - За велiч планеты пад покрывам камунiзму!
  Алег i Абдула таксама пiянеры розных народаѓ, але з адзiным сэрцам, таксама запускаюць узрыѓчатку. Здзiѓляюць Е-100 i спяваюць...
  Мы адкрылi нацыям планеты,
  У космас шлях, да нябачаных мiроѓ...
  Гераiчнасць подзвiгi апеты
  Каб сцерцi навечна смерцi шнар!
  
  Пад Святым сцягам Расii,
  У свеце, сяброѓстве, шчасцi i каханнi...
  Стануць людзi ѓсёй зямлi шчаслiвейшыя,
  Пякельная цемра развеецца ѓ далечынi!
  Баявыя тут дзецi...
  Абдуррахман i Святлана - азербайджанскi хлопчык i дзяѓчынка з Беларусi разам нацягнулi дрот, i падбiлi фашысцкi танк. I праспявалi:
  - Вялiкае iмя святой Расii,
  Ззяе над светам - як сонечны прамень...
  Я веру ѓ адзiнстве мы станем шчаслiвей,
  Пакажам народам усiм правiльны шлях!
  Дзецi вельмi адважныя. I гiтлераѓцы проста ѓ шоку ад такога ѓпартага, i лютага супрацiву.
  Абудуррахман гэта пiянер, атрымаѓ асколкам у голую падэшву. Прабiла мазолiстым паверхню дзiцячай ножкi.
  Хлопчык прашыпеѓ:
  - А мне балюча!
  Святлане таксама трапiла ѓ круглую пятку, i падрапала плячо. Але дзяѓчынка прашыпела:
  - Пiянераѓ не зламаць!
  Азiм i Колька таксама таранiлi нямецкую машыну.
  Хлопчыкi навялi пры дапамозе дроту i праспявалi:
  Працiѓнiк падступны пайшоѓ у наступ,
  Але веру не здрыганецца, савецкi народ...
  Ворага чакае разгром i забыццё,
  А слава Расii мацней заквiтнее!
  Ворага чакае: разгром i забыццё,
  А слава Расii мацней заквiтнее!
  Дзецi адважныя i не згiнаюцца. I яны жадаюць выйграць. I спяваюць, i ваююць.
  Немцы нясуць вялiкiя страты. Праѓда ѓ асноѓным у iх разбiты гусенiцы i каткi. А гэта не смяротна.
  Горш пiянерам, якiя трапiлi ѓ палон.
  Хлопчыка Абдулхамiда, калi ён трапiѓ у палон, гiтлераѓцы паднялiся на прэнг. Уставiлi босыя ногi пiянера ѓ калодку, i сталi на крукi вешаць гiры. А затым распалiѓ агонь. I голыя пяткi пацана лiзаѓ агонь. А на спiну абрынуѓся пуга. Бiлi доѓга. А затым сталi фашысты ламаць распаленымi абцугамi рэбры.
  Хлапчук, памiраючы пад катаваннямi, калi яму паламала чырвонае ад спякота жалеза рэбры, заспяваѓ:
  Берлiн ужо амаль пад нашай уладай,
  У бiноклi бачым пракляты Рэйхстаг...
  Спадзяюся, хутка будзе мiр i шчасце;
  Якi апiшу ѓ сваiх вершах!
  
  Расiя камунiзм светам адкрыла,
  Яна сям'ёю стала людзям усiм.
  Але сунуѓ Вермахт да нас свiное рыла,
  I кроѓ зараз фантанам плёскае з вен!
  
  Што фюрар забыѓся ѓ нас выпадкова,
  Жадаѓ здабыць зямелькi i рабоѓ!
  Пайшоѓ фашызм з паходам вельмi далёкiм -
  I вось кашмар рэальны, пякельных сноѓ!
  
  Просты хлопец хлопчык басаногi,
  Нядаѓна чырвоны гальштук павязаѓ.
  Жадаѓ ён мiр пабудаваць сам без бога,
  Але з неба раптам выкiнуѓся напалм!
  
  Прыйшлося бегчы на фронт, нам самаволкай,
  Нiхто не хоча, браць такiх юнакоѓ!
  Але справiѓся дзяцюк-баец у вiнтоѓкай,
  Годным аказаѓся шлях бацькоѓ!
  
  Змагалiся дзе i хiтрасьцю, i сiлай,
  А слабасць таксама горкая нажаль...
  Таварышам прыйшлося капаць магiлы,
  Страгаць у мароз хваёвыя труны!
  
  Я пiянер прывык зараз да пакут,
  У разведку iшоѓ босы, гурба хрумстаѓ.
  Магчыма за нявер'е пакаранне,
  Што Iсуса ведаць я не хацеѓ!
  
  Але што такое тры гадзiны Галгофы?
  Тры гады з лiшкам працякло войны!
  У любым селiшчы плачуць горка ѓдавы,
  Як паляглi ѓ могiлкi краiны сыны!
  
  Я выжыѓ, быѓ кантужаны, паранены куляй,
  Але на шчасце сам застаѓся на нагах!
  Нямеччыны мы сапраѓды абавязак вярнулi,
  Тым фашызм растаптаны намi ѓ прах!
  
  Я памужнеѓ, але ѓсё яшчэ хлапчук,
  Вус не прабiѓся, але ѓжо тытан!
  Ды дарослы, i мабыць нават занадта,
  Бо сэрца стала цвёрдым як метал!
  
  Зорка героя - вышэйшая ѓзнагарода.
  Сам Сталiн мне яе павер, уручыѓ!
  Сказаѓ: з такiх як ты прыклад браць трэба,
  Куюць байцы да дзвярэй у Эдэм ключы!
  
  Але сягоння адкладзi храбрац вiнтоѓку,
  Вазьмi ты, абцугi, молат i працуй!
  Пабудуй з дрэва паруснiк i лодку,
  I самалёт ствары, каб птушкай уверх!
  А цяпер чацвёрка атрымала яшчэ больш магутны, i дасканалы "Е"-50 або "Пантэра"-3, якi адрознiваецца моцным узбраеннем i абаронай.
  Ваяѓнiцы адчувалi сябе вельмi ѓпэѓнена. Кiраванне танка самае сучасна з джойсцiкамi. Найноѓшая машына. Нават рухавiк газатурбiнны. А вось поѓна яшчэ i "Пантэр"-2. Трыццацьчацвёрка любога ѓзроѓню не сапернiк падобнай машыны.
  Герда напаѓляжала ѓ крэсле. Яна была бiкiнi. Дзяѓчаты ѓжо прывыклi змагацца напаѓголыя. Гарачыя пяскi пустынi абпальвалi iх босыя ногi, каменьчыкi гор калолi босыя падэшвы. Але ваяѓнiцы зусiм не зламалiся i не сцерлiся ѓ парашкi.
  Камандзiр экiпажа, узнагароджаная мноствам узнагарод, прашыпела:
  - А вось зараз i Расiя супраць нас! Чакаюць новыя прыгоды, i перамогi!
  I страсянула сваёй белай, як сьнег галавой. Натуральная бландынка, вельмi прыгожая i загарэлая.
  Шарлота ѓхмыльнулася.
  Гэтая дзяѓчына мела медна-чырвоныя валасы, што гарэлi нiбы полымя. Таксама прыгажуня, з бронзавым загарам. У бiкiнi, загарэлая, мускулiстая. З босымi ножкамi, якiя пратопалi i па гарачым пяску, i па вострых камянях.
  Вогнезарная д'ялiца заѓважыла:
  - Рускiя, мабыць, самыя фанатычныя нашы супернiкi!
  Крысцiна падала свой голас. У яе валасы медна-жоѓтыя, таксама гараць як полымя, але з залацiстым адценнем. I той жа загар, мускулы, i прыгажосць. Выразнае i разам з тым далiкатнае твар. I бiкiнi. Ножкi, якiя адтапалi многiя мiлi па цвёрдай i пякучай паверхнi, але не страцiлi вытанчанасцi, i плыѓных лiнiй. Босыя пальчыкi акуратна падстрыжаныя, i вельмi спрытныя.
  Рыжа-жоѓтая дзяѓчына спытала:
  - А чаму ты так думаеш?
  За яе адказала Магда. У гэтай дзяѓчыны валасы бела-залатыя, мядовая бландынка. Вельмi прыгожая, мускулiстая, з выразным тварам, i сапфiрава-iзумруднымi вачыма. Ножкi таксама загартаваныя, з круглымi пятачкамi, i роѓнымi пальчыкамi. Мабыць, у Магды найболей далiкатны тварык, амаль рахманы, нягледзячы на мужны падбародак. Герда, напрыклад, выглядае больш жорсткiм. Крыху мякчэй Крысцiна, i не гэтак яна разбэшчаная як гэта нiбы ведзьма Шарлота.
  Магда заѓважыла:
  - У iх таталiтарны як у нас строй. Яны таму больш цвёрдыя!
  Герда ѓхмыльнулася i адказала:
  - Савецкiя танкi - гэта куча металалому. Нам iх не трэба баяцца!
  Магда мякка запярэчыла:
  - У серыi КВ, поѓна мастадонтаѓ. Асаблiва КВ9.
  Дзяѓчыны хiхiкнулi. Апошнi танк i сапраѓды апынуѓся "шэдэѓрам" - найцяжкай машынай трыма гарматамi: дзве ѓ 152-мiлiметра i адна ѓ 122, пры вазе ѓ трыста тон, i лабавой бранi ѓ 200-мiлiметраѓ. Адна з самых няѓдалых мадэляѓ у танкабудаваннi. Такi танк i зусiм перавозiць не ѓяѓлялася магчымым. I машына проста выдаткаваныя дарма грошы! У серыю паступiѓ яшчэ i КВ-10 - машына з трыма 107 - мiлiметровымi гарматамi i вагой у дзвесце тон, свайго роду знiшчальнiк танкаѓ.
  Не самая лепшая iдэя ставiць на танк дзве гарматы. А тры тым больш. Тут Сталiн, вядома ж, выявiѓ самадурства. I моцна краiне перашкодзiѓ. Зрэшты, распрацоѓваѓся i танк з серыi Iсаѓ. Але таксама вялiзны i цяжкi. Адзiнае адрозненне ад серыi КВ - гэта спроба ѓставiць браню пад рацыянальным нахiлам. Але войны Чырвоная армiя не вяла, i таму тэхнiка не надта ѓдасканальвалася. I не было баявой практыкi прымянення машын.
  Наогул чатыры гады адтэрмiноѓкi ѓ параѓнаннi з рэальнай гiсторыяй немцы выкарыстоѓвалi больш плённа.
  Рудая Шарлота нацiснула босымi пальцамi ногi на джойсцiк. Пальнула па памежным дзоце. Снарад 105-мiлiметровай ударыѓ у савецкую зброю, i перавярнуѓ яе. Стаѓ рвацца баявы камплект, i дэтанаваць снарады.
  Рудая ведзьма прашыпела:
  - Я страшны вiцязь - на каленi дзiкуны! Ворагаѓ Айчыны я каштарыс з твару зямлi!
  I выскаѓ жамчужных зубоѓ, i бляск смарагдавых вачэй. Дзяѓчыны i сапраѓды вышэйшага класа.
  Крысцiна хiхiкнула i адказала:
  - Цяпер стрэлю я!
  I таксама пальнула па супернiку. Стрэлiла савецкая 76-мiлiметровая гармата. Снарад трапiѓ у нахiльны лоб Е-50. I сышоѓ у рыкашэт. Толькi бразнула дзяѓчынкам па вушах.
  Герда пляснула босымi ножкамi i прачырыкала:
  - Якi пасаж!
  I сама зрабiла наступны стрэл... Нямецкiя танкi расстрэльвалi савецкi ѓмацаваны раён. Працаваѓ i Е-100. Дадзеная машына таксама апынулася вытворнай ад "Маѓса". Не занадта ѓдала iдэi двухгарматнага танка. Е-100 ужо зняты з вытворчасцi.
  Замест яго ѓ серыю паступаюць штурмавыя мадыфiкацыi серыi "Е". Але гэты пакуль працуе. I выпускае снарады.
  Шарлота прарэзлiва хiхiкае, i трасе босай ножкай:
  - Вайна ёсць жудасны стан, але захапляе як гульня!
  I дзяѓчына стрэлiла, прычым вельмi трапна.
  Крысцiна выскалiла свае жамчужныя зубкi. Яна пажадлiвая, драпежнiца пантэра.
  Савецкiя гарматы вядуць агонь, а перад iмi i мiнныя палi. Рухаюцца нямецкiя тэлетанкi. I працуюць з дзiкiм ровам штурмавыя бамбаметы.
  Памежныя слупы валяцца. Гiтлераѓскiя полчышчы, перасеклi мяжу.
  Магда не надта дасцiпна заѓважыла, пастукаѓшы босай ножкай аб браню:
  - Мы змятаем моцную абарону, але мецелкi сталёвыя!
  Ваяѓнiцы падмiргнулi адзiн аднаму. Савецкая абарона была дастаткова магутнай. Асаблiва шмат выкладзена мiн. I гэта затрымлiвала немцаѓ. Але рушыць наперад усё ж атрымоѓвалася.
  Працавалi па савецкiх пазiцыях бамбаметы, а зверху яшчэ i заходзiлi штурмавiкi. Неслiся ѓ глыбiню абароны Чырвонай армii i ТА-400, адна з самых грозных мадыфiкацый бамбавiкоѓ. Цэлых шэсць рухавiкоѓ, у тым лiку i рэактыѓныя. I бамбуюць, разбураюць савецкiя гарады.
  Герда пастрэльваючы, заѓважыла з ухмылкай:
  - У баi мы звяры, але з розумам чалавека!
  I зноѓ пальнула. Разбiла савецкую гармату. Наогул гэта дзеѓка вышэйшага эшалона. I такая вось крутая.
  Е-50 расстрэльваѓ савецкiя пазiцыi, сам практычна не атрымлiваючы пашкоджанняѓ. Нахiльная браня машыны з цэментаванай сталлю давала выдатны рыкашэт. Савецкiя снарады нават не маглi, як трэба падрапаць немцаѓ.
  Крысцiна ѓспомнiла выпрабаваннi "Тыгра". Тады гэта быѓ першы сэрыйны нямецкi танк. Нiводны са снарадаѓ не мог прычынiць "Тыгру" шкоды. Ангельцы сыпалiся пад яго ѓдарамi. Але вось семнаццацiфутавая гармата, прабiла ѓ лоб. Тады дзяѓчаты ледзь не загiнулi. I гэта запомнiлася ваяѓнiцы. Як блiзка яны апынулiся каля кашчавай старой з касой, адчуѓшы яе ледзяное дыханне.
  Дзяѓчына пацерла сваю босую падэшву аб кут. Ёй вельмi захацелася выскачыць з танка i прабегчыся. Яна ж такая непасрэдная ваяѓнiца.
  Крысцiна праспявала з апломбам:
  - Сiнi туман, i ѓсюды падман!
  Ваяѓнiцы захiхiкалi... Вiдок у iх быѓ вельмi сэксуальны i эратычны.
  А гармата працавала i страляла. Яна i не думала спыняцца. Усё пасылала снарад па снарад. Разбiваючы ѓ трэскi i аскепкi савецкiя пазiцыi.
  Гучала ззаду з рэпрадуктараѓ песня;
  Салдат заѓсёды здаровы,
  Салдат на ѓсё готаѓ...
  I пыл як з дываноѓ,
  Мы выбiваем з дарог!
  I не спынiцца,
  I не змянiць ногi -
  Ззяюць нашы твары,
  Блiшчаць боты!
  I зноѓ абвальваецца моц рэактыѓнага бамбамету на савецкiя пазiцыi. I зноѓ разбурэннi i цэлыя ѓмацаваныя раёны падкiдвае ѓверх. I гарматы адлятаюць у самыя розныя бакi.
  Некалькi дзясяткаѓ нямецкiх танкаѓ вядуць агонь адначасова i, разбураючы, усё запар.
  Герда сябе адчувае Багiрай, якая выйшла на паляванне. Вось першая лiнiя савецкай абароны ѓжо разбурана. Але байцы Чырвонай армii яшчэ корпаюцца i страляюць па немцах.
  Сярод тых, хто змагаецца, ёсць i пiянеры. Юныя ленiнцы добраахвотна далучылiся да Чырвонай Армii. Большасць хлапчукоѓ басанож i ѓ шортах. Носяцца сабе, мiтусяцца.
  I гiнуць пiянеры...
  Шарлота ведучы агонь, рыкнула:
  - А на пiянераѓ, вось якая справа, уся краiна глядзела!
  Пальнула па расейцах, i Крысцiна, атрутна прашыпеѓшы:
  - Мы сокаламi глядзiм, арламi парым!
  I зноѓ выпусцiла агнязорную ѓсмешку. Цудоѓныя дзяѓчынкi...
  Некалькi нямецкiх танкаѓ перабiралася пад зямлёй. I яны з'явiлiся ѓ тылы савецкiх войскаѓ, уносячы панiку i радок з кулямётаѓ. Гiтлераѓцы заявiлiся, нiбы камары, з апраметнага кашмару.
  Е-50 убачыѓ у оптыку рух трыццацьчацвёркi. Герда выскалiлася, стала наводзiць ствол. Савецкая машына з маленькай вежай Т-34-76 i вельмi рухомая. Паспрабуй у такую i патрап. Дзяѓчынка ѓжо досыць дасведчаная, але савецкая машына ѓсё ж непадобная на амерыканскi Шэрман .
  А адлегласць да рускай амаль пяць кiламетраѓ.
  Дзяѓчына чухае сваю босу пятку, Шарлота казыча ёй памiж пальчыкамi. Дзяѓчынкi хiхiкаюць.
  Потым Герда страляе па рускай машыне. Снарад праносiцца зусiм побач, ледзь не чыркаючы па бранi... Але ѓсё роѓна мiма. Герда ѓ прыкрасцi стукае кулаком па метале.
  Магда падказвае напарнiцы:
  - Ты ѓ корпус лупi! Там патрапiць будзе лягчэй!
  Герда перадае джойсцiк Магда i шэпча:
  - Дык ты гэта рабi сама!
  Магда захоплена праспявала:
  - Зямля ѓ iлюмiнатары, зямля ѓ iлюмiнатары ... - Дзяѓчына ѓзяла босымi пальчыкамi джойсцiк, i нацiснула на кнопку, працягваючы спяваць. - Зямля ѓ iлюмiнатары бачная!
  I яе снарад сапраѓды трапiѓ у падмурак савецкага танка. Машына лопнула, i раскалолася. Пачала гарэць... Савецкiя снарады рвалiся ѓнутры чэрава.
  Магда трасянула босымi пальчыкамi, i прасiпела:
  - Вось бачыце, як я ѓзялася! А вы кажаце...
  Шарлота прашыпела, выскалiѓшы iклы:
  - Мы зноѓ гаворым, на розных мовах!
  Зьявiлiся новыя савецкiя машыны. Першымi iшлi трыццацьчацвёркi. Рухомыя i шматлiкiя машынкi. Далей рухалiся з серыi БТ. Гэта ѓжо састарэлы колава-гусенiчны тып. Прасоѓвалiся i зусiм дапатопныя Т-26, што не здольныя iнакш як драпнуць нямецкую браню. Больш за магутныя i цяжкiя КВ, прасоѓвалiся ѓ самым канцы. I мноства пяхотнiкаѓ.
  Крысцiна, хiхiкнуѓшы, рыкнула:
  - Ну, мы iм i пакажам!
  Нямецкiя машыны адкрылi агонь з вялiкай дыстанцыi, iмкнучыся прыцiснуць савецкую пяхоту да зямлi. Разбуралi яны таксама i танкi, i iншую жыѓнасць.
  У небе з'явiлiся i савецкiя штурмавiкi: знакамiтыя Iлы. Яны атакавалi нямецкi строй. Iм насустрач iмчалiся гiтлераѓскiя знiшчальнiкi. Iшла сапраѓдная звалка. Нямецкiя знiшчальнiкi ХЕ-262, вельмi спрытныя i спрытныя з манеѓранасцю. Атакуюць савецкую тэхнiку, прэсуючы нiбы прасам.
  Шарлота зноѓ пальнула. Патрапiла ѓ савецкую БТ, i прабурчала:
  - Гэта лiрыка не казка... Казка будзе наперадзе!
  Е-50 спынiѓся i адлюстроѓваѓ савецкую контратаку. Не занадта дасведчанае камандаванне кiнула танкавы рэзерв фактычна на забой. I патрапiлi расiйскiя машыны нiбы куры ѓ ашчып. I дралi iх капiтальна.
  Герда выстрала, праламала лоб трыццацьчацвёрцы i прашыпела:
  - Што ж Стваральнiк - параненае пекла!
  Шарлота таксама пальнула, знайшоѓшы мэту, савецкiя машыны рухалiся прамалiнейна, i дзяѓчаты паспелi прыстраляцца. Ды i ѓвогуле гэтая чацвёрка з феноменаѓ.
  Рудая гарпiя праспявала:
  - Усiх забiвае наша атрута!
  I ваяѓнiцы працягнулi весцi агонь, скалячы свае такiя моцныя, i буйныя нiбы ѓ конiкаѓ зубкi.
  Крысцiна прачырыкала з апломбам:
  - Усiх забiвае наша атрута!
  Магда, падбiѓшы 34, раѓнула:
  - Такi ѓ нас вынiк!
  Дзяѓчынкi разышлiся...
  Але б'юцца i савецкiя прыгажунi. Экiпаж Лiзаветы на Т-34-85. Вельмi мужныя дзяѓчыны. I таксама б'юцца басанож i ѓ бiкiнi.
  Iх машына змагаецца супраць нямецкiх "Пантэр". Пакуль яшчэ дадзеная машына ѓ страi, але ѓсё часцей трапляюцца найноѓшыя танкi серыi Е.
  Лiзавета страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Прабiвае супернiка ѓ борт з дыстанцыi i пiшчыць:
  - Слава эпосе Сталiна!
  Кацярына таксама стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i заѓважыла:
  - Не такая ѓжо гэта i слава!
  Алена, запярэчыла, выскалiѓшы зубы:
  - Мы народжаныя перамагаць!
  I таксама пальнула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак...
  Пры гэтым дзяѓчына цяжка ѓздыхнула. У галаве пранеслiся невясёлыя думкi. Вайна пачалася з параз. Немцы прарвалi абарону i ѓпэѓнена рухалiся наперад.
  Алена тады ѓцякала на ѓсход. Яе туфлi развалiлiся ѓ самыя першыя ж днi. I прыйшлося пляскаць басанож. А гэта з нязвычкi балюча. Ногi ѓ дзяѓчынкi былi ѓсе ѓ ранках, ударах, збiтыя страшна. I яна ѓжо не магла нармальна хадзiць, а спатыкалася. Але не гледзячы на гэта рухалася i iшла. Моцна схуднела ѓ паходзе Алена - адна скура i косцi. Затое загарэла, а яе валасы сталi яшчэ святлей выгараць на сонцы. А босыя падэшвы падвалiлi i агрубелi. I яна дабралася да лiнii фронту i працягнула ваяваць. I баi зноѓ кiпелi.
  Алена па большай частцы ваявала ѓ пяхоце. У тым лiку ѓдзельнiчала i ѓ абароне Масквы i Сталiнграда.
  Але ѓжо на Курскай дузе перасела на танк. Там i ѓтварылася iх дзявочая чацвёрка: Лiзавета, Алена, Кацярына, Ефрасiя - чатыры "Е". Ваяѓнiцы праѓдзiва легендарныя. Якiя ваявалi басанож i ѓ бiкiнi нават у мароз, i давалi фрыцам па рагах.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 6.
  Танк "Пантэра" з якiм дзяѓчынкi сутыкнулiся на Курскай дузе, быѓ вельмi небяспечнай машынай. Прабiць яе ѓ лоб было немагчыма. А яна сама брала з вялiкай дыстанцыi. Плюс яшчэ i хуткастрэльная.
  Так каб прабiцца трэба было кiраваць танкам з вялiкiм мастацтвам i не даць патрапiць у сябе.
  Лiзавета гэта i рабiла. Хаця яна больш страляла ѓ руху. А кiравала танкам Эѓфрасiя.
  Патрапiць у руху з трыццацьчацвёркi амаль немагчыма. Але дзяѓчаты ѓмудралiся трапляць. I бiлiся з каласальнай мужнасцю.
  Кацярына таксама вядзе агонь вельмi трапна.
  На Курскай дузе дзяѓчынкi пакрылi сябе i славай i атрымалi ордэны.
  А зараз у кожнай з iх зорка героя СССР.
  Вось гэта дзяѓчаты што трэба! Проста ваяѓнiцы класа вышэйшай!
  Кацярына праспявала:
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе сонца -
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Сапраѓды гэта дзяѓчаты, якiя выклiкаюць зайздрасць у сябровак. Не тое, што Герда i яе каманда.
  Вось падчас адпачынку, i яна i яе банда не доѓга думаючы пiянера памучылi.
  Спачатку хлопчыка гадоѓ трынаццацi распранулi да гола. Потым сталi яго шчыпаць. А пасля калоць iголкамi. Прычым спачатку iголкi былi лядоѓнi, але затым iх распалiлi на вогнiшчы.
  I гэта было сапраѓды вельмi балюча.
  Шарлота пракалола хлапчуку пупок i прабуркавала:
  - Я пякельная мегера!
  Пасля чаго ѓзяла ѓ рукi распалены да красна прут i стала iм прыпякаць босыя, крыху агрубелыя падэшвы хлапчукi. Атрымлiваючы асалоду ад пры гэтым яго дзiкiмi крыкамi.
  А Крысцiна ѓзяла i распалiѓшы шчыпцы, стала лопаць пiянеры пальчыкi босых ножак. Пачала з мезенца, робячы гэта павольна i разам з тым жорстка. I пальчыкi дзiцяцi трэскалiся, i ламалiся. I было пiянеру так балюча, што хлопчык некалькi разоѓ губляѓ прытомнасць.
  Магда ткнула белым ад джала ломiкам пад лапатку. I дзяцюк як зараве.
  Замучылi пiянера да смерцi. I гэта аказалася проста выдатна. А катаваннi працягвалiся.
  Дарт Сiдыюс, зрэшты, не губляѓ дарма часу.
  Акрамя збiвання савецкiх самалётаѓ, фашыст нумар адзiн i чорны сiтх, яшчэ бiѓ i па наземных цэлях.
  Выпуск танка Т-34-85 дасягнуѓ у СССР сотнi машын за дзень. Савецкае камандаванне спрабавала ѓзяць колькасцю.
  Але баi працягвалiся з дзiкiмi скачкамi ѓ розныя бакi. Чорны сiтх бiѓ па савецкiх машынах авiяцыйнымi снарадамi i маланкамi сiлы.
  Ну вось 18 сакавiка Шыѓ Палпацiн атрымаѓ больш дасканалую мадыфiкацыю МЕ-262 класа Х, i дадзеная машына аказалася да крайнасцi грознай.
  Пяць авiяцыйных гармат, i хуткасць звыш 1100 кiламетраѓ за гадзiну. I крылы стрэлападобныя.
  Супраць такой моцы нiяк не выстаяць.
  Савецкiя самалёты падаюць перад ёй збiтыя i распоратыя на шматкi.
  Але самае страшнае робiцца ѓ фашысцкiх лагерах.
  Сняданак скончаны, i iх вядуць на разводку...
  Дзяцей будуюць на пляцы, хлопчыкi чалавечага роду iмкнуцца трымацца разам, юныя вязнi трымаюць строй па росце. Iх падзяляюць на атрады згодна з узростам i памерам. Тут хлапчукi ад пяцi да шаснаццацi гадоѓ, а таксама розных рас i нацый малалеткi прадстаѓнiкi iншых народаѓ.
  Аб'ядноѓвае iх толькi адзенне, цi дакладней яе амаль поѓная адсутнасць, толькi адны шорцiках з iндыкацыйным нумарком на хлапчуках.
  Да iх iмперыя Трэцяга Рэйха ставiцца па прынцыпе, больш выцiснуць для сябе карысцi, з тых, хто перастаѓ лiчыцца грамадзянiнам! Эканомiя ва ѓсiм, на вопратцы, абутку, зрэшты, некаторыя хлопчыкi i ѓ свабодным жыццi, нiколi не ведалi чаравiкаѓ.
  Затое палкамi i гумовым стэкам па босых пятках атрымлiвалi нярэдка. Галовы голеныя, раз на два тыднi лазня, дзе iх шпараць. Потым тупой машынкай тут жа згольваюцца, тое не шмат што паспела адгадуй. Дзецюкi маршыруюць босымi нагамi па вострых камянях. Калi Алегу Рыбачэнку гэта звыкла i яго агрубелая ступня не адчувае болю, то самыя маленькiя дзеткi збiваюць сабе пяткi i голыя пальчыкi да крывi.
  Уся ахова складаецца з iншапланецян, якiя прадстаѓляюць самыя жорсткiя ѓ сусвеце расы, толькi начальнiк прытулку працоѓнага лагера пажылая фраѓ Понтус, глядзiць сваiмi зверскiмi вачамi садыста.
  Магутны эсэсавец, якi выконвае ролю наглядчыка, дае даручэннi, дзе хто сёння будзе працаваць, дакладней укалываць да страты прытомнасцi. Алег Рыбачэнка, апусцiѓшы кашчавыя, плечы, глядзiць на другую палову двара. Там дзяѓчынкi, ад маленькiх да амаль дарослых. Апранутыя як жабрачкi ѓ дзiравы рыззё з самага грубiянскага палатна. Твары высмаглыя, вочы здаюцца вялiкiмi i сумнымi. Рубiшча кароткае, з-пад яго вiдаць худыя, але жылiстыя ногi. Дзяѓчынкi таксама босыя i ѓсё без выключэння брыты нагала. Гэта мабыць зроблена, для таго каб iх прынiзiць, лiшнi раз паказаць, што яны нiшто. А бо тут зусiм не злачынцы сабраны - няшчасныя кiнутыя дзецi.
  Вось аб'яѓляюць, што групе хлапчукоѓ iсцi ѓ швейны цэх, на працу самага нуднага i знясiльваючага профiля. Тут Цiмур не вытрымлiвае i крычыць з надрывам:
  - Я не хачу так працаваць! Пашлiце мяне на плантацыi цi ѓ сад.
  Хлапчукi замерлi, загарэлыя, худыя целы напружылiся.
  Понтус вiдавочна ѓзрадавалася, новай нагоды для экзэкуцыi:
  - Учора вы паводзiлi сябе цiха, i я баялася, што ваша сям'я застанецца без нагляднага ѓрока. Што ж хлапчука прагоняць пяць разоѓ праз строй.
  Па шэрагах дзяцей прайшло хваляванне.
  - Вось менавiта так. - Безапеляцыйным тонам вымавiла наглядчыца. - Раздайце ѓсiм розгi.
  Удары наносiлiся спецыяльнымi калючымi прутамi. Iх звычайна самi хлапчукi зрывалi з зараснiкаѓ, у перыяды, калi працы не было. Зрэшты, сапраѓды нават тады дзяцей прымушалi, няхай нават без карысцi для iмперыi лашчыць, напрыклад паѓдня капаць яму i паѓдня закопваць.
  Алег паглядзеѓ на свае рукi, яны былi ѓ мазалях пальцы збiтыя.
  Аѓтаматычна хлопцы разбiралi пруты, Алег здавалася, што яны - прылады катаванняѓ - абпальваюць пальцы, а ногi пацяжэлi. Яму не хацелася бiць свайго сябра, але запярэчыць не хапала мужнасцi. Ён амаль нiчога не бачыѓ i балюча стукнуѓся вялiкiм пальцам нагi аб якi ляжыць камень. Як нi дзiѓна, але пачуццё болю дапамагло сабрацца i, туман перад вачыма развеяѓся. Крок стаѓ цвярдзей, хоць палец i пасiнеѓ.
  Iх пабудавалi паѓкругам у доѓгi шэраг. Цiмура прывязалi рукамi за палкi i вывярнулi плечы, каб было зручней лупцаваць якi правiнiѓся хлопчыка. Хлопцы жмурацца, i iмкнуцца адвесцi вочы. Па загадзе фраѓ Понтус плюхнулi расола, пасыпаѓшы худую, але жылiстую спiну блакiтнай соллю. Мяркуючы па тым, як хлапчук зморшчыѓся яго пачало палiць.
  Начальнiца лягернага фашыстоѓскага прытулку прыцмокнула губамi:
  - Цяпер вы ѓсё атрымаеце ѓрок. Бiце мацней, хто схалтурыць, будзе сам асуджаны на расправу.
  Памочнiк у дадзеным выпадку баец з СС выскалiѓ iклы:
  - Мы жыва з iмi разбярэмся! Прамармытаѓ монстр.
  Пацана рушылi памiж шэрагамi. Хлопчыкi павольна падымалi пруты i на спiну Цiмура абрынулiся першыя ѓдары. Мяркуючы па рубцах, на спiне i баках хлапчука каралi не раз, так што ён толькi ѓздыхнуѓ, i цяжка задыхаѓ, як i ѓсе дзецюкi iмкнучыся стрымаць крыкi.
  - Мацней бiце! - крыкнула Пантус. - Няхай загарлапанiць.
  Першымi ѓдары нанеслi самыя маленькiя хлапчукi, якiм проста не хапала сiл, каб прычынiць сур'ёзны боль. Але потым сталi бiць дзецюкi старэй. Спiну дзiцяцi рассеклi чырвоныя палосы, закапала кроѓ. Боль, узмоцненая блакiтнай соллю прымусiла Цiмуру ѓскрыкнуць, ён нават упаѓ, унiзе была забiтая дошка да цвiкамi i ѓкалола грудзi.
  - Не трэба! - закрычаѓ хлопчык. - Я буду працаваць усюды, дзе вы скажаце.
  - Вядома, будзеш! - адказаѓ Понтус. - Але спачатку лупцоѓка.
  Учорашнiя таварышы былi занадта ѓзняты i бiлi свайго ѓчорашняга субрата. I людзi i иногалакты бiлi з аднолькавай разлютаванасцю. Хлопчык крычаѓ, яго босыя ногi пакiдалi крывавыя сляды. Велiзарны эсэсавец агрызнуѓся i сам урэзаѓ пацану дубiнай па голых, загарэлых нагах. Яму хацеѓ прычынiць пабольш, болi хлапчуку. Удар прыйшоѓся па жылiстых шчыкалатках, а наступны па пятках. Цiмур вiскнуѓ i абвiс. Тады катаванне ѓсадзiѓ у ягадзiцу тоѓстую iголку, улiваючы вадкасць.
  - Правiльна! - сказала Пантус. - Цяпер ён хутчэй памрэ, чым адключыцца. Нiхто не ѓцячэ ад пакарання.
  Алег Рыбачэнка стаяѓ амаль у самым канцы шарэнгi, i яму здавалася, што гэта на яго абрынулiся ѓдары пугi. Цiмура падвялi, сам хлапчук толькi тузаѓся, крычаѓ i плакаѓ. Круглы тварык стаѓ пунсовым ад болю, яго перакасiла грымаса пакуты.
  Убачыѓшы Алега, ён прашаптаѓ, збялелымi вуснамi:
  - Пашкадуй!
  Хлопчык завагаѓся: замёр.
  Здаравенны эсэсавец крыкнуѓ:
  - Ну, чаго каштуеш! Бi!
  Алег адказаѓ:
  - Не, я не магу! Ён мой сябар!
  Фашысцкi наглядчык выскалiѓся:
  - Хочаш, каб тое ж самае было табе?
  Алег задрыжаѓ увесь збялеѓшы:
  - Не, але!
  Понтус перапынiла яго:
  - Хопiць! Хлопчык падпiсаѓ сам сабе прыгавор. Чаго вартыя мардавароты. Усыпце яму добранька i падвесiць на прэнг, каб iншыя iм любавалiся.
  Алега выштурхнулi са строю, пацягнулi да казлоѓ. Хлапчук спрабаваѓ супрацiѓляцца, але баевiкi з СС справiлiся з iм як з кацянём. Добра вывернулi рукi, косцi захрумсцелi. Паклалi на дошкi, хлопчык адчуѓ шчакой i жыватом шурпатасць лязо тырчаць цвiкоѓ. Яны ѓпiлiся ѓ мускулiстыя, грудзi, падбародак, пярэднюю частку сцёгнаѓ, каленi. Шчоку разадрала да крывi.
  - Ой, не трэба! - Папрасiѓ Алег.
  - Трэба! - заявiѓ наглядчык-эсэсавец, каб усiм быѓ прыклад.
  Хлопчык адчуѓ, як на яго спiну льюць расол, а затым сыплюць соль. Шчыпле як ад гарчычнiкаѓ. Алег паморшчыѓся, яму вышмаравалi мазолiстыя ступнi (апошнi раз ён у той дзiѓнай памяцi, што ѓсплыла ѓ гэтым бачаннi - апранаѓ сандалi гадоѓ шэсць таму), яны амаль адразу сталi дзiка чухацца. Фашысцкi наглядчык усадзiѓ у ягадзiцу хлопчыка iголку, ён пакалоѓ груба i балюча, пякучая вадкасць увайшла ѓнутр.
  - Цяпер табе будзе вельмi жудасна, i ты не страцiш прытомнасць. - Прахрыпела пачвара, скалячы фiзiяномiю, ад стаѓ бы заiкацца i прадзюсар жахаѓ!
  - За што? - прастагнала нявiнна зняволенае ѓ вязнiцу дзiця. - Дзеля Хрыста праявiце мiласэрнасць.
  Наглядчык-эсэсавец, пырскаючы атрутнай слiной, адказаѓ:
  - Я ѓ гэтыя казкi аб добрым Езусе не веру! Наогул, калi Бог ёсць, то ён зло i жорсткасць. I чым больш ты зла i пакуты прычынiш блiзкаму свайму, тым больш магутнасцi i асалоды атрымаеш на тым свеце.
  - Абсурд! - Сказаѓ, бляднеючы ад жаху, а раптам Божачка i сапраѓды, такi, хлапчук.
  - Убачыш! - Спараджэнне касмiчнага Тартара захiхiкала. - Але не спадзявайся, сёння ты не памрэш.
  Понтус гаѓкаючым тонам, скамандавала:
  - Прыступайце! Няхай запомнiць на вечнасць пацалункi пугi!
  Палонны пiянер задрыжаѓ, пачуѓшы пранiзлiвы свiст, i тут моцнае страсенне ѓдару ад якога лопнула скура на спiне. Наглядчыкi-эсэсаѓцы бiлi моцна, але пры гэтым стрымлiвалi сiлу, каб не забiць. Крык вырываѓся з горла хлапчука, ён скалануѓся, выступiлi слязу. Пракусiѓшы да крывi губу, хлопчык стрымаѓся. Праз iмгненне рушыѓ услед яшчэ адзiн удар, якi скалынае ѓсё цела. Алег глыбока ѓздыхнуѓ, боль, узмоцненая соллю i расолам, была невыноснай.
  Понтус крыкнула:
  - Працягвайце!
  Iзноѓ свiст i ѓдары! Рассякае да самай косткi. Хлапчук прапалiла да самых вантроб. Здавалася, адбiваюць жывот. Нягледзячы на ??ѓсе намаганнi, частка крыку пратачылася з-за шчыльна сцiснутых вуснаѓ.
  - Мама!
  Зноѓ удары! Па спiне, памiж вострых лапатак, i, нарэшце, па босых пятках. Хлопчык ускрыквае, у яго няма больш сiл, сябе стрымлiваць. Лямант вывяргаецца як вулкан з горла i як здаецца носа. Понтус задаволеная:
  - Вось цяпер я бачу, вы яго на сумленне б'яце. Лупiце яго добранька, але не забiце!
  З кожным ударам боль станавiцца мацнейшым. Слёзы змешваюцца з крывёй i падаюць на тапчан. Крывавыя палосы на спiне злучаюцца, злiваюцца ѓ барвянае месiва, тонкiя белыя костачкi хлапчукi пачынаюць агаляцца. Алег задыхаецца, яму не хапае паветра, дрот упiлася ѓ згiнальныя лодыжкi. Босыя пяткi гудуць ад страсення, грубая мазолiстая скура падаецца не адразу, але ѓсё роѓна выступаюць кропелькi крывi. Удары ѓзмацняюцца, здаецца, што маланка праходзiць па нервовых канчатках да самага хрыбта. Iншыя хлопчыкi маѓчаць, ухвалiць не дазваляе сумленне, асудзiць не дае страх перад расправай. Вiдаць, як панiклi галовы хлапчукоѓ, але вочы сочаць за экзэкуцыяй. Цiкаѓна i казыча нервы, большасць ужо былi пароты падобным, цi больш выдасканаленым спосабам. Думаеш абы не мяне, i часам у думках з'едлiвасць: крычыць, а б вядома вытрымаѓ, не такi слабак як Алег.
  Збiццё ѓжо iдзе па аголеным костках, спiна, бакi, сцягна суцэльная рана. Калi б не ѓкол стымулятара хлапчука быѓ бы запорат да смерцi - памёр ад болевага шоку. А так ён пагрузiѓся ѓ нешта страшнейшае за Дантоѓскага Ада. Гэта калi кожная малекула, кожная клетка, кожная жылка прасякнута кашмарным болем.
  Пiянер Алег Рыбачэнка адчайна стараѓся адцягнуцца ад болю. Успамiнаючы сваiх бацькоѓ, шчаслiвую эпоху далёкага дзяцiнства ён як бы адштурхоѓваѓся нагамi, ад распаленай якая кiпiць лавы пакут, але яна яго зноѓ засмоктвала, накрывала з галавой. Так яны i плыѓ па акiяне катаванняѓ, мара аб смерцi як збавiцельнiцы ад пакут. Успомнiлiся словы Аб'яѓлення святога Iаана. - I будуць яны хацець памерцi, але не могуць. Вось як доля чакае грэшнiкаѓ, якiя катаюць дзяцей. Гасподзь аддасць iм сто разоѓ, i самае галоѓнае пакаранне як кажа Iсус у Евангелле ад Матфея, будзе вечным. I пойдуць адны ѓ жыцьцё вечнае, другiя ѓ муку вечнае. Гэта хоць неяк суцяшае, прачынаецца нянавiсць да ворагаѓ, жаданне выжыць i перамагчы. Хлопчык прымудраецца выгукнуць:
  - Вы за гэта заплацiце, за кожную разлiтую слязiнку дзiцяцi адкажаце ѓ дзень Божага Суда.
  - Заткнiся сучонак! - раве наглядчык-эсэсавец.
  - Праѓду вам не задушыць. - Выдыхнуѓ пiянер.
  - На яшчэ атрымлiвай!
  Яго зноѓ б'юць, укладваючы ѓсю лютасьць, ламаючы косцi, але боль ужо дайшоѓ да такога парога, што проста не можа стаць мацнейшым. Гэта жалеза, якое можна распалiць да вызначанай тэмпературы, а пасля яно расцякаецца.
  Понтус гэта разумее, у старой (Дакладней на выгляд ёй гадоѓ сорак не больш, але рэальна перавалiла за пару стагоддзяѓ), вялiкi досвед катаѓ:
  - Ну, усё хопiць! А то здохне! Трохi зняволенага падлечым i падвергнем яго катаванням з дапамогай кампутара. У мяне як раз праграма ёсць "катавання Алiмпiйцаѓ".
  Наглядчык-эсэсавец, знарок пазяхаючы, кажа:
  - А цяпер яго куды? У лазарэт?
  - Няма на прэнг! - Адрэзала без апеляцый наглядчыца. Няхай павiсiць у навучанне астатнiм. Калi толькi ѓколы для падтрымкi сэрца. I яшчэ няхай Цiмура прагоняць яшчэ раз праз строй, а астатнiя ѓдары няхай даатрымае ад вас. Некалi вiдовiшча разводзiць. Працаваць трэба!
  Iнамiран з бiзуном нахiлiѓ галаву i варухнуѓ касматымi вушамi:
  - Слухаюся гаспадыня. Ну, праганiце яго яшчэ раз.
  На Цiмура абрынулiся новыя ѓдары. На гэты раз, нiхто не адважыѓся запярэчыць. Патрапiць у рукi катаѓ не было нi найменшага жадання. Цiмур крычыць раз-пораз падае. Яго паднiмаюць i зноѓ збiваюць. Другая серыя ѓдараѓ ужо падыходзiць да канца. Засталося толькi некалькi хлапчукоѓ. Адзiн з iх самы старэйшы, гадоѓ шаснаццацi, ужо прабiваецца бародка i вiдаць вусы. Ён вiдавочна вагаецца, наносiць удар, але робiць гэта лёгка, ледзь дакранаючыся.
  Фраѓ Понтус у лютасцi:
  - Гэтага лянiвага юнака падвесiць на прэнг i прывязаць камень да ног. Няхай мучыцца.
  Хлапчука хапаюць, ён напружвае свае рэльефныя мускулы, плён цяжкай працы i крычыць:
  - Ну, чаго вы глядзiце, дзецюкi бiце iх!
  Хлопчыкi ѓздрыгваюць, па шэрагах праносiцца гул, але не хапае рашучасцi кiнуцца на сваiх катаѓ.
  Ваяѓнiцы ѓ бiкiнi працягвалi наступ. Гiтлераѓцы абышлi Камышоѓскую крэпасць i заткнулi кацёл. Танк Е-50, рухаѓся ва ѓсходнiм напрамку.
  Герда захоплена праспявала:
  - Я дзяѓчына такая вось крутая! Ламаю як ледзяшы ѓсiх ворагаѓ... I па марозе смела пру босая, што нават iскры сыплюць з-пад ног!
  Шарлота хiхiкнула, падбiла ѓ корпус трыццацьчацвёрку i захоплена ѓсклiкнула:
  - У Айчыне сумнявацца няма прычыны! Ваяѓнiцы круцей чым мужчыны!
  Крысцiна таксама нацiснула на кнопку босай ножкай, i люта выдала, падбiѓшы савецкую гармату. Так што нават адарваѓся ствол:
  - Даходы высокiя як горныя вяршынi!
  Магда па чарзе пальнула з гарматы. Яна 105-мiлiметровая i забойная была ѓ найноѓшай мадыфiкацыi даволi хуткастрэльнай, робячы дзесяць стрэлаѓ у хвiлiн.
  Дзяѓчынка нацiснула босымi пальчыкамi, i прашамацела:
  - Працэнт у радку будучай дадзены...
  Герда лупанула па савецкiм танку, раскрышыла браню i вякнула:
  - Вы пераканаецеся ѓ гэтым самi!
  Даѓбанула i Шарлота, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, з дзiкiм апантаным ровам:
  - Айчына цяпер блiжэй да нас!
  Крысцiна таксама стрэлiла, ужыѓшы пальчыкi голых, загарэлых ног выдаѓшы:
  - Сустракайце сонца разам з намi!
  Магда таксама лупанула, i нацiснула босай пяткай. Разбiла ѓ якiя плаваюць аскепкi савецкую гармату, праспеѓшы:
  - Радзiма ѓсiх мацней!
  I ваяѓнiцы як заравуць, нiбы буйвалiцы на бойнi. Чацвёрка вельмi кахае мужчын. Гэта сапраѓды iм да спадобы. А чаму б i не? Яны такiя прыгожыя i агрэсiѓныя. I шчадралюбныя. А мужчына - гэта сабака, толькi паманi. I ѓ цябе будзе ѓсё, у тым лiку i грошы. А бабы гэтыя фiзiчна вельмi моцныя. I пераварваюць мужчынскiя дасканаласцi з шалёным тэмпераментам. I нязменным задавальненнем.
  Не трэба чакаць мужчыну цэлы год - i ѓсё ж аргазм цябе знойдзе!
  Герда ѓзяла i зараѓла, пальнуѓшы па савецкай трыццацьчацвёрцы, i сарваѓшы вежу:
  - Я ёсць сапраѓдны рыцар анiгiляцыi!
  Крысцiна паказала мову, i пагрозлiва прасiпела:
  - А мой аскал, як у пантэры!
  Шарлота агрэсiѓна выдала, пагражаючы кулаком, i нацiснуѓшы на джойсцiк босымi пальчыкамi ног:
  - I наперадзе вялiкiя перамены!
  Магда прачырыкала i вякнула:
  - Мы ѓвасабленне гетэры!
  Герда хiхiкнула i адказала:
  - Як добра калi цябе лашчаць рукi прыгожых юнакоѓ!
  I дзяѓчына ѓявiла сабе як далонi лапаюць клубнiчныя соску. Гэта i сапраѓды, настолькi выдатна. I казытлiва i ѓзбуджае. I вельмi прыемна.
  Герда пальнула па савецкай СУ-85. Разбiла машыну, i прачырыкала, шлёпаючы босымi ножкамi па бранi:
  - Ах, дуба дам, дуба дам!
  Шарлота агрэсiѓна пацвердзiла, надзiмаючы шчокi i трасучы поѓнымi грудзьмi:
  - Дуба! Дуба! Дуба дам!
  I як возьме i засмяецца... Нiбы званочкi звiняць. I галасок такi прамянiста звонкi.
  А яе ахвярай стала 76-мiлiметровая, расiйская гармата. Зброя дастаткова архаiчная.
  Крысцiна хiхiкнула, i правiшчала:
  - Я буду раѓцi i ламаць!
  I таксама босымi пальчыкамi накiравала снарад на варожую машыну.
  Якая прыгожая. Золата i медзь - гэта выдатна!
  Магда i зусiм залатая, як праспявае з энтузiязмам:
  - Усё таксама рыдае катрынка...
  Тут яна развярнула савецкую трыццацьчацвёрку i працягнула, сумна спяваць.
  - У Берлiне яна чужаземка!
  Герда ѓ адказ прачырыкала. Нацiснула пальчыкамi босы ногi на кнопку джойсцiка, i збiла савецкую гаѓбiцу.
  - Берлiн сталiца свету!
  Шарлота прамычэла з апломбам у адказ:
  - А Лондан - гэта сталiца Парыжа!
  I цвiкоѓ па савецкай Т-36. Машынка хоць i невялiкая, але таксама лiчыцца танкам.
  Крысцiна ѓзяла i выдала, круцячы босымi ножкамi ровар:
  - А Парыж гэта сталiца Рыма!
  Пасля чаго як зарагача... I смарагдавымi вочкамi прасвiдруе ѓсiх ваяѓнiц запар. I шчэрыцца пры гэтым, i зубкамi iскрыць. А зусiм як возьме i дзюбне па савецкiх танках. Знясе каля трыццацiчацвёркi палову вежы.
  А ѓслед за ёй i Магда, возьме i засвецiць гранатай. Гэта значыць снарадам. Па СУ-76. Ужо вiдавочна састарэлай машыне, але ѓсё яшчэ катыруецца.
  I прачырыкала:
  - А Рым - гэта сталiца Маямi!
  Гэта сапраѓды смешна. Але дзяѓчаты залiшне захапiлiся. Яны не заѓважылi, як пара байцоѓ савецкага войска падпаѓзла да iх са звязкамi супрацьтанкавых гранат, i падарвалi гусенiцы. I як возьме i iрване. Лопнулi каткi i, Е-50 страцiѓ рухомасць.
  Прыйшлося машыну рамантаваць. А пакуль доѓжылася гаенне ран мастадонты, дзяѓчаты зноѓ аддалiся ѓласным, вельмi нават цiкавым i займальным успамiнам.
  Герда убачыѓшы, што яе працiѓнiк, адступаючы не зусiм, устойлiва стаiць, раптам скокнула, дзюбануѓшы, яму сваёй босенькай ножачка пад калена. А калi маѓр пачаѓ падаць, лязо мяча прайшло яму памiж бронзавымi пласцiнамi i рэбрамi. Шарлота таксама стала махаць мячамi куды больш энергiчна. Дзяѓчаты адначасова павiсквалi як свiнкi. Хаця мячы ѓ iх i рухалiся па-рознаму, але ѓсё ж адчувалася сiнхроннасць. Герда сашчапiлася з буйным рымскiм ваяром, шлем у якога апынуѓся, упрыгожаны паѓлiнавымi пёрамi. На гэты раз у яе i сапраѓды апынуѓся вельмi дасведчаны i моцны супернiк. Аб эга дасведчанасцi i заслугах казалi i залацiстыя нашыѓкi. Адбiѓшы некалькi выпадаѓ светлавалосай дзяѓчынкi грамiла, мабыць шляхетны вяльможа перайшоѓ у наступ. Герда адступаючы, свiснула:
  - А ты не iтальяшка!
  Грозны патрыцый адказаѓ:
  - А ты проста басаногая блядзюшка! Цi шмат ты думаеш, зможаш пратрымацца, супраць старажытнарымскага клiнка?
  Герда парыравала:
  - Супраць клiнка не ведаю, а табе барадаты i супрацьстаяць няма чаго!
  Аднак, не гледзячы на ѓвесь аптымiзм, якi выпраменьваецца галаногай Гердай, дзяѓчынцы даводзiлася адыходзiць назад. Рымляне ѓвялi ѓ бой свежыя рэзервы, дзяѓчаты i хлапчукi ѓсё часцей атрымлiвалi раненнi цi падалi заколатыя да смерцi. Хлопчыкi лучнiкi зрэшты, iмкнулiся страляць па-над галавой, паражаючы прыдатныя кагорты.
  Шарлота тым часам асцярожна абклала яшчэ аднаго супернiка, а iншаму ссекла пэндзаль. Ваяѓнiца праспявала:
  - Ядзерны меч, хоча цябе рассекчы! Пякельным вогнiшчам палае, лазера прамень! Але ты не думай, як сваё жыццё зберагчы, верным каханню, ты да канца будзь!
  Герда здзiвiлася:
  - А ты спяваеш як сапраѓдны вучоны!
  Шарлота ѓ справаздачу праспявала:
  - Выдатна калi ѓ фiзiцы пiлоты, наперад навуку рухаюць сваю! Але галоѓныя вырашаюцца пытаннi ѓ страi, у страi, у страi!
  Герда пацвердзiла падхапiѓшы:
  - Прыемна жыць сярод агню i дыму! I чуць, як стракоча кулямёт! Вядзi нас фюрар у бой непераможны! Наперад, наперад, наперад!
  Шарлота падтрымала:
  - Калi снарады рвуцца днём i ноччу, хутчэй iдуць чыны i ордэны! Няхай над светам люта грукоча - вайна, вайна, вайна!
  Герда натхнiлася, адчуѓшы ѓ сваiм атлетычным целе пульсавалую энергiю. А хуткасць стала раптам, нiбы ѓзмахi крылцаѓ стракозы. I вось воiн Старажытнага Рыма прапусцiѓ штуршок ляза ѓ нос. I адцягнуѓ увагу, а ваяѓнiца Герда распарола яму сухажылле на правай руцэ:
  - Не смей грубiць даме!
  Грамiла, з паѓлiнавымi пёрамi тузаючы нiжняй губой, засмучана адказаѓ:
  - Бо гэта быѓ толькi жарт! Бо гэта быѓ толькi жарт!
  Герда здзеклiва, секануѓшы па слабеючай руцэ, адказала:
  - Не трэба з ваѓчыцай жартаваць!
  А калi рымскi волат упаѓ на каленi, ваяѓнiца дзюбанула яго каленам у падбародак. Шарлота адобрыла:
  - Вось гэта цалкам у нашым стылi СС!
  Герда тут атрымала вастрыём у плячо, i войкнула:
  - Ну i вы мужланы!
  Шарлота параiла:
  - Рабi млын! I рэзчэй мячамi падкручвай!
  Тут у ход уступiлi лучнiкi рымлян, яна былi цяжкiя ѓ бранi, а iх зброю з чалавечы рост. Вядома доѓгiя ѓ паѓтара метра стрэлы, занадта ѓжо небяспечная прылада супраць напаѓголых дзяѓчынак i хлапчукоѓ. Атыла мабыць зразумеѓшы, што далей чакаць нельга; кiнуѓ у атаку кавалерыю, якую асабiста павёѓ у бой.
  Гэты велiкан круцiѓ адразу двума мячамi, даѓжынёю з рыцарскую турнiрную дзiду кожны!
  Герда ѓсмiхнулася i падмiргнула:
  - Вось, нарэшце, наш прыгажун надыходзiць!
  Шарлота хiхiкнула:
  - Бiць трэба моцна i галоѓнае своечасова! У той момант, калi эфэкт ад гэтага будзе максiмальным!
  А вялiкiя стрэлы ѓсё сыпалiся зверху. Дзяѓчаты i хлапчукi спрытна адскоквалi ѓ бакi, i нават ускрыквалi:
  - Вось гэта будзе па-нашаму! Можна сысцi i ад кулi, а што страла.
  Але стрэлы ѓсё ж дзiвiлi. Прычым гiнулi не толькi прадстаѓнiкi германскiх палкоѓ Атылы, але i, прычым у вялiкiх колькасцях, ад гасцiнцаѓ сваiх жа рымскiя ваяры. Зрэшты, вершнiкi варвараѓ, абышоѓшы свае шэрагi, абрынулiся на варожую пяхоту. Ну, а сам Ацiла, выглядаѓ проста шык.
  Герда адкiнула ѓдарам ногi прылiплiвага кавалера:
  - Не лапай, не твая!
  Шарлота пакiвала галавой:
  - А хлопцы тут i нядрэнныя, хоць не пара нашым! Нашым сокалам-арыйцам!
  Герда секануѓ мячом рымлянiна, пагадзiлася:
  - Вядома ж, не пара! Германская моц Рыму вер не пара! Раздушым як вош i, не здрыганецца рука!
  Шарлота пацвердзiла:
  - Ды яшчэ калi меч будзе не з лайна!
  Дзяѓчыны жвава дадалi, закручваючы мячамi завiтушкi i напяваючы:
  - Мы за правае справу б'емся! Кампрамiсаѓ з штыком пякельным няма! Не закрыецца хмарамi сонца! Не накрые змрок хуткi свiтанак!
  Нарэшце i сама Атыла прарваѓся да лучнiкаѓ Рыма. Зрэшты, судзячы па велiчынi, гэтыя лукi вiдавочна рабiлi ѓ Брытанii. Ваюючы Герда, успомнiла гiсторыю. Пры Эдуардзе Трэцiм, празваным англiчанамi вялiкiм, менавiта лучнiкi сталi галоѓным родам войскаѓ... Прычым частка з iх была пасаджана на каня! Пераважныя сiлы французаѓ, былi бязлiтасна бiты. Наогул i Юнгфолiнгу i Звязе Германскiх дзяѓчын, шапкозакидательство не вiталася... Ангельцаѓ прызнавалi супернiкам небяспечным, якiя заваявалi больш земляѓ, чым любая iншая нацыя за ѓсю гiсторыю планеты Зямля!
  Але вось зараз вершнiкi варвараѓ разбуралi лучнiкаѓ, рассякаючы iх магутнымi ѓдарамi да самага табара. Герда ж сутыкнулася з супернiкам з Кiтая. Ён быѓ не занадта высокi, але затое лiха круцiѓ абутымi ѓ боты са шпорамi нагамi:
  - Немцы гэта паразiты - абавязкова будуць бiтыя! - роѓ ён.
  Герда адказала кiнжальным выпадам:
  - Дарэмна супернiк лiчыць, што немцаѓ здолеѓ ён звалiць! Хто адважны той у баi нападае, ворагаѓ будзе люта бiць!
  Шарлота падхапiла:
  - Не спасцiгне планету хвацкая бяда! I дарма супернiк кiнуѓ сiлы ѓ паход! Перамагчы ѓ бiтве грознай здолеем ворага! Цемра рассыплецца ѓ пыл - час святла прыйдзе!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 7.
  Герда зноѓ замахала з яшчэ большай энергiяй, рэзюмаваѓшы:
  - Слова не верабей, але словаблудства яго ператварае ѓ варону!
  Шарлота патрымала:
  - Калi мова мялее, з мукi выпякаюць камяк у горле!
  Герда магутным, нават як не па жаночым ударам мяча, асекла галаву байцу, якi скокнуѓ з лева, а затым зноѓ счапiлася з кiтайцам. Ваяѓнiца-бландынка люта i звонка крычала:
  - Хлусiш не возьмеш!
  Кiтаец-ваяѓнiк адказаѓ:
  - А цябе i браць не трэба, ты ѓжо ѓсё перада мной.
  Герда хiхiкнула ѓ адказ:
  - Блiзкi локцiк, але не ѓкусiш!
  Тут вастрыё мяча драпнула дзяѓчыну нiбы кобра, рассекшы бранявую пласцiну i агалiѓшы грудзi: пышную i з малiнавымi саскамi. Кiтаец сумна зароѓ:
  - А цяпер табе застаецца толькi малiцца! Якую ты царкву аддаеш перавагу: каталiцкую або евангельскую.
  Герда зло адказала:
  - Царква ад прастытуткi адрознiваецца тым, што шчасце заѓсёды адкладае на потым!
  Кiтаец выскалiѓ свае крывыя зубы:
  - А што пачуццё гумару табе не змянiла! Ох дзяѓчына як мне шкада калечыць такую прыгажосць як у цябе!
  Герда выскалiла зубкi:
  - А мне не шкада! Наогул шкада ѓ пчолкi, а пчолка на ёлцы, а ёлка ѓ лесе! Дзе лес - на носе!
  Кiтаец рыкнуѓ у адказ:
  - Ворагаѓ у Германii шмат!
  Герда спрытна парыравала:
  - Шмат кухароѓ - псуюць кашу!
  Пасля чарговага выпаду вузкавокага ваяра на грудзях дзяѓчынка засталася крывавая паласа. Герда войкнула i адступiла. Кiтаец зароѓ:
  - Вось i ты атрымлiваеш!
  Дзяѓчына стрымана адказала:
  - Хто не атрымлiвае па мазгах, той нiколi не паразумнее! Мазгi як кашалёк, трэба атрымлiваць, каб iх напоѓнiць!
  Кiтаец агрызнуѓся:
  - Ну, ты i любiш сафiстыку! Упершыню бачу такую адукаваную i эрудыяваную дзяѓчыну. Ведаеш, можа табе лепей перайсцi ѓ войска Вялiкага Рыма. У нас любы чалавек незалежна ад нацыянальнасцi можа заняць самае высокае становiшча пры iмператары!
  Герда запярэчыла:
  - Лепш памерцi, чым здрадзiць!
  Вузкавокi ваяр заѓважыѓ:
  - Гэта не разумна, глядзi ѓ бой iдзе наша кавалерыя... I калi ты патрапiш у палон, то будзеш лiтаральна выць ад болю на дыбе!
  Герда стрымана адказала:
  - Лепш адзiн раз спакойна стукнуць, чым сто разоѓ нема прагарлапанiць!
  Але нажаль кiтаец мае рацыю, тысячы рымскiх вершнiкаѓ на чале з самiм iмператарам ( яго даспехi нiбы пакрытыя скарынкай з алмазаѓ, рубiнаѓ i смарагдаѓ!), нясуцца на войска варвараѓ. Зрэшты, вершнiкi Атылы ѓжо паспелi перабiць большую частку варожых лучнiкаѓ, хлапчукi варварскага войска самi прынялiся iнтэнсiѓна пасылаць стрэлы ѓ варожыя шэрагi. Шарлота, якая адчайна сячэ, падбадзёрыла сваю напарнiцу:
  - Не здавайся Герда! Не паддавайся на яго абяцанкi! Лепш збярыся i рашуча перамажы!
  Атыла разам са сваiмi ваярамi ѓключыѓся ѓ рымскi лад. Яго велiчэзныя мячы, нiбы лопасцi шрубы, узбiвалi крывавы мiксер. А сам грамiла, iшоѓ наперад, iмкнучыся прарвацца ѓ iмператару.
  Герда па-фiласофску заѓважыла:
  - Хочаш стаць пастухом статка, не будзь баранам!
  Шарлота пагадзiлася:
  -Кожны баран хоча стаць пастухом, пакуль воѓк далёка, а вiнтоѓка побач!
  Тут Герда атрымала чарговае раненне ѓ жывот. Дзяѓчына зноѓ адступiла. Яе босая ножка раптам устала на лязе тырчалага кiнжала i Герда пiскнула:
  - Ой, ой, ой! Як балюча!
  Шарлота сама ѓжо атрымала некалькi раненняѓ i падалася назад. Ваяѓнiца пракрычала:
  - Беражы сiлы, рымляне не вытрымаюць доѓгай сечы!
  Але варварам i сапраѓды прыходзiлася прутка. У бой уступалi ѓсё новыя i новыя атрады рымлян. Вось у жорсткую сутычку памчалiся вершнiкi ѓ залатых даспехах. Над iмi луналi сцягi з ваѓчынымi галовамi. А наперадзе iмчаѓся волат, мабыць, нават буйней Атылы. Рымляне пры гэтым нават спрабавалi ахапiць войска варвараѓ з флангаѓ, пусцiѓшы два магутныя з дзiдамi i бронзавых латах палка ѓ абыход асноѓнага месца сутычкi. Герда ѓзмалiлася:
  - У нас вычэрпваюцца сiлы, мы вось-вось прайграем!
  Шарлота прапанавала:
  - А ты праспявай у адказ! Нам песня будаваць i жыць дапамагае! Пад барабан пад чырвоным сцягам у паход! I той, хто з песняй па жыццi крочыць; той нiколi i нiдзе не прападзе!
  Абедзве дзяѓчыны хорам заспявалi, прычым, не гледзячы на раненнi iх голас; быѓ нiбы трубны:
  Ёсць такое паклiканне салдат,
  Не прафесiя гэта, не званне!
  Хоць часам у сто пудоѓ аѓтамат,
  Няма не марш, плоцi пакута-пакута!
  
  Але iдзем мы, наперад ставячы крок,
  Таму што мы служым Айчыне!
  Вер, зрынутым будзе злы вораг,
  Каб весела было пры жыццi!
  
  Нас вучылi з пялёнак амаль,
  За Бацькаѓшчыну з мужнасцю бiцца!
  Раней былi са сталi мячы,
  А зараз РПГ у моцным ранцы!
  
  Не адступiм, нi кроку назад,
  Хоць целамi вусцелем магiлы!
  Супостатаѓ мы выкасiм шэраг,
  Няхай дадасць Усявышнi нам сiлы!
  
  Танкi пруць, самалёты ляцяць,
  Бомбы сыплюць i рвуцца снарады!
  Не трымай нас за гiдкiх шчанят,
  Загартаванымi сталi салдаты!
  
  Вось таварыш загiнуѓ як герой,
  Нiчога не пакладзеш пад крыжык!
  Часта людзi гуляюць з лёсам,
  Але кахаць, будуць мацней - паверце!
  
  Хоць у баi, дзе цвiкуць цяжка,
  Успомнiм нашых славутых продкаѓ!
  Як на Рым мы хадзiлi даѓно,
  Што не жэрцi ѓ рабстве гнюсным з'едкам!
  
  Не паѓстала паклоны нам бiць,
  Не паставiць наш свет на каленi!
  Мы ж крэчаты - самi б'ем дзiчыну,
  Прадстаѓнiкi ѓсiх пакаленняѓ!
  
  Вось высiлак яшчэ i кiдок,
  Вораг ужо бачым, дробна трасецца!
  Куля ледзь не закранула скронь,
  Пацямнела ѓ вачах наша Сонца!
  
  Але паднялiся ѓ атаку iдзем,
  Крушым гiдкiх штыкамi прыкладам!
  Выжжам фрыцаѓ, калi трэба агнём,
  Наш баец стаѓ без цэн - проста скарбам!
  Ледзь дзяѓчынка даспявала, як ад удару Атылы ѓпаѓ галоѓны волат рымскай армii ѓ залатых даспехах. А кiтайца натхнёная дзяѓчынка ссекла яшчэ раней, i зараз накiнулася на прадстаѓнiка камандуючага пяхотай. Ён уступiла ѓ бой з сапраѓдным, аднавокiм волатам i нават стала адцiскаць яго, махаючы мячом:
  - Табе каты з намi не справiцца! Таму што мы немцы!
  Грамiла груба адказаѓ:
  - Немцы-перцы! Нацыя калек!
  Герда не на жарт раззлавалася:
  - Не! Мы немцы апрыёры нацыя вялiкiх воiнаѓ. Тая нацыя, што прывыкла перамагаць i не перад кiм не згiнацца!
  Велiкан скрывiѓ губу i тут жа атрымаѓ вастрыём мяча ѓ горла. З бычынай шыi бразнуѓ фантанчык... Ён захiстаѓся, i тут жа атрымаѓ укол пад сэрца... Герда ѓсклiкнула:
  - Гераiзм не мае ѓзросту!
  Шарлота падбадзёрыла сяброѓку:
  - Дакладна крушы iх мiлка мацней ... Будзе напор яшчэ хутчэй!
  У гэты момант адзiн з басаногiх хлопчыкаѓ-лучнiкаѓ трапным стрэлам звалiѓ рымскага iмператара. I трэба было дагадзiць стралой проста ѓ вока!
  Герда скалячыся, праспявала:
  - Вось гэта да! Не ѓ брыво, а ѓ вока!
  Шарлота крутанула пальцам ля скронi:
  - А што! Лепш адзiн раз урэзаць, чым сто праклясцi! Ну, зараз супернiк пабяжыць!
  Герда ссекшы яшчэ аднаго воiна, пацвердзiла:
  - Вораг ад страху задрыжыць i скачку ѓцячэ!
  Сапраѓды шэрагi рымлян завагалiся i сталi паддавацца. Наогул калi войска звяртаецца ва ѓцёкi гэта жудасна. Нават калi гэта такое дысцыплiнаванае войска як Старажытнага Рыма. Нездарма ж, Чынгiсхан, калi бег адзiн дзясятак загадаѓ пакараць смерцю цэлую сотню ... Хоць дакладнасць апошняга загаду, падвяргаюць сумневу, цi не выдумка гэта гiсторыкаѓ. Нават у Рыме пры ѓцёках пакаралi смерцю кожнага дзясятага. Драбаючы голымi ножкамi, дзяѓчаты i хлапчукi кiнулiся пераследваць ворага. I зайгралi горны...
  Герда прачнулася, рэзка ѓскочыѓшы, дзяѓчаты хуценька пастроiлiся. Памылiся, пачысцiлi зубы i зноѓ змазваннi ахоѓнымi крэмамi з марш-кiдком па пустынi. Так яны басаногiя ѓ адных купальнiках i панеслiся па пясчаным пекле.
  Арабскiя дзеткi здзiѓлена паказвалi на iх пальцамi i свiсталi.
  - Дойчэ Акбар!
  Герда азiрнулася i з тугою паглядзела на пальмы, якiя аддалялiся, пасля чаго шапнула Шарлоце:
  - Зноѓ у пекле!
  Рыжавалосая дзiва з усмешкай адказала:
  - Усе людзi грэшнiкi, а апраметная натуральны стан грэшнiкаѓ!
  Герда падмiргнула ѓ адказ:
  - Чалавек не можа не грашыць!
  Шарлота кiѓнула сваёй агнiстай шавялюрай i на бегу стала тлумачыць:
  - Я згодна! Нават тысячу разоѓ згодна! Наогул грэх гэта адноснае, i чыста чалавечае паняцце. Напрыклад, калi ѓзяць мараль старажытнага свету, то ѓ iм, добра было таго, што iшло на карысць i самому чалавеку, i яго племю-роду. Вось, напрыклад, пералюб, лiчылася дабром, а не грахом!
  Герда ахвотна пагадзiлася:
  - Так! Сам фюрар лiчыць, што лепш за ѓсё жанчыне зацяжарыць ад героя вайны, чым ад свайго, далёка не заѓсёды доблеснага мужа. Асаблiва калi яшчэ ѓ мужа, ёсць прыкметы шкоднай, нячыстай крывi.
  Мадлен прыкрыкнула на дзяѓчат:
  - Беражыце дыханне дзяѓчаты, на гэты раз мы бегчы да знямогi!
  Герда ѓсмiхнулася ѓ адказ:
  - Можна стамiцца, але нельга знемагаць.
  Паѓгадзiны дзяѓчыны беглi, моѓчкi, а затым Шарлота шапнула:
  -Ведаеш, якi мне дзiѓны сон сяброѓка прыснiѓся?
  Герда здзiвiлася:
  - Ды мне прызнаюся таксама! А што?
  Шарлота выскаляючыся, адказала:
  - Нiчога! Такi сон, быццам я было ваяром у войскi вялiкага варвара Атылы. I мы бiлiся з воскамi Старажытнага Рыма. I ѓсё пры гэтым было так прыгожа, i жорстка адначасова...
  Герда хiхiкнула ѓ адказ:
  - А ведаеш, мне менавiта гэта таксама снiлася! Нават неяк дзiѓнае супадзенне. Я вось цябе ѓ сне бачыла!
  Шарлота падмiргнула ѓ адказ:
  - А я табе! Ты нядрэнна бiлася, хоць вузкавокi i жаѓтатвары воiн цябе ледзь не забiѓ!
  Герда на гэты раз не на жарт, здзiвiлася:
  - Не можа быць! Дык цi не бывае, каб два чалавекi, адначасова бачылi адзiн i той жа сон?
  Шарлота запярэчыла:
  - Калi на грып калектыѓна хварэюць, то i сон можа быць аднолькавым. Тут ужо як павядзецца! Я чула, што ѓ таварыстве Туле ёсць спецыяльныя медыумы, якiя прымаюць зелле, i дыхаюць настойкамi травы, а пасля чаго апускаюцца ѓ бачаннi! I iм цалкам удаецца быць прарокамi!
  Герда пераскочыѓшы праз камень, пагадзiлася:
  - Вядома! У прынцыпе дар прароцтва не патрабуе звышнатуральных сiл, проста могуць iснаваць суцэль матэрыяльныя, i пакуль не разгаданыя фiзiчныя законы ѓ прыродзе. Але што да чаго гэты сон?
  Шарлота пацiснуѓшы плячыма, адказала:
  - Не ведаю! Можа да таго, што Трэцi Рэйх пераможа Брытанiю i ЗША, якiя стаяць за Львом цi... Тут можна доѓга варажыць!
  Герда хацела нешта сказаць, як раптам яе вуха ѓлавiла яшчэ чутны шум матораѓ. Не гледзячы на аддаленасць, было вiдавочна, што шумяць рухавiкi самалётаѓ, i што iстотна яны наблiжаюцца.
  Мадлен скамандавала:
  - Што ж этап вучэння нумар два: маскiроѓка.
  Дзяѓчаты спынiлiся, вынялi з рукзакоѓ маскiровачныя плашчы, размаляваныя пад колер пустынi. Затым сталi iмклiва акопвацца, пры гэтым, што зверху не было прыкметна, чаго ненатуральнага. Тут Герда падзякавала лёсу, што ѓ iх i была i зброя, i сапёрныя лапаткi. Iнакш дзяѓчаты ѓ пустынi маглi б стаць лёгкай здабычай брытанскiх штурмавiкоѓ або пiкiруючых бамбавiкоѓ. Шарлота падскрабаючы пясок босы ножачкай, вымавiла:
  - Падобна, нам прыйдзецца нюхнуць пораху, яшчэ ѓ Тунiсе... Неспавядальныя шляхi Гасподнiя!
  Герда з хiтрым выглядам запярэчыла:
  - Адсутнасць дакладных ведаѓ заѓсёды дрэнна, за адным выключэннем, калi гаворка аб планах Усявышняга!
  I як плясне босай ножкай па пяску. Паднiме ѓ паветра.
  Шарлота дасцiпна заѓважыла:
  - Добра мець чалавечыя спазнаннi, але яшчэ лепш мець Боскiя магчымасцi!
  I босымi пальцамi злавiла авадня. Раздушыла казурка i паказала ружовы язык.
  А ѓ iншым пункце супрацьстаяння дзяржаѓ восi, свае разлютаваныя баi працякаюць.
  Войскi Трэцяга Рэйха вялi баi за Саратаѓ. Каѓказ ужо поѓнасцю пад фашыстамi. I Чырвонай армii няма чым прыкрыць свае праломы. Сталiн праѓда мае яшчэ i танк Т-54, але ён усё яшчэ робiцца ѓ невялiкiх колькасцях. I гэтага недастаткова для таго, каб прыкрыць фронт. Т-54 нядрэнна абаронены ѓ лоб вежы, але горш за лабавую браню корпуса, а барты яшчэ слабейшыя. Немцы некалькi ѓзмацнiлi танк Е-50 зрабiѓшы браню тоѓшчы, i павялiчыѓшы куты нахiлаѓ, i паставiѓшы рухавiк у 1500 конскiх сiл газатурбiнны. Вага машыны ѓзрасла да сямiдзесяцi тон, але затое браня бартавая стала ѓ 170-мiлiметраѓ, а лабавая - 250-мiлiметраѓ. Цяпер нямецкi танк стаѓ i зусiм шэдэѓрам, з гарматай калiбра 105-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ, i вельмi нахiльнай формы.
  Баявая скажам прама машына, найноѓшага вiду.
  Немцы абышлi Саратаѓ, i гатовы былi наступаць i на Куйбышаѓ. Тут баi жорсткiя.
  I ѓжо май бушуе сваiм яркiм колерам. I наколькi гэта прыгожа?
  А вайна распальваецца, нiбы ѓраган i пажар, з пекла.
  Адрамантаваны Е-50 адправiѓся ѓ бой. Рускiя ѓсё ж ладна настроiлi ѓмацаванняѓ, i немцам прыходзiлася пераадольваць глыбокаэшаланаваную абарону. Ваяѓнiцы метадычна разбуралi батарэю.
  Герда пальнула, разнёсшы савецкую гармату, а затым з усмешкай у голасе вымавiла:
  - Будзем бiць людзей, i бiць лынды!
  Шарлота зiхоцячы медна-чырвонымi кучарамi, праспявала:
  - Мы раз, ого разбойнiцы! Разбойнiцы!
  I нацiснуѓшы босым пальчыкам на кнопку джойсцiка, адправiла снарад, разбiѓшы савецкi дзот.
  А тут i Крысцiна аглушальна прабурчала:
  - Пiф-паф! I вы нябожчыцы! Нябожчыцы! Нябожчыцы!
  I таксама нацiскае босым пальчыкам хупавай ножкi, адпраѓляючы супернiка ѓ накаѓт.
  А далей з'явiлася Магда. Вось гэта дзеѓка. Таксама пальчыкамi голай нагi на джойсцiк нацiскае, i як лупне.
  - Ах, хто ѓбачыць нас, той адразу ахне!
  Чароѓная Герда трасучы сваiмi поѓнымi грудзьмi, дзюбанула па трыццацьчацвёрцы, i вiскнула:
  - I для кагосьцi смажаным запахне!
  Шарлота нацiснула босымi пальчыкамi на кнопкi джойсцiка, i прачырыкала, нiбы верабейак:
  - А сёе-тое за пазухай мы трымаем!
  Крысцiна разарвала снарадам савецкую зброю i прашамацела, прыцмокваючы пунсовымi губкамi:
  - Да нас не падыходзь...
  Магда таксама нацiснула босым пальчыкам на кнопачку. Разнесла трыццацьчацвёрку i вякнула:
  - Да нас не падыходзь!
  I Герда гэтая агрэсiѓная шэльма, са светлымi валасамi, таксама дзюбне снарадам, i трыццацьчацвёрка лопне як нос баксёра пад кулаком панчара. А ваяѓнiца праскулiць:
  - А то зарэжам!
  I зноѓ дзяѓчынкi зароѓ, i стануць страляць, без усялякага шкадавання, або паѓзаѓ.
  Шарлота захоплена прасiпела:
  - Я класная разбойнiца...
  I таксама як лупанет па савецкай гаѓбiцы. Адны толькi запчасткi паляцелi ѓ розныя бакi.
  Крысцiна як гаркне. Як нацiсне босым пальчыкам на кнопку джойсцiка i прачырыкае:
  - А дэманаѓ дачка нябожчыца!
  Магда таксама цвiкоѓ нацiскам босымi ножкамi на паражальны прадмет, разнясе савецкi танк i выдасць:
  - I не скромнiца!
  Герда выскалiлiся, яе зубкi зазiхацелi. Яна ѓявiла сабе прыгожага юнака. Такога мускулiстага, атлетычнага, з рэльефнымi цяглiцамi, i буйной мужчынскай дасканаласцю. I як яна нахiлiцца i, абхопiць пунсовымi губкамi, яго пульсавалы, нефрытавы стрыжань. Як гэта смачна, нiбы шакаладнае марожанае. I гэта шакаладнае марожанае ты злiзвае языком. I гэта так прыемна, так узбуджальна.
  Эх, як выдатна, калi яшчэ адзiн юнак прыбудуецца да яе ззаду. I пульсавалы, нефрытавы стрыжань увойдзе ва ѓвiльготнены грот Венеры. I як гэта выдатна.
  Герда нават затрэслася ад стомы. Як гэта ёй здавалася кранальна i цудоѓна.
  Дзяѓчына стрэлiла па савецкай зброi. I захоплена прачырыкала, тупаючы босай ножкай:
  - Хлопцы, хлопцы, гэта ѓ вашых сiлах...
  Шарлота таксама лупанула i разнёсшы расiйскi танк, як вякне, трасучы поѓным бюстам:
  - Зямлю ад пажару зберагчы!
  Крысцiна страсянула сваiмi медна-жоѓтымi валасамi. Ашчэрыла агнязорную ѓсмешку, праверашчаѓшы:
  - Мы за мiр за сяброѓства, за ѓсмешкi свету....
  Магда паслала босым пальчыкам нацiск на джойсцiк. Разнесла савецкi танк i рыкнула:
  - За сардэчнасць сустрэч!
  Ваяѓнiцы глядзелi вельмi весела. А зубкi як ашчэрылi. I падмiргваюць i верашчаць.
  Шарлота таксама ѓяѓляе сабе хлопца. Маладога, але з барадой. Як ён яе лашчыць грудзi. Як барада казыча грудзi, валасы кучаравыя праходзяць па саспелай трускаѓцы саскоѓ. I казыча ён яе, i цалуе грудзi. Абводзiць салодкi, мядовы сасок мовай. Такая вось iдылiя. А калi хлопец яшчэ сваю мову суне грот Венеры. Якi будзе смак!
  Шарлота страляе i вiскоча:
  - I будзе вострым меч!
  Вядома, дзяѓчаты хоць i прыгажунi робяць чорную справу - забiваюць савецкiх салдат. Але iх так вучылi з ранняга дзяцiнства. Яны бязлiтасныя ваѓчыцы.
  I яны лiчаць сябе правымi. У iх такое выхаванне i менталiтэт. Пачалi ваяваць дзяѓчынкi яшчэ ѓ сорак першым, сёй-той з iх батальёна "ваѓчыцы", нават яшчэ раней. I мiмаволi ѓспамiнаеш першыя крокi. Калi табе яшчэ было толькi па шаснаццаць. I ѓсё вакол здавалася дзiвосным, прыгожым рамантычным.
  Зрэшты, яны i цяпер дастаткова маладыя!
  Над замаскiраванымi дзяѓчатамi праляцелi два дзясяткi ангельскiх самалётаѓ, яны напэѓна нiчога не заѓважылi, i ѓжо пачалi растварацца за лiнiяй гарызонту, як раптам пачулiся новыя падазроныя гукi. Мадлен скамандавала:
  - Усiм ляжаць, i не рухацца!
  Дзяѓчаты замерлi, яны нечага чакалi. I вось з'явiлiся з-за аксамiту лёгкiя транспарцёры i грузавiкi. Мяркуючы па канструкцыi, англiйскай i амерыканскай вытворчасцi. Яны павольна рухалiся ѓ бок сталiцы Тунiса. Мадлен злёгку разгубiлася. Ён лiчыла, што да лiнii фронта яшчэ далёка, а значыць ангельцы яшчэ не паспеюць з'явiцца. Дакладней, не павiнны з'яѓляцца. А тут прэ цэлая калона. Хоць, мабыць, менш батальёна... Хто гэта такiя, якi-небудзь баявы гурт, абышоѓшы пустынямi зусiм не суцэльны фронт хоча пашнарыць па тылах. Быццам бы лагiчна, хаця з тэхнiкай iх лёгка заѓважыць у пустынi. Ва ѓсякiм разе, трэба перадаць сваiм па рацыi, а агню не адчыняць. Тым больш, што iх усяго толькi сто чалавек, а ангельцаѓ больш за тры сотнi!
  Герда шапнула Шарлоце:
  - Вось яны ангельцы! Упершыню iх так блiзка бачу!
  Рыжавалосая сяброѓка, таксама ладна нервуючыся, адказала:
  - Ды нiчога асаблiвага! I сярод iх столькi неграѓ!
  Сапраѓды не менш за палову ангельцаѓ, былi чарнаскурыя. I калона рухалася павольна, прычым негры яшчэ нешта завывалi... Яны ѓсё блiжэй i блiжэй...
  Тут нервы адной з дзяѓчынак не вытрымалi, i яна ѓдарыла з пiсталет-кулямёта. У тужэй секунду адкрылi агонь i астатнiя ваяѓнiцы, а Мадлен запознена гаркнула:
  - Плi!
  Некалькi дзясяткаѓ ангельцаѓ апынулiся зараз скошаныя, адзiн з грузавiкоѓ запалаѓ. Астатнiя ангельцы адкрылi бязладнае стральбу. Мадлен улавiѓшы момант, праарала:
  - Наступальныя гранаты дружна кiдаць!
  Дзяѓчыны з элiтнага батальёна СС "Ваѓчыцы", шпурляюць гранаты далёка i трапна. А што з дзяцiнства натрэнiраваны, i яшчэ спецметодыку праходзiлi. Гэта калi трэнiруешся з токам, ледзь прамарудзiла з кiдком i цябе разрадам. Шпурнулi свае гасцiнцы i Герда з Шарлатай. А ангельцы кулём i дагары нагамi ... Пацешна так. Страляюць бязладна, а негры яшчэ, што гарлапаняць на незразумелай мове. Вось сапраѓды адмарозкi...
  А Герда страляе i кiдае, пры гэтым яшчэ i спявае:
  - У зрэнках СС начны кашмар! Адзiн скачок - адзiн удар! Ваѓчыцы мы - наш метад просты! Не любiм мы цягнуць ката за хвост!
  Шарлота ѓ адказ таксама парыквае. Кулi, выпушчаныя ёю, разбiваюць на аскепкi чэрапа. А то яшчэ выбiваюць вочы. Вось адзiн перапалоханы негр, як усадзiць штыком белабрысы напарнiку ѓ бок. Той крывёю ѓ адказ плюне. Шарлота падпявае:
  - Анёлы зорнага змрочнага пекла! Здаецца, усё ѓ сусвеце разбураць! У неба ѓзляцець хуткiм сокалам трэба! Каб усцерагчы ад пагiбелi душы!
  Ангельцы дзейнiчаюць неарганiзавана, большасць з iх каланiяльныя салдаты: негры i iндусы, арабы. Яны: то падаюць, замiраючы, то наадварот рэзка ѓскокваюць i пачынаюць насiцца як ашалелыя зайцы. Зрэшты, дзяѓчыны страляюць трапна, ды i гранаты хоць аскепкi i недалёка ляцяць, але затое густа! Вось ужо i ворагаѓ засталося няшмат. Мадлен крычыць па-ангельску, у яе галасок такi аглушальнае гучны, што не трэба нават рупара:
  - Здавайцеся i мы пашкадуем вашыя жыццi! У палоне ѓ вас будзе, добрая ежа, вiно i сэкс!
  Падзейнiчала маментальна i раз ужо здаюцца... Рукi ѓверх i...
  Сабралi паѓсотнi палонных, з iх палова параненых. Мадлен скамандавала:
  - Параненых дабiць!
  "Ваѓчыцы" без цырымонiй пусцiлi кулi ѓ скронь, тым хто не мог стаяць на нагах, а астатнiх пагрузiлi ѓ машыны i пагналi на iх у блiжэйшую базу.
  Пасля распаленага пяску пустынi босым нажэнкам Герды вельмi прыемна адчуваць мяккую гуму. Яна нават шчаслiва стагнала... Амерыканскiя грузавiкi вельмi зручныя, i падчас паездкi не трасуцца. Атрымаѓшы перамогу дзяѓчыны вясёлыя. Шарлота спытала Герду:
  - Колькi ты забiла?
  Дзяѓчына здзiѓлена пацiснула плечыкамi:
  - Не ведаю? Не я адна страляла... Але думаю, што многа!
  Шарлота падлiчыла:
  - Нас сто, забiѓ каля трохсот, значыць па тры на брата, гэта значыць на сястру! Уражлiвы пачатак вайны!
  Герда абыякава махнула рукой:
  - Гэта для мяне не сутнасць важна! Галоѓнае, што нiводная сяброѓка не загiнула. Хоць гэта вядома статыстыка, ворагаѓ знiшчана трыста, а з нашага боку толькi дзве ваяѓнiцы-ваѓчыцы лёгка паранены. Я нават дзiѓлюся, як мы яшчэ Афрыку цалкам не захапiлi, з такiмi ваякамi.
  Шарлота адразу ж сапсавала настрой:
  - Дык гэтым жа гора-ваякам мы ѓ васемнаццатым прайгралi!
  Герда сярдзiта трасянула светленькай, нiбы абсыпанай навагоднiм снегам галавой:
  - Гэта з-за здрады! А насамрэч, мы былi як нiколi блiзкiя да перамогi i гэта было вiдавочна кожнаму, хто не сляпы! Нажаль нам перашкодзiлi!
  Шарлота пагадзiлася, спрытна пачухаѓ пальчыкамi босай нагi за сваiм левым вушкам:
  - Ды здрада, дыверсii, бяздарнасць вайскоѓцаѓ.... А рускiх мы ѓсёткi зламалi, прымусiѓшы iх у васемнаццатым годзе здацца! Эх добра было б прагуляцца па прасторах Расii, там халаднавата, а тут спякота!
  Герда весела хiхiкнула:
  - Затое ѓ Расii такiя суровыя маразы... А вось калi басанож бегала па снезе ѓ гарах, ведаю якая гэта мука.
  Шарлота выскалiла зубкi:
  - Маленькая Герда басанож бяжыць па пякучым снезе... Гэта сiмвалiчна нiбы ѓ казцы... Казкi аб чыстай, яшчэ дзiцячай i зусiм не эгаiстычнай...
  Герда забiяцка падмiргнула сяброѓцы:
  - Гэта накшталт як у нас да фюрэра?
  Шарлота пацвердзiла:
  - Амаль! Мы проста едзем, а не бяжым басаногiя па распаленым пяску пустынi. Ды яшчэ пасля перамогi.
  Звязаны негр прамармытаѓ па-нямецку:
  - Грозныя анёлы я гатовы вам служыць! Вы багiня, я ваш раб!
  Шарлота пагладзiла сваёй злёгку агрубелай ступняѓ чарнаскурага палоннага па карычневым кучаравы валасам:
  - Вы негры ѓжо па сваёй прыродзе рабы! Гэта вядома ж з аднаго боку добра, павiнен жа хтосьцi i ѓкалываць ад зары да зары, выконваць чорную працу... Але раб па сваёй натуры, гiдкай прыродзе здраднiк i яму нельга давяраць зброю. Мы ж немцы, у сваю чаргу, самая культурная i высока арганiзаваная нацыя на Зямлi. Вялiкая нацыя воiнаѓ, i нездарма ж ва ѓсiх Еѓрапейскiх войсках i нават у Расii служылi наймiты-немцы, прычым часцей за ѓсё на камандных пасадах!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 8.
  Герда люта кiнула:
  - Ды ты будзеш служыць нам у якасцi раба. У нас ёсць спецыяльныя звярынцы, для чарнаскурых. А табе застаецца пакуль...
  Шарлота прапанавала:
  - Няхай ён цалуе нам ногi. Гэта ж будзе для нас прыемна, а нiгер прынiзiцца.
  Герда энергiчна закруцiла галавой:
  - Не ведаю як табе, а брыдка, калi чыстай скуры iсцiнай арыйкi будуць дакранацца вусны смярдзючага нiгера. Так што...
  Шарлота не пагадзiлася:
  - Ды не! А мне б наадварот спадабалася. Ну, глядзi...
  Вогненна-рудая прыгажуня сунула чарнаскураму сваю ноженьку. Той з энтузiязмам пачаѓ цалаваць доѓгiя, роѓныя, дакладныя пальчыкi багiнi. А дзяѓчына ѓ адказ толькi далiкатна ѓсмiхалася, тоѓстыя вусны негра казычуць загарэлую скуру. Вось язык палоннага прайшоѓся па пругкай, крыху запыленай ступнi дзяѓчынкi. Прыемна ѓсё ж, калi прынiжаеш моцнага, амаль двухмятровага мужчыну.
  Герда здзiвiлася:
  - Дзiѓна, а табе што, цi не брыдка?
  Шарлота заѓсмiхалася:
  - Ды не! А з чаго мне павiнна быць брыдка?
  Герда палiчыла за лепшае прамаѓчаць: ну што яе ѓмешвацца ѓ справы сяброѓкi. Наогул-то iх выхоѓвалi, што нямецкая жанчына павiнна быць не толькi ваяром, але i кахаючай, далiкатнай жонкай i здаровай мацi. Але сама яна пакуль не думала аб хлопцах, можа з прычыны цяжкiх фiзiчных нагрузак, цi проста пакуль не знайшла сваю пару. Зрэшты, i Шарлоце, падобна, гэта надакучыла. Яна стукнула негра шчыкалаткай па носе, ды так, што пацякла юшка i прапанавала Гердзе:
  - А можа праспяем?
  Герда кiѓнула:
  - Вядома, праспяем! Iнакш становiцца сумна!
  Дзяѓчаты заспявалi, а iх сяброѓкi дружна падхапiлi, так што песня палiлася як вадаспад:
  Iдзем мы з мiленькай з гушчару,
  Сум незямную затаiѓшы!
  А холад, пякучы ледзянячы,
  Працяѓ надламаны матыѓ!
  
  Па снезе нажэнчыкi босыя,
  Дзяѓчынкi беленькай iдуць!
  Равуць як ваѓкi завiрухi злыя,
  Зрываючы зграi птушак-пiчуг!
  
  Але дзяѓчына не ведае страху,
  Яна баец магутных сiл!
  Ледзь прыкрыла плоць кашуля,
  Мы абавязкова пераможам!
  
  Наш воiн самы загартаваны,
  Яго кувалдай не сагнуць!
  Вось варушацца далiкатна клёны,
  Сняжынкi падаюць на грудзi!
  
  Баяцца то не наш звычай,
  Дрыжаць ад холаду не смей!
  Супернiк тоѓсты з шыяй бычынай,
  Ён лiпкi, агiдны нiбы клей!
  
  Такая сiла ѓ народа,
  Што стварыѓ святы абрад!
  За нас i вера, i прырода,
  Пераможны будзе вынiк!
  
  Хрыстос Айчыну Натхняе,
  Паказвае нам бiцца да канца!
  Каб планеце стала раем,
  Адважныя будуць усе сэрцы!
  
  Шчаслiвыя стануць хутка людзi,
  Няхай жыццё часам цяжкi крыж!
  Жорстка смяротныя кулi,
  Але той, хто загiнуѓ - ужо ѓваскрос!
  
  Навука дорыць нам неѓмiручасць,
  А розум загiнуѓшых у строй верне!
  Але калi збаiмся, вы паверце,
  Супернiк адразу ѓкруцiць рахунак!
  
  Таму малiся хоць Богу,
  Плохаць не трэба, ленасць прэч!
  Суддзя Усявышнi вельмi строгi,
  Хоць можа i часам памагчы!
  
  Мне Радзiма за ѓсё даражэй,
  Святая, мудрая краiна!
  Трымай наш правадыр мацней лейцы,
  Квiтнець Айчына народжаная!
  Дзяѓчаты з элiтнага батальёна СС "Ваѓчыцы" спявалi да чаго ж прыгожа, i словы былi шчырыя. Наогул склаѓся стэрэатып, што эсэсавец - значыць кат! Але гэта не так. Iснавалi, вядома, адмысловыя карныя падпадзяленнi, часцей за ѓсё ѓ складзе ахоѓных дывiзiй, што праводзiлi спецаперацыi, але большасць дывiзiй СС былi проста элiтнай гвардыяй Вермахта. Наогул трэба сказаць, што чырвоная, таталiтарная прапагандысцкая не самая надзейная крынiца звестак аб другой сусветнай вайне. Бо зразумела, што камунiстычныя кiраѓнiкi Агiтпрапа не маглi не быць непрадузятымi i аб'ектыѓна асвятляць падзеi. Так, што дакладна цяжка меркаваць, дзе была рэальная праѓда, пра зверствы фашыстаѓ, а дзе выдумка. Ва ѓсякiм разе, тое што не кожны воiн СС - кат i каты, змушаныя прызнаць тыя хто сур'ёзна займаецца гiстарычнымi даследаваннямi. Акрамя таго да нападу на СССР; гiтлераѓцы ѓ цэлым на акупаваных тэрыторыях паводзiлi сябе цярпiма, заходнiя крынiцы не паказваюць на якiя небудзь масавыя зверствы i расправы.
  Вось i зараз дзяѓчаты дапамаглi палонным выбрацца з машын; па-сяброѓску паляпвалi па шырокiх плячах спалохлых мужчын. Пасля чаго дзяѓчат запрасiлi падсiлкавацца...
  Абед быѓ сцiплым, але затое ѓ пустынi прыстрэлiлi зебру i кожнай дзяѓчынцы дастаѓся прыгатаваны па-арабску шашлык. Наогул арабы, прынамсi, знешне былi настроены прыязна i тыя, хто ведаѓ нямецкую, нават спрабавалi жартаваць, або асцярожна пагладзiць ножкi дзяѓчатам.
  Герда адштурхнула лiпучага араба i заявiла:
  - Не для цябе я!
  Шарлота рушыла ѓслед яе прыкладу:
  - Завядзi сабе гарэм!
  Герда ѓсмiхаючыся, прапанавала:
  - А вось скажы Шарлота, каб ты рабiла, калi б стала жонкай султана?
  Рыжавалосая сяброѓка з сумневам заѓважыла:
  - Гэта наогул спрэчнае шчасце... Хоць гледзячы яшчэ жонкай якога султана. Калi вялiкай Асманскай iмперыi перыяду росквiту, то... Было б нават вельмi нядрэнна... Я б рэфармавала турэцкае войска, удасканалiла зброю... I мусiць спачатку бы звярнула свой погляд на ѓсход.
  Герда пагадзiлася:
  - Правiльна! Але вось ганьба для Турцыi, што яна нават у перыяд росквiту не змагла заваяваць Iран. Вось гэта было цалкам рэальна, тым больш, што войска персаѓ было адсталым. Вось цiкава, вялiкi фюрар, якое прыме рашэнне, заваяваць Турцыю, цi ѓсёткi ѓключыць у сваю каалiцыю, кiнуѓшы асманам костка, у тым лiку i некаторых не занадта каштоѓных земляѓ Iрана?
  Шарлота здзiѓлена пацiснула плячыма:
  - Не ведаю! Наогул-то ѓ апошнi час хадзiлi чуткi, што мы нападам на СССР ... Кажуць, што Расейскiя багаццi i гладкiя землi Украiны, на вельмi нават патрэбныя!
  Герда падхапiла пальчыкамi басенькай ножкi кубачак гарбаты i, даволi спрытна падняла яе да падбародка, улiваючы ѓ сябе карычневую вадкасць. Пры гэтым дзяѓчына ѓмудралася размаѓляць:
  - Ва Украiне вельмi багатыя, гладкiя землi. Пад мудрым нямецкiм кiраѓнiцтвам, i з нашай высокай культурай земляробства, яны будуць даваць рэкордныя ѓраджаi. I тады ѓ нас хлеб, будзе танней за ваду. Ды i самi ѓкраiнцам гэта будзе на карысць, бо савецкая ѓлада проста рабуе iх, прымушаючы галадаць!
  Шарлота кiѓнула:
  - Мы гэтых славян навучым нашай вялiкай германскай культуры! Прасветлiм iх!
  Тут размова перарвалася грубымi вокрыкамi, час адпачынку скончыѓся.
  Але пасля абеду дзяѓчат зноѓ пабудавалi i прымусiлi здзяйсняць марш-кiдок па пустынi. Пасля ежы бегчы было цяжка i дзяѓчаты нават злёгку стагналi, пакуль зрэшты, iх целы не разагрэлiся. I так i панеслiся як тушканчыкi.
  А тым часам палкоѓнiк СС Дэс, таемна даслаѓ новую шыфравальную запiску ангельцам. Вось здавалася навошта Дэсу здраджваць Трэцi Рэйх рызыкуючы патрапiць у гестапа. Грошы ёсць, прыстойнае заробак, плюс ваенная здабыча, чаго яшчэ трэба... Але ёсць людзi, якiя маюць прыродную ѓласцiвасць, цягу да здрады. Здраджваючы яны проста ловяць кайф, i чмурэюць нiбы ад травы. Вось i зараз Дэс пiша англiчанам дадзеныя аб перакiдцы новых войскаѓ, i з'яѓленнi дадатковых самалётаѓ. А таксама яшчэ тое, што ведаѓ аб тэрмiнах прыбыцця нямецкiх войскаѓ. Вядома яму таксама часам станавiлася сорамна, што па яго вiне гiнуць таварышы, i страшна перад магчымым выкрыццём... Але мабыць яму ѓжо позна адыходзiць, акрамя калi Трэцi Рэйх прайграе, то... У апошнi час хадзiлi ѓпартыя чуткi, аб якая рыхтуецца аперацыi на ѓсходзе. Ды i не толькi чуткi, у Польшчу i Румынiю перакiдвалiся войскi, асаблiва танкi. Хоць прэстыж рускай армii быѓ не асаблiва высокi, але менавiта ѓдар царскай Расiйскай армii, сарваѓ блiцкрыг ѓ 1914 годзе. Акрамя таго савецкiя добраахвотнiкi нядрэнна бiлiся ѓ Iспанii, або ѓдар танкавага кулака ѓ Маньчжурыi. Верагоднасць таго што Вермахт там угразне i не паспее да зiмы былi вельмi вялiкая. А таго i Брытанiя разам ЗША паспеюць разгарнуць сiлы. Зрэшты, магчыма СССР да зiмы не пратрымаецца, асаблiва калi ѓдар па iм будзе раптоѓным, i рускiя не паспеюць распачаць мер для адбiцця агрэсii. Ды яшчэ i Японiя, дапаможа...
  Выдаѓшы сакрэты, Дэс закурыѓ, дастаѓшы з пачка амерыканскiя папяросы. Хоць нв яго таемны рахунак у швейцарскiм банку i паступiла кругленькая сума, ён i так не бедны. У прыватнасцi адзiн з шэйхаѓ прыхаваѓ заначку з золатам i каменьчыкамi. Арабскi iнфарматар выдаѓ iм аднаго i слуг гэтага шэйха, якi мог ведаць, што яго шэф схаваѓ скарбы. Што ж не шкодзiла б распытаць палоннага падрабязней, што ды як, калi вядома ён ведае.
  I Дэс накiраваѓся ѓ катавальны каземат, да яго неѓзабаве далучыѓся араб-iнфарматар. Дэс хiтра падмiргнуѓ яму:
  - Што ж у нас з'явiлася зачэпка.
  Каземат СС, быѓ абсталяваны багата. Была нават дынама-машына для катавання токам. А вось i прывялi палоннага. Дэс убачыѓшы яго, выпусцiѓ свiст расчаравання: звычайны, арабскi хлапчук, наѓрад цi старэйшыя за чатырнаццаць. Смуглявы, худзенькi, але iмкнецца глядзець прама i не выдаць страху. Зрэшты, цiкаѓныя хлапчукi, як правiла, могуць ведаць вельмi шмат, падслухаѓшы таямнiцы дарослых. Дэс адчуваючы дэфiцыт часу скамандаваѓ:
  - На прэнг арабскага хлапчука!
  З пацана жыва сарвалi ѓжо парадкам патрапаны гарнiтур слугi. I вось так галышом i паднялiся на прэнг. Бранзалеты замкнулiся на руках хлапчукi, i выцягваць сталi ззаду рукi. Арабчонак стаѓ нахiляцца, яго босыя ножкi зацiснулi ѓ калодкi з грузам. Хлапчук войкнуѓ, суставы пракруцiлiся ѓ плячах, дзяцюк цяжка задыхаѓ. Дэс груба спытаѓ:
  - Як зваць цябе шчанюк?
  Перакладчык паѓтарыѓ па-арабску.
  - Алi! - Дрыготкiм голасам выцiснуѓ з сябе хлапчук.
  Дэс ужо ласкава вымавiѓ:
  - Раскажы, дзе твой гаспадар схавала скарбы. Скажаш, атрымаеш высокую ѓзнагароду, мы цябе самога шэйхам зробiм. А не будзем катаваць пакуль ты не выпусцiш дух.
  Хлопчык залапатаѓ:
  - Я нiчога не ведаю!
  Дэс крыва ѓсмiхнуѓся:
  - Не веру! Што хлопчык з такой хiтрай рожай, ды нiчога не ведаѓ. Ну, што ж ты нам сам прыносiць задавальненне.
  Вялiзны эсэсавец зняѓ са сцяны скураную бiзун, з украпiнамi з зорачак. Спецыяльна прысутны лекар у белым халаце i фартуху, падышоѓ да хлапчука i паклаѓ яму далонь на правую частку грудзей. Праслухаѓ пульс i, усмiхаючыся, заявiѓ:
  - У яго на рэдкасць здаровае сэрца. Здольны, шмат чаго вытрымаць, але вельмi цярплiвы. Цвёрдым можа аказацца арэшкам.
  Дэс здзеклiва ѓсмiхнуѓся:
  - Тым лепш... Хоць давядзецца папрацаваць.
  Кат СС i па сумяшчальнiцтве здраднiк нанёс моцны ѓдар па жылiстай спiне араба-падлетка. Праступiла крывавая паласа, хлапчук цяжка задыхаѓ, твар скрывiѓся, але ён здушыѓ вырываецца стогн. Дэс ударыѓ яшчэ, ён брыдка ухмыляѓся i пажадлiва скалiѓся. Наогул-то катаванне шматлiкiм дастаѓляе задавальненне... Можа, гэта яшчэ злучана з жывёльным iнстынктам жаданнем паказаць свая перавага, што ты звыш чалавек, а ахвяра дзярмо. Яшчэ Фрыдрых Нiцшэ лiчыѓ, што Звышчалавек будучынi "шчаслiвага" свету будзе адрознiвацца куды большай жорсткасцю i ѓ адносiнах да iншых i да сябе. Дэс у плане жорсткасцi да сябе быѓ не вельмi жвавы, а вось да iншых...
  Удары iшлi, за ѓдарамi, худая, але жылiстая спiна хлапчука ператварылася ѓ крывавае месiва, затым бiзун стала гуляць па нагах. Да гонару Алi ён хоць пад канец i пачаѓ цiхенька стагнала, але здолеѓ стрымаць гучныя крыкi. Дэс спынiѓ лупцоѓку i здзеклiва спытаѓ:
  - Падабацца табе нямецкая лазня?
  Збiты хлопчык прастагнаѓ:
  - Не!
  Палкоѓнiк СС найсалодкiм тонам, спытаѓ:
  - Калi ты хочаш выдаць таямнiцу, рабi гэта зараз. А то знявечым, i ты не зможаш ужо служыць у СС.
  Алi знайшоѓ у сабе мужнасць адказаць:
  - Нiчога я вам не скажу! Я пакляѓся iмем Алаха!
  Дэс па-лiсьму ѓсьмiхнуѓся:
  - Што ж працягнем! Ты нам прынясеш задавальненне. Што б зараз прымянiць?
  Урач-садыст прапанаваѓ:
  - Жароѓню! Гэтае катаванне добрае яшчэ i тым, што яго можна ѓжываць у камбiнацыях з iншымi.
  Дэс агiдна хiхiкнуѓ:
  - Вядома ж, жароѓню! Цяпер бы ласкава падсмажым пятачкi.
  Палкоѓнiк СС не пагрэбаваѓ, i сам стаѓ мазаць пальмавым, праѓда, ужо паспеѓшым пратухнуць маслам, агрубелыя, але перад катаваннем адмытыя падручнымi катавалi ад пылу падэшвы хлапчукi. Лекар ухвальна кiѓнуѓ:
  - Так ступнi згараць не адразу, i мы можам надоѓга расцягнуць катаваным "райскае асалоду"!
  Пасля чаго двое памагатых-арабаѓ вынеслi забяспечаную аѓтаматычным кiраваннем жаровню, размясцiѓшы, яе прыкладна ѓ паѓметры ад босых ног асмуглага, прыгожага хлопчыка. Пасля чаго Дэс асабiста пачаѓ распальваць агеньчык.
  Язычкi полымя драпежна пабеглi па вугальных брыкетах. Хлапчук захрыпеѓ, пачаѓ сутаргава тузаць галавой.
  А на iншым участку фронта, свае баявыя i агрэсiѓныя падзеi.
  Куйбышаѓ быѓ пад ударам i фактычна загiнуѓ. Саратаѓ таксама быѓ разбураны i захоплены гiтлераѓцамi. Так што стала яшчэ больш стрымна. Немцы ѓжо вiдавочна перамагалi... Сталiн псiхаваѓ, але нешта супрацьпаставiць напору гiтлераѓцаѓ не мог. Вайна iшла не па савецкiм сцэнары. Фюрар агрэсiѓны i разумны ѓ адрозненне ад Гiтлера. I гэта вельмi крута i добра пастаѓленая стратэгiя.
  Фрыцы спрабавалi надыходзiць i ѓ цэнтры i прычым даволi паспяхова.
  Сталенiда Паѓлаѓна з групай дзяѓчат усё ж уступiла ѓ няроѓны бой. Сiлы i на самой справе не тыя... Але ваяѓнiцы атакавалi транспарту фрыцаѓ. Не гэтак цяжка браняваныя i больш уразлiвыя.
  Басаногiя, напаѓголыя дзяѓчынкi адкрылi агонь па фашыстах. Трапiѓшы пад удар, транспарцёр загарэѓся. Затым ваяѓнiцы падбiлi i iншы транспарт. Прымусiлi яго дымiцца i расколвацца. Трэцi бронетранспарцёр спрабаваѓ пайсцi. Але Наташка падбiла яго з трафейнага гранатамёта. Пасля чаго невялiкага мастадонты дабiлi.
  Ваяѓнiцы пасля гэтага сталi падбiраць трафеi. Аксана з усмешкай паказала на абцякальную гранату:
  - Нямецкi варыянт!
  Вiкторыя, скалячы зубкi, усклiкнула:
  - А вы глядзi негры!
  Сапраѓды сярод забiтых былi i чарнаскурыя, i iндусы, i арабы! Белых толькi некалькi чалавек. Ваяѓнiцы забралi ѓ забiтых зброю. А таксама абшукалi кiшэнi ѓ пошуках грошай. Тут аказалiся i нямецкiя маркi ѓ паперках i металiчныя манеты.
  Пакуль марка заставалася самай магутнай валютай на Зямлi. I нават пасля заваявання Афрыкi з залатым забеспячэннем.
  Ваяѓнiцы шлёпаючы босымi, точанымi ножкамi, абабралi трупы. I абцяжарылiся зброяй.
  Пасля чаго зноѓ адправiлiся ѓ лес. Сталенiда спытала чацвёрку:
  - Ну як? Вы хадзiлi?
  Вiкторыя выпнула грудзi i ганарлiва адказала:
  - Ды прабеглiся трошкi, але так нiчога асаблiвага...
  Сталенiда прапанавала:
  - Можа, зноѓ падзелiмся i на ѓсход?
  Наташа сцiпла прапанавала:
  - А калi стварыць партызанскi атрад?
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Не... Ёсць загад нам адыходзiць, за лiнiю фронту. Дарэчы, што вы ведаеце аб ходзе баёѓ?
  Веранiка з уздыхам адказала:
  - Пакуль нiчога... У нас няма нi радыё, нi...
  Сталенiда перабiла, сур'ёзна вымавiѓшы:
  - Вайна будзе доѓгай i суровай. Магчыма, не ѓсе яе змогуць перажыць. У гэтым выпадку нам трэба...
  У Веранiкi хапiла смеласцi, перабiць:
  - Успомнiць аб Богу?
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Я камунiст i атэiст... I нават народная мудрасць абвяшчае: на Бога спадзявайся i сам не хiбi!
  Вiкторыя пiскнула:
  - Гэтая дзяѓчына патрапiла пад уплыѓ рэлiгiйнага дурману. А я так лiчу: што Бог гэта ѓсяго толькi iлюзiя, але гэта вельмi шкодная iлюзiя, яна скоѓвае розум!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Паважай чужую веру Вiка... А ѓвогуле, вядома ж гэта вернiкi павiнны даказаць, што Бог ёсць!
  Наташа злосна тупнула босай ножкай i адказала:
  - А што тут даказваць! Калi Бог дапускае, што фашысты захапiлi амаль увесь свет, дык якi гэта Бог!
  Вiкторыя жорстка рыкнула:
  - Ну дакажы iснаванне Бога Вера. Акрамя зашмальцаванай аргументу: што ѓсё павiнна мець першапрычыну!
  Веранiка напружыла лобiк, пацерла босы, злёгку запэцканай крывёй падэшвай аб траву i выдала:
  - Ну, растлумачыць, што не было жыцця, а яна развiлася i, нават з'явiѓся чалавек?
  Сталенiда мякка вымавiла:
  - Тэорыя эвалюцыi... Усё iдзе ад простага да больш складанага, i дасканалага. I гэта даказана iснаваннем геалагiчных пластоѓ. - Маладая жанчына, правяла наском босы ногi па траве i прачырыкала. - Вось, напрыклад, ёсць розныя геалагiчныя перыяды, i аб гэтым судзяць па закамянеласцям.
  Веранiка пацiснула плячыма:
  - Я не спецыялiст па крэацыянiзму. I такiх кнiг у СССР не знойдзеш. Але ёсць за мяжой працы, дзе даказваецца - быццам насамрэч навука не супярэчыць рэлiгii. I падведзена навуковая база пад даследаваннi Бiблii. У прыватнасцi пра бiблейскiя прароцтва!
  Вiкторыя хiхiкнула i заѓважыла:
  - Гэтыя прароцтва заднiм лiкам зроблены. Няма рукапiсаѓ Бiблii i Старога запавету старажытней дзясятага стагоддзя нашай эры. Так што няма магчымасцi даказаць прароцтва!
  Наташа энергiчна пацвердзiла:
  - Вызначана так...Не Вера, ваша вера заснавана ѓ першую чаргу на сляпой веры i...
  Вiкторыя ахвотна падказала:
  - Страху, перад смерцю! То, чым спекулюе любая рэлiгiя!
  Веранiка пацiснула плячыма i адказала:
  - А што атэiсты не баяцца смерцi? I што ѓ iх ёсць на нешта яшчэ надзея?
  Вiкторыя пляснула босы па галiнцы, зламала яе i выказала здагадку:
  - Ну, напрыклад, мы можам паверыць ва ѓваскрэсенне сiлай навукi. А гэта таксама пагадзiцеся выдатна!
  Наташа закацiла вочы i летуценна вымавiла:
  - Вось менавiта! Уявiце камунiстычную будучыню. У iм няма грошай, затое багацце бясплатных тавараѓ. У тым лiку i матацыклаѓ, на якiх можна лятаць у космас. I любыя прадукты - пiрожныя, марожанае, ананасы, рабчыкi, i iншае вырошчваюць сiнтэтычным шляхам. Усюды робаты. Людзi працуюць усяго толькi дзве гадзiны ѓ дзень, i тое толькi аддаючы каманды механiзмам. I праз дзень.
  Дзяѓчыны, размаѓляючы, крочылi, мераючы ѓсё босымi ножкамi. Яны такiя нагружаныя рознымi аѓтаматамi, i базукамi. Цэлы тузiн прыгажунь.
  А Наташа ѓсё казала:
  - I найбагатая iндустрыя забаѓ. Толькi задавальненнi. Напрыклад, тэлевiзары каляровыя, i адразу глядзiш тузiн мульцiкаѓ. I маса атракцыёнаѓ. Гульнявыя аѓтаматы, камп'ютарныя гульнi, розныя робаты... I нават стратэгii. Як, напрыклад ты гуляеш за Сталiна i перамагаеш Гiтлера. Няхай нават у яго патэнцыял усяго свету....
  Вiкторыя летуценна працягнула, за Наташу:
  - I дома такiя прыгожыя. Кожны мае катэдж з фантанам i садам. А калi людзям мала месца на Зямлi, то засяляюць Венеру, Месяц, Марс i iншыя планеты. У прыватнасцi створаны зоркалёты са звышсветлавымi хуткасцямi, цi нават аѓтобусы нуль-пераходу. Гэта калi заходзiш у аѓтобус, а цябе пераносiць у касмiчныя абшары, цi нават iншы свет. Так цябе сустракаюць кентаѓры, цi казачныя эльфы. - Дзяѓчынка злавiла далонню стракозу, паднесла да вуха, i слухаючы, працягвала, казаць. - А напрыклад, цуды геннай iнжынерыi. Старасцi няма. Усе мужчыны выглядаюць не старэйшыя за дваццаць, як зрэшты, i дзяѓчаты. Усе здаровыя i мускулiстыя, з прыемнымi, свежымi пахамi. Дзяѓчыны заѓсёды здаровыя, без месячных. Магчыма, i дзяцей не давядзецца выношваць, iх будуць гадаваць у кiбер-вантробах.
  Наташа гэта падтрымала з усмешкай:
  - А дрэвы з'явяцца, на якiх цукеркi, марожанае, лядзяшы, тарты - будуць расцi нiбы садавiна. I iх можна будзе, есцi без кроплi тлушчу. I будуць усе шчаслiвыя, маючы новыя машыны, на якiх можна лятаць. I на iншы кантынент i на Марс, а то i ѓ суседнюю галактыку!
  Сталенiда выказала здагадку:
  - I людзi тады будуць ужо iншыя, са звышздольнасцямi. Гэта, зразумела, стане плюсам. А мёртвых уваскрэсяць, i яны не ѓспомняць, што нехта калiсьцi верыѓ у бiблейскiя казкi!
  Вiкторыя раздушыла босай нагой мухамор i рыкнула:
  - Ды вызначана так! Ну, сапраѓды, што абяцае Бiблiя? Хоць будуем i пад барабан, цi дакладней пад гукi органа? I нават мяса не будзе!
  Веранiка развяла рукамi i заѓважыла:
  - Якая ѓ вас дасведчанасць. А бо ѓ Святым пiсаннi, аб узнагародзе i зусiм не гаварыцца вызначана. А строем пад барабан гэта здагадкi!
  Вiкторыя хiхiкнула i паказала мову. Пасля адзначыла:
  - Ну-так... А што там будзе? Нешта без граху? А як наконт свабоднай волi, як без гэтага?!
  Веранiка адказала нягучна, злёгку прыжмурыѓшыся:
  - Вольная воля застанецца, а граху не будзе. - Дзяѓчына пацерла босай ножкай па моху i працягнула. - Гэта стане магчымым, таму што людзi ѓзненавiдзяць грэх. Не ѓсе людзi, а выратаваныя праведнiкi. А значыць калi прыбяруць Сатану i раздражняльныя фактары - грэх страцiць сваю прывабнасць i знiзiць кацiроѓкi.
  Вiкторыя свiснула, рушыла босай, круглай пяткай у ствол бярозы. I ласкава вымавiла:
  - А як можна ненавiдзець грэх, калi ён дастаѓляе столькi задавальнення. Вось, напрыклад, з мужчынамi, асаблiва маладзенькiмi. Калi цябе лапаюць, калi казычуць, калi масажуюць пятачкi. Бо гэтае вялiкае задавальненне адчуваць дакрананнi мускулiстых целаѓ. А вы кажаце - гэта грэх!
  Веранiка злосна рыкнула:
  - А гэта амаральна мець сэкс з рознымi мужчынамi!
  Сталенiда сярдзiта адзначыла:
  - Калi сапраѓды казаць, то i я не пурытанка, але... Усё ж ёсць маральны кодэкс камунiста i яго варта iмкнуцца выконваць. I не класцiся пад кожнага, хто паманiць!
  Вiкторыя смела адказала:
  - А я люблю быць актыѓнай. I мне падабацца самой шукаць i прыцягваць мужчын. Потым займацца з iмi каханнем, як жадаецца табе самой. Хiба гэта не хараство. Ну чаму мы павiнны быць сцiплымi, замест таго, каб кадрыць сабе самцоѓ самi!
  Сталiна холадна заѓважыла:
  - З тваёй знешнасцю гэта не цяжка! Але ж i забiваць, ты значна!
  Вiкторыя крыху паспрабавала адвесцi размову ѓ бок:
  - Вы ведаеце ѓ любым выпадку камунiстычную будучыню, свабодных i мудрых людзей, куды лепш, чым кiраванне Бога, якi дапускае трыѓмф фашызму, цi што топiць чалавецтва ѓ патопе. - Агнязарная д'яблыца раздушыла босымi пальцамi правай нагi паганку i працягнула. - Мне асабiста не даспадобы жыць у царстве тырана, якi называе габрэяѓ сваiм народам, а астатнiя як атрымлiваецца - чужыя?!
  Сталенiда сур'ёзна адказала:
  - Спрачацца аб вышэйшым розуме можна доѓга, але вось у Бiблii... Няѓжо лагiчна яе лiчыць Чароѓным адкрыццём?
  Вiкторыя ѓпэѓнена адказала:
  - Вядома, ж, не! Жорсткасць Старога запавету, неразумны пацыфiзм Новага - прыпiсванне прывiлеяѓ аднаму народу... Хiба не абсурд?
  Веранiка стукнула ѓ прыкрасцi па пнi босымi пальчыкамi. Скрывiлася ад болю i адказала:
  - Дык жа i Павел кажа: Наша вучэнне для iудзеяѓ спакуса, для варвараѓ вар'яцтва! Грэхоѓным розумам такое не зразумець!
  Вiкторыя хiхiкнула i складана вымавiла:
  - Розумам Расею не зразумець,
  Аршынам агульным не вымераць...
  У яе асаблiвы артыкул
  У Расiю можна толькi верыць!
  Сталенiда ссунуѓшы строга бровы, заѓважыла:
  - Прычым тут Расея да Хрысцiянства. Мiльёны, сотнi мiльёнаѓ людзей верылi ѓ Бога. Сярод iх былi i выдатныя розумы. Такiя напрыклад як Ньютан, Парацэльз, Кант, Пастэр... I ѓ iх былi свае прычыны, каб верыць. Мы ж у сваю чаргу супраць iлюзiй! - Маладая жанчына стукнула босай, моцнай нагой па апалай галiнцы, зламала яе i працягнула. - Мы прыхiльнiкi навуковага атэiзму i лiчым, што кожны чалавек, каваль свайго шчасця! I што не трэба верыць, што прыйдзе добры дзядзька Iсус i ѓсiх пабудуе, вырашыць усе нашыя праблемы! На гэтай планеце патрэбнае навуковае кiраванне i экспансiя ѓ космас! А не аддавацца ѓсякага роду надзеям на райскiя шаты, цi гарэмы!
  Вiкторыя хiхiкнула i рыкнула:
  - А я б ад мужчынскага гарэма не адмовiлася б!
  Сталенiда строга заѓважыла:
  - Ну, ты рудая i распушчаная... Хто цябе выхоѓваѓ?
  Вiкторыя жартам адказала:
  -Калi тата Карла, а калi наогул нiхто!
  Сталенiда збiла кулаком авадня, i прашыпела:
  - Яно i вiдаць ... Калi Бога няма, то гэта зусiм не значыць, што варта быць вульгарнай i распуснай!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 9.
  Вiкторыя шчыра адказала:
  - Падабаецца! Разумееш падабацца!
  Наташа, хiхiкнуѓшы, заѓважыла:
  - Камунiзм абвясцiѓ раѓнапраѓе двух падлог. А значыць i права жанчыне самой шукаць сабе мужыка. Я, напрыклад, лiчу, што, выбраѓшы ѓпадабанага хлопца цалкам нармальна яго кадрыць! - Дзяѓчына стукнула босай нагой па чарвiвым грыбе i працягнула. - I цалкам нармальна кахаць адразу некалькiх хлопцаѓ. Яны ж розныя i кожны лашчыць цябе па-рознаму, што вельмi нават прыемна!
  Веранiка цiха шапнула:
  - У геене будзеце вы гарэць за такiя прамовы i справы!
  Сталенiда ѓхмыльнулася i заѓважыла:
  - Мараль камунiзму не менш строгая, чым хрысцiянская. I калi ты будзеш так сябе паводзiць, то... Думаю не сустрэнеш ухвалы! Усё ѓ нас не... бардэль!
  Вiкторыя сур'ёзна заѓважыла:
  - А навошта ханжаства разводзiць? Гэтае хрысцiянства накладвала на жанчын розныя абмежаваннi. У тым лiку, такiя як забарона, любiць больш, чым аднаго мужа. - Рудая д'ябла сярдзiта стукнула босай ножкай па шышцы, падкiнула яе вышэй. I працягнула. - А камунiзм абвясцiѓ, што Бога няма! А значыць ужо ѓсё дазволена! I мы жанчына можам быць у пошуку кахання вольнымi птушкамi. Выбiраючы тых мужчын, што дастаѓляюць куды больш задавальненнi. I гэта галоѓнае!
  Сталенiда пагразiла ѓказальным пальцам рудай:
  - Не гэта для камсамолкi галоѓнае! Наогул самае галоѓнае, гэтае служэнне Айчыне i справе Ленiна. А не пошук асалоды для цела! Гэта вам трэба разумець!
  Вiкторыя пакрыѓджана адказала:
  - Я i ѓ баi звер i пасцелi! Так што не трэба да мяне прэтэнзii вывальваць!
  Рудая д'яблыца прашыпела:
  - Я дзяѓчына супер!
  Веранiка нясмела ѓставiла:
  - Мараль камунiзму i хрысцiянства адзiная: хто не працуе, той i не ёсць!
  Вiкторыя паказала веданне Бiблii:
  - А Iсус казаѓ: не клапацiцеся пра хлеб надзённы... Будзьце як птушкi лясныя.
  Сталенiда агрэсiѓна заѓважыла:
  -Камунiзм нарадзiѓся шмат у чым на адмаѓленнi хрысцiянскiх каштоѓнасцяѓ. А асобныя паралелi суцэль магчымыя. Вось i ѓ нацыстаѓ таксама чырвоны, як i ѓ нас сцяг!
  Вiкторыя босай ножкай раздушыла мухамор, пацерла голую, круглую пятку аб мох i дапоѓнiла:
  - У Трэцiм Рэйха вялiкiя падаткi на прыватны капiтал, i высокi працэнт дзяржаѓнай уласнасцi. У iх часткова ёсць сацыялiзм, але прывiлеi для немцаѓ! - Дзяѓчына адкусiла лiсцiк ад бярозы, i хiхiкнуѓшы, дадала. - А ѓвогуле наконт рэлiгii ѓ мяне ёсць вясёлая песенька. Жадаеце, выканаю?
  Сталенiда ахвотна кiѓнула светлай галоѓкай, босай, хупавай ножкай збiла падгнiлую галiнку, i прачырыкала:
  - Праспявай кветку, не саромся!
  I Вiкторыя захоплена заспявала;
  А што Гасподзь меѓ на ѓвазе,
  Ён, жывучы ѓ страшнай далечынi...
  Калi загад аддаѓ да працы,
  Каб мы ѓ сне не знаходзiлiся.
  
  Хоць пышны царскi ѓбор,
  Але чалавека няма скупей....
  Страляе галеча ва ѓпор -
  Наш свет пакут эпапея!
  
  I не вiнаваты ѓ тым Адам -
  Просты савецкi, рускi хлопец...
  Хадзiѓ голы, не хаваючы сорам,
  Як пры царызме пралетар!
  
  Ежы яму даѓ Бог - лiмiт,
  Падножны корм не ведаючы вiдэльцаѓ...
  А хочаш больш будзеш бiт!
  I пiць далонню без бутэлек.
  
  Адам цярпеѓ такi надзел,
  У нейкiм жудасным, сумна раi!
  Але змей на крылах прыляцеѓ,
  Ён зразумеѓ: чалавек пакутуе...
  
  Ёсць спосаб выйсцi з гушчару,
  Пабудаваць горад, даць патомства!
  Каб не блукаць па гаi тэрмiн,
  Трэба часам i вераломства!
  
  Я ключ чароѓны з раю спёр,
  Каб Эдэм руцiн пакiнуць...
  Там дзеву здабудзеш мары,
  Хоць можаш у пекла згiнуць!
  
  Ды рызыка вядома хлопчык ёсць,
  Планета гэтая не падарунак...
  Але ты даведаешся сумленне, гонар,
  I здабудзеш, сваю ведай пару!
  
  Адам гэты ключык атрымаѓ -
  Адкрыѓ браму i выйшаѓ з раю.
  Патрацiѓ шмат грэшнiк сiл,
  Па камянях вялiкiх гор ступаючы...
  
  Вось бачыць зноѓ вароты -
  I зноѓ крылаты змей з'явiѓся...
  Сказаѓ: я добры сатана -
  Завала тут сама сабой адкрылася...
  
  Адам увайшоѓ i бачыць ён -
  Такi размаляваны цуд...
  Голая панна за грудам,
  Трэцяць з фарфору золата страва.
  
  Але да чаго ж добрая,
  Адам-хлапчук не стрымаѓся!
  I пацалунак у яе вусны,
  Пасладзей мёда апынуѓся!
  
  
  Яна адказала яму -
  Целы ѓ экстазе бурным злiлiся...
  Не, не клянiце сатану -
  У граху хлопцы з'явiлiся!
  
  Бог выгнаѓ iх з раю, але...
  Планета стала iм жытлом.
  Хоць сонца ѓ людзей адно,
  Затое патомства сталi тысячы!
  
  Так было вельмi цяжка -
  Патопы, засухi i зiмы.
  Але розум магутнае вясло,
  Стаѓ чалавек тварэннем моцным!
  
  Як анёл можа ён лятаць,
  Як дэман гор рэльеф разбурыць!
  Стварыць дарогу, там, дзе грэбка -
  Дасягнуць любую кропку сушы.
  
  А трэба космасу прастора
  Мы гэтак жа заваяваць здолеем.
  Дык вось наш грэх не прысуд,
  Не, не нясi поп ахiнею!
  
  Не будзь граху - прагрэсу няма,
  Рух думкi спараджаюць!
  На пропаведзь адзiн адказ:
  Не трэба нам чужога раю!
  Дзяѓчаты дружна запляскалi. Трэба адзначыць, што галасок у Вiкторыi моцны, паѓнагучны, вельмi прыемны. I ваяѓнiцы былi захопленыя гэтай паэмай непадробна.
  Сталенiда з усмешкай прапанавала:
  - Калi будзе час, ты выканаеш гэтую песню на стадыёне!
  Вiкторыя згодна кiѓнула, i прапанавала:
  - А заадно i прэмiю зацвердзiм!
  Рудая дзяѓчына хiхiкнула i, хацела было прайсцiся на руках. Але ёй занадта ѓжо шмат навешана зброi.
  Дзяѓчаты iшлi ѓжо дастаткова доѓга i стамiлiся. Прыселi паабедаць. Ускрылi трафейныя кансервы i тушонку. Энергiчна зарабiлi скiвiцамi. Ваяѓнiцы ѓсё маладыя, здаровыя, мускулiстыя.
  Наташа заѓважыла з усмешкай:
  - Сярод забiтых намi амаль усе замежнiкi. Немцы кiдаюць супраць нас iншаземную раць!
  Вiкторыя не да месца праспявала:
  - I злева наша раць, i справа наша раць... Добра з перапою нам ваяваць!
  Сталенiда строга паглядзела на рудую i адзначыла:
  - Гуллiвая ты дзеѓка ... Трэба цябе ажанiць!
  Вiкторыя адмоѓна матнула галавой:
  - А навошта муж? Лепш мець тузiн палюбоѓнiкаѓ!
  Наташа засмяялася i адзначыла:
  - З адным мужчынам доѓга мець зносiны нецiкава - надакучае! Лепш, калi ѓ цябе розныя хлопчыкi!
  Аксана прапанавала:
  - Можа, наступным разам возьмем немца ѓ палон... I добра над iм паздзекаемся!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ну вы дзяѓчынкi вынаходлiвыя ... А мовы нам захапiць бы не перашкодзiла б!
  Наташа, люта выскалiѓшыся, выдала:
  - Мужыкi, мужыкi... Вельмi, вельмi вы дурныя нашы мужыкi! Мужыкi! Мужыкi! Будуць дзеѓкамi збiтыя нашы мужыкi!
  Дзяѓчаты разрагаталiся... Выпiлi крыху з бiклажаѓ разведзенага спiрту. Пара прыгажунь нават захрапла.
  Але Сталенiда рыкнула:
  - Пад'ём! Хто спiць таго заб'ем!
  Дзяѓчаты падскоквалi i выцягнулiся ѓ стрункi. Яны бразгалi зброяй, i зiхацелi зубкамi. Цудоѓныя прыгажунi. I падмiргваюць сваiмi сапфiравымi вочкамi. Хочацца iм хоць крыху, ды пакуралесiць. Сесцi на каня.
  А так зноѓ маршыруй i тупай сваiмi босымi ножкамi. Хоць дзяѓчынкi i выглядаюць вельмi прывабнымi. У iх столькi прыгажосцi. I мускулiстыя, моцныя целы дзяѓчынак.
  Наташа, крочачы, заѓважыла:
  - Пакуль мы не вырашым праблему гiтлераѓскiх танкаѓ, нам супраць фюрэрскiх салдат рабiць няма чаго!
  Вiкторыя ѓдакладнiла:
  - Ты хацела сказаць не салдат, а машын! I наогул, супраць крышана няма прыём, калi няма iншага крышана!
  I рыжая чартоѓка дзюбанула босай ножкай па даѓно згнiлым пнi. Падняла хмару хламу, i пылу.
  Веранiка пакорлiва прабуркавала:
  - На ѓсё воля Божая!
  Сталенiда злосна вымавiла, стукнуѓшы голай пяткай аб камень:
  - Не! На ѓсё будзе нашая бальшавiцкая воля!
  I яе вочкi лiтаральна заiскрылi, ад гневу!
  Вiкторыя жорстка заѓважыла:
  - Гiтлераѓцы без лiшнiх цырымонiй знiшчаюць габрэяѓ. А чаму Бог за свой народ не заступiѓся?
  Веранiка адказала млява:
  - Грахi...
  Вiкторыя праспявала, тупаючы босымi ножкамi:
  - Ох грахi, грахi... Не грашы каза! Не грашы каза! Будзе бiць лаза! Будзе бiць лаза белагрывую!
  I рудая прыгажуня злавiла матылька босымi пальцамi, i падняла нагу, паказаѓшы сяброѓкам.
  - Вось якiя цуды бываюць у нашых лясах!
  Веранiка дасцiпна адказала з усмешкай:
  - Вось бачыш якая прыгажосць... А ты кажаш, што гэта не Божае стварэнне!
  Вiкторыя раѓнула:
  -Рэлiгiя гэта опiум для народа! А матылёк прыгожы, каб лепш маскiравацца пад кветкi!
  Сталенiда сярдзiта заѓважыла:
  - Можа, хопiць аб рэлiгii? Лепш няхай Вера раскажа, як яна будзе сябе паводзiць, калi яе адправiць у разведку?
  Веранiка пацiснула плячыма i адказала:
  - Я буду паводзiць сябе сцiпла!
  Наташа хацела, нешта сказаць, але над дзяѓчына зашумела. Праляцелi рэактыѓныя штурмавiкi. Шмат сталёвых i вельмi драпежных на выгляд сцярвятнiкаѓ. Яны гулi i пускалi бруi пары. Гармат шмат, i вельмi агрэсiѓна немцы пуляют.
  Сталенiда загадала:
  - Маскiравацца!
  Ваяѓнiцы Гердзе, якая заснула прама ѓ танку снiлася, тое, што было, у такiм здавалася далёкiм сорак першым годзе...
  Палкоѓнiк СС Дэс здзеклiва вымавiѓ:
  - Ну што хлапчук... Хочаш аблегчыць сваю долю раскажы нам, дзе схаваны скарбы шэйха. Мы ѓ даѓгу не застанемся, шляхетным шэйхам сам зробiшся.
  Алi сутаргава тузаѓся. На голых пятках шмат нервовых канчаткаѓ, а агонь - гэта жорсткая боль. У паветры ѓсё мацней i мацней адчувальны пах смаленага. Хлопчык усё мацней хрыпеѓ, па яго шчоках сцякаѓ пот i слёзы:
  - Я не ведаю... Не ведаю...
  Дэс пстрыкнуѓ пальцамi ѓ паветры:
  - Не хлусi, я хлусня наскрозь бачу! Тым больш што ты сам сказаѓ, што не скажаш. Мы цябе замучаем да смерцi i...
  Алi ѓцягваѓ i выцягваѓ свой худы, але з даволi рэльефным прэсам жывот. Ён стараѓся стрымаць крыкi, што не паказаць, што яму балюча, але здрадлiвае цела не хацела цярпець. Слёзы з вачэй цяклi мiжвольна, i арабскаму хлапчуку было сорамна, што ён плача як дзяѓчынка. Але, нажаль, спынiць слёзы i стагненне не ѓ яго сiлах, хоць з сутаргава пракушанай губы сцякае струменьчык крывi. Дэс тым часам каб узмацнiць болевыя адчуваннi; узяѓ з распаленымi канцамi абцугi i ѓзяѓся за худое рабро хлапчука. Асцярожна сцiснуѓ сваiмi моцнымi лапамi, i пачаѓ выкручваць. Алi застагнаѓ значна гучней, боль была невыноснай, з горла вырывалася:
  - Не трэба! Калi ласка, не трэба!
  Дэс неяк крыва, па-азiяцку ѓсмiхнуѓся i спытаѓ:
  - Скажаш? Цяпер скажаш.
  Хлопчыкi пакiвала галавой, i прастагнаѓ, плюнуѓ крывёю:
  - Не! Не скажу!
  Дэс раптам зноѓ загаварыѓ ласкава i лiслiва:
  - Ну, навошта табе такому маладому памiраць? Дзеля чаго? Паглядзi, якое цудоѓнае жыццё, як прыемна дыхаць свежым паветрам i любiць дзяѓчат. А твой знявечаны труп будзе валяцца на памыйнiцы i косткi расцягнуць шакалы.
  - Затое душа трапiць у Джылгу! - выцiснуѓ з сябе Алi.
  Палкоѓнiк драпежна ѓсмiхнуѓся:
  - Не! Мы твой труп завернем у свiныя шкуры i, цябе як апаганенага будзе чакаць пякельная апраметная!
  Тут хлапчукi па-сапраѓднаму зароѓ:
  - Не трэба! Калi ласка, не трэба!
  Дэс жахлiва рыкнуѓ:
  - Кажы...
  Алi са стогнам адказаѓ:
  - Гэта так проста не растлумачыш. Я павiнен вам сам паказаць, гэтае месца.
  Палкоѓнiк зморшчыѓ свой шырокi, але зусiм невысокi лоб. Магчыма, хлапчук хоча толькi выйграць час i паспрабаваць бегчы. У гэтым выпадку iх толькi адцягне ад iншых, няхай нават не гэтак прыбытковых спраѓ. Але з iншага боку... Дэс зароѓ:
  - Добра! Знiмiце яго з дыбкi, але нагу скуйце ланцугом, а таксама калодку на шыю, каб не збег! Праверым гэтага шчанюка на вашывасьць!
  Калi хлапчук вызвалiлi ад прэнга, ён зноѓ застагнаѓ. Няѓпэѓнена ѓстаѓ на ногi, i войкнуѓ, скура ступнi апынулася спаленай. Тым не менш, Алi пастараѓся трымацца прама, i нават выцiснуѓ усмешку пакутнiка. Палкоѓнiк раптам мiмаволi адчуѓ да юнага араба павага: трымаецца, жадае паказаць, што ён мужчына. Што ж можа пасля таго як скарбы апынуцца ѓ яго ѓ руках завербаваць хлапчука? Бо яму ѓсё роѓна не будзе шляхi назад да сваiх. Сваякi шыйка не прабачаць слузе выдадзеных скарбаѓ, а абаранiць пацана ад помсты, зможа толькi амаль усемагутнае СС.
  Нягледзячы на яѓную няздольнасць палоннага бегчы, да босай, напалову спаленай нагi хлапчукi прыкавалi ланцуг з ядром, а яшчэ галаву i рукi замацавалi ѓ калодцы. Пасля чаго, палкоѓнiк, вырашыѓшы ѓзяць з сабой толькi пара эсэсаѓцаѓ-адмарозкаѓ, зрэшты, цудоѓна якiя валодаюць зброяй, i арабаѓ-насiльшчыкаѓ, на той выпадак калi скарбаѓ будзе шмат. Потым iх, вядома ж, пазбавяцца, але пакуль паабяцаюць залатыя горы...
  Ну, а дзяѓчаты тым часам завяршылi да моманту, калi зусiм сцямнела чарговы, свой марш кiдок. Шарлота падбадзёрыла Герду:
  - У вучэннi цяжка лёгка ѓ баi!
  Герда парыравала:
  - У вучэннi цяжка жыць - у баi лёгка памiраць!
  Скончыѓшы прабежку ѓ канец, зняможаныя дзяѓчаты яшчэ крыху падцiскаць, затым памылiся i ляглi спаць. Што ж, колькi можна сябе выкручваць да бязмежжа! Гердзе, снiлася вельмi драматычная кампазiцыя...
  Спачатку дзяѓчына ѓбачыла супернiка, у сваёй мары яна як бы зараз аглядала велiзарную прастору.
  Армiя выступiла з горада. Войскi сталi прамавугольнiкам, якi па меры руху ѓсё больш паходзiѓ на пацука. Як звычайна бывае ѓ такiх жывёл самая агiдная морда! Наперадзе мелагазаѓры, i пяцёрка тыраназаѓра, за iмi кавалерыя, вярблюды, з бранiраванымi рыцарамi, коннiца з байцамi лягчэй.
  Далей пяхота, лёгкая, у скураных панцырах, кiдальнiкi дроцiкаѓ, i цяжкая ѓ бронзавых даспехах. Былi таксама на самыя шматлiкiя лучнiкi. Лукi розныя, маленькiя чорныя, i вялiкiя пафарбаваныя ѓ жоѓты колер. Частка воiнаѓ узброена дзiдамi i выбудавала падабенства фалангi. У цэлым даволi буйное па мерках сярэднявечча войска. Дыназаѓры рыкаюць i выклiкаюць страх. У руху гэта нагадвае сель, няѓмольны, можа толькi не такi iмклiвы. Гудуць трубы, б'юць барабаны. Ззаду конi i валы цягнуць катапульты i балiсты. Апошнiя, праѓда не вельмi прыстасаваны да палявой бiтвы. За гарадской сцяной дым паднiмаецца ѓ неба, працуюць кузнi, куюць кайданы для нявольнiкаѓ. У самым хвасце войскi каты ѓ чорных мантыях, гатовыя падвергнуць жорсткiм катаванням мяцежнiкаѓ. Ужо распалiлi абцугi, нагрэлi свердзелы.
  А што наперадзе перад iмi: напаѓголыя як патрапiла ѓзброеныя рабы, сярод якiх мноства хударлявых падлеткаѓ, з вострымi лапаткамi i чорнымi пяткамi, збiтых аб камянi. Ну што за войска курам на смех. Герда сама паѓнагая i басанож, але анi не бянтэжыцца:
  - Смерць адноснае паняцце па часе, жыццё абсалютнае па значэннi!
  Але як нi дзiѓна падлеткi i iншыя рабы, сустрэѓшы буйную армiю, не сталi разбягацца. Наадварот, у дыназаѓраѓ паляцелi дроцiкi i камянi. У першую чаргу iмкнулiся выбiць вершнiкаѓ, якiя сядзелi на монстрах.
  А вось яшчэ напарнiца Шарлота, судзячы па алмазным канi шляхетная асоба. Яна ж бачыла як наблiжаюцца войскi, больш шматлiкiя чым разумная ваяѓнiца чакала, але не адчувала панiчных пачуццяѓ.
  - А яны самаѓпэѓненыя! Разлiчваюць, што будуць нас катаваць. Што ты на гэта скажаш Сакалiны Дзюбу.
  - Сюрпрыз гатовы! Як не прымiтыѓныя дыназаѓры, але iх больш за дзве сотнi, звярнуѓшыся ва ѓцёкi, сумнуць усёю войска! - усмiхнуѓся размаляваны як iндзеец, з чырвоным i жоѓтым пер'ем юнак.
  Герцаг Дэ Элерон у суправаджэннi некалькiх палкоѓнiкаѓ, увесь у золаце i каштоѓнасцях, скакаѓ у сярэдзiне кавалерыi:
  - Ну, вось яшчэ крыху i працiѓнiк будзе скамячыць, што было тое непазбежна. Вось каралева, яе згвалцiць сто воiнаѓ, а потым калi будзе жывая, я з ёй такое зраблю!
  Ну, тут фантазiя адмовiла напышлiваму герцагу. Што ён будзе рабiць з каралевай, хацелася больш жорстка, так што б нашчадкi i праз стагоддзi ѓздрыгвалi, а iдэй не хапала.
  Дыназаѓры ѓжо дамчалiся да рабоѓ, якiя хутка ѓцякалi. Хапалi найменш спрытных. Пара занадта смелых хлапчукоѓ ускочыла на iх, узлезла на пашчу, сунула дзiду ѓ зубы. Але, не ѓтрымаѓшыся на панцыры, зляцелi i былi жорстка растаптаны.
  Сакалiны дзюбу звонка свiснуѓ, а затым сцямiѓшы што не зразумелi, аглушальна прароѓ:
  - Усё зараз пара!
  Пачуѓся шум i на дыназаѓраѓ паляцелi бурбалкi. Яны былi на выгляд вельмi вялiкiя, маляѓнiчыя, люстраныя, але, трапляючы ѓ морды дыназаѓраѓ успыхвалi пякучым полымем.
  Прыстасаванне прыдуманае Сакалiнай дзюбай i Беласнежкай-тэрмiнатарам было вельмi простае. Звычайныя толькi вялiкiя пускальнiкi мыльных бурбалак, накшталт тых якiмi песцяцца дзецi. Толькi замест мыльнага раствора простая, але эфектыѓная выбухная сумесь. Самi шары надзiмаѓ лёгкi ветрык, якi прайгралi з дапамогай загаворы. У адрозненне ад штучнага ѓрагану ён не патрабаваѓ занадта вялiкiх выдаткаѓ энергii. Так што дзiцячая зброя аказалася вельмi эфектыѓнай супраць якiя нясуцца наперадзе монстраѓ. Выглядала эфектна, якiя пералiваюцца ѓсiмi колерамi вясёлкi бурбалкi пападаюць у ашчэраныя пысы. Уздзеянне нiбы ад напалмавай бомбы, галоѓнае тое, што змешчаны ѓсярэдзiне газ ятрыць насаглотку стварэнняѓ, выклiкаючы панiчнае пачуццё страху. Ды i полымя па-асаблiваму пякучае, выдзiраючы жывёльную душу. Ахопленыя агнём монстры звярнулiся ѓ павальныя ѓцёкi. Настолькi ѓсё гэта было жахлiвым i незвычайным.
  Шарлота пратрубiла ѓ горан, узмоцнены рэзананснымi плацiнамi:
  - Загад наступ!
  Кавалерыя паѓстанцаѓ, якая ѓжо стала шматлiкай, кiнулася пераследваць дрыготкую армiю. У бой таксама ѓступiлi лучнiкi. Здавалася, сцiскаюцца няѓмольныя абцугi, рыхтуючыся раздушыць з хрустам падабенства пацука вытканай з салдацкiх шэрагаѓ.
  Наперадзе як заѓсёды, звыкла рассякаючы паветра, iмчалася Шарлота. Яна начапiла на сябе тонкую, але вельмi трывалую кальчугу гномаѓ працы. Зрэшты, абрысы яе панадлiвага цела, анi не хавалiся, наадварот была бачная кожная рысачка: ад грудзей, да сцёгнаѓ. Карона пры гэтым зiхацела куды ярчэй, чым на гэта здольныя сапраѓдныя дыяменты.
  - Сарын на кiчку! - крыкнула дзяѓчына, пераймаючы Стеньке Разiну. Ёй успомнiѓся адзiн раман з разраду бульварнай, амаль забароненай у Трэцiм Рэйху фантастыкi, дзе легендарны атаман ваяваѓ з армадай зоркалётаѓ. Гэта была сiла i разам з тым рыцарства. Ды i сюжэт вельмi цiкавы, у якiм не абышлося без прынцэс, i пякельнага дэмана Скелентара, якi паланiѓ галоѓную крынiцу сусветнай энергii...
  Тут ужо Герда падумала, а як бы яна сама павяла сябе на месцы правадыра паѓстанцаѓ. Асаблiва апынуѓшыся ѓ палоне i пад катаваннем. Захавала б у гэтым выпадку мужнасць, гонар, не завагалася ѓ руках катаѓ. Бо атаман адпускаѓ яхiдныя жарты на дыбе, дэманструючы не згiнаецца волю i казацкае пачуццё гумару.
  - Я веру, што не завагаюся! - Сказала сама сабе дзяѓчына.
  Дыназаѓры абрынулiся на ѓласную кавалерыю. Яны разрывалi на часткi, тапталi, перакульвалi вярблюдаѓ, коней i iншых байцоѓ. Панiка ахапiла i кавалерыю, перакiдваючыся на пяхоту. Уявiце, што ѓяѓляе сабой раз'юшаны дыназаѓр. Туша вагой некалькi сланоѓ, метровымi зубамi, i кiпцюрастымi лапамi рэзае ѓсiх запар. Армiя амаль адразу ператварылася перапалоханы натоѓп, якi рвуць на часткi рабы i салдаты, якiя перайшлi на бок законнай каралевы.
  Шарлота асабiста кiравала рубкай i пераследам. Некалькi вершнiкаѓ наляцелi на яе i былi тут жа прыкончаны. Герцаг Элерон з адборным атрадам гвардзейцаѓ паспрабаваѓ спынiць бушуючую плынь. На яго i абрынулася Шарлота. Адначасова круцячы абодвума мячамi, ваяѓнiца няспынна секла гвардзейцаѓ, не пакiдаючы шанцаѓ.
  Перагружаны латамi гоблiн на вярблюдзе паспрабаваѓ аказаць ёй супрацiѓ.
  Шарлота драпежна выскаляючыся, заѓважыла:
  - I ты думаеш, што рост паб'е майстэрства?
  - Слон топча мураша! - прарычэѓ касматы велiкан.
  - I пасуе перад мышшу! У вялiкiх людзей вялiкiя i прамашкi! - Пасля некалькiх iмклiвых удараѓ, дзяѓчына знайшла шчылiну ѓ забрале i ѓразiла супернiка.
  - Нядоѓга музыка грала! Я ѓразiла скрозь забрала! А зло слугу ѓ сваё пекла забрала! - ваяѓнiца паказала мову.
  Жарт спадабаѓся Шарлоце, асаблiва рыфма i каламбур. А раз дык i рубка пайшла весялей. Беласнежка-тэрмiнатар скiдала з паветра чыгуны з запальнай сумессю ѓзмацняючы панiку.
  - Толi яшчэ будзе! Ой-ой-ой! - Сказала фея-ваяѓнiца.
  Шарлота прарвалася да герцага Элерону. Таго атачала ахова: чатыры гоблiны на васьмiногiх вярблюдах здольных адносна лёгка несцi масу монстраѓ.
  Герцаг аддаваѓ распараджэнне генералу Чычыху.
  - Пастарайся сабраць кулак частку не самых каштоѓных войскаѓ, каб затрымаць мяцежнiкаѓ, а сам адыходзь хутчэй да брамы.
  - Значыць, нам давядзецца замкнуцца ѓ горадзе? - з яѓнай прыкрасцю спытаѓ генерал.
  - Хутчэй за ѓсё, так! Не твая справа! - агрызнуѓся герцаг.
  - Шкада было перад кiм! Нейкiя абарванцы нас адцiскаюць! - Генерал выпусцiѓ з-за рота струменьчык аранжавага полымя.
  - Нажаль, а гэта яшчэ што такое! - Раптам спалохана вякнуѓ герцаг.
  Шарлота ѓ дзiкiм скачку ссекла гоблiна i яшчэ дваiх салдат. На яе кiнулiся тры грамiлы.
  Элерон закрычаѓ:
  - Забiце суку!
  Страла, выпушчаная Гердай (яна таксама адчайна бiлiся i старалася не адставаць ад сяброѓкi), звалiла адно з тых, хто нападаѓ. Iншага монстра прыкончыла Святлана.
  - Прабач прыгажун, я была першай, таму што чалавек.
  Ацалелы гоблiн прасiпеѓ:
  - Людзi - гэта паразiты! Будуць гоблiнамi бiтыя!
  Дзяѓчына ѓ адказ урэзала нагой пад каленку, i ѓсадзiѓ галавой у азвярэлую фiзiяномiю.
  - Як на рахунак зламанага носа.
  Ад страшнага ѓдару прыгажунi галава пачвары хiснулася, i монстар звалiѓся з вярблюда. Шарлота ѓмела бiць, так што яе ѓдары паралiзавалi буйных жывёл памерамi са сланоѓ. Для гэтага трэба выбiраць патрэбную кропку, i бiць код вострым кутом, калi храсткi носа ѓваходзяць лабавую дзель мозгу.
  - Я вам забiваю iсцiну ѓ галовы! - крыкнула дзяѓчына.
  Герцаг Элерон паспрабаваѓ стрэлiць у дзяѓчыну з атручанага кiнжала з спружынай.
  Шарлота ѓлавiла палёт ляза i збiла мячом. Метал, дакрануѓшыся да металу, адляцеѓ. Дзяѓчына саскочыла з сядла, пераляцела i абрынула клiнок на шлем.
  - Вось атрымай капiталiст!
  Ад страсення шлем разляцеѓся, разам з галавой. Тое, што засталося ад князя, зляцела з каня. Шарлота высунула язычок, ён быѓ доѓгi ружовенькi i паказала яго ѓсiм.
  - Тое, што вы так мучыце, можа быць, атрымаеце.
  Гiбель князя надламала баявы дух войска. Салдаты альбо беглi, альбо натоѓпамi здавалiся ѓ палон. Узрушэнне было занадта вялiка. Толькi наймiты i шляхта спрабавалi арганiзаваць падабенства супрацiву. Але такiя ачагi хутка згасалi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 10.
  Шарлота падбадзёрвала войскi, нават амаль бяззбройныя падлеткi, смела кiдалiся i iх, мабыць, нават даводзiлася стрымлiваць. Дзяѓчына звалiла некалькi дзясяткаѓ байцоѓ, але далей забiваць не было каго.
  Зачынiць вароты не паспелi, акрамя таго, частка гараджан узбунтавалася, пачалася звалка.
  Барон дэ Казярог, даведаѓшыся пра бунт у горадзе, паднятым рабамi, запатрабаваѓ:
  - Усiх нявольнiкаѓ пакараць смерцю, увесцi масавыя расстрэлы.
  Беласнежка-тэрмiнатар, зрэшты, апынулася спрытней, разагнаѓшы агнiстым струменем варту, усталявала штандар каралевы прама на вежы.
  - А што вы хацелi, каб мы лiберальнiчалi. А можа, нават здалiся.
  Паѓстанцы гараджане, мноства нявольнiкаѓ прарывалiся да палаца губернатара. У вароты ѓварвалася Шарлота, яна бiла i разбурала ѓсiх запар.
  Герда атрымлiвалi пару драпiн, але толькi раззлавалася ад гэтага, вось яго меч, звалiѓ троля-капрала, затым яна iмклiва ѓскараскалася наверх.
  Ваяѓнiца, скокнуѓшы нагой, пасадзiла ѓ грудзi гоблiна, той паляцеѓ са сцяны, наткнуѓшыся на укапаныя ѓ камянi дзiды.
  - Цiкава, якi ты на смак тоѓсты!
  Яе мячы зноѓ знайшлi багатую ежу, сутыкнуѓшыся з гвардзейцамi. Але большая частка гарнiзона не аказвала супрацiвы. Толькi палац з адборнымi часткамi, большай часткай наёмнымi ваярамi апынуѓся арэшкам цвярдзей. Сам Сакалiны кiпцюр атакаваѓ прычыненне. Шарлота тым часам лiтаральна ѓзляцела вышэй, сустрэѓшыся з Казярогам тварам да твару. Вакол барона засталося ѓсяго дзясятак чалавек, справа для ваяѓнiцы дзвюх-трох секунд. Потым ён сутыкнулася з вяльможай.
  Бою, па сутнасцi, не было, ваяѓнiца кранула пальцам пляча барона i паралiзавала яго.
  - Можаш разлiчваць на лiтасць каралевы. Зрэшты, народны суд жалю не ведае!
  На яе скокнуѓ тып, падобны на фаѓна.
  - Што жывёлу хочаш атрымаць па мазгах? - вылаялася ваяѓнiца.
  Хоць ён рухаѓся хутчэй звычайнага чалавека, Шарлота парыравала выпад, i ѓдарам у адказ знесла выродлiвую галаву:
  - I тут фаѓн. Увесь сусвет поѓны гэтых стварэнняѓ. Цi можа быць iншая разнавiднасць гоблiна.
  Ваяѓнiца рушыла да палаца, але не паспела, паѓстанцы i гараджане расправiлiся з гарнiзонам раней, чым прыбыла гэтая дзiва.
  Герда паспела прыкончыць яшчэ толькi дваiх падонкаѓ. Крутавалася вакол сваёй восi, па-фiласофску вымавiѓшы:
  - Нельга перамагчы ѓсiх, не перамогшы сябе - нельга перамагчы сябе, не павучыѓшыся ва ѓсiх!
  Губернатара паспелi закалоць, перш чым ваяѓнiца ѓмяшалася. Зрэшты, гэта пазбаѓляла ад марокi суда, а саноѓнiк, падобна, быѓ ладнай сволаччу, калi над iм расправiлiся самi гараджане. Тоѓстае цела пасеклi ѓ капусту, не пакiнуѓшы цэлай канечнасцi.
  Дзяѓчына паѓшчувала залiшне заѓзятых бунтароѓ.
  - Запомнiце, галоѓнае гэтае ѓменне жыць па справядлiвых законах. Надышоѓ час наводзiць народны парадак.
  У горадзе хутка прыбiралi трупы, iх было няшмат i мелi вулiцы, падстрыгалi дрэвы. Выбiралiся мясцовыя органы ѓлады, у тым лiку з лiку былых рабоѓ. Зрэшты, нявольнiкi складалi большасць насельнiцтва, у iх запiсвалi ѓсiх запар, у першую чаргу з лiку беднаты.
  Ленастала першая прывяла народ да прысягi. Юная каралева стала цямней, бледнасць ад зняволення знiкла, плечы i сцёгны пашырылiся, чыста вымытыя валасы зiхацелi жамчужнай беласцю. Яна была вельмi прыгожая i жаноцкая, не пазбаѓленая пры гэтым добрай сiлы. Жрацы з запалам прыводзiлi народ да прысягi. Але было вiдаць, што служыцелi чорнага культу не задаволены: ужо вельмi праведная каралева, забаранiла чалавечыя ахвяры, знiзiла царкоѓны падатак. Вось i зараз на кале тырчаць людзi, асаблiва часта прыносяць у ахвяру нявiнных немаѓлят, у першую чаргу хлопчыкаѓ. Мужчына i ѓ пекле павiнен быць наперадзе.
  З нагоды прысягi чорных жрэц прапанаваѓ:
  - Давайце прырэжам тузiн хлопчыкаѓ, i шэсць дзяѓчынак!
  Ленастала груба кiнула:
  - Не лепш цябе! На вогнiшча садыста!
  Жраца падхапiлi i панеслi да загадзя звязаных дроваѓ i сукоѓ. Герда тым часам выцерла свой клiнок i ѓстала побач з Шарлатай, са здзiѓленнем спытаѓшы:
  - Дзiѓна, а навошта задумана гэтае паѓстанне.
  Ёй напарнiца з ухмылкай адказала:
  - Каб вярнуць законны пасад каралеве. Ленастала законная спадчыннiца, а на троне сядзiць узурпатар.
  Герда ѓсё ж сумнявалася:
  - Адна не часта бывае, каб законныя спадчыннiкi прастола, звярталiся па дапамогу да чэрнi.
  Шарлота цалкам лагiчна вымавiла:
  - Сяброѓства з чэрнню не прынiжае, калi вядзе да вяршыняѓ улады! Ну, а ѓ дадзеным выпадку, гэта можа быць апошнi шанец каралевы.
  Герда вастрыём мяча, пачухала сабе босую, дзявоцкую пятку. Шарлота была ва ѓпрыгожаных жэмчугам сандалях. Яна раптам злавiла за руку гарэзлiвага хлапчука. Пацан падобна хацеѓ выцягнуць з-за пояса ваяѓнiцы кашаль. Моцная Шарлота падняла хлопца на выцягнутую руку. Зрэшты, дзiцяцi было на выгляд гадоѓ дзесяць, анi не больш i ён зароѓ:
  - Ой, цётачкi не трэба! Я больш так...
  Герда жорстка перабiла:
  - Сама ведаю - не буду! Хопiць, зрэшты, зладзюжку ѓсёткi трэба пакараць, iнакш ён абвыкне да безадказнасцi! Што ты раiш Шарлота?
  Ваяѓнiца скрывiла тварык:
  - Думаю, лупцоѓкi будзе дастаткова! Не калечыць жа дзiця адсяканнем рукi.
  Герда пагадзiлася:
  - Вось так здамо варце i, няхай яго выпору!
  Маленькi свавольнiк раптам стаѓ слёзна прасiцца:
  - Не трэба, лепш вазьмi мяне да сябе збраяносцам.
  Шарлота пагардлiва фыркнула:
  - Зладзюжку ѓ збраяносцы... Што я дурнiца! Ды малы ты яшчэ, каб мой арсенал цягаць, проста звалiшся. Так што... - Дзяѓчына крыкнула. - Ёй варта, трэба пакараць зладзюжку...
  Герда раптам захiхiкала:
  - Дык варты няма, яна разбеглася... Прыйдзецца пацана нам весцi да каралевы, каб яна разважыла!
  Шарлота адмоѓна закруцiла галавой:
  - Не трэба адцягваць каралеву на такую дробязь як спроба банальнай крадзяжу. Акрамя таго, Ленастала занадта добрая, яна напэѓна загадае яго адпусцiць. Так што лепей будзе, калi мы яго пакараем на месцы. Думаю проста адшпiльваць яго прутком па пятках...
  Герда тут не пагадзiлася:
  - Не! Яму ѓ гэтым выпадку будзе цяжка хадзiць, ды яшчэ калi разаб'ем да крывi, падхопiць заражэнне. Лепш прасцей як звычайна парюць непаслухмяных дзяцей!
  Шарлота пачухаѓ патылiцу, кiѓнула:
  - Ды будзе так!
  Падчас лупцоѓкi хлапчук пачаѓ гарлапанiць, i Герда заткнула яму рот, каб не было чуваць. Але ѓсё роѓна сабраѓся натоѓп цiкаѓных. Яны падказвалi як лупцоѓку зладзюжку. Пасля яму далi штурхяля ѓ збiты зад, адпусцiѓшы на ѓсе чатыры бакi. Пасля чаго дзяѓчаты пайшлi ѓ блiжэйшую карчму. Але тут жа сутыкнулiся з праблемай, яна аказалася перапоѓненай, з-за таго, што многiя паѓстанцы ѓжо паспелi абзавесцiся грашыма i спяшалiся з спусцiць.
  Герда заѓважыла:
  - Шырокiя глоткi, характэрныя для вузкага кругагляду!
  Шарлота дадала:
  - У каго на першым месцы напаѓненне жывата, на апошнiм ачышчэнне сумлення!
  Дзяѓчаты павярнулi i вырашылi проста прайсцiся па вулiцы. Тут з завулка выскачыла трое гоблiнаѓ з дубiнамi i адзiн насаты троль з кручкаватым мячом. Шарлота спрытна ухiлiѓшыся ад узмаху дуб'я, пасадзiла клiнком пад дых валасатай, брыдка смярдзючай стварэнню. Тая нават не замарудзiла рухi, збiѓшы ваяѓнiцу з ног. Герда спрытным узмахам, ссекла i дубiну i галаву:
  - Папаѓся, якi кусаѓся!
  Шарлота з цяжкасцю вырваѓшы меч, рыкнула:
  - Дакладней сказаць! Страцiѓшы галаву, не набудзеш нiчога акрамя галаѓнога болю!
  Пасля чаго ваяѓнiца секла стварэнне, па корпусе, амаль перасекшы напалову. А Герда хацела абкласцi трэцяга гоблiна, але тут з ёй скрэбцi клiнок троль. Накшталт ён не занадта вялiкi, прыкладна, як сярэднi чалавек, хiба што шчыльней, але хуткi, як ... чорт.
  Герда нават вымавiла фразай з сентыментальнага рамана:
  - Шустры i хуткi, станеш мiнiстрам!
  Троль з'едлiва адказаѓ:
  - З гонарам i шпагай, станеш валацугам! А ты ж i скачаш басаногая дзяѓчынка, як зайчык i скончыш у пасткi.
  Герда зноѓ выпалiла:
  - Калi не здолееш пазбавiцца ад заечага сэрца, будзеш выць па ваѓчыным, ад сабачага жыцця!
  Гоблiн паспрабаваѓ скарыстацца тым, што ваяѓнiца з працай адбiвала выпады троля, i паспрабаваѓ падысцi з боку. Але Шарлота была напагатове. Хуткая як самка гепарда, яна лiтаральна пакрамсала брыдкае, смярдзючае стварэнне. Пасля чаго ваяѓнiца падмiргнула Гердзе:
  - Вось зараз усё па-чэснаму!
  Троль хiхiкнуѓ, выразiѓшыся:
  - Чаму высакароднасць так рэдка сустракаецца ѓ людзей, таму што ѓ iх няма подласцi - выратавальнага круга ѓ вiры эвалюцыi!
  Герда спрытна парыравала:
  - Подласць хоць i выратавальны круг у барацьбе за выжыванне, але згрызены чарвякамi народжанага ёю недаверу!
  Троль у адказ, атакаваѓ яшчэ злей:
  - Красамоѓе звычайна расквiтае калi, калi марнее магчымасць фiзiчнай абароны!
  Герда ѓ адказ паспрабавала, сама падлавiць супернiка на сустрэчным руху, але спараджэнне цемры атакавала вельмi разнастайна. Акрамя таго нават складалася ѓражанне, што яно знарок гуляе з дзяѓчынкай, нават пару разоѓ здзеклiва драпнуѓшы ваяѓнiцу па носе. Дзяѓчына раз'юшылася, i тут жа вельмi жорстка атрымала ѓкол у грудзi ѓ вынiку, чаго палiлася дах. Герда паспрабавала пераскочыць троля, але той злёгку расьсек ёй смуглую ад загару скуру на жываце. А на спробу ѓдарыць нагой у пахвiну, балюча садануѓ мячом па босых пальчыках.
  - Калi хочаш жыць займiся са мной любоѓю! - Прабурчаѓ вырадак. - У цябе ѓсё роѓна няма шанцаѓ!
  Герда агрызнулася:
  - Няма шанцаѓ! А вось гэта мы зараз паглядзiм!
  Цудоѓная басаногая ваяѓнiца-бландынка гучна заспявала:
  Сказаѓ кат: дзён не вiдаць шчаслiвых,
  Ты будзеш усiм гнаны i чужы!
  Але войска байцоѓ вальналюбных,
  Расправiцца з незлiчонай ардой!
  
  Фантом аблiчча смерцi: вечны спадарожнiк-вандроѓнiк,
  Але таксама нам не патрэбен сон-спакой!
  Хто ѓ ляноты той усюды выгнаннiк,
  Як нялёгка абзавесцiся марай!
  
  А што мара - эфiр-каханне,
  Шлях да яе часам бывае iлжывы!
  Поль цяжка, то агiдна не лiхаслоѓ,
  Часам жорсткi пралiк неасцярожны!
  
  Тады i гады схлынуць у iмгненне маладыя,
  I адшумiць бiтву нiбы баль!
  Вось вецер круцiць вiхуры кругавыя,
  Як лiвень горача, люта палiѓ!
  
  Вер, будуць раллi каласiць,
  Хлеба залатыя выгадуюць, спаляць!
  Ну, а з абразоѓ святых мiгатлiвыя твары,
  Аддараць ласкай, за гэтую працу!
  
  Але нiбы вiхура - Серока з пустынi,
  Прыйшла на Зямлю страшная вайна!
  Бягуць дзеткi ножкамi босымi,
  Хаця ѓжо выпаѓ снег - пануе зiма!
  
  Дома ворагi ѓ руiны ператварылi,
  А нехта гора - страцiѓ дзяцей!
  Павеселi на шыю людзей гiры,
  Палiць скокi бессардэчных катаѓ!
  
  Народу скруха не выказаць, так туга,
  Нi прытулку, нi ежы, нi цёплых лож!
  Свiшча як кобра, злая ѓ полi завiруха,
  Дзе, праѓда, высакароднасць - да д'ябла хлусня!
  
  Прыйдзе дзень светлы - слаѓная гадзiна перамогi,
  Арол Айчыны вышэй скал узляцiць!
  Хай будуць подзвiгi салдат апеты,
  У нас ёсць востры меч i моцны шчыт!
  На апошнiм складзе ваяѓнiцы, пачварны троль упаѓ, а ссечаная галава адлятала на добрых дваццаць метраѓ. З яе раптам азваѓся асляпляльны сноп полымя, i на месцы пачварнай башкi засталася толькi жменька попелу.
  Дзяѓчыны пад камандаваннем Сталенiды прынялi яшчэ адзiн бой. Але тут мiнула не так удала. Атрад пацярпеѓ страты.
  Тры дзяѓчыны загiнулi, усе астатнiя з тузiна байцоѓ атрымалi раненнi рознага цяжару, i ледзь здолелi адарвацца. Двух дзяѓчынак прыйшлося нават несцi. Нажаль, гэта вайна. Не заѓсёды атрымоѓваецца ѓсiх разбураць. Тым больш што ѓ калоне аказалiся вельмi жывучыя танкi, дакладней САУ Е-5. Яны быццам бы маленькiя, але вельмi жывучыя. А тут яшчэ i рэактыѓныя штурмавiкi падаспелi.
  А за iмi дыскападобныя верталёты. Паспрабуй супраць падобнай моцы выстаяць. Яшчэ толькi тры ахвяры з дванаццацi - можна сказаць танна абышлiся. Затое фашыстаѓ паклалi больш за дваццаць. Такi вось i выдаѓся бой.
  Ваяѓнiцы сыходзiлi, круцячы, iмкнучыся з апошнiх сiл. Наташа гэтая шкадлiвая дзеѓка заѓважыла:
  - Як шкада дзяѓчынак... Вельмi нават шкада... Але вось чаму б у наш батальён не дадаць хлопцаѓ?
  Сталенiда рыкнула, злосна ѓсунуѓшы босай нагой па хрушчу:
  - У каго што... А ѓ цябе адны толькi самцы ѓ галаве!
  Вiкторыя пакрыѓдзiлася i заѓважыла:
  - У мяне таксама! Як хочацца, каб цябе палашчыѓ хлопец. Адчуць свае грудкi ѓ абдымках...
  Рудая д'ялiца сарвала травiнку, адкусiла яе i прабуркавала:
  - Эх хлопчыкi мае стромкiя ... Як добра, што вы не блакiтныя ... Я тых люблю што трахаць дзяѓчынак ... Бо супермэн мачо з пялёнак!
  Сталенiда крыху памякчэѓшы, усмiхнулася:
  - Так... Так крыху становiцца весялей. А як Наташка ваш сябар?
  Дзяѓчына-бландынка, не зразумеѓшы, перапытала:
  - Якi сябар?
  Маёр упэѓнена адказала:
  - Андрэйка! Ён жа таксама быѓ узнагароджаны Жукавым!
  Наташа цяжка ѓздыхнула i пацiснула плячыма:
  - Гэтага я, на жаль, не ведаю...
  Андрэйка ( А гэта быѓ iх знаёмы хлапчук i пiянер-герой) тым часам быѓ кiнуты ѓ каземат. Параненага хлапчука пакiнулi звязаным, i нават за шыю прыкавалi ланцугом да сцяны. Наколькi фашысты баялiся рускiх дзяцей? У каземаце было сыра, недалёка ад хлопчыка вiсела прыкаваная ланцугамi да сцяны дзяѓчына. Зусiм голая, целы суцэльная рана, сiнякi, пiсугi, рассяканнi, апёкi, дзяѓчыну катавалi. Яна была ѓ непрытомнасцi i толькi цiха стагнала.
  Хлапчук паглядзеѓ на сцены. Турма была старажытнай, пабудаванай яшчэ ѓ царскiя часы, сцены тоѓстыя, акенца маленькае пад самай столлю, забрана кратамi. Андрэйка адчуваѓ сябе не проста палонным, а вязнем старажытнасцi. Як легендарнага народнага бунтара Стеньку Разiна, яго чакалi катаваннi i пакаранне.
  Андрэйка застагнаѓ, цi зможа ён адзiнаццацiгадовы хлапчук, вытрымаць катаваннi? Цi не заплача нiбы дзяѓчынка! Бо пiянеру нi да твару стагнаць i плакаць. Басаногi, падрапаны Андрэйка павярнуѓся, надта ж балела рана, локцi звязаны, трэба так-сяк павярнуцца, каб стала лягчэй, змянiць вугал. Страшэнны боль на iмгненне адступiѓ.
  У камеры страшнае янiшча. Падлогу плямах, застылых крывi. Валяюцца абгрызеныя косткi. Людзей? Нават страшна, вiдаць, гэтую камеру прайшло не мала вязняѓ. Праѓда, Андрэйка падумаѓ, што фашысты параѓнальна нядаѓна захапiлi Гародню. I калi яны паспелi так набедакурыць? Няѓжо гэта больш старыя ахвяры? Напрыклад, НКВД? Хлапчук зморшчыѓся. Атрымлiвалася адкрытая жудасць! Як цяжка ѓ засценку. Няма з кiм перамовiцца, падобна, дзяѓчына ѓ поѓнай прастрацыi. Яе падобна каты катавалi, як герояѓ старажытнасцi. Вось толькi цiкава завошта? Якое зло магла прычынiць юная дзяѓчына фашыстам. Зрэшты, i ён Андрэйка проста хлопчык i стаѓ забiваць, гэтую паскуддзе змагаючыся са злом. Фашысты паставiлi сваю нацыю вышэй за iншыя нацыi i народы. Тым самым яны ѓзаконiлi зло i пакуты! Не, нармальны чалавек павiнен змагацца з падобным бязмежжам. Акрамя таго i самi немцы не вольныя, iх скоѓвае таталiтарны апарат. Ён усяляк душыць найменшую iнiцыятыву i праява чалавечых пачуццяѓ.
  Фашызм паходзiць ад слова звязак. Ён бязлiтасна вяжа людзей, ператвараючы iх у скаваных рабоѓ. Камунiзм у сваю чаргу ѓзвышае чалавека, дае яму новыя сiлы, стымулюе паходню жыцця. Ёсць iстотная рознiца. Камунiзм iнтэрнацыянальны па прыродзе i агульначалавечы. Гiтлерызм узвышае толькi адну нацыю, а не ѓсё чалавецтва ѓ цэлым. У гэтым яго недасканаласць. Але ж людзi маюць агульныя каранi, што даказана бiялагiчна. Тыя ж негры, i белыя маюць цалкам здаровае i пладавiтае патомства. Ён Андрэйка сын рускага i беларусачкi, цалкам жыццяздольны, зусiм не дэбiл, i гатовы бiцца з фашызмам.
  Вядома, Павел аказаѓся мацнейшым i здолеѓ адысцi ад ворагаѓ, перабiѓшы мноства немцаѓ. Ён Андрэйка паступiѓ як размазня, патрапiѓ у палон. Можа варта было пакiнуць сабе апошнi патрон. Хаця мёртвы ён не зможа забiць нiводнага немца! А так ён жывы хоць i церпiць.
  Босенькi Андрэйка пачухаѓ аб сырой камень злёгку падпаленую ступню, Iльза знайшла найбольш балючую кропку, прыпякла цыгарэтай, так што ѓтварыѓся пухiры. Але нiчога, адважнага хлапчука гэта не зламае. Наадварот, боль павiнен стаць стымулам, ад якога ѓзрасце яго мужнасць. I нiколi пiянер не зламаецца. Наогул трыѓмф немцаѓ носiць часовы характар. Яны рана цi позна будуць зрынуты, падобна таму, як зло заѓсёды прайграе дабру. Можна, вядома, запярэчыць, дабро перамагае толькi ѓ казках, але а ѓ жыццi ѓсё складаней. Але ж i казка з'яѓляецца адлюстраваннем рэальнасцi. Бо шмат што было марай, зараз стала рэальнасцю. Андрэйка падумаѓ: можа яму наканавана памерцi? Што ж гэта цалкам магчыма! Але хiба ён баiцца смерцi. Калi пераможа камунiзм, то яго i iншых герояѓ савецкай краiны, уваскрос для новага шчаслiвага i вечнага жыцця. Тады ён будзе жыць у свеце без смутку, мукi, смерцi i зла! Галоѓнае толькi, каб была здабыта канчатковая перамога! Бо толькi ѓ гэтым выпадку ѓсе загiнулыя героi будуць уваскрэшаны!
  I надыдзе царства камунiзму! Свету, дзе самыя патаемныя мары стануць явай. Такому сусвету, дзе чалавеку належыць усё iснае, пра што можна толькi марыць, i нават не заѓсёды разлiчваць на поспех. Вось ён, якi складаны i шматгранны свет. I тады iншыя мiры адкрыюць свае абдымкi чалавеку. Ну што ж! Магчыма, што i бязмежных прасторах, космасу таксама ёсць зло! Яно будзе пераследваць, i раздзiраць якiя жывуць iншапланецян. Але капiталiзм i iм дасць свабоду! Ён разарве путы рабства, i знявагi. Надыдзе час i час свабоды, сваiм прамянiстым святлом зямлю асвецiць! I скiнуць ярмо цемры, цемры народы, i чалавек мiры сусвету заваюе! I будуць унукi ѓспамiнаць не верачы, што жылi ѓ змроку пад жалезнаю пятаю. Насiлi знакi злога звера, а сягоння ѓ веры ходзiм чыстай i святой!
  Андрэйка нават здзiвiѓся, як у яго складана склалiся думкi. Нешта асаблiвае i непаѓторнае ёсць у iх. Як гэта было падчас грамадзянскай вайны, калi галоѓнай прыладай пралетарыяту былi верш, а прозу, мабыць, нават некалькi пагарджалi i грэбавалi. Цяпер жа паэт у палоне, а пёры i лiра, калi вобразна гаварыць у ланцугах. Тым не менш ён не здаецца, i разлiчвае на светлую будучыню. А якiм яму залежыць ад кожнага чалавека. Тут няма такога, каб адзiн усё вырашаѓ i насаджаѓ.
  Андрэйка сказаѓ:
  - Будучыня залежыць, ад нас! Нават у тым выпадку, калi, здаецца, што ад нас нiчога не залежыць!
  Хлапчук пакруцiѓся, ён паспрабаваѓ перацерцi пруты. Занятак гэты нудны i складаны, але некаторыя шанцы на поспех заѓсёды ёсць. Андрэйка, пераадольваючы страшны боль, пачаѓ церцiся аб сцяну. Галоѓнае не ѓскрыкнуць, не паказаць сваёй слабасцi. Ён пiянер, а значыць увасабленне мужнасцi. Трэба дужацца, значыць, будзе дужацца, i абавязкова пераможа! На славу савецкай айчыны.
  Хлопчык упарта цёр, у гэты момант дзяѓчына прыйшла ѓ сябе i прамармытала:
  - На зялёным лужку, скакалi сiнiя зайкi!
  I потым зноѓ сышла ѓ забыццё. Хлапчук прамовiѓ:
  - Няшчасная! Яе замучылi праклятыя фашысты! Але веру, помста не прымусiць сябе доѓга чакаць! Наблiзiцца час перамогi над катамi чалавецтва. - Хлопчык павярнуѓся, i праспяваѓ:
  I будзе над планетай сцяг ззяць,
  Краiны святой, няма ѓ светабудове прыгажэй!
  I калi трэба мы памром зноѓ,
  За камунiзм, у вялiкасць справа наша!
  Боль зноѓ нарынуѓ на хлопчыка, ён ледзь адсунуѓся ад сцяны i пачаѓ тузаць галавой.
  Тут пачуѓся рыпанне i, у камеру ѓвайшла пяцёрка рослых эсэсаѓцаѓ. Яны, нядоѓга думаючы, штурхнулi хлопчыка ботамi i падхапiлi яго пад рукi:
  - Пайшлi сучонак!
  Андрэйка разумеѓ, што супрацiѓляцца бескарысна. Яму расшпiлiлi аброжак. Урэзалi яшчэ пару разоѓ i панеслi на руках. Хлопчыка нiбы абдало ледзяным холадам: куды яго нясуць. Няѓжо зараз адбудзецца самае страшнае!
  Сапраѓды дзецюка цягнулi кудысьцi ѓ нiз. I як нi дзiѓна пры гэтым рабiлася цяплей. Андрэйка раптам адчуѓ сябе намнога больш бадзёра: дзе наша, не прападала! Ён выкараскаецца i з гэтай калатнечы.
  Яго неслi па прыступках, павольна спускаючы! Нарэшце хлапчук адчуѓ, што сырасць саступiла сухасцi. Каты занеслi дзiця ѓ даволi прасторнае памяшканне. Праѓда, сцены выглядалi злавесна, на iх вiселi разнастайныя i фантастычныя па форме iнструменты. Хлопчык убачыѓ некалькi палаючых камiнаѓ i прыстасаванне ѓ форме прэнга. Тут таксама было мноства расцяжак i розных прадметаѓ катаванняѓ. Андрэйка раптам адчуѓ цяжар у страѓнiку, нешта закалола!
  Гэта страх! Зразумеѓ хлапчук, нi ѓ якiм разе яму не трэба паддавацца!
  Басаногi Андрэйка напружыѓся. У зале сядзеѓ палкоѓнiк СС i ѓжо знаёмая жанчына, тая, што ѓдзельнiчала ѓ захопе хлопчыка. Пiянер Андрэйка збялеѓ, вiдаць нялёгкi лёс яго чакае, калi сабралiся дапытваць дзiця, адпетыя каты. Не, ён iм нiзашто не падасца, нават калi давядзецца крычаць нi думкi, нi гуку! Але вось толькi цi здолее ён вытрымаць.
  Палкоѓнiк СС спытаѓ:
  - Iмя!
  Андрэйка маѓчаѓ. Па iм сцебанулi бiзуном. На спiне праступiла чырвоная палоска. Палкоѓнiк СС, зноѓ паѓтарыѓ:
  - Кажы маляѓка iмя!
  Адчайны Андрэйка адказаѓ са злосцю:
  - Я маленькi Сталiн!
  Палкоѓнiк СС фыркнуѓ:
  - Вось якi тон у сучонка! Ён мабыць хоча больш жорсткiх зносiн.
  Iльза праверашчала:
  - Падсмажым пацаненку пяткi.
  Палкоѓнiк СС спытаѓ:
  - Назавi сваiх саѓдзельнiкаѓ i ѓ гэтым выпадку мы цябе адпусцiм!
  Руслан як сапраѓдны пiянер-герой, адказаѓ:
  - Увесь савецкi народ мае саѓдзельнiкi, ад старога да дзiцяцi!
  Палкоѓнiк СС свiснуѓ:
  - Ды ты ѓпартае стварэнне! Не разумееш, што мы можам цябе забiць!
  Блiскаючы блакiтнымi вачыма, Андрэйка адказаѓ:
  - Фашысты забiць могуць, але што iм не па сiлах гэта адабраць надзею на неѓмiручасць!
  Палкоѓнiк крыкнуѓ:
  - Прыступайце!
  Басона i параненага Руслана падхапiлi, разрэзалi вяроѓкi i бесцырымонна сарвалi бiнты. Хлапчук войкнуѓ. Рукi завялi назад, а самога паднеслi да прэнга. Накiнулi на рукi вяроѓку. Палкоѓнiк крыкнуѓ:
  - Выварочвайце паршыѓцу суставы!
  Вяроѓка пацягнулася ѓ самы верх. Андрэйка адчуѓ пякельны боль у параненым плячы, i прастагнаѓ:
  - Мама! Гэта жах!
  Палкоѓнiк выскалiѓся:
  - Будзеш казаць!
  Андрэйка матнуѓ светлай галавой:
  - Не!
  На босыя ногi хлапчукi надзелi цяжкiя кайданы, косцi ѓ плячах захрумсцелi ад страшнага цiску. Палiлася кроѓ. Боль была жахлiвай, пiянер Андрэй пабляднеѓ, лоб пакрыѓся потам, з-за рота чуѓся мiжвольны стогн, але ѓсё ж знайшоѓ у сабе сiлы сказаць:
  - Не! I яшчэ раз не!
  Iльза паклала ѓ камiн сталёвы шомпал i вымавiла скалячыся:
  - Мiлы хлопчык, прызнайся, i мы дамо табе шакаладных цукерак.
  Паранены Андрэй крыкнуѓ:
  - Не! Не патрэбен мне ваш паганы эрзац!
  Iльза ѓскрыкнула:
  - Ну, ты i сука!
  Потым дастала з полымя распалены шомпал i ѓбiла ѓ рану. Пiянер Андрэйка нiколi яшчэ не адчуваѓ такога болю, перахапiла дыханне, ад шоку ён страцiѓ прытомнасць.
  Iльза як вопытная ката пачала масажаваць яму шчокi i шыю, даволi хутка прывяла хлопчыка ѓ сябе.
  - Не спадзявайся паршывец знайсцi забыццё ѓ выратавальным шоку!
  Палкоѓнiк СС загадаѓ:
  - Падсмажце яму пяткi.
  Каты-эсэсаѓцы адразу ж запалiлi невялiкае вогнiшча, полымя стала лiзаць прыгожыя, босыя ногi дзiцяцi. Iльза тым часам зноѓ убiла распалены шомпал у рану. Лекар эсэсавец укалоѓ хлопчыку адмысловыя зёлкi, каб ён вастрэй адчуваѓ боль, i павольней губляѓ прытомнасць. Цяпер пiянера Андрэйку захлiснуѓ бяскрайнi акiян, пакут, яшчэ горш дантоѓскага пекла. Двое iншых катаѓ сталi заганяць хлапчуку распаленыя дабяла шпiлькi пад пазногцi.
  Андрэйка, перапоѓнены жахлiвымi пакуты, адчуваѓ сябе на мяжы поѓнага злому. Але раптам у паѓтрызненнi перад iм паѓстаѓ вобраз Сталiна:
  - Што рабiць правадыр? - спытаѓся хлапчук.
  I Сталiн, белазуба ѓсмiхаючыся, адказаѓ:
  - А што можа яшчэ ѓ дадзенай сiтуацыi, рабiць пiянер! Не трэба толькi плакаць! Набяры паветра ѓ грудзi i спявай.
  Пiянер Андрэйка праз сiлу ѓсмiхнуѓся:
  - Слухаюся правадыр!
  Хлапчук напружыѓся i праз сiлу, якi зрываецца, але пры гэтым чыстым i моцным голасам заспяваѓ, складаючы прама на хаду:
  Патрапiѓ у фашысцкi страшны палон,
  Плыву па хвалях болю страшнага!
  Але сьцякаючы крывёй, песнi спяваѓ,
  Бо з сэрцам сябруе пiянер бясстрашным!
  
  I я скажу вам цвёрда каты,
  Што радасьць гнюсную, вылiлi вы дарэмна!
  Мяне скажа слабы прамаѓчы,
  Бо боль пакутлiвы i папросту жудасны!
  
  Але ведаю, цвёрда веру я,
  Фашызм скiнуты будзе ѓ бездань!
  Абдасць вас злосных полымя бруя,
  А ѓсе хто загiнулi, весялячыся, уваскрэснуць!
  
  I нашая вера ѓ камунiзм моцная,
  Узляцiм як сокал, станем зорак усiх вышэй!
  Хай ракi мёда пацякуць вiны,
  Увесь свет, парад зычны горан пачуе!
  
  I аѓтамат сцiснуѓшы моцна пiянер,
  Па вышэй у неба юны паглядзi-ка!
  I пакажы вагальным прыклад,
  Твой гальштук яркi, як у колеры гваздзiка!
  
  Айчына для мяне ты значыць усе,
  Родная мацi i сэнс усяго юнага жыцця!
  Няхай пакуль нялёгкае быцьце,
  Пакутуе наш народ пры злым фашызме!
  
  Але волю хлопчык чырвоны напружы,
  Плюнь у морду з пякельнай свастыкай бандыту!
  Хай здрыгануцца ѓ шаленстве ворагi,
  I будуць чырвонай армiяй разбiтыя!
  
  СССР - святая краiна,
  Што падарыла камунiзм народам!
  Як мацi сваё нам сэрца аддала,
  За шчасце, мiр, надзею i свабоду!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 11.
  Вось так мужна трымаѓся пiянер-герой. I быѓ варты свайго звання, бо пiянер гэта гучыць ганарлiва. Менавiта так i павiнен трымацца кожны савецкi хлапчук.
  Дзяѓчаты тым часам забралiся ѓ гушчар гушчару. Расклалi невялiкае вогнiшча, i падсiлкавалiся. Дзве дзяѓчыны з дзевяцi не маглi iсцi i iм, аказаѓшы першую дапамогу, перавязаѓшы - далечы трафейнага спiрту, каб раны не хварэлi i дзяѓчыны заснулi.
  Наташа заѓважыла з усмешкай:
  - А ѓсё ѓ нашым свеце адносна. Вось, напрыклад спiрт - гэта па вялiкiм рахунку яд, i адначасова лечыць. Вось дзяѓчаты заснулi! I iм стала нашмат лягчэй!
  Вiкторыя дасцiпна заѓважыла:
  - Усё ѓ свеце адносна... I Бог не анёл, i Д'ябал не чорт!
  Веранiка з гневам адказала:
  - Што за блюзьнерства... Пра што гэта гаворка?
  Рудая д'ялiца лагiчна заѓважыла:
  - А пра тое... У Бiблii Бог толькi i размаѓляе мовай гвалту. Адзiн потым лiстапада чаго варта. А д'ябал? Уласна кажучы, аб iм не занадта i чуваць. Ва ѓсякiм разе, нават у Бiблii Сатана больш спакушае, чым забiвае!
  Наташа рацыянальна адзначыла:
  - Божачка i на самай справе любiць гвалт. Цар Давiд вёѓ жорсткiя войны. Саѓл Бог загадаѓ вынiшчыць пагалоѓна цэлы народ: у тым лiку i жанчын, дзяцей i свойскую жывёлу! Дзiѓна казаць аб мiласэрнасцi... Як вам не здаецца?!
  Веранiка хацела сказаць, але на розум нiчога талковага не прыйшло. На самай справе, асоба крыць няма чым. Наконт патопу Ноя, яна i сама шмат думала. I не знаходзiла тлумачэннi, ва ѓсякiм разе рацыянальнага падобнай жорсткасцi. Грэх Бог не знiшчыѓ, ужо Хам, засвяцiѓся, ды i Ной зусiм не святы. А пракляты быѓ не Хам, а Хаамам. Таксама незразумела. Наогул уся гэтая Бiблiя асаблiва Стары запавет поѓная незразуменняѓ. Вось, напрыклад Елiсей забiѓ сорак два дзiцяцi за такую дробязь, што яго падражнiлi за лысiну.
  Гэта ж вiдавочны перабор! Так рабiць з дзецьмi. I растлумачыць такое цяжка.
  Веранiка i сама вагалася ѓ рэлiгii. Не ведала нават якую веру прыняць. I Праваслаѓе не надта падабалася: шмат знешнiх эфектаѓ, пышнасцi, але ѓсё нейкае халоднае. Але i баптысты таксама не давалi спакою i мiру. Як нi круцi, але рэлiгiя ѓ любым выпадку патрабуе веры. А разумная дзяѓчына хацела, каб усё было лагiчна i ѓсе канцы сыходзiлiся.
  Каб усё здавалася рацыянальным i правiльным. А так... Нават вучэнне аб вечных пякельных пакутах здаецца празмерным. Самае страшнае ѓ пекле гэта працягласць пакаранняѓ: пекла будзе заѓсёды. I пройдуць мiльярды мiльярдаѓ гадоѓ, а грэшнiкi ѓсё яшчэ будуць мучыцца i пакутаваць. I гэта жахлiва! Што такое вечнасць? Прасцей адной малпе з завязанымi вачамi барабанячы па клавiятуры надрукаваць Бiблiю, чым перачакаць вечнасць.
  Катаваннi пекла гэта асобная тэма. Вось Гiтлера памучыць даѓжэй i мацней i не грэх. А вось калi ѓ пекла патрапiць падлетак? Наогул, як чалавеку выратавацца, калi ён грашыць. Нават калi не справамi, дык словамi цi думкамi! Ды i што такое грэх?
  Вiкторыя, бачачы, што Веранiка маѓчыць, узмацнiла цiск:
  - Ды i ѓ Адкрыццi Iаана... Толькi стала жыццё на Зямлi наладжвацца, як давай вылiваць на планету Зямля пакарання. I так мучыць усё чалавецтва. I што можна сказаць?
  Веранiка жорстка адказала:
  - У пекла патрапiш - даведаешся!
  Сталенiда спынiла лаянку:
  - Усiм спаць! Наперадзе яшчэ шмат прац!
  Дзяѓчыны ахвотна закрылi вочы. Ноч улетку досыць цёплая, i ваяѓнiцы прыцiснуѓшыся, сябар да сябра заснулi.
  Веранiцы снiлася, што яна патрапiла ѓ свет футурыстычнага будучынi. Iдзеш сабе па вулiцы, а тратуары рухаюцца нiбы рака. А па iм лятаюць маляѓнiчыя аѓтамабiлi. I паѓсюль поѓна пiянераѓ з чырвонымi гальштукамi. I гэтыя дзецi лётаюць i кружацца нiбы матылькi. I ѓсе ѓсмiхаюцца, шчэрыць тварыкi.
  Веранiка махнула рукамi i паляцела. Яна нiбы матылёк, i чуецца плясканне крылаѓ. А ты лятаеш сабе, лятаеш... А навокал такiя яркiя фарбы. Дома вялiзныя, шматколерныя, размаляваныя нiбы тарты. I мноства статуй - розных казачных жывёл.
  Так усё прыгожа. Адзiн з будынкаѓ нагадвае абсыпаную дыяментамi ватрушку. А вакол яе круцяцца лятаючыя талеркi. Яны свецяцца аранжавым, i даюць асляпляльныя блiкi.
  Iншы будынак у выглядзе сямi якiя стаяць адзiн на адным крабаѓ. Прычым, кожны краб рознага колеру, а клюшнi зiхацяць каштоѓнымi камянямi. А лятальныя апараты: такiя прыгожыя i хупавыя. Некаторыя з iх не маюць фiксаванай формы, а перамяшчаюцца ѓ прасторы нiбы кляксы.
  Iншыя наадварот, структураваныя. Нагадваюць сняжынкi, такая бездакорная геаметрычная форма. Ну чаго не прыгажосць i ѓвасабленне эстэтыкi.
  А вось будынак парыць прама ѓ паветры, i нагадвае арла з расфуфаранымi крыламi, толькi як бы зробленага з крышталю. А дзюба ззяе ярчэй за дыямент, а можа i сонца.
  А як рахунак збудаваннi наверсе, якога цэлы акварыум з дзiвоснымi марскiмi жывёламi. I рыбкi са срэбнай луской, i доѓгiмi, залатымi плаѓнiкамi. А такiя яшчэ там шматногiя стварэннi. I таксама, нiбы абсыпаныя каштоѓнасцямi. I медузы, якiя аддаюць усiмi колерамi вясёлкi.
  Да Веранiкi падляцела дзяѓчынка ѓ чырвоным гальштуку. Здзiѓлена спытала:
  - Ты дарослая?
  Веранiка з усмешкай адказала:
  - Так а што?
  Пiянерка хiхiкнула i адказала:
  - Нiчога добрага! Калi ты паѓналетняя, то цябе забярэ гiпердракон.
  Веранiка свiснула:
  - Ого-го! А я думала ѓ вас камунiзм!
  Дзяѓчынка ѓ чырвоным гальштуку сумна кiѓнула, i звонка адказала:
  - У нас сапраѓды камунiзм! Прадукты бясплатныя, тавары бясплатныя, абсалютна ѓсё ёсць. Ад гульнявых прыставак, да вiртуальных шлемаѓ. - Дзяѓчынка кiѓнула, i трасянула празрыстым, крыштальным туфлiкам, прачырыкаѓ. - Вось паглядзi, якое дрэѓца.
  Сапраѓды каля будынка ѓ форме чатырох астраѓ, якiя стаялi адна на адной, рос дуб з залатым лiсцем. А на iм раслi пiрожныя, тарты i розныя кулiнарныя вырабы. Такiя пышныя i прыгожыя.
  Веранiка захоплена ѓсклiкнула:
  - Вось гэта выдатна! Якое дрэѓца...
  Пiянерка кiѓнула i, яе руцэ паѓстаѓ торцiк. Дзяѓчынка прачырыкала.
  - Паспрабуй! Гэта смачна!
  Веранiка праглынула салодкую мякаць торта. Густ i сапраѓды быѓ такi далiкатны, прыемны, нiбы ѓ роце расцвiтае аранжарэя. I наколькi ѓсё гэта выдатна.
  Веранiка шчыра прызналася:
  - Нiколi нiчога лепшага не ела!
  Пiянерка ѓсмiхнулася, i скалячы жамчужныя зубкi, са злосцю адказала:
  - I сапраѓды таксама пры паѓналеццi, дакладней, калi мы становiмся падлеткамi, пажырае гiпердракон. Вось менавiта гэта i ёсць трагедыя нашага вялiкага народа!
  Веранiка рашуча вымавiла, сцiснула кулакi i лупанула босай нагой па паветры:
  - Я адпомшчу дракону! Я гатова пазмагацца з iм!
  Пiянерка пстрыкнула пальцамi правай рукi. I ѓзнiк у паветры востры меч. Вялiкi такi i блiскучы. З вострымi гранямi, i яго клiнок гарэѓ, нiбы быѓ сатканы з зорак.
  Веранiка працягнула далонь. Меч сам увайшоѓ, i ваяѓнiца яго сцiснула. З хваляваннем вымавiла:
  - Я за Радзiму буду змагацца... З Божай дапамогай, дзеля людзей!
  Пiянерка сярдзiта адказала, i нават выпусцiла iскры са сваiх жамчужных зубоѓ:
  - Бога няма! Гэта ѓсё забабоны людзей!
  Веранiка цяжка ѓздыхнула:
  - Ох! Зноѓ... I тут бязбожнае царства...
  Дзяѓчынка энергiчна запярэчыла:
  - У нас не царства! У нас дэмакратыя! Кiруе сенат i кангрэс, i два консулы - хлопчык i дзяѓчынка, якiя выбiраюцца на адзiн год усiм народам. - Пiянерка пляснула туфлiкам па пустаце, ды так што раздаѓся звон. Пасля чаго прасiпела. - Камунiзм, гэта ѓлада народа, а не культ асобнай асобы тыпу Сталiна!
  Веранiка збольшага пагадзiлася:
  - Сталiн сапраѓды залiшне дазволiѓ сябе ѓсхваляць! Трэба быць усё ж яму хоць крыху сцiплей!
  Пiянерка трасянула пунсовым гальштукам i прагарлапанiла, ускiнуѓшы правую руку:
  - Пiянер заѓсёды гатовы! Мы ѓроем усiх жывёлаѓ!
  Веранiка не ѓтрымалася ад пытання:
  - А колькi табе гадоѓ?
  Дзяѓчынка ѓсмiхнулася i ветлiва адказала:
  - Дзвесце дваццаць пяць!
  Веранiка свiснула, i акруглiла вочы:
  - Да ну?
  Дзяѓчынка зрабiла сур'ёзны тварык i заявiла:
  - Мы вельмi павольна сталеем! Ад нараджэння, да паглынання драконам праходзiць, крыху больш за тысячу гадоѓ!
  Веранiка вякнула, пляскаючы пышнымi, чорнымi вейкамi:
  - Гэта прама як вечнае дзяцiнства! Нiбы ѓ казцы!
  Пiянерка сумна вымавiла:
  - Гэта i ёсць казка, толькi вельмi ѓжо страшная... Калi б не дракон мы б наогул былi б несмяротныя i не ведалi б старасцi!
  Веранiка шматзначна вымавiла:
  - Камунiзм гэта царства вечнай маладосцi!
  Дзяѓчынка трасянула залацiстай галавой i прачырыкала:
  - А цяпер, калi ласка, праспявай чаго-небудзь нам! Каб стала весялей!
  З усiх бакоѓ да Веранiкi сталi падлятаць дзецi. Хлопчыкi, дзяѓчынкi, усё прыгожыя, у прыбранай вопратцы. I звiнелi серабрыстымi галасамi, такiмi прыемнымi, i цудоѓна прыгожымi.
  - Праспявай кветачку! Не саромейся! Ты проста вялiкая хараство!
  I Веранiка прызямлiлася на якая рухаецца дарожку, i скачучы па ёй босымi, хупавымi ножкамi, захоплена i пышна гуляючы галаском, заспявала;
  Я дачка Айчыны святла i кахання,
  Найпрыгажэйшая дзеѓка-камсамолка...
  Хоць фюрар будуе рэйтынг на крывi,
  Часам сябе я адчуваю нiякавата!
  
  Вось сталiнiзму вельмi слаѓнае стагоддзе,
  Калi вакол iскрыцца i зiхацiць...
  Расправiѓ крылы ганарлiвы чалавек -
  I перамагае Авель, згiнуѓ Каiн!
  
  Расiя гэта Радзiма мая,
  Хоць часам я адчуваю нiякавата...
  I камсамол адзiная сям'я,
  Хоць басанож iсцi сцежкаю колка!
  
  Фашызм круты на Радзiму напаѓ,
  Iклы гэты парсюк, люты выскалiѓ...
  З нябёс палiѓся шалёны напалм,
  Але з намi Бог i генiяльны Сталiн!
  
  Расея гэта Чырвоны СССР,
  Магутная вялiкая Айчына...
  Дарэмна распускае кiпцюры Сэр,
  Мы будзем сапраѓды жыць пры камунiзме!
  
  Хоць пачалася вялiкая вайна,
  I маса пралiлася багата крывi...
  Вось курчыцца вялiкая краiна,
  Ад слёз, пажарышчаѓ i вялiкага болю!
  
  Але веру, мы Айчыну адродзiм,
  I вышэй зорак савецкi сцяг паднiмем...
  Над намi золатакрылы херувiм,
  Вялiкай, самай прамянiстай Расii!
  
  Такая гэта Радзiма мая,
  Ва ѓсiм сусвеце няма, яе прыгажэй...
  Хоць набегла Сатаны пеня,
  Адужэе ѓ гэтых пакутах вера наша!
  
  Як Гiтлер самазваны ѓчуѓ,
  Здолеѓ забраць i Афрыку ѓсю зараз...
  Адкуль у фашызму столькi сiл,
  Распаѓсюдзiлася па Зямлi зараза!
  
  Вось колькi фюрар шмат захапiѓ,
  I зусiм нават меры не мае...
  Якую бандыт свару спарадзiѓ,
  Над iмi пунсовы сцяг кашмарны лунае!
  
  Такiя фрыцы моцныя зараз,
  У iх не "Тыгры", а страшнейшыя танкi...
  I пабi Адольфа снайпер у вока -
  Пастаѓ фашыстам мацнейшыя банкi!
  
  Што мы не зможам, зробiм жартам,
  Хоць босыя дзеѓкi па марозе...
  Расцiм мы вельмi моцнае дзiця,
  I пунсовую, найпрыгажэйшую ружу!
  
  Хоць вораг iмкнуцца, рвацца да Масквы,
  Але ѓсталi грудзi дзяѓчыны босыя...
  Ударым кулямётам ад касы,
  Салдацiкi вядуць агонь родныя!
  
  Мы зробiм Расею вышэй за ѓсiх,
  Краiнай што ѓ светабудовы Сонца прыгажэй ...
  I будзе пераканаѓчы поспех,
  Адужэе ѓ Праваслаѓi вера наша!
  
  А мёртвых верце, дзеѓкi ѓваскрэсiм,
  Цi сiлай Бога, цi колер навукi...
  Прасторы светабудовы скорым,
  Без усiх паравалок, гнюснай нуды!
  
  Здолеем зрабiць Радзiму круты,
  Вышэй зорак узвядзем трон Расii...
  Ты фюрара вусатага урой,
  Што ѓяѓляе сябе без граняѓ зла месiяй!
  
  Мы зробiм Айчыну як гiгант,
  Што будзе, нiбы маналiт адзiнай...
  Дзяѓчынка ѓстала дружна на шпагат,
  Бо вiцязi ѓ баях непераможныя!
  
  Айчына вялiкае захоѓвай,
  Атрымаеш ад Хрыста тады ѓзнагароду...
  Вайну Усявышнi лепш разарвi,
  Хаця часам змагацца смела трэба!
  
  Карацей хутка адгрымяць баi,
  Скончацца бiтвы i страты...
  I вiцязi вялiкiя арлы,
  Бо ад нараджэння ѓсе салдаты!
  Веранiка крутанула ѓ паветры мячом i тупнула босай, хупавай ножкай па паверхнi вулiцы, якая была люстраной.
  Дзяѓчынка адзначыла, падмiргнуѓшы ваяѓнiцы з другой сусветнай вайны. I заѓважыла з сумнай усмешкай:
  - Дракона ѓжо спрабавалi знiшчыць нават пры дапамозе гiперлазерных гармат грос-лiнкораѓ. Яго адным мячом не адолець!
  Веранiка згодна кiѓнула:
  - Я пра гэта здагадваюся. Што ж калi бiлiся спартанцы з персамi, то яны сцiпла адказалi: будзем ваяваць у ценi!
  З'явiѓся хлопчык у шорцiках i чырвоным гальштуку. Ён пакланiѓся Веранiцы i вымавiѓ:
  - Наша вялiкая госця з мiнулых часоѓ. Як мы рады вiтаць цябе!
  Веранiка з уздыхам адказала:
  - Пакуль гiпердракон не пераможаны, радавацца мала. А з iм падобна будзе зладзiцца нялёгка!
  Хлопчык прапанаваѓ:
  - Спачатку паямо, а потым пагаворым!
  З'явiлiся iншыя дзецi - хлопчыкi i дзяѓчынкi, не старэйшыя за чатырнаццаць гадоѓ.
  Яны былi ѓ прыбранай вопратцы, але многiя басаногiя i зiхацелi голымi, круглымi дзiцячымi пяткамi.
  Ваяѓнiцу пасадзiлi на ганаровае месца - крэсла з золата i абсыпанае дыяментамi. I пры гэтым мяккае.
  Зрэшты, i дзецi сядзелi нiбы на царскiх тронах. I напявалi сабе нешта вясёлае:
  - Слава прыгожай iмперыi дзяцiнства,
  Будзем мы вельмi цудоѓныя моцныя...
  Зроблены мы з магутнага цеста,
  Людзi вялiкай, святой краiны!
  Але вось з'явiлiся стравы з золата i паплылi па паветры. Гэта было вельмi прыгожа i уражлiвым.
  А якiя тут былi дзiвосныя жывёлы. Напрыклад, гiбрыд ананаса i казулi, лебедзя i дынi, i яшчэ нечага вельмi смачнага i апетытнага. Напрыклад, i ватрушкi з бананамi i iндычкамi. Усё тут вельмi смачна i нават прыкра.
  Веранiка ѓплятала за абедзве шчокi i напявала:
  - Мы не нiкчэмныя казюлькi,
  Пажыраючы ѓсе смачныя!
  I дзяѓчынка як возьме i засмяецца. Прычым у дзяѓчыны мiльганула думка, якога гэта жыць у свеце, дзе ты нiколi не станеш дарослым.
  Стол усё даѓжэѓ i дзяцей за iм былi ѓжо тысячы. I нiхто не старэйшы на выгляд чатырнаццацi. Многiя асаблiва дзяѓчынкi з ювелiрнымi ѓпрыгожваннямi з найбагацейшых каштоѓных камянёѓ.
  Пры гэтым большасць дзяцей былi босымi, вiдаць ва ѓмовах вечна лета ѓ абутку хадзiць трывiяльна непрыемна.
  Тым больш маставая была цёплай, але зусiм не гарачай i па ёй ступаючы голай падэшвай адчуваеш асалоду.
  Веранiка стала пажыраць гiбрыд парасяцi, фiнiкаѓ, апельсiна i пончыкi.
  I гэта вельмi нават прыемна i на густ, i навобмацак, i на водар. Усё тут у гэтым свеце прыгожа i выглядае выдатна. Як уяѓлялi сабе камунiзм у казках пра футурыстычную будучыню.
  Хоць вядома ж голыя, круглыя пяткi, часта выклiкаюць асацыяцыю з беднасцю, ёсць нават такi выраз - басяк.
  Веранiка ела i глынула з плацiнавага збана абсыпанага смарагдамi вiна. На смак гэта вiно дзiвоснае, што яго п'еш нiбы салодкi кактэйль з мядовым водарам!
  I яшчэ салаѓi спяваюць i райскiя птушкi.
  Веранiка адчула душэѓны ѓздым i праспявала:
  - I зноѓ працягваецца бой,
  I сэрцу трывожна ѓ грудзях...
  Наш свет ведай такi малады,
  Навекi вясна наперадзе!
  Пасля чаго зноѓ стала есцi смачную i духмяную ежу. Веранiка нават узяла залаты вiдэлец босымi пальчыкамi ножак i крутанула яе, праспяваѓшы:
  - Я наймацнейшая дзяѓчына свету,
  З вельмi крутога як космас эфiру!
  Ваяѓнiца дзейнiчае надзвычай актыѓна. I пажырае добрую ежу. Дакладней не проста добрую, а вельмi апетытную i вычварную. I гэта надзвычай крутая i выдатная ежа.
  Веранiка праспявала:
  - Слава часам камунiзму,
  Будзем мы верыць у шчасце заѓжды...
  Му знiшчым ярмо фашызму,
  Веру выканаецца наша мара!
  I вось яе босая ножка зноѓ кiнула нешта смачнае ѓ сваю глотку. I гэта вельмi цiкавая яе пазыцыя.
  Дзяѓчынка з футурыстычнай будучынi заѓважыла:
  - Ты ясi вельмi выдатна - значыць моцная!
  Веранiка з гэтым пагадзiлася:
  - Я вельмi нават моцная!
  Хлопчык з сумневам заѓважыѓ:
  - Хвалiцца асаблiва не трэба!
  Камсамолка хiхiкнула:
  - А не асоба?
  Хлапчук прачырыкаѓ:
  - А яшчэ ад хвальбы,
  Ква, ква, ква, ква, ква, ква!
  Веранiка прапiшчала:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце!
  Дзяѓчынка адзначыла з усмешкай:
  - Ты зноѓ выхваляешся!
  Веранiка прачырыкала:
  - Усё я здолею ѓсё змагу,
  Сэрцам сваiм гарачым...
  Калi прыйдзецца горы каштарыс,
  Я не магу iнакш!
  I дзяѓчынка ѓзяла i паказала мову!
  Хлопчык згодна кiѓнуѓ:
  - Гэта ты пiшаш i дзейнiчаеш крута!
  Дзяѓчынка тут прапанавала:
  - А няхай наша дарослая госця пакажа сваё ѓменне ѓ ратнай справе!
  Хлопчык з гэтым пагадзiѓся:
  - Няхай пакажа! А то хоча змагацца з гiпердраконам, а на нешта прасцей у яе можа быць i сiл няма!
  Веранiка з уздыхам адказала:
  - Я наогул не кахаю выхваляцца, але...
  Хлопчык гадоѓ дванаццацi на выгляд тупнуѓ босай ножкай i раѓнуѓ:
  - Нiякiх, але! Ты правядзеш трэнiровачны бой прама зараз!
  Дзяѓчына-камсамолка згодна кiѓнула:
  - Я гатова!
  Дзяѓчынка адзначыла з усмешкай:
  - Табе трэба будзе пазмагацца з робатам. А гэта не так ужо i проста!
  Веранiка адважна адказала:
  - Я як пiянерка - заѓсёды гатова!
  Хлопчык з захапленнем праспяваѓ:
  I зноѓ працягваецца бой,
  Кiпiць гiперплазмы пажар...
  I Ленiн такi малады -
  Наносiць мячамi ѓдар!
  Дзяѓчынка паправiла хлапчука:
  - Не Ленiн, а святло пакаленняѓ, i не мячамi, а гiпербластэрам!
  Хлапчук з лютасцю вымавiѓ:
  - Мяне гiпербластэр не запалохаеш!
  Дзецi ѓсталi са стала, адразу ѓсе дзесяць тысяч. Топнулi амаль усе басанож пры гэтым ножкам. I вымавiла:
  - Эльфарая выходзь!
  I так тры разы...
  I вось з'явiлася цудоѓная буйная, мядовая бландынка, з вельмi рэльефнай мускулатурай i ѓ бiкiнi. У яе былi вялiкiя грудзi, ледзь прыкрытыя тонкай палоскай тканiны, i пышныя, раскошныя сцягна. Дзяѓчынка мела мускулатуру Геркулеса, i мышцы нiбы шарыкi перакочвалiся пад яе загарэлай скурай.
  Дзяѓчына-волаты быѓ амаль аголенай i басаногай, прыгожай, але празмерна накачанай.
  Даволi высокая i таксама мускулiстая Веранiка была нiжэй яе на галаву, i куды ѓжо ѓ плячах. Таму, калi дзяѓчыны ѓсталi сябар на супраць сябра дзецi загаманiлi.
  Пачулiся воклiчы:
  - Робiм стаѓкi хлопцы!
  I далей:
  - Б'емся аб заклад!
  У абедзвюх дзяѓчынкай шавялюра зiхацела нiбы сусальнае золата, а валасы ледзь вiлiся.
  Эльфарая кiѓнула напарнiцы i адзначыла:
  - Я бiяробат, i таму не буду цябе забiваць!
  Веранiка адказала з усмешкай:
  - А я чалавек... I змагаючыся з табой выканаю свой абавязак!
  Эльфарая заѓважыла:
  - Ты дарослая... Значыць не з гэтага свету!
  Веранiка з уздыхам адказала:
  - I той, свет з якога я анi не лепшы за гэты!
  Дзяѓчынка злосна тупнула босай ножкай i загадала:
  - Давайце прыступайце да бою! Хутка гiпердракон зноѓ прыйдзе па чарговыя ахвяры!
  Эльфарая кiѓнула, i зрабiла першы выпад. Веранiка злёгку адхiлiлася.
  Абедзве дзяѓчыны падмiргнулi адна адной. У Эльфараi ѓ руках быѓ вялiкi i доѓгi меч. Яна круцiла iм нiбы пушынкай. Веранiка спрабавала контратакаваць.
  I без асаблiвага поспеху. Працiѓнiца хуткая. Мала таго яна, як здавалася, нават гуляе ѓ коткi мышкi.
  Эльфарая зрабiла выпад i драпнула Веранiку ѓ плячо, i падрапала, нiбы котка лапкай.
  Затым вымавiла:
  - Табе не балюча!?
  Веранiка з лютасцю адказала:
  - Не!
  I зноѓ атакавала супернiцу. Камсамолка займалася фехтаваннем i мела паняцце як бiцца на мячах. Але яе супернiца i хутчэй, i мацней.
  Усё ж гэта робата.
  Вось Эльфарая зноѓ адбiла выпад Веранiкi, i зноѓ драпнула дзяѓчынку па грудзях. Кроѓ палiлася мацней.
  Веранiка паспрабавала босымi пальчыкамi ножак шпурнуць пыл у вочы бiяробату, але без асаблiвага поспеху.
  Камсамолка заѓважыла:
  - I з фашыстамi было цяжка!
  Эльфарая зноѓ драпнула мячом, здзейснiм вокамгненны выпад i пракалоѓшы скуру на плячы, выдала:
  - Сёння спадары мы робiм гiсторыю,
  Пабудуем барыкады, а заѓтра крэматорыi!
  Веранiка падтрымала песню, сваiм лютым нападам:
  - Мы будуем новы свет, i адмаѓляем мiнулае,
  Узводзячы на трон - недарэчнае i пошлае!
  Эльфарая зрабiла чарговы выпад, на гэты раз стукнуѓшы Веранiку па голай назе i прачырыкала:
  - Табе не балюча?
  Веранiка заѓважыла:
  - Не будзь ты робатам, я б палiчыла гэта за здзек!
  I камсамолка ѓ лютасцi правяла цэлую серыю ѓдараѓ мячамi. I яе меч мiльгаѓ нiбы крылы матылi.
  Але Эльфарая секанула ѓ адказ, злавiѓшы на сустрэчным руху. Станiк на грудзях Веранiка апынуѓся расьсечаны. I пунсовыя саскi камсамолкi агалiлiся.
  Веранiцы стала сорамна i яна прабуркавала:
  - Вось чорт пабяры!
  Дзяѓчына-бiяробат праспявала:
  Ты не анёл, але для мяне, але для мяне,
  Ты стала святой!
  Ты не анёл, але бачыѓ я, але бачыѓ я,
  Тваё святло не зямное!
  Веранiка, размахваючы мячамi, яе аголены тулава блiшчаѓ ад поту нiбы змазаны маслам, i зароѓ:
  - Толькi на небе толькi анёлы ведаюць - што бiяробата чакае!
  
  НОВЫЯ ПРЫКЛЮЧНЫЯ РАБУРА-ЗАВАЁВАЛЬНIКА
  АНАТАЦЫЯ
  Робур-заваёѓнiк разам з двума чароѓнымi дзяѓчына стварае ѓнiверсальны апарат, якi апынуѓся вельмi магутнай зброяй. Што зараз чакае чалавецтва? Рабур хоча ѓлады над светам!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  Робур Заваёѓнiк быѓ моцна аглушаны разрадам маланак. Але не загiнуѓ. Яго ѓнiверсальны апарат выкiнула на сушу. I хоць ён разбiѓся, усё ж шанцы паправiць яго былi.
  I каманда на некаторы час растварылася на абшарах ЗША, i займалася пошукам розных дэталяѓ, для апарата.
  У Амерыцы вiдаць палiчылi што Робур загiнуѓ, тым больш, што застаѓся ѓ жывых сведка з палiцыi, якi пацвердзiѓ, што апарат быѓ уражаны маланкай.
  А хутка пачалася руска-японская вайна. З Расiяй у ЗША былi дзелавыя адносiны, але дэмакратычная прэса не любiла самадзяржаѓную iмперыю.
  Вядома, у Расii цар меѓ усю паѓнату ѓлады: выканаѓчую, заканадаѓчую i судовую. I прагрэсiѓная грамадскасць хацела парламента i свабоды слова i сумлення.
  Так што паразе царскай Расii ѓ ЗША цешылiся... I ѓ канчатковым вынiку быѓ падпiсаны мiр, якi змянiѓ баланс сiл у Цiхiм акiяне.
  А Робур удасканалiѓ машыну... Зрабiѓ яе з узрушаючымi ѓласцiвасцямi.
  Здольную не толькi рухацца па сушы, вадзе, пад вадой, i ѓ паветры, але яшчэ ѓ дзвюх стыхiях: космасе i пад зямлёй.
  I паколькi дабрабыт планеты Зямля не цiкавiла Ромула, ён палёце да Месяца.
  З iм у экiпажы было дзве дзяѓчыны: Альбiна i Альвiна. Апарат Робура слiзгаѓ па касмiчнай паверхнi. Ён быѓ невялiкi, але выкарыстоѓваѓ энергiю тэрмаядзернага сiнтэзу, калi вадарод ператвараѓся ѓ гелiй.
  Адначасова падчас палёту стваралася вакол машыны паѓпрасторавае поле i яна магла пранiкаць, праз самыя цвёрдыя пакрыццi.
  Робур ляцеѓ, пагладжваючы каленку дзяѓчыне... I адначасова думаѓ. Гадоѓ яму ѓжо нямала. "Альбатрос", быѓ створаны ѓ тыя часы, калi толькi зараджалася самалётабудаванне ѓ васьмiдзесятыя гады мiнулага стагоддзi. Рабуру ѓжо тады гадоѓ было за сорак. Ён зрабiѓ самалёт, якi не меѓ роѓных i ѓ рэальнай гiсторыi 21-га стагоддзя, напрыклад, у такiм паказчыку як працягласць палёту. Праѓда скорасць у яго толькi для свайго часу рэкордная.
  Потым яму ѓдалося стварыць нешта супер супер.... I здзiвiць увесь свет. А пад канец выдаць увогуле нешта фантастычнае.
  Але табе самому ѓжо за шэсцьдзесят i гэта сумна. Вiдаць, што Ромул старэе.
  Жадалася бы, вядома, вярнуць маладосць. Толькi вось як гэтага дасягнуць?
  У адной старажытнай кнiзе Робур вычытаѓ, што на Месяцы ёсць такi камень, што дакрананне да яго здольна вярнуць юнацтва любому целу.
  Вось зараз ён слiзгае па вакууме. Альбiна таксама жанчына-навукоѓца ѓключыла спецыяльны пеленгатар каб злавiць выпраменьвання каменя. Жанчына-бландынка з трывогай заѓважыла:
  - Мяне таксама палохае старасць!
  Рабур згодна кiѓнуѓ:
  - Гэта жудасна! Няма ранейшай свежасцi i бадзёрасцi, i сон цябе не асвяжае па-маладому, i ѓсё часцей балiць галава.
  Альвiна з уздыхам кiѓнула:
  - Мы таксама ѓжо не юныя, хоць выглядаем выдатна. I магчымасць састарэць дзяѓчынак так палохае!
  I абедзве вынаходнiцы стукнулi абцасiкамi па метале.
  Але Месяц усё ж наблiжаѓся. I апарат Рабура быѓ на вышынi хуткасцяѓ.
  Унутры яго выконвалася зямная гравiтацыя. I гэта, зразумела, выдатна.
  Альбiна заѓважыла:
  - На Месяцы няма паветра!
  Рабур з усмешкай заявiѓ:
  - У нас ёсць нядрэнныя скафандр. Акрамя таго, месяцовы камень знаходзiцца ѓ самым цэнтры спадарожнiка. I яго так проста не дастаць. Але наш апарат на шчасце ѓнiкальны.
  Альвiна адзначыла:
  - I мы таксама датычныя да яго стварэння! Памятаеш, як мы яго распрацоѓвалi?
  Альбiна ахвотна дадала:
  - Асаблiва тэрмаядзерны сiнтэз вадароду - калi машына працуе на адной вадзе i вельмi доѓга!
  Рабур кiѓнуѓ сiвой галавой:
  - Ды мае працаѓнiцы мы стварылi ѓнiверсальны апарат якi апярэдзiѓ свой час на сотнi гадоѓ. Але гэтага мала! Атрымаѓшы ѓ дар маладосць, нам трэба будзе сёе-тое зрабiць i на Зямлi!
  Альвiна хiхiкнула i адзначыла:
  - Трэба захапiць уладу над светам!
  Альбiна з сумневам пацiснула, сваiмi не па-жаночаму шырокiмi плячамi:
  - Гэта нядрэнная iдэя, але адной, нават такой дасканалай машынкi мала трэба стварыць цэлае войска!
  Робур заѓважыѓ:
  - Паѓпрасторавае поле здольнае праходзiць праз любую матэрыю можа генераваць i магутны лазер, якi разразае нават лiнкоры. Так што мы здольныя зрабiць неабыякую сiлу.
  Альвiна прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Ударная лазера, пякельная моц,
  Здольна любую бяду перамагчы!
  Вось ужо Месяц стаѓ памерамi на экране як таз, i працягваѓ павялiчвацца. Былi бачныя кратэры i моры Месяца. Яе паверхня шараватая i адначасова мiгатлiвая.
  Альбiна скiнула боцiк, агалiѓшы босую, точаную ножку. Яе пальчыкi варушылiся i ѓ iх узнiкла калода карт.
  Прыгажуня прапанавала:
  - Згуляем?
  Альвiна хiхiкнула i адказала:
  - Можна паспрабаваць! Гэта была б цiкавая гульня!
  Робур агрэсiѓна заѓважыѓ:
  - Не самавiта ѓ карты гуляць! Можа, чаго цiкавейшага зможам раскруцiць?
  Альбiна пацiснула плячыма i адказала:
  - А што вы прапануеце? Можа быць шахматы?
  Рабур кiѓнуѓ:
  - Гэта гульня вялiкiх розумаѓ. Што ж можа быць паспрабуем?
  Альвiна запярэчыла:
  - А наогул часу мала, хутка мы прытулiмся. Можа, быць лепш, сапраѓды ѓ карты па хуткiм перакiнемся.
  Рабур пагадзiѓся:
  - Я блiц не прызнаю! Гуляць у шахматы трэба ѓдумлiва. Так што лепш у карты!
  Альбiна стала тасаваць калоду босымi пальчыкамi точаных ножак. Потым раздала карты. Ромул атрымаѓ казырную шасцёрку i пачаѓ хадзiць першым. Пайшла гульня... Яны паспелi правесцi ѓсяго пару партый. Першая завяршылася ѓнiчыю, а другую Альбiна апынулася ѓ дурнях. Ад чаго дзяѓчына моцна пакрыѓдзiлася i праспявала:
  - Карты на сняданак, карты на абед,
  Карты на вячэру, вось i ѓвесь сакрэт!
  Рабур з усмешкай заѓважыѓ:
  - Не шанцуе ѓ картах - павязе ѓ каханнi!
  На гэтым увогуле ѓсё i скончылася. Апарат крануѓ паверхнi i шчыльна прылунiѓся. Цяпер трэба было стаць першымi ѓ гiсторыi чалавецтва касманаѓтамi, якiя закранулi паверхнi зямнога спадарожнiка.
  Дзяѓчатам зразумела вельмi хацелася выйсцi басанож, але вакуум дыктуе свае законы. Так што яны не занадта ахвотна надзелiся ѓ скафандры.
  Рабур таксама апынуѓся ѓ скафандры. Ён адчуваѓ сабе вельмi ѓпэѓнена.
  Вось яны ѓступiлi на паверхню месяца. Крочылi марудлiва. I адразу ж падскочылi - гравiтацыя на Месяцы куды менш, чым на планеце Зямля.
  Робур заѓважыѓ з задаволеным выглядам:
  - Мы першыя людзi на Месяцы! Як гэта цудоѓна!
  Альбiна з усмешкай праспявала:
  - Месяц, месяц - кветкi, кветкi,
  Мы ѓсе з любоѓю давяраем -
  Надзеi i мары! Надзеi i мары!
  Альвiна заѓважыла з усмешкай:
  - Мы ѓсiм можам, i нават да Месяца даляцелi!
  Трыяда тупала па месяцам паверхнi i нават спрабавала падскокваць. Скачкi атрымлiвалiся доѓгiя. А калi апускаешся падзенне нiбы ѓ сне.
  Выглядае безумоѓна прыгожа.
  Робур праспяваѓ:
  - Добра быць на Месяцы,
  У гэтай казачнай краiне!
  Альбiна лагiчна заѓважыла:
  - На Месяцы добра, таму што мы на iм самыя першыя. А наогул тут не кветак, нi травы, нi блакiтнага неба. Гэта значыць не занадта выдатна.
  Альвiна з гэтым пагадзiлася, тупнуѓшы абцасам па пяску. Пасля чаго яе падкiнула ѓгару.
  Дзяѓчына прабурчала:
  - Не самае лепшае, калi вакол пясок i кратэры!
  Рабур ухмыльнуѓся i вымавiѓ:
  - Знаходзьце лепшае ѓ горшым, а не наадварот! А тут па-свойму, трэба сказаць цудоѓна!
  Альбiна з гэтым пагадзiлася:
  - Ды па-свойму тут зусiм нядрэнна! Але... усё роѓна жыццё не салодкае!
  Альвiна паправiла сваю напарнiцу:
  - Тут увогуле жыцця няма!
  Рабур яшчэ зрабiѓ некалькi скачкоѓ. Затым устаѓ на галаву i прайшоѓся на руках. Яму гэта вiдаць вельмi падабалася. Але ён не хлапчук. Яму ѓжо за шэсцьдзесят. I доѓга хадзiць на руках несалiдна i стомна. Жадаецца чагосьцi iншага - больш практычнага.
  Робур рашуча заявiѓ:
  - Хопiць! Зараз паляцiм да самога цэнтру Месяца i дакранемся да каменя даруе вечную маладосць!
  Абедзве дзяѓчо хорам усклiкнулi:
  - Вядома ж паляцiм! Мы хочам вечнага юнацтва!
  I вось трыяда пабегла, да сваёй дзiвоснай машыны, якая паходзiла знешне на акулу-барракуд, з коламi, якiя зрэшты былi высоѓныя.
  I вось дзяѓчынкi i пажылы мужчына заскочылi ѓ гэты апарат. Яны гэта зрабiлi вельмi хораша.
  Хоць вядома ж на Месяцы таксама выдатна. А зараз чакалася яшчэ больш цiкавае падарожжа ѓнутр.
  Рабур садзячыся за штурвал свой дзiѓнай машыны праспяваѓ:
  - Хлапчук бачыць у марах аѓтамат -
  Яму ж танк мiлейшы за "Лiмузiна"...
  З нараджэнне зразумелы гэты расклад,
  Што ѓ свеце перамагае толькi сiла!
  I вось было ѓключана паѓпрасторавае поле, i машына падобная на баракуду накiравалася ѓ глыбiнi месяца, узрыхляючы паверхню планеты.
  Апарат спачатку закалацiла, а затым ён стаѓ паглыбляцца ѓ месяцовы грунт.
  Трасцi машыну стала менш. А затым яна i зусiм супакоiлася, i пайшла ѓ глыбiню нiбы па алеi.
  Альбiна прачырыкала:
  - Любую гару мы праб'ем,
  Любую шыю - мы згорнем!
  Альвiна гэта ахвотна пацвердзiла:
  - Зразумела згарнем, праб'ем!
  I дзяѓчына скiнула з ножак боцiкi. Яе напарнiца рушыла ѓслед прыкладу.
  I пакуль Робур сядзеѓ за штурвалам, дзяѓчынкi сталi памiж сабой гуляць у карты.
  Яны гэта рабiлi пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, прычым вельмi энергiчна. Гулялi, кiдалi карты i адбiвалiся.
  Але хутка iм гэта надакучыла. I дзяѓчаты вырашылi згуляць у шахматы. Сапраѓды ѓ карты гуляць сам-насам не занадта цiкава. А вось у шахматы, само сабой - гэта супер.
  Альбiна з усмешкай адзначыла:
  - Шахматы 0 гэта гульня для iнтэлiгенцыi!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Зразумела! Мы ёсьць вышэйшая iнтэлектуальная элiта!
  Альбiна кiѓнула. I яе босыя пальчыкi ножак вынялi з шафкi бутэльку шампанскага. Дзяѓчына адкруцiла корак, i выпусцiла пышную брую. Ёй патрапiла па мордачцы. I аблiло выдатную i яшчэ свежую фiзiяномiю дзяѓчыну.
  Бландынка-навуковец вякнула:
  - Гэта не прадуктыѓна!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Дык сябе абляпаць вельмi глупства!
  Альбiна ѓзяла босымi пальчыкамi перасунула чорную постаць. Пайшла цiкавая гульня. Абодва бакi гулялi хутка. I пайшло ѓзаемнае ѓскладненне фiгур. I ѓсё звялося да спрашчэнняѓ. А потым i нiчыёй.
  Дзяѓчаты крыху пасядзелi над апусцелай дошкай.
  Потым зноѓ расставiлi фiгуры.
  На гэты раз Альбiна гуляла белымi. Яе сапернiца прымянiла Стараiндыйскую абарону, узнiк варыянт Земiша. Белыя загадай наступ супраць караля. Альбiна нават ахвяравала постаць. Але выйгрышу не было.
  Зноѓ нiчыя...
  Дзяѓчаты пацiснулi адно аднаму рукi.
  Затым Альбiна вырашыла праспяваць, яе галасок быѓ паѓнагучны, i вельмi сакавiты, а босыя ножкi пляскалiся падчас спеваѓ;
  Афарбаваны космас у цёмнае, змрочнае святло,
  I зоркi-iльдзiнкi пацьмянелi на арбiтах...
  Мне хочацца кахання, у адказ я чую няма,
  Сэрца дзяѓчынак дашчэнту разбiтыя!
  
  Мы любiм вельмi адважна ваяваць,
  За Радзiму вельмi люта бiцца...
  Iспыт у мужнасцi здамо iзноѓ,
  Я вiцязь святла - не з душой паяца!
  
  Калi ламалi вермахт мы,
  Бiлiся дзяѓчаты адважна пад Масквою...
  Адбiлi рой карычневай арды,
  Хоць супернiк у сваяцтве з Сатанаю!
  
  Мы босыя дзяѓчынкi на гурбу,
  не сталi супостата ведай палохацца...
  I вiламi фашыста прама ѓ бок,
  Сабраѓшы, гранды ѓ кучу са скуры ранца!
  
  Але што ж наша мужнасць ва ѓсiм,
  Калi Меркурый мералi нагамi.
  Любога, хто нас прэ разаб'ём,
  Не топчуць край, родны ботамi!
  
  Ды славiцца расiйская Зямля,
  Мы людзям шлях да сусвету паказалi...
  народа свету ѓсё адна сям'я -
  Убачым хутка камунiзму далечы!
  
  Ды можаш верыць, цi хоць не вер,
  Але чалавек народжаны тварэннем моцным...
  Не адолее наша сяброѓства звер,
  Бо супраць нас павер ворагi бяссiльныя!
  
  У iмя нашай Радзiмы святой,
  Я буду з любой нячысцю змагацца...
  Дзяѓчынка па снезе бяжыць босы,
  няма нават думкi, каб баязлiва здацца!
  
  Нас мiльёны лютых байцоѓ,
  Якiя ѓ бiтве адзiныя...
  Праславiм веру дзядоѓ i бацькоѓ,
  Бо дзяѓчаты ѓ баях непераможныя!
  
  Сварог нам найвостры ѓ лаянцы даѓ,
  Сказаѓ дзяѓчаты люта бiцеся ...
  Няхай увасобiцца Божы iдэал,
  А перамогшы вы з сiратой дзелiцеся!
  
  Хай будзе наша ѓ славе веру Русь,
  Якая ѓ бiтвах без страху...
  За Радзiму змагайся i не трусь,
  Прасякнута хоць крывёю ѓся кашуля!
  
  Ды няма сумневаѓ - усiх ворагаѓ смецям,
  Мы народжаныя ёсць племя волатаѓ...
  Пад сцягам з трохкаляровым кумачом,
  Няхай будуць людзi ѓ вечнасцi адзiныя!
  
  Вось новая эпоха настае,
  Адкрылiся людзям космасу абшары...
  Нейкiх насякомых лiха б'е,
  Пакiнуѓшы да д'ябла глупства, размовы!
  
  Ды чалавек зусiм павер не вош,
  А той, хто вечна перамагаць нарадзiѓся...
  Таму ты слаѓны герб не дрыжыкi,
  Хоць супернiк папросту ашалеѓ!
  
  Не будзем супостату саступаць,
  Нi на Зямлi, нi нават у сiнiм небе...
  Вы запiшыце дзецюкi ѓ сшытак,
  Што зоркалёт узляцiць як жвавы лебедзь!
  
  Што Зямлю вельмi адважна абаронiм,
  Такiя ведай мы адважныя дзяѓчаты...
  Вось крылы распасцiрае херувiм,
  У iм Бога кiнутая граната!
  
  Няма нiколi дзяѓчынак не сметуць,
  Нас не паставяць ведайце на каленi...
  Як было раней Гiтлеру капут,
  Так стане ѓ славе радасць пакаленняѓ!
  
  Карацей даляцiм мы да зоркi,
  I будзем у свеце Панны, Арыёна...
  Спаѓняцца вялiкiя мары,
  Парадак будзем будаваць слаѓны, новы!
  
  I час веру хутка я прыйдзе,
  Калi загiнуѓшыя ѓ баях уваскрэснуць...
  Перамог адкрыем бясконцы рахунак,
  Атрымае прыз хто ѓ бойцы самы чыстых!
  
  Людзей на свеце ведаю прымiрым,
  Адзiн: араб, iндус i праваслаѓны...
  Усiх асвятлiць Усявышнi Гаспадар,
  I будзе наша доля, вядома, слаѓная!
  
  Ды чакае людзей усiх шчасце наперадзе,
  I вечнасць у хвалебна радасцi навекi...
  Скончацца правалы i нулi,
  I вылечвацца слабыя, калекi!
  
  Вось будзе людзям шчасце на стагоддзi,
  Хоць мiльярды гадоѓ мiнуць у славе...
  Бо сiла розуму людзей моцная,
  Мы нарадзiлiся ѓ касмiчнай дзяржаве!
  
  Сусвет мы скорым жартам,
  Галактык трасы да канца ѓзвядзем...
  Пройдземся вакуум у каханнi круцячы,
  Праславiм Бога Iсуса Iмя!
  
  I самi станем зоркi ѓраз тварыць,
  Узвядзём гарады даѓжынёй у парсекi...
  Паляѓнiчы ператварыцца хутка ѓ дзiчыну,
  А вышэй за ѓсiх няхай будуць людзi!
  Цэлую паэму праспявала Альбiна, а Альвiна яе сваiм звонкiм галаском падхапiла. I дзяѓчынкам было на рэдкасць весела i шыкоѓна.
  Потым дзяѓчаты расклалi трэцюю партыю ѓ шахматы. I сталi гуляць больш удумлiва.
  Альвiна гуляла белымi, i шукала хiтрыя хады. Змагалася i Альбiна.
  Абедзве дзяѓчыны схiлiлiся над дошкай, i ледзь не сутыкалiся лбамi i насамi.
  Гульня iшла. А Робур тым часам наблiжаѓ сваю казачную машыну да цэнтру Месяца. Прасоѓванне ѓ грунце - гэта дзiѓна. На самой справе падобнае можна ацанiць як цуд. Але жыцця на Месяцы няма. I гэта праблемна.
  Рабур вёѓ машыну i думаѓ. У прыватнасцi, калi Бог? I калi ёсць, дык якi ён? Цi сапраѓды такi, як у Бiблii цi iншай? Рабур пацiснуѓ плячыма.
  Дзяцiнства ѓ яго было цяжкiм, i ён патрапiла ѓ папраѓчую ѓстанову для падлеткаѓ. Але нiчога выжыѓ i нават стаѓ верхаводам.
  А скалацiѓшы першапачатковы капiтал, з бандыта пераквалiфiкаваѓся ѓ бiзнесмены. I гэта сталася яго новым полем дзейнасцi.
  Затым Робур захапiѓся авiяцыяй. I пазнаёмiѓся з двума тады юнымi дзяѓчынамi - Альбiнай i Альвiнай. I яны змаглi зрабiць унiкальны самалёт. Якi лётаѓ i валодаѓ вялiзным запасам ходу.
  Вось гэтае вялiкае адкрыццё.
  Нават двух прафесараѓ з ЗША ён пракацiѓ на сваiм "Пiянеры". Праѓда, яны зрабiлi подла, збеглi i нават пашкодзiлi машыну. Але нiчога ён iх дараваѓ.
  Затым, крыху яшчэ палятаѓ... Час iшоѓ.... I Альбiна i Альвiна захацелi стварыць машыну, якая i лётала, i ездзiла, i плавала. I гэта ѓдалося зрабiць.
  Робур пачаѓ было ѓжо падумваць аб уладзе над светам ... Хоць адзiн апарат свет зразумела не заваюе.
  Але зразумела як лiчыѓ Робур - аб'яднанне чалавецтва пайшло б на балазе. Спынiлiся б войны, знiк бы голад, i iншыя праблемы проста б вырашылiся б.
  Але як аб'яднаць людзей без чарговай вялiкай вайны? Вось гэта сапраѓды праблема.
  Робур не хацеѓ забiваць людзей, але i сусветным дыктатарам, стаць яму вельмi хацелася. Вось узнiкла супярэчнасць i нялёгкая дылема. I тут вядома ж былi думкi аб Богу - цi ёсць Ён?
  Робур - гэтага не ведаѓ, як не ведалi падобнага мабыць вельмi многiя людзi. Дакладней практычна ѓсё. I апынiся Рымскi тата атэiстам - гэта не занадта б здзiвiла Робура.
  Самы галоѓны аргумент супраць iснавання Бога - багацце ѓ свеце зла i несправядлiвасцi. I калi Бог дапускае зло i пакуты мiльярдаѓ людзей, то чаму? Яму бракуе цi сiлы цi каханнi? Зрэшты, чаму калi Творца Сусвету iснуе, Ён абавязкова павiнен быць дасканаласцю?
  А можа, наадварот? Тварэнне - гэта адлюстраванне характару Творцы, i яно недасканала ад таго, што Бог сам не дасканалы.
  Ва ѓсякiм разе калi ѓ цябе, напрыклад балiць зуб, то ты гатовы лезцi на сценку i клясцi i ѓвесь свет, i Бога, якi прыдумаѓ такую агiдную рэч як карыес! Ды тут ужо не да радасцi ѓ жыццi. Зрэшты, на старасць гадоѓ шмат розных больак чалавека атакуе.
  А бо i гэта не самае горшае, што ёсць. Вось узяць, напрыклад рак? Гэта ѓвогуле горш за чуму. I як з людзей можна так здзекавацца?
  А яшчэ горш за ѓсё старасць. Вось гэта Рабура больш за ѓсё i палохала. Накшталт бы ён як бы i здаровы, i нават яшчэ моцны.
  Але нешта мяняецца з гадамi. I, напрыклад, ужо сон не асвяжае па-маладому i стамляешся хутчэй. Адбiваецца на цягавiтасцi, i хуткасцi. I жанчыны не так прываблiваюць.
  Не тое, што было ѓ юнацтве. Або нават у маладыя гады. Ты старэеш, i гэта вельмi блага.
  Адно з самых непрыемных праяѓ старасцi - гэта знешнiя змены, у прыватнасцi маршчыны i сiвiзна, i нават з'яѓленне залысiн. I гэта таксама непрыемна. I жывот пачынае расцi нягледзячы на трэнiроѓкi. I сiла ѓ табе ѓжо не клекоча вулканам.
  Альбiна i Альвiна маладзейшыя, але гадоѓ сорак iм ужо ёсць. I дзяѓчыны вельмi камплексуюць аб сваёй знешнасцi. Хаця выглядаюць i трыццацi не даць. Але вiдавочна баяцца стаць старымi.
  I гэта iх вельмi засмучае... Тым больш у Альбiны захварэѓ зуб, i прыйшлося ставiць пломбу. А з пломбай зуб рана цi позна цалкам разбурыцца.
  Ды нявесела i дзяѓчынкам.
  А месяцовы камень здольны вярнуць маладосць. Прычым, магчыма, i назаѓжды!
  I гэта выдатна. Тым больш калi ты смяротны рацыя заваёѓваць свет магчыма i няма. Пасля тваёй смерцi ён зноѓ распадзецца. А вось так можна ѓсталяваць вечнае, стабiльнае, трывалае, i накiраванае для дабра людзей кiраванне. Робур хацеѓ неѓмiручасцi не толькi дзеля сябе, але i дзеля чалавецтва. Каб яно набыло трываласць i стабiльнасць, i пры гэтым дынамiчна развiвалася i ляцелi зоркалёты пакараць iншыя светы, за межамi сонечнай сiстэмы.
  Чалавецтва рана цi позна авалодае тэрмаядзернай энергiяй i створыць магутную бомбу. I калi ѓ гэты час будуць iснаваць розныя краiны, дык гэта можа прывесцi да ядзернай вайны i знiкнення чалавецтва.
  Так што адзiная ѓлада патрэбная. I ѓ гэтым выратаванне людзей...
  Кампутар выдаѓ папярэджанне - яны наблiжаюцца да цэнтра Месяца, так што мэта вельмi блiзкая.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  I вось у самым цэнтры Месяца знаходзiцца пустотелая ёмiстасць. I ѓнутры яе нiбы сапфiр зiхацiць каштоѓны, памерамi з кавун камень. Ён вельмi прыгожы, з мноствам граняѓ.
  I здольны падарыць вечнае юнацтва любому, хто закране яго. Праѓда, паспрабуй яшчэ ѓ цэнтр Месяца дабрацца. Нiбы чараѓнiкi схавалi скарбы ѓ глыбiнi спадарожнiка Зямлi.
  Вось дзiвосны апарат Робура пераадолеѓ цвёрды грунт Месяца i выйшаѓ да цэнтр.
  Там панавала бязважкасць, але ѓ апараце генiя з ЗША штучная гравiтацыя.
  Але вось калi трыяда выпырхнула з апарата, то яны аказалiся пры поѓнай адсутнасцi гравiтацыi ѓ самым цэнтры Месяца.
  I паплылi ѓ паветры, якое знаходзiлася ѓ гэтай ёмiстасцi.
  Альбiна выклiкнула:
  - Якi прыгожы камень! Проста цуд!
  Альвiна заѓважыла:
  - Ды крута! А як атрымаць нам зараз вечную маладосць?
  Робур упэѓнена адказаѓ:
  - Трэба зняць пальчаткi i прыкласцi абедзве далонi i так патрымаць хвiлiну. У нас увойдзе энергiя юнацтва, i мы станем вечна маладымi!
  Альбiна свiснула:
  - Ого! Так проста!
  Альвiна лагiчна адзначыла:
  - А ѓсё генiяльна проста! Толькi бяздарнасць усё ѓскладняе!
  Рабур кiѓнуѓ:
  - Тут цёпла! Рукi не адмарозiце. Давайце знiмем пальчаткi.
  I вялiкi вучоны стаѓ сцягваць з сябе пальчаткi. Дзяѓчынкi рушылi ѓслед за iм. У прыгажунь рукi такiя далiкатныя, i разам з тым загарэлыя, з доѓгiмi фарбаванымi пунсовым колерам пазногцямi.
  Альвiна прачырыкала:
  - Ох нашы рукi, рукi працоѓныя!
  Альбiна ва ѓнiсон дадала:
  - А мы дзяѓчынкi - самыя крутыя!
  Першым да каменя прыклаѓ рукi Рабур. Магутны, пажылы мужчына з захапленнем вымавiѓ:
  - А ён такi гарачы!
  Затым прыклалi рукi i Альбiна з Альвiнай. Дзяѓчыны замерлi, адчуваючы як у iх уваходзiць цеплыня i энергiя.
  Робур вiсеѓ, ён таксама адчуваѓ, як па iм праносяцца прыемныя электрычныя разрады. I гэта было скажам там выдатна. I вось ён убачыѓ, што i дзяѓчат таксама трасе. I яны адчуваюць.
  Рабур правёѓ мовай. Пары зубоѓ не хапала, але вось яны пачалi ѓжо расцi. I скура на руках у мужчыны прама на вачах становiцца больш далiкатнай i не гэтак грубай.
  Твару свайго не вiдаць, але Альбiна ѓжо выклiкнула:
  - Патрон у цябе сiвiзна знiкае!
  Рабур кiѓнуѓ:
  - Я гэтага i чакаѓ! Але на вас дзяѓчыны не гэтак прыкметна амаладжэнне - вы i так выглядаеце супер!
  Альбiна з захапленнем праспявала:
  - Ах дзяцiнства, дзяцiнства ты куды спяшаешся,
  Ах дзяцiнства, дзяцiнства ты куды ляцiш!
  Альвiна працягнула песеньку:
  - Яшчэ не найгралася я зусiм з табой,
  Дзяѓчынкай стала босы i круты!
  Альбiна хiхiкнула:
  - А ѓ цябе Ромул ужо i барада знiкла!
  Генiяльны вынаходнiк кiѓнуѓ:
  - Барада? Тады можа хопiць?
  I паспрабаваѓ адарваць рукi ад каменя, якi дорыць юнацкасць. Але не тут было.
  I яны далонi капiтальна прылiплi.
  Рабур буркнуѓ:
  - Гэта яшчэ што такое?
  Альбiна i Альвiна таксама затросся ... Нечакана цела буйных, рослых дзяѓчат сталi памяншацца.
  I яны завойкалi ад прыкрасцi.
  Адчуѓ што i яго буйное цела рослага, амаль двухмятровага мужчыны стала скурчвацца i Робур.
  I гэта яго збянтэжыла. Свежы юнак затросся мацней. Але ѓсё роѓна адляпiцца не ѓдавалася. Дзяѓчынкi таксама не маглi адклеiцца.
  I яны памяншалiся ѓжо заѓважна.
  Альбiна нават прабуркавала:
  - Упасцi ѓ дзяцiнства - гэта не значыць памаладзець!
  Альвiна дасцiпна дадала:
  - Маладзея целам, не будзе немаѓлём розумам!
  Робур адчуѓ, што скафандр павiс на iм як мех. Ён паменшыѓся вельмi значна.
  Дзяѓчаты сталi дзецьмi, i зараз iм можна даць гадоѓ дзесяць. Да шчасця працэс памяншэння спынiѓся. I цяпер усе тры фiгуры былi з абвiсаючымi скафандрамi i невялiкiмi целамi.
  Зрэшты, Робур нарэшце адляпiѓ рукi i адляцеѓ у ѓверх. Дзве дзяѓчынкi таксама адарвалiся i закруцiлiся.
  Альбiна пiскнула:
  - Давайце ѓ зваротна! I iрванула да апарата ѓ форме акулы.
  Рабур таксама скакнуѓ туды, i ѓслед за iм Альвiна.
  Больш за ѓсё iм хацелася скiнуць скафандры i паглядзець на сябе ѓ люстэрка.
  I вось яны ѓнутры. Адразу зняць з сябе скафандры не ѓдаецца. I рукi трасуцца.
  Але нарэшце шлемы зняты, а з iмi i астатняе.
  Цяпер вiдаць, Робуру, што рослыя дзяѓчаты ператварылiся ѓ дзяѓчынак. А сам генiяльны вынаходнiк.
  Робур кiнуѓ погляд на люстэрка. I ѓбачыѓ перад сабой мускулiстага хлопчык ростам у метр сорак пяць. Зусiм яшчэ дзiця, загарэлае, басаногi, такiм якiм i быѓ Робур у дзесяць гадоѓ. Няѓжо што мускулы больш рэльефныя, чым дзяцiнстве. А мордачка такая мiлая i капрызная.
  Альбiна хiхiкнула:
  - Цяпер ты хлопчык Робур!
  Альвiна са смяшком дадала:
  - Хлопчык-тыран!
  Альбiна пажадлiва ѓсмiхнулася:
  - Будзе кiраваць басаногi хлопчык планетай Зямля!
  Рабур лаяѓся:
  - А вы хто? Дзеѓкi! Цi хацелi вы быць такiмi?
  Альбiна заѓважыла з уздыхам:
  - Ды гэта вiдавочны перабор! Але нiчога, у гэтым ёсць i свае плюсы!
  Альвiна ѓ прыкрасцi заѓважыла:
  - Нешта плюсаѓ я не бачу! Цяпер нам балюча будзе займацца каханнем з мужчынамi. Юнацтва - гэта добра, але ѓ дзяцiнстве шмат сваiх проблем1
  Робур рыкнуѓ, дакладней пiскнуѓ:
  - Але мне тое яшчэ горш! Якая жанчына захоча кахання са мной?
  Альбiна хiхiкнула i адказала:
  - Ды з такой маленькай штучкай, ты жанчынам не патрэбен. I хiба толькi ѓ якасцi сына!
  Рабур пагразiѓ кулачком:
  - Я iм стану бацькам. Сапраѓдным бацькам усёй планеты Зямля!
  Альвiна агрэсiѓна адзначыла, тупнуѓшы босай, дзiцячай ножкай:
  - Падрасцеш i станеш бацькам, паразумнееш!
  Альбiна з усмешкай заѓважыла:
  - Цi не падрасцеш! Будзе дзяцiнства назаѓжды!
  Рабур зароѓ:
  - Застаемся мы дзецьмi назаѓжды,
  Змяняюцца ѓсяго толькi гады!
  I ѓ прыкрасцi таксама тупнуѓ, дзiцячай, босай ножкай. Ясна з яго спала адзенне, i цяпер ты голенькi. Хiба што абгарнеш, вакол сцёгнаѓ тканiна.
  Рабур адчуваѓ сябе ашуканым, i нiбы абрабаваным. Замест амаладжэння ён запаѓ у дзяцiнства.
  Праѓда фiзiчна сябе адчуваѓ цудоѓна. I быѓ павышаны настрой. Вельмi хацелася смяяцца i падскокваць.
  Але, зразумела, ён не гэтага чакаѓ. Акрамя таго непрыемна пазбавiцца высокага, амаль у два метры росту, калi ты iдзеш у натоѓпе i цябе далёка вiдаць.
  Замест гэтага ты зараз нейкi шчаѓлiк. I гэта не самае лепшае. Але з другога цябе перапаѓняе энергiя.
  Як казаѓ Энгельс: быццё вызначае прытомнасць. I дзiцячае цела душыць смутак i цябе безумоѓна цягне на рознага роды подзвiгi. I хочацца, падскокваць i рухацца нiбы ты завадны конiк.
  Рабур загадаѓ:
  - Ну ѓсё! Мы амаладзiлiся, нават занадта. А зараз паляцелi на Зямлю!
  Альбiна разгублена спытала:
  - I што мы там у дзiцячых целах будзем рабiць?
  Робур рашуча заявiѓ:
  - Будзем заваёѓваць свет!
  Альвiна запляскала ѓ ладкi i затупала дзiцячымi ножкамi:
  - Гэта выдатна!
  Альбiна з энтузiязмам праспявала:
  - Увесь свет у нас у руках,
  Мы зоркi кантынентаѓ...
  Разбiлi па кутах -
  Праклятых канкурэнтаѓ!
  Робур энергiчна пацвердзiѓ, матаючы галавой:
  - Ды разбiлi! I гэта крута!
  Альвiна паправiла:
  - Яшчэ не разбiлi, але абавязкова разаб'ём!
  Альбiна агрэсiѓна праспявала:
  - Не стрываць дзяѓчынкам прынiжэньня,
  Славу пацвердзiм сталёвым мячом.
  Не пацерпiм больш абразы -
  У трэскi ѓсiх фашыстаѓ разаб'ём!
  Рабур жорстка заѓважыѓ:
  - Пра фашыстаѓ спяваць яшчэ рана! Мусалiнi яшчэ нiхто, а Гiтлера нават у войска служыць па стане здароѓя не ѓзялi!
  Альвiна падмiргнула прафесару i заявiла:
  - Тады паляцелi выпраѓляць чужыя памылкi! Можа, быць мiр i сапраѓды стане лепшым!
  Хлопчык Робур пацвердзiѓ:
  - Ды стане лепш у маiм кахаючым кулаку!
  I невялiкая, але спрытная i ѓнiверсальная машына рванула з цэнтра Месяца, прагрызаючы грунт, прычым не пакiдаючы пасля сябе калiдораѓ.
  Альбiна з усмешкай праспявала:
  - Ёсць у чалавецтва тэхнiка жалезная,
  Безумоѓна патрэбная i вельмi карысная...
  Альвiна з энтузiязмам працягнула:
  Але, а мне прыемней, цуды народныя,
  Абрус з самабранкай, туфлi хуткаходныя...
  Хлопчык Робур з энтузiязмам праспяваѓ:
  - Веру што з казкай, людзi не развiтваюцца,
  I сябрамi вернымi, назаѓжды застануцца!
  Сапраѓды трыумвiрат паказаѓ свой самы вышэйшы клас. Дакладней, яны дасягнулi сваёй мэты i памаладзелi. А зараз трэба, нешта зрабiць яшчэ больш значнае.
  Хлопчык Робур у штурвала. Ён кiруе з дапамогай джойсцiка, i памяншэнне росту яму зусiм не замiнае. I настрой паднiмаецца.
  На самай справе няхай ты i хлопчык, але затое нiколi не пастарэеш. I гэта радуе. Значыць, наперадзе ѓ цябе радаснае жыццё. I ты будзеш кiраваць планетай Зямля вечна.
  У яго ж такi апарат у руках: можа i лятаць па паветры, i па космасе. I плаваць на вадзе i пад вадой, i нават перасоѓвацца пад зямлёй. А яшчэ ѓ яго i гармата з гравiялазерам.
  Якое войска супраць яго выстаiць? А паѓпрасторавае поле дазваляе перасоѓвацца не толькi пад зямлёй, але яго машыну абсалютна непаражальнай. Гэта значыць, яго ѓразiць нiхто не ѓ сiлах. Нi адна зброя на планеце зямля не здольна яго лятальны апарат прабiць.
  I Робур адчувае сябе вельмi ѓпэѓнена. I дзве дзяѓчыны якiя аказалi дапамогу гэтаму тэхнiчнаму генiю, i дапамога iстотную таксама адчуваюць сабе вясёлымi i шчаслiвымi. Цяпер яны нiколi не пастарэюць. I гэта iм выклiкае вялiкую радасць.
  А што з таго, што яны дзяѓчаткi? Ёсць шмат iншых спосабаѓ забаѓляцца, чым займацца каханнем з смярдзючымi мужчынамi. А вось цiкава было б пагуляць у вайну. I гэта верагодна самае лепшае забаѓка. А пакуль Альбiна i Альвiна зноѓ гуляюць у шахматы. Альбiна белымi зрабiла ход: Е2-Е4, а яе сапернiца абрала Сiцылiянскую абарону. I, зразумела, знакамiты варыянт Дракона. Вельмi дынамiчная абарона са сланом на вялiкай дыяганалi. Праѓда ѓ белых ёсць магчымасць зачапiцца за пешку, што рушыла наперад.
  I атака iдзе ѓзаемная i жорсткая. Кожны атакуе караля на сваiм участку.
  I вядома ж дзяѓчыны ваююць на роѓных. Дакладней, хутчэй яны не дзяѓчаты ѓжо, а дзяѓчынкi. Але бiтва ѓ iх вядома ж вельмi разлютаванае.
  Альбiна ахвяравала пешку, а яе сапернiца якасць. Барацьба пайшла ѓ агрэсiѓным рэчышчы.
  Дзяѓчынкi босымi ножкамi рабiлi хады, i шчэрылi свае зубкi колеру слановай косцi.
  Альвiна адзначыла:
  - Мы гуляем па-дзiцячы ѓ недзiцячую гульню!
  Альбiна з гэтым пагадзiлася:
  - Ды мы гуляем! I я ѓпэѓнена, што буду перамагаць!
  Дзяѓчынкi i сапраѓды выдатныя. I босыя пальчыкi iх дзiцячых ножак, перастаѓляюць постацi.
  Вось зноѓ ахвяры, i абмен ударамi... А Робур рухаецца да паверхнi Месяца.
  Зразумела пад грунтам, хуткасць нiжэй, чым у вакууме, але ѓсё роѓна вельмi нават высокая.
  Рабур у руху, падумаѓ, што зараз хлопчык. Але цi вырасце ён яшчэ цi застанецца дзiцем? Гэта пытанне цiкавае. Можа, i так i не так.
  Але ѓ целе небывалая энергiя ѓ Рабура i бадзёрасць. Так што можна цешыцца.
  I магчыма нiколi ѓ яго не заболят зубы, i ён заѓсёды будзе мець выдатны зрок. Ды i сiла ѓ яго недзiцячая. А якiя рэльефныя сталi мускулы, проста Геракл-малалетка. I выдатна ён можа паказаць сабе калi давядзецца ѓ бойцы.
  Рабур нават праспяваѓ:
  - Тое, што людзi кажуць,
  Нам не абыякава...
  Важны толькi вынiк -
  Прабiвай выдатна!
  I голай, круглай пяткай хлопчык нацiснуѓ на педаль. I тузанулася яго машынка.
  Улада над светам прывабная i салодкая. Але разам з тым - гэта i каласальная адказнасць. I гэта Робур разумее. У гiсторыю трэба ѓвайсцi нi тыранам, не самадурам, а вялiкiм кiраѓнiком, якi выратуе чалавецтва. I пабудуе сапраѓдны рай на планеце Зямля. I людзi будуць яго шчыра славiць.
  Робур з энтузiязмам праспяваѓ:
  - Не буду хiтраваць,
  Мне хочацца кiраваць...
  Але не машынай iржаваю,
  А цэлаю дзяржаваю!
  Дзяѓчаты пачуѓшы гэтую песню засмяялiся. I таксама хацелi нешта праспяваць. Але ѓ галаву не занадта прыйшоѓ прыдатны матыѓ.
  Зрэшты, дзяѓчынкi працягвалi гуляць. Але вось адбылiся размены, i пазiцыя стала мёртва-нiчыйнай. Але яны працягвалi важдацца, i працяглы час пакутаваць.
  Рабур адначасова думаѓ, што ѓ свеце слава недаѓгавечная. I практычна ѓсе iмперыi распадалiся i прыходзiлi ѓ заняпад. Нiбы была нейкая сiла, што замiнала iнтэграцыi чалавецтва. Вось зараз у свеце некалькi ёсць немаленькiх iмперый. Самая вялiкая - гэта Брытанская, i другая Расiйская. I ѓжо Расея апынулася ѓ заняпадзе, прайграѓшы вайну Японii, што вялiкая ганьба.
  Белая раса прайграла жоѓтай, i тут радавацца няма чаму. Але, з iншага боку, дзiѓна шмат рознага роду выпадковасцяѓ i няѓдач было ѓ царскай Расii якiя прывялi да паразы. Нiбы вышэйшыя сiлы ѓмяшалiся. Хаця калi яны вышэйшыя сiлы? Зрэшты, цi змог бы Чынгiсхан без заступнiцтва вышэйшых сiл заваяваць палову свету? Бо колькi той Манголii? А хто сам Чынгiсхан - дзiкун, якi i пiсаць, i чытаць не ѓмеѓ.
  Так што тут, вiдаць, нейкiя сiлы яму сапраѓды дапамагалi. Праѓда стварыць трывалую iмперыю яны не маглi. Дакладней заваёвы разбойнiкаѓ былi нетрывалымi, i краiна трывiяльна павалiлася. Дакладней дзяржаву Чынгiсхана спачатку разарвалi нашчадкi, а затым яна i зусiм знiкла.
  Рымская iмперыя была трывалей, але i яна спачатку раскалолася на дзве часткi, а затым iх растапталi заходнюю варвары, усходнюю арабы i туркi.
  Царская Расiя як кантынентальная iмперыя выглядае трывалей Брытанскай, але цяпер у яе цяжкiя часы - бунты i паражэнне ад японцаѓ. А апошняе вельмi крыѓдна.
  Рускi народ здольны шмат дараваць дзеля бляску ваенных перамог i iмперскай велiчы. А калi цябе б'юць, ды яшчэ японцы якiх аѓтарытэтным супернiкам не лiчаць, гэта крыѓдна ѓдвая, i вiнавацяць у першую чаргу, зразумела, цара. А з iм разам i ѓсю сiстэму манархiчнай улады.
  Робур пацiснуѓ плячыма - ён стоадсоткавы амерыканец i яму на Расею пляваць. А вось Альбiна i Альвiна маюць славянскую кроѓ, i iх паражэнне царскай Расii ад Японii моцна засмуцiла.
  Але Рабур адказаѓ iм: правiць планетай Зямля павiнен яго генiй, а нi нейкiя там Раманавы. I што ён Робур створыць вечную iмперыю, у якую ѓвойдуць усе заселеныя светы ѓ сусвеце. А можа не толькi ѓ гэтым, але i ѓ iншых сусветах. I тады будзе Мегагiперусяленская iмперыя, якая будзе валодаць фантастычнай магутнасцю i сiлай!
  Робур падумаѓ, што разаѓецца навука i больш не будзе старых i старых, усе будуць вечна юнымi i прыгожымi. I юнакi будуць безбародымi, са прыгожымi мордачкамi. I дзяѓчаты нiколi не завянуць.
  Робур праспяваѓ з энтузiязмам:
  - Я буду вечна маладым, вечна п'яным! I вечна крутым i заѓзятым!
  Дзяѓчынкi ѓ адказ захiхiкалi i паказалi мовы. Яны скажам так - пацешныя.
  I зараз падобныя знешне да дзяѓчынак.
  Альбiна адзначыла з усмешкай, праспяваѓшы:
  - Прывiдна ѓсё ѓ гэтым свеце бушуючым,
  Ёсць толькi iмгненне за яго i трымайся...
  Жыццё толькi iмгненне памiж мiнулым i будучыняй,
  I менавiта ён называецца жыццё!
  Альвiна выскалiѓшы зубкi, заѓважыла:
  - Не занадта складана ѓ цябе атрымлiваецца!
  Альбiна адзначыла з усмешкай:
  - Нешта не iдзе ѓ мяне паэзiя!
  Альвiна праспявала ѓ адказ:
  Спраѓдзiѓся праклён грознай, пякельнай весткi,
  Змеркла сонца ѓ жалобе краiна...
  Пазбаѓлены забойца сумлення i гонару
  Не завагалася крывавая рука!
  Альбiна з вялiкiм энтузiязмам падхапiла:
  - Забойца злы фiгляр i замежнiк,
  Зжэр нямала дзявочых сэрцаѓ...
  Змянiѓ на фрак ён свой паходны ранец,
  Перарваѓ палёт тэрмiны круты падлюга!
  Альвiна з натхненнем працягнула напяваць дзiцячым галаском:
  Аблiчча прамянiстае Пушкiна-паэта,
  Крывавай пенай смерцi акружаны...
  Носьбiт Пушкiн дабрынi i святла,
  За гэта куляй у сэрцы ѓражаны!
  Альбiна з велiзарным захапленнем працягнула напяванне, цудоѓнага раманса:
  Струменем асляпляльным, прамянiстым...
  Лiлiся словы паэта i вершы...
  Любiѓ людзей усiм сэрцам сваiм чыстым,
  У творы святла зло таѓраваѓ грахi!
  Альвiна з вялiкiм энтузiязмам працягнула напяваць:
  Алмазам вострым яго слова было,
  Усю сiлу склада, ён пяром данёс...
  Творыѓ выдатна, людзям усiм на дзiва,
  Паэзiю ѓзвысiлi, Бог да зор!
  Альбiна з лютасцю працягнула складаць i спяваць:
  Няма граняѓ таленту паэта,
  Аскепкам зорным у небе няма лiку...
  Забойцу прыцягне Гасподзь да адказу,
  А Пушкiн будзе з намi назаѓжды!
  I дзяѓчынкi запляскалi босымi, точанымi ножкамi.
  Робур падвёѓ лагiчны вынiк i таксама праспяваѓ:
  -Ах Пушкiн, ты дзiвак не мае рацыю,
  Увесну хварэць нам не паѓстала ...
  Бо пах рэзкай, далiкатнай травы,
  Здольны ѓсiх сагнаць з канапы!
  Альбiна з гэтым пагадзiлася:
  - Ды вясна - гэта выдатная пара! Асаблiва травень!
  Альвiна з энтузiязмам праспявала:
  - А за акном бушуе месяц травень,
  Ты за яго змагайся i мацуйся!
  Вось нарэшце-то грунт Месяца скончыѓся, i iх казачна цудоѓны апарат вылецеѓ у вакуум. I як кажуць - выйшаѓ на аператыѓны прастор.
  Альбiна праспявала з энтузiязмам:
  - Зямля ѓ iлюмiнатары, зямля ѓ iлюмiнатары, зямля ѓ iлюмiнатары бачная...
  Альвiна падхапiла з усмешкай:
  - Як сын сумуе аб мацi, як сын сумуе аб мацi, сумуем мы аб Зямлi яна адна!
  Вечны хлопчык Робур падхапiѓ гэтыя спевы:
  - А зоркi тым не менш, а зоркi тым не менш,
  Крыху блiжэй, але ѓсё таксама халодныя!
  Альбiна з натхненнем працягнула:
  - I як гадзiннiк зацьмення, i як гадзiннiк зацьмення! Чакаем святла i зямныя бачым сны!
  Альвiна працягнула спяваць з вялiкiм запалам, у сваiм чароѓным голасе:
  - А снiцца нам не вуркатанне касмадрома... Не гэтая ледзяная сiнь!
  Хлопчык-касманаѓт Робур падхапiѓ з энтузiязмам:
  - А снiцца, нам трава, трава ля дома! Зялёная, зялёная трава!
  Пасля чаго яны дадалi хуткасцi i панеслiся да Зямлi.
  Рабур з задавальненнем праспяваѓ:
  -Мы паедзем, мы памчамся, на аленях ранiцай раннiм i адчайна ѓварвемся прама ѓ снежны свiтанак!
  Альбiна з вялiкiм энтузiязмам падхапiла:
  - Ты ѓбачыш, што дарма называюць поѓнач крайнiм...
  Альвiна дадала з лютасцю пляскаючы вуснамi:
  - Ты ѓбачыш ён бязмежны, я табе яго дару!
  I дзяѓчынка тупнула босай, дакладны ножкай.
  Хлопчык Робур прашыпеѓ:
  - У апошняй вайне пераможцаѓ няма,
  Нiхто не ѓратуецца ад залпу ракет...
  Альвiна з энтузiязмам даспявала:
  - Дашлем мы з вялiкiм пякельным выбухам прывiтанне!
  Альбiна працягнула з лютасцю:
  - I пышны з руж, мы нарвалi букет!
  I дзяѓчынка зашлёпалi, дакладнымi, дзiцячымi ножкамi, выскакваючы:
  - Адзiн два тры! Пражэктара працяры!
  Вось усё блiжэй i блiжэй яны падлятаюць да Зямлi.
  Блакiтны шарык усё павялiчваецца. I гэта вельмi здорава. Значыць, хутка яны апынуцца на сваёй планеце.
  Хлопчык Робур цiснуѓ голымi, дзiцячымi пяткамi i завываѓ:
  - Бачыш у небе зацьменне,
  Грозны дэманаѓ прыбой...
  Пякельнае лунае знак,
  Зграi касмiчнай выццё!
  Альвiна з энтузiязмам падхапiла:
  - Авадон праклён ѓстае,
  Авадон татальная смерць...
  Авадон i мёртвых палiцы...
  Авадон шалёны вядзе!
  Альбiна дадала з лютасцю:
  Авадон! Авадон! Авадон!
  Хлопчык Робур зароѓ:
  Брудны, шалёны маньяк,
  Хоча стаць правадыром дзяржавы...
  Але выклiкаючы дзiкi страх...
  Альвiна скончыла думку:
  - Ён памрэ ѓ балоце iржавым!
  Альбiна, скалячы зубкi, працягнула:
  - Аплесцi спрабуючы свет,
  Альвiна тупнула босай, дзiцячай ножкай i працягнула:
  - Павуцiннем пякельнага запалу!
  Альбiна заспявала з лютасцю:
  - Пракажоны чэрап i вампiр....
  Альвiна прашыпела, тупаючы босай, дзiцячай ножкай:
  - З ненаеднай воѓчай пашчай!
  Робур адзначыѓ з усмешкай юнага садыста:
  - Буянiць у шаленстве САТО,
  Рухаѓ наперад вораг палiцы...
  Але катаѓ-супостатаѓ,
  Дзяѓчыны сустрэнуць у штыкi!
  Альбiна падхапiлi, i яе босыя ножкi былi ѓ руху:
  - У скуру свiную ѓп'юцца,
  Будзе зрынуты вораг у прах!
  Альвiна з пякельным апломбам працягнула:
  Жанчыны люта б'юцца-
  Дужы дзяѓчынкi кулак!
  Альбiна дадала не зусiм у рыфму:
  - I босая пятка ѓ дзевак таксама моцная!
  Рабур пацвердзiѓ:
  - Браня моцная i танкi нашы хуткiя!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Ды вельмi хуткiя! Проста маланка!
  Альбiна з лютасцю праспявала:
  - Ёсць жанчыны ѓ нашых паселiшчах,
  Што водзяць жартам самалёт...
  Альвiна дадала, з лютасцю:
  - Не ведаюць красунi сумневы,
  Жартам супостата зб'е!
  Рабур прабурчаѓ з шаленствам вечнага дзiцяцi:
  - Яны народжаныя для перамогi,
  Каб розум у вяках праслаѓляць!
  Альбiна дадала з усмешкай вечнай дзяѓчынкi:
  - Бо нашы вялiкiя дзяды,
  За iх збiралi ѓраз раць!
  Вось гэта дзяѓчынкi проста артыкул супер. I яны хоць зараз дзецi, але агрэсiѓнасцi не страцiлi.
  Робур з захапленнем адзначыѓ, скалячы мiлую, дзiцячую мордачку:
  - Я наймацнейшы ѓ гэтым свеце,
  I ѓсiх замачу ѓ сарцiры!
  Хлопчык-прафесар нават тупнуѓ дзiцячай ножкай па падлозе, ён быѓ поѓны энтузiязму.
  Вось ужо яны ѓваходзяць у атмасферу планеты Зямля. Даволi хутка даляцелi. I iм гэта спадабалася.
  Трыумвiрат проста ѓ захапленнi. Вось яны зноѓ на зямлi...
  Альбiна з натхненнем праспявала:
  - I ѓ зорнай вышынi, i горнай цiшынi,
  У марской хвалi i лютым агнi!
  I лютым, i лютым агнi!
  Альбiна ѓключыла агляд са здзiѓленнем заѓважыла:
  - Нешта ѓ гэтым свеце не так!
  Рабур нахмурыѓся i сур'ёзна спытаѓ:
  - I што канкрэтна не так?
  Хлопчык-прафесар вылупiѓ вочы.
  Альбiна адказала з сумневам у голасе:
  - Мы цяпер у мiнулым, якраз на пару гадоѓ таму!
  Альвiна з энтузiязмам усклiкнула:
  - Тым лепш! Дапаможам царскай Расii перамагчы Японiю!
  Рабур якi стаѓ хлопчыкам быѓ рады пабiцца:
  - Сапраѓды дапаможам! Я рады заѓсёды дапамагчы белай расе!
  Альбiна кiѓнула:
  - За нашу Русь-матухну!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Бiтва войскаѓ Курапаткiна i японцаѓ iшла па звычайным сцэнары. Спачатку рускiя адлюстроѓваюць напады самураяѓ, затым тыя пачынаюць абыходзiць па флангу i Курапаткiна адступае.
  Але ѓ дадзены момант не спрацавала такая тактыка. Баявая машына ѓ форме акулы i гравiялазернай гарматай узнiкла перад японскiмi войскамi.
  Рабур скамандаваѓ:
  - Плi за белую расу!
  А Альбiна нацiснула на кнопкi джойсцiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ дзiцячых ножак. I ѓдарыла па японцах бруя, разразаючы пяхоту i кавалерыю.
  Альвiна нацiснула голай пяткай пасылаючы чарговую брую з iншай лазернай гарматы i прабуркавала:
  - За Русь-матухну!
  I дзецi засмяялiся, крышачы японцаѓ. У розныя бакi разляталiся рукi i ногi самураяѓ.
  Робур прачырыкаѓ дзiцячым галаском:
  - Я самы круты ѓ свеце!
  I голай пяткай хлопчык нацiснуѓ на рычаг, абвальваючы на японцаѓ смяротны струмень.
  Воiны ѓзыходзячага сонца гiнулi за раз сотнямi i тысячы, гэта была грандыёзная бiтва.
  Лiкам японцаѓ было больш, чым па афiцыйных дакументах, бо самураi не ѓлiчвалi свае тылавыя часткi. Так што ѓ японцаѓ у баях вiдавочная перавага ѓ колькасцi. Што збольшага апраѓдвае асцярожнасць Курапаткiна.
  А страт японцы неслi заѓжды больш, чым рускiя ва ѓсiх баях.
  I яны пад канец вайны саступалi рускай армii ѓ колькасцi больш, чым у два разы. I калi б не дурны бунт, то краiна Узыходзячага Сонца была б разгромлена дашчэнту.
  А вось зараз каманда i трох чалавек: хлопчык i дзве дзяѓчынкi, разбурае самураяѓ. Хоць у iх дзвесце пяцьдзесят тысяч салдат - нашмат больш, чым па афiцыйных дадзеных. I гэта толькi тут, а яшчэ дзвесце тысяч стаiць пад Порт-Артурам.
  А мора магутны, пабудаваных амерыканцамi i ангельцамi флот. Але супраць iх зброя, створанае патройным генiем.
  Рабур скошваючы самураяѓ, напявае:
  - Грозна парыць над планетай...
  Альбiна, пасылаючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак хвалю, дадае:
  - Рускi, двухгаловы арол!
  Альвiна, з агрэсiяй выбiваючы масу войскаѓ японцаѓ, што лезуць лавiнай, выдала:
  - У песнях народа апеты...
  Рабур гэты вечны хлопчык лупануѓ з касым захопам i пiскнуѓ:
  - Iзноѓ ён велiч здабыѓ!
  Альбiна, нацiскаючы босымi, дзiцячымi пальчыкамi разбурала непрыяцеля. Яна такая цудоѓная дзяѓчынка. I паменшыѓшыся ѓ памерах, стала яшчэ больш дзёрзкай i хартоѓ.
  I нават напявала:
  - Я не нiкчэмная казюлька, супернiндзя-чарапашка!
  Альвiна, таксама нацiскаючы босымi пальчыкамi на кнопкi джойсцiка, вельмi дасцiпна дадала:
  - Будзеш ты як прамакатка - гэта вельмi крута!
  Хлопчык Робур зароѓ:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце...
  Альбiна нацiснула босымi пальчыкамi ножак i пiскнула:
  - Ясна як двойчы два чатыры!
  Альвiна таксама нацiснула голай, круглай, ружовай дзiцячай пяткай на кнопку i прачырыкала, выбiваючы японцаѓ:
  - Замочым у сарцiры!
  Хлопчык Рабур крышачы самураяѓ i ѓзводзячы цэлыя курганы трупаѓ, усклiкнуѓ ва ѓсю глотку:
  - За рускага цара!
  Альбiна штабнавала па японцах пры дапамозе босых пальчыкаѓ дзiцячых ножак i буркавала:
  - Наша святая вялiкая Расiя,
  Шчодры заможны край!
  Альвiна дзяѓбала японцаѓ пры дапамозе голай, круглай, ружовай, дзiцячай пяткi i верашчала:
  - На троне сядзiць Бог-месiя,
  Бацюшка-цар Мiкалай!
  Хлопчык Робур скошваючы воiнаѓ iмперыi ѓзыходзячага сонца, нацiскаючы дзiцячымi, босымi ножкамi на кнопкi джойсцiка, выдаѓ:
  - Веру не будзе палаць пякельным запалам,
  Чырвоны сямнаццаты год!
  Альбiна зразаючы японцаѓ з дапамогай босых пальчыкаѓ, сваiх точаных ножак, выдала:
  - Толькi Бацькаѓшчына палае пажарам!
  Альвiна рассякаючы самураяѓ i душачы голай, ружовай пяткай, на кнопкi, пiскнула:
  - Лiха Японiю б'е!
  Хлопчык-прафесар, дзёѓб голай дзiцячай пяткай па клавiятуры разнёс цэлы батальён краiны ѓзыходзячага сонца i зароѓ:
  - Веру ѓ сваю зорку,
  Я падману лёс!
  Альбiна дасцiпна заѓважыла, скошваючы чарговы батальён японцаѓ, i паказаѓшы мову:
  - На святой вайне, будзе наша перамога!
  Альвiна выбiваючы масы самураяѓ, i набiѓшы цэлы курган трупаѓ, дасцiпна заѓважыла:
  - Сцяг iмперскi наперад - слава загiнуѓшым героям!
  Рабур страляючы з гравiялазернай гарматы, накрыѓ японскую батарэю. Гарматы карабацiлiся i скручвалiся ѓ барановы рог. Хлопчык-прафесар паказаѓ язык i муркаѓ:
  - Нас нiшто не спынiць, нас нiхто не пераможа!
  I голая, дзiцячая пятка як нацiсне на кнопку. I зноѓ прамень гравiтацыйнага лазера як улепiць па японцах.
  Гэта было проста гiпер.....
  Альбiна з захапленнем адзначыла, беручыся за чарговую батарэю, i наводзячы на мэту пры дапамозе босых ножак:
  - Наша сiла ѓ кулаку!
  Альвiна строгая японцаѓ, нiбы здымаючы з iх крывавую стружку, i голай пяткай нацiскаючы на кнопку джойсцiка, выдала:
  - Мы ѓсiх мацней!
  За Японiю ѓзялiся воiны трыумвiрата вельмi жорстка. I нiшчылi, i спальвалi нiбы касмiчныя каметы якiя павалiлiся на зямлю.
  Рабур гэты вечны хлопчык праспяваѓ:
  - I ляцелi долу самураi, пад напорам сталi i агню!
  Альбiна аглушальна засмяялася, i дасцiпна выдала:
  - Але выведка даклала сапраѓды,
  I як нацiсне голай, круглай пяткай на кнопку.
  Альвiна падтрымала, босымi, дзiцячымi пальчыкамi душачы на кнопкi джойсцiка i круша супернiка:
  - I пайшоѓ у атаку батальён!
  Робур страляючы па японцах, гэта вечны хлопчык, зароѓ:
  - Мы ваявалi з запалам бязгрэшнай!
  Альбiна спальваючы непрыяцеляѓ гравiтацыйнымi лазерамi, i пагульваючы босымi ножкамi, выдала:
  - Наш атрад са сталi i моцны!
  Вось так iх барракуда непаражальная для агню самураяѓ, i iмклiвая з трох гравiтацыйных лазерных гармат, знiшчыла чвэрць мiльёна японскiх салдат. Трэба аддаць належнае самураям - яны змагалiся да канца. Але ѓсё роѓна прайгралi.
  I засталiся ад армii японскай толькi ражкi i ножкi. Дакладней, толькi горы распiлаваных на часткi трупаѓ, i куча пакарабачанага i дымнага металу.
  Ды па Японii ѓрэзалi вельмi моцна. I частка яе сiл была лiквiдавана з бляскам.
  Рабур i яго дзяѓчынкi падзаправiлiся вадой з ручая. А таксама паелi трафейных ангельскiх кансерваѓ, захопленых у знiшчанай японскай армii.
  I рушы да тых войскаѓ, што блакiравалi Порт-Артур. I войскi самураяѓ насоѓвалiся нiбы прылiѓная хваля.
  Але вось апарат у выглядзе баракуды атакаваѓ войска Ногi. I куды зараз войскам краiны ѓзыходзячага сонца падзецца?
  За iх узялася бязлiтасная каманда. I такое павяло знiшчэнне.
  Робур дзiцячай ножкай нацiснуѓ на кнопку джойсцiка, пасылаючы смяротныя прамянi i зароѓ:
  - Ворагi Айчыны марш у геенну!
  Альбiна нацiснула на кнопкi босымi пальчыкамi ножак, ссекла цэлы батальён самураяѓ i вякнула:
  - Не спыняць Русь ворагi!
  Альвiна таксама нацiснула голай пяткай на кнопкi джойсцiка, i асляпляльна выскаляючыся, прабуркавала:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Рабур круша самураяѓ i разгортваючы лятальны апарат, гэтае вечнае дзiця зароѓ:
  - За новы камунiстычны лад!
  Альбiна, знiшчаючы японцаѓ, праспявала:
  Апорная канструкцыя кахання....
  Альвiна, круша самураяѓ, прабуркавала:
  Мы нiбы ѓ небе жураѓлi!
  Робур знiшчаючы японцаѓ, заѓважыѓ:
  - Хутчэй ужо як каршуны!
  Альбiна, хiхiкнула, строчачы па самураях, i выкарыстоѓваючы свае босыя пальчыкi ножак, выдала:
  - За палёт да зор!
  Альвiна, агрэсiѓна заявiла, крышачы японцаѓ, i выкошваючы iх нiбы нагрувашчванне курганаѓ:
  - За найвялiкшыя часы!
  Робур агрэсiѓна адзначыѓ, скошваючы нiбы касой траву i прабуркаваѓ дзiцячым галаском:
  - Мы самыя крутыя!
  Альбiна, строчачы па японцах, i ѓжыѓшы голую пятку, прагыркала:
  - За вялiкi настрой!
  Альвiна, круша самураяѓ, i нагрувашчваючы цэлыя курганы трупаѓ, i масу пакарабачаных целаѓ, завыла:
  - За Бацькаѓшчыну класа гiпер!
  Рабур зароѓ, скалячы дзiцячыя зубкi:
  - Усё будзе наогул супер!
  I давай дзяѓбаць па японцах.
  Альбiна, строчачы па самураях, i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, узяла i завыла:
  - Мы будзем усiх у труне закопваць!
  Альвiна, агрэсiѓна выкошваючы японцаѓ, i крышачы iх выкарыстоѓваючы голыя пяткi, выдала:
  - За татальны тэрор!
  I як зноѓ выбiваючы самураяѓ. Вось гэта iх суцэльны, забойны Галiвуд.
  I Альбiна ѓ экстазе заспявала;
  Век дваццаць першае вельмi бурнае стагоддзе,
  У iм вiрусы бушуюць, тэрарысты...
  Але ѓсё ж на пiку жыцця чалавек,
  I людзi гэта ведай не пацыфiсты!
  
  Мы зможам веру я злятаць на Марс,
  Прастор Венеры папросту адбудаваць...
  Усё будзе проста ведаю вышэйшы клас,
  I кожны чалавек народжаны героем!
  
  Ды наша справа развiваць прагрэс,
  Каб было чалавецтву цудоѓна...
  Хоць атакуюць проста пякельных дэман,
  Звязацца з дзеѓкай босаю небяспечна!
  
  Мы камсамолкi дачкi Зямлi,
  Ворага без усякай нясмеласцi ѓроем...
  Народы на планеце гэтай сям'i,
  I стане чалавек зараз героем!
  
  Не будзе злосць кiраваць гэта ведай,
  Пад сцягам святога камунiзму...
  Калiсьцi быѓ генсек, а раней цар,
  Мы разам адбiлi меч фашызму!
  
  Пакажам людзям шчасця мы прыклад,
  Усё зможам зрабiць да вяршынi свету...
  Была Расiя - стаѓ СССР,
  I зрабiѓся Хрыстос любовi кумiрам!
  
  Iдуць стагоддзi бурныя гады,
  Мы Сiрыѓс так лiха абляцелi...
  Пабудавалi на зорках горада -
  Паднялiся з планеты-зыбкi!
  
  Бо з намi Лада, i магутны Сварог,
  Што стварылi мiр такi ѓжо зорны...
  Няхай будзе найвялiкшы Белы Бог,
  Вучыцца ведайце папросту не позна!
  
  Уваскрэснуць хутка мёртвыя ты ведай,
  Рай на планеце стане ѓраз пабудаваны...
  Надвор'е гэта проста вечны травень,
  Маштаб у будоѓлi папросту велiзарны!
  
  Мы створым палёты да канца,
  Дасягнем краю папросту сусвету...
  Сварог вялiкi замянiѓ бацьку,
  Сваёй славай у бiтвах нязменнай!
  
  Ды было цяжка, ведаю цяжка,
  Ворагi на Русь ардою наступалi...
  I завiрухай калючай мела,
  Але прабiвалiся камунiзму далi!
  
  Гасподзь Сварог нам молат моцны даѓ,
  Каб ворагаѓ Расii iм разбуралi...
  I нанясем такiм лiчы ѓдар -
  Працiѓнiка мы папросту адшылi!
  
  У вачах дзяѓчынкi камсамол пажар,
  Гарыць каскадам пякельным вiдаць полымя...
  Я Радзiме такое ведайце дам,
  Падымем мы вышэй за сонца сцяг!
  
  Ты чалавек лiчы цяпер арол,
  Узлятаеш вышэй зорак суцэльнага сусвету...
  Над светам каршак кiпцюры працягнуѓ,
  I зарадзiѓ свядомасцю нятленнай!
  
  Нельга Расею папросту забiць,
  Як супастат падступны не спрабаваѓ...
  Паляѓнiчы ператварыцца хутка ѓ дзiчыну,
  З Айчынай ваяваць ворагу небяспечна!
  
  Дзяѓчынка рушыць босаю нагою,
  I выляцяць фашыста ведайце зубы...
  А калi баба рушыць качаргой,
  Гэта значыць зайгралi смерцi трубы!
  
  Усё ѓ нашым свеце будзе пазiтыѓ,
  Любая справа спорыцца хлопцы...
  Пакажам несумненны крэатыѓ,
  I будзем мы штабнаваць з аѓтамата!
  
  Ворагаѓ лёгка паверце разнясём,
  Травою пыльнай скосiм без сумневу...
  Расею ад бяды вялiкi выратуем,
  Няхай будзе ѓ сэрцы - Iсус i Ленiн!
  
  Да самых высокiх у свеце зорак,
  Здольныя даляцець судны зямныя...
  Усю сiлу склада нам паэт данёс,
  У iмя нашай матухны-Расii!
  
  Багiня Лада праслаѓляе Русь,
  Яна покрыва вялiкае рассцiлае...
  За Радзiму змагайся i не трусь,
  Круцейшы за нас вядома не бывае!
  Бiлiся калiсьцi дзеѓкi пад Масквой,
  Змагалiся фiгуральна волаты...
  Але Гiтлер бо ѓ саюзе з Сатанай,
  А мы са Сварогам - ведай непераможныя!
  
  Хоць стаяѓ мароз што стыне кроѓ,
  Дзяѓчынка iмчалася па гурбах босай...
  Краiне падорыць шчасце i любы,
  Яе з золата срэбра косы!
  
  Гасподзь Усявышнi ведае ѓсе сэрцы,
  I дзяѓчат так моцна, Божа любiць...
  Яны будуць змагацца да канца,
  Iнакш супастат краiну загубiць!
  
  Вось чаму ѓсё ѓ свеце ёсць падман,
  Калi акуляры вы ружы колер надзелi...
  I навявае вораг суцэльны туман,
  Сем пятнiц супостата на тыднi!
  
  Мы выкуем сабе лiчы браню,
  I меч найвострай веды булатнай сталi...
  Айчыну не расцягнуць па рублi,
  Ну чаму вы конi прытамiлiся?!
  
  Заѓважце ѓсё выдатна стане раптам,
  Калi мы з сiлай Божай збяромся...
  Ты сокал праѓды, а не хлусьнi певень,
  Я веру ѓ камунiзм у баi прарвемся!
  
  За нашу сiлу, i ѓ пашане Русь,
  За чырвоны сцяг i мiлую Расiю...
  За Украiну i за Беларусь,
  Выканаем найвялiкшую мiсiю!
  
  Мы будзем у славе Ладу праслаѓляць,
  Кахаць Сварога, Бога мацi Марыю...
  Ацэнка будзе безумоѓна пяць...
  Бо вера сiлу падарыла!
  
  Што нам Батый i злосны Чынгiсхан,
  Што i Гiтлер, раць Напалеона...
  Не адолее нiводзiн нас хан,
  Нi арды няхай iх нават мiльёны!
  
  У Расii мы дзяѓчынкi нарадзiлiся,
  На славу Iльiча i Iсуса...
  Цяпер ляцiм арлiцы толькi ѓверх,
  Каб паказаць вялiкае мастацтва!
  
  Масква сталiца мiру i кахання,
  Мы космасу прасторы падграбаем...
  Хоць не пабудуеш шчасця на крывi,
  Набегi басурман усiх адбiваем!
  
  Ды не даруе слабасцi нам вораг,
  Яму паляванне дзеѓкам пяткi пячы...
  Часам агрэсiѓны ваѓкалак,
  Здольны разарваць i зло стукнуць!
  
  Але ворагу мяжу не аддамо,
  Дасягнем рубяжоѓ любога сусвету...
  Над намi золатакрылы херувiм,
  Сваёй сiлай у бiтвах нязменнай!
  
  Так што перамозе дзяѓчын блiзкая,
  Мы Стэлзаната ведайце не баiмся,
  Любоѓ да Айчыны мiлая i чыстая,
  I калi трэба з войскам пазмагаемся!
  Вось цэлую паэму прысвечаную будучынi праспявалi дзяѓчынкi, з вялiкай лютасцю.
  I пасля чаго ѓзялi i голымi пяткамi як нацiснулi на кнопкi дабiваючы апошнiх японцаѓ.
  I вось войска Ногi перастала iснаваць. Амаль палова мiльёна японцаѓ адправiлася на тое святло. I гэта вельмi здорава.
  А зараз засталося разграмiць флот. I тады ад Японii застануцца толькi ражкi i ножкi.
  Альбiна прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Наблiжацца гадзiна, калi мы пераможам!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  -I паваляцца ѓ бездань турэмныя скляпеннi!
  Рабур агрэсiѓна пацвердзiѓ:
  - Нас нiхто не назаве слабакамi!
  I хлопчык нацiснуѓ босымi ножкамi на кнопкi джойсцiка.
  Вайна як вiдаць iдзе да свайго завяршэння.
  I вось iх барракуда рухаецца ѓ напрамку флота самураяѓ. I гэта сапраѓды ход гросмайстра. I не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  Альбiна прачырыкала:
  - Слава новай, сусветнай iмперыi!
  Хлопчык Робур удакладнiѓ са смакам:
  - Маёй сусветнай iмперыi!
  Пасля чаго прафесар-дзiця пляснуѓ босай ножкай па метале. Ад чаго пачуѓся звон.
  З дапамогай радара японскi флот знойдзены. Ён якраз курсiруе каля Порт-Артура, iмкнучыся не выпусцiць блакiраваную Цiхаакiянскую эскадру.
  Альвiна - гэтая вечная дзяѓчынка, праспявала тупая босай, дзiцячай ножкай:
  - Яркае сонца надзеi,
  Iзноѓ над краiнаю ѓстае...
  Руская армiя лiха,
  У моры Японiю б'е!
  Альбiна з натхненнем працягнула, таксама голай, круглай, дзiцячай пяткай нацiскаючы на кнопкi:
  Рускi арол над планетай,
  Крылы расправiѓшы ѓзляцiць...
  Вораг будзе прызваны да адказу,
  Будзе зрынуты, пабiты!
  I вось барракуда-апарат выпускае свой першы прамень па караблях Японii.
  I гравiтацыйныя лазеры, дзiвяць са сваёй фенаменальнай касмiчнай моцай флагман краiны ѓзыходзячага сонца.
  I вось самы вялiкi браняносец у самураяѓ, на якiм знаходзiѓся знакамiты адмiрал Тога стаѓ тануць. I яго лiтаральна рэзалi на дробныя кавалачкi гравiтацыйныя лазеры, зробленыя якiя атрымалi вечнае юнацтва генiямi.
  Робур - гэты вечны хлопчык, нацiскаючы босымi, дзiцячымi ножкамi на кнопкi, i скалячы зубкi прабуркаваѓ:
  Мы топчам Меркурый нагамi,
  I да Марса пракладзена траса!
  Альбiна, душачы супернiка голай пяткай, дадала:
  - Падымем мы хвалi цунамi,
  Узвысiцца белая раса!
  Альвiна дасцiпна адзначыла, ведучы агонь па супернiку выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце!
  I чарговы японскi карабель пайшоѓ на дно. Вось гэта сапраѓды былi дзеѓкi.
  Хаця i ператварылiся генiяльныя ваяѓнiцы ѓ дзяцей, але iх баявая эфектыѓнасць толькi ад гэтага вырасла. I ѓ iх быѓ цудоѓны, разбуральнай сiлы апарат. Якi лiтаральна спальваѓ усе японскiя караблi.
  Рабур нават крышачы японцаѓ, праспяваѓ:
  - На прасторах Радзiмы цудоѓнай...
  Альбiна, пасылаючы прэзенты, забойнай сiлы, i лiтаральна выпальваючы супернiкаѓ, выдала:
  - Атрымлiваючы асалоду ад у бiтве i працы....
  Альвiна з лютасцю падхапiла, выпусцiѓшы па непрыяцелю разрады пякельнай смерцi:
  - Мы склалi радасную песню...
  Робур нацiснуѓшы на кнопку босымi пальчыкамi, сваiх дзiцячых ножак, падхапiѓ з энтузiязмам:
  - Пра вялiкага сябра i правадыра!
  Альбiна з велiзарным энтузiязмам, разбурала японцаѓ, i тапiла iх караблi, прымушаючы пускаць бурбалкi i гарэць, а сама напявала:
  - Робур - гэта слава баявая!
  Альвiна з вялiкiм азартам, тапiла флот самураяѓ, i распiлоѓвала iх пасудзiны, заспявала:
  - Робур - нашаму юнацтву палёт!
  Робур сам падхапiѓ песеньку аб сабе, душачы голай, круглай, дзiцячай пяткай на кнопкi i роѓ:
  - З песнямi змагаючыся i перамагаючы....
  Альбiна з велiзарным энтузiязмам працягнула, выкарыстоѓваючы пры гэтым босыя пальчыкi ножак:
  - Чалавек за Рабурам пойдзе!
  I ѓся тройца агрэсiѓна праспявала, топячы японскi флот, i не пакiдаючы варожым караблям нi найменшага шанцу:
  - З песнямi змагаючыся i перамагаючы,
  Чалавек за Рабурам пойдзе!
  I вось сапраѓды топяць караблi яны капiтальна. I прымушаюць iсцi на дно.
  Першыя дванаццаць браняносцаѓ i браняносных крэйсераѓ пацеплены. I цяпер юныя байцы ѓзялiся, за драбнейшыя пасудзiны. Каб нiчога i нiкому не ѓдалося б уцалець.
  Робур адзначыѓ з усмешкай:
  - Калi кволы адразу ѓ труну....
  I босая, дзiцячая ножка хлопчыка-прафесара адправiла чарговую порцыю разбуральных прамянёѓ.
  Альбiна хiхiкнула, i адзначыла, затапляючы японскiя судны:
  - За велiч планеты, i вышэйшыя паступленнi камунiзму!
  I яе голая пятка зноѓ як нацiсне на кнопкi.
  Альвiна працягваючы разбураць, японцаѓ i выкарыстоѓваючы босыя, пальчыкi дзiцячых ножак, вякнула:
  - За выбiтны спорт!
  I дзяѓчынкi хорам праспявалi:
  - Вочы, заспаныя дзяцюк рукой пратры,
  Адкрыѓ ты для сябе цяжкi спорт...
  Вагi велiзарныя хутчэй лёгка парвi,
  Ты ѓсталюеш сусветны рэкорд!
  I Альбiна дадала, крышачы японцаѓ на моры:
  - Сапраѓды сусветны рэкорд!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  Японскi флот страцiѓшы найбуйныя караблi, i пазбавiѓшыся адмiралаѓ стаѓ разбягацца. I барракудзе прыйшлося яго пераследваць i дадаць гравiтацыйнымi лазерамi.
  Альвiна нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак на кнопкi, прабуркавала, выскалiѓшы зубкi:
  - Мы вас даб'ём, да самага канца!
  Альбiна пацвердзiла, голай, круглай, ружовай пяткай нацiснуѓшы на кнопачкi i рыкаючы:
  - Узыходзячае сонца - стане заходзячым!
  Рабур таксама як дзюбне забойным разрадам па супернiку, i выпалiць чарговы эсмiнец, прымусiѓшы яго плавiцца.
  Пасля чаго прараве:
  - На абардаж!
  Альвiна хiхiкнула, i круцячы сцёгнамi, скалячы зубкi, прабуркавала:
  - Японii будзе канец!
  Альбiна з гэтым пагадзiлася, душачы на кнопкi:
  - Ты гэта зразумеѓ юнак!
  Дзяѓчынкi яшчэ такiя смаркатыя на выгляд, а затое баявыя. I ад японскiх караблёѓ застаюцца толькi бурбалкi.
  Робур пераследуючы японцаѓ заспяваѓ:
  Не сыдзе, не сыдзе супернiк,
  А гэта веру я!
  Не сыдзе, не сыдзе супернiк,
  Вырасла пеня!
  I хлопчык зноѓ нацiсне голай, круглай, дзiцячай пяткай на кнопкi джойсцiка.
  I лупiць па японцах, разрэзаѓшы мiнаносец на дзве амаль роѓныя часткi.
  Альбiна агрэсiѓна адзначыла, босымi пальчыкамi ножак душачы на кнопкi джойсцiка:
  - Гэта стане ѓсё трывiяльна супер!
  I чарговы японскi караблiк тоне.
  Альвiна актыѓна топячы японцаѓ, выдала:
  - Я касмiчная дзяѓчына вайны!
  I паказала мову. Пасля чаго стала падскокваць, нiбы на патэльнi.
  Вось гэта дзяѓчынкi - вышэйшы клас!
  Рабур ваюючы з японцамi, напяваѓ:
  Робур, Робур, Робур -
  Электронныя арэлi!
  Альбiна, нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, агрэсiѓна дадала:
  Робур, Робур, Робур -
  Ногi ѓ рукi паляцелi!
  Альвiна, голай, дзiцячай пяткай нацiснуѓшы на кнопку джойсцiка i патапiѓшы чарговы японскi карабель, вякнула:
  - I я нiкому не скажу, што я Рабура кахаю! Рабура люблю!
  Альбiна дадала, нацiскаючы босымi ножкамi на кнопку джойсцiка:
  - Робура кахаю! I ѓсiх размету!
  Вось гэта была каманда. I такiя дзецi топяць японцаѓ без усялякага жалю.
  Робур падумаѓ, што Мiкалай Другi дзякуючы iх умяшанню з цара-няѓдачнiка, ператварыѓся ѓ вялiкага. I гэта скажам так проста выдатна. I ён Робур - найвялiкшы генiй усiх часоѓ i народаѓ.
  Такую зброю стварыць. Ён хоча ѓладзе над светам, а цяпер дапамагае рускаму цару. Але ж заѓсёды можна павярнуць зброю i супраць Расii.
  Ён Робур змагаецца ѓ першую чаргу за самога сябе. I робiць гэта вельмi паспяхова.
  Альвiна таксама дзюбнула па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прабуркавала:
  -Цэсарэвiч Мiкалай,
  Калi валадарыць прыйдзецца...
  Альбiна, круша непрыяцеляѓ пры дапамозе сваёй голенькай, ружовай пятачкi, што так спрытна нацiскае, выдала:
  - Нiколi не забывай,
  Кроѓ патокам бурным льецца!
  I хлопчык Рабур пацьвердзiѓ:
  - Яшчэ як льецца! I мы ворагу ѓрэжам!
  Альбiна, топячы чарговы японскi карабель, узяла i праспявала:
  - Бурнае свята Сатаны,
  Пралiѓ кроѓ на свет!
  Альвiна, распiлаваѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак миноносец, агрэсiѓна выдала:
  - I святы меч вайны,
  Рассек сакрэт!
  Робур заѓважыѓ з дзiцячай усмешкай:
  - Ды мы рассеклi сакрэт, i паказалi сваю каласальную сiлу!
  I вось чарговы японскi карабель тапiцца. Ужо амаль не засталося ѓ Японii судоѓ. Тонуць апошнiя мiнаносцы. I гэта вельмi крута.
  Рабур з задавальненнем праспяваѓ:
  - Караблi ляжаць разбiтыя,
  Куфары стаяць раскрыты.
  Iзумруды i рубiны расцякаюцца дажджом!
  Альбiна з вялiкiм задавальненнем, смакуючы словы, даспявала:
  - Калi хочаш быць багатым,
  Калi хочаш быць шчаслiвым...
  Альвiна душачы босымi пальчыкамi ножак, дадала:
  - Заставайся хлопчык з намi,
  Будзеш нашым каралём!
  I абедзве дзяѓчыны хорам усклiкнулi:
  - Будзеш нашым каралём!
  Будзеш нашым каралём!
  I зарагачуць абедзве багiнi i класныя дзяѓчынкi.
  Але вось японскi флот дабiты. I пацеплены апошнiя пасудзiны. Цяпер вайна амаль скончана.
  Альбiна з пажадлiвай усмешкай заѓважыла:
  - Трэба дапамагчы Расii раз i назаѓжды пазбавiцца ад японскай пагрозы!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася, тупнуѓшы босай нагой:
  - Зразумела трэба!
  Робур гэты агрэсiѓны, вечны хлопчык адказаѓ:
  - А я не i не супраць! Будзем канкрэтна разбураць ворагаѓ!
  I вось iх казачны па сiле апарат накiраваѓся да берагоѓ Японii. Насамрэч трэба знiшчыць японскiя войскi i ѓ самой метраполii.
  Альбiна праспявала, скалячы зубкi:
  - Пакуль стукае гадзiннiк, пакуль стукае гадзiннiк,
  Пакуль стукае гадзiннiк - не вешайце насы!
  Альвiна з лютасцю, працягнула, пастукваючы голай, круглай пяткай:
  Пакуль стукаюць сэрцы, пакуль стукаюць сэрцы,
  За лепшае - змагайцеся да канца!
  Рабур пацiснуѓ дзiцячымi плячыма. Забiваць японцаѓ яму было лёгка. Цi змог бы ён таксама лёгка забiваць i белых? Вядома ж здолеѓ! Ён хоча ѓладзе над светам! У гэтым яго рызыка i агрэсiѓная iдэя. Калi забiваеш дзеля таго, каб наблiзiць iмгненне, калi людзi нiколi не будуць забiваць адзiн аднаго!
  I будзе шчасце ва ѓсiм сусвеце!
  Рабур нават праспяваѓ з захапленнем:
  Дзе гэта было, калi гэта было,
  У дзяцiнстве, а можа ѓ сне...
  Бусел на даху гняздо для каханай,
  Свiл па вясне!
  Альбiна заѓважыла:
  - Гэта ѓжо не актуальна! У параѓнаннi з нашым апаратам, бусел нiхто!
  Робур запярэчыѓ:
  - Бусел - гэта жывое, а наша штучнае!
  Альвiна праспявала з захапленнем:
  - Такi дабрадушны i мiрны,
  Але ѓсё ж такi звер ёсць круты....
  Вам здаецца я сувенiрны,
  Але мiшка на справе жывы!
  Альбiна хiхiкнула i адзначыла:
  - Бескарысна прасiць у лютага звера лiтасцi!
  I вось iх барракуда на японскай тэрыторыi. З дапамогай радара i радыёперахопу вышуквае войскi, i займаецца iх знiшчэннем. I разбурае прама скажам капiтальна.
  Робур зразаючы батальён японцаѓ з гарматамi, прамаѓляе:
  - Мы робiм касмiчныя цуды!
  Альбiна, дзяѓбаючы самураяѓ, выдала:
  - Яна глядзела ѓ нябёсы!
  Альвiна, круша японцаѓ, прабуркавала:
  - За новы камунiзм Робура!
  I паказала мову. Вось гэта дзяѓчынка - проста супер!
  Рабур вынiшчыѓшы з дзяѓчатамi пару палкоѓ самураяѓ, зноѓ перамясцiѓся. I дзейнiчаѓ вельмi iмклiва. Яго рухi на ѓнiверсальным апараце былi як заѓсёды вельмi нават хуткiя.
  Альбiна адзначыла са смяшком, скалячы зубкi, i душачы босымi пальчыкамi ножак на кнопкi:
  - Мы ёсць дзяѓчаты каласальнай грацыi!
  Альвiна запярэчыла:
  - Не грацыi, а арганiзацыi!
  I голай пяткай нацiсне!
  Праца ѓ iх нялёгкая, бо японскiя войскi ѓ метраполii не сабраны ѓ адным месцы, а рас сканцэнтраваны. I iх даводзiцца лупiць па частках.
  Што безумоѓна стварае пэѓныя праблемы.
  Робур заняты пошукам з дапамогай радара. I з iм разам японцаѓ шманаюць i знiшчаюць дзяѓчынкi. Даводзiцца лётаць па мностве раёнаѓ.
  Робур у палёце складае крылатыя афарызмы;
  Дыктатар - гэта баксёр, якi б'е заѓсёды нiжэй пояса чужымi рукамi, не слухае гонгу i сам сабе суддзя!
  Бокс - гэта кулачны бой у мяккiх пальчатках, палiтыка бой на мовах без белых пальчатак!
  Баксёры на кулаках, палiтыкi на мовах, баксёры па правiлах сумленна, палiтыкi па бязмежжы ганебна!
  Жанчына - гэта таксама баксёр, толькi яна найбольш смяротная, калi цалкам скiдвае адзенне!
  Прафесiяналы ѓ боксе б'юцца з аголеным тулавам, прафесiяналкi на палiння агаляюць не толькi тулава!
  Баксёрскi бой абмежаваны ѓ часе правiламi, супрацьборства палiтыкаѓ, не ведае часовых межаѓ i правiлаѓ!
  Баксёры б'юцца на публiцы адкрыта, палiтыкi ваююць пад дываном, а калi i вылазяць каб куснуць мовай нiжэй пояса!
  Упарты баксёр - гэта пахвальна, але палiтыкi часцей за ѓсё ѓпарцiцца ѓ памылках!
  Палiтык рвецца ѓ львы, але адстойваннi памылковай кропкi зрок тыповы баран, i ѓпарты асёл, якi вiнавацiць сам сабе!
  Бокс яркае i прыгожае вiдовiшча, палiтыка таксама слепiць, але глядзець на яе агiдна, а слухаць у сто разоѓ горш!
  Палiтык мае часам яркае апярэнне паѓлiна i красамоѓства салаѓя, у зносiнах з выбаршчыкамi ѓсё роѓна застаецца бяскрылай свiннёй!
  У боксе каштоѓны доѓгiя рукi, у палiтыцы доѓгiя мовы, якiя куды больш забойныя для цэлай краiны!
  Баксёр кулаком можа абкласцi на рынгу толькi аднаго апанента, палiтык пад дываном, доѓгай мовай уся дзяржава ператворыць у развалiны!
  Самы цягавiты марафонец - гэта палiтык, яму часам дабегчы да трона не хапае i жыцця!
  Бягун разлiчвае сiлы на гадзiну, палiтык нават самы ашчадны не напасе сiлы на вечнасць!
  Палiтык часцяком гамафобiй, але пры абавязкова вялiкая заднiца, чысцюля, але свiнячыць па поѓнай!
  Палiтык не заѓсёды значны твар, але абавязкова вялiзная азадак!
  Выбаршчыкi ѓспрымаюць палiтыка, за якога галасуюць як казачнага прынца, але заѓсёды атрымлiваюць голага караля на трон!
  Дыктатар, уяѓляе сябе паѓлiнам у дыяментах i iмператарам у пурпуровых адзеннях, але, калi выбаршчык патрабуе справаздачы - аказвае голым каралём i абскубанай, мокрай курыцай!
  Жаночая воля як дыямент у калье, палiтычнае бязвольнасць камень, прывязаны да пятлi на шыi!
  Жанчыну можна параѓнаць з дыяментам, мужчыну з крэменем, а палiтыка са згусткам фекалiяѓ!
  Праз сiлу можна бiцца з магутным ворагам, але нiякiя сiлы не прымусяць выслухаць гаворка палiтыка да канца, навяжыся ён табе хоць тройчы сябрам!
  Усё ѓ свеце патрабуе намаганнi, толькi пад манатоннае мармытанне палiтыка заснуць не складае працы!
  У боксе часта разбiваюць насы, а ѓ палiтыцы заѓсёды застаешся з носам!
  Баксёрскi нос крывы, у палiтыцы шлях каб выбаршчыка пакiнуць з носам таксама звiлiсты!
  У боксе часам несумленна лiчаць акуляры, на выбарах заѓсёды ганебныя галасы!
  У боксе важна i як б'ешся, i як лiчаць галасы i ѓ караля рынга крыху форы, у палiтыцы ѓсё роѓна як галасуюць, а падлiк цалкам у руках таго, хто на троне!
  У спорце ты можаш стаць манархам з аголеным тулавам, а ѓ палiтыцы ѓсё ѓжо i так голыя каралi!
  У спорце можна выпацець i запылiцца, але ѓ палiтыцы ты запэцкаешся напэѓна i нiякiм душам не змыеш смярдзючы бруд!
  Салдат можа абрасцi шчацiннем, але быць прыемным навобмацак для жанчыны, а палiтык як гладка не голiцца выклiкае адчуванне пацалунку з рэптылiяй!
  Салдат - гэта арол у рангу вераб'я, палiтык - гэта мокрая курыца ѓ рангу iндыка!
  Салдат хоць i не яркi формай, i часам выконвае дурныя загады, але ѓ адрозненнi ад палiтыка-папугая не спявае з чужога голасу!
  Салдат - гэта працаѓнiк-мурашка вайны, а палiтыкан зверху сыпле дзярмо, з'яѓляючыся тоѓстым трутнем тылу!
  Салдат адважаны нават абрыдшы, палiтык баязлiвы, нават петушась!
  Салдат высакародны, але не вольны, палiтык подлы, i таксама, у сутнасцi, раб запалу!
  Салдат - гэта леѓ няхай яшчэ недаростак, а палiтыка лiсiца i ѓжо пераростак!
  Салдат падобны да анёла ѓ пекле, а палiтык - гэта свiння, якая гуляе падчас чумы!
  Босаму хлопчыку камфортней бегчы па снезе, чым абутаму палiтыку лавiраваць памiж струменьчыкамi!
  Хлапчук нават на марозе галышом шчаслiвейшы, чым стары, аблiты памыямi прамовы палiтыкана!
  Жанчына не так баiцца апынуцца голай i босы, як таго, што палiтык-мужчына яе абуе, i здзярэ тры шкуры!
  Жанчына на выгляд нясмелая, але мала што можа яе па-сапраѓднаму спалохаць, дыктатар-мужчына грозны на выгляд, але кiдаецца ад уласнага ценю!
  Для дыктатара маѓчанне золата, толькi калi падданыя без наракання зносяць залажэнне мовай у кiшэню!
  Дыктатар запэѓнiвае што ён цвёрды як скала, але на паверку тыран усяго толькi тупарылы камень!
  Дзяѓчына збiвае ножкi, калi бяжыць басанож па вострых камянях, палiтык збiвае з панталыку, калi нясецца абуты памiж струменьчыкамi!
  Босую жаночую пятку можа пракалоць вострае, абутага палiтыкам выбаршчыка не праб'е нават дасцiпнасць!
  Жанчына хутчэй аддасць перавагу хадзiць у мароз босы, чым быць абутай палымянымi прамовамi палiтыкаѓ!
  У мароз гарачае сэрца не астыне, а палымяная гаворка палiтыкана не сагрэе!
  У сэрцы ѓ патрыёта полымя, а ад палiтыка толькi дзярмо ѓ пячонках!
  Салдат мае палымянае сэрца патрыёта, а палiтыкi страѓнiк прадажнага страѓса i горла прагнага пiтона!
  Салдат захоѓвае гонар - яна дорага каштуе, палiтык распрадае бессаромнасць, якое гроша ламанага не варта, але абыходзiцца ѓ тры дорага!
  Салдат мае шэры шынель, i шмат шэрага рэчыва ѓ галаве, палiтык мае поѓсць шэрага ваѓка, i iмкнуцца ѓ шэрыя кардыналы!
  Палiтыкi дзеля чырвонага слоѓца пасылаюць салдат пралiваць кроѓ, i дзеля чорнага дзялка - здраджваюць каханню!
  Салдат можа запэцкаць цела, але застаецца чысты душой, а палiтыку каб адмыцца ад духоѓнага бруду, не дапаможа нiякая ванная!
  Салдату даводзiцца забiваць дзеля Радзiмы дрэнных хлопцаѓ, палiтык дзеля сваiх амбiцыяй забiвае ѓсё добрае!
  Салдат, забiваючы не забойца, палiтык абяцаючы - не выконвае!
  Салдат часам робiць немагчымае не шкадуючы сябе, палiтык нiчога не робiць з магчымага без карысцi ѓ сваю кiшэню, не шкадуючы iншых!
  Салдат - гэта леѓ, якому не хапае пад камандаваннем бараноѓ, палiтык - гэта лiсiца, якую слухаюцца толькi бараны з курынымi мазгамi!
  Салдат не заѓсёды можа стаць iльвом, але галоѓнае яму не аказацца аслом, з якога спусцiлi тры шкуры!
  , Салдат далёка не заѓсёды паводзiць сябе як анёл, але ѓ глыбiнi душы адданы Богу, палiтык заѓсёды вылiвае анёльскiя прамовы з пасыламi раю, але i на паверхнi духу вiдаць, што адданы Сатане!
  Салдат можа застацца i без ботаѓ падчас бiтвы, палiтык жа абувае, у любой сiтуацыi!
  Салдат носiць маскiровачную форму каб выжыць дзеля Айчыны, палiтык жа хамелеон каб забiць маральна выбаршчыка, дзеля захопу трона!
  Салдат у баi кiдаецца як сабака на дзiка, палiтык у тыле, шмат брэша i свiнiць!
  Добра салдату быць моцным як дуб пры сустрэчы з ворагам, горш аказацца тупым як пень пры кантакце з палiтыкам!
  Кат сячэ галовы сякерай, салдат коле ѓ горла багнетам, палiтык капае на мазгi мовай, i душыць за шыю лiпучымi словамi!
  Салдату лепш быць лютым ваѓком, чым баязлiвым трусам, асаблiва пры сустрэчы з удавам-палiтыкам!
  Салдат можа быць лютым на выгляд, але ѓ глыбiнi рахманым ягняткам, палiтык з анёльскiм выглядам на паверку тыповая свiння!
  Салдаты заѓсёды храбрацы, нават адыходзячы здзяйсняюць толькi тактычны манеѓр, палiтыкi заѓсёды баязлiвыя, нават атакуючы, яны здзяйсняюцца стратэгiчную падлянку!
  Салдат дзярэцца з роѓнымi i моцнымi па загадзе, палiтык нападае на слабога, па ѓласным самавольстве!
  Сапраѓдны салдат не заѓсёды радавiты, але заѓсёды выконвае свой абавязак, палiтык нават з каралеѓскiм радаводам, заѓсёды не выконвае абяцанняѓ!
  Салдат часам карыстаецца падчас адпачынку прастытуткамi, палiтык заѓсёды i ѓ працы, i ѓ адпачынку прастытутка якая выкарыстоѓвае выбаршчыкаѓ!
  Салдат прастытуткам плацiць заробленае сваёй крывёй, палiтык сам прастытутка i яму плацяць за тое, каб ён папсаваѓ кроѓ выбаршчыкам!
  Салдат страляе, пасылаючы кулю ворагу ѓ грудзi, палiтык забiвае, падсоѓваючы свiнню ѓ кiшэню, i жоѓць у пячонку!
  Салдат у баi ѓра крычыць, палiтык таксама не маѓчыць, але калi ваяр у лаянцы бiт, то таму што крык нажаль не шчыт!
  Салдат не заѓсёды зорка, але слава яго подзвiгаѓ з вякамi не цьмянее, палiтык заѓсёды мецiць на ролю свяцiла, але бясслаѓе яго пакрываецца цвiллю!
  Салдат працуе вострым штыком i коле на сумленне, палiтык б'е лынды пры дапамозе мовы, чые вастрынi пазбаѓлены сумлення!
  Салдат можа выпiць лiшняга вiна i абгадзiцца, але не будзе падобна палiтыку вылiваць у хмелi без меры слоѓны панос!
  Басанож дзяѓчынка гатовая бегчы за сваiм умiлаваным без страху, але з якога перапуду выбаршчык дазваляе сябе абуваць палiтыкам!
  Палiтык, гэта лiсiца, для якой выбаршчыкi жыхары куратнiка, але пажыраючы мяса тых, у каго iнтэлект курыцы палiтыкан абавязкова падсуне свiнню!
  Салдаты - гэта байцоѓскiя пеѓнi, што нясуць залатыя яйкi, для iндыкоѓ-генералаѓ якiх у сваю чаргу пажыраюць палiтыкi-лiсы!
  Салдат бяжыць у атаку верачы ѓ перамогу, палiтык у тыле, пры любым зыходзе насвiняе байцу адступленнем ад прынцыпаѓ!
  Салдаты часам адступаюць, бо шчасце пераменлiвае, палiтыцы ж заѓсёды здаюць, iхняе шчасце ѓ падлянцы i падсоѓваннi свiннi!
  Басанож хлапчук занадта спрытны, каб дазволiць палiтыкану загнаць сябе пад абцас!
  Калi босыя ножкi дзяѓчынкi параненыя вострымi камянямi, яны раняць сэрца мужчыны, а вось палiтыкi якiя прымушаюць сёрбаць капусту лапцем, адбiваюць пячонку выбаршчыкам!
  Салдат не шукае смерцi, хоча жыць, палiтык не шукае спосабу выканаць перадвыбарныя абяцаннi - хоча нажывацца на выбаршчыках!
  Салдат заѓсёды юны сэрцам, нават пасiвеѓшы, палiтык стары прайдзiсвет, якi сядзiць у пячонках, i лысы чорт нават з густой шавялюрай!
  У старажытнасцi ѓ салдата быѓ меч, потым яго замянiѓ аѓтамат каб лягчэй забiваць ворагаѓ, а ѓ палiтыка ѓ часы зброю мову - смяротнай якога вынайсцi немагчыма!
  Салдат - гэта свайго роду машына вайны, але застаецца чалавекам, у палiтыцы ж няма нiчога чалавечага ён механiзм вайны супраць разумных довадаѓ!
  Лепш лыжка да абеду, чым сёрбаць капусту лапцем!
  Калi ѓ палiтыцы цяжка пасябраваць як ваѓкам у зграi, давайце хоць не будзем свiнячыць адзiн аднаму седзячы на канапе!
  Палiтыкi грызуцца як ваѓкi i падкладаюць адзiн аднаму свiнню як лiсы!
  Палiтык яшчэ можа схаваць ваѓчыныя iклы пад авечай скурай, але нiшто не схавае свiны пятак!
  Палiтык, якi не можа схаваць свiны пятак ад выбаршчыкаѓ не каштуе i ламанага гроша!
  Палiтык так насвiняе выбаршчыкам, што яны завыюць ваѓкамi!
  Палiтык без ваѓчынай хваткi, але з звычкамi свiннi давядзе выбаршчыка да сабачага жыцця!
  Палiтык хрысцiцца рукамi, залазiць у кiшэню мовай, а душу топча ботамi!
  Калi ѓ палiтыка на тыднi сем пятнiц, то выбаршчыку застаецца бяздзейны дзень нараджэння ѓ панядзелак!
  Ня бяда нарадзiцца народзiцца ѓ панядзелак, бедства абраць дыктатара ѓ нядзелю!
  Зрабiѓшы выбар на карысць тырана на выбарах у нядзелю, рызыкуеш атрымаць сабе суцэльны панядзелак!
  Выбiраючы жалезную руку, ты атрымлiваеш на шыю сталёвы ланцуг!
  Усё ж лепей ва ѓладзе жалезная рука, чым касцяная нага анархii!
  Самая жорсткая ѓлада лепш за поѓную анархiю, лягчэй вынесьцi аднаго тырана, чым тысячу браткоѓ!
  Сапраѓдны кiраѓнiк павiнен быць для народа як казачны прынц, а не голы кароль!
  Казачных прынцаѓ у палiтыцы вельмi мала - затое суцэльныя голыя каралi!
  Прынц - гэта будучы кароль, голы кароль - гэта банкрут у сучаснасцi!
  Жанчына чакае казачнага прынца, але атрымлiвае голага караля, выбаршчык месiю, а атрымлiвае бязвольнага лiцадзея, або беспрынцыповага тырана!
  Жанчына чакае прынца пакуль не жанiцца, выбаршчык чакае выканання перадвыбарных абяцанняѓ, пакуль рак на гары не свiсне!
  Палiтык майстар хлуснi i гросмайстар апраѓданняѓ, а ва ѓменнi навiнiць i зусiм чэмпiён свету!
  У палiтыка толькi адзiн шанец зрабiць першае ѓражанне, i пастаянная магчымасць свiнiць!
  Палiтык ведае, што двойчы два чатыры, але спрабуе давесцi, што, дадаѓшы яму яшчэ два тэрмiны, вы атрымаеце цэлы свет!
  Палiтык хоча мець сiлу i трон iльва, але па сiле ён у лепшым выпадку певень, а па становiшчы лiсiца рое нару з мэтай падкласцi свiнню!
  Выбаршчык павiнен мець сталёвыя нервы, каб не пакрыцца iржой ад слоѓнага дажджу палiтыкана!
  Лягчэй паверыць у тое, што неба абрынецца на зямлю, чым у тое, што дыктатар заслужыѓ узвышэнне да нябёсаѓ!
  Палiтык гатовы вылiваць абяцаннi салаѓём заѓсёды, а выконваць абяцанае, калi рак на гары свiсне!
  Чаму так цяжка выканаць перадвыбарныя абяцаннi - вачыма можна з'есцi кiта, але рот раздзярэ вялiкая лыжка!
  Выканаць можна ѓсё што малюе ѓяѓленне, калi гэта не абяцаннi палiтыкана, абдзеленага разумнай фантазiяй!
  Палiтык гатовы прадаць душу Д'яблу дзеля ѓлады, але Сатана не купляе што не варта i ламанага гроша i само iдзе ѓ рукi дарма!
  Палiтык не можа стаць Богам, але ѓменнi насвiнячыць ён сам сатана!
  Выбаршчык хоча чысцiнi ѓ палiтыцы, каб есцi мяса, але атрымлiвае ад бруднага палiтыкана толькi адзiн гатунак - падкладзеную свiнню!
  У кухара-палiтыка адзiн гарнiр - локшына на вушы, i адзiн гатунак мяса - падкладзеная свiнiна, на трэцяе дзiрка ад бублiка з мёдам абяцанняѓ з раѓчука красамоѓства, i ѓ заключэнне каша бярозавая i сыр у пастцы!
  Палiтык - гэта кухар, якi пад салодкiя прамовы гатуе неядомыя стравы, каб лягчэй было самому заглынуць выбаршчыка!
  Палiтык - гэта кухар, якi шчодра кормiць выбаршчыка мёдам прамоѓ, але нават мёд горкi, калi ѓ iм тонеш!
  Калi дыктатар з мiнай хiтрай свае тэрмiны абнулiѓ, гэта значыць выбаршчык зноѓ лапцем атрымаѓ!
  Воiн дзярэцца заѓсёды за правую справу, палiтык жа ѓсе трафеi вядзе налева!
  Воiн страляе з левай рукi за правую справу, палiтык жа мовай, адводзiць налева ѓсе дасягненнi!
  Вайна - гэта супрацьлегласць акiяну кахання, але таксама патрабуе фантан крывi!
  Воiн не Бог па сiле, але анёл па высакароднасцi!
  У салдата жалезная каска, сталёвы штык, i залатое сэрца, але палiтык яго i ѓ медны грош не шануе!
  Салдат часта гоняць на бойню як бараноѓ, але яны львы сэрцам, а палiтык што рыкае львом - тыповы баран!
  Салдат таксама можа спалохацца смерцi, але ѓсё ж яго больш страшыць ганьба, а палiтык трасецца за сваё жыццё, а гонар страцiѓ даѓно!
  Салдаты, адолеѓшы ворага святкуюць перамогу, палiтык падмануѓшы выбаршчыка святкуе баязлiѓца!
  Хлапчук можа быць добрым ваяром, але палiтык нiколi не пасталее да адказнасцi перад выбаршчыкам!
  Лепш быць басаногiм хлопчыкам, чым дазволiць палiтыканам абуць цябе i выкрасцi маладосць!
  Дзяѓчына - гэта пышная кветка, якi можа завянуць, але нiколi не страцiць водару, палiтык - гэта куча гною, ён можа ѓзлезцi на трон, але смярдзець ад гэтага будзе толькi мацней!
  Салдат-гэта сапраѓдны мужчыны, палiтык - гэта сварлiвая баба ѓ штанах!
  У салдата лютасць высакародная нiбы роѓ iльва, а ѓ палiтыка iстэрыя подлая, слова бляянне барана!
  У салдата рэдка бывае выходны, а ѓ палiтыка сем пятнiц на тыднi, а яго выбаршчыкi святкуюць дзень нараджэння ѓ панядзелак!
  Салдат, упаѓшы адцiскаецца, палiтык вечна маральна падае i адцiскае ѓ сваю кiшэню!
  Салдат часам змушаны поласцi па брудзе застаючыся чалавекам, а палiтык у чыстым адзеннi i аблiты адэкалонам застаецца свiннёй!
  Салдат i гонар аддае i з гонарам застаецца, палiтык падсоѓвае свiнню i застаецца свiннёй!
  У салдата гузiкi ѓ рад, у палiтыка як у вепрука зад!
  Салдат вушкi бравы дзецi, а палiтыкаѓ пайшлi ѓ псiхушкi!
  Чалавек кажуць паходзiць ад малпы, а палiтык адразу вiдаць так i застаѓся свiннёй!
  Праца з малпы зрабiѓ чалавека, а палiтыка паддывановая барацьба ператварыла ѓ сумесь лiсы са свiннёй!
  Працоѓны працаваць i часам выпiвае спiртное, палiтык свiнячыць, i заѓсёды вывяргае ванiты слоѓнага паноса!
  Салдат расце ад бою да бою, палiтык ад адной выбарчай кампанii да iншай, усё больш ператвараецца ѓ прастытутку!
  У салдата гараць вочы юным азартам байца, у палiтыка як на злодзеi гарыць шапка, з абыякавасцю прапаленага цынiка!
  У салдата выбар: грудзi ѓ крыжах цi галава ѓ кустах, а ѓ палiтыка на выбарах адны крыжы забiтыя на спадзяваннях, выбаршчыкаѓ i галовы капусныя!
  Салдат нават малы ростам мужнасцю гiгант, палiтык нават з высокiм становiшчам - сумленнем пiгмей!
  Салдат хоча ѓ падарунак за подзвiг жаночае цела, а палiтык незаслужана ставiць на рак усю краiну!
  У салдата заѓсёды ёсць час i месца для подзвiгу, але не заѓсёды ѓдаецца яго здзейснiць, палiтык у пастаянным цэйтноце абавязкова паспее падкласцi свiнню, i нагадаць на галаву!
  Палiтык - гэта адзiнае бяскрылае стварэнне ѓ прыродзе якое ѓсiм гадзiць на галаву!
  Кожны школьнiк ведае, што двойчы два чатыры, толькi палiтыкi замест прымнажэння лiчбаѓ, вырабляюць пастаяннае дзяленне ѓ сваю кiшэню!
  Салдат вучыцца, набiваючы гузы, палiтык iмкнецца прызвычаiць выбаршчыкаѓ да думкi, што можна квiтнець калi бiць лынды!
  Кожны салдат баец, рознiца толькi ва ѓзроѓнi, кожны палiтык прастытутка, рознiца толькi ѓ рангу суценёра!
  Салдат збольшага кат, бо таксама пралiвае кроѓ, палiтык па поѓнай падлюга, бо капае на мазгi!
  Калi генерала запрашаюць на вяселле, то жаѓнер атрымлiвае запрашэнне ратаваць Радзiму, каб вяселлi гулялiся ѓ свабоднай краiне!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 5.
  Апошнiм буйным скопiшчам войскаѓ была iмператарская гвардыя. Гэта адборныя самураi ля рэзiдэнцыi мiкада. Менавiта за iх i ѓзялiся ваяры дзiцячага трыѓмвiрату.
  Яны хацелi скончыць з японскай пагрозай раз i назаѓжды!
  Вечны хлопчык Робур нацiснуѓ босымi пальчыкамi сваiх дзiцячых ножак на кнопку джойсцiка, i лупануѓ забойнай сiлай разбурэння, i спальвання воiнаѓ краiны ѓзыходзячага сонца.
  Рабур скалячы зубкi, праспяваѓ:
  - Я ѓсiх мацней у свеце,
  I замачу ѓ сарцiры!
  Альбiна са смяшком адзначыла, скалячы дзiцячыя iклы i напяваючы:
  - Адзiн два тры! Ворагаѓ усiх разарвi!
  I дзяѓчынка як нацiсне на кнопкi джойсцiка босымi, точанымi ножкамi. Яна ваяѓнiца проста ѓзроѓню гiпер.
  Альвiна дзюбанула па самураях, пры дапамозе голай, хупавай, ружовай пяткi i прабуркавала:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Альбiна заѓважыла са скептычнай усмешкай:
  - А гэта будзе выдатна? I што значыць нашу мацi?
  Альвiна выскалiѓшыся, адказала:
  - Даѓно зразумець ядра мацi - розумам дзяѓчынак разумець!
  I зноѓ давай выпальваць i распiлоѓваць гвардыю. I рабiла яна гэта вельмi заѓзята.
  Рабур тым часам наводзiѓ сваiмi босымi, дзiцячымi, загарэлымi ножкамi на працiѓнiка зброi i думаѓ пра сэнс быцця.
  Вось у кожнага чалавека, ёсць у жыццi свая мiсiя. I супраць гэтага не папрэш. Напрыклад, ён Робур рабiѓ найвялiкшыя адкрыццi ѓ тэхнiцы, i гэта яму ѓдавалася. А зараз трэба ашчаслiвiць чалавецтва ѓласнай дыктатурай. I гэта ёсьць яго галоѓная мiсiя.
  I Рабур крышачы японцаѓ праспяваѓ:
  - Вось прыйдзе мiсiя, i тады Расея, замест Мiкалая абярэ мяне!
  I вось колькi забiтых японцаѓ. Проста цэлыя нагрувашчваннi трупаѓ. Гiнуць гвардзейскiя палкi iмператара, якi меѓ вар'яцтва звязацца з Расiяй. Зрэшты, калi б толькi з царскай Расiяй, то гэта яшчэ толькi паѓбяды, а тут супраць яго тэхнiчны генiй Рабура. I гэта сапраѓды вялiкая праблема.
  Робур зноѓ стаѓ услых вымаѓляць крылатыя афарызмы, якiя лёгка зрывалiся з яго дзiцячай мовы;
  Раскаяны дэман лепш загiнуѓшага анёла!
  Лепшы спосаб усталяваць справядлiвасць - пакараць усiх!
  Кожнаму гароднiну свой час, а сабаку ланцуг да абеду i павадок да вячэры!
  Загадвае мудрая галава, а хапаюць спрытныя пальцы. Адно немагчыма без другога - розум без цела, як душа без плоцi!
  Не заѓсёды мудры на троне, але заѓсёды з царом у галаве!
  Не плюй нават кропляй у сваё мiнулае, калi не хочаш у будучынi патрапiць у акiян блявiны!
  Нават самая маленькая рэальная добрая справа, пераважыць самыя велiчэзныя летуценнi i пражэкты!
  Забiць па сiлах апошняму дурню, затое ѓваскрэсiць здольны сапраѓдны першы генiй!
  Чалавецтва альбо разаѓецца да Усемагутнага Бажаства, альбо апусцiцца да малпавага ѓбоства, але на адным узроѓнi заставацца таксама немагчыма, як стаяць на рабры манеце падчас землятрусу!
  Адзiн раз лепш секчы мячом, чым тысячу разоѓ прыгразiць цэглай!
  Жадаеш стаць шчаслiвым - удала ажанiся, хочаш здабыць мудрасць - ажанiся няѓдала!
  Шлюб, бракаваны тады, калi ѓ жанiха рукi заточаныя пад тое, што не дасць задавальнення нявесце!
  Забiць можа i дзiця, а для ѓваскрашэння трэба саспець да ѓзроѓню дэмiурга!
  Леѓ пажадлiвы цар звяроѓ, але самая забойная - гэта хiтрасць лiсiцы!
  Калi асёл стаѓ царом, лiсiца ѓявiла сябе Богам, а астатнiм прыйшлося араць як iшакам!
  У шахматах ёсць устойлiвыя правiлы, у палiтыцы ѓстойлiва пануе гульня без правiл i прававое бязмежжа!
  Шахматы гульня для вялiкiх розумаѓ па выразных правiлах, палiтыка зусiм не гульня, для велiзарных нягоднiкаѓ па расплывiстым паняццях!
  Самы вялiкi розум, нямоглы растлумачыць апошняму дурню - чаму палiтыка суцэльная вар'яцтва!
  Вынаходства кола - вялiкае адкрыццё на карысць чалавецтва, але ѓменне палiтыкаѓ вадзiць выбаршчыкаѓ па крузе - найвялiкшы праклён!
  Для разумнага вяроѓка - выручалачка каб выбрацца з яра, для дурня ж - гэта пятля, i да бяды адвага!
  Пудовы кулак мае пяць пальцаѓ, але хто iм б'е не мае i грама сумлення!
  Больш балюча падаць легкавернаму выбаршчыку з залатых гор, абяцаных палiтыканамi!
  Чым вышэй золата гара абяцанняѓ палiтыкана, чым дакладней з яе зляцеѓшы выбаршчык згорне шыю!
  Часам палiтыкан падтрымлiвае выбаршчыка - як пятля павешанага!
  У рамястве бываюць майстры на ѓсе рукi, у палiтыцы ж майстэрства на адну мову!
  Нават самыя ѓмелыя рукi не могуць усё паправiць, але затое няѓмелыя палiтыканы мовамi, здольныя ѓсё разламаць!
  Найдужэйшы чалавек рукамi не паднiме i тоны, але палiтыкан мовай не слаба апусцiць цэлую дзяржаву!
  Кобра перад тым, як выпусцiць у цела яд шыпiць, а палiтык вылiваецца салаѓём атручваючы душу!
  Змяя пускае яд праз iклы, палiтык выпускае атруту праз мову, забiваючы нашмат дакладней!
  Праѓда часам горкая, але яго соль iсцiны гаючая, палiтык заѓсёды салодкi, але яго мёд выклiкае дыябет расчараваннi!
  Бывае мёд з вуснаѓ палiтыкана без хлеба, але не бывае працоѓнага хлеба без солi iсцiны!
  Палiтыку пры поглядзе на дыктатара зайздросна, лiць кроѓ смачней, чым мазаць у рот павiдла!
  Дыктатар горкi як палын, але соль праѓды ѓ iм толькi ѓ пячонках у падданых!
  У палiтыка-дэмакрата салодкая гаворка, у палiтыка-дыктатара спачатку гаворка, а затым галава з плячэй!
  Для таго каб зрабiць кар'еру ѓ палiтыцы трэба ведаць тры правiлы: маѓчанне - золата, гаворка - павiнна быць як мёд, абяцаючы ѓ тры кораба, бяры з лобi ѓ тры дарога!
  Палiтыкi кажуць адно, а робяць iншае, з адным выключэннем - з iмi сапраѓды сумаваць не давядзецца!
  Калi мужчыну абуваюць ён спусташаецца, а калi жанчына скiдае абутак, то памнажае свой стан!
  Не кожны мужчына можа прэтэндаваць нават месца анёла, але кожная жанчына ѓжо ѓ патэнцыял багiня!
  Нарэшце гвардыя знiшчана поѓнасцю, ды i палац часткова разбураны.
  Цяпер трэба прымусiць мiкада падпiсаць безумоѓную капiтуляцыю перад Расiяй i затым правесцi рэферэндум па ѓключэннi Японii ѓ склад рускай iмперыi.
  Зразумела гэта галоѓнае...
  Дзяѓчынкi надзелi самаробную браню i выйшлi з лятальнага апарата.
  Iм нiхто не супрацiѓляѓся.
  Мiкада чакаѓ iх разам з мiнiстрамi. Пры выглядзе басаногiх дзяѓчынак, саноѓнiкi збянтэжылiся i пачырванелi.
  Альбiна загадала:
  - На каленi!
  Мiкада i мiнiстры пакорлiва апусцiлiся. Яны дрыжалi ад страху.
  Альвiна загадала:
  - А цяпер цалуйце сляды нашы ног!
  I каб быць больш пераканаѓча з кiшэннага бластера зрэзала двух целаахоѓнiкаѓ iмператара. А затым акунула ѓ кроѓ што пралiлася з забiтых свае босыя ножкi. Услед за ёй афарбавалася ѓ пунсовую вадкасць i Альбiна.
  Пасля чаго дзяѓчынкi пакiнулi чырвоныя, хупавыя, невялiкiя сляды сваiх ножак.
  Iмператар i мiнiстры пакорлiва цалавалi iх. I гэта было наймацнейшым прынiжэннем Японii.
  Затым, зразумела трэба падпiсаць безумоѓную капiтуляцыю краiны ѓзыходзячага сонца.
  Альбiна i Альвiна прымусiлi распiсацца ѓвесь кабiнет мiнiстраѓ.
  А затым мiкада зноѓ стаѓ на каленi i пацалаваѓ голыя, скрываѓленыя падэшвы вечных дзяѓчынак.
  Так адбылася акупацыя Японii i поѓная перамога.
  Але пакуль што трэба дачакацца прыбыцця рускiх войскаѓ. Ва ѓсякiм разе было абвешчана па радыё, што Японiя капiтулюе.
  Робур быѓ вельмi задаволены, i вечны хлопчык усклiкнуѓ:
  - Я перамог цэлую iмперыю!
  I разрагатаѓся... Пакiдаць баявую машыну было небяспечна, але сядзець аднаму сумна.
  I вечны хлапчук, якi атрымаѓ у дар неѓмiручасць, вырашыѓ працягнуць калекцыю крылатых выслоѓяѓ;
  Каб радавацца перамозе i не аплакваць горыч паражэнняѓ, патрэбен пот працавiтасцi i iскра таленту!
  Салдат чуе сэрцам, калi трэба iсцi ѓ атаку, а палiтык, якi даѓно ѓ пячонках пасылае на забой!
  Салдата часам наведваюцца сумневы ѓ кампетэнтнасцi камандаванне, але палiтык без усякiх сумневаѓ не кампетэнтны, што ва ѓменнi хлусiць!
  Салдат - гэта сын арла, якi дзюбае супостата i пырхае ѓ небе, палiтык - сын лiсiцы, што гадзiць на галаву, i свiнячыць у кулуарах!
  У баi адважны перамог яго да пачатку бойкi, баязлiвец прайграѓ, не ѓступiѓшы ѓ бiтву, палiтык збянтэжыѓ яшчэ да дзяльбы трафеяѓ!
  У бiтве заѓсёды сiлы няроѓныя, хтосьцi мацнейшы, хтосьцi слабейшы, а палiтыцы ѓсё аднолькава добра ѓмеюць свiнячыць!
  У баi салдат пiша з аѓтамата, а палiтык у тыле без толку барабанiць мовай!
  Салдата не трэба стымуляваць на подзвiг - ён заѓсёды гатовы, а палiтык у любы момант табе насвiняць!
  У салдата як у коткi дзевяць жыццяѓ, а ѓ палiтыка як у чорта - мiльён масак!
  Салдат нават хварэючы цялесна - здаровы маральна, а палiтык заѓсёды апантаны балючым жаданнем насвiнячыць выбаршчыку!
  Робаты не могуць хварэць, сапраѓдныя салдаты не здаюцца, а палiтыкi ад прыроды не здольныя не насвiняць!
  Ваяѓнiца - гэта тройчы воiн, палiтык - гэта мiльён разоѓ свiння!
  Салдат гэта ѓ першую чаргу чалавек, а ѓ другую воiн, палiтык гэта ѓ першай ступенi свiння, а ѓ другой лiсiца!
  Басанож жанчына можа абагнаць любога абутага мужчынку, без абутку нагам лёгка, без мазгоѓ пражыць цяжка!
  Жанчыне не сорамна фарсiць голай пяткай, куды горш калi цябе мужчына абуѓ i садраѓ тры шкуры!
  Палiтык можа перцi як танк, але яго браня як жэле з слоѓнага паноса!
  Салдат можа ѓ паходзе зашывець, але палiтык, якi знаходзiцца ѓ тыле, - гэта ѓжо гнаявая вош па прызваннi, ды яшчэ ѓвесь час свiнячыць!
  Палiтык - гэта той баран, з якога не атрымаеш воѓны на валёнкi, а сам будзеш сёрбаць капусту лапцямi!
  Свiння дае людзям мяса i сала, а палiтык свiняча толькi вешае локшыну на вушы, i падкладае сыр у пастку!
  У палiтыка гаворка суцэльная каша i салянка абяцанняѓ, i да яе яшчэ крыху сыра ад пасткi, такая ежа выклiкае толькi язву расчаравання!
  Салдат любiць жанчын i Радзiму, палiтык сам як капрызная жанчына i любiць уладу над Радзiмай!
  Салдат хоча здзейснiць подзвiг i стаць героем, палiтык заѓсёды знаходзiць магчымасць здзейснiць подласць, i атрымаць узнагароду!
  Калi салдат не лiчыць зоркi, то рана цi позна заслужыць iх на пагоны, але палiтык лiчачы сябе зоркай, не заслужыѓ i крыжа на магiлу!
  Салдат не заѓсёды знаходзiць месца пад сонцам, але яго душа светлая, палiтык часам займае месца свяцiла, але духам сам чорт!
  Салдат шукае славы i хоча выжыць, палiтык ужо знайшоѓ ганьбу i хоча жыць на шырокую нагу!
  Салдат гонар аддае, i застаецца з гонарам, палiтык падсоѓвае свiнню, i сам застаецца шалупiвымi кнарам!
  Салдацкая служба не дае адгадаваць жывот, але пазбавiѓшыся жывата, ваяр здабывае неѓмiручасць у людскiх сэрцы, а палiтык нагуляѓшы пуза, застаецца толькi ѓ пячонках!
  Салдат не лiтуе жывата i не мае пуза за тое каханы дзяѓчынкамi, палiтык за жывот трасецца i нагуляѓ мамон, i за гэта ненавiдзiм выбаршчыкамi!
  Босая дзяѓчына шчаслiвей за старую якую абулi шарлатаны, абяцаючы вечную маладосць i багацце, але замест юнай скуры, садралi тры шкуры!
  Салдат яшчэ не зусiм генерал, не саступае яму ѓ кемлiвасцi i мужнасцi, палiтык не зусiм сатана, але, каб зрабiць подласць у яго яшчэ ёсць чаму павучыцца рысу!
  Голая жаночая пятка круглая i панадлiвая, голыя каралi якiмi паѓстаюць перад намi палiтыкi, калi з iх зрываюць маску, круглявыя гаворкай, але выклiкаюць агiду!
  Лётчык не народжаны крылатым, крылы ён атрымлiвае ѓ барацьбе, палiтык не народжаны насатым, але выбаршчыкаѓ пакiдае з носам без цяжкасцi!
  Салдацкае майстэрства нараджаецца ѓ пакутах, палiтычная вiртуознасць спараджае пакуты ѓ выбаршчыкаѓ!
  Салдат яшчэ не майстар, але вучыцца ад бою да бою, палiтык ужо даѓно не анёл, i сатаннее ад адной выбарчай кампанii да iншай!
  Народжаны поѓзаць лётаць не можа, але раб ад нараджэння здольны ѓзляцець на трон, калi ѓ яго ѓпартасць дзятла, iнтэлект савы i арлiны кругагляд!
  Перамагае наймацнейшы на вайне, а самая вялiкая сiла ѓ хiтрасцi, таму лiс заѓсёды будзе браць уверх над iльвом!
  Салдат бярэ не гэтулькi сiлай, колькi кемлiвасцю, мозг наймацнейшая частка цела хоць не мае цяглiц, а мова самая шкодная, хоць i за зубамi!
  Салдат падцягвае рамень, каб лягчэй было бегчы, палiтыка прымушае выбаршчыкаѓ зацягваць паясы, i яны разбягаюцца!
  Салдат мае крылы духоѓныя i арол у душы, палiтык мае свiны пятак у духу, i горай свiннi душой!
  Мова мужчыны ахвотна лiжа голую пятку жанчыны, але яшчэ больш ахвотна дурныя мужчыны дазваляюць сябе абуць мовастым палiтыкам!
  Мовы ѓ палiтыкаѓ доѓгiя, але вельмi кароткiя рукi, каб выканаць абяцанае беспамерным ротамi!
  У каго iнтэлект мухi дзюбаюць на мёд прамоѓ палiтыкаѓ, а ѓ каго прагнасць пацука, кiдаюцца на бясплатны сыр у пастцы!
  Палiтыкi рэдка бываюць дурнямi, наадварот часцей за дурнi тыя, хто аддае голас салодкагучным палiтыканам, рызыкуючы за гэта атрымаць па вушах, i застацца без портак!
  - Палiтык i сам кiшэннiк, i з'яѓляецца кiшэнным, i кiшэню мае без дна, але дастаць з яго можа для выбаршчыкаѓ толькi дулю!
  Захопнiк топча зямлю ботамi, а жанчына топча мужчыну босымi нагамi, зямля стогне ад болю, мужчына буркуе ад захаплення!
  Салдат не жадае забiваць, але выконвае свой абавязак на сумленне, палiтык прагне крывi, i не мае i грама сумлення!
  Салдат не хамяк каб рабiць запасы, i не суслiк каб хавацца, i не пацук каб грызцi сваiх, але зубы ѓ яго сапраѓды iльвiныя, калi ён б'ецца за правае справу!
  Салдат - гэта баявая адзiнка, палiтык проста ваяѓнiчы нуль!
  Палiтык - гэта не салдат i не воiн, але вельмi эфектыѓна забiвае доѓгiм мовай i зрывае дах з завес!
  Дыктатар здымае стружку з пнёѓ таксама выкарыстоѓваючы доѓгую мову, пiлу красамоѓства!
  Самая моцная костка - гэта мова, калi ён не коснамоѓны!
  Калi палiтык коснамоѓны, то ѓ палемiцы ён не збярэ костак!
  Палiтык - гэта яшчэ той фрукт, нiколi не саспее каб накармiць выбаршчыкаѓ, але гнiлы з моманту выставы на ацэнку галасаваннем!
  Палiтык - гэта фрукт, якi пралiваецца сокам красамоѓства ператварае выбаршчыкаѓ у гароднiну!
  Бутэлька гарэлкi ѓ палову лiтра, смяротная за тузiн Гiтлераѓ, дык вып'ем жа за тое, каб рускiх i ѓсiх нас забiвала толькi спiртное!
  Хлопчык голай пяткай выбiвае зубы ворагу, дарослы якога абулi палiтыцы застаецца бяззубым сабакам, што вые на месяц!
  Гучная слава прыходзiць да салдата нялёгка, але яна разумная, а вось палiтык раз-пораз нарываецца на гучныя скандалы благой славы!
  Салдат - гэта воiн святла, за якую iдэю б ён не ваяваѓ, палiтык гэта мярзота цемры па-за залежнасцю пад якiм сцягам ён выступае!
  Усё роѓна пад якiм сцягам салдат, галоѓнае, каб у яго сэрцы палала адвага, i палiтыка колер афарбоѓкi не мае значэння, усё ён баязлiва будзе ѓ выбаршчыка ѓ пячонках!
  Салдат пад дрэнным сцягам заслугоѓвае большай павагi, чым палiтык пад правiльнымi лозунгамi, але незалежна ад базару падкладае свiнню!
  Камунiзм - гэта рай, якi людзi хоць пабудаваць на зямлi мазолiстымi рукамi, але палiтыкi-свiннi ператвараюць планету апраметную, руйнуючы добрае доѓгiмi мовамi!
  Салдат за Радзiму заѓсёды гарой, палiтык толькi тармозiць камень, яго свiнню баец урой, каб не гадыѓ занадта!
  Жанчына можа быць моѓчкi добрым салдатам, а палiтык нават у штанах паскудная, балбатлiвая баба!
  Палiтыкi маюць доѓгiя мовы i безразмерныя амбiцыi, але Зямлю захапiць, рукi кароткiя, а розум яшчэ менш!
  Не выхваляйся тэхнiкай са сталi, калi ѓ цябе дух як жэле, то i дубiнкай дзiкуны баязлiѓцу далi, i на небе, i на зямлi!
  Палiтык, меле лухту, ад якой не мука на хлеб, а суцэльная мука, з локшынай на вушы выбаршчыкам!
  Салдат - гэта рыцар што ваюе з цмокам, але гэты цмок на самай справе ѓ тыле i мае не сем галоѓ, а мiльён масак, i незлiчоную колькасць свiных лычоѓ!
  Салдату каб не стаць абскубанай курыцай даводзiцца быць гусём, палiтык каб засмажыць выбаршчыкаѓ на шашлык, з задавальненнем насвiнячыць, не па-таварыску!
  Салдаты бываюць зусiм хлапчукамi, але сталеюць ад бою да бою, палiтыкi незалежна ад узросту, ад адной выбарчай кампанii да iншай упадаюць у яшчэ большы маразм!
  Салдат можа быць безбародым, але слаѓным ваяром, а палiтык у любой сiтуацыi не можа не пакiнуць хваста!
  Хлопчык марыць стаць ваяром арлом, але незразумела адкуль бяруцца палiтыкi-свiннi на столькi брудныя, што пра iх i мроiць брыдка!
  Хлопчык прыроджаны баец хутчэй пабяжыць басанож па снезе, чым дазволiць сябе абуць палiтыку i ператварыць у валёнак!
  Аголеная жанчына - гэта не абскупаная курыца, яна з любога мужчыны здыме порткi i нават напышлiвага кiраѓнiка ператворыць у голага караля!
  Хлопчык вырастае ѓ салдата, а кiм быѓ у юнацтве палiтык, калi з яго вырасла такая вялiкая свiння?
  Прастытутка з клiентамi сумленная - грошы ѓ абмен на задавальненне, а палiтык скончаны ѓрун, галасы выбаршчыкаѓ i падаткi ѓ абмен на суцэльнае расчараванне!
  Палiтык - гэта вельмi дарагая прастытутка, ад якой не толькi рызыкуеш атрымаць пранцы мозгу, але i свiнню ѓ кiшэню!
  Палiтык - гэта такая разнавiднасць прастытуткi, каб замест таго, каб зняць з сябе адзенне, здзiрае тры шкуры з выбаршчыкаѓ i заражае, праз тэлевiзар!
  У адну раку двойчы не ѓваходзяць, але ѓвесь час якi свiнае мярзотнiка, могуць пераабраць тузiн разоѓ!
  Жывёлы i дзецi не любяць ежу без солi, але чаму дарослыя людзi так дзяѓбуць на салодкую прамову палiтыканаѓ, пазбаѓленых солi iсцiны!
  Соль iсцiны бывае горкай, але валодае гаючай сiлай, гаворка палiтыка салодкая, але выклiкае дыябет розуму!
  Чалавек не жадае быць пешкай, але кар'еру ѓ войскi пачынаюць з радавых, палiтык не жадае гуляць па правiлах, i кар'еру ѓ палiтыцы вядзе з бязмежжа!
  Палiтык, якi абражае геяѓ, сам ладная азадак, i не мае мужчынскай добрай якасцi!
  Салдат два разы не загiне, палiтык жа тройчы здрадзiць, i мiльён разоѓ ашукае!
  Двум смерцям не бываць, i з босага боты не здымеш, але палiтыкi прымудраюцца забiваць увесь час, i здзiраць тры шкуры!
  Дзяѓчына не баiцца басанож бегчы па снезе, яна баiцца, як бы жанiх не апынуѓся тупым валёнкам, абутым па вушы!
  Салдат на вайне становiцца больш юным i сталым адначасова, палiтык у паддывановай барацьбе, старэе i мацюкаецца, адначасова апускаючыся да ѓзроѓню дзiкага звера!
  Салдат прыватна тэрмiновай службы i становiцца прафесiяналам на вайне, палiтык не ведае тэрмiнаѓ, i прафесiянал на прысваеннi перамогi!
  Салдат павiнен быць крэмень, але не каменець сэрцам, палiтык ужо даѓно мае замест сэрца камень, але мае цвёрдасць гумы!
  Добры салдат у баi як Д'ябал - што трэба тушыць агонь, майстэрскi палiтык у подласцi сам Сатана, а выкананнi абяцанняѓ тыповы шланг!
  Салдат можа загiнуць на полi лаянцы, але гэта лепш, чым згiнуць пад патокам салодкай хлуснi з вуснаѓ палiтыкаѓ у мiрны час!
  Хто нарадзiцца ваяром, памрэ героем, хто стаѓ палiтыкам, ужо мёртвы мярзотнiк, i хадзячы труп!
  Палiтыка - гэта калi кажуць адно, маюць на ѓвазе iншае, робяць трэцяе, атрымлiваецца чацвёртае, а ѓсё роѓна выходзiць бокам i застаецца мярзотаю ѓ пячонках!
  У палiтыцы братоѓ няма, але досыць бедных сваякоѓ, няма казачных прынцаѓ, але лiшак голых каралёѓ, няма праѓды нават на iмгненне, але хлуснi хопiць не на адно пакаленне!
  Каханне прыходзiць, калi не чакаеш, палiтыканы прылiпаюць, калi не клiчаш!
  Каханнi ѓсе ѓзросты пакорлiвыя, палiтыкам усе подласцi па плячы!
  Палiтык - гэтая пачвара, якое выдае сябе за прыгажуна, але нiякая раскошная амунiцыя не схавае свiны пятак i ваѓчыныя iклы!
  Салдат таксама ѓ некаторым родзе пачвара, таму што забiвае на поле лаянцы, але ѓ адрозненне ад палiтыка ён у роѓных умовах, а вось выбаршчык заѓсёды ѓ пройгрышы!
  Жанчына хоча кахання i шчасця сабе i сваёй сям'i, палiтык у першую чаргу зацiкаѓлены падгадзiць iншым, i апантаны любоѓю да грошай!
  Жанчына падобная на ружу: вабны водар, яркая знешнасць, вострыя шыпы, а на каго паходзiць палiтык, якi дзiвiць смуродам, убогiм знешнасцю, i колкасцю кактуса?
  Жанчына, гэтае ѓвасабленне прыгажосцi i, чысцiнi, хай не заѓсёды iдэальна, а вось палiтык заѓсёды будзе эталонам подласцi i пачварнасцi!
  Басаногi хлапчук не так часта хулiганiць i залазiць у кiшэню, як палiтык творыць гадасцi i падкладае свiнню!
  Дзiця любiць гуляцца са зброяй, але ён хараство, палiтык любiць iм бразгаць, але замест страху выклiкае агiду i смех!
  Чалавек адбыѓся як кажуць навукоѓцы ад малпы, палiтык хоць i тыповы прымат, асаблiва паспяховым людзям, мае сваяцтва з шакалам!
  Чалавек мае Боскую творчую прыроду, але распiнаем палiтыкамi, што проста чорт па натуры i робяць бязмежжа!
  Палiтык - гэта Д'ябал ѓ целе, толькi не валадар пекла, а творца апраметнай на Зямлi, у якой чэрцi выходзяць з-пад кантролю i спараджаюць хаос!
  Салдату суддзя Бог i час, палiтык жа i без суда мярзотнiк, i яго бязмежжа не ведае часовых рамак!
  Салдат не шукае спакою, i бура таксама не вабiць, палiтык подзвiгi закапае, вельмi зайздросны паразiт!
  Салдат часам воiн нехаця, i яму не хочацца забiваць, але выконвае святы абавязак перад Радзiмай, палiтык жа добраахвотны здраднiк, якому падабацца вiнавацiць, не выконваць абавязацельстваѓ перад выбаршчыкамi!
  Салдат вырашае ѓ баях галаваломкi, палiтык будуючы хiтрыя камбiнацыi, не можа вырашыць справу мiрам!
  Палiтык - гэта такi генерал, што замест эпалетаѓ носiць картачныя пагоны дурня, сам, зрэшты, з'яѓляючыся лiсiцай!
  Салдат можа прайграцца ѓ карты, але палiтык i не гуляючы, носiць пагоны з шасцёрак!
  Салдат баец суцэль круты, калi ён ладзiць з галавой, палiтык гэта ведай свiння, з арла атрымае вераб'я!
  Салдат ведае, што такое страх, але пераадольвае сябе, палiтык ведае, што такое гонар, але пракручвае яго пад сябе!
  Калi жанчына не баiцца фарсiць голымi ножкамi, не дазваляе сябе абуваць ботам, значыць яна нарадзiлася ѓ кашулi!
  Воiн, якi не дазволiць з сябе зняць тры шкуры - нарадзiѓся ѓ кашулi!
  Жанчына не саромейся хадзiць басанож, бойся апынуцца пад абцасам у валёнка!
  Не хочаш глынаць вастрыё клiнка - абзавядзiся тады вострым розумам i сталёвы вытрымкай!
  Вастрыё шпагi дурня здольна праткнуць цела, але па-сапраѓднаму ѓразiць сэрца здольнае толькi вострае слова мудраца!
  Салдат - гэта д'ябал, у якога чыстае сэрца, палiтык прэтэндуе на ролю Бога, але перапоѓнены бруднымi думкамi!
  Не саромейся жанчына сваёй галiзны ѓ пошуках прынца-мужчыны, саромiць выйсцi замуж за голага караля!
  Жанчына, якая пры дапамозе голых ног здзiрае з мужчыны тры шкуры нарадзiлася ѓ кашулi!
  Жанчына што нарадзiлася ѓ кашулi аголенай плоццю абувае мужчыну, нават калi ён не поѓны валёнак!
  Жанчыне важней нарадзiцца ѓ кашулi, чым атрымаць раскошную сукенку ад голага караля!
  Лепш жанчыне хадзiць голы, чым дазволiць з сябе садраць тры шкуры поѓнаму валёнку, лепш босы, чым абуты тупым ботам!
  Калi басаногая жанчына, агалiѓшы грудзi зрывае апладысменты, а не абразы i свiст, значыць яна нарадзiлася ѓ кашулi i не дасць сябе абуць!
  Жаночыя слабасцi абарочваюцца прыцягальнай сiлай, а калi мужчына праявiць слабiну, то яго заштурхаюць у балота бяссiлля!
  Жанчына павiнна ѓмець прабачаць, калi жадае быць паспяховай, мужчына калi жадае чагосьцi дасягнуць, не павiнен даваць сабе спуску!
  Месца арла атрымлiвае той, хто ѓмее вылiвацца салаѓём i не лiчыць крумкач!
  Той, хто шмат лiчыць крумкач, зусiм бяскрылы, i не мае дзюбы!
  Хто прадае Радзiму за золата, той не варта ламанага гроша i акрыецца iржой здрады пад высакародным металам!
  Рабуючы нашчадкаѓ, зруйнуешся да пустаты, бо ѓсё патоне ѓ бяздонным вiры злачынстваѓ мiнулага!
  Воiн павiнен быць мудрым як сава, адважным як арол, i не лiчыць у баi крумкач, каб не аказацца абскупанай курыцай!
  Не бяда, калi мала гадоѓ, поѓнае бедства, калi не хапае мазгоѓ i кемлiвасцi ѓ любым узросце!
  Хлапчук хоча быць салдатам i патрапiць на вайну, каб стаць героем, палiтык хоча быць палкаводцам, адсядзецца ѓ тыле, i здзейснiць подласць!
  Салдат хоча кашы з мясам, але атрымлiвае кашу бярозавую ад камандзiраѓ i падкладзеную пратухлую свiнню ад палiтыканаѓ!
  У баi патрэбен не толькi востры штык i сталёвая шабля, але i востры розум i сталёвыя нервы, з залатымi рукамi вынаходнiка!
  Народу патрэбны не манарх на троне, а цар у галаве, не срэбная мова палiтыканаѓ, а срэбныя рублiкi ѓ кашальку!
  Розум i адвага як муж i жонка нараджаюць перамогу толькi ѓ пары, ды i хросная мацi любога поспеху - поспех, зусiм не будзе трэцiм лiшнiм!
  Маладосць зялёна, але салодкая, старасць гарчыць i аддае цвiллю, а жанчына як муха да саладосцi, хвароба як авад да старасцi!
  Лепш быць маладым выбаршчыкам, чым старым палiтыкам, маладосць таксама дзяѓбе на салодкую прамову, але не пераносiць локшыны на вушах!
  У юнацтве любая справа спрачацца, а ѓ старасцi i гультайства стопарыцца!
  У юнацтве ад працы больш радасцi, чым са старасцi ад гультайства, дык вып'ем за тое, каб юнацтва не канчалася без усякай працы!
  Дзяѓчына добрая ѓ юнацтве, лыжка да абеду, а палiтык у магiле!
  Хлопчыкi з голымi пяткамi шчаслiвейшыя за дарослых, з якiх палiтыкi спусцiлi тры шкуры i капiтальна абулi да вушэй!
  Пакуль Робур гэта складаѓ, прыбылi дзяѓчынкi, з афiцыйным дакументам аб капiтуляцыi Японii. Так завяршылася гэтая слаѓная вайна. Але наперадзе ѓ Роммеля яшчэ шмат розных спраѓ i праблем. Ва ѓсякiм разе, яны ѓтрох перамаглi зусiм не слабую дзяржаву.
  Альбiна з усмешкай спытала Рабура:
  - А каго зараз будзем разбураць?
  Вечны хлопчык пацiснуѓ плячыма i выказаѓ здагадку:
  - Можа быць возьмемся за Расею з мэтай раѓнавагi?
  Альвiна суцэль лагiчна запярэчыла:
  - Тады не было сэнсу разбураць нам Японiю! А калi мы ѓжо змянiлi баланс сiл, то трэба трымацца!
  Робур тупнуѓ босы, дзiцячай ножкай i заявiѓ:
  - Але вы бачыце, для нас заваяваць увесь мiр суцэль рэальна! Мы толькi што паказалi сiлу!
  Альбiна з гэтым суцэль пагадзiлася:
  - Ды паказалi! Але акрамя сiлы, трэба паказаць яшчэ i мудрасць!
  Вечны хлопчык задумаѓся. Забiваць сотнямi тысяч людзей - гэта нядобра. Але i ѓладу над светам захапiць усё ж такi трэба. Але як гэта зрабiць не забiѓшы мiльёны жаѓнераѓ i афiцэраѓ? Ды яшчэ пры гэтым трэба было i здушыць бунты паѓсталага народа, калi такое адбудзецца. Тут ужо можна так акрывавiцца, як нiкому iншаму ѓ гiсторыi чалавецтва.
  Але ѓ галаве Рабура мiльганула думка:
  - Трэба стварыць тэлепатычны апарат якi аддаваѓ бы разумовыя каманды ѓсяму чалавецтву. Нешта тыпу гiпнозу з дапамогай радыёхваль, i тады мы будзем, рэальна кiраваць усiм сусветам.
  Альбiна з гэтым пагадзiлася:
  - Патрэбныя адмысловыя гравiямагнiтныя хвалi гiпнозу. I тады мы маментальна пераадолеем любую перашкоду i падпарадкуем увесь свет! I ѓсе нацыi будуць скакаць пад намi i выконваць любыя каманды!
  Альвiна дадала, скалячы зубкi:
  - I гэта будзе надзвычай выдатна!
  I дзяѓчынка-тэрмiнатар тупнула босы, точанай ножкай.
  Хлопчык Робур згодна кiѓнуѓ:
  - Мы распрацуем падобны апарат i ѓсiх без выключэння лёгка падпарадкуем сабе. I тады будзе абсалютная ѓлада над сьветам!
  Альбiна хiхiкнула i праспявала:
  - Людзi гiнуць за метал, за метал,
  Будзе Робур кiраваць баль! Кiраваць баль!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася, падмiргнуѓшы напарнiцы:
  - Наша ѓлада, падобна ѓладзе святой Тройцы будзе вечна! I не проста вечнай, але чалавечнай!
  Альбiна з гэтым пагадзiлася:
  - Калi цвёрдая рука i мэты чалавечныя, для чалавека ты Усявышнiм стань!
  Робур кiѓнуѓ, i нацiснуѓ голай, круглай, дзiцячай пяткай на кнопку, паднiмаючы свой апарат уверх i напяваючы:
  Той, хто сэрцы i душы пазбаѓлены,
  Будзе дабрынёй адразу скрушаны!
  Дзяѓчынкi хорам, ва ѓсё горла ѓсклiкнулi:
  Служыць нам жаданнем халодны разлiк -
  Ворагаѓ перамагчы, ну, а сродкi не рахунак!
  
  ПРИКЛЮЧЕННЯ ЭЛЬФ БIФА ЛЕТЧЫКА-СУПЕРАСА
  Эльф Биф, падарожнiчаючы па розных мiрах, патрапiѓ у другую сусветную вайну. I, натуральна, вырашыѓ дапамагчы немцам, так таксама быѓ светлавалосы i прыгожы. Акрамя таго Бiфа яшчэ i прыцягвала тое, што фашысты былi за Звышчалавека i супраць хрысцiянства. Так што ён паступiѓ у Люфтвафэ, i стаѓ лётчыкам. А паколькi эльфы значна хутчэй, мацней i пераѓзыходзяць шматкроць у рэакцыi людзей, ды яшчэ валодаюць ахоѓнай магiяй, то Биф стаѓ вельмi хутка набiраць рахункi.
  Яго знiшчальнiк дзякуючы магii стаѓ непаражальным. А кожны снарад з авiягарматы сапраѓды ѓражваѓ цэль.
  Ну здавалася, што нават такi выбiтны ас у адзiночку на ход вайны не надта тое паѓплывае.
  Але Биф збiѓ дзвесце самалётаѓ на Мiжземным моры, змог збiць самога Мантгомеры. I гэта ѓжо сур'ёзна. Загiнуѓ самы таленавiты англiйскi генерал. Бiф атрымаѓ за Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi. Але ён так хутка набiраѓ рахункi, што ѓжо праз месяц у яго было за трыста збiтых самалётаѓ. А 20 жнiѓня 1942 года Роммель пачаѓ наступ на кiрунку Александрыi.
  Без Мантгомеры ѓсё ѓ ангельцаѓ разладзiлася. I яны патрапiлi ѓ пастку Роммеля, i былi перабiтыя. Бiф тым часам збiѓ за тыдзень больш за дзвесце самалётаѓ i пабiваѓ i наземныя цэлi.
  Гiтлер не паспяваѓ пiсаць указа аб узнагароджаннi. Биф атрымаѓ паѓторна за трыста збiтых самалётаѓ: Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. За пяцьсот самалётаѓ яму ѓручылi Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Войскi Роммеля захапiлi Егiпет i адразу прарвалiся ѓ Iрак дзе ѓспыхнула антыбрытанскае паѓстанне. Немцы захапiлi таксама i Кувейт. Чырвоная армiя атакавала войскi Роммеля ѓ Iраку, але гэта справакавала ѓступленне Турцыi ѓ вайну супраць СССР. Што вельмi ѓскладнiла абстаноѓку. I Сталiн быѓ змушаны адмовiць ад наступу пад Сталiнградам. Немцы змог у пачатку снежня ѓсё ж узяць увесь горад пад кантроль. А Паѓлюс нават атрымаѓ за гэта ѓзнагароду.
  Чырвоная армiя ваявала з туркамi, i ѓгразла ѓ Закаѓказзе.
  Акрамя фенаменальнага Бифа, яшчэ вызначыѓся i Марсэль, якi iмклiва набiрае рахункi, у тым лiку i за кошт савецкiх лётчыкаѓ. Марсэль за чатырыста збiтых самалётаѓ таксама атрымаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатымi дубовымi лiстамi мячамi i дыяментамi.
  А Биф за семсот пяцьдзесят збiтых самалётаѓ ганараваѓся ѓзнагароды: Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. А за тысячу - Зорка Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Немцы змаглi ѓтрымаць свой фронт у цэнтры, i нават адбiць спробу дэблакiраваць Ленiнград.
  Крыху пазней савецкiя войскi ѓ лютым спрабавалi наступаць пад Сталiнградам, але немцы былi гатовы i адбiлi ѓсе атакi. А Биф i Марсэль наводзiлi жах на савецкую авiяцыю i сталi лiтаральна легендарнымi асамi.
  А вось 30 траѓня калi падсохлi дарогi, i немцы змаглi падцягнуць новыя танкi "Пантэра" i "Тыгр", а таксама самаходку "Фердынанд", пачаѓся новы наступ гiтлераѓцаѓ уздоѓж Волгi.
  Абвясцiѓшы татальную вайны ѓ Трэцiм Рэйху больш, чым у два разы павялiчылi выпуск узбраенняѓ. Акрамя таго падводны нямецкi флот моцна даставаѓ ЗША i Брытанiю, у вынiку чаго iнтэнсiѓнасць бамбардзiровак прыкметна знiзiлася.
  Ды i страты сухапутных войскаѓ Вермахта былi нiжэйшыя, i на заводах аказалася больш рабочых высокай квалiфiкацыi. I гэта таксама дазволiла немцам дадаць у выпуску ѓзбраенне, i асаблiва самалётаѓ. I Фоке-Вульф пры правiльным яго выкарыстаннi, зусiм нядрэнны.
  А "Тыгр" i зусiм для Чырвонага войска шок i трапятанне. Немцы змаглi адразу прарваць савецкую лiнiю абароны.
  Самае непрыемнае было тое, што ѓ Чырвонай Армii не ведала перамог, баявы дух аказаѓся надзвычай нiзкi. I многiя салдаты здавалiся ѓ палон або дэзертыравалi. Колькасць тых, хто здаѓся ѓ палон, была вялiкая, як i перабежчыкаѓ.
  Баявы дух Вермахта раней сур'ёзна не бiтага быѓ высокi. А ѓ небе немцы i ѓвогуле дамiнавалi. ЗША паводзiлi сябе пасiѓна, а Брытанiя пацярпела велiзарныя страты.
  Акрамя таго i самалётаѓ выпускалася куды больш, чым раней.
  Бiф гэтак iмклiва набiраѓ рахункi, што для яго прыдумлялiся ѓсё новыя ѓзнагароды. За дзве тысячы самалётаѓ, юнага эльфа ѓзнагародзiлi Зоркай Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. А за тры тысячы самалётаѓ - Зоркай Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Да лiпеня сорак трэцяга года немцы выйшлi да Каспiйскага мора i перадушылi кiсларод савецкiм войскам на Каѓказе. А затым працягнулi наступ уздоѓж узбярэжжа, па раѓнiне.
  У канцы жнiѓня яны ѓжо былi ѓ Дагестане падышлi да мяжы Азербайджана.
  Пасля чаго разгарнулася жорсткая бiтва за Тбiлiсi. I вельмi няроѓныя былi сiлы.
  СССР вiдавочна прайграваѓ бiтву за Каѓказ. У вераснi Сталiн спрабаваѓ наступаць у цэнтры. I ягоныя войскi там зноѓ угразлi. У баях прыняла ѓдзел "Пантэра"-2.
  Дадзеная машына атрымалася цяжкаватай у пяцьдзесят тры тоны, але лепш абароненай асаблiва ѓ лоб: 100-мiлiметраѓ i барты 60, а рухавiк у 900 конскiх сiл шмат што кампенсаваѓ. Плюс яшчэ i гармата 88-мiлiметраѓ i доѓгай ствала ѓ 71 ЭЛ.
  Супраць такога танка не проста выстаяць. Асаблiва калi б'юцца адчайныя дзяѓчынкi.
  Герда стрэлiла па савецкай машыне пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прапiшчала:
  - Мы страмчэй усiх!
  Шарлота лупанула па трыццацьчацвёрцы з дапамогай голай пяткi i пiскнула:
  - З намi Трэцi Рэйх!
  Крысцiна дзюбнула па савецкiх войсках i прачырыкала:
  - Я сказала не дрэйф!
  Магда босымi пальчыкамi ножак дзюбанула i выдала:
  - Мы ёсць вышэйшы клас!
  Зразумела напад у цэнтры была адбiтая з вялiкiмi стратамi для Чырвонай Армii.
  А восенню i зiмой гiтлераѓцы завяршылi захоп Каѓказа... Пасля чаго становiшча СССР стала выключна цяжкiм.
  А лётчык-суперас Бiф збiѓ чатыры тысячы самалётаѓ. За што быѓ узнагароджаны Вялiкай Зоркай Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Марсэль таксама давёѓ сваю колькасць збiтых самалётаѓ да тысячы. I атрымаѓ таксама ѓзнагароду: Зорку Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  А да вясны Бiф збiѓ пяць тысяч самалётаѓ, атрымаѓ Вялiкую Зорку Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа з залатымi дубовымi лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  У маi 1944 года гiтлераѓцы пачалi новы наступ на пазiцыi Расii. Удары наносiлiся i поѓначы, у абыход Ленiнграда, i ѓздоѓж Волгi ѓ абыход Масквы з поѓдня. I гэты грандыёзны наступ. Зацiск у падвойныя абцугi.
  Чырвоная армiя шмат у чым страцiла баявы дух, але яшчэ была моцная.
  Новыя танкi Т-34-85 i IС-2, былi больш дасканалыя i магутныя за ранейшыя. З'явiѓся i больш магутны ЛА-7. Праѓда яго выпускалi ѓ невялiкай колькасцi. А ЯК-3 у серыю так i не пайшоѓ. А ѓ немцаѓ да канца траѓня ѓжо тысяча найноѓшых рэактыѓных МЕ-262 з чатырма 30-мiлiметровымi гарматамi ѓ страi. I ён вельмi грозныя найноѓшыя машыны.
  Ды i ТАЯ-152 якi прыйшоѓ на змену Фоке-Вульфу нядрэнны.
  Асноѓныя нямецкiя танк "Пантэра"-2 i "Тыгр"-2. На апошнiм танк рухавiк у 1000 конскiх, i ён па хадавых якасцях добры. Так што немцы маюць тэхнiку ѓ серыi - вялiкай разбуральнай сiлы. Хаця яшчэ недасканалую. Але рыхтуецца серыя Е. Але "Маѓс" напрыклад сябе не вельмi праявiѓ.
  I вось пачынаецца бiтва... Спачатку быѓ узяты немцам Саратаѓ, затым i Куйбышаѓ.
  Биф збiѓ шэсць тысяч самалётаѓ i атрымаѓ: Вялiкую Зорку Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Потым немцы авалодалi i Ульянаѓскiм. А да канца лета ѓзялi Казань. Фронт Чырвонай Армii абвалiѓся.
  Да верасня Биф збiѓ сем тысяч самалётаѓ i атрымаѓ новую ѓзнагароду: Зорка Вялiкага Крыжа Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  А ѓ кастрычнiку немцы прарвалiся з поѓначы замкнулi кольца вакол Масквы.
  Пасля чаго пачалася аперацыя па знiшчэннi i драбненнi Чырвонага войска.
  У снежнi Бiф збiѓ восем тысяч самалётаѓ i атрымаѓ Зорку Вялiкага Крыжа Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа i залатымi дубовымi лiстамi мячамi i дыяментамi.
  А якраз на Каляды 25 снежня 1044 года маскоѓскi гарнiзон не гледзячы на катэгарычны загад Сталiна капiтуляваѓ. I фельдмаршал Гот, якi ѓзяѓ сталiцу, атрымаѓ за гэта Вялiкi Крыж Жалезнага Крыжа.
  Зрэшты, пакуль Сталiн, бегшы ѓ Свярдлоѓск хацеѓ працягваць вайну. I была яшчэ надзея на саюзнiкаѓ.
  Немцы пакуль толькi бамбiлi савецкую Сiбiр. У iх з'явiлiся магутныя шрубавыя Ю-488, i ТАЯ-400 якiя праносiлiся нiбы ѓраган. I неслi савецкiм гарадам смерць i знiшчэнне.
  Эльф Биф працягваѓ ваяваць у небе i ѓдзельнiчаць у бамбардзiроѓках. I яго машына раз-пораз працавала, абвальваючы на супернiкаѓ ударныя струменi каласальнай разбуральнай сiлы.
  Вось у сакавiку 1945 года колькасць збiтых самалётаѓ гэтым легендарным эльфам перавысiла дзевяць тысяч. I ён атрымаѓ узнагароду: Зорка Вялiкага Крыжа Рыцарскага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. I гэта вельмi крута!
  А вось у траѓнi немцы наступаюць на ђрал. Iх войскi iмклiва рухаюцца. Чырвонае войска спрабуе гераiчна ѓтрымацца. Але ѓ яе нiчога не атрымоѓваецца.
  Гiтлераѓцы ѓ бой ужо кiнулi найноѓшыя танкi серыi Е. I супраць iх рэальна практычна немагчыма выстаяць.
  Асаблiва супраць Е-100, якi непрабiваемы для савецкiх гармат са ѓсiх ракурсаѓ. А яго 128-мiлiметровая гармата - смяротная для любой практычна бронi.
  I Е-100 выклiкаюць савецкiм салдатам жах. Акрамя таго, дэзерцiрства носiць павальны характар, як i рэшта ѓ палон. I гэтая здача масавая.
  Некаторыя дывiзii нават здаюцца па гукi аркестра. А некаторыя наадварот ваююць да канца.
  Але сiлы няроѓныя, i ѓжо ѓ чэрвенi Свярдлоѓск i Чэлябiнск загiнулi. А потым немцы рухалiся па Сiбiры.
  Савецкiя гарады адчайна абаранялiся. Асаблiва Новасiбiрск, дзе бiлiся нават дзецi.
  I ѓ Сярэдняй Азii кiпелi жорсткiя баi. Але вось да верасня сорак пятага года большая частка СССР захоплена. Але ѓ кастрычнiку з-за маразоѓ немцы спынiлi прасоѓванне па Сiбiры. Занадта ѓжо расцягнуты аказалiся камунiкацыi.
  Эльф Биф збiѓ дзесяць тысяч самалётаѓ i атрымаѓ за гэта Вялiкую Зорку Вялiкага Крыжа Рыцарскага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Затым усё яшчэ iшла вайна ѓ небе... Да траѓня 1046 гады Биф здолеѓ збiць яшчэ тысячу самалётаѓ i атрымаць: Вялiкую Зорку Вялiкага Крыжа Рыцарскага Крыжа з залатымi дубовымi лiсцем мячамi i дыяментамi.
  А затым пачаѓся новы наступ немцаѓ на Далёкiм Усходзе. ЗША i Брытанiя з Трэцiм Рэйхам вайну фактычна згарнулi i ваявалi з Японiяй. Але самураi гераiчна трымалiся. I выяѓлялi каласальную мужнасць i гераiзм.
  Чырвоная Армiя аслабла лiкам, але частка заводаѓ эвакуiраваных на ѓсход усё яшчэ працавала. I яны пастаѓлялi на фронт у тым лiку i самалёты.
  Немцы ѓжо iшлi амаль маршамi, але ѓсё роѓна пакуль яны дайшлi да Уладзiвастока, iм спатрэбiлася некалькi месяцаѓ. А канцу лiстапада нягледзячы на маразы, фрыцы дайшлi такi да Чукоткi.
  Так загiнулi апошнiя гарады СССР.
  Эльф Бiф давёѓ колькасць збiтых самалётаѓ да дванаццацi тысяч i атрымаѓ новую ѓзнагароду: Вялiкую Зорку Вялiкага Крыжа Рыцарскага Крыжа з плацiнавымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi, а таксама званне фельдмаршала авiяцыi. I гэта сапраѓды яго каласальнае дасягненне.
  Пасля чаго СССР быѓ акупаваны. А Сталiна ѓсё ж злавiлi. З ЗША Гiтлер, якi захапiѓ вялiкiя тэрыторыi не стаѓ больш ваяваць. Яны падзялiлi сферы ѓплыву. Трэцi Рэйх атрымаѓ сабе Еѓропу, палову Афрыкi- поѓнач, i французскiя Бельгiйскiя ѓладаннi. А таксама Блiзкi Усход i ѓсю тэрыторыю СССР.
  I з яго хапiла... Японiя захавала свае валадарствы ѓ Кiтаi i часткова, то не паспелi адбiць у яе ЗША i Брытанiя.
  Узнiк двухпалярны свет. Трэцi Рэйх квiтнеѓ i развiваѓся, немцы нават зляталi на Месяц яшчэ ѓ 1957 году. Але пасля смерцi Гiтлера ѓ 1960 годзе, у iм узнiкла смута. Хаця ѓдалося пазбегнуць расколу. Але новы рэжым стаѓ больш лiбэральным i ѓсе падданыя Трэцяга Рэйху атрымалi грамадзянства.
  I так скончылася эпоха нацыянальнай няроѓнасцi.
  Трэцi Рэйх i Японiя з аднаго боку i ЗША i Брытанiя з другога канкуравалi сябар з сябрам ужо ѓ космасе, i iшло заваяванне Сонечнай сiстэмы.
  Палёт на Марс у 1974 годзе - першыя - гэта немцы, i праз год на Венеру. Так што новы сьвет па-свойму яшчэ нiчога. А эльф Бiм паляцеѓ да новых светаѓ, шукаючы прыгод i новых адчуванняѓ.
  
  Чэмберлен замест чарчыля
  АНАТАЦЫЯ
  Замест бескарыснай i непатрэбнай, i нават смяротна небяспечнай для Брытанii вайны з Германiяй, Чэмберлен заключыѓ з Трэцiм Рэйхам мiр. I зараз СССР ваюе з Вермахтам сам-насам i зыход вайны яшчэ больш непрадказальны, i дзерцiся куды цяжэй, чым у рэальнай гiсторыi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Чэмберлен, не падаѓшы ѓ адстаѓку, i паспеѓ заключыць з Трэцiм Рэйхам мiр. Умовы Гiтлера былi даволi ѓмеранымi. Брытанiя прызнавала ѓсе заваёвы фашыстаѓ, але сама не несла тэрытарыяльных страт. Адзiнае, ангельцы вярталi немцам Намiбiю. А цэлым гiтлераѓцы гарантавалi недатыкальнасць Брытанскай каланiяльнай iмперыi.
  Таксама Гiтлер атрымлiваѓ свабоду рук на ѓсходзе. Што немцам зразумела на руку. Але i Чэмберлен таксама хацеѓ, што два дыктатары - Сталiн i Гiтлер счапiлiся ѓ смяротнай сутычцы.
  Так што ѓсё гэта ѓзрадавала рэакцыйныя колы. Гiтлер паабяцаѓ, што не будзе моцна крыѓдзiць габрэяѓ. I што на акупаваных тэрыторыях усталюецца справядлiвы парадак.
  Заваёвы Трэцяга Рэйха былi велiзарныя. Але ѓсё роѓна вайна з СССР была непазбежнай. Толькi на гэты раз Гiтлеру прычын спяшацца з агрэсiяй не было.
  У яго было мноства калонiй. Плюс яшчэ немцы захапiлi i Грэцыю з Югаславiяй. Iм дасталiся бельгiйскiя, французскiя i галандскiя калонii.
  Узнiк нават канфлiкт з Японiяй з-за Iндакiтая. Маѓляѓ, усе калонii Францыi нямецкiя, i тамака павiнна быць германская адмiнiстрацыя.
  Адначасова немцы 1 траѓня 1941 гады, убачылi на парадзе Чырвонай плошчы савецкiя КВ, i Т-34. I Гiтлер загадаѓ стварыць у адказ цяжкiя нямецкiя.
  Вайна аказалася адтэрмiнаванай да 22 чэрвеня 1943 года.
  Немцы паспелi да гэтага часу выпусцiць новыя танкi - "Пантэра", "Тыгр", мадэрнiзаваны Т-4, i самаходку "Фердынанд". Але iх колькасць усё была недастатковай. З'явiѓся i знiшчальнiк МЕ-309, але таксама толькi-толькi стаѓ паступаць у войскi.
  Танкi "Леѓ" i "Маѓс", пакуль толькi ѓ выпрабавальных узорах. Штурмавая вiнтоѓка МР-44, таксама толькi што створаная i не паспела паступiць у серыю.
  Так што немцы i ѓ сорак трэцяга года не зусiм гатовы. Але i ѓ СССР таксама не поѓнай гармонii. Праѓда за два лiшнiя гады лiнiю "Молатава", усё ж дабудавалi, але яна занадта блiзка да мяжы.
  Пры гэтым савецкiя войскi i камандзiраѓ па-ранейшаму вучылi больш наступаць, чым абараняцца.
  Праѓда не гэты раз Чырвоную Армiю не ѓдалося заспець знянацку, i Сталiн аб'явiѓ усеагульную мабiлiзацыю, давёѓшы колькасць войскаѓ да дванаццацi мiльёнаѓ. Але затое Японiя таксама была гатова адкрыць другi фронт, i частку савецкiх войскаѓ прыйшлося трымаць на Далёкiм усходзе.
  СССР за два гады стаѓ мацнейшым. Трэцяя пяцiгодка была перавыканана, i паводле афiцыйных звестак эканомiка падвоiлася. Было выпушчана дадаткова амаль пятнаццаць тысяч танкаѓ i трыццаць тысяч самалётаѓ, i дзясяткi тысяч гармат.
  Армiя Чырвоная была вельмi моцная. Але зразумела i Трэцi Рэйх дадаѓ.
  Пасля таго як мiнiстрам узбраенняѓ стаѓ энергiчны Шпеер, i эканомiка Трэцяга Рэйха i акупаваных была пераведзена на ваенныя рэйкi выпуск узбраенняѓ значна ѓзрос. Асаблiвая ѓвага надавалася бранятанкавым войскам. I ѓ вынiку энергiчных мер i выкарыстаннi працоѓнай сiлы ѓ калонiях, выпуск танкаѓ у Трэцiм Рэйху перавысiѓ тысячу ѓ месяц, апярэдзiѓшы СССР.
  Найновая "Пантэра", значна пераѓзыходзiла асноѓны савецкi танк Т-34, у бранябойнасцi i хуткастрэльнасцi прылады i ѓ лабавой бранi.
  Савецкая ж серыя КВ, аказалася недастаткова эфектыѓнай, пайшоѓшы шляхам неапраѓданай гiгантаманiяй.
  Тут адбiлася i негатыѓны суб'ектыѓны фактар - каханне Сталiна да вялiкiх танкаѓ. Вось у жнiѓнi 1941 гады ѓ серыю пайшоѓ КВ-3 вагай у шэсцьдзесят восем тон, у вераснi 1941 стаѓ выпускацца КВ-5 з вагай у сто тон. А з сакавiка 1942 года ѓ серыю паступiѓ i КВ-4, вагой сто сем тон.
  I гэта яшчэ не ѓсё. У жнiѓнi 1942 года з'явiѓся КВ-6 вагой сто пяцьдзесят тон. А ѓ сакавiку 1943 гады КВ-7 вагай у сто восемдзесят тон.
  Такiм чынам танкi серыi КВ пайшлi неапраѓданым шляхам уцяжэння.
  Толькi Т3476 можна назваць адносна ѓдалай машынай. Але акрамя яе выпускалiся яшчэ i А-30, колава-гусенiчныя танкi i Т-29 таксама з дадзенага класа.
  Авiяцыя ѓ СССР была нядрэнная, але ПЕ-2 усё ж занадта складаны ва ѓпраѓленнi, а МiГ-3 любiмы знiшчальнiк Сталiна сябе таксама не апраѓдаѓ.
  Немцы выпусцiла самалётаѓ прыкладна столькi за два гады, як i СССР. Але iх авiяцыя была, мабыць, больш практычнай. МЕ-309 быѓ вельмi магутным ва ѓзбраеннi i хуткасцi, i несумненна моцны, але яго пакуль мала. Зрэшты, i МЕ-109 на практыцы аказаѓся мацнейшым за савецкiя машыны.
  У цэлым немцы былi гатовыя лепей, i iх войскi моцныя i мелi вялiкую перавагу ѓ мабiльнасцi.
  Плюс яшчэ фактар Японii, што таксама адцягвала войскi.
  У наступе немцы выкарыстоѓвалi мноства замежных i каланiяльных дывiзiй, якiя ѓ баяздольнасцi саступалi еѓрапейскiм.
  Вермахт за кошт замежных i каланiяльных дывiзiй давёѓ сваю колькасць да шаснаццацi мiльёнаѓ. Плюс яшчэ восем мiльёнаѓ японскiх i каланiяльных салдат.
  Японiя i Трэцi Рэйх пераѓзыходзiлi СССР прыкладна ѓ два разы ѓ пяхоце. Праѓда японскiя танкi былi лёгкiя, але затое рухомыя. У авiяцыi перавага ѓ колькасцi была ѓ краiн восi.
  Але самае галоѓнае яшчэ не толькi гэта... Немцы мелi саюзнiкаѓ. Сярод iх i Турцыю i Iталiю з вялiкiмi войскамi. Так што з улiкам сатэлiтаѓ, перавага Трэцяга Рэйха яшчэ больш узрастаѓ. На баку Трэцяга Рэйха i фiны, i венгры, i румыны, i славакi, харваты, балгары, iспанцы i нават партугальцы.
  Ды i Швецыя неѓзабаве таксама ѓступiла ѓ вайну.
  I нямецкiя войскi прарвалi савецкую абарону... I ѓжо праз месяц выйшлi да Смаленска.
  I тут разгарнулася грандыёзная бiтва за гэты горад. Фактычна ѓ iм вырашаѓся лёс СССР.
  Аляксей, якi быѓ у баi хлопчыкам гадоѓ дванаццацi, а таксама Алёнка i Кацька змагалiся на вулiцах Смаленска.
  Гiтлераѓскiя полчышчы iмкнулiся ѓзяць горад.
  Басаногi ѓ адных шорцiках хлопчык Аляксей даѓ чаргу з аѓтамата скошваючы фашыстаѓ.
  Дванаццацiгадовае дзiця шпурнула босымi пальчыкамi дзiцячых ножак забойную гранату i зароѓ:
  - За камунiзм СССР!
  Алёнка таксама дала чаргу, выбiла фашыстаѓ, кiнула голай пяткай прэзент смерцi i выдала:
  - За Айчыну нашу - родную мацi!
  Кацька штабнавала з кулямётаѓ выбiвала гiтлераѓцаѓ, а затым яе босыя пальчыкi ножак шпурнулi, якое праносiць знiшчэнне i гiбель.
  Ваяѓнiца праверашчала:
  - За СССР!
  Жаночы снайперскi батальён пад камандаваннем капiтана Наташкi Кактусавай заняѓ абарончую пазiцыю ѓ развалiнах на вулiцы Валадарскага. Дзяѓчаты з аѓтаматамi i стрэльбамi, абвязаѓшыся звязкамi гранат, хавалiся за руiнамi.
  Сама Наташка ѓ плямiстай гiмнасцёрцы на голае цела, у кароткiх штанах, i басаногая. Прыгожая, i фiгурыстая дзяѓчына, з моцнымi сцёгнамi, тонкай талiяй, кароткай стрыжкай пад паѓбокс. Твар вельмi выразны, з мужным падбародкам, блакiтнымi шырока расстаѓленымi вачамi. Русыя валасы пашарэлi ад пылу, высокiя грудзi, жорсткi погляд. Капiтан Наташа ваюе ѓжо больш за два гады i нягледзячы на маладосць вельмi шмат пабачыла. Ногi ѓ дзяѓчынкi ѓсё ѓ ранках i ѓдарах. Дзяѓчыне спрытней перасоѓвацца басанож, чым грубых i нязграбных ботах.
  Голая падэшва адчувае найменшую вiбрацыю глебы, папярэджвае аб блiзкасцi мiны, а сама мацi-зямля дадае цягавiтасцi. Ступнi ѓ дзяѓчыны з аднаго боку агрубелi, i не баяцца распаленага металу, цi вострага друзу руiн, але з другога боку не страцiлi адчувальнасцi i гнуткасцi, папярэджваючы скрозь грукат аб руху танкаѓ.
  Мiлая Наташка трымае ѓ руках гранату з прывязаным выбухам пакетам. Трэба дапаѓзцi да грознага нямецкага танка "Леѓ", якi палiвае вулiцы з кулямётаѓ.
  Побач з ёй паѓзе Мiрабела. Таксама басаногая, дык усе дзяѓчаты з батальёна, апынулiся ад ботаѓ, пераймаючы свайму камандзiру. Яе пыльныя падэшвы точаць, калi дзяѓчына паѓзе на карачках. Жоѓтыя валасы ѓ Мiрабэлы брудныя, i доѓгiя... Ледзь уюцца. Сама дзяѓчына стройная, худзенькая, невялiкага росту. Яе можна нават прыняць за дзяѓчынку, з вузкiмi плячыма, а ѓяѓнай вялiкай галавой.
  Але Мiрабела выпрабавала ѓжо шмат. Паспела пабываць i фашысцкiм палоне, перажыѓшы жорсткiя катаваннi, i руднi, адкуль нейкiм неспасцiжным цудам здолела бегчы. Хоць гледзячы на ??яе дзiцячае, далiкатнае тварык не калi не скажаш, што ёй бiлi гумовымi палкамi па пяткамi, прапускалi праз цела ток.
  Мiрабела страляе... Салдат Трэцяга Рэйха, у дадзеным выпадку араб падае мёртва, пысай уздымаючы пясок i друз.
  Наташка падсоѓвае звязку гранат пад горку смецця. Зараз сюды папаѓзе дзевяноста тонны "Леѓ" i яго падарве. Блакiтныя вочы дзяѓчынкi зiхацяць, нiбы сапфiры на смуглом ад загару i пылу твары.
  Досвед падказвае, што добра абаронены танк, зараз памяняе пазiцыю. "Леѓ" мае 100-мiлiметраѓ бартавой бранi, ды яшчэ пад нахiлам. Трыццацьчацвёркi не могуць яго прабiць, шанец ёсць толькi ѓ цяжкiх Кевешак. Але гусенiцы - гэта мэта. Галоѓнае пазбавiць машыну рухомасцi...
  Святлана дае чаргу з аѓтамата... Салдат, невядома якой нацыянальнасцi падае. Немцы, скарыѓшы большую частку ѓсходняга паѓшар'я, берагуць арыйскую кроѓ i кiдаюць у бой каланiяльныя войскi: арабаѓ, афрыканцаѓ, iндусаѓ, розных азiятаѓ, i еѓрапейцаѓ. Узрасла таксама i колькасць палякаѓ - якiя з пялёнак прывучаныя ненавiдзець бальшавiцкую Расiю. Ваююць тут i ѓкраiнскiя нацыяналiсты, i данскiя казакi, i чачэнцы, i ѓвесь каѓказскi каганат. Гiтлер падняѓ цэлы iнтэрнацыянал.
  Ворагаѓ шмат...
  Святлана спрытна ѓхiляецца ад кулямётнай чаргi. Куля ледзь не раскалола, счарнелую ад пылу, круглую, дзявоцкую пятку. Капiтан-прыгажуня адчула нават козыт ад таго, як блiзка праляцеѓ прэзент буйнога калiбра. Дзяѓчына перахрысцiлася, шапнуѓшы:
  - Нас не спынiць нават куля!
  Мiрабела адстрэльваецца... Яшчэ адна дзяѓчына Анжалiка - вельмi рудая, вышэй сярэдняга росту, i мускулiстая, нягледзячы на бедную пайку. Таксама вельмi сiмпатычная дзяѓчынка, з раскошнымi сцёгнамi, падцягнутай станам, не па-жаночаму шырокiмi плячыма, i высокiмi грудзьмi.
  Анжалiка вядзе бой у адных трусiках, гiмнасцёрка разарвалася на шматкi, i рассыпаѓшыся на пыл, а новае абмундзiраванне, праз Волгу не пастаѓляюць. Дай Бог перакiнуць яшчэ боепрыпасы, i кропельку ежы, для выматаных савецкiх войскаѓ.
  Так што Анжалiка амаль голая, яе ногi падрапаны, асаблiва каленi. У падэшву правай нагi патрапiѓ асколак, i яна балiць, цяжка ступаць.
  Рудая, пыльная, амаль голая Анжалiка крывiць свой прыгожы, але разам з тым i жорсткi твар. Дзяѓчына, страляючы, прамаѓляе:
  - Над намi Гасподзь, Масква i Сталiн!
  I зразае атакавалых гiтлераѓцаѓ, сама ледзь паспяваючы, адкацiцца.
  З-за руiн i вузкiх вулачак, грозным нямецкiм танкам цяжка развярнуцца. Вось амаль двухсот тонныя "Маѓсы" i зусiм не могуць праехаць...
  Як i меркавала Святлана "Леѓ" праехаѓ крыху, i ѓткнуѓся кучу смецця. Раздаѓся выбух. Гусенiца лопнула, адляцела пара пашкоджаных каткоѓ.
  Паранены танк спынiѓся i з яго ствала вылецеѓ снарад...
  Недзе грымнуѓ наводдаль, пайшоѓшы ѓ руiны. Бландынка Святлана, нiбы змейка прашыпела:
  - Вось гэта мой разлiк! Адкрылi рахунак...
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ вымушана адпаѓзаць. Немцы i iх сатэлiты не могуць выкарыстоѓваць у завалах сваю тэхнiчную перавагу. Па вiне ѓпартага Гiтлера арды Трэцяга Рэйха ѓгразлi ѓ пазiцыйных баях у даволi вялiкiм i добра ѓмацаваным горадзе.
  Мiрабела шпурляе гранату. Прымушаючы рабiць падбiтых немцаѓ цi арабаѓ сальта, пераварочваючыся. У аднаго з гiтлераѓскiх баевiкоѓ адрывае руку, i на ёй вiсяць, англiйскi гадзiннiк з компасам.
  Мiрабела з усмешкай прамаѓляе:
  - Што компас паказвае вам - шлях у пекла!
  I прыгожая дзяѓчынка стрэсвае з пыльнай пяткi, кавалак прылiплай керамiкi.
  Анжалiка таксама атрасае пыл, са сваёй пругкай, поѓных грудзей. Соску ад бруду амаль чорныя, i свярбяць. А паспрабуй памыцца. Зноѓ даводзiцца закопвацца, калi пiшуць нямецкiя пiсталет-кулямёты. I прапаѓзаць па-пластунску.
  Батальён дзяѓчат трымае пазiцыi, хаця iдзе артабстрэл. I iрвуць цяжкiя снарады, а з неба падаюць бомбы... Але нiшто не зломiць мужнасць савецкiх гераiнь.
  Вось Святлана бачыць, як прапаѓзае "Пантэра". Ну, гэты танк ужо не такi страшны.
  Можна прабiць яго ѓ борт. Дзяѓчынка, чхнула, выплюнула якi лез у вытанчаны рот пыл. Узяла ѓ руку гранату, абцяжараную выбухам-пакетам. Трэба падпаѓзцi неѓзаметку. Але вакол столькi дыму.
  Анжалiка стала падбiрацца, упiраючыся ѓ дрэн босымi пальцамi ног i локцямi. Яна нагадвала кошку, якая высочвае мышаня. Дзяѓчына памятала вайну з таго страшнага лета сорак першага года, калi вермахт вераломна ѓварваѓся ѓ абшары СССР. Было нi дзяѓчыне, амаль дзяѓчынцы страшна? Спачатку так, але потым прывыкаеш. I ѓжо сталыя парывы снарадаѓ успрымаеш, як пасрэдны шум.
  Вось i зараз узарвалася зусiм побач. Дзяѓчына шлёп на жывот. Зверху праносяцца, нiбы зграя дзiкiх пчол аскепкi. Анжалiка шэпча патрэсканымi вуснамi:
  - У Iмя справядлiвасцi - Госпадзе!
  Дзяѓчына паскарае паѓзок i вось з разбегу шпурляе гранату, з прыробленым выбухам-пакетам. Прэзент ляцiць па дузе. Раздаецца выбух, больш тонкая бартавая браня "Пантэры" паддаецца. Нямецкi танк пачынае гарэць, дэтануе баявы камплект.
  Святлана з усмешкай шэпча:
  - Дзякуй табе за ѓсявышнi Iсус! Аднаму табе я веру! Аднаму табе малюся!
  Пантэру разносiць. Адарваны, доѓгi ствол закопваецца ѓ друз. Лабавая браня, адарваѓшыся ад бартавой, нагадвае савок.
  Святлана, чые вочы, на карычневым ад пылу i загару твары зiхацяць васiлькамi, прамаѓляе:
  - Чым больш у ворага дубоѓ, тым мацнейшая наша абарона!
  Анжалiка вельмi сэксуальная, у сваiх чорных трусiках, i голым, пыльным, моцным целам. Дзяѓчынка вельмi спрытная. Яна ѓмее кiдаць аскепкi шкла босымi пальцамi ног.
  Вось шпурнула зараз сваёй хупавай, пакрытай пластом пылу ножкай востранькi прадмет. I ѓпiлiся, проста фашысту ѓ горла. Прыгожая Анжалiка залапатала:
  - А я сэкс-сiмвал, i сiмвал смерцi!
  Дзяѓчына, пасля чаго зноѓ папаѓзла страляючы. Вяла агонь i Святлана.
  Красуня-капiтан, Наташка, ссекшы фашыста, прачырыкала:
  - Жыццё ланцуг, а дробязi ѓ iм звёны...
  Мiрабела стрэлiла, размаiла фрыцу галаву i дадала:
  - Нельга звяну не надаваць значэння!
  Святлана, зноѓ трапна стрэлiѓшы, прасiпела:
  - Але цыклiцца на дробязях нiяк нельга...
  Мiрабела сапраѓды пальнуѓшы, дадала:
  - Iнакш ланцуг ахiне цябе!
  Яшчэ адна дзяѓчына Алiмпiяда, таксама вельмi прыгожая, разам з пiянерам Сярожкам прыгатавала мiну на провадзе. Яны ѓдваiх штурхнулi яе... Пралезла падступная казяѓка ѓ гусенiцу "Тыгра"-2. I як iрване гэтую даѓгаствольную нямецкую машыну.
  Белабрысы хлопчык Сяргей усклiкнуѓ:
  - Наша Раша, вам параша!
  I ледзь паспеѓ адскочыць, мiльгануѓшы, чорнымi, збiтымi пятачкамi, ад падальнага даху.
  Алiмпiяда пагладзiла хлопчыка па шыi i вымавiла:
  - Ты вельмi шустры!
  Пiянер прабраѓся на фронт i прыстаѓ да жаночага батальёна. Хлапчук нават вельмi вынаходлiвы. Напрыклад, самалёцiкi рабiѓ, каб збiваць фашысцкiя штурмавiкi. Калi паднiмаюцца Фоке-Вульфы, цi ТАЯ-152, тое раздаецца неверагодна аглушальны роѓ.
  Немцы наносяць удары пад сiмфонiю Вагнера. Такая велiчная мелодыя.
  Алiмпiяда з прыкрасцю вымаѓляе:
  - Усё яшчэ нас спрабуюць узяць на спалох!
  Хлапчук-пiянер з пафасам праспяваѓ:
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць пад зорным небам не возьме!
  За Русь святую моцна будзе бiцца,
  Я зарадзiѓ магутны кулямёт!
  Алiмпiяда, рослая мускулiстая дзяѓчына, з шырокiмi сцёгнамi i плячыма - тыповая сялянка. Адзенне падарвалася падчас баёѓ у лахманы, моцныя ногi босы, валасы сплеценыя ѓ дзве касы i моцна прапылiлiся.
  Завушнiцы ѓсяго адзiнаццаць гадоѓ, хударлявы ад недаядання, падрапаны i брудны хлопчыка, у адных толькi шортах. Белыя ад прыроды валасы, у хлопчыка сталi шэрымi, а рэбры прасвечваюць скрозь, тонкую загарэлую i брудную скуру. Ногi жудасна збiтыя, i ѓ апёках, ударах, з пухiрамi. Праѓда лёс захоѓваѓ дзiця ад сур'ёзных раненняѓ.
  Алiмпiяда на яго фоне здаецца вялiкай i тоѓстай, хаця дзяѓчына зусiм не тлустая, а з моцным, трэнiраваным мясам на костках. Прычым, голад здавалася, зусiм не адбiѓся на яе мажнай i буйнай постацi.
  Дзяѓчына страляе з цяжкай супрацьтанкавай стрэльбы. У лоб нямецкiя машыны не прабiць, а вось у гусенiцы ёсць шанц.
  I здаравенны "Леѓ" атрымаѓшы важкай выбухоѓкай у хадавую частку, стаѓ, нiбы заѓзяты курэц пускаць дымок.
  Завушнiца праспяваѓ з яхiдцай:
  - Фрыц смярдзючы не падумаѓшы, ля пад'езда закурыѓ! Ён, вядома ж, вялiкую, непрыемнасць атрымаѓ!
  Алiмпiяда, мiльгаючы мускулiстымi, загарэлымi iкрамi, адбiла босымi, прыгожымi нагамi чачотку. Дзяѓчына праспявала:
  - З iконы мiльгаюць святых рускiх асобы... Дай Бог замачы ты хоць з тысячу фрыцаѓ! А калi хто больш фашыстаѓ загудзе - нiхто вас, паверце, за тое не асудзiць!
  Пасля чаго перазарадзiла супрацьтанкавую стрэльбу i зноѓ стрэлiла. Нямецкi транспарцёр зноѓ пусцiѓ струмень дыму.
  Дзявочы батальён наносiѓ фрыцам iстотны ѓрон. Але i сам нёс страты. Вось адну дзяѓчыну разарвала напалову, i яе тварык стаѓ такiм, нягледзячы на пыл бледным.
  Большая частка Сталiнграда ѓжо захоплена фашыстамi, але тое, што засталося ад горада, не жадае паддавацца i здавацца.
  Святлана тым часам спрабуе прабiць "Тыгр". Магутная нямецкая машына атрымала гранатай у бок, але не паддалася. Разгортваецца, каб палiць з гарматы. Дзяѓчыне даводзiцца закопвацца ѓ зямлю, i друз, каб не раздушыла выбухная хваля, выпушчанага прэзента.
  Святлана цiха шэпча:
  - Мама тата даруй!
  Мiрабела кiнула ѓ "Тыгр" гранату, тая ѓзарвалася на лбе. Дзяѓчына прашыпела:
  - Пра тое, што святло вучэнне зiмой вясной... Сцвярджаю без выключэння, што Гiтлер гад чумны!
  Анжалiка, разбiваючы прыцэл фашыстам, i палiваючы iх чаргой, працадзiла:
  - У труне, я фюрара ѓбачыла зараз! I рушыла ѓбогаму нагою прама ѓ вока!
  Рудая дзяѓчына i сапраѓды шпурнула босымi пальцамi гранату ѓ танк. Дагадзiла ѓ ствол... Рушыѓ услед выбух i рулю "Тыгру" пакарэжыла.
  Баязлiвы немец узяѓ i падаѓся назад.
  Святлана прагугнявiла праз ноздры:
  - Наша, вашай не саступiць!
  Мiрабела ссекла куляй гiтлераѓскага наймiта i праспявала:
  - А злодзей то не жартуе! Рукi ногi, ён рускiм вяроѓкамi круцiць! Зубы ѓ самае сэрца ѓтыкае... Айчыну да дна выпiвае!
  Святлана, хiхiкнуѓшы, раѓнула:
  - Фюрар дзiка гарлапанiць, надрываецца!
  Мiрабела пальнуѓшы, дадала:
  - Ну, а смерць пыхкае, ухмыляецца!
  Вось з'явiѓся яшчэ больш небяспечны "Штумртыгр". Ён разбурае цэлыя будынкi, i бункеры. Прычым, да пазiцый савецкiх войскаѓ не наблiжаецца. Машыну трымаюць пад прыкрыццём нямецкiя кулямётчыкi.
  Святлана бачыць, што падабрацца да пазiцый фрыцаѓ нерэальна. Затое ѓ небе Фоке-Вульф. Адна з такiх машын падлятае блiжэй да савецкiх пазiцый. Дзяѓчаты па ёй адчыняюць агонь.
  Анжалiка шпурляе гранату, i люта прамаѓляе:
  - У глыбокай смерцi - прабачэння няма!
  Пасля чаго дзяѓчына, дае чаргу з аѓтамата. Хутка адкочваецца. Хутка пад'язджае параѓнальна новы нямецкi танк "Пантэра"-2 з маленькай вежай i нiжэйшым сiлуэтам.
  Некалькi дзяѓчынак кiдаюць у нямецкую машыну гранаты. Тая, атрымаѓшы прэзенты, застывае i не ѓ сiлах павярнуцца.
  Анжалiка свiснула, прашыпеѓшы:
  - Вось гэта новая пошасць! Ёй парвём мы пасцi!
  "Пантэра"-2 агрызнулася i стрэлiла са сваёй больш магутнай прылады.
  Агнiсты слуп раскалоѓ паветра, i маментальна нагрэѓ i наэлектралiзаваѓ атмасферу.
  Анжалiка хiхiкнула, снарады праляцелi мiма напаѓголай дзяѓчынкi. Рудая бессаромная трасянула сцёгнамi i вывела:
  - А Ньютан ворагаѓ разбiѓ, скiнуѓ ярмо з трона! Фрыцам ён пастанавiѓ, свой закон Ньютана!
  Сталiнград увесь ахоплены пажарышчамi, калi здавалася языкi агню, лiжуць неба i трашчаць фiялетавыя, аранжавыя, а пунсовыя iскры! А кожная iскрынка, нiбы вырвалася з пякельнага замка прывiд.
  Святлана, звалiѓшы нямецкага байца, блiснула блакiтнымi вачыма, праспявала:
  - Чаго ты скуголiла дурная бабулька? Павер, па табе плача проста псiхушка!
  Мiрабела на распеѓ праспявала, ведучы агонь па фашыстах:
  - Як добра прылегчы на траѓку i фрыцам па галаве паддаць! Уладкаваць фюрару прыпарку, i з аѓтамата кулi слаць!
  Дзяѓчына дзiка хiхiкнула, i перавярнулася з жывот на спiну. Зрабiла ножкамi веласiпед. Уверх паляцела граната. Пралятаючы Фоке-Вульф атрымаѓшы аскепкамi пад чэрава, жвава узняѓся вышэй. Вiдаць, вострыя аскепкi яго падранiлi. Фашысцкае стварэнне загарэлася, i стала губляць кавалачкi абламаных крылаѓ.
  Святлана, бачачы, як Фоке губляе вышыню, прасiпела:
  - Вось гэта семафор! На борце вiсiць сякера!
  Нямецкi самалёт узарвала, раскiдваючы ва ѓсе дальнiя куткi неба абломкi. I куды фашысцкi ас дзеѓся. Зрабiѓ свой апошнi разварот. У тлен пайшоѓ кат, а не пiлот!
  Мiрабела чхнула, рассейваючы пыл i, вымавiла:
  - Быць або не быць? Гэта не пытанне!
  Анжалiка зноѓ кiнула кавалак шкла нагой, ды так што той, трапiѓшы ѓ вока, выйшаѓ у фрыца, праз патылiцу:
  - Я танкавая армада! А вам лячыцца трэба!
  Немцы i iх сатэлiты паспрабавалi прасоѓвацца, закiдваючы наперадзе гранатамi. Такая тактыка супраць дзяѓчат не дзейнiчала. Вось Сярожка разгарнуѓ катапульту, i як садане па ворагу ѓ адказ.
  Хлопчык-пiянер зароѓ:
  - Санта Клаѓс якi раздзiрае пашчу Гiтлеру!
  Зарад катапульты, упiѓся ѓ натоѓп фашыстаѓ, прымусiѓ iх разлятацца, i пры гэтым пераварочвацца ѓ паветры. Фрыцы падалi, i разбiвалiся аб абломкi сцен.
  Танк "Тыгр"-2 страцiѓшы раѓнавагу, сутыкнуѓся са "Львом". Эх, лева, дзе твая грозная назва?
  Святлана заѓсмiхалася i адказала:
  - Ну, а Сярожка малайчына!
  Хлопчык агрэсiѓна раѓнуѓ:
  - Пiянер заѓсёды гатовы!
  Дзяѓчынка ѓ адказ матнула босай ножкай.
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ пачала цвiзiць. А Алiмпiяда паказытала Сяргею вузкую ступню, якая яна ѓ яго цвёрдая! Нездарма хлопчык не баiцца бегаць па пажарышчы.
  Мiрабела на распеѓ, вымавiла:
  - Юнацтва гэта добра - старасць гэта дрэнна!
  Анжалiка гэта не маркотная рыжуха пагадзiлася:
  - Няма нiчога горш старасцi! Гэта i сапраѓды, самае агiднае стан з усiх магчымых!
  I дзяѓчынка зрабiла скачок з пераваротам. Ёй прадставiлiся на хвiлiну агiдныя бабкi. Не, не параѓнаць, старую жанчыну з дзяѓчынкай. А якая прыгажосць, у стройных целах.
  Анжалiка ѓзяла i праспявала:
  - Цякуць за годам, гады караванам,
  Бабулька расцiрае ѓ ступе хну...
  I што ж з стройным маiм табарам,
  Як задзелася юнацтва не разумею!
  Святлана блiснула вачыма, звалiла немца трапленнем у пахвiну i заѓважыла:
  - Не! Усё ж такi на вайне ёсць такое хараство - застацца вечна малады! Вечна п'яны!
  Алiмпiяда паклала ѓ катапульту новы зарад. Гэта нешта накшталт добрага мiнамёта. Дзяѓчына прашыпела:
  - Не пасуй, а пасуй!
  Завушнiца шаркнуѓ, тонкай, але спрытнай ножкай, i раѓнуѓ:
  - Фрыцам фас!
  I граната разам з узрыѓ-пакетам з усяго размаху праляцела ѓ пазiцыi Гiтлераѓцаѓ.
  Ды не даваѓся iм Сталiнград. Трэцi месяц з канца чэрвеня iдзе штурм, а горад усё ѓзяць не ѓдаецца. На iншых участках фронта гiтлераѓцы дасягнулi поспехаѓ, але толькi не на гэтым.
  Святлана стрэлiла з пiсталета, i зароѓ:
  - Усё немагчыма, здараецца магчымым... Не трэба рабiць светабудову вельмi складаным!
  I патрапiла ѓ бензабак матацыкла. Машына выбухнула, i агнязарныя вiхуры, асвятлiлi задымлены пейзаж. А немец быѓ разарваны агнiстай лапай.
  Дзяѓчынка-капiтан пракрычала:
  - Люблю я забiваць зло! I гэта найвышэйшае дабро!
  Мiрабела лупанула немцаѓ чаргой i прашыпела:
  - Пагуляем дзiкабраз!
  Анжалiка адкрыла агонь, больш прыцэльна. Некалькi чарнаскурых засталося ляжаць на пакрытым дзiдай друзу:
  - Забi ворага! - Прашаптала дзяѓчынка.
  Мiрабела гуллiва праспявала:
  - Нафарбаваѓшы Гiтлера памадай, Майнштэйна лакам для валасоѓ, пацягну вас у палон прынцэсы, згрызе вас верны сабака!
  Святлана, ведучы агонь, прашыпела:
  - Давай вечарам, Адольф павесiцца... Хопiць галаву дурыць! Давай увечары, ляцi крэчатам - каб фашыстаѓ моцна бiць!
  Мiрабела ѓ лютасцi вымавiла, збiваючы каску з галавы штурмавiка:
  - Мы можам! I мы зробiм!
  Дзяѓчыны з батальёна "Ленiн", спынiлi прасоѓванне iншаземнага войска. Фрыцы прасоѓвалiся наперад, лiтаральна закiдваючы трупамi прастору. Не дапамагаѓ i танк "Леѓ", з якiм звязвалiся надзеi. Вось мадыфiкацыя машыны са 150-мiлiметровай гарматай.
  Анжалiка збiвае прылiплы да аголенага соску камень. У дзяѓчыны такiя прыгожыя i поѓныя грудзi. Дзяѓчынка з дапамогай нагi кiдае гранату. Нага ж мацнейшая, чым рука, i кiдок праходзiць далей.
  "Леѓ" атрымаѓ па гусенiцы разрыѓ, i спынiѓся. Стрэлiѓ са сваёй магутнай пашчы. Грукат, i абвал.
  Анжалiка, сплёѓваючы, прамаѓляе:
  - Рускi воiн ад болю не стогне!
  I зноѓ дзяѓчынка страляе. I робiць гэта на рэдкасць трапна. Якi высунуѓся з вежы фашыст завальваецца зваротна.
  Рудая, амаль голая дзяѓчынка прамаѓляе:
  - Дарэмна супернiк лiчыць, што рускiх здолеѓ ён зламаць! Хто адважны, той у баi нападае, ворагаѓ будзем люта бiць!
  I Анжалiка перакочвае мышцы прэса, якi ѓ яе вельмi нават рэльефны.
  Эх, да чаго ж дзяѓчаты прыгожыя! Дык не хочацца, каб хоць адна з iх загiнула.
  Прабегла Сталенiда... Вельмi прыгожая дзяѓчына, з пухнатымi, белымi валасамi. Яна неяк прымудраецца мазаць iх якiм зеллем, каб яны не пэцкацца.
  Дзяѓчына вельмi прыгожая, з фiгуркай Венеры, толькi больш падцягнутай i рэльефнай. Адзення на ёй, толькi станiк i трусiкi. Усё астатняе ѓжо падарвалася. Але якiм вытанчанасцю адрознiваюцца ножкi! Гэта не дзяѓчына, а пячатка дасканаласцi, вянок прыгажосцi.
  Яна i перасоѓваецца па-асаблiваму, нiбы вавёрачка. А босыя ножкi так i мiльгаюць, i пятачкi, на здзiѓленне застаюцца чыстымi. Сталенiда страляе, i фашыст атрымлiвае язву ѓ грудзях.
  Дзяѓчына прамаѓляе:
  - Вернасць Радзiме - вышэйшае слова!
  Анжалiка са смяшком заѓважыла:
  - Здымай станiк i заставайся як я ѓ трусах!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Гэта непрыстойна!
  Анжалiка страсянула сцёгнамi, трапна пальнула i праспявала:
  - Нешта камсамолак стала не звычайная! З голымi грудзьмi так хадзiць - вельмi непрыстойна!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Навошта дастаѓляць радасць фрыцам, глядзець на нашу прыгажосць!
  Анжалiка рашуча адказала:
  - Прыгажосць у нас смяротная!
  Стальная дзеѓка хiхiкнула i пальнула па ТАЯ-200. Машына фашыстаѓ загарэлася. А прыгажуня бландынка вякнула:
  - Смерць злу!
  Анжалiка хiхiкнула:
  - I жыццё дабру!
  Сталенiда ѓбачыѓшы, што немец падае, рыкнула:
  - Вось гэта найвышэйшая каштоѓнасць! Не думайце фашысты, што вы перамаглi!
  Анжалiка як заспявае:
  - Чакае перамога! Чакае перамога... Тых, хто прагне кайданы разбiць! Чакае перамога! Чакае перамога! Мы здолеем фашыстаѓ разбiць!
  Прыгожая дзяѓчына, i яе голыя грудзi так i ходзiць ходырам. Добра з аголеным тулавам у спякоту, якую ѓзмацняюць пажару.
  Святлана зараз выглядала куды больш рашучай. Яна пальнула па фрыцах з пiсталет-кулямёта, i раѓнула:
  - Я вас спакладаю!
  I сапраѓды фашысты атрымалi смяротныя прэзенты i труны! А дзяѓчына паказала iм дулю, збудуем босыя пальцы ног. I засвiстала, як салавей-разбойнiк. Прычым праз пальчыкi нiжнiх канечнасцяѓ.
  Капiтан-дзяѓчынка вельмi разумная. I блiскучая. I зусiм не жорсткая. Ёй таксама часам станавiцца шкада салдат ворага, у якiх могуць аказацца дзецi, што будуць плакаць па забiтых бацьках.
  Святлана зрэшты, гонiць ад сябе такiя думкi, дык ад iх хочацца расплакацца. А не рускiя ж прыйшлi да немцаѓ, каб рабаваць i забiваць. Не, гэта немцы i цэлая агрэсiѓная зграя iншаземцаѓ з усяго свету ѓварвалася на расiйскiя абшары.
  Святлана перахрысцiлася, i стрэлiла ѓ якi спрабуе неѓзаметку падабрацца да пазiцый рускiх фрыца... У таго выцек выбiтае куляй вока i мозг.
  Дзяѓчына-капiтан заѓсмiхалася i вымавiла, дасцiпна:
  - Прама вока ѓ вока, да галавы галава!
  Святлана сапраѓды стрэлiѓ, i патрапiла ѓ матацыкл з каляскай. Машына стала рвацца, i кулямёт адляцеѓ, некалькi разоѓ перавярнуѓся. Потым яго дула ѓпiлася ѓ друз.
  Дзяѓчына пацерла голую, пыльную падэшву аб друз. I зноѓ прыцэлiла. Яе вясёлая, юная мордачка даволi выскалiлiся. Дзяѓчынка праспявала:
  - Не, сказалi мы фашыстам, не пацерпiць наш народ, каб рускi хлеб духмяны, называѓся словам брод!
  Мiрабела зрабiла вельмi дакладны стрэл, ад якога запалаѓ Фоке-Вульф, i праверашчала:
  Для нягоднiка вядома выбар ясны,
  За долары ён Русь гатовы здрадзiць...
  Але рускi чалавек, тым i выдатны-
  Што жыццё за Радзiму гатовы аддаць!
  Дзяѓчына, зрабiла сальта i паказала гiтлераѓцам дулю, i пракруцiлася, i кулi не краналi прыгажуню.
  З'явiлася Анжалiка, гэтая прыгажуня, амаль голая, i мурзатая нiбы чартоѓка, шпурнула адразу двума ножкамi гранаты. I праверашчала:
  - Тое, што я маю, тое... Фрыцам у востры бок!
  Алiмпiяда паправiла Анжалiку:
  - Вострым, у бок, а не ѓ востры бок!
  Дзяѓчына хiхiкнула i скаланула сваiмi кавуновымi грудзьмi, i запусцiла гранату выкарыстоѓваючы гранату з выбухам пакетам. "Тыгр" атрымаѓ па рулi, i вывярнуѓся гэты крывы твор мастацтва.
  Пасля чаго гiтлераѓскае стварэнне падалася назад. Стала паѓзцi нiбы чарапаха якую заспеѓ пажар.
  Святлана праспявала, весела падмiргваючы:
  - I "Тыгр" адыходзiць i немцы хаваюцца!
  Дзявочы батальён манеѓраваѓ пад ударамi, авiяцыi з паветра i цяжкi гармат. Вось ударылi рэактыѓныя бамбаметы, паднялiся ѓ неба разбiтыя, распаленыя стромы. I загарэлiся камянi. На шчасце нi адна з дзяѓчын, не загiнула, затое адправiлiся на тое святло мужчыны - якiх не гэтак шкада! I ляцяць душы - адны ѓ рай, а iншыя ѓ пекла! Дзе ѓжо чэрцi з вiламi чакаюць тых, хто не верыѓ у Езуса.
  Анжалiка самая сэксуальная з ваяѓнiц у лютасцi: ну няѓжо фашысты са свайго "Штурмтыгра", могуць абстрэльваць пазiцыi савецкiх войскаѓ i забiваць чырвоных ваяроѓ?
  I дзяѓчына прыхапiла босымi нагамi гранату i закруцiлася ѓ каскадах сальта. I круцiлася ѓсё больш i хутчэй. I потым з усяго размаху шпурнула падарунак смерцi ѓ шырокае рулю "Штурмтыгра". Голыя, загарэлыя ногi красунi мiльганулi, i граната ѓляцела ѓ шырокае рулю. I магутная машына спачатку падавiлася, а затым i iрванула. Два "Каралеѓскiя тыгры", што стаялi па бартах "Штурмтыгра", былi падкiнуты, i разляцелiся ѓ розныя бакi. З iх сарвала каткi, i тыя пасыпалiся, лятучы, як каралi, якiя трэснулi каралi.
  Выбухная хваля падкiнула Анжалiку, i дзяѓчына паляцела дагары нагамi. I яе пераварочвала, разгойдвала i шпурляла. Але красуня ѓсё ж прызямлiлася, востры друз, i раскрышаныя камянi ѓпiлiся ѓ яе голыя падэшвы. Дзяѓчыне было балюча, i нават праз мазолiсты ступню, прабiла вастрыё.
  Але Анжалiка знайшла ѓ сабе сiлы ѓстаць i прагарлапанiць:
  - Вы фашысты будзеце ѓ попеле!
  Святлану, i iншых дзяѓчат падкiнула выбухной хваляй, i нават крыху памяла. Але нi адна з прыгожых ваяѓнiц не загiнула. Дзяѓчаты сустрэлi ѓраганным i трапным агнём. Здушыѓшы гiтлераѓцаѓ, якiя выскачылi, i iншых агрэсiѓных насякомых абложнiкаѓ СССР.
  Мiрабела праспявала з вялiкiм натхненнем:
  - I калi труба Гасподняя нас на бiтву, з камсамолам будзем разам мы сябры! I па волi Госпада на нябесным пераклiчку буду я!
  Анжалiка, абтрасаючы пыл з пабiтых у кроѓ падэшваѓ i, праспявала:
  - Ленiн, партыя, камсамол! Фюрара мы адпраѓляем у дурдом!
  Дзяѓчыны аглушальна сталi рагатаць, а Завушнiца з трывогай i прыкрасцю вымавiѓ:
  - А мая катапульта, не такая дакладная - як гэтыя голыя i моцныя ножкi Анжалiкi!
  Алiмпiяда, пагульваючы цяглiцамi рук, заявiла:
  - Ну, нiчога! Ты яшчэ прыдумаеш. Нешта круцейшы!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Смаленск стаѓ для вермахта каменем спатыкнення. Аб яго нiбы аб гранiтныя камянi разбiвалiся хвалi варожай агрэсii.
  I гарэлi многiя сотнi нямецкiх танкаѓ, i трымалася каласальнай глыбiнi i мужнасцi абарона. I вiдавочна нiхто не хацеѓ саступаць i паддавацца.
  Хлопчык гадоѓ дванаццацi на выгляд, Аляксей Сотнiкаѓ працягваѓ штабнаваць, з аѓтамата па надыходзячым гiтлераѓцам.
  Дзiця-ваявода зрэзала фашыстаѓ вельмi трапна. Уражваючы з велiзарнай дакладнасцю.
  I адначасова босыя пальчыкi дзiцячых ножак хлопчыка, кiдаюць зноѓ забойны прэзент анiгiляцыi i пераварочваюць фашысцкi танк.
  Хлопчык-ваявода раве:
  - За вялiкi камунiзм!
  Алёнка таксама вельмi трапна страляе па супернiку. Кожная яе куля знаходзiць сабе мэту.
  Затым дзяѓчына агалiла грудзi i пунсовым саском надавала на кнопку базукi. I выпушчаная ракеты прабiла борт танку "Маѓс".
  Затым Алёнка шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату забойнай сiлы, парваѓшы пару тузiн фрыцаѓ.
  Пасля чаго дзяѓчынка прабуркавала:
  - Слава Радзiме-СССР! Будзе кожны герой-пiянер!
  Кацярына працягваючы штабнаваць з вялiкай трапнасцю па супернiку. Скасiла масу гiтлераѓцаѓ i пiскнула
  - За Айчыну нашу мацi!
  I яе босыя пальчыкi ножак зноѓ паддалi, такое разбуральнае тарнада смерцi.
  А потым яна нацiснула клубнiчным саском на кнопку базукi i выдала:
  - Дзякуй Богу Сварогу!
  Немцы працягвалi штурм Смаленску. Засталося быццам бы зусiм няшмат, але прайсцi апошняе быѓ неймаверна цяжка. Нават масавае выкарыстанне "Штурмтыграѓ" не дапамагала. Хоць разбурэннi рэактыѓныя бамбамёты прычынялi вялiзныя. Яшчэ адным сродкам, сталi напалмавыя бомбы.
  Батальён з дзяѓчат парадзеѓ, але прыгажунi ѓсё яшчэ ваявалi. 20 кастрычнiка павалiѓ снег, а прыгажунi ѓсё басанож. Пакiдаюць па белым покрыве хупавыя сляды i iх круглыя, голыя пятачкi не мерзнуць!
  Прыгожыя дзяѓчыны, крыху пакачалiся ѓ снезе i сталi чысцей. Здаравенная Алiмпiяда пасля таго, як паланiлi Сярожку не знаходзiла сабе месца. Яшчэ б страцiць такога разумнага i прыгожага хлопчыка. I што яго чакала ѓ фашысцкiм палоне? Спачатку катаваннi, а затым i смяротнае пакаранне!
  Хлопчык сапраѓды быѓ блiзкi да расстрэлу, але апынуѓся ѓ руднiках. Праца па шаснаццаць гадзiн у дзень, i бедная пайка, бiзун наглядчыка чакала завушнiцу.
  Дакладней хлопчык ужо каменяломне, i ѓкалывае там, нiбы iшак. Затое тамака пад зямлёй куды цяплей, чым на паверхнi. I ваяѓнiцы каб не змерзнуць змушаныя падскокваць, i бегаць. А дзяѓчаты ваююць. Вось прэ магутны танк "Леѓ" у больш штурмавой мадыфiкацыi. Прылада ѓ яго ѓ 150-мiлiметраѓ, куды больш эфектыѓная i практычная для бiтваѓ у горадзе. Фрыцы кахаюць гэты танк, так ён добра абаронены з розных бакоѓ.
  Трохi ззаду поѓзае "Маѓс". Нямецкая машына пад дзвесце тон таксама ѓзброiлася 150-мiлiметровай гарматай i кароткастрэльнай хуткастрэльнай семдзесятпяткай. Так куды больш практычна. Колькасць кулямётаѓ узрасла да чатырох, i да танка ѓжо як раней, проста не падабрацца.
  Святлана, Мiрабела i Анжалiка iмкнуцца раздзяѓбцi мастадонты ѓтрох. Старанна падбiраюцца да яго.
  Святлана з натхненнем праспявала:
  - Як жылi мы, змагаючыся, i смерцi не баючыся... Так i з гэтага часу жыць табе i мне! I ѓ зорнай вышынi, i горнай цiшынi, у марской вайне i лютым агнi! I ѓ лютым, i ѓ лютым агнi!
  "Маѓс" быѓ апошняй мадыфiкацыi, з цэлымi шасцю кулямётам, два спараныя са стваламi, а чатыры круцiлiся на шарнiрах.
  Мiрабела падпаѓзаючы па снезе, прашыпела:
  - Мы нiколi не здадзiмся! Бо з намi Iсус Усявышнi Бог!
  Дзяѓчына, падабраѓшыся блiжэй, шпурнула ѓзрыѓпакет у гусенiцу "Маѓса". Грухнула, пад шчытком, i лопнуѓ каток.
  Дзяѓчыны-басаножкi ѓзрадавана прааралi:
  - Атрымлiвай фашыст!
  I голымi, ледзь запыленымi пятачкамi замiльгалi.
  Анжалiка замахнулася i шпурнула аскепкавую гранату ѓ фрыца. Фашыста падкiнула выбухнай хваляй, разам з iм адарвала галовы двум чарнаскурым байцам з каланiяльных войскаѓ.
  Рудая прыгажуня прасвiстала:
  - За Радзiму i Сталiна!
  Святлана зноѓ шпурнула выбухны пакет... На гэты раз не гэтак удала, патрапiла па бранi, i разарвалася на паверхнi сталёвага панцыра.
  Дзяѓчына ѓ прыкрасцi вымавiла:
  - Эх, я мазiла!
  I папаѓзла па новую порцыю самаробнай узрыѓчаткi. Мiльгалi яе чырвоныя ад холаду круглыя пяткi. Амаль голая дзяѓчынка, поѓзала па снезе, крыху не па сабе. Але памяркоѓна. Тым больш, калi праходзяць артабстрэлы ад залiшняга спякота снег растае.
  Святлана нават праспявала:
  - Ведаю, хутка згiне сцюжа,
  Ручаек прамчыцца звонкi...
  I ѓжо бягуць па лужынах.
  Басаногiя дзяѓчынкi!
  Дзяѓчына страляе, i араб з каланiяльных войскаѓ завальваецца. Спробы супернiка дзейнiчаць невялiкiмi групамi прыводзяць да сур'ёзных страт.
  Зноѓ страляе асколачным кароткая гармата "Маѓса". Снарады рвуцца недзе ѓ дыме. I шмат разрываѓ...
  Немцы ѓжо амаль захапiлi Сталiнград... Засталося зусiм няшмат. Але менавiта гэта i перашкаджае вермахту прымяняць вялiкiя бомбы i цяжкую артылерыю. Фрыцы пускалi наперад замежнiкаѓ, якiх не шкада.
  Мiрабела стрэлiла з вiнтоѓкi. Фашысцкi наймiт завалiѓся, i пакацiѓся па камянях руiн.
  Дзяѓчына пацерла сабе голую, з пунсовымi саскамi грудзi. Зусiм яны ваяѓнiцы абносiлiся - скачуць сабе ѓ адных трусах. Але затое i трапленняѓ у iх амаль няма. Мабыць галiзна, неяк асаблiва абараняе прыгажунь. Раз яны здольныя выжыць у падобным пекле!
  Анжалiка стрэсвае з сябе сумесь снега i бруду, i зноѓ страляе. Прама ѓ вока трапiла чарнаскураму байцу. Трапная сцерва нiчога не скажаш.
  Тры дзяѓчыны зноѓ наблiжаюцца да "Маѓса". Цяжка прабiць машыну, у якой такая тоѓстая браня, са ѓсiх бакоѓ. Але ваяѓнiцы поѓныя аптымiзму. Калi нельга прабiць сам панцыр, то чаму б не адарваць ствол.
  Анжалiка, адкiдаючы босымi ножкамi брудныя камякi, праспявала:
  - Наша праѓда, наша праѓда... Нiбы сонейка промнi! Будзе светлым наша заѓтра, пацякуць з гор ручаiны!
  Ваяѓнiцы ѓжо даѓно ѓзброiлiся трафейнымi МР-44. Гэтыя аѓтаматы адрознiваюцца вялiкай далёкасцю бою. Красунi ѓпэѓнена вядуць агонь. Зноѓ падаюць чарнаскурыя. Яны пускаюць фантанчыкi пунсовай крывi.
  Мiрабела страляючы, у яе на плячах i вiнтоѓка i трафейны аѓтамат, праспявала:
  - Падступны павук завастрыѓ сваё джала,
  I п'е з Расii святую, рускую кроѓ!
  Яму супостату ѓсё мала i мала, заб'е той,
  Хто сiлкуе да Расii каханне!
  Да Расii каханне!
  Дзяѓчына пасылала кулi ѓ разнамасную "гвардыю", што лезла са шчылiн. Прыгажуня ѓсмiхалася, яе тварык хоць i схуднела, але захавала хараство i зачараванне.
  Наогул у iх батальёне ѓсе дзяѓчаты прыгожыя. Вось, напрыклад, татарачка Серафiма. У яе бацька татарын, але мацi з Беларусi, i ад яе Серафiма ѓспадкавала валасы колеру саспелай пшанiцы. Таксама прыгожая дзяѓчынка, басаногая, i амаль голая. I вядзе агонь з трафейнага аѓтамата, кароткiмi чэргамi. А на яе напаѓзаюць фашысты з iншых войскаѓ.
  Серафiма страляе дастаткова трапна. Побач з ёй легла залатавалосая Мiрабела. Абедзве дзяѓчыны вядуць агонь i спяваюць.
  - Радзiма! - Пачала Мiрабела...
  - I армiя! - Працягнула, страляючы Серафiма.
  Мiрабела прачырыкала:
  - Гэта...
  Вядучая агонь i дзiвячы каляровых, Серафiма паведамiла:
  - Два слупы!
  Мiрабела усмiхаючыся, цвыркнула:
  - На...
  Серафiма пальнуѓшы, дадала:
  - Якiх...
  Мiрабела зрэзаѓшы пецярых, працягнула:
  - Трымаецца!
  Серафiма ведучы агонь, казырнула:
  - Планета!
  Мiрабела пастрэльваючы, чырыкнула:
  - Грудзi...
  Серафiма пастрэльваючы, прамурлыкала:
  - Абаронiм...
  Мiрабела разбiла галаву фашысту i выдала:
  - Мы цябе ....
  Серафiма крою гiтлераѓцаѓ кулямi, прашыпела:
  - Краiна!
  Мiрабела пасылаючы трапныя кулi, прачырыкала:
  - Усiм ....
  Серафiма страляючы, усё больш трапна, дадала:
  - Народам!
  Мiрабела адкiдваючы з iлба залатыя, брудныя валасы, праспявала:
  - Раць...
  Серафiма куля, i пасылаючы стрэлы, выдала:
  - Твая...
  Мiрабела трапiѓшы фашысту ѓ горла, працягнула:
  - Сагрэта!
  Татарка-бландынка, пасылаючы стрэлы, працягнула:
  - Аблокi...
  Мiрабела дакладна страляючы, дадала:
  - Прахаладу!
  Серафiма выскаляючыся, чырыкнула:
  - Ну, а...
  Мiрабела трапна стрэлiѓшы, рыкнула:
  - Сонца!
  Серафiма лупячы чэргамi, шыкнула:
  - Спёка!
  Мiрабела са смяшком працягнула:
  - Аѓтамат...
  Серафiма нiбы ведучы агонь, раѓнула:
  - Нацёр...
  Мiрабела дадала трапных стрэлаѓ:
  - Плячо...
  Серафiма са смяшком, дадала:
  - Салдату!
  Мiрабела захоплена праспявала, страляючы:
  - Выкапаю...
  Серафiма ведучы знiшчальную стральбу, дадала:
  - Магiлу.
  Мiрабела звалiлi афрыканца, працягнула:
  - Супастату!
  У дзяѓчат скончылiся патроны. I яна вымушаны былi хутка бегчы ѓ сховiшча. Забеспячэнне, праз Волгу моцна абцяжарана. Пастаянныя бамбардзiроѓкi i абстрэлы. Вось плыве рота падмацавання з таго берага.
  Вакол лодак закiпаюць фантаны пырсак, i аскепкаѓ. У небе равуць штурмавiкi. Вось залятаюць i Фоке-Вульфы. I iх скiдаюць бомбы.
  Некалькi лодак раскалолася. Савецкiя салдаты, тонуць i гiнуць.
  Занадта ѓжо шчыльны агонь варожай артылерыi. Але галаногiх дзяѓчат гэтым нават на цэнт, не запалохаеш.
  Нават уначы фрыцы ѓсё трымаюць пад абстрэлам. I носяцца iх пiкiроѓшчыкi. У тым лiку i дзядуля П-87. Хаця ѓжо ѓ серыю пайшлi i рэактыѓныя самалёты.
  Вось легендарны савецкi ЯК-9. Ён ваюе з нямецкiм МЕ-309. Сышлiся манеѓранасць, супраць хуткасцi i ѓзбраення. Немец спрабуе разбiць савецкую машыну з першага ж заходу. Але яму гэта не ѓдаецца. Як у сваю чаргу iмкнуцца зайсцi ѓ хвост, але гiтлеравец iдзе за кошт высокай хуткасцi.
  Хутчэйшы немец, з наймацнейшым узбраеннем, супраць больш манеѓранага рускага. Але вось iмклiвы палёт працягваецца. Фашыст выкарыстоѓвае сем агнявых кропак супраць сямi, i падзене савецкую машыну. Тая губляе хуткасць, i пачынае падаць.
  З яе зыходзяць струменьчыкi дыму. I гарыць рухавiк...
  Што ж гэта вайна! Цяжка супрацьпаставiць такой магутнай ва ѓзбраеннi машыне, як МЕ-309, у якой сем агнявых кропак кампенсуюць залiшнюю вагу i горшую манеѓранасць.
  Вялiкая хуткасць дазваляе фашысту сысцi ѓ пiкiраваннi, а лоб у нямецкага знiшчальнiка бранiраваны нядрэнна.
  Святлана зноѓ спрабуе падарваць "Маѓс". Дзяѓчына рызыкуе жыццём. Яна i так уся падрапана, поѓзаючы галышом па ѓмацаваннях. Уся прыгажуня ѓ драпiнах i пiсугах. Але вось кiдае гранату з прыробленым выбухам пакетам. Яе нават кранае чаргой з кулямёта. Драпае прыгажунi плячо.
  Але затое выбухны пакет патрапiѓ у рулю 150-мiлiметровай гарматы. I немец атрымаѓ ужо iстотнае пашкоджанне. З вялiкай працай машына зрушваецца з месца, i адпаѓзае ѓ размяшчэнне сваiх войскаѓ, каб залiзваць раны.
  У небе з'яѓляюцца Фоке-Вульф i некалькi ТА-152. Яны пачынаюць абстрэл савецкiх пазiцыяѓ. З'явiлася i пара найноѓшых НЕ-183, штурмавых рэактыѓных машын. Гэтыя сцярвятнiкi развiвалi хуткасць да васьмiсот кiламетраѓ за гадзiну, i ѓ iх амаль немагчыма было патрапiць.
  Дзяѓчаты страляюць у адказ па немцах. Шанец зачапiць супернiка заѓсёды маецца, нягледзячы на магутную абарону штурмавiкоѓ ад наземнага агню.
  Святлана i Анжалiка дасталi трафейны Люфтфаѓст. Гэта зброя, якая складаецца з дзевяцi злучаных памiж сабой безадкатак у дваццаць мiлiметраѓ.
  Можна страляць, нiбы з невялiкай зенiткi.
  I ваяѓнiцы наводзяць на супернiка. Плаѓна нацiскаюць на пуск... Абедзве прыгажунi ѓперлiся босымi нагамi ѓ друз, адчуваючы плаѓную аддачу.
  Фоке-Вульф з шасцю авiягарматамi, пачынае дымiцца - яго чэрава распората.
  Дзяѓчыны захоплена равуць:
  - Шайбу! Шайбу! Гол!
  Iншыя нямецкiя самалёты пачынаюць кружыцца над галовамi дзяѓчынак. Прыгажунi юркаюць у падземныя хаду, ухiляючыся ад рэактыѓных снарадаѓ Фоке-Вульф.
  Святлане прыйшло агеньчыкам агрубелую круглую пятку. Дзяѓчына прабурчала:
  - О пякельнае полымя!
  Падэшва ѓ дзяѓчынкi пакрылася пухiрамi i пакутлiва заныла. Хацелася ткнуць у нешта халоднае.
  А на паверхнi разрывы працягваюцца. Шыпiць ад полымя снег, разрываюцца руiны. Немцы залiваюць пазiцыi агнём, але толку ад гэтага зусiм няшмат. Ваяѓнiцы пахавалiся, нiбы мышкi ѓ норкi. Няхай сабе гладзяць.
  Анжалiка шапнула Святлане на вуха:
  - Думаю, што хутка фашысты канчаткова выдыхнуцца. Сiлы ѓ iх шмат, але ѓ Сталiнградзе ѓ iх няма магчымасцi разгарнуцца!
  Дзяѓчына-бландынка ганарлiва адказала:
  - Мы тут, нiбы трыста спартанцаѓ! Адбiваем праѓзыходныя сiлы супернiка!
  Рудая Анжалiка хiхiкнула i падмiргнула дзяѓчынцы-напарнiцы:
  - I нас не абыдзеш!
  Калi дзяѓчаты выбралiся на паверхню - налёт скончыѓся. З'явiлiся новыя чарнаскурыя пяхотнiкi. Яны лезлi наперад, i дзяѓчатам прыйшлося адкрыць агонь, прымушаючы супернiка рыць носам зямлю.
  Iзноѓ у бой пайшлi "Львы" i "Тыгры". Немцы спрабавалi прэсаваць савецкую армiю цяжкiмi танкамi. Раз-пораз сыпалiся снарады. Больш за ѓразлiвы "Тыгр", iмкнуѓся не адрывацца ад сваiх пабудоѓ. Грукалi i мiнамёты.
  Дзяѓчаты стралялi па немцах i iх наймiтах. Выбiвалi супернiкаѓ. Анжалiка i Святлана вялi агонь парамi. З'яѓлялiся варожыя морды i асядалi. Потым новы пласт надыходзячы ворагаѓ.
  Дзяѓчаты падчас бою спявалi.
  Анжалiка пачала, вядучы стралянiну:
  - Перад...
  Святлана страляючы, працягнула:
  - Табою...
  Анжалiка лупануѓшы, дадала:
  - Легiён...
  Святлана, зразаѓшы траiх, шыкнула:
  - Ворагаѓ...
  Анжалiка цвiка супернiкаѓ, ляснула:
  - Яны ....
  Святлана, знёсшы падлогу чэрапа арабу, працягнула:
  - Жадаюць...
  Анжалiка, круша непрыяцеля, працягнула:
  - Цябе...
  Святлана страляючы, прашыпела ѓ лютасцi:
  - Скромсаць...
  Анжалiка, прабiѓшы арабу чэрап, зароѓ:
  - Знiшчыць...
  Святлана, працягваючы цвiкоѓ, прашыпела:
  - Але, ты...
  Анжалiка, нiбы страляючы, свiснула:
  - Не бойся...
  Святлана, зрабiѓшы дакладны стрэл, рыкнула:
  - Варожых...
  Анжалiка, пальнуѓшы нiбы снайпера, працягнула:
  - Штыкаѓ...
  Святлана, паля далей, раѓнула:
  - Здольная...
  Анжалiка, не спыняючы стралянiны, прашыпела:
  - Сiла...
  Святлана, у лютасцi ведучы агонь, зароѓ, папраѓляючы сяброѓку:
  - Смеласць...
  Анжалiка ѓ жорсткiм экстазе, прастрэлiѓшы галовы афрыканцам, раѓнула:
  - Сiлу...
  Святлана, скачучы стральбой, шыкнула:
  - Прымножыць...
  Анжалiка, трасучы рудымi кучарамi, працягнула:
  - I супостатаѓ...
  Святлана, трапiѓшы арабу ѓ жывот, выдала:
  - Адразу...
  Анжалiка, ведучы агонь усё калiбрамi, раѓнула:
  - Знiшчыць...
  Дзяѓчыны перавялi дыханне. I пастраляѓшы яшчэ крыху, пракрычалi:
  - Мы вiцязi снайперскай вiнтоѓкi, галасок забойства звонкi!
  Хваля напiраючых, каланiяльных войскаѓ, некалькi спала. Фашысты зноѓ рушылi наперад танкi. З'явiлiся "Тыгры"-2 са сваiмi доѓгiмi рулямi, i пускалi снарады, па ѓсiм, што паспявалi заѓважыць.
  "Тыгр"-2 меѓ арыгiнальную форму вежы i нахiлы бранявых лiстоѓ з бартоѓ. Гэта яго рабiла крыху больш жывучым. Ваяѓнiцы зноѓ абралi ѓ якасцi мэты гусенiцы танка. Фашысту даводзiлася як вужу на патэльнi.
  Святлана кiнула выбухны пакет, скрышыѓшы пярэднi каток "Тыгра"-2 i праспявала:
  - Я з гасцiнцам цябе сустрэла... Месца ѓ труне вядома азначыла!
  Анжалiка прашыпела, з задавальненнем шпурнуѓшы ѓ фашыста вялiкi, выбухны пакет:
  - Але пасаран!
  I ад выбуху, доѓгае рулю нямецкага танка скруцiлася. I Каралеѓскi тыгр, стаѓ паварочваць назад. Зноѓ фашыста моцна паранiла. Анжалiка ѓзяла i гаркнула, кiнуѓшы босымi пальцамi ногi асколак шкла:
  - Быць табе ѓ дубовай труне!
  Шкло праляцеѓшы, дагадзiла прама ѓ горла iндусу, з лiку каланiяльных германскiх войскаѓ.
  Святлана падмiргнула напарнiцы i праспявала:
  - Галавою ѓ гэтую бочку акуну! Усiх акуну!
  Анжалiка дала чаргу з аѓтамата. Немцы зноѓ ляглi пад ударам. Дзяѓчынка прашыпела:
  - Мы можам усё! I будзем перамагаць!
  Святлана пальнула з вiнтоѓкi i выдала:
  - Чакае вялiкая перамога! Няхай будуць у славе нашы дзяды!
  Анжалiка зрабiла сальта i пракацiлася, круцячыся нiбы елка. Дзяѓчына, падмiргваючы праспявала:
  - Мiстэр поспех, куды ж вы... Мiстэр поспех - фашыстам смех...
  Нямецкiя танкi, не эканомячы снарадаѓ, узмацнiлi агонь. Сыпалi свае разрыѓныя прэзенты. I наблiжалiся ѓ савецкiм пазiцыям, iмкнучыся не дапушчаць парываѓ.
  Святлана, выкарыстоѓваючы дрот, як iх вучыѓ запалонены Сярожка, падцягнула важкую мiну. "Леѓ" нетаропка падпаѓзаѓ да савецкiх пазiцый. Яго 150-мiлiметровая прылада, раз-пораз выплёѓвала снарады. Дзяѓчаты шыпелi i падмiргвалi.
  Святлана праспявала:
  - Немцы-перцы, фашысты-нацысты... Вас чакае канец пацыфiста!
  Анжалiка з усмешкай адзначыла:
  - Пацыфiзм... Нават недарэчна казаць пра пацыфiзм, калi гаворка iдзе пра гiтлераѓцаѓ!
  Святлана патрапiла трапным стрэлам у пераноссе арабу з каланiяльнай гвардыi i прачырыкала:
  - А яны ѓ мысленнi калекi... I ѓ ратнай справе не такiя ѓжо i моцныя! Хутка мы iх наогул з твару планеты Зямля сатрэм!
  Анжалiка дала чарговую чаргу, пацерла голымi грудзьмi аб друз i праспявала:
  - Я рускi вiцязь на каленi дзiкуны... Ворагаѓ Айчыны я каштарыс з твару Зямлi!
  Дзяѓчыны страсянулi дружна аголенымi грудзьмi.
  Рудая прыгажуня падмiргнула, кiнуѓшы погляд на неба. Там круцiлiся "рамы", нямецкiя самалёты-наводчыкi.
  Падпаѓзаѓ, раз-пораз, захрасаючы ѓ буралому нямецкi "Леѓ". I яго гармата стала плявалася.
  Святлана, перамясцiѓшы мiну пад гусенiцу нямецкага танка, прашыпела:
  - За Сярожку ....
  Немец спынiѓся i зноѓ пальнуѓ. Снарад разарваѓся за спiнамi дзяѓчат.
  Святлана праверашчала:
  - Снарады малаком, у каго мазгi немаѓля!
  "Леѓ" некаторы час стаяѓ. Толi нямецкая дасведчаная павозка адчуѓ наперадзе небяспека, толi жадаѓ выдаткаваць баявы камплект. Але "Леѓ" некаторы час прастаяѓ i папляваѓся забойнымi снарадамi.
  Святлана адзначыла, што нямецкi танк мае больш дасканалую гармату, i страляе часцей, чым КВ-2. I гэта, зразумела, робiць гэтую машыну куды больш небяспечнай. Святлана перахрысцiлася i прашыпела:
  - Ды звернуцца бязбожныя ѓ пекла!
  Анжалiка пальнуѓ фашысту ѓ сонечнае спляценне, i раѓнула:
  - Наша перамога непазбежная! I скончыцца ѓсё добра!
  Святлана таксама зрэзала турка, i праспявала:
  - Хоць, здаецца, што жыццё хутка перапынiцца, калi бяда стукае ѓ свой чорны рог... Конi ржуць i кроѓ ракою льецца, i зноѓ зямля сыходзiць з-пад ног!
  Анжалiка, замачыѓшы iранца, дадала:
  - Але землi ёсць таксама свой захавальнiк... I памiж зоркамi працягнуты да яго... Нябачныя выратавальныя нiткi, каб Гiтлера саслаць на Калыму!
  Дзяѓчаты, ведучы агонь, праспявалi ва ѓнiсон:
  - Зламаем Адольфа, яму будзе балюча! Я веру, фашызм пераможам! I ѓ нашай Расii, з'явiцца месiя, народаѓ усiх краiн Спадар!
  I ваяѓнiцы працягвалi стралянiну. Але пяхота супернiка залегла, i стала страляць i шпурляць гранаты. Фашысцкiя орды спрабавалi выкурыць дзяѓчат мiнамётным агнём. I кiдаючы мноства гранат.
  Анжалiка па-фiласофску заѓважыла:
  - Лiкам можна ѓзяць на выбарах, уменнем на выбарах без вайны!
  Святлана хiхiкнула i адзначыла:
  - Вайна гэта сфера, дзе якасць б'е колькасць, выбары, як правiла, наадварот i гэта анекдот!
  Ваяѓнiцы злёгку адступiлi, занадта ѓжо густа сыпалiся гранаты i iх аскепкi. Анжалiка нават перахапiла нагой кiнуты прэзент i шпурнула назад. Граната праляцела i ѓдарыла фашыстаѓ па касках. I як iрване...
  Нiбы недзе дэтанавала яшчэ адна звязка.
  Анжалiка па-фiласофску адзначыла:
  - Удача - другое шчасце, поспех трэцяе, але першае ѓменне!
  Святлана хiхiкнула i ѓставiла:
  - Удача ѓзнагарода за смеласць, але не за неразважлiвасць!
  Анжалiка выбiла вока iндусу з каланiяльнага войска i прашыпела:
  - Каму вязе, у таго душа спявае!
  Святлана ѓсмiхнулася i праверашчала:
  - Добра калi вязе, гэта значыць, Бог выратуе!
  Дзяѓчаты яшчэ крыху вастрылi. Потым нямецкi "Леѓ" усё ж рушыѓ наперад, i падарваѓся на мiне. Гусенiца наехала на выбуховую прыладу, i яе парвала.
  Паранены "Леѓ" закруцiѓся i ѓстаѓ... Ваяѓнiцы рады i на ѓсю глотку праспявалi:
  - Леѓ у мысленнi калека, тыгр крынiца ѓсякiх бед...Цiкаѓней чалавека нiчога на свеце няма!
  Святлана дала доѓгую чаргу, якраз iншапляменная раць паднялася на штурм i праспявала:
  Ёсць у нас ракеты самалёты,
  Самы моцны рускi ѓ свеце дух...
  За штурвалам лепшыя пiлоты -
  Будзе вораг разгромлены ѓ пыл i пух!
  "Леѓ" падобна, выдатна пашкодзiѓся. Ды i застыѓ, выплюнуѓшы яшчэ пару снарадаѓ.
  З'явiлася шустрая "Пантэра". Яна зрэшты, баялася паглыбляцца ѓ пазiцыi савецкiх войскаѓ, а стала пастрэльваць. Снарады свiсталi над галовамi дзяѓчынак. I разбiвалi друз i пажары.
  Святлана прыгатавала для кiдка гранату, гатовая падлавiць момант, калi фашысцкi танк наблiзiцца на даступную адлегласць. Але ѓ "Пантэры" таксама не дурнi сядзяць. Немцы стралялi, укладваючы снарады ѓ шахматным парадку, iмкнучыся не прапусцiць нiводнага кавалачка зямлi. I лiтаральна выграбалi кожны каменьчык.
  Анжалiка, паляпаѓ сябе па аголеных грудзях, заѓважыла:
  - Тактыка ѓ фрыцаѓ недасканалая... Цi шмат яны так даб'юцца?
  Святлана дасцiпна заѓважыла:
  - Курачка па зярнятку дзюбае, а набiрае вагi куды хутчэй свiннi, заглатывающей вялiкiмi кавалкамi!
  "Пантэра" зрабiла больш за восемдзесят стрэлаѓ, i зрасходаваѓшы боекамплект, разгарнулася, накiраваѓшыся назад у сваё логава. На яе месцы з'явiѓся новы мастадонт "Штурмтыгр". Машына прыкрывала свой шырокi ствол каѓпачком. Вiдаць, такiм чынам, разлiчваючы сябе зберагчы.
  "Штурмтыгр", пальнуѓ па пазiцыях савецкiх войскаѓ з дыстанцыi. Грукануѓ рэактыѓны снарад. Паднялася ѓверх зямля, i агнязарны фантан вылiѓ бруi полымя.
  Дзяѓчаты ледзь уцалелi, iх ладна прысыпала. Святлану нават крыху аглушыла. Дзяѓчына раптам убачыла сябе якая скача на канi. I што яна камандуе дружынай, якая атакавала татарскае войска. А з ёй на конях скачуць ваяѓнiцы. Мангола-татары, не вытрымаѓшы ѓдару, адыходзяць i тысячамi гiнуць пад капытамi.
  Святлана ж махае двума мячамi i сячэ непрыяцеляѓ. Але вось бачанне раптам перапынiлася.
  Анжалiка ѓрэзала сваёй напарнiцы па шчоках, падтрасае, прамаѓляючы:
  - Ну, усё! Цяпер хопiць табе адлежвацца!
  Святлана злосна адказала:
  - Я не адлежвалася, а ваявала!
  Дзяѓчына ѓ лютасцi ѓскочыла i шпурнула гранату. Прэзент, праляцеѓшы, трапiѓ у рулю танку "Леѓ". Атрымаѓшы пашкоджанне, машына зморшчыла свой важкi ствол.
  Святлана ва ѓсю глотку ѓсклiкнула:
  - Я ёсць вiцязь Русi!
  Анжалiка дала чаргу з аѓтамата i зароѓ.
  - Адказаѓ хлопчык, хмурачы бровы,
  Жадаю служыць святой Русi...
  Няхай пральецца мора крывi,
  Але Бог здолее нас выратаваць!
  Святлана ѓпала на друз голым жыватом i грудзьмi. Якраз своечасова, бо сотнi аѓтаматных чэргаѓ пранеслiся над яе галавой. Дзяѓчына паказала мову i вымавiла:
  - Вар'яцтва адважных салдат - палачка-ратавалачка разумных генералаѓ!
  Анжалiка пагадзiлася:
  - Салдат адважны, генерал ашчадны, супернiк каварны, поспех толькi з мудрай адвагай салiдарны!
  Дзяѓчаты зноѓ адкрылi агонь i прачырыкалi салiдарна:
  Над iм эскадрыллi
  Равуць ва ѓнiсон,
  Адольф дурань моцны -
  Укараняе Садома!
  З'явiѓся яшчэ адзiн бранiраваны "Леѓ". Ад яго адбегла два салдаты, мяркуючы па асмуглых тварах - арабы. Яны паспрабавалi накiнуць на крук ланцуг, каб выцягнуць развiты танк з поля бою.
  Анжалiка i Святлана стрэлiлi, адначасова абклаѓшы тэхнароѓ. Ваяѓнiцы праспявалi:
  - Сябе не губi i выручы таварыша, iншым дапамажы выйсцi з пажарышча!
  З'явiлася трое чарнаскурых. Яны iмчалi з ланцугом з усiх ног, але таксама былi прыстрэлены дзяѓчатамi. Прычым Святлана, са стрэльбы страляла, нацiскаючы на сабачку пальчыкамi босых ног.
  I ёй атрымоѓвалася ѓразiць супернiкаѓ на рэдкасць, нiбы ѓ Робiна Гуда трапна.
  Анжалiка заѓважыла:
  - Пазнак не той, хто трапляе паспяхова, а хто прамахваецца з няѓдачай!
  Святлана шпурнула босай нагой гранату i прашыпела:
  - Самы трапны са зрокам кiнжала можа прамахнуцца, але мiма мэты праскочыць недаравальна востраму розуму!
  Граната патрапiла ѓ мiнамёт i сталi рвацца, дэтануючы мiны.
  Ды нялёгка немцам даваѓся Смаленск. Атрымаѓ яны ѓ iм жудасную цытадэль смерцi!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Абарона Смаленска - гэта слаѓная мiсiя... Але гэтага мабыць i мала.
  Прыгожыя рускiя дзяѓчыны Маргарыта Магнiтная i Аксана бiлiся з фашыстамi, што спрабавалi прарвацца на поѓдзень ад гераiчнага Смаленска. Абедзве прыгажунi камандавалi ротай пiянераѓ - хлопчыкаѓ i дзяѓчынак, якiя ѓзялi ѓ рукi зброю.
  З поѓдня павеяѓ цёплы вецер, сняжок растаѓ. Басаногiя ѓ шортах пiянеры i пiянеры мясiлi ножкамi бруд.
  Дзе-нiдзе ляжала жоѓта-чырвонае апалае лiсце. Дрыпалiся дрэвы, балбочучы голымi прутамi.
  Дзецям не было холадна, яны з ранняй вясны босыя i напаѓголыя працуюць. Рухаюцца энергiчна - худзенькiя, але шустрыя.
  Дзяѓчынка-пiянерка Кацярына Сотнiкава заспявала;
  Узвейцеся вогнiшчамi сiнiя ночы,
  Мы пiянеры дзецi працоѓных...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ -
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  I дзецi хорам падхапiлi, тупаючы босымi ножкамi па гразi.
  - Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Чуецца шум: наблiжаюцца нямецкiя i амерыканскiя штурмавiкi. Дзецi моцна сцiскаюць кулакi.
  Алёнка Сотнiкава ѓпэѓнена прамаѓляе, i тупне вiртуальная ѓ гульнi дзяѓчынка-камсамолка босай ножкай:
  - У нас для вас сцярвятнiкi ёсць сюрпрызы!
  Сапраѓды хлопчык у чырвоным гальштуку, пападанец з будучынi Аляксей Сотнiкаѓ ужо вярнуѓся на фронт другой сусветнай вайны i махае дзiцячай ручкай.
  Такi ж басаногi, i ѓ шортах, як i астатнiя хлапчукi, ён голенькi па пояс, i бачныя вельмi рэльефныя, лiтыя мускулы. Вядома, iншыя хлапчукi i дзяѓчынкi худзенькiя i сухiя, скура i косцi на галоднай пайцы i ѓвесь час працуючы рыдлёѓкамi.
  Хлопчык Алег ростам метра паѓтара, амаль чорны ад загару, але валасы ѓ белыя ѓжо паспелi адгадуй. Ён несумненна прыгожы i вельмi моцнае дзiця касмiчнай эпохi.
  I вось насустрач фашыстам паднiмаюцца размаляваныя пад колер неба змеi.
  Басаногi хлопчык Аляксей Сотнiкаѓ прымайстраваѓ да iх асаблiвыя гранаты з пiлавiння, маленькiя, але вельмi разрыѓныя.
  Вось ляцяць Фоке-Вульф, ХЕ-129, i амерыканскiя Р-47, Р-51. Амерыка, ужо не саромеючыся амаль адкрыта ваюе на баку Трэцяга Рэйха. Фармальна амерыканскiя лётчыкi - добраахвотнiкi. Але фактычна яны ѓдзельнiкi вайны накiраваныя ѓрадам i алiгархамi ЗША.
  Дзецi ѓзброеныя хто стрэльбамi, хто самаробнымi базукамi залеглi. Аляксей Сотнiкаѓ i басаногiя дзяѓчыны Алёнка з Кацярынай як больш вопытныя ваякi ѓзялi ѓ рукi самаробныя з труб базукi-безадкаткi. I як урэжуць па машыне, якая нiзка ляцiць.
  Хлопчык i бялявыя дзяѓчынкi ѓперлiся босымi ножкамi i нацiснулi плаѓна на спускавы кручок. I зарады ѓразiѓ два амерыканскiя штурмавiкi i нямецкi Фоке-Вульф.
  Некалькi стрэлаѓ раздалося з акопаѓ - вялi агонь i пiянеры.
  Аляксей Сотнiкаѓ, шлёпаючы голай, круглай, дзiцячай пяткай, прачырыкаѓ:
  - Хоць на выгляд усяго босы хлапчук,
  Вус не прабiѓся, але ѓжо тытан...
  У бiтвах дарослы хлопец нават занадта,
  I нанясе забойны ѓдар!
  I вось хлопчык босымi пальчыкамi ножак тузае за нiтачкi, i крылатыя змеi тараняць нямецкiя i амерыканскiя штурмавiкi. Тузiн самалётаѓ саюзнiкаѓ i Трэцяга Рэйха зараз выбухае.
  Аляксей Сотнiкаѓ i дзве прыгожыя, у адных купальных касцюмах дзяѓчыны зноѓ нацiскаюць на пускавыя гаплiкi, падбiваючы чарговыя машыны капiталiстычнай каалiцыi.
  Хлопчык голай пяткай раздушыѓ жучка i зароѓ:
  - Пройдуць пекла тыя часы,
  Упадзе Трэцi Рэйх...
  Ня будуць панаваць Сатана,
  Змагайся не дрэйф!
  Iншыя хлопчыкi таксама накiроѓваю змеi босымi ножкамi. I вось штурмавiкi каалiцыi натыкаюцца на маленькiя, але смяротныя лятаючыя прэзенты. Маса самалётаѓ гiне. Яны разрываюцца ѓ паветры, i расколваюцца на абломкi.
  Гараць гiтлераѓскiя лётчыкi... I ацалелыя штурмавiкi ѓ спешцы раскiдваючы ракеты i бомбы разлятаюцца.
  Вечны хлапчук Аляксей Сотнiкаѓ пiшчыць:
  - Слава вялiкай Расii!
  Пiянеры хлопчыкi i дзяѓчынкi хорам падхоплiваюць:
  - Слава СССР!
  Дзяѓчынка Маша крычыць ва ѓсю глотку, шлёпаючы, босы, мурзатай ножкай:
  - Сталiну слава!
  Хлопчык Пашка дадае:
  - I Алёшку слава! Ён генiй!
  Акопы дзяцей добра замаскiраваны, i ѓ вынiку разрываѓ бомбаѓ i ракет толькi два хлопчыкi i дзяѓчынка атрымалi невялiкiя драпiны. I гэта пры тым, што ѓтварылiся страшныя варонкi, i маса разбурэнняѓ i вывертаѓ плат зямлi...
  А дзе-нiдзе грунт ад жару гарэѓ i дымiѓся.
  Адна з дзяѓчынак устала голай падэшвай i апякла ножку, ад чаго ѓскрыкнула:
  - Смерць Герынгу i Гiтлеру!
  Дзецi былi поѓныя энтузiязму. Камсамолкi i гульнявыя дзяѓчаты Алёнка i Маргарыта гатовы да бойкi.
  Аляксей Сотнiкаѓ заспяваѓ, складаючы на хаду:
  Нарадзiѓся я касмiчнай эпосе,
  Дзе па галактыках насiлiся караблi...
  Справы людзей зусiм павер нядрэнныя,
  Вайну на часткi вiцязь разарвi!
  
  Але загадалi Багi-дэмiургi,
  Ты хлопчык сваiм продкам дапамажы...
  Вазьмi ты гiпербластэр у хлопца рукi,
  I Гiтлера на часткi разарвi!
  
  Ну што хлапчукi народжаныя ваяваць,
  Яны лiхiя воiны павер...
  Бо рускiя заѓсёды ѓмелi бiцца,
  Няхай будзе знiшчаны драпежны звер!
  
  Ды славiцца краiна мая святая,
  Вялiкi наш родны СССР...
  Бяжыць дзяѓчынка па снезе босая,
  Паказваючы мужнасцi прыклад!
  
  I я б'юся апантана з фашызмам,
  Вялiкi рускi хлопчык пiянер...
  I будзе наша вера з камунiзмам,
  Хоць дапамагае фрыцам прагны Сэм!
  
  Паверце, рускiм проста не зламацца,
  Народы ѓсё згуртуюцца ѓ Масквы...
  Я вiцязь зусiм не з душой паяцца,
  Мы Сталiну як Госпаду верныя!
  
  Нiхто зламаць не можа пiянераѓ,
  Яны не дзецi - а сыны Багоѓ...
  Мы будзем пакаленнем прыкладаѓ,
  Не палiчыць фюрар той рагоѓ!
  
  Ды наша слава нашай Радзiмы лунае,
  Вышэй за самыя ѓ снег верце гор...
  Дзяѓчынка па снезе бяжыць босая,
  Уганяючы голай пяткай фрыца ѓ труну!
  
  Не верце, што моцныя зараз фашысты,
  Хоць iх "Шэрман" прадставiѓ Сэм...
  Не пашкадуем нават верце жыццю,
  Надыдзе час бурных змен!
  
  Айчына цудоѓная як сонца,
  Гуллiвая Бацькаѓшчына - наша мацi...
  I валасiнка дзяѓчынкi золатам ѓецца,
  Здолеем фрыцаѓ на шматкi разарваць!
  
  Мы пiянеры дзецi камунiзму,
  Мы служым i Сварогу i Хрысту...
  Разгонiм арды гiдкiя фашызму,
  Перамогу я Айчыне прынясу!
  
  Расiя гэта Радзiма планеце,
  У ёй самыя каханыя мары...
  Шчаслiвыя ведай i дарослыя i дзецi,
  Не трэба проста лiшняй мiтуснi!
  
  Калi прыйдзе Усявышнi будзе сонца,
  На Марсе стануць яблынi квiтнець...
  Адзiны i кiтайцы, i японцы,
  Амерыканцу з рускiм па шляху!
  
  Аб'яднаюць iдэi камунiзму,
  I вера ведайце ѓ Ленiна мару...
  Адкiнем у рысу брыдоту мы цынiзму,
  Пабудуем у сусвеце прыгажосць!
  
  За нас Марыя i святая Лады,
  Мы шануем Богам, i Маркса "Капiтал"...
  Хай будзе пiянерам усiм узнагарода,
  Для нас Сварог i Сталiн iдэал!
  
  Фашысты ведайце не пройдуць таранам,
  У нас ёсць воля, сiлы, ведайце моц...
  Мы скрушым ворага трайным ударам,
  I звярнуцца фюрара хутка ѓ вош!
  
  Хай будзе наша слаѓная Расiя,
  Як вечны каласок у садзе цвiсцi...
  Таварыш Сталiн ты ѓ нас месiя,
  З табой мы будзем у камунiзм iсцi!
  
  Калi хвiлiн навальнiцы, лiхалеццi,
  Скончыцца крывавая вайна...
  Раптам пасталеюць нашы дзецi,
  Надыдзе шчасце вечнага часу!
  Добрую паэму склаѓ басаногi хлопчык Аляксей Сотнiкаѓ, скончыѓшы яе на мажорнай ноце.
  Але вось пачынаецца артабстрэл... Калi штурмавы напад не атрымалася i каштавала вялiкiх страт, то зараз забiлi гарматы.
  Хлапчук-тэрмiнатар-ваявода з не занадта далёкай будучынi пакуль яшчэ не стварыѓ зброi супраць артылерыi. Хоць генiяльнае дзiця i распрацоѓвала ракеты на апiсках i вугальнай цязе.
  Хлапчук быѓ гатовы да бойкi, але пакуль ракеты яшчэ не прыведзены ѓ гатоѓнасцi i яго басаногая каманда схавалася ѓ блiндажы.
  Каб прабавiць час падчас абстрэлу дзве камсамолкi, госць з будучынi, i дзве дзяѓчынкi Маша, i Клара, разам з хлопчыкам Пашкам гулялi ѓ карты.
  Кацярына, чые рудыя валасы ѓжо галiны, i ад чаго яна стала куды прыгажэй i сiмпотней, босымi пальчыкамi ножак выкiнула карту, адзначыѓшы:
  - Рэальна фрыцы i амерыканцы нас прасуюць!
  Алёнка дзяѓчына са злёгку павойнымi колеру сусальнага золата валасамi, адзначыла:
  - Але мы ѓсё роѓна не зламаемся, бо ѓ нас ёсць баявы дух!
  Аляксей Сотнiкаѓ кiѓнуѓ:
  - На варожую тэхнiку, савецкая навука адкажа цуда-зброяй! Я ѓ гэта веру!
  Машка кiѓнула галоѓкай з касiчкамi:
  - Ты i сам наша зброя!
  I дзяѓчынка шпурнула карту босай, маленькай, адмытай ад бруду ножкай.
  Пашка з уздыхам заѓважыѓ:
  - Супраць нас ваюе ѓвесь капiталiстычны свет! Такiя няроѓныя сiлы!
  Аляксей Сотнiкаѓ, гэты вечны хлопчык лагiчна заѓважыѓ:
  - Сувораѓ бiѓ праѓзыходныя сiлы супернiка! I мы паб'ём!
  Маргарыта праспявала са смяшком:
  - Чакае перамога, чакае перамога, тых, хто верыць у святы камунiзм!
  Чакае перамога, чакае перамога, знiшчаны дзяѓчынкай фашызм!
  Клара заявiла:
  - Якiя б не былi грознымi ѓ гiтлераѓцаѓ танкi, але ѓ нас знойдзецца адказ!
  Хлопчык Аляксей Сотнiкаѓ, тупнуѓ босы, дзiцячай ножкай i кiѓнуѓ:
  - Вядома, знойдзецца! Ды i абстрэл суцiхае, сiтавiна на вынахад!
  I роды хлопчыкаѓ i дзяѓчынак выскачыла з бункера. Замiльгалi iх ружовыя, адмытыя дзiцячыя, кругленькiя пятачкi.
  Гiтлераѓцы, зразумела, рушылi ѓ наступ танкамi.
  Прыгожая Алёнка праспявала:
  - Пiянерыя, камсамолiя! Разам па жыццi iсцi!
  Пiянерыя, камсамолiя! Нам вер не збiцца са шляху!
  Аляксей Сотнiкаѓ вострым зрокам дзiцяцi з будучынi паглядзеѓ на поле. Рухалiся нямецкiя, амерыканскiя i англiйскiя танкi. Цэлая армада машын. Вось бачныя i самаходкi "Фердынанда". Амерыканскiя танкi "Шэрман" высокiя адны з кароткiмi, iншыя з даѓжэйшымi рулямi. Больш прысадзiстыя ангельскiя "Чэрчыль", вельмi добра абароненыя. Вось бачныя i "Кромвелi" з кароткiмi рулямi, але даволi спрытныя, падобныя на прас. Больш архаiчны высокi "Гранд" войска ЗША. Лепшы англiйскi танк "Чэленджэр" з семнаццацiфутавай гарматай. А вось i нямецкiя. Грозны i буйны "Леѓ" з даѓгаствольнай гарматай.
  Уяѓны састарэлым "Тыгр" у сваёй квадратнай форме. Шустрая "Пантэра". Пазнейшыя i пакуль рэдкiя мадэлi: "Тыгр"-2 i "Пантэра"-2.
  Абодва апошнiх танка вельмi падобныя - нават гармата аднолькавая, толькi ѓ "Пантэры"-2 вежы паменш i ѓжо, i сiлуэт нiжэй.
  "Фердынанд"-2 самаходка першая ѓ вермахце, дзе рухавiк змаглi размясцiць адным блокам з трансмiсiяй i папярок. Наколькi лягчэй i нiжэй сiлуэтам стала гэтая самаходка.
  А вось "Леѓ"-2 пакуль яшчэ ѓ серыю не пайшоѓ, трэба вырашыць шэраг тэхнiчных праблем, каб запусцiць такiя машыны. Так што пакуль у немцаѓ танкi з састарэлай кампанавальнай схемай: трансмiсiя спераду, а рухавiк ззаду, што вядзе да страт на кадарным вале.
  А вось англiйскi "Чэленджэр", найноѓшую мае схему кампаноѓкi i рухавiк у шэсцьсот конскiх сiл. Танк з'явiѓся нядаѓна i не надта масавы, але эфектыѓны.
  Але самы масавы гэта "Шэрман" у ЗША якi вырабляцца ѓ велiзарных колькасцях. Такая вось машына... Нядрэнна абароненая ѓ iлоб i ѓ часткi танкаѓ досыць даѓгаствольная гармата.
  Iдзе такая вось танкавая армада.
  Але босы хлопчык Аляксей Сотнiкаѓ гэты свежы пiянер прыгатаваѓ для мастадонтаѓ саюзнiкаѓ некаторыя сюрпрызы.
  Напрыклад, сталi рвацца мiны з пiлавiння. Нямецкiя, амерыканскiя, англiйскiя танкi разрывалiся гусенiцамi, ламалiся каткамi. Гарэѓ метал.
  Дзяѓчынка-пiянерка пляснула босай ножкай i пiскнула:
  - Вось так фашысты, атрымаеце!
  Першым падарваѓся танк "Леѓ". Затым два "Шэрмана". Далей "Пантэра" i "Чэрчыль". Затым зноѓ "Шэрманы" i "Кромвелi".
  А вось яшчэ адзiн нямецкi танк маральнай састарэлы Т-4. Таксама яго падарвала. А тут задымiѓся i "Тыгр".
  Аляксей Сотнiкаѓ, кiдаючы гарошынкi смерцi, босымi пальчыкамi дзiцячых ножак, запiшчаѓ:
  - Слава СССР!
  Алёнка вельмi прыгожая дзяѓчына з залацiстымi валасамi, узяла i босымi пальчыкамi ножак раздушыла казурка i пiскнула:
  - За сусветную рэвалюцыю!
  Кацярына пiскнула:
  - За вышэйшыя дасягненнi СССР!
  I таксама як лупане з базукi. А базуку сам Аляксей Сотнiкаѓ з трубы зрабiѓ. I яна вельмi забойна страляе.
  Хлапчук-тэрмiнатар-ваявода таксама пальнуѓ, i прабiѓ з дыстанцыi "Тыгр"-2, i аглушальна прароѓ:
  - Я касмiчны вiцязь!
  I каманда з пiянераѓ зароѓ:
  - Камунiзму жыць!
  Гiтлераѓцы i на самай справе натыкнулiся на вельмi агрэсiѓны супрацiѓ супернiкаѓ. I iх танкi, i танкi саюзнiкаѓ раз-пораз выбухалi i разбуралiся. I бескарысна прабачыць у дзяцей Чырвонай армii лiтасцi.
  Танкi вялi бязладны агонь i нiчога не маглi зрабiць пiянерам.
  Хлопчык Аляксей Сотнiкаѓ зноѓ стрэлiѓ з базукi i прапiшчаѓ:
  - За Радзiму i Сталiна!
  Алёнка кiнула босымi пальчыкамi дзявочых ножак каменьчык, звалiла супернiка i прачырыкала:
  - За велiч СССР!
  I падмiргнула напарнiцам.
  Хлопчык Андрэйка тупнуѓ босай ножкай, праспяваѓ:
  - Хутка сустрэнемся з марай,
  У жыццi важны першы крок...
  Бачыш зноѓ над краiнаю,
  Вiхуры люты нападаѓ!
  Аляксей Сотнiкаѓ зноѓ лупануѓ з дальнабойнай шматразовай базукi, расколаѓ "Шэрман" i праспяваѓ:
  - I зноѓ працягваецца бой,
  Кiпiць гiперплазмы пажар...
  I Ленiн такi малады -
  Наносiць смяротны ѓдар!
  Вось такi гэты юны баец малайчына. I босымi пальчыкамi дзiцячых ножак наводзiць прыладу на мэту. I зноѓ палiць. А саюзнiкi ѓсё пруць наперад, разам з немцамi лезуць iх танкi. I толькi лiшнiя страты нясуць.
  Чым блiжэй падыходзяць мастадонты супернiка, тым больш нясуць страт. Дзецi ѓ прыватнасцi страляюць з лёгкiх i простых базукаѓ, па танках, зрываючы з iх вежы. I наносяць каласальныя страты.
  Дзяѓчына Алёнка кiдае гранату босымi пальчыкамi дзявочых ножак i спявае:
  - Гэта слава, слава камунiзму,
  У нябёсы я з песняй палячу!
  Дзяѓчынка Лара таксама босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойны прэзент смерцi, раздзiраючы супернiкаѓ i верашчыць:
  - За велiч камунiзму!
  Пiянеры б'юцца ѓпарта i хлопчыкi, i дзяѓчынкi адначасова. I ѓсе такiя вось баявыя.
  Мiшка таксама босы, дзiцячай ножкай шпурне гранату, спынiѓшы амерыканскi "Шэрман" i пiшчыць:
  - За савецкую Расiю!
  I зноѓ дзецi б'юцца. Гiтлераѓскiя i саюзнiцкiя танкi натыкаюцца на мiны, гранаты, стрэлы базукаѓ. I iх лiтаральна не спынiць.
  Дзяѓчынка Клара страляе з аѓтамата па пяхоце. Затым босай ножкай кiнула гарошынку з вугальнай выбухоѓкай. Парвала масу фашыстаѓ i праверашчала, скалячы зубкi:
  - Я абсалютная чэмпiёнка свету!
  I голай пятачка дзяѓчынкi зноѓ падкiне гарошынку. Тая выбухне, i парве пару фашысцкiх каткоѓ танка.
  Дзяѓчынка Маша дала чаргу, i пiсталет-кулямёта. Скасiла фрыцаѓ i прамурлыкала:
  - Славы рускiм волатам!
  I голай, круглай пяткай як паддасць падаруначак анiгiляцыi.
  Вось гэта дзяѓчынкi. Ды i хлопчыкi iмкнуцца не адставаць. I страляюць па гiтлераѓцам, i выкошваюць пяхотнiкаѓ, а гэта цэлы замежны легiён. I босымi пяткамi пiянеры як пашлюць поѓнае знiшчэнне ворага.
  I засмяюцца.
  А як фашыстаѓ калектыѓна малоцяць пiянеры. I голымi, бруднымi каленкамi нацiскаюць на ствалы базук.
  А вось хлопчыкi на дротах падцягваюць мiны з пiлавiння. I як падрываюць бязлiтасна фрыцаѓ i iншых наймiтаѓ. Вось гэта сапраѓды таталiтарны разгром.
  Басаногi дзiця Аляксей Сотнiкаѓ палiць з базукi i хлопчык спявае:
  - Свет пагружаны ѓ крывавае святло,
  Народ пастаѓлены да сценкi...
  Але веру сонечны свiтанак,
  Але веру сонечны свiтанак!
  Развее змрок турэмнага засценка!
  Нас спадары, нас спадары...
  Да падману прызвычаiлi!
  I без суда! I без суда!
  У падвалы завастрылi!
  Хлапчук дзейнiчаѓ вельмi энергiчна, як i яго пiянеры. I яны разбуралi фрыцаѓ без усялякага жалю. Ламалi iх дакладнымi стрэламi i разбурэннямi.
  Прыгажуня Алёнка, страляючы ѓ фашыстаѓ, i нiбы дзiвячы iх, узяла i прачырыкала:
  - Наша вера ѓ камунiзм,
  Абвергне злы фашызм!
  I босымi пальчыкамi ножак дзяѓчынка зноѓ возьме i стрэлiць па непрыяцелю.
  Машка пiянерка голай круглай пятачкай паддала гранату i разбiла нямецкi танк, пiскнуѓшы:
  - За камунiзм!
  Кацярына, ведучы агонь з аѓтамата, прабурчала:
  - Гiтлера ѓ лесе знойдзем, Гiтлера ѓ лесе знойдзем! З iм жартаваць не станем! На часткi разарвём!
  I босымi пальчыкамi ножак дзяѓчына зноѓ шпурне гранату i прачырыкае:
  - На часткi разарвём!
  Хоць i грозны танк "Леѓ" мастадонт вагой i тон 90, але яму супраць савецкiх пiянераѓ не выстаяць.
  I дзецi яго разбураюць, шпурляючы босымi ножкамi гарошынкi з вугольчыкаѓ, а гэта рэальная смерць.
  Прыгажуня Алёнка крычыць:
  - Наш рускi дух!
  I дае забойную чаргу з аѓтамата, скошваючы супернiка. I выдаючы чарговую гару трупаѓ.
  Аляксей Сотнiкаѓ, ведучы агонь, адзначае:
  - Мы iх спынiлi!
  I зноѓ хлопчык кiдае босай ножкай гранату i падкруткай. I чарговы нямецкi танк спынены.
  Вось рухаецца амерыканская САУ "Ведзьма". Хуткая машына, але слабавата абароненая i яе збiваюць з базукi. Стрэльнула дзяѓчынка з касiчкамi i патрапiла дакладна.
  Iншая дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак шпурнула гарошынку i разбурыла фашыста, i праспявала:
  - Слава СССР! Пiянеры ѓсiм прыклад!
  I зноѓ як дасць чаргу забойнай сiлы. I масу фашыстаѓ возьме i выкасiць.
  Баявая Алёнка, страляючы ѓ фрыцаѓ, вiскоча:
  - Я дзяѓчына, якая ѓсiх перамагае!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак, нешта i запусцiць забойнае.
  Кацярына, страляючы ѓ супернiкаѓ, выдала:
  - Касмiчны камунiзм ды прыбудзе з намi!
  I як падмiргне. I голай пяткай гранату возьме i паддасць. I як фашыстаѓ капiтальна абрубiць.
  Пiянеры ваююць смела. I да iх не падступiшся. А як яны страляюць трапна i дакладна.
  Дзяѓчына Алёнка зноѓ босымi пальчыкамi ножак гранату забойнай сiлы кiне, ворагаѓ разарве i прачырыкае:
  - За самы касмiчны камунiзм!
  Дзяѓчаты страляюць, а хлопчыкi i дзяѓчынкi не адстаюць.
  Вось адразу тры "Шэрманы" перавярнулiся. Вось iх дзецi б'юць, дык капiтальна з праблем малоцяць.
  Прыгожая Алёнка прачырыкала:
  - Па нiтачцы, па нiтачцы,
  Хадзiць я не хачу...
  Босая камсамолачка,
  Жывая!
  I зноѓ голай пяткай як па фашыстах запусцiць прэзентам смерцi. I выкасiць з вялiкай смеласцю гiтлераѓцаѓ.
  Кацярына, хiхiкаючы i скалячы зубкi, адзначае:
  - У iмя iдэй камунiзму!
  I голай пяткай як паддасць прэзент смерцi i знiшчэннi!
  Баявая Алёнка, ведучы агонь, i скошваючы шэраг за шэрагам наймiтаѓ i фашыстаѓ, выдала:
  - Славiцца савецкая зямля!
  I зноѓ голай пяткай, як у фашыстаѓ кiдае.
  Паднiмецца цэлы сноп крывi i аскепкаѓ.
  Аляксей Сотнiкаѓ страляючы з вялiкай трапнасцю, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак прэзенты смерцi, адзначыѓ:
  - Радасць, радасць назаѓжды!
  Дзяѓчынка Лянку, ведучы агонь, падтрымала хлопчыка-тэрмiнатара:
  - Хай выканацца мара!
  I босымi пальчыкамi пiянерка як кiне забойнае.
  Вось такiя тут баявыя дзецi.
  Аляксей Сотнiкаѓ адзначыѓ, скалячы зубкi:
  - Побач, побач, радасць i бяда,
  Трэба, трэба, цвёрды адказ даць!
  Алёнка Сотнiкава, страляючы па гiтлераѓцам, выдала:
  - Сонечнаму свету,
  Так так так! Так!
  Ядзерным выбуху,
  Не, не, не!
  I зноѓ як зарадзiць чаргой забойнага кшталту.
  Аляксей Сотнiкаѓ босымi пальчыкамi сваiх хлапечых ножак, як запусцiць забойнай сiлы прэзент смерцi некалькi гарошын. I нямецкiя танкi, атрымаѓшы пашкоджаннi, адыходзяць.
  Хлопчык-тэрмiнатар-ваявода праверашчаѓ, нiбы папугай:
  - Адзiн два тры! Адольфа разарвi!
  I хлапчук узяѓ i голай пяткай паддаѓ цэлую звязку вугальных гранат.
  I столькi гэтых фрыцаѓ зараз парвала.
  Вось гэта ён узялi па гiтлераѓцам трапна ѓрэзаѓ.
  Баявая Алёнка, страляючы ѓ фашыстаѓ, i вельмi трапна дзiвячы гiтлераѓцаѓ, прагарлапанiла:
  - Слава эпосе камунiзму!
  I босымi пальчыкамi ножак кiнула гранату знiшчэння. I столькi фашыстаѓ разам парвалася.
  Страты супернiка ѓ танках раслi. Немцы, з саюзнiкамi бачачы наколькi ѓпартая абарона, сталi адыходзiць. Яны i сапраѓды павярнулi назад. I па iх узмацнiѓся абстрэл.
  Кацярына, ведучы агонь па непрыяцелю, i паслаѓшы па высокай дузе, пасланне з базукi, выдала:
  Зорная вышыня,
  Наша святая краiна!
  I босымi пальчыкамi ножак зноѓ шпурнула пасланне смерцi, i разграмiла масу супернiкаѓ.
  Немцы i саюзнiк адступалi...
  Пiянеры i гарлапанiлi, беглi за iмi, шпурляючы гранаты. I такiя баявыя тут былi i хлопчыкi, i дзяѓчынкi.
  Баявая Алёнка ѓпэѓнена заѓважыла:
  - Наша праѓда ва ѓсiм!
  I босымi пальчыкамi ножак, зноѓ як запусцiць забойчую гарошынку смерцi.
  Аляксей Сотнiкаѓ, страляючы на хаду, прапiшчаѓ:
  - Разам мы вялiкая сiла,
  З намi лютасьць кракадзiла!
  I хлапчук зноѓ як запусцiць забойны падаруначак разбурэння.
  Усё гэтае войска наступала i ламала ненавiсны вермахт.
  I дзецi былi ѓ нападзе, пераследуючы непрыяцеля. Iх счарнелыя ад пылу круглыя пятачкi мiльгалi.
  I як пiянеры нiшчылi непрыяцеляѓ. Як яны iх грамiлi. I без перапынку выкошвалi. I гранаты кiдалi.
  Вось гэта сапраѓды савецкiя пiянеры, якiх баiцца любы фашыст.
  I ѓжо калi яны ѓзялiся малацiць, то будуць тыранiць капiтальна.
  Дзецi-байцы, атакуючы, рашуча спявалi;
  Увесь свет гвалту мы разроем,
  Да падставы, а затым...
  Мы новы, новы свет пабудуем,
  Хто быѓ нiкiм, той стане ѓсiм!
  I дзве дзяѓчыны-камсамолкi таксама як лупануѓ з аѓтаматаѓ i зрэжуць фашыстаѓ.
  А затым голымi пяткамi як паддадуць па мяшку з пiлавiннем. Тыя паляцелi з вялiкай iнтэнсiѓнасцю i ѓзялi i разарвалiся над уцякаючымi танкамi гiтлераѓцаѓ. I столькi парвалi iх i разабралi на запчасткi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  Немцы i замежныя наймiты з усяго свету атакавалi горад Вязьму. З поѓдня наляцеѓ цёплы вецер i нягледзячы на халодную пару года, снег растаѓ i кiшэла сапраѓдная каша. Нямецкiя танкi з цяжкасцю паѓзлi па вулiцах савецкага горада.
  Батальён пiянераѓ з дзяцей розных нацыянальнасцей ваяваѓ з гiтлераѓцамi на вулiцы Кiрава. Камандавала батальёнам камсамолка Алiя.
  Прыгожая дзяѓчына вяла агонь з аѓтамата. Каб было спрытней i паберагчы абутак, яна схавала боцiкi i мiльгала, круглымi, дзявочымi пяткамi.
  Стаяла плюсавая тэмпература, i дзецi байцы былi ѓ шорцiках, або кароткiх сукенках, фарсiѓшы голымi пяткамi.
  Рабяты стала перасоѓвалiся i таму не мерзлi.
  Хлопчык Аляксей Сотнiкаѓ разам з дзяѓчынкай Алёнкай (яго жонка таксама прыняла дзiцячае аблiчча, каб не занадта адрознiвацца ад якi стаѓ дзiцем мужа!), абодва з чырвонымi гальштукамi, упёршыся босымi ножкамi падцягнулi мiну, i нямецкi "Каралеѓскi тыгр" атрымаѓшы падрыѓ коѓзанкi, спынiѓся.
  Iншы хлопчык-пiянер Аркаша Сапожкаѓ i дзяѓчынка Алiса, таксама запусцiлi з рагаткi прэзент смерцi, уражваючы гiтлераѓскi транспарцёр. Мурзатыя, дзецi шлёпалi босымi ножкамi па аскепках плiткi, i нават не моршчылiся.
  Юныя ваяѓнiкi праспявалi:
  - Мы пiянеры дзецi камунiзму!
  Камсамолка Наташа адобрыла, i кiнула босай ножкай выбух-пакет, раздзiраючы пяхотнiкаѓ кiѓнула:
  - За справу Ленiна!
  Камсамолка Машка таксама дала чаргу. I босымi пальчыкамi ножак запусцiла бумерангам, зразаючы галовы наймiтам i пiскнула:
  - За справу Сталiна!
  Батальён дзяѓчат падтрымлiвае пiянераѓ. Дзяѓчынак шмат i яны прыгожыя, у кароткiх спаднiцах i басанож.
  Камсамолка Алсу, лупанула з супрацьтанкавай стрэльбы, i патрапiла ѓ борт "Пантэры". Пасля чаго дзяѓчына праспявала:
  - Партыя, Ленiн, камсамол!
  Камсамолка Азiза - таксама як урэжа па супернiку разам з дзяѓчынай Анiсай з самаробнай катапульты. I прыгажунi тут вельмi баявыя i дакладныя ѓ стральбе i бiтвах.
  Ваяѓнiцы не даюць непрыяцелю лiтасцi.
  Анастасiя Ведзьмакова ѓ небе дзярэцца нiбы рэальная ведзьма-тэрмiнатар. Акулiна Арлова разам з ёй. Няхай нямецкiя самалёты i больш магутны ѓзбраеннем, але ваяѓнiцы iх разбураюць.
  Акулiна заходзiць Фоке-Вульфу ѓ хвост. Ды ѓ непрыяцеля цэлых шэсць авiягармат, але гэта дзяѓчынку не бянтэжыць. I яна б'ецца нiбы сапраѓдны тытан i волат.
  Настасся Ведзьмакова падбадзёрыла напарнiцу:
  - Ты ёсць дзяѓчынка класа супер!
  Акулiна, падразаючы чарговага немца, i нацiскаючы на педалi голымi, загарэлымi ножкамi, адзначыла:
  - Нiбы супер гучыць па-дзiцячы!
  Вядзьмакова хiхiкнула i адзначыла:
  - Мы ѓ нейкай ступенi i ёсць дзецi! Прычым, дзецi крутыя!
  I маладая жанчына блiснула жамчужнымi зубкамi.
  Грозны падвяргаѓся абстрэлам... Камсамолкi i пiянеры, адчайна бiлiся, нiбы сапраѓдныя тытаны.
  Аляксей Сотнiкаѓ i Леха Цецераѓ абодва басаногiя хлопчыка-пiянера, таксама з дапамогай дроту пацягнулi выбухны пакет з пiлавiння, да магутнага танку "Леѓ", якi з цяжкасцю перамяшчаѓся, па гразi, несучы каласальны ѓвесь. I вось яго задняму катку прырос камяк з узрыѓчаткай, i як iрване... Разбiтыя гусенiцы разляцелiся ѓ розныя бакi.
  Аляксей праспяваѓ:
  - Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  Леха Цецераѓ падхапiѓ, топну босай дзiцячай ножкай:
  -Ярка ззяць стане сонца,
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Хлопчыкi абодва смуглыя i ѓ шортах, Аляксей толькi са светлымi валасамi, а Леха з чорнымi. Але яны разам б'юцца з гiтлераѓцамi. Камсамолка Васiма з варанай грывай воласа, з белымi валасамi дзяѓчына Васiлiса.
  Абедзве прыгажунi нягледзячы на холад у кароценькiх спаднiцах. I iх круглыя пятачкi, такiя панадлiвыя.
  I Бэла камсамолка з iмi, i таксама страляе. I босымi пальчыкамi кiдае чарговы выбухны пакет.
  Тут б'юцца дзяѓчаты i дзецi, але фашыстам не даюць прарвацца. I баi iдуць жорсткiя.
  Вязьму зрэшты, гiтлераѓцы спрабуюць акружыць. I гэта небяспечна. Але танкi i транспарцёры гразнуць у гразi...
  I рвуцца бомбы... Вось i Ю-488 спрабуе бамбiць горад. А з iм i Б-29 амерыканскiя монстры... Дзяѓбаюць i газаметы...
  На Ю-288 ляцяць дзве дзяѓчыны: Iзабэла i Заiра, прыгожыя бландзiнкi. Яны кiдаюць унiз бомбы. Але вось са боку з'яѓляецца ЯК-9.
  Iзабэла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак наводзiць авiягармату, i страляе па савецкай машыне. Затым дадае хуткасць. ЯК-9 i так не занадта хуткасны, а тут яшчэ i ѓ перагружаным варыянце, i дагнаць нямецкую машыну не можа.
  Дзяѓчаты б'юць голымi пятачкамi па шкле i пiшчаць:
  - Славiцца, наша войска святая!
  I як пакажуць мовы!
  I савецкая машына патрапiла пад агонь двух заднiх авiяцыйных гармат, i загарэлася, вод што босыя пальчыкi дзявочых ножак робяць.
  Заiра прачырыкала, выскалiѓшы зубкi.
  - Я ѓсiх памываю чырвоных салдат!
  I падмiргне блакiтнымi вочкамi. I ѓ яе выгляд самы баявы i насычаны.
  А як яна кахае прыгожых юнакоѓ.
  Зрэшты, забiваць у яе смага куды больш.
  Калi немкi прызямлiлiся адбамбiѓ, Заiра выпiла крыху пiва. А Iзабэла акрамя пiѓка яшчэ i дадала ракаѓ. Дзяѓчыны з задавальненнем перакусiлi. Яны пакiнулi хупавыя, босыя, сляды на iнэi аэрадрома. Хлапчукi пажыралi iх амаль аголеных прыгажунь галоднымi i збянтэжанымi поглядамi. Наколькi дзяѓчынкi прыгожыя i разам з тым i жудасныя.
  Iзабэла спытала ѓ Заiры:
  - Як ты думаеш хутка канец вайне?
  Заiра адзначыла:
  - Не раней лета! Пакуль не возьмем Маскву, рускiя не капiтулююць!
  Бландынка са смарагдавымi вачамi заѓважыла:
  - I пасля падзення Масквы яшчэ могуць быць баi!
  Бландынка з блакiтнымi валасамi пагадзiлася:
  - Могуць! Але гэта ѓжо будуць не баi, а агонiя!
  I дзяѓчаты засмяялiся, даелi ракаѓ, i зноѓ у бой... Пакуль надвор'е было адносна лётнае. I iхнiя голыя ножкi пакiдалi хупавыя, босыя сляды.
  Iзабэла адзначыла:
  - У нас усё прыгожае, нават сляды!
  Заiра кiѓнула:
  - Нямецкiя дзяѓчыны сама дасканаласць!
  I абедзьве злыя прыгажунi хорам засьпявалi:
  - Рэйх сама дасканаласць,
  Рэйх сама дасканаласць...
  Ад усмешкi да жэсту,
  Вышэй усякiх хвал!
  Ах якое шчасце,
  Ведаць, што мы дасканаласць,
  Ведаць, што мы дасканаласць,
  Ведаць, што мы iдэал!
  I зноѓ сыплюць бомбы на савецкiя пазiцыi. I людзi гiнуць. Шмат людзей гiне ад абстрэлаѓ i бамбёжак. I ад стрэлаѓ газаметаѓ, i iншых забойных прыстасаванняѓ.
  Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова вельмi прыгожыя дзяѓчаты. Анастасiя ѓжо мае нямала гадоѓ, але не старэе, i выглядае вельмi свежай i юнай, толькi моцна развiтыя, буйныя мышцы робяць яе з выгляду старэй. А тварык у яе нi ежай маршчынкi або сетачкi, з далiкатнай, загарэлай скурай. А Акулiна яшчэ гадамi юная. Абедзве прыгажунi на выдатным рахунку. Яны асы найвышэйшага класа. Тым больш Пакрышкiн пасля таго як яго збiѓ Фрыдрых-Волька, моцна кантужаны i ѓжо больш баявых вылетаѓ не здзяйсняе.
  Анастасiя здзяйсняе манеѓр iрваная бочка. I збiвае некалькi ѓжо састарэлы МЕ-109. Пасля чаго дзяѓчына-волаты пiшчыць:
  - Мы арлiцы ѓ небе лiхiя!
  Акулiна праводзiць манеѓр, лiсiная змейка, i зразае ѓ хвост Фоке-Вульфу i цвiркае:
  - За намi Расiя! За намi Расея!
  Дзяѓчыны вядома ж на ѓздыме. Яны нават станiкi не надзелi ѓ адных трусiках тоненькiх б'юцца. Але гэта моцна дапамагае ѓ баi. Бо павялiчвае эфектыѓнасць уздзеяння забойных вывертов.
  Анастасiя зноѓ здзяйсняе манеѓр. На гэты раз у яе супернiк больш сур'ёзны МЕ-309, якi мае сем агнiсты кропак. У тым лiку тры авiяцыйныя гарматы 30-мiлiметраѓ калiбр. I гэта зразумела сур'ёзны апанент. Магутнае ѓзбраенне дазваляе зразаць супернiка з аднаго заходу. А ѓ цябе толькi адна авiяпушка...
  Настасся зрэшты, спрытна кiдае свой самалёт у бок, сыходзяць ад якiя ляцяць свiнцовых бруй. Ды ѓ яе ѓсяго 20-мiлiметраѓ калiбр гарматы. Але калi пальнуць па хвасце.
  Анастасiя праспявала з усмешкай:
  - Мне ѓ хвост выйшаѓ Юнкерс,
  Але вось задымiѓ ён...
  Прыкра завылi шрубы,
  Iм нават не трэба крыжоѓ на магiлы,
  Сыдуць i на крылах крыжы!
  Акулiна хiхiкнула i падрэзала Ю-188, праваркаваѓшы:
  - За вясёлыя перамогi!
  I паказала свае жамчужныя зубкi. Дзяѓчыны тут самага шырокага i каласальнага баявога разлiву.
  Анастасiя кiдае ЯК-9 у бок. Яе зноѓ спрабуюць збiць. Насядае МЕ-309, машына сур'ёзная.
  Анастасiя праспявала з лютасцю:
  - I бачу сур'ёзнага,
  У сне Iвана Грознага ...
  Зямля ѓ Сiбiры раздадзена,
  Табе Родная Русь!
  I ваяѓнiца зноѓ падбiвае нямецкую машыну. Спачатку распарвае ёй крыло. Прымушае губляць хуткасць. А потым заходзiць у хвост. У немца добрыя шанцы сысцi за рахунак высокай хуткасцi пiкiравання. Але не супраць Ведзьмакова. Бо яна ас найвышэйшага класа!
  Акулiна ѓ таксама ѓ жорсткiм баi. Дзяѓчына ѓпiраецца голымi пяткамi ѓ педалi i напявае:
  - Не стрываць славян прынiжэньня,
  Супраць немцаѓ устанем усё гарой...
  Не пацерпiм больш абразы,
  Зьнiшчым ворага сталёвай рукой!
  Вось супраць яе "Аэракобра". Моцная машына: чатыры кулямёты, i адна авiягармата - 37-мiлiметраѓ. Акулiна сваю машыну пускае як санкi з горкi адыходзячы ад авiяцыйных снарадаѓ. I паднырае пад чэрава. Нацiскае босымi пальчыкамi ножак на гашэтку... I дзiвiць сапраѓды ва ѓразлiвую цэль.
  I амерыканская машына загараецца.
  Акулiна з натхненнем праспявала:
  - Да перамогi несмяротных iдэй камунiзму!
  Анастасiя таксама б'ецца добра. Вось супраць яе тры "Мустанга". Яны быццам бы не такiя грозныя як МЕ-309, чые авiягарматы здольныя збiць з аднаго траплення. Няма ѓ "Мустанга", амерыканскага знiшчальнiка толькi кулямёты. Але затое iх шэсць, даволi вялiкi 14-мiлiметраѓ калiбр.
  Анастасii даводзiцца манеѓраваць. Бруя куль злёгку падрапала крыло. Але ёсць трапленне на зблiжэнне i амерыканскi знiшчальнiк гарыць.
  Анастасiя праспявала:
  -Вар'яцкi дом у агнi,
  Будзе бясконца нячысцiкi мучыць,
  Грэшны чалавек сваё атрымае,
  Той, хто пакланяѓся Сатане!
  I вось яшчэ адна машына ЗША падвiтая... I гэта зразумела даволi сур'ёзная заяѓка.
  Апошняя машына з янкi спрабуе пайсцi. Мустанг, па хуткасцi пераѓзыходзiць ЯК-9 i яму атрымоѓваецца адарвацца. Настасся пальнула з дыстанцыi.
  I зачапiла амерыканца. Але той дымячы хвастом, усё паспеѓ сысцi з дыстанцыi бою.
  Анастасiя адзначыла:
  - Пiф-паф! Не патрапiѓ! Зайка шэры паскакаѓ!
  Акулiна таксама бiлiся з Р-51. Магутная машына з васьмю кулямётамi. I таксама манеѓруючы падпальвае гэтай машыне крыло... I заводзiць у тыл, падстрэльвае.
  Акулiна праспявала:
  - Сонейка смяецца,
  Ярка свецiць дзецям...
  I зноѓ кiнула сваю машыну ѓ бок. Страляе ѓ Ю-88. Дадзеная машына састарэлая, але яшчэ ваюе. Немец, спрабуе ѓцячы. Але яму ад дзяѓчынкi, што энергiчна цiсне на педалi голымi, круглымi пятачкамi схавацца не ѓдаецца i машына загараецца.
  Анастасiя са смяшком заѓважыла:
  - Вось так яны нас баяцца!
  I чарговы Фоке-Вульф накрыла!
  Акулiна з лютасцю вымавiла ведучы агонь:
  - Мiр нас павiнен паважаць, баяцца,
  Подзвiгам дзяѓчат не палiчыць лiчбы...
  Камсамолкi так умеюць бiцца,
  Будзе знiшчаны Сатана!
  I ваяѓнiца падмiргнула сваёй напарнiцы. Хаця той i не вiдаць...
  Прыгажунi вяртаюцца назад. I гэта рызыкоѓна. Вось МЕ-109 пачынае за iмi гоняцца. Страляе...
  Дзяѓчаты манеѓруюць. Машына нямецкая небяспечная. Акулiне пашкодзiла крыло, i загарэлася дрэва.
  Яе дзяѓчына дацягнула да ѓзлётнай паласы. Дасталася i Ведзьмакова ... I ёй прабiѓ фюзеляж i выцекла алей, злёгку пашкодзiла матор.
  Дзяѓчынкi пакуль вымушаны адмовiцца ад палёту. Iх машыны чыняць.
  I ён басанож пабеглi па снезе. Размiнаюць свае моцныя i мускулiсты целы.
  Абедзве дзяѓчыны загарэлыя. Рудая, чые валасы на ветры як сцяг СССР, i бландынка.
  Настасся пытаецца напарнiцу:
  - Ну, як ты думаеш паб'ём немцаѓ?
  Акулiна сапраѓды з уздыхам адказала:
  - Каб толькi немцаѓ... Увесь капiталiстычны свет на маторах!
  Рудая сцвярджальна кiѓнула:
  - Працiѓнiк вельмi моцны. Але чаго вы чакалi?
  Бландынка заѓважыла з уздыхам:
  - Пасля Сталiнграда ѓ нас быѓ аптымiзм ключом. Але так атрымалася, што мы занадта ѓжо паспяшалiся адчыняць шампанскае....
  Тым часам баi iшлi з ужываннем розных вiдаѓ тэхнiкi. Герда i Шарлота, напрыклад, толькi што атрымалi найноѓшую САУ Е-10 для абкаткi на фронце.
  Машына з нiзкiм у 1,4 метра сiлуэтам i гарматай у 75-мiлiметраѓ 48ЭЛ калiбр ствала. Нядрэнная, i пакуль у лёгкiм варыянце. Лабавая браня - 60-мiлiметраѓ, а бартавая - 30-мiлiметраѓ. Вага тон дзесяць, рухавiк у 400 конскiх сiл.
  Хадавыя якасцi ѓ самаходкi цудоѓныя, i ѓ гарах Каѓказа ёй самае месца. Якраз каталiцкiя Каляды i даставiлi першую мадэль выкананую ѓ метале. Адзiн у яе толькi недахоп: слабаватае бранiраванне, але гэта кампенсуецца вялiкiмi кутамi рацыянальнага нахiлу бронi.
  Дзяѓчыны Герда i Шарлота размясцiся амаль лежачы. Магутны рухавiк дае цяпло, i ѓ бiкiнi i босым прыгажуням суцэль камфортна.
  Вось нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак бландынка кiдае машыну ѓ бок. У iх зараз моцны супернiк IС-2. Машына рэдкая пакуль у Чырвонай Армii, але зараз трапiлася.
  I пад удар яе 122-мiлiметровай гарматы лепш не трапляцца. Савецкая машына страляе з дыстанцыi. I зразумела прамахваецца ѓ жвавую самаходку.
  А зараз трэба зблiзiцца на дыстанцыю бою, каб прабiць непрыяцеля.
  Герда адзначае:
  - Працiѓнiк моцны, але нязграбны!
  Шарлота адзначыла са смяшком:
  - Ён вялiкi, але браня iлба вежы слабаватая!
  Бландынка кiѓнула:
  - Дык праб'ем яго!
  Савецкая машына акрамя iншых недахопаѓ яшчэ валодала дрэннай обзорность, i не магла прыстукнуць вёрткi нямецкую самаходку.
  Яшчэ адзiн стрэл i мiма. Акрамя таго ѓ магутнай гарматы хуткастрэльнасць невялiкая.
  А самахода якая ѓ немцаѓ хуткая.
  I вось Герда нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку, i забойны снарад прабiѓ лоб вежы IС-2.
  I пачаѓ дэтанаваць пабiты расейскi танк. Капiтальна нават пачаѓ выбухаць i яго снарады ѓступiлi ѓ ланцуговую рэакцыю.
  I разбурэннi пайшлi вельмi каласальныя.
  Iрванула i адарвала вежу савецкiм мастадонце IС-2, нiбы корак вылецела з шампанскага.
  Герда адзначыла:
  - Добрая самаходка, але гармата слабаватая!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася:
  - Прылада ад "Пантэры" мацней будзе!
  Бландынка дадала:
  - I больш эфектыѓна!
  Рудая заѓважыла:
  - З Е-25 звязаныя надзеi на паѓнавартасны знiшчальнiк танкаѓ. Зрэшты, калi так пойдзе далей, нам няма чаго хутка стане нiшчыць.
  Нямецкая самаходка падбiла яшчэ дзве гарматы i сутыкнулася з Т-34-85. Зрэшты, i гэтая машына не праблема. Ваяѓнiцы апусцiлi снарад у стык вежы. I расейскi танк атрымаѓ смяротную рану. I пачаѓ узрывацца.
  А Т-34-76 для нямецкай самаходкi ѓ iлоб не небяспечны. Яго снарад саслiзгвае з вельмi моцна нахiленай бранi.
  Герда прабiла яго нацiскам босых пальчыкаѓ ножак, i адзначыла:
  - Цяпер я цвёрда ѓпэѓнена ѓ нашай перамозе!
  Шарлота яхiдна ѓставiла:
  - А не зараз?
  Бландынка сапраѓды адказала:
  - Пасля Сталiнграда ѓзнiклi некаторыя сумневы!
  Рудая хiхiкнула:
  - А пасля Масквы?
  Герда сур'ёзна адказала:
  - Там нас перамаглi не рускiя, а генерал Мароз!
  Шарлота жартам праспявала:
  - Ой мароз, мароз,
  Не марозь мяне,
  Не марозь мяне...
  Майго каня!
  Дзяѓчыны вывернулi сваю самаходку, i атрымалi снарад па лбе. Нават у вушах зазвiнела. Але затое ён сышоѓ у рыкашэт.
  Шарлота лаялася:
  -Па вушах як музыка!
  Герда хiхiкнула:
  - Будзе нам кава i какава з гарбатай!
  Пасля чаго iх самаходка разнесла яшчэ i савецкi грузавiк, затым дакладна ѓ казённую частку была ѓражана i расiйская гаѓбiца.
  Е-10 рухалася да ста кiламетраѓ за гадзiну, i гэта машына, якая не давала сябе ѓдарыць.
  Вось дзяѓчаты яшчэ з кулямёта далi чаргу па расiйскiх салдатах, скасiѓшы пару тузiн. I засмяялiся красунi.
  Герда адзначыла:
  - Наша самаходка самая цудоѓная, у практычным плане, i гэта вельмi крута.
  Шарлота адзначыла са смяшком:
  - Ды гэта можа i амерыканцам даць па рагах. Спачатку возьмем Маскву, потым Нью-Ёрк.
  I вось нямецкая машына ѓзяла i запусцiла i чарговы падарунак смерцi, разбiла самаходку Расii. I дзяѓчаты зноѓ смяюцца.
  Мiрабела ляцела ѓ небе на штурмавiку IЛ-2. I ледзь не нарвалася на экiпаж Герды. А калi б нарвалася, то дрэнна было б дзеѓкам Трэцяга Рэйха. IЛ-2 iх бы пратаранiѓ з паветра.
  А так Мiрабела прабiѓ з авiяцыйнай гарматы "Тыгр"-2 i прачырыкала:
  - Я адмовiла вам два разы,
  Заявiла заплацi!
  Вось такая я зараза -
  Мне не больш за дваццаць!
  I як засвiшча.
  А вось i просты "Тыгр" рухаецца, а з iм два "Шэрманы". Амерыканскiя танкi высокiя, i даволi слабаватыя ѓзбраеннем. Хоць трыццацьчацвёрку i праб'юць.
  Мiрабела лупанула з гармат па "Тыгру". У яе калiбр у 50-мiлiметраѓ i прабiѓ фашыста. Пасля чаго прачырыкала:
  - Гайдар крочыць наперадзе!
  I перанесла агонь на "Шэрманы". Тыя вельмi нервова затросся. I давай штабнаваць з зенiтных кулямётаѓ. Ды гэта для IЛ-2, можа быць небяспечным. А наогул савецкая машына састарэлая. Яе можа збiць якi-небудзь знiшчальнiк i лётныя характарыстыкi няважныя.
  Мiрабела, праспявала:
  - Але вось провiду ѓхмылка,
  Патрапiѓ сучаснiк туды...
  Дзе запалам пакутлiвай, палкай,
  Гарыць дзева пекла вайна!
  I вось ваяѓнiца абстрэльвае "Шэрманы". Спрабуе iх збiць. Але тыя тузаюцца i абараняюцца.
  Мiрабела прапiшчала:
  - Я дзяѓчына крутая, зусiм б'юся босая!
  I голай пяткай як нацiсне на гашэтку. I зноѓ супернiка накрые.
  Мiрабела ѓспамiнае якi ѓ яе прыгожы юнак у апошнi раз быѓ i як з iм было прыемна.
  Дзяѓчына праспявала:
  - Скачуць белыя зайчыкi,
  З дзяѓчынай бегаюць хлопчыкi!
  I падмiргне, сваiмi бэзавымi вочкамi. I як блiсне жамчужнымi зубкамi.
  Вярнуѓшыся дзяѓчына ѓ першую чаргу, напрасiлася на найблiжэйшага хлопца. I пакуль штурмавiк запраѓлялi i папаѓнялi баявы камплект добранька зарадзiлася ад яго энергiяй. I стала куды мацней i жвавей.
  Наогул устрыманне жанчынам шкодна, гэта ѓсё павiнны разумець.
  Лалiта ангельская дзяѓчына на сваiм штурмавiку таксама б'е па савецкiх пазiцыях. У яе Р-47 даволi практычная машынка.
  Лалiта напявае:
  - Праѓ Брытанiя, шырокiя моры,
  Мы рабамi не станем нiколi!
  I голай пяткай як нацiсне на гашэтку. I разнясе капiтальна супернiка. А яна ж дзяѓчына каласальнай унутранай сiлы. I Лалiта падмiргвае, пагульваючы, мускуламi. Каму падмiргвае? Ды сама сабе, i ёй гэта здарова нават падабаецца!
  Ваяѓнiца прапiшчала:
  - Пускаюць я ѓ выдатак Расею,
  Я дзеѓка - голая мiсiя!
  I басаногая Лалiта падмiргвае з неслабой сiлай!
  I бо такая баявая яна прыгажуня! Проста фiгуральна супер.
  Вось месцы з нямецкiмi лётчыцамi Альбiнай i Альвiнай катавала пiянера. Дзяѓчыны гэтага хлопчыка спачатку распранулi, а затым збiлi калючым дротам. Далей пасыпалi на раны падшыванца соллю, i сталi пячы агеньчыкам. Дзяѓчынкi скакалi з паходнямi ѓ руках i спальвалi скуру. I так апетытна стала пахнуць гарачым.
  Лалiта прапанавала з'есцi з апетытам кавалачак пiянера. I дзяѓчаты сталi яго рэзаць i ёсць. Смачнае ѓ хлапчука i сакавiтае мяса. I далiкатнае, i зусiм нятлустае. А калi яны папярчылi, то пажыраць дзiця стаѓ цэлы ѓзвод дзяѓчынак.
  А пячонка ѓ хлопчыка такая апетытная. I сэрца таксама на смак цудоѓнае. I ѓвогуле злопалi яго. Лалiце, напрыклад спадабалiся смажаныя мазгi пiянера.
  Ды людаедства - гэта вельмi крута. Чалавечае мяса вельмi смачнае. Асаблiва ѓ хлапчукоѓ, калi яно поснае, але не цвёрдае, а сакавiтае i свежае i калi яго з перцам, тое будзе вельмi смачна.
  Але гiтлераѓцы па рагах таксама атрымлiваюць. Вось Лiзавета i яе экiпаж на Т-34-76 ваююць з гiтлераѓцамi. Кiдаюцца на "Тыгр", i адважна iдуць на зблiжэнне, бо з дыстанцыi нямецкага монстра не возьмеш. Мастадонт яшчэ рухаецца па гразi, i бездапаможна круцiць руляй. А дзяѓчынкi разганяюцца гатовыя рэальна яго таранiць.
  I вось трыццацьчацвёрка падскоквае пад самым бортам ля фашысцкага танка i як пасадзiць. Мастадонт паддаѓся бортам i прабiты капiтальна, а таксама гарыць.
  Наводчыца Алена пiшчыць:
  - Мы вялiкiя байцы, i рэальна малайцы!
  Пасля чаго пакажа мову.
  Вось гэта сапраѓды баявыя ваяѓнiцы з ваяѓнiц. З iмi нiкому не справiцца.
  Кацярына, выскалiѓшы зубкi, адзначыла:
  - Мая моц самая каласальная!
  I вось з дыстанцыi саданулi з борт "Пантэры". Нямецкi танк атрымаѓ смяротную рану, i ѓнутры яго пачалi рвацца снарады.
  А вось i састарэлы Т-4, машына якая толькi з новага года знята з вытворчасцi.
  Можа быць вельмi небясьпечнай. У яе гармата нямецкай бранябойней. Але савецкiя дзяѓчаты сумневаѓ не ведаюць. I лупяць з вялiкай дыстанцыi. Стукнулi па лбе. Праѓда гiтлераѓца не прабiлi, але скаланулi.
  Кацярына адзначыла:
  - Восемдзесят мiлiметраѓ бранi. Трэба падпусцiць фашыста блiжэй!
  Лiзавета пагадзiлася:
  -Трэба! Але ѓ нас гармата слабаватая!
  Еѓфрасiння хiхiкнула i адзначыла:
  - Затое хадавыя якасцi добрыя!
  А вось i "Пантэра"-2 насоѓваецца. Гэты танк з-за магутнай гарматы можа лупiць з вялiкай дыстанцыi. I лоб яго не проста нават IС-2 узяць. Не тое трыццацьчацвёрцы.
  Машына Чырвонай армii манеѓруе. Зразумела, што ѓ выпадку траплення адразу ж канец. Тым больш таѓшчыня бранi толькi паменшылася. На самай справе зрабiлi танк лягчэй i спрытней, але абарону пакiнулi толькi супраць куль. Але затое трыццацьчацвёрка стала такая iмклiвая.
  Еѓфрасiння манеѓруе танкам каб не патрапiлi. Вось Т-4 сталi блiжэй крыху ѓ бок зрушыѓся.
  Дзяѓчына нацiскае босымi пальчыкамi ножак на кнопку, i снарад пушчаны Аленай прабiвае фашыста.
  Дзяѓчынка з задавальненнем прамаѓляе:
  - На святой вайне - будзе наша перамога!
  Але вось зараз "Пантэру"-2 адолей. Здолей яе прабiць проста ѓ борт, i ѓ гэтым будзе шанец.
  Лiзавета адзначае:
  - Небяспечная з'явiлася машына!
  Кацярына жорстка пярэчыць:
  - Вялiкiя шафы, гучна i падаюць!
  Савецкая танк разганяецца. Усяго чатырнаццаць тон вагi. I гэта дае пры рухавiку ѓ пяцьсот конскiх сiл, вялiкую хуткасць.
  Немец таксама не слабы i страляе. Выпускае снарад забойнай сiлы. Але патрапiць не можа.
  Праносiцца падарунак смерцi мiма...
  Лiзавета з усмешкай адказвае:
  - Чорныя крылы над светам....
  Савецкая машына ѓ руху палiць. Трапляе немцу снарадам у лоб. Зразумела рыкашэт. Але трыццацьчацвёркi трэба яшчэ ѓмець i ѓ руху сапраѓды патрапiць.
  Кацярына адзначыла:
  - Мы пазнакi кралi!
  "Пантэра"-2 зноѓ страляе. Яна спынiлася. Немцы зразумелi, што савецкая машына жадае зайсцi iм у борт. I iмкнуцца яе расстраляць.
  Лiзавета з усмешкай прамовiла:
  - Ды хай будзе ѓ славе наша Чырвоная Армiя!
  I iх танк паскорыѓся. I зноѓ немцы мажуць. I вось савецкая машына прарываецца да правага борта.
  Тут браня ѓ "Пантэры"-2 усяго шэсцьдзесят мiлiметраѓ, праѓда пад нахiлам i прабiць можна.
  Алена нацiснула на курок босымi пальчыкамi ножак. Снарад зрэагаваѓ i лупануѓ у супернiка.
  I атрымаѓшы смяротную рану Каралеѓская Пантэра забiлася ѓ агонii.
  
  Гiтлер не рызыкнуѓ абвясцiць ВАЙНУ ЗША.
  Гiтлер не аб'явiѓ вайну ЗША. I Амерыка сама не ѓступiла ѓ бiтву з Трэцiм Рэйхам. А гэта прывяло да адсутнасцi бамбардзiровак i другога фронту.
  Трэцi Рэйх уграз пад Сталiнградам. Але на ѓсходнi фронт быѓ пераведзены лепшы на той момант нямецкi ас Марсэль. I ѓ вынiку чаго савецкiя самалёты сталi гарэць нiбы паходнi.
  Англiчане без Амерыкi не рызыкнулi наступаць у Егiпце. Сiтуацыю абвастрыла i тое, што Японiя выйграла бiтву пад Мiдуэй. I захапiла iнiцыятыву на Цiхiм акiяне.
  Пад Сталiнградам нямецкая разведка змагла часткова разглядзець засяроджванне савецкiх войскаѓ на флангах групы войскаѓ "Б". I перагрупавала сiлы. У вынiку чаго атакi савецкiх войскаѓ былi адбiтыя. Акрамя таго наступ пачалося ѓ нялётнае надвор'е. I гэта таксама адбiвалася адмоѓна.
  Марсэль хутка набiраѓ рахункi, i за трыста збiтых савецкiх самалётаѓ, атрымаѓ упершыню ѓ Вермахце другi Рыцарскi Крыж Жалезнага крыжа з дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi. Савецкiм лётчыкам iмя Марсэля выклiкала дзiкi жах, i ён быѓ страшны - празваны чорным д'яблам.
  Чырвонае войска не змагло прарваць нямецкую абарону нi ѓ цэнтры, нi на поѓднi. I ѓгразла ѓ наступе - якое аказалася бескарысным. Да канца снежня баявыя дзеяннi зацiхлi. У студзенi праѓда была праведзена аперацыя "Iскра", але немцы змаглi адбiць савецкi наступ i на Ленiнградскiм напрамку.
  У Трэцiм Рэйху была абвешчана татальная вайна i рэзка ѓзрос выпуск узбраенняѓ. У тым лiку найноѓшых "Пантэр" i "Тыграѓ". Таксама паступiѓ у серыю i танк "Леѓ". Дадзеная машына была па форме падобная на "Пантэр", але важыла 90 тон i мела гармата 105-мiлiметраѓ i 70 ЭЛ даѓжыня ствала калiбр. Зрэшты, "Леѓ" з самага пачатку паказаѓ свае недахопы - нiзкую хуткасць, частыя паломкi, меншую хуткастрэльнасць гарматы.
  Да плюсаѓ танка "Леѓ", можна аднесцi вельмi магутную абарону iлба вежы ѓ 240-мiлiметраѓ i нядрэнную ѓ 150-мiлiметраѓ iлба корпуса. Таксама барты былi абаронены адносна здавальняюча ѓ 82-мiлiметра бранi пад нахiламi. I савецкiя 76-мiлiметровыя гарматы яго не прабiвалi.
  Леѓ такiм чынам нараѓне з Фердынандам стаѓ машынай прарыву.
  А асноѓны ѓдар гiтлераѓцы наносiлi з боку Сталiнграда ѓздоѓж Волгi.
  I гэта iм атрымоѓвалася суцэль паспяхова.
  У баях, зрэшты, бралi ѓдзел i прыгожыя дзяѓчыны абапал.
  Вось напрыклад, б'ецца Алеся з аѓтаматам i з ёй Мiрабела. Дзяѓчыны вельмi прыгожыя.
  I яны паляць надзвычай трапна.
  Алеся нават праспявала:
  - Як птушка крылцамi трымцiць!
  Мiрабела адзначыѓ, са смяшком скаля зубкi:
  - I ѓ гэтым будзе наша хараство!
  I таксама прыгажуня як дасць чаргу, i затым босымi пальчыкамi ножак шпурне забойны падарунак анiгiляцыi.
  Але аднымi дзяѓчынкамi не абаронiшся. У Гiтлера сабрана на ѓчастку прарыву больш за восемдзесят паѓнакроѓных дывiзiй. У тым лiку i танкавыя, эсэсаѓскiя. I яны капiтальна здольныя прарывацца. Вось гэта сапраѓды сiлы дэманскiя.
  Танкi "Леѓ" i самаходкi "Фердынанд", пруць сабе наперад, i ламаюць савецкую лiнiю абароны.
  А на небе яшчэ самалёты лютуюць. МЕ-309 нямецкi знiшчальнiкаѓ, якi паказвае найвышэйшы пiлатаж i наймагутнае ѓзбраенне. Сем вогненных кропак - не жарт.
  МЕ-309 у хуткасцi i ѓзбраеннi не мае сабе роѓных. У яго тры авiяпушкi ѓ 30-мiлiметраѓ кожная, i чатыры кулямёты ѓ 14-мiлiметраѓ.
  Супраць такой машыны, вiдавочна не выстаяць няшчаснаму ЯК-9, з адной 20-мiлiметровай гарматай i кулямётам.
  Так што немцы зараз захапiлi панаванне ѓ паветры. I давай савецкiя машыны разбураць.
  Карацей кажучы, за паѓтара месяца дайшлi да Астраханi i выйшлi да Каспiйскага мора. Што вельмi крута. I немцы перакрылi Чырвонай Армii кiсларод на Каѓказ.
  Цяпер стала вельмi стрымлiва...
  Але супраць гiтлераѓцаѓ ваююць пiянеры i пiянеркi.
  Атрад дзяцей устаѓ на iх шляху. Хлопчыкi i дзяѓчынкi ѓзялiся за рагаткi i вiнтоѓкi.
  Вось яны страляюць з рагаткi выпусцiѓшы пакет самаробнай узрыѓчаткi па танку. Нямецкая машына атрымалi прабоiну i спынiлася.
  Завушнiца i Танька ѓскiнулi рукi ѓ верх, i тупнулi босымi, дзiцячымi ножкамi прараѓ:
  - Слава Сталiну!
  I дзецi пабеглi, мiльгаючы маленькiмi, чорнымi ад бруду пяткамi.
  Пiянер Алег i дзяѓчынка Лара таксама запусцiлi нацiскам босымi пальчыкамi ножак на кнопку базукi i пiскнулi:
  - За Айчыну СССР!
  I зноѓ нямецкi танк узяѓ i спынiѓся.
  Пiянеры проста ѓ захапленнi.
  Завушнiца ѓпёрся босымi ножкамi i праверашчаѓ:
  - За Радзiму-мацi!
  Але нажаль гераiчнасць пiянераѓ не ратуе. Немцы наступаюць уздоѓж узбярэжжа Каспiйскага мора. Ды яшчэ i Турцыя ѓступiла ѓ вайну пагоршыѓшы становiшча.
  Сталiн у гэтай сiтуацыi прапанаваѓ Гiтлеру мiр... Фюрэр заявiѓ што згодзен толькi на капiтуляцыю.
  Да новага года гiтлераѓцы захапiлi ѓвесь Каѓказ i злучылiся з туркамi.
  У гэтых умовах фюрар ужо не хацеѓ наступаць на Маскву. I ён прапанаваѓ Сталiну мiр. Але савецкi дыктатар адмовiѓся.
  Узiмку немцы пачалi наступленне ѓ Егiпце, i правялi яго паспяхова. Змаглi захапiць увесь Блiзкi Усход. I гэта сур'ёзнае аказалася дасягненне вермахта.
  А ѓ тэхнiцы адзначылася з'яѓленнем "Пантэры"-2, машыны нядрэнна абароненай i добра ѓзброенай з магутнай гарматай i рухавiком.
  "Пантэра"-2 была зараз асноѓным танкам панцвале. I яе моц зразумела каласальная. Але яшчэ больш небяспечны, калi кiруюць ёю вельмi стромкiя дзяѓчынкi.
  Герда пальнула з 88-мiлiметровай гарматы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i вякнула:
  - Я дзяѓчына класа супер!
  Шарлота ѓпэѓнена пацвердзiла, страляючы па савецкiх машынах:
  - А я гiпер!
  Крысцiна адзначыла, збiваючы супостатаѓ снарадамi, i паказваючы велiзарную трапнасць:
  - Я вышэйшы клас!
  I Магда пацвердзiла, размаляваѓшы супернiка ѓ парашок:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце!
  Дзеѓкi вядома ж тут самыя небяспечныя ѓ сусвеце. I iх паказчыкi - проста суперчэмпiёнкi.
  Новы танк "Тыгр"-2 выпушчаны з больш магутным рухавiком у 1000 конскiх сiл. Ды машына скажам так магутная i хуткая адначасова.
  А хто ѓстоiць супраць "Тыгра"-2?
  Немцы пачалi наступ на Саратаѓ, наносячы асноѓны ѓдар уздоѓж Волгi ѓ абыход Масквы. I прасоѓвалiся iх войскi дастаткова хутка.
  Новыя савецкiя танкi IС-2 i Т-34-85 усё ж такi саступалi "Пантэры"-2 i не маглi супраць яе выстаяць.
  А ѓ немцаѓ з'явiѓся яшчэ i Леѓ-2 з больш шчыльнай кампанавальнай схемай. Рухавiк i трансмiсiя былi размешчаны разам i спераду танка, што дазволiла зменшыць вышыню машыны, а вежа б зроблена ѓжо i менш. "Леѓ"-2 такiм чынам стаѓ лягчэй на трацiну, пры захаваннi ранейшай таѓшчынi бронi i ѓзбраеннi. А рухавiк стаѓ больш магутны ѓ тысячу конскiх сiл. I Леѓ стаѓ машынай вельмi рухомай i не такой грувасткай. А "Маѓсы", дык у серыю i не пайшлi - занадта ѓжо цяжкiя.
  Замест iх пайшла распрацоѓка больш дасканалых Е-100.
  Але i гэты танк вайскоѓцаѓ не задавальняѓ. Асноѓнай машынай павiнна была стаць "Пантэра"-3 цi Е-50. I такая махiна актыѓна распрацоѓвалася.
  Саратаѓ i Куйбышаѓ былi ѓзяты хутка. Да лiпеня 1944 года немцы падышлi да Ульянаѓска i прыступiлi да штурму гэтага горада.
  Савецкiя дзяѓчыны мужна ваявалi.
  Алёнка дала чаргу i шпурнула босымi пальчыкамi ножак пакет з выбуховай сумессю.
  - За камунiзм!
  Анюта таксама дала чаргу i нацiснула пунсовым саском грудзей на кнопку самаробнай базукi i ѓразiла нямецкi танк, пасля чаго прабуркавала, скалячы зубкi.
  - За Сталiна!
  I рудая Ала таксама далей чарга. Скасiла гiтлераѓцаѓ, затым голай пяткай паддала пакет смерцi i прабуркавала:
  - За нашу цудоѓную Айчыну!
  Вось i Марыя страляе дастаткова трапна. I яе клубнiчны сасок пасылае гарошынку смерцi пад танк.
  I дзяѓчына раве:
  - За Айчына наша!
  I Алiмпiяда цэлую звязку гранат як паддасць голымi падэшвамi, сваiх моцных ног i вякне:
  - За вялiкую Русь!
  Вось ляцяць Фоке-Вульф, ХЕ-129, i амерыканскiя Р-47, Р-51. Амерыка ѓжо не саромеючыся амаль адкрыта ваюе на баку Трэцяга Рэйха. Фармальна амерыканскiя лётчыкi - добраахвотнiкi. Але фактычна яны ѓдзельнiкi вайны накiраваныя ѓрадам i алiгархамi ЗША.
  Дзецi ѓзброеныя хто стрэльбамi, хто самаробнымi базукамi залеглi. Алег Рыбачэнка i Маргарыта з Аксанай як больш вопытныя ваякi ѓзялi ѓ рукi самаробныя з труб базукi-безадкаткi. I як урэжуць па машыне, якая нiзка ляцiць.
  Хлопчык i бялявыя дзяѓчынкi ѓперлiся босымi ножкамi i нацiснулi плаѓна на спускавы кручок. I зарады ѓразiѓ два амерыканскiя штурмавiкi i нямецкi Фоке-Вульф.
  Некалькi стрэлаѓ раздалося з акопаѓ - вялi агонь i пiянеры.
  Алег Рыбачэнка прачырыкаѓ:
  - Хоць на выгляд усяго босы хлапчук,
  Вус не прабiѓся, але ѓжо тытан...
  У бiтвах дарослы хлопец нават занадта,
  I нанясе забойны ѓдар!
  I вось хлопчык босымi пальчыкамi ножак тузае за нiтачкi, i крылатыя змеi тараняць нямецкiя i амерыканскiя штурмавiкi. Тузiн самалётаѓ саюзнiкаѓ i Трэцяга Рэйха зараз выбухае.
  Алег Рыбачэнка i дзве прыгожыя, у адных купальных касцюмах дзяѓчаты зноѓ нацiскаюць на пускавыя гаплiкi, падбiваючы чарговыя машыны капiталiстычнай каалiцыi.
  Хлопчык голай пяткай раздушыѓ жучка i зароѓ:
  - Пройдуць пекла тыя часы,
  Упадзе Трэцi Рэйх...
  Ня будуць панаваць Сатана,
  Змагайся не дрэйф!
  Iншыя хлопчыкi таксама накiроѓваю змеi босымi ножкамi. I вось штурмавiкi каалiцыi натыкаюцца на маленькiя, але смяротныя лятаючыя прэзенты. Маса самалётаѓ гiне. Яны разрываюцца ѓ паветры, i расколваюцца на абломкi.
  Гараць гiтлераѓскiя лётчыкi... I ацалелыя штурмавiкi ѓ спешцы раскiдваючы ракеты i бомбы разлятаюцца.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Слава вялiкай Расii!
  Пiянеры хлопчыкi i дзяѓчынкi хорам падхоплiваюць:
  - Слава СССР!
  Дзяѓчынка Маша крычыць ва ѓсю глотку, шлёпаючы, босы, мурзатай ножкай:
  - Сталiну слава!
  Хлопчык Пашка дадае:
  - I Алежцы слава! Ён генiй!
  Акопы дзяцей добра замаскiраваны, i ѓ вынiку разрываѓ бомбаѓ i ракет толькi два хлопчыкi i дзяѓчынка атрымалi невялiкiя драпiны. I гэта пры тым, што ѓтварылiся страшныя варонкi, i маса разбурэнняѓ i вывертаѓ плат зямлi...
  А дзе-нiдзе грунт ад жару гарэѓ i дымiѓся.
  Адна з дзяѓчынак устала голай падэшвай i апякла ножку, ад чаго ѓскрыкнула:
  - Смерць Герынгу!
  Дзецi былi поѓныя энтузiязму. Камсамолкi Маргарыта i Аксана гатовы да бойкi.
  Алег Рыбачэнка заспяваѓ, складаючы на хаду:
  Нарадзiѓся я касмiчнай эпосе,
  Дзе па галактыках насiлiся караблi...
  Справы людзей зусiм павер нядрэнныя,
  Вайну на часткi вiцязь разарвi!
  
  Але загадалi Багi-дэмiургi,
  Ты хлопчык сваiм продкам дапамажы...
  Вазьмi ты гiпербластэр у хлопца рукi,
  I Гiтлера на часткi разарвi!
  
  Ну што хлапчукi народжаныя ваяваць,
  Яны лiхiя воiны павер...
  Бо рускiя заѓсёды ѓмелi бiцца,
  Няхай будзе знiшчаны драпежны звер!
  
  Ды славiцца краiна мая святая,
  Вялiкi наш родны СССР...
  Бяжыць дзяѓчынка па снезе босая,
  Паказваючы мужнасцi прыклад!
  
  I я б'юся апантана з фашызмам,
  Вялiкi рускi хлопчык пiянер...
  I будзе наша вера з камунiзмам,
  Хоць дапамагае фрыцам прагны Сэм!
  
  Паверце, рускiм проста не зламацца,
  Народы ѓсё згуртуюцца ѓ Масквы...
  Я вiцязь зусiм не з душой паяцца,
  Мы Сталiну як Госпаду верныя!
  
  Нiхто зламаць не можа пiянераѓ,
  Яны не дзецi - а сыны Багоѓ...
  Мы будзем пакаленнем прыкладаѓ,
  Не палiчыць фюрар той рагоѓ!
  
  Ды наша слава нашай Радзiмы лунае,
  Вышэй за самыя ѓ снег верце гор...
  Дзяѓчынка па снезе бяжыць босая,
  Уганяючы голай пяткай фрыца ѓ труну!
  
  Не верце, што моцныя зараз фашысты,
  Хаця iх "Шэрман" прадставiѓ Сэм...
  Не пашкадуем нават верце жыццю,
  Надыдзе час бурных змен!
  
  Айчына цудоѓная як сонца,
  Гуллiвая Бацькаѓшчына - наша мацi...
  I валасiнка дзяѓчынкi золатам ѓецца,
  Здолеем фрыцаѓ на шматкi разарваць!
  
  Мы пiянеры дзецi камунiзму,
  Мы служым i Сварогу i Хрысту...
  Разгонiм арды гiдкiя фашызму,
  Перамогу я Айчыне прынясу!
  
  Расiя гэта Радзiма планеце,
  У ёй самыя каханыя мары...
  Шчаслiвыя ведай i дарослыя i дзецi,
  Не трэба проста лiшняй мiтуснi!
  
  Калi прыйдзе Усявышнi будзе сонца,
  На Марсе стануць яблынi квiтнець...
  Адзiны i кiтайцы i японцы,
  Амерыканцу з рускiм па шляху!
  
  Аб'яднаюць iдэi камунiзму,
  I вера ведайце ѓ Ленiна мару...
  Адкiнем у рысу брыдоту мы цынiзму,
  Пабудуем у сусвеце прыгажосць!
  
  За нас Марыя i святая Лады,
  Мы шануем Богам, i Маркса "Капiтал"...
  Хай будзе пiянерам усiм узнагарода,
  Для нас Сварог i Сталiн iдэал!
  
  Фашысты ведайце не пройдуць таранам,
  У нас ёсць воля, сiлы, ведайце моц...
  Мы скрушым ворага трайным ударам,
  I звярнуцца фюрара хутка ѓ вош!
  
  Хай будзе наша слаѓная Расiя,
  Як вечны каласок у садзе цвiсцi...
  Таварыш Сталiн ты ѓ нас месiя,
  З табой мы будзем у камунiзм iсцi!
  
  Калi хвiлiн навальнiцы, лiхалеццi,
  Скончыцца крывавая вайна...
  Раптам пасталеюць нашы дзецi,
  Надыдзе шчасце вечнага часу!
  Але нягледзячы на ??ѓсю мужнасць Чырвонай Армii Ульянаѓск усёткi ѓпаѓ.
  I немцы акружылi i Казань... А з поѓначы заткнулi гiганцкi кацёл...
  Сталiн у гэтых умовах пагадзiѓся на капiтуляцыю, пры ѓмове захавання сваёй шкуры.
  Гiтлер пагадзiѓся на гэта ... I СССР быѓ на працягу некалькiх месяцаѓ цалкам акупаваны.
  Трэцi Рэйх атрымаѓ сабе ѓсё. I вайна была скончана на ѓсходзе.
  Але яшчэ заставалася Брытанiя i ЗША.
  У сорак пятым годзе немцы ѓзялi пад кантроль усю Афрыку. А ѓ сорак шостым адбылася высадка ѓ Брытанii. Практычна ѓвесь ангельскi флот быѓ затоплены падводнымi лодкамi Трэцяга Рэйха. I высадка прайшла на ѓра. У баях прыняла ѓдзел i "Пантэра"-4. Пры вазе ѓ семдзесят тон, дадзеная машына мела лабавую браню ѓ 250-мiлiметраѓ i бартавую ѓ 170-мiлiметраѓ пад нахiламi. I гармату ѓ 105-мiлiметраѓ даѓжынёй ствала ѓ 100 ЭЛ. Пры гэтым быѓ усталяваны найноѓшы рухавiк у 1500 конскiх сiл - газатурбiнны. "Пантэра"-4 апынулася танкам якi практычна непаражальны са ѓсiх ракурсаѓ стральбы, i якiя дзiвяць усiм машыны, нават рэдкую ѓ брытанскiх частках "Чарапаху".
  Брытанiя ѓпала за дзесяць дзён. I гэта быѓ уражлiвы блiцкрыг.
  Але вось здабыта чарговая перамога Вермахта... I зараз засталося дабiць ЗША.
  Тут самае цяжка - гэта вядома ж дабрацца, праз акiян. Але ѓ немцаѓ ужо даволi вялiкi флот. I спачатку захоплена Iсландыя, потым Грэнландыя, а потым i на Канаду.
  Дзяѓчынкi нямецкiя б'юцца адчайна.
  Так што дзяѓчынкi штурмуюць сталiцу Канады Квебек з усёй шалёнай лютасцю галоднай гiены.
  Герда стрэлiла выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. Разбiла амерыканскi мiнамёт i прабуркавала:
  - Ганарыцца потым са сталi рака.
  Пальнула i агнязарная Шарлота, разнесла марцiру капiталiстычнага войска. I таксама праспявала:
  - I вецер фламiнга ляцiць у аблокi!
  Крысцiна таксама рушыла босымi пальчыкамi ножак. Разбiла гаѓбiцу, скамячыла сталь. I прачырыкала:
  - Мяне ты зразумееш...
  Магда ѓ сваю чаргу прымянiла босыя пальчыкi для стральбы пры дапамозе кнопак джойсцiка. Разнесла гармату ѓ 122-мiлiметры, i вякнула:
  - I лепш краiны не знойдзеш!
  Герда ѓхмыльнулася... Вайна i ёй абрыдла. Самае галоѓнае не толькi што ты не ведаеш калi будзе канец, але... Як раз канец уяѓляѓся дастаткова блiзкiм.
  Масква ѓжо знаходзiлася пад ударам i ѓ атачэннi. I вось-вось быѓ бы ѓзяты крута ѓзяты Крэмль, калi б не капiтуляцыя Сталiна. Не, праѓда горад вялiкi i да Крамля далекавата. Але ѓсё роѓна зразумела, што падзенне сталiцы не за гарамi. I куды сыдзе тады Сталiн? У Свярдлоѓск?
  Узiмку да ђрала цяжка дабiрацца - было б калi б СССР не здаѓся! Але гэта ваяѓнiц не палохае.
  Герда ѓявiла сабе, як яна басанож бяжыць па снезе... Гэта здалося вельмi нават пацешна. Нiбы цёзка са снежнай каралевы. Нават у нейкай ступенi падобнае можна назваць узрушаючым. Казка хлусня, але ѓ ёй намёк - добрым малайцам урок. А дзеѓкам тым больш!
  Герда ѓспомнiла, як яна насiла дзiця Гiтлера пад сэрцам i ѓсмiхнулася. Ды пацешна зацяжарыць шляхам штучнага абнасеньвання. Фюрар, вядома ж, паклапацiѓся аб уласным нашчадстве. Цяпер найвялiкшы злачынец усiх часоѓ i народаѓ будзе жыць у сваiх дзецях невядома, колькi яшчэ гадоѓ i зiм!
  А можа нават тысячагоддзяѓ!
  Для Герды, зразумела, фюрар не злачынец, а найвялiкшы дзяржаѓны дзеяч. Той, каму не было ѓ гiсторыi планет Зямля роѓных! I не толькi для Герды. Многiя i савецкiя воiны з павагай i трапятаннем вымаѓляюць гэтае iмя.
  Хаця ѓсё яшчэ разлiчваюць, што вайну ѓдасца пераламаць.
  У Сталiна зрэшты, застаецца ѓсё менш i менш сiл...
  Герда нацiснула босымi, хупавымi пальчыкамi на кнопку джойсцiка. Разнесла прыладу тыпу зенiткi. I прапiшчала:
  - Неба хмурыцца, хутка грымне гром!
  Шарлота нядобра паглядзела на напарнiцу. Якраз знадворку танкi i маросiѓ, дробны, агiдны дожджык.
  Ваяѓнiца нацiснула на джойсцiк босай пятачкай i вякнула:
  - У лiрычнай зале... Мыш белая!
  Крысцiна скрывiлiся. Пальнула па савецкай зенiтцы i выдала:
  - Дождж пойдзе па вулiцы бляшаным вядром!
  Дзяѓчына пацерла рукой сваю жорсткую пятку i прабуркавала:
  - Пабегаць бы яшчэ ....
  Магда дасцiпна заѓважыла, таксама нацiснуѓшы босымi пальчыкамi на кнопку пульта кiравання танка:
  - Пабегаць не ѓцякаючы!
  I паслала ашчэраную ѓсмешку!
  Герда нахмурылася. У дзяцiнстве яна марыла стаць ваяѓнiцай. Такая вось была агрэсiѓная дзяѓчынка. Але яшчэ раней, у яе была жаданка - патрапiць у чараѓнiцы.
  Гэта наогул не крута, а вельмi нават выдатна... Каб навучыцца чараваць, i кiраваць мiрам. А таксама шматлiкае выправiць.
  Вось, напрыклад старыя такiя брыдкiя, i непрыгожыя! Няѓжо такое правiльна? Вядома ж, не! Жанчына павiнна быць заѓсёды вечна маладой i прыгожай!
  Герда марыла стварыць свой сусвет, у якiм усе дзяѓчаты i юнакi не старэюць, не хварэюць i вечна прыгожыя, несмяротныя! Вось гэта было б цудоѓнае светабудова!
  Ну чаму наш свет так не дасканалы? I хто ѓ гэтым вiнаваты! Герда часам задавалася такiм пытаннем. I не знаходзiла адказу. З аднаго боку Бог за ѓсё ѓ адказе. Ён усемагутны, i нават д'ябал яго тварэнне. Так што... Але ѓявiць сабе кахаючага Бога ператвараючага жанчын у пачвар? Як гэта можна дапусцiць?
  Герда сама не знаходзiла адказу. Задала пытанне ксяндзу... Той адказаѓ ёй дзяжурнай фразай:
  - Гэта наступствы граху!
  Герда пачухала патылiцу i адказала:
  - Хiба разумны бацька будзе нявечыць свавольных дзяцей?
  Ксёндз не знайшоѓ чаго адказаць...
  А Герда дадала з усмешкай:
  - Ну, зграшыѓ чалавек, дык пакарай яго па справядлiвасцi, а не ператварай у вырадка! Iнакш ты сам яшчэ горшы за яго!
  Сапраѓды дзяѓчынка суцэль лагiчна разважала. I не знаходзiла рацыянальнага тлумачэння чаму Бог нявечыць жанчын. Бо i манашкi выродлiвыя. I нiчым не лепш за грэшнiц. Што блытана, што манашка - сутнасць адно да старасцi становяцца страшыдламi. I няма тут iм прыгажосцi... А Герда вельмi баялася стаць бабулькай. Быць пачварай? Ды лепш смерць!
  Таму, стала марыць аб кар'еры ваяѓнiцы. Каб у выпадку чаго памерцi малады i на полi лаянцы! Каб у старасцi не мучыцца!
  Добра жыць малады... А што старасць? Такi паскудны стан! I нiякай эстэтыкi!
  Герда любiла чытаць казкi пра эльфаѓ. Вось гэта сапраѓды iстоты. I жывуць шмат стагоддзяѓ i не старэюць. Вечна юныя, прыгожыя, здаровыя, i вясёлыя гэтыя эльфы. Вось бы людзi былi б, такiмi як яны!
  I заняцца каханнем з эльфам. Уявiце сабе такога палюбоѓнiка: цела прыгожага, мускулiстага падлетка, а досвед кахання стагоддзяѓ. Якiм мастацтвам i ласкай адрознiваюцца ѓ ложку эльфы. Колькi разнастайных прыёмаѓ ведаюць. I самых дзiѓных i сэксуальных поз.
  Герда заѓважыла, што лепш за ѓсё займацца каханнем з юнакамi цi нават падлеткамi. Яны звычайна нясмелыя i асцярожныя, любяць цябе лашчыць i цалаваць грудзей. Ды i юныя целы куды прыемней для судотыку жаночай скурай. А што валасаты тулава не занадта прывабны. I ты хiстаешся цела, i цябе гладзяць.
  Добра яшчэ, калi мужчына робiць табе масаж. I асаблiва калi гэты масаж i далiкатны, i грубiянскi адначасова. Прыемна, калi моцнае жаночае цела камячаць дужыя рукi.
  Герда ѓявiла гэта сабе i нават застагнала ад узрушанасцi. Як гэта цудоѓна.
  Шарлота нацiснула босымi пальчыкамi на джойсцiк i прачырыкала:
  - У рацэ кракадзiлы, на фронце дэбiлы!
  I разбiла на часткi трыццацьчацвёрку... Ды паскудная рудая д'ябла. Забiвае амерыканцаѓ.
  Нацiснула босым пальчыкам на кнопку i Крысцiна, прачырыкаѓ:
  - Усяму патрэбны сябры!
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Немцы i iх саюзнiкi захапiлi Канаду i перавялi баявыя дзеяннi непасрэдна на тэрыторыю ЗША.
  Бiтвы кiпяць у самой Амерыцы
  Але ѓ гэты дзень цi вечар скончыць паляванне, босаногаму хлопчыку Фрыдрыху было не наканавана. Амерыканскiя войскi з боку Фiладэльфii i Чыкага нанеслi моцны, якi падсякае ѓдар у фланг надыходзячым на Разань гiтлераѓскiм войскам.
  I босанага ѓ плаѓленнi хлапчука гадоѓ трынаццацi як лепшага з лепшых ужо ноччу кiнулi на месца прарыву.
  Фрыдрых на сваiм МЕ-362 з павялiчаным боекамплектам, адразу ж расставiѓ усе кропкi над i. Праѓда усюдыiсныя НЕ-362 крыху прымудрылiся яго апярэдзiць. У тым лiку i легендарны Хафман, лепшы ас РI, для якога менавiта Чыкагская бiтва i стала гадзiнай трыѓмфу.
  Але вядома ж збiваць самалёты наѓскiдку, ды яшчэ з дыстанцыi пяць-шэсць кiламетраѓ i "маляню" не пад сiлу. Хаффман, карыстаючыся вар'яткай хуткасцю сваёй машыны, выкарыстоѓвае тактыку рэзкага зблiжэння i далейшага догляду. У яго, дарэчы для гэтага амаль аптымальнае ѓзбраенне 30 - мiлiметровыя гарматы раннiх мадэляѓ НЕ-362 - дакучлiвай "Саламандры". Машыны, якая паказала сябе вельмi добра ѓ баях, i галоѓнае iдэальнай для палявання, i тактыкi парыравання раптоѓных авiяналётаѓ.
  Фрыдрых, зрэшты, паспеѓ збiць толькi сорак дзевяць самалётаѓ, разнёсшы паветранае прыкрыццё, пасля чаго перайшоѓ на танкi.
  У перадсвiтальнай iмгле машыны здаюцца ѓючнымi мурашкамi, якiя ѓзбiраюцца ѓ гару. Галоѓны працоѓны конiк "Першынг", у iншым светабудове танк перамогi. Лёгкая здабыча для якi ѓпаѓ у баявы транс Фрыдрыха. Астатняе яшчэ драбней "Шэрман", "Ведзьма", але ёсць i САУ-155 "Вялiкi Том" для прарыву ѓмацаванняѓ i САУ-240 - наогул монстар.
  А вось i пара танкаѓ навейшы i буйнейшы "Вашынгтон"-11, мабыць самыя першыя мадэлi... Фрыдрых ужо ѓ звыклай адключанай свядомасцi ѓганяе снарады сапраѓды ѓ адкiдныя люкi машын, каб яны рвалiся знутры. Боекамплект у яго дазваляе, а ѓсе тры гарматы мадэлi МР-103, з высокай пачатковай хуткасцю снарада. У шкоду, праѓда, кулямётнаму ѓзбраенню, але ад апошняга хлопчык Фрыдрых наогул аказаѓся, каб не запавольваць хуткасць ад лiшняй вагi i палепшыць манеѓранасць машын.
  Калi "Вашынгтон"-11 iрвануѓ, у аднаго з iх дэтанаваѓ боекамплект, хлапчук адчуѓ раптам велiзарную ганарыстасць, i нават вывеѓ:
  - Здрадзiць можна любому, а змянiць толькi сабе!
  I вось ганьба здрады, нiбы па ѓзмаху чароѓнай палачкi, знiкла, а Фрыдрых страсянуѓ дрымоту.
  Хельга, бiлiся добра, два самалёты i восем танкаѓ, чатыры САУ - вынiку для адно вылету i для простага чалавека - выдатны. Але гэта адзiн вылет... Па вяртаннi рушыѓ услед ужо калi расцвiло другi...
  Калi не лiчыць трох Качак-2, больш авiяцыi не было i асноѓны ѓдар прыйшлося наносiць па такiх калонах. Тут можа галоѓнае, што стрымлiвала Фрыдрыха, гэта тое, што танкi ѓ адрозненне ад першай хвалi самалётаѓ не збiвалiся ѓ кучу i трэба было як бы саскрабаць яршым, робячы аблёты.
  А ваявалi амерыканскiя войскi гераiчна. Вось, напрыклад, колькi вёрткiх, але слабабранiраваных "Ведзьмы"-3, задрала ѓверх хабаткi. Вялiкая хуткасць дадзенай САУ, рухомасць "Ведзьмы" дазваляла хутка затыкаць ёю прарыѓ, але вяла да каласальных страт. Калi б не панаванне ѓ паветры, то валiѓ бы фрыцам капiтальна.
  Зрэшты, i парачка "Фердынандаѓ"-4 была знiшчана - мовiлася слабасць бартавога прычынення браней гэта магутнай САУ, адно з лепшых знiшчальнiкаѓ танкаѓ за ѓсю гiсторыю войн.
  Хельга ваявала ѓ адным, хупавым амерыканскiм бiкiнi. Мускулiстая, крыху вышэй сярэдняга росту дзяѓчына, з фiгурай багiнi. Вельмi прыгожая ваяѓнiца, яна падабалася Фрыдрыху больш, чым занадта расла (i ѓ каго атрымалася) дачка Паршэ, хоць апошняя i была спадкаемнiцай аднаго з найбагацейшых станаѓ Нямеччыны. Але з ёй хлапчук, хоць i мог жанiцца адначасова з Хельгай, не занадта дабрачынiѓ. Хоць тая i разумная чартоѓка.
  Маргарэт галоѓная жонка фюрара павiнна хутка нарадзiць... Хоць можа быць i не так хутка... Чорт пабяры, час на вайне iдзе павольна. Вельмi пакутлiва марудна. Вось, здаецца, такое разумовае адчуванне, што бiтва пад Чыкага доѓжыцца як мiнiмум некалькi гадоѓ, хоць яшчэ i месяцы не мiнула - дваццаць дзевятае кастрычнiка... Псiхалогiя ѓспрымання асаблiвая...
  Зрэшты, гэты дзень прайшоѓ адносна хутка. А вось трыццатага кастрычнiка 1947 гады Фрыдрых iзноѓ заняѓся паляваннем. Нацiск супернiка на сцягу вычарпаѓся. Хоць Фiладэльфiя па-ранейшаму, недасягальная для фрыцаѓ.
  Фрыдрых вырашыѓ, што ён абавязкова зловiць Вайтэштэйна i скончыць з зацягнутай аблогай катла, наблiзiѓшы канец вайне. Колькi ж можна, вось так поѓзаць i скакаць, сiтавiна, нарэшце, унесцi яснасць.
  А для пачатку, паколькi ён Гiтлер-Бiсмарк ужо накшталт бы фельдмаршал-маёр i мае фармальна ѓ падпарадкаваннi эскадрыллю дэсанта, усё вылiчыць, няѓлоѓнага генерала войска i ѓначы вырабiць захоп. Звышразвiтая Iнтуiцыя ѓжо падказала хлопчыку Фрыдрыху, дзе можна знайсцi, у якiм прыкладна квадраце хаваецца Ватуцiн. Ды i генерал армii зусiм не адрознiваѓся пасiѓнасцю, аддаючы загады i патрабуючы стаяць да смерцi. Нават Масква да гэтага часу не ѓзятая, бой iдзе за кожны дом, а то i пад'езд. Гэты горад ужо параѓноѓваюць са Сталiнградам.
  Фрыдрых на развiтанне пацалаваѓ у салодкiя вусны Хельгу i шэптам вымавiѓ:
  - Я iду на рызыкоѓную справу... Можа, i не вярнуся...
  Дзяѓчына ѓ адказ усмiхнулася:
  - Ты не можаш прайграць! Таму што Фрыдрых Бiсмарк - гэта ѓвасабленнi арыйскага духу. Духа, якi несмяротны!
  Юны ваяѓнiк кiѓнуѓ сяброѓцы ѓ адказ:
  - Так яно ѓ прынцыпе i ёсць, але... Нельга быць самаѓпэѓненым... - Паѓза i даданне. - Менавiта самаѓпэѓненасць i вядзе да мноства правалаѓ. А то i аднаго, дзеля гiбелi часам хапае.
  Хельга злосна тупнула босай, дзявочай ножкай:
  - Ты не загiнеш... Я чаму з табой!
  Фрыдрых запярэчыѓ:
  - Я не хачу, падвяргаць небяспекi цябе. Калi, напрыклад падчас бою, думаць не толькi аб сабе цi аб мэце задання, а яшчэ турбавацца ад каханай... Гэта адцягвае i абмяжуюць. Можа падвесцi ѓ самы непрыдатны момант. - Юнак паклаѓ дзяѓчыне рукi на плечы i паглядзеѓ ёй прама ѓ вочы. - Ты мяне разумееш?
  Хельга нечакана лёгка пагадзiлася:
  - Я разумею... Акрамя таго пра цябе ѓ мяне застанецца не толькi памяць.
  Фрыдрыху раптам стала цiкава, зрэнкi яго вачэй звузiлiся.
  - Гэта ты пра што?
  Хельга ѓсмiхнулася ѓ адказ i з нявiнным выглядам адказала:
  - Я, вядома, не зусiм упэѓнена, але... Здаецца, што цяжарная!
  Бiсмарк свiснуѓ:
  -Ну ну! Зрэшты, па табе не вiдаць, стан стройная!
  Хельга пацiснула мускулiстымi плячыма:
  - Дык яшчэ i месяца не прайшло... Але ж ты таксама гэтага хацеѓ?
  Фрыдрых шчыра адказаѓ:
  - Што б ты пайшла ѓ дэкрэт i больш не рызыкавала, змагаючыся на фронце, то так - хацеѓ! А астатняе... Можа, хопiць, табе лятаць?
  Хельга з прыдыханнем вымавiла:
  - Гэта бiтва скончыцца, а там вiдаць будзе. Мне здаецца, вышэйшыя сiлы не дадуць загiнуць дзеве, што носiць ва ѓлоннi сына жывога бога.
  Фрыдрых падмiргнуѓ блакiтнымi вачыма ѓ адказ:
  - Магчыма! Але тым больш падставаѓ скончыць з гэтай вайной як мага хутчэй.
  I пацалаваѓшыся яшчэ раз, моцна абняѓшыся на развiтанне, яны расталiся. Ноч выдалася халадней звычайнай, ужо трыццаць першае чысло, а там глядзi i Лiстапад, апошнi месяц восенi. Фрыдрых iшоѓ, дакладней, бег на заданне, як i звычайна, у адных плаѓках, каб голай скурай лепш адчуваць напружанне сiлавых лiнiй i тэаплазмы планеты зямля. Хлапчук рваѓся ѓ бой, у яго знiкла, нiбы i нiколi не было пачуццё сораму, за сваю здраду. Мацёры ваѓчаня адчуѓ пах крывi, i ѓжо не мог i не жадаѓ скiдаць рызыку.
  Для спецаперацыi Фрыдрых змянiѓ узбраенне, дадаѓшы кулямётаѓ i пакiнуѓшы на ѓсялякi выпадак толькi адну гармату. Танкаѓ у асяроддзi засталося фактычныя мiзэр i бiцца давядзецца ѓ асноѓным з пяхотай. Юны Бiсмарк лёгка знаходзiѓ сабе апраѓданне - рускiя ѓсё роѓна не перамогуць увесь свет, дык чаму не паскорыць iх паражэнне, i тым самым захаваць жыццi мiльёнаѓ людзей. Свайго роду подласць на дабро. Тым больш Фрыдрыху Бiсмарку ѓжо няма куды вяртацца, а ѓ яго ѓ Трэцiм рэйху ѓжо фактычныя сям'я i стан, якi хутка расце. Ды i можа гэта наогул не яго продкi, а раѓналежны падобны сусвет, свайго роду дубляж матэрыi i прасторы.
  А значыць, няма сэнсу сябе пакараць!
  Сумленне нельга падмануць, але можна абдурыць!
  Фрыдрых на спецзаданне папрасiѓ усяго шасцярых памочнiкаѓ, адзiн з iх Хафман. Наогул першапачаткова iдэя - усё прарабiць аднаму. Але Бiсмарк, прыкiнуѓшы, вырашыѓ, што яму не перашкодзiць атрымаць досвед камандавання i групай. Бо ѓвесь час не будзеш ваяваць як радавы лётчык на адным самалёце. Трэба ѓ сабе i камандзiрскiя якасцi выпрацоѓваць. I вось ляцiць у жорсткi бой адразу сем i ѓсяго сем. Дзiѓная каманда i цiкавыя суадносiны сiл. Але ваююць уменнем, калi не могуць скамячыць лiкам! Фрыдрых хоча паспець пакуль цёмнага, але пры гэтым ляцiць максiмальна нiзка. Астатнiя чальцы каманды гэтак жа на МЕ-362 - чатыры i Не-362.
  Ноч поѓная выблiскаѓ i лютых гарматных грымотаѓ. Амерыканскiя войскi адказваюць куды радзей, але ѓсё роѓна не стаяць як мяшок пад ударамi панчара на месцы. Як абкладзены чарадой мядзведзь удзесяцярае сiлы раскiдваючы вялiкiя зграi сабак, творачы цуды сiлы i адвагi. Дык вось бомбы i сыплюцца на iх пазiцыi, i не вытрымлiваць падобнага прэсiнгу.
  Але нямецкiя самалёты пакуль не страляюць, каманда ёсць каманда. А Фрыдрых запаѓ у глыбокi транс, яго цела само вядзе машыну да мэты. У галаве ѓ сваю чаргу, як чыркаюць запалкi ѓспыхваюць афарызмы;
  Лягчэй напарстком вычарпаць акiян, чым прыйсцi да вызначанай высновы ѓ рэлiгiйнай дыскусii!
  Рэлiгiя, як правiла, з'яѓляецца антыподам цярпiмасцi!
  Размовы пра палiтыку часцей за ѓсё прыводзяць да мардабою!
  Золата не ржавее ад крывi, не цьмянее ад поту, не крышыцца ад слёз!
  Дубiна гэта кулак, меч гэта нож у кулаку!
  Калi хочаш кiраваць краiнай - навучыся загадваць сабой!
  Калi ѓ суседа пусты кашалёк - свой здаецца паѓней!
  Лепш папасцiцца самому, чым чуць стогны памiраючага ад голаду дзiця!
  Часам час для ѓлiку памылак - застаецца толькi ѓ магiле!
  Рэвалюцыя прыменiць бiзун, каб наблiзiць iмгненне, калi на чалавека нiколi не абрынуцца бiзун!
  Лепшы рухавiк прагрэсу гэта боль калi б не хварэлi стомленыя ногi чалавек, не прыдумаѓ аѓтамабiль!
  Толькi перажыѓшыся паѓнату пакут - зможа ацанiць паѓнату асалоды!
  Жадаеш стаць богам, навучыся любiць блiзкага свайго, бо Бог ёсць любоѓ!
  Выбары адзiнае поле бiтвы, дзе перамагае не ѓменне, а лiк!
  Воѓк i вегетарыянец па-рознаму глядзяць на свет, асаблiва адлюстраваны ад дня талеркi!
  Калi каралю здраджваюць жахлiва, але яшчэ горш, калi кароль здраджвае ѓласнаму сумленню!
  Усмешка шырэй, порах сушэй, клiнок вастрэй, а сэрца злей!
  Вайна пекла для цела, чысцец для душы, рай для паэзii!
  Нельга перамагчы ѓсiх - не перамогшы сябе!
  Самы страшны звер, гэты, што жыве побач цi ѓсярэдзiне твайго сэрца!
  Часам мяккасць - сiнонiм здрады!
  Усё генiяльнае проста ѓ сваёй парадаксальнасцi!
  Горкi хлеб здрады, мёд распусты, слёзы нявiнных!
  Самы просты спосаб задаволiць запатрабаваннi - гэта прыцiшыць амбiцыi!
  Галодны страѓнiк адчувае больш радасцi ад скарынкi чорнага хлеба, чым набiты чэрава, ад ананаса з рабчыкамi!
  Часам доблеснае паражэнне каштоѓней - баязлiвай перамогi!
  Золата такi метал, чым вышэй проба, тым мацней аддае крывёю!
  Адвага падвойвае сiлы, кемлiвасць уцвярдае, а розум прыносiць перамогу!
  Часам думка аб самагубстве падаѓжае жыццё!
  Без подзвiгу жыццё - бездапаможны сурагат iснавання!
  Вайна без ахвяр, што тэатр без акцёраѓ!
  Толькi закаханы ѓ смерць, можа па-сапраѓднаму ацанiць любаты жыцця!
  Кахаць жыццё ѓсё ж натуральней чым любiць смерць - апошняе занадта ѓжо нагадвае ката ѓ мяшку!
  Выдатна ѓсё тое, што да перамогi вядзе: узяць уверх над ворагам - ну, а сродкi не ѓ рахунак!
  Золата мяккае, але сэрца робiць чэрствым!
  Веды ѓ галаве нягоднiка, небяспечней мускулатуры дурня!
  Д'ябал прыдумаѓ, гарэлку, грошы i нафту! Усё ѓ аднолькавай ступенi пагiбельна!
  Адзiн якi правiнiѓся варта двух нявiнных - першы iрве жылы iмя дрэнны досвед, а другiя разлiчваюць на iндульгенцыю!
  Хто эканомiць на войску, згалець на кантрыбуцыi!
  Не тое зброю што забiвае, а тое, што здольна заняволiць!
  Смерць як дрэнная ежа, ванiтуе, выварочвае кiшкi, але часам рады i гэтаму!
  Пакуты чакання ѓ адрозненне ад радавых не праходзяць з часам!
  Немагчыма знiшчыць толькi пустату i глупства!
  На апошнiх словах Фрыдрых выразна ѓбачыѓ мэту i загадаѓ пiкiраваць на яе. Адначасова юны тэрмiнатар адкрыѓ агонь з усiх кулямётных ствалоѓ. Разрыѓныя i буйнакалiберныя кулi прашывалi брустверы, рэзаючы салдат працiѓнiка, ламаючы iм косцi, выбiваючы фантанчыкi каламутна-карычневай крывi.
  А два танкi "Вашынгтон"-7 баявога ахоѓвання Фрыдрых знiшчыѓ ужо падчас прыкрыцця. Адным рухi пальца прабiѓ iм даху. Выкасiѓ усiх, хто была ѓ межах паѓкiламетра. А затым адразу пасадзiѓ машыну на пакапаную траншэямi зямлю. I яшчэ да канчаткова пасадкi саскочыѓ з лета.
  Хлапчук сiгануѓ у бункер i зладзiѓ у iм жудасную ѓ стылi гангстэраѓ разборку. I пры гэтым юны тэрмiнатар спяваѓ;
  Я нiбы ѓзляцеѓ на сiвага каня,
  Што за iшак так раве падомнаю?
  Мне сам Сатана ведайце людзi радня -
  Распраѓлюся з любой, што бунтуе краiнай!
  
  Уселiся чарцяняты ѓ дурныя мазгi,
  I скачуць галопам раззлаваным думкi!
  Баланс падвядзем - сотра ѓраз нулi,
  Ад безданi напасцi сiстэму ачысцi!
  
  Куды я скачу, нават сам не разумею,
  У галаве гiперплазменная вiхура праносiлася!
  Не дай ты сабе скарыцца лайну,
  Каб славы паток на свет месяцовы пралiѓся!
  
  Цячэ бесперапынным патокам вайна -
  Такi занятак чакае чалавека...
  А жадаецца выпiць хмельнага вiна
  I мiрна працягнуць з памерам гутарку.
  
  Але ведай слабасць i нуда пройдзе
  Знойдзеш чалавек, ты поспех i паклiканне!
  Мы як пiянеры iмкнемся ѓ паход -
  Бо ваяр круты не тупой назва!
  
  Бабах i iрваную, вось трупаѓ гара,
  Працiѓнiка разгублены, бяжыць адступае!
  Мы зможам разгром давесцi да канца,
  Хоць сабака апраметнай залiвiста брэша!
  
  Што рабiць нам у свеце - фантазii няма,
  Нарадзiлiся мы, нiбы напалм мозг раздзiрае!
  Навечна нам будзе як юнацкасцi гадоѓ -
  А месца ѓ пекле стане лепшым, чым у раi!
  
  Што хоча салдат? Каб доѓжылася вайна -
  Яму мiр i нуда, i слабасцi мозгу!
  Дагонiм супернiка мы да труны -
  Але ведай, што здаваць ваяѓнiкам позна!
  
  Вынiку не будзе, i выбару няма -
  Скончылi справу i адразу iншае!
  Бо гэта толькi старт, прэвентыѓны разбег,
  Бо ратая служба дзея добрае!
  Высцiлаючы свой шлях трупамi, Фрыдрых дабраѓся i да генерала армii. Ударам ногi выбiѓ з дрыжачых рук зброю i прароѓ:
  - Хенд Хох!
  Вайтэшэйн лаяѓся:
  - Крылаты ваѓчаня.
  Фрыдрых ужо па-ангельску рыкнуѓ:
  - Ды Iван! Тут можна гуляць камунiзм на трубе, але як не гуляй - усё гуляеш адбой. I калi ёсць тыя, хто прыходзiць да цябе, знойдуцца i тыя, хто прыйдзе па цябе!
  Вайтэшэйна перакасiла, ён глядзеѓ на жудаснага ад ненатуральнага рэзкага рэльефу хлопчыка з здзеклiвай усмешачкай хлёсткiмi ѓдарамi салдат, якiя ѓкладалiся пад раздачу, i вякнуѓ:
  - Ты сапраѓдны Д'ябал.
  Фрыдрых не падтрымаѓ гуллiвага тону i жорстка вымавiѓ:
  - Хопiць! Цяпер аддай загад усiм здацца ѓ палон, захавай i свае i чужыя жыццi! Колькi лiцца рускай i нямецкай крывi...
  Генерал армii Вайтэшэйн жорстка вымавiѓ:
  - Не! Лепш памерцi, чым здрадзiць!
  Фрыдрых кiнуѓ босымi пальчыкамi пяць атрутных iголак (зброi войскаѓ СС спецыяльнага прызначэння), высекшы якiя спрабавалi ѓбегчы - адборных салдат аховы. I ѓхмыльнуѓся:
  - А твая згода i не трэба! Я сам загадаю здацца ад твайго iмя...
  Ватуцiн разгублена вякнуѓ:
  - А код пазыѓнога?
  Фрыдрых цынiчна ѓхмыльнуѓся.
  - А ён мне вядомы .... Iнакш як бы я цябе знайшоѓ.
  Ватуцiн у роспачы кiнуѓся на пякельнага падлетка з кiнжалам, але праляцеѓ мiма i, стукнуѓшыся ѓ сцяну страцiѓ прытомнасць. А Фрыдрых маментальна якi набраѓ шыфр, беспамылкова iмiтуючы голас камандуючае аддаѓ загад усiм падпарадкаваным войскам неадкладна здацца. Юны ас казаѓ упэѓнена i цвёрда, сумленне супакоена лагiчным тлумачэнне - усё роѓна яны асуджаныя на смерць, так лепш захаваць iм жыцця, ды i тысячам нямецкiх салдат таксама.
  А падрабiць чужы голас можа i Галкiн, так чаго гэтага не ѓмець Фрыдрыху - хлопцу не простаму, а цалкам рэальнаму Звышчалавеку - сапраѓднаму арыйцу i iндывiду новага пакалення ѓ самым прамым сэнсе.
  Астатнiя члены яго каманды, падобна, не гэтак удачлiвыя. Аднаго забiлi яшчэ трое зрэшты, досыць лёгка, каб бiцца параненыя, у тым лiку i безжурботны малы Хаффман.
  Але загад нiбыта выходзiѓ асабiста ад генерала армii аказаѓ уплывы i непасрэдна на iх атакi спынiлiся.
  Фрыдрых некалькi разоѓ паѓтарыѓ загад, пасля чаго каб забiць час прыняѓся, трымаючы ѓ iдэальна правiльнай формы пальчыках ногi пяро накiдваць новыя стромкiя афарызмы;
  Разумных i сумленных людзей шмат, але расстаѓлены яны так спрытна, што нiколi не змешваюцца!
  Баязлiвасць першая прыкмета паслухмянасцi. А паслухмянасць - душа салдата! А душа салдата залог перамогi - каб перамагчы трэба, быць баязлiѓцам! Такi парадокс вайны!
  : Бог у кожным чалавеку, Бог кожны чалавек, калi толькi ѓ яго высокая мараль, i душа не жывёлы!
  Забiць у iмя Хрыста, усё роѓна, што забiць Хрыста!
  Лепш працаваць на трэнiроѓках, чым адпачываць у магiле!
  Калi зламаны меч, рука цягнецца да кiнжалы!
  Можна прасiць банальшчыну, цi стрываць абразы, але нельга апраѓдаць банальнай абразы!
  Усё цвёрдае далiкатна i тленна, а ѓ мяккiм устойлiвасць, сiла ёсць. А хто не верыць у гэта, несумненна, я пакажу мову, якой можна есцi! Усе зубы раскрышылiся ѓ пыл, а ён жывы - прамаѓляю я бах!
  Сталасць у сэксе - губiць каханне!
  Разлiчваць на поспех, усё роѓна, што дражнiць Бога i раздражняць смерць!
  Залатыя яблычкi лепш за ѓсё растуць, калi дрэвы палiваеш крывёй!
  Ёсць тры рэчы: чыя каштоѓнасць нязменная: Усявышнi, бацькi i Радзiма!
  Самы цiкавы тэатр - гэта тэатр ваенных дзеянняѓ, толькi плата за ѓваход празмеру высокая!
  Затое ѓ тэатры ваенных дзеянняѓ слёзы - заѓсёды сапраѓдныя i кожны акт урок на ѓсё жыццё!
  Талент толькi тады станавiцца генiем, калi памножаны на каласальную працавiтасць!
  Прамаруджванне крадзе лаѓры, паспешнасць прыносiць поспех!
  Сапраѓдны хiрург гэта той, хто здольны зрабiць складаную аперацыю неѓзаметку!
  Не той баксёр хто б'е, а той, хто збiвае!
  Прыгажосць заѓсёды атрутная - самыя яркiя грыбы мухаморы, i яд як жаночыя чары - кружыць галаву i атручвае сэрца!
  Прыродны розум можа падпарадкаваць натуральную сiлу, але нiколi прыроджаная сiла не падпарадкуе розум!
  Памерцi ганарлiвым, лепш, чым жыць пакорлiвым!
  Хто трымае жыццё за горла хутчэй за яе пазбавiцца, чым той, хто адпусцiѓ птушаня шчасця на волю!
  Прыгажосць марнее, мужнасць застаецца вечнай!
  Меч занадта востры, каб на iм трымалася магутнасць дзяржавы, лiслiвасць занадта салодкая, каб ёй вечна паiць народ!
  Кемлiвасць салдата кампенсуе пралiк генерала, але будаваць разлiк на ёй што капаць яму iголкай!
  Цяжка запалiць, тое, што ѓжо палае i патушыць, тое, што ѓжо згарэла!
  Гарачы мужчынскi тэмперамент, сушыць мазгi i прапальвае дно кашалька!
  Дакладней прапальвае дзюру ѓ кiшэнi - гарачае сэрца!
  Самую тоѓстую мошну прабiвае наскрозь цвёрды фалас!
  Для мужчыны самае лепшае люстэрка залатое!
  На манеце i маршчыны - упрыгожванне мужчыны!
  Вайна можа быць без пераможцы - але якi прайграѓ, знойдзецца заѓсёды!
  Чалавечая немач галоѓны рухавiк прагрэсу!
  Жадаеш быць першым, працуй як апошнi!
  Генiяльнасць радня боскасцi, пры чым годная радня!
  Можна трошкi служыць Радзiме, але нельга трошкi здрадзiць!
  ! Я думаю, значыць - iсную, я iсную - значыць, жыву, я жыву - значыць, жыву шчаслiва!
  Палавыя партнёры як ежа - патрабуюць разнастайнасцi i вострых спецый!
  Рэвалюцыю робяць з чыстым сэрцам, але не ѓ белых пальчатках, на шляху да шчасця кола патрабуюць змазкi крывёй!
  Часцей за ѓсё здраджваюць не з-за подласцi, а з-за слабасцi, хоць менавiта слабасць схiляе да подласцi!
  Наогул закон, што iржавы механiзм, працуе толькi пры залатой змазцы!
  Хiтрасць i разлiк: як муж i жонка нараджаюць перамогу - сумленнасць трэцi лiшнi!
  Самае бяздоннае тварэнне ѓ свеце - шклянка гарэлкi, падзенне ѓ яго бясконца, а дно на могiлках!
  Не кожны зэк злачынец, не кожны злачынец зэк!
  Лягчэй вярблюду прайсцi праз iгольчастую вушка, чым выдацца без блата!
  Прафесiйны суддзя як прафесiйная прастытутка - рознiца толькi ѓ памеры ганарару i рангу суценёра!
  Палiтыкi як глiсты, толькi пры выгнаннi выцiскаюць больш крывi з кiшак!
  Кроѓ лепшае ѓгнаенне для вырошчвання мужнасцi падрастаючага пакалення!
  Агрэсiѓна-паслухмяная большасць думае страѓнiкам, а не сэрцам, дык ён куды больш па аб'ёме.
  Зрэшты, атэiстычнае вучэнне самае лагiчнае, яно дэманструе сталасць чалавецтва, у той час як любая рэлiгiя, асацыяцыя з дзяцiнствам!
  Бог гэта моцны Бацька аб трывалае калена, якога, хоча абаперцiся слабое дзiця!
  Рэдка ѓ каго можна запалiць iскру таленту, калi навокал сырасць таталiтарызму!
  Часцей думаюць пра будучыню тыя, хто не задаволены мiнулым i спалоханы сучаснасцю!
  Лягчэй збiць Месяц каменем, чым прымусiць палiтыкаѓ выконваць перадвыбарныя абяцаннi!
  Прыкры гуманiзм у народнай краiне, дарэчны як цукар у бацвiннi!
  Вечныя тры рэчы: Бог, час i чалавечае глупства!
  Калi хочаш перамагаць; забудзься тры словы: цяжка, не магу, хопiць!
  Свiння заѓсёды знойдзе бруд, пацук шчылiну, а гультай адгаворку!
  Мараль аднаго кораня са словам пэцкаць! Часцей за ѓсё яе выкарыстоѓваюць, каб запэцкаць цноту i адмыць загану!
  I вядома ж нямецкiя танкi серыi Е сябе вельмi небяспечнымi i баявымi машынамi паказалi. Куды амерыканцам да iх. Такая сiла ѓ фашыстаѓ надышла.
  Асаблiва калi танкавы экiпаж Герды ѓ нападзе i разбурае войскi ЗША.
  У яе машына серыi Е-50, спрытнюга i iмклiвая. У яе ствол даѓжынёй у 100 ЭЛ i калiбр гарматы 105-мiлiметраѓ. Калi такая гармата дзюбне.
  Герда нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка, выпусцiла снарад, нiбы ѓразiѓшы супернiка i пiскнула:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Шарлота гэтая рудая дзяѓчынка таксама лупанула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, па амерыканцах i прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Нашым непераможным войскам слава!
  Крысцiна таксама дзюбанула босымi пальчыкамi спрытных, точаных ножак i вякнула:
  - Гераiзму вермахта слава!
  Магда, выкарыстоѓваючы доѓгiя хупавыя пальчыкi голых ножак, таксама лупанула i правiшчала:
  - Непераможнаму вермахту слава!
  I чатыры дзяѓчыны як возьмуць i праравуць, ва ѓсю глотку:
  - Мы сапраѓдныя арлiцы, i гераiчнасцi поѓныя! I лятаем нiбы птушкi, адважнай Радзiмы сыны!
  Герда зноѓ стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Уразiла амерыканскую машыну i прашыпела:
  - Не, не сыны, а дочкi!
  Шарлота стрэлiла ѓ амерыканскую машыну, адарвала ёй вежу i прачырыкала:
  - Вядома ж дачкi i вельмi гераiчныя!
  Крысцiна лупанула па супернiку. Прабiла непрыяцеля наскрозь, i прашыпела, выскалiѓшыся зубкамi:
  - Мы ёсць сапраѓдныя машынкi смерцi!
  Магда таксама пальнула па супернiку. Разбiла варожую браню, пратаранiла лоб непрыяцеля i вякнула:
  - I мы самыя дасканалыя машынкi, што ёсць на свеце!
  I дзяѓчынкi хорам завылi:
  - Слава Германii, слава, танкi рвуцца наперад! Дывiзii Трэцяга Рэйха вiтае адважны народ!
  Карацей кажучы, у немцаѓ сапраѓды справы клеiлiся, i iх войскi атрымлiвалi адну перамогу за другой.
  У ЗША вядома ж моцная эканомiка, але яны прайгравалi ѓ якасьцi тэхнiкi. Асаблiва танкаѓ i рэактыѓнай авiяцыi. Немцы ѓжо мелi МЕ-262 Х у серыйнай вытворчасцi, i гэты самалёт быѓ i жывучым хуткасць больш за 1150 кiламетраѓ за гадзiну, i ѓзбраенне пяць авiяцыйных 30-мiлiметровых гармат. Супраць падобнай машыны амерыканцам не выстаяць.
  Была ѓ немцаѓ i птушка ХЕ-262, простая ѓ вытворчасцi, амаль цалкам з дрэва, вельмi лёгкая i манеѓраная. Але ХЕ-262 з прычыны занадта малой масы i высокай хуткасцi, i спрошчанай быѓ складзены ва ѓпраѓленнi i патрабаваѓ высокай квалiфiкацыi лётчыкаѓ. Затое ён выдатна падыходзiѓ для стылю Хафмана, якi дзейнiчаѓ у зблiжэннi. I з блiзкай дыстанцыi разбураѓ амерыканцаѓ.
  Але акрамя Хаффмана, яшчэ i дзве дзяѓчынкi дзейнiчалi: Альбiна i Альвiна. Яны перавысiлi кожная па трыста збiтых самалётаѓ i атрымалi Рыцарскiя крыжы жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Рыцарскiя крыжы з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi мелi пакуль толькi Хафман якi збiѓ больш за пяцьсот самалётаѓ, i Рудэль, легендарны штурмавiк якi падбiѓ больш за пяцьсот танкаѓ, i мноства iншых наземных мэт. I яшчэ семнаццаць самалётаѓ.
  У Трэцiм Рэйху зацвердзiлi яшчэ i шостую ступень Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi, таму хто дасягне тысячы збiтых самалётаѓ, або такой жа колькасцi разбiтых танкаѓ.
  У дадзеным Рыцарскiм крыжы павiнна было начэплена не менш за сотню дыяментаѓ, i ён быѓ бы буйней, чым iншыя Рыцарскiя крыжы. Так што ѓзнагарода не толькi атрымлiвалася ганаровая, але i дарагая.
  Альбiна i Альвiна ляцяць па небе. Збiваюць сабе самалёты янкi i напяваюць скрозь зубы:
  - Прыгожыя дзяѓчаты,
  Вялiкiя сяброѓкi...
  Бы грозныя хлопцы -
  I класныя патугi!
  Альбiна пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак навяла авiяцыйную гармату, лупанула па амерыканцы i пiскнула:
  - Агеньчыкi вясёлых вачэй!
  I падмiргнула напарнiцы. Тая зрэзала свайго вiзавi. Разнесла супернiка ѓ дробныя трэскi, выкарыстоѓваючы босыя пальчык ножак, i прачырыкала:
  - За камунiзм i нашы слаѓныя перамогi!
  Альбiна паправiла напарнiцу, збiваючы самалёт янкi:
  - За арыйскi камунiзм!
  I абедзве дзяѓчыны разрагаталiся.
  Тым часам вайна працягвалася. Амерыканцы вiдавочна прайгравалi, лепшаму па тэхнiцы i вывучцы ворагу, ды яшчэ выкарыстоѓвалага замежныя дывiзii.
  У прыватнасцi ѓ янкi асноѓны танк "Шэрман". Ну куды яму супраць асноѓнага нямецкага Е50. Машына ѓ гiтлераѓцаѓ мела лабавую браню ѓ 250-мiлiметраѓ, бартавую ѓ 170-мiлiметраѓ, i вага ѓ семдзесят тон пры рухавiку ѓ 1200 конскiх сiл з фарсiраваннем матора.
  Трэба адзначыць, што "Шэрман" не мог прабiць немца нават у борт, бо браня ѓ Е-50 нахiльная. Нават "Шэрман" з семнаццацiфутавай гарматай, "Светлячок" не вельмi браѓ у борт немца. А бо дадзены танк не быѓ масавым.
  А сам амерыканскi танк гiтлераѓцы ѓпэѓнена бралi з пяцi кiламетраѓ. Тым больш у яго высокi сiлуэт. Крыху лепшым быѓ у амерыканцаѓ "Першынг". Але гэты танк не быѓ такiм масавым як "Шэрман" i ѓсё роѓна яго 90-мiлiметровай гарматы бракавала для эфектыѓнай дужання.
  Толькi "Звышпёршынг", мог прабiць нямецкi Е-50 у борт. Балазе гармата i калiбра ѓ 90-мiлiметраѓ i даѓжынёй ствала ѓ 73 ЭЛ. Але затое хуткастрэльнасць усяго чатыры стрэлу ѓ хвiлiну супраць дванаццацi ѓ нямецкага Е-50, i вага пяцьдзесят тон для рухавiка ѓ 500 конскiх завялiкi. Ды i браня недастатковая. У лоб нямецкага асноѓнага мастадонты амерыканцаѓ усё роѓна не прабiваѓ. А быѓ у фрыцаѓ яшчэ i Е-75 з гарматай калiбра 128-мiлiметраѓ i таѓшчынёй бартавой бранi ѓ 210-мiлiметраѓ пад нахiламi, з яшчэ лепшай абаронай i рухавiком у 1500 конскiх сiл.
  Так што з самага пачатку ЗША прайгравалi. Толькi танк Т-93, дакладней самаходка вагой у дзевяноста тры тоны, i таѓшчынёй лабавой бронi ѓ 305-мiлiметраѓ i гарматай у 155-мiлiметраѓ магла змагацца з нямецкiм мастадонтамi ѓ лоб.
  Але хадавыя якасцi дадзенай самаходкi былi няважнымi, як i хуткастрэльнасць. I немцы яе знiшчалi авiяцыяй.
  Так што амерыканцы ѓ цэлым не мелi поспеху, i безнадзейна прайгравалi.
  I нямецкiя войскi падыходзiлi ѓсё блiжэй i блiжэй да Нью-Йорка i Вашынгтона.
  Трумэн стаѓ малiць Гiтлера аб мiры.
  Але фюрар хацеѓ толькi без усялякiх умоваѓ поѓнай капiтуляцыi. Вашынгтон быѓ акружаны. I гiтлераѓцы пачала штурм сталiцы ЗША.
  Танкавы экiпаж Герды ваяваѓ за светлае заѓтра. I без лiшнiх праблем перамагаѓ.
  Дзяѓчына нават стала страляць не толькi босымi пальчыкамi ножак, i пунсовымi саскамi грудзей. I гэта выдатна дапамагала.
  Шарлота таксама пальнула нацiснуѓшы лалавымi саскамi на кнопку джойсцiка i праверашчала:
  - Велiч камунiзму ѓ тым, каб быць не рыбай, а кiтом!
  Крысцiна, ведучы агонь, нацiскаючы на кнопкi джойсцiка, адзначыла:
  - А мы немцы i пабудуем найвялiкшы з камунiзмаѓ!
  Магда, страляючы малiнавымi саскамi па супернiках, агрэсiѓна выдала:
  - Самы светлы камунiзм! Толькi ѓверх, нi кроку ѓнiз!
  Герда босымi пальчыкамi ножак навёѓшы гармату, i перавярнуѓшы трапным стрэлам амерыканскую гаѓбiцу, пацвердзiла:
  - За арыйскi камунiзм!
  Пасля падзення Вашынгтона, Амерыка неѓзабаве капiтулявала. I здарылася гэта 31 студзеня 1948 гады.
  Скончылася другая сусветная вайна. I прыход Гiтлера да ѓлады, пасты супаѓ, з капiтуляцыяй Амерыкi.
  Здавалася, надышоѓ працяглы перыяд свету. Сапраѓды ѓсе войны скончаны, ЗША захопленыя i чаго яшчэ жадаць? Але заставалася яшчэ адна звышдзяржава з калонiямi: Японiя. I Гiтлер хацеѓ i яе заваяваць.
  . РАЗДЗЕЛ Љ3
  20 красавiка 1953 гады пачалася новая вайна за перадзел мiру. СССР усё яшчэ iснаваѓ ва ѓсечаным выглядзе. Ваенныя што прыйшлi да ѓлады пасля Сталiна, паставiлi фармальным галоѓнай урада Вазнясенскага. Гэты лiдэр здолеѓ часткова аднавiць эканомiку Расii. I прапанаваѓ Гiтлеру ѓдзел СССР у вайне супраць Японii. Той пагадзiѓся, але пры ѓмове, што Расея верне сабе толькi раней захопленае самураямi Прымор'е, востраѓ Сахалiн i Курыльскую граду.
  Так што Вазнясенскi атрымлiваѓ новы шанец адрадзiць СССР, i часткова рэабiлiтаваць iмпэрыю.
  Баi разгарнулiся на поѓную сiлу.
  Алёнка i яе каманда змагалiся на новым, эксперыментальным танку Т-11. Дадзеная машына была цяжкай i выдатна абароненай. Яе лабавая браня дасягала 300 мiлiметраѓ пры вазе машыны ѓ шэсцьдзесят восем тон i гармате ѓ 130-мiлiметраѓ калiбрам. А пакуль яшчэ ѓ СССР асноѓны танк Т-54, якi таксама зусiм нядрэнны.
  А Алёнка са сваiмi напарнiцамi вядзе агонь з магутнай гарматы з вялiкай дыстанцыi. Японцы, вядома ж, маюць свае машыны. Вось у прыватнасцi i Е-75, скапiяваную з нямецкай мадэлi па лiцэнзii. Але дадзены танк ужо некалькi састарэлы.
  А Алёнка яго падбiвае выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. I яна пасылае снарад сапраѓды ѓсутыч.
  Дзяѓчына цвiркае:
  - Слава эпосе камунiзму! Слава Ленiну ѓ сэрцах!
  Сапраѓды гэта прыгажуня найвышэйшага ѓзору.
  Анюта таксама страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi точаных ножак i пiшчыць:
  - Я ваяѓнiца вельмi крутая, i такая нiбы лялька завадная!
  Вядзе агонь па чарзе i Ала. Гэтая дзяѓчына лупанула па самураях i выдала:
  - У iмя святла, цяпла i ветру!
  I таксама зразумела выкарыстоѓваючы босыя ножкi.
  А потым пасадзiла i Марыя. Гэта дзяѓчына каласальнай душэѓнай сiлы. Разбiла японскi танк, i праверашчала:
  - За магутны камунiзм!
  I паддала голай пяткай.
  А пад канец пальнула пры дапамозе босай ножкi i Маруся. Дзяѓчына ѓразiла супернiка i прашыпела:
  - Слава эпосе лепшага свету!
  I як засвiшча... Вось гэта сапраѓды вельмi нават крутая дзеѓка.
  Савецкi танкавы экiпаж выдатна працуе i набiрае рахункi. Дзяѓчыны зразумела хутка выходзяць у лiдэры. У iх i машына лепшая з лепшых для Чырвонага войска.
  А Герда ваюе на пiрамiдальным танку. Гэтая машына ѓжо больш дасканалая i ѓ ёй усяго толькi два чальцы павозкi.
  Яны разам з Шарлатай вядуць агонь па японцах, i дзейнiчаюць вельмi эфектыѓна.
  Герда выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак нацiснула на кнопкi джойсцiка i ѓразiла японскую машыну, прашыпеѓшы:
  - I ляцелi долу самураi пад напорам сталi i агню!
  Шарлота ща ёй таксама пальнула, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi сваiх точаных ножак i прашыпела:
  - Але наш вермахт ад тайгi да брытанскiх мораѓ, усiх у мiльёны разоѓ мацнейшыя!
  У iншым пiрамiдальным танку ваююць Магда i Крысцiна.
  Дзяѓчыны-тэрмiнатары вельмi баявой i каласальнай сiлы.
  I вось Крысцiна страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i прабiвае японца.
  Пасля чаго верашчыць:
  - Наша эпоха з перамогамi наперадзе!
  Магда таксама страляе па супернiку. Зносiць з самурая вежу i верашчыць:
  - I здзяйсненнi чакаюць яшчэ страмчэй!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак нажывае на сiстэму, зносячы непрыяцеляѓ.
  Ды тут дзяѓчынкi, якiя i каня на скаку спыняць i ѓ палаючую хату ѓвойдуць.
  Ваяѓнiцы адольвалi супернiка i бралi паступова ѓверх.
  Японiя прайгравала. А немцы выкарыстоѓвалi грозную зброю - дыскалёты.
  Гэтыя лятаючыя талеркi не ведалi сабе роѓных.
  Вось Агата i Адала ваююць на дыскалёце. Ваяѓнiцы кiруюць машынай з дапамогай джойсцiкаѓ, i разгортваюць гэты наймагутны агрэгат. I так разбураюць супернiкаѓ. I лупяць цеплавымi промнямi з паветра. Лiтаральна знiшчаючы моц сапернiкаѓ.
  Агата вядучы агонь па непрыяцелю, раве:
  - Шалёны мой запал!
  I голай, круглай пяткай як нацiсне.
  Адала страляючы па ворагах, упэѓнена заяѓляе:
  - Гэта толькi ѓлада!
  I таксама босыя пальчыкi ножак выкарыстоѓвае, супраць ворага.
  Дзяѓчынкi канкрэтна разышлiся. I такiя скажам прама баявыя прыгажунi.
  Што ад Японii цi наѓрад што застанецца.
  Краiна ђзыходнага Сонца прайгравала. I нажаль гэта здавалася амаль безнадзейнай справай.
  Самураi сутыкнулiся з тэхналагiчнай перавагай. I вельмi сур'ёзным супернiкам у плане аператыѓнага планавання.
  Японiя перамагала ѓ свой час Расiю, але зараз прайгравала каалiцыi.
  Пад канец Трэцi Рэйх нават нанёс ядзерны ѓдар па астравах, i краiна ѓзыходзячага сонца капiтулявала.
  У вынiку чаго завяршылася заваёва каласальных земляѓ. Зрэшты, Трэцi Рэйх яшчэ крыху паваяваѓ у Лацiнскай Амерыцы, i правёѓ дадатковыя захопы тэрыторыi.
  Але вось калi ѓвесь мiр пад Трэцiм Рэйхам, пакуль яшчэ вольны СССР дражнiць фюрара.
  I 20 красавiка 1957 года пачынаецца агрэсiя супраць Расii. I каласальныя сiлы прасоѓваюцца на СССР.
  На што разьлiчваць у гэтых умовах Чырвонай Армii? Сiлы ѓжо вельмi няроѓныя.
  Але мабыць нейкiя разлiкi ѓ рускiх i iншых нацыянальнасцяѓ усё ж такi ёсць.
  I яны б'юцца вельмi нават адчайна.
  Наташа, Зоя, Аѓгусцiна, Святлана ваююць з гiтлераѓцамi.
  Дзяѓчыны па традыцыi басанож i ѓ бiкiнi. I гэта iх крэда. Яны б'юцца з дзiкiм азвярэннем.
  Наташа, ведучы агонь з аѓтамата, заѓважае:
  - У чым мы добрыя, што ѓмеем бiцца!
  Зоя, страляючы па супернiку, пагадзiлася:
  - Умеем!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату.
  Аѓгусцiна штабнавала па фашыстах з кулямёта, i вялiкiм азартам, прагарлапанiла, кiнуѓшы голай пяткай гранату:
  - Я знiшчальнiк зла!
  Святлана, таксама ведучы агонь па супернiку, i трапна страляючы, выкошваючы ворагаѓ i кiнуѓшы босай ножкай пакет з выбухоѓкай з-за якога перавярнуѓся танк, забiяцка выдала:
  - Я сатру Трэцi Рэйх у парашок!
  I дзяѓчына зноѓ паказала язык.
  Вось гэта ваяѓнiцы. З iмi ты можаш ваяваць практычна супраць любога монстра. I нават гiтлераѓскага.
  Наташа, страляючы па гiтлераѓцам, i абараняючы Маскву, праспявала:
  - Нас цiсне ярмо арды,
  Нас прыгнёт ярмо басурман...
  Зоя, ведучы агонь па фрыцах, i запускаючы босымi пальчыкамi ножак забойнае прасiпела:
  Але ѓ нашых жылах кiпiць,
  Неба славян...
  Аѓгусцiна страляючы па фашыстах, i дзеяннi вельмi энергiчна, паддаючы гранату голай пяткай, працягнула:
  I ад чудскiх берагоѓ,
  Да берагоѓ Калымы...
  Святлана з дзiкiм азартам напявала, пагульваючы цяглiцамi ног, i плiткамi прэса выдала:
  Усё гэта наша Зямля,
  Усё гэта мы!
  I тут дзяѓчаты трэба сказаць былi з вялiкай ганарлiвасцю i каласальнай агрэсiяй.
  Iх нiхто не спынiць, iх нiшто не пераможа. Злыя ваѓчыцы душаць ворага, злыя тыгрыцы - салют героям.
  Цi можа быць гераiням. Вось гэта азартныя дзяѓчынкi самага высокага палёту птушкi.
  I калi б'юцца, то ѓжо ад душы.
  I Алёнка са сваiм экiпажам на танку Т-13. Машына, якая гатова супрацьстаяць нямецкiм, пiрамiдальным кампазiцыям. Дзяѓчына страляе па супернiку, i спявае:
  - Нашы танкi, гэта проста цуд,
  Ад пустыняѓ, да паѓночных мораѓ!
  Разарвем цябе павер Юда,
  Будзе знiшчаны страшны звер!
  Анюта пацвердзiла з лютасцю, таксама пальнуѓшы па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Я непрыяцеля парву i сатру ѓ парашок.
  Ала па чарзе зарадзiла ѓ супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкала:
  - За велiч камунiзму чырвонага колеру!
  Марыя таксама лупанула па непрыяцелю, зрабiѓшы трапны стрэл голай нiжняй канечнасцю i зароѓ:
  - За прыгожыя перамогi!
  Маруся таксама пры дапамозе босых пальчыкаѓ ног рушыла непрыяцеля, нiбы яго ѓразiѓшы i вякнула:
  - За самыя вышэйшыя iдэi камунiзму!
  Пяцёрка бiлiся з фашыстамi, нiбы тэрмiнатары.
  А ѓ небе ваявалi i савецкiя лётчыцы. Вось у прыватнасцi Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова.
  Яны бiлiся нiбы былiнныя волаты-самкi. Выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак пасылалi авiяцыйныя снарады. Здзiѓлялi непрыяцеляѓ вельмi трапна.
  Анастасiя нацiснула пунсовым саском на кнопку джойсцiка, уразiла фашыста i прачырыкала:
  - Слава iдэям камунiзму!
  Ведучы агонь па супернiку, выкарыстоѓваючы клубнiчныя соску, напаѓголая Акулiна таксама прабуркавала:
  - Героям СССР слава!
  Вось такiя тут гарачыя i моцныя дзяѓчынкi. Як яны ваююць, нiбы сапраѓдныя звяры. I ѓ iх звышчалавечая рызыка i каласальная сiла.
  Анастасiя, круша гiтлераѓцаѓ, праспявала:
  - Над няшчаснай планетай завiсла,
  Злосных фрыцаѓ кiпячая цемра...
  Акупант свая сякера ненавiсная,
  Завастрыѓ i сячы галава!
  
  Чалавек ён аднак не пешка,
  I не вечна хадзiць пад ярмом...
  Ператворыць злых ворагаѓ у галавешкi,
  Уладарам стане мiроѓ!
  А тут яшчэ i Лiзавета на танк Т-55. Машына з больш магутнай, чым у Т-54 гарматай у 105-мiлiметраѓ i гатовая з ворагамi ваяваць.
  Дзяѓчыны ѓ танку зразумела ѓ адным толькi бiкiнi.
  Лiзавета нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка страляючы дастаткова дакладна ѓ непрыяцеля, i прабуркавала:
  - За Расiю камунiзму!
  Затым па чарзе стрэлiла i Кацярына, выкарыстоѓваючы для стральбы пунсовы сасок грудзей.
  Уразiла гiтлераѓскi танк i прабуркавала:
  - За поспехi ѓ будаѓнiцтве камунiзму!
  Алена таксама пальнула па супернiку, выкарыстоѓваючы босымi пальчыкi ножак. Разнесла ствол пiрамiдальнага танка, усё гэта зрабiла трапна.
  Пасля чаго прачырыкала:
  - Самы светлы ѓ нас будзе камунiзм!
  Далей лупанула i Эѓфрасiя, хоць яна звычайна ѓсяго толькi кiроѓца. Але дзяѓчына ѓрэзала вельмi трапна, адбiваючы ѓ танка гiтлераѓцаѓ рулю.
  Пасля чаго праваркавала:
  - Наш камунiзм ярчэй сонца!
  Дзяѓчыны на танку босыя i ѓ бiкiнi вельмi хораша i харызматычна глядзяцца. А ѓ iх грудзей з такiмi пунсовымi саскамi.
  Лiзавета праспявала з захапленнем;
  Зьнiшчым ярмо павер фашызму,
  Калi трэба горы зварочу.
  Будзе эра, эра камунiзму,
  У нябёсы я з песняй палячу!
  I зноѓ дзяѓчына пунсовым саском нацiсне на кнопку джойсцiка i ѓрэжа па гiтлераѓцам.
  Так што фюрару мала не здасца.
  З такiмi дзяѓчынкамi зразумела, што СССР яшчэ жывы, i не зламаць яго так проста Гiтлеру.
  
  
  
  ВАЙНА СIГАРЭТ I БУТЫЛОК СПIРТНАГА
  АНАТАЦЫЯ
  У матрыцы Гiпернэце адбываецца вiртуальная i вельмi класная гульня, у якой ваююць памiж сабой бутэлькi са спiртным i пачкi цыгарэт. Вельмi цiкавая i баявая стратэгiя.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  I ѓся васьмёрка зараз нырнула ѓ Гiперматрыцу. Пачалася каласальная па маштабах i напружаннi гульня.
  Перш за ѓсё зразумела стала будаѓнiцтва зоркалётаѓ усiх мадэляѓ i юнiтаѓ - бутэлек i пачкаѓ з чалавечымi ручкамi ножкамi.
  Ды гульнi бываюць вельмi нават мудрагелiстыя. У iх адлюстроѓваюцца фантазii людзей будучынi, якiя вiдавочна ѓпалi ѓ вечнае, вясёлае дзяцiнства. I гэта вiдавочна вельмi падштурхоѓвае вынаходлiвасць.
  Вось напрыклад Алiса пачала засваенне планеты з пяццю пачкамi папяросы. Але яны рухаюцца хутка. Рэсурсаѓ на планеце неабмежавана, але iх яшчэ трэба здабыць.
  Алiса, зразумела, выкарыстоѓвае код жулiка. Як, зрэшты, i Аркаша. Будаваць не так цiкава, як ваяваць, i яны на сваiх планетах iмкнуцца падрыхтоѓчы этап прайсцi як мага хутчэй.
  I ѓ першую чаргу робяць цэнтр па вытворчасцi робатаѓ-рабочых. А тыя робяць новых робатаѓ i новыя цэхi, ударнымi тэмпамi ѓзнаѓляючы заводы. I робiцца гэта вельмi нават выдатна з вялiкiм энтузiязмам.
  Вялiкiя заводы ѓ сваю чаргу пачынаюць вырабляць касмiчныя караблi.
  Тут жа стаiць акадэмiя навук, будаѓнiчая i вайсковая ѓ прыдачу. Што ж трэба ж прагнаць характарыстыкi баявых караблёѓ. Вось самыя лёгкiя - гэта аднамесныя знiшчальнiкi. Яны танныя i манеѓраныя, простыя ѓ вытворчасцi. Тым тэхнiка цяжэй i магутней, тым яна даражэй, i павольней штампуецца.
  Таму першымi ѓ неба ѓзнiмаюцца зграйкi маленькiх самалёцiкаѓ з адным пiлотам. I яны iмчацца на сустрэчу адзiн аднаму. Пачкi цыгарэты "Кэмел" самыя элiтныя байцы, i iм супрацьстаяць бутэлькi каньяку "Напалеон". Што ѓвогуле выдатна i надзвычай крута. I вось вядуць агонь лазерныя гарматы - знiшчальнiкi нагадваюць пахiлаѓ, або глыбакаводных рыб з крыламi. Промнi разлятаюцца, i трапляюць у iмклiва якiя перасоѓваюцца машыны.
  Першыя разбiтыя бутлi i запаленыя цыгарэты ѓ феерверку шматколерных разрываѓ.
  Вонкава гэта нагадвае сутыкненне дзвюх марскiх хваль. Яны перахлёстваюцца. Некалькi знiшчальнiкаѓ нават таранiць адзiн аднаго. Iдуць выбухi... Бутэлька з-пад моцнага ямайскага рому, разляцелася на аскепкi i запалала.
  Алiса, назiраючы за гэтым i аддаючы каманды, правiшчала:
  - Мы вам выпусцiм фатоны!
  Аркаша ѓсмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Гэта яшчэ толькi пачатак!
  Знiшчальнiкi сутыкалiся, спрабавалi зайсцi адзiн аднаму ѓ хвост, круцiлiся нiбы ѓ вiры.
  I ѓ бой уступалi ѓсё новыя i новыя сiлы. Вось пайшлi ѓ ход больш магутныя двухмесныя i трехместные машыны. Яны таксама мелi абцякальную форму i былi напаѓпразрыстымi.
  Цыгарэты мацалi лапкамi па джойсцiкамi, бутэлькi пабразгвалi i таксама перабiралi канечнасцямi. Гэта ѓсё выглядала вельмi крывава i цвёрда.
  Сотнiкаѓ, таксама кiнуѓся ѓ бой на аднамесным знiшчальнiку. У яго машыны цэлых шэсць лазерных гармат i яна забойная. Аднак у лоб так проста не праб'еш - вiбруе паѓпрасторавае поле.
  Аляксей у сваiм дзiцячым целе, вельмi спрытны, i апярэджвае пачак папярос у рэакцыi. Вось забойны разварот, i супернiк лiтаральна запалаѓ, нiбы плюхнулi бензiну.
  Полымя сумесь блакiтнага з зялёным, нiбы iгнаравала вакуум.
  Аляксей праспяваѓ:
  - Не палохае нас вайна,
  Анёл я - не Сатана!
  Алёнка таксама ѓ баi. Яна выбрала знiшчальнiкаѓ з двума iмпульснымi гарматамi, якiя пасылаюць гравiтацыйныя промнi. Дзяѓчынка ѓ адным бiкiнi, якое ледзь прыкрывае цела.
  I гэта робiць мускулiстую i фiгурыстую Алёнку яшчэ прыгажэй, i чароѓней. Яе босыя, з блiскучымi кiпцiкамi пальчыкi вельмi спрытна нацiскаюць на кнопачкi.
  I вось знiшчальнiк пачка "Беламора", раскалоѓся на дзве роѓныя часткi.
  У Алёнкi ѓзнiкла асацыяцыя з сэрцам.
  Дзяѓчына-ведзьма праспявала:
  - Маё беднае сэрца гатова-
  Разарвацца ѓ грудзях як снарад...
  За каханага з ласкаю слова,
  За прамянiсты, блiскучы погляд!
  У бiтву сталi ѓступаць ужо i невялiкiя катэры. Яны таксама былi па форме нiбы марскiя стварэннi - дэльфiны цi акулы. I густа ѓтыканыя прыладамi.
  Наташа Белая таксама ѓ баi. Толькi на гэты раз яна выбрала для сябе ролю камандзiра ракетнага эсмiнца. Што ж гэта сур'ёзны выбар.
  Эсмiнец нагадвае акулу-баракуду з паѓсотняй гармат розных калiбраѓ.
  Наташа Белая напявае:
  - Космасу прасторы -
  Смерцi покрыва...
  Цёмная дрыгва -
  Прагна засмактала!
  Алёнка энергiчна збiваючы чарговую варожую машыну, раскалоѓшы яе iмпульсам, выдала:
  - Няѓжо гонару
  У небе не знайсцi...
  Сэрца прагне помсты -
  Жадае мiр выратаваць!
  З iншага боку дзярэцца Кацька... Яна на знiшчальнiку выкiдвае рознага кшталту пiруэты, i яе носiць па вакууме нiбы пёрка.
  Дзяѓчына голай, круглай пяткай нацiснула на кнопку i пiскнула:
  - Загад камандзiра ѓ час вайны...
  Леха Цяцера падбiваючы чарговую махiну, яго iгольчасты iмпульс прабiѓ на гэты раз хвост у катэры, i прымусiѓ яго гарэць. Як забегалi, сутыкаючыся i выбухаючы бутэлькi з алкаголем. Пацешна дрыгалi чалавечымi лапкамi i ножкамi спiртныя напоi.
  Юны ваяр i спартовец праспяваѓ:
  - Хто раней чалавекам быѓ,
  Той звярнуцца ѓ нуль!
  Кацька, душачы ружовай, голай пятком на гашэтку прапiшчала:
  - Буль, буль, буль, буль! Буль, буль, буль, буль!
  Узрываем алкаголь!
  Маха таксама ѓступiла ѓ бой. Але ѓжо ѓ якасцi камандзiра першага ракетнага крэйсера якi выйшаѓ з ангараѓ. Дзяѓчынка хоць знешне сцiплая, але сабе ѓ галаве.
  I для бутэлек са спiртным надышлi цяжкiя днi. А гэтае фiгуральнае збiццё. Во стукнула магутная гармата крэйсера. I з жарала выкiнуѓся агнязарны пульсар. Ён нёс каласальнай сiлы разбурэнне. I пранёсся нiбы кашмарнае прывiтанне.
  Машка праспявала, пераймаючы астатнiм:
  Усё будзе добра на гэтым свеце,
  Шчаслiвыя на планеце нiбы дзецi!
  Крэйсер нешта накшталт касаткi. Сур'ёзная баявая адзiнка. I пачкi цыгарэт аддаюць Маху гонар. Вонкава ѓсё выглядае камiчна, нiбы ѓ мультфiльме для дарослых.
  Але вось яшчэ падвалы крэйсера. Яны будуюцца павольней, але затое дзве сотнi гармат на кожным i тэрмакваркавыя ракеты. I гэта зразумела сур'ёзны аргумент.
  Алiса прачырыкала:
  - На выбарах перамагаюць лiкам, а я б'ю уменнем!
  I ваяѓнiца i адначасова грос-акадэмiк аддае каманды. Ды бывалi калатнечы. Накшталт сутычкi з цэлым войскам паламаных робатаѓ. Але як гаворыцца: на свеце перамагае дабрыня. Траѓмiраванага камандзiра паправiлi, i войска машын вярнулася да адэкватнага ѓспрымання рэальнасцi.
  Заадно зразумела асвяжыѓшы ѓ памяцi тры законы робататэхнiкi.
  А зараз iдзе вiртуальная вайна. I кожны пачак папярос з ножкамi, гэта i баявая адзiнка-юнiт i разам з тым асоба.
  Алiса праспявала:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем,
  Фатон знёсшы з арбiты....
  Лiнкары разаб'ём
  Ворагi ѓсё будуць бiтыя!
  Бутэлькi, выбухаючы вельмi ярка гараць. У iх поѓна спiрту. Нават у тых, што павiнны змяшчаць пiва. Гэта зразумела вельмi цiкава i пацешна.
  Маха нацiснула босай ножкай на кнопку. Вылецеѓ забойны пульсар. I катэр раскрышыѓся. Вось у баi i фрэгаты. Яны даволi зручныя i вёрткiя машыны з моцным узбраеннем.
  У бой iдуць браняносцы. Яшчэ буйнейшыя чым крэйсеры, яны маюць надзвычай магутныя гарматы. I яшчэ запускаюць ракеты, што са звышсветлавой хуткасцю накiроѓваюцца да супернiка.
  Сотнiкаѓ, бачачы, як застаюцца ѓ вакууме хвасты, адзначыѓ:
  - Вельмi прыстойная вайна!
  I хлопчык ваявода адчуѓ як пайшла ад узарванай ракеты гравiтацыйная хваля, i юнага ваяѓнiка страсянула.
  Ён узляцеѓ па грэбнi... Адчуваннi вельмi вострыя, нават у жываце заказытала.
  А потым рэзкае падзенне ѓнiз.
  Алёнка, якую таксама страсянула, скалячы зубкi адзначыла:
  - Гэта цунамi?
  Аляксей выраѓноѓваючы знiшчальнiк, праспяваѓ:
  - Прама голымi рукамi -
  Выпростваѓся я з цунамi!
  Алёнка босымi пальчыкамi ножак нацiснула на рычажок, дзюбнуѓшы разрадам, гiперплазмы i дадала:
  - А любы дзевяты вал,
  Гэта вам як Клод Вандам!
  Лiнкары - гэта грознае з магутнай абаронай зброю, будуюцца павольней за ѓсё.
  Але яны пры гэтым i ёсць найболей эфектыѓныя, i страшныя прылады прарыву. Вонкава паходзяць на кiтоѓ i нясуць на сабе тысячы гармат.
  Наташа Белая праз выратавальную капсулу перамясцiлася, пырхаючы як паплавок падчас шторму, у першых карабель такога каласальнага класа.
  Аляксей, у якiм жыѓ паэт i мае выдатны агляд са знiшчальнiка, дзякуючы мноству аб'ёмных экранаѓ - праспяваѓ:
  - Велiзарная пярэстая дошка,
  На ёй гудуць маторы....
  Жывыя рухаюцца войскi,
  I танкi, i лiнкоры!
  Алёнка пiснула, трапным стрэлам уразiѓшы чарговую мiшэнь, i прымусiѓшы цыгарэтныя пачкi дымiцца:
  - Танкi ты кажаш!
  Хлопчык-ваявода, спрытна сыдучы ад важкага, выпушчанага з крэйсерскай прылады пульсара, пацвердзiѓ:
  - Ды i танкi таксама!
  I дадаѓ, зноѓ выкручваючы прыём трайная бочка:
  - Танк мае таксама душу!
  Алёнка кiѓнула:
  - Ды тут некаторыя бутэлькi ѓжо пачалi спавядацца баявым бластэр. Гэта трэба сказаць вельмi практычна!
  I дзяѓчына шпурнула сваю машыну направа. Пранеслася сакавiтая, трох колераѓ маланка. I гэта вельмi сур'ёзная разбуральная субстанцыя.
  Цi можа быць орган вайны?
  Наташа ѓжо з лiнкора нацiскаючы босымi, хупавымi пальчыкамi сваiх дзiвосна прыгожых i хупавых ножак на кнопкi джойсцiка, палыхнула менавiта забойным слупам.
  Гэта калi ляцiць гiперплазма, разагрэтая да квiнтыльёнаѓ градусам, то тут ужо i чарцям станавiцца страшна.
  Наташа прачырыкала, назiраючы за тым, як расколваецца прабiты крэйсер з пачкамi дарагiх i не вельмi цыгарэт.
  Вось генерал пачак "Кэмел", як атрымае апёк ад суперагню гiперплазмы i пачне катаваѓ.
  I ножкi затузаюцца, такi дзiкi, шалёны ѓ яго голас.
  Ды гэта табе не лазня.
  Наташа дзеѓка-тэрмiнатар адзначыла:
  - Ёсць жанчыны ѓ нашых паселiшчах,
  Што водзяць жартам самалёт...
  I ёсць вельмi мудрае меркаванне,
  Што баба крутога прыб'е!
  Аркаша Боцiкаѓ, цалкам лагiчна заѓважыѓ:
  - Жанчына - гэта не слабы пол, а выдатны!
  I загадаѓ асвойваць суседнiя планеты i будаваць бутэлькам-рабам новыя заводы. Ды гэта стратэгiя, i каласальная, нi з чым не параѓнальная бiтва.
  Алёнка, збiѓшы чарговую машыну з пафасам праспявала:
  - Мы народжаныя што казку зрабiць бадыллю,
  А ѓсiх ворагаѓ Айчыны - пылам!
  Алiса ѓсё яшчэ целам у палоне, але розумам i ѓспрыманнем у гульнi. I бой вельмi прыгожыя. Лiнкары выходзяць з ангараѓ i iдуць у бой. Яны нiбы бярвеннi па рацэ наплываюць. Шмат тысяч гармат на iх, i калiбры зашкальваюць.
  Асаблiва ѓражвае грос-лiнкор, вельмi магутны i сапраѓдны волат. I вельмi ѓдарная моц вялiкая...
  Алiса робiць прагонку ракеты... Замест тэркваваркавага зараду, мацнейшы тэрмапрэонавы. У раннiх ракетах злiваюцца кваркi, а ѓ наступным пакаленнi ѓжо часцiцы, з якiх кваркi i складаюцца - преоны.
  I гэтая вельмi грозная зброя. Але i Аркаша прапампоѓвае сваё войска.
  I сiлавыя палi прыкрывае прынцэс-плазма - якая больш дасканалая абарона за кошт скрыѓлення прасторы.
  I бутэлькi, i пачкi цыгарэты не пераводзяцца. Iх робяць кантэйнерным спосабам.
  I здабыча за ѓсё i ѓся можа доѓжыцца ѓ матрыцы да бясконцасцi.
  Зрэшты, у большасцi стратэгiй рэсурсы невычэрпныя.
  Аляксей бачыць гэтыя гмахi. I вырабляе мадэрнiзацыю знiшчальнiка.
  Зараз у яго гiперлазеры, з термопреоной напампоѓкай, i абарона кiнезпрасторавага скрыѓлення.
  Хлапчук-ваявода праспяваѓ:
  - Гвалты разбурае сталь,
  Але злосцi ѓлада не вечная...
  I ты па мордзе супостату дай...
  Калi цвёрдая рука,
  I мэты чалавечныя,
  Супернiк у бездань,
  А героi ѓ рай!
  Аляксей зноѓ выварочваецца. Ён ужо прывык да таго, што ва ѓзросце за сорак гадоѓ знаходзiцца ѓ целе дванаццацiгадовага хлопчыка. Гэта дае масу пераваг.
  Гэта значыць панiкаваць нi нагоды, нi прычын няма...
  А вось бутэлькi вiдавочна запанiкаваѓ, калi ад некалькiх трапленняѓ ракет запалаѓ грос-лiнкор.
  Бутэлькi разбягалiся, i некалькi з iх засмактала ѓ вентыляцыйную штольню. Цэлы тузiн бутэлек са спiртным разам узарваѓся... Пацёк па падлозе гаручая, пякельная сумесь...
  Аляксей праспяваѓ:
  - Агонь мiнамётны шквальны,
  А без бутэлькi нажаль не жыццё,
  Злазiм у буфет вакзальны!
  I хлапчук-ваявода зноѓ выконвае спрытны манеѓр, i абiвае ѓ двухмеснага знiшчальнiка крыло. I той лiтаральна разгарэѓся, нiбы прамакатка.
  Наташа, зразумела, камандуе грос-лiнкорам. Побач з ёй выцягнуѓся каньяк "Напалеон". I гэтая бутэлька зiхацiць эпалетамi маршала.
  Наташа ѓзяла i прачырыкала:
  - Мы ѓсё глядзiм у Напалеоны,
  Наперад, у атаку - легiёны!
  I дзяѓчына пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак нацiснула зноѓ на кнопкi джойсцiка i як браняносец папяросы-воiнаѓ як разнясецца на кроплi расплаѓленага металу.
  Вось гэта сапраѓды залп што трэба...
  Наташка праспявала:
  - Мы не нiкчэмныя казюлькi,
  Мы ѓ бранi як чарапашкi...
  Калi лазерам ударым,
  То толькi вакуум пакiнем!
  Вось гэта сапраѓды дзяѓчынкi-сеючыя смерць. I разносяць адзiн варожы крэйсер за iншым.
  Алёнка, зрэшты, атрымлiвае асалоду ад магчымасцю ваяваць на знiшчальнiку. Ёй адразу лiнкор збiць - не звышзадача. I вось яна збiла зноѓ вельмi нядрэнную машынку.
  Пасля чаго па-фiласофску вымавiла:
  - Курыца па зярнятку дзяѓбе, а набiрае вага куды хутчэй, чым свiння, якая глытае велiзарнымi кавалкамi!
  I вельмi яна спрытна паддзела босымi пальчыкамi ножак. Вось гэта дзяѓчынка.
  I яна так дзяѓбае гэтыя папяросы.
  Аляксей заѓважыѓ з iдэяй:
  - Не разумею тых, хто палiць - папяросу i ѓ роце трымаць брыдка!
  Алёнка кiѓнула:
  - Дурная звычка!
  I таксама выканала прыём лiсiны змейка, i запалаѓ чарговы знiшчальнiк.
  I вось дзяѓчынка голай пяткай саданула i пiскнула:
  - Маё войска моцнае,
  Ахоѓвае свет яна!
  Дзяѓчынка, зразумела, ужо бачыла i не такое... Хоць вядома ж вельмi экстравагантна выглядае паядынак цыгарэт i спiртнога. Але на гэта ѓсё ж варта паглядзець.
  I вось вiно Бургундскае таксама ѓ бой уступiла на грос-лiнкоры. Праѓда ѓ iм такiх i не такiх бутэлек сотнi тысяч. Гэта вельмi нават глядзiцца крута з размахам.
  I бутэлькi бегаюць, зiхацячы этыкеткамi i эпалетамi. Выглядае падобнае больш за багата.
  Стралянiна iдзе з розных дыстанцый i вельмi трапна. Паразы становяцца ѓсё больш разбуральнымi. I страляць даводзiлася з ракетамi i iншымi затраѓкамi.
  Алiса ѓважлiва сачыла за полем бою. Яна перапраѓляла свае войскi iмкнучыся зоркалётамi ахапiць флангi. I яе дзеяннi здавалiся даволi лагiчнымi.
  Але Аркаша дзейнiчаѓ таксама актыѓна. Зоркалёты велiзарных танажоѓ паступова зблiжалiся. I абмен артылерый станавiѓся ѓсё больш iнтэнсiѓным.
  Нiбы звышновыя зоркi, успыхвалi разрыву ракет. I iшло проста татальнае разбурэнне. I гэта сапраѓды бой, у якiм кожны салдат герой.
  Бутэлькi i пачкi перамяшчалiся з хуткай хуткасцю. I iхнiя лапкi i ножкi раз-пораз мiльгалi. I гэта было энергiчным дзеяннем.
  Наташа зноѓ цiснула босымi пальчыкамi ножак, i накiроѓвала на супернiка цяжкiя ракеты.
  Зноѓ разрыѓ i вось лiнкор папяросы стаѓ расколвацца. I агонь у ёй запалаѓ, нiбы свечкi тут сталi аплываць.
  Наташка праспявала:
  - Мы смелыя дзяѓчынкi, галасок у нас звонкi!
  I зноѓ ляцяць забойныя i разбуральныя ракеты. I палае пякельны грыб, i вось жорсткасць тут вялiкага маштабу.
  Аркаша загадаѓ армii бутэлек:
  - Выконвайце касую падсечку!
  Бутэлькi-генералы, поѓныя дарагiм каньяком раѓнулi:
  - Так дакладна камандзiр!
  Наташа дасцiпна адзначыла:
  - Наша войска Берлiн брала, а дзяѓчынка дапамагала!
  I яе голая пятка зноѓ цiсне на кнопкi. I з вялiзным паскарэнне вывяргаюцца забойныя падарункi анiгiляцыi.
  Аляксей збiѓ зноѓ знiшчальнiк прыёмам - косы млын i пiскнуѓ:
  - Мой зарад - чатыры словы,
  Не шукаю шляху iншага!
  Наташа з гэтым пагадзiлася:
  - Ды не шукай, абыходных шляхоѓ, гуляй па краi нацянькi!
  Вось дзяѓчынка ведае, што робiць. I вельмi спрытны з яе шлях. Але ѓ цэлым пакуль захоѓвалася дынамiчная раѓнавага.
  Хлопчык-ваявода, дзейнiчаѓ як дасведчаны ас. У Чачэнii яму даводзiлася ваяваць. Там былi i наймiты i мясцовыя ваяры, i вельмi нядрэнныя байцы.
  Першую вайну чачэнцы нават маглi лiчыць сябе пераможцамi, бо расейскае войска сышло, не дасягнуѓшы сваёй мэты. Ды i ѓ другой баi зацягнулiся гадоѓ на дзесяць.
  Аляксей страляючы па непрыяцелю i зноѓ манеѓруючы знiшчальнiкам, вельмi спрытна дзёѓб па ѓразлiвых частках.
  Хлопчык-ваявода сутыкнуѓся з пачкам "Кэмел". Гэта цыгарэты элiтныя, значыць i лётчык няпросты.
  Пачалася манеѓраная бiтва, двух асаѓ. У галаве Сотнiкава нават мiльганула думка: як выглядаѓ бы бой Кажадуба i Хафмана? Напэѓна, гэта была б годная бiтва.
  Аляксей спрытнай падбiваючы пабочны знiшчальнiк, i праспяваѓ:
  - Я самы вялiкi чалавек,
  Хоць пражыѓ другое стагоддзе!
  Алёнка адзначыла з усмешкай, якую паслала праз экран манiтора:
  - Усё будзе добра мой хлопчык!
  Сотнiкаѓ запярэчыѓ:
  - Я не хлопчык, а муж!
  Алёнка збiла непрыяцеля, вельмi дакладным вывертам, i вельмi спрытна выбiвала знiшчальнiкi.
  Наташа дасцiпна адзначыла, i вельмi хуткай ударыла па кнопках плiткамi прэса.
  I зрэагавалi ракеты на гэта вельмi агрэсiѓна. I паляцелi, нiбы забойны яд кобры, што запушчаны пад скуру.
  Сотнiкаѓ зноѓ бiѓся з пачкам "Кэмела". Вечны хлопчык дзейнiчаѓ занадта прамалiнейна.
  А яго супернiк змог падлавiць, i Аляксея абдало моцным запалам.
  Алёнка вякнула:
  - Асцярожней мужанёк!
  Хлопчык-ваявода, крыху разарваѓ дыстанцыю. Але супернiк да яго вельмi ѓпэѓнена прылiп.
  I абодва знiшчальнiкi ледзь не сутыкнулiся. Пайшло, паехала агрэсiѓнае супрацьстаянне. I яны нават сутыкнулiся.
  Аляксей праспяваѓ:
  - Будзе горад на Венеры,
  I на Марсе будуем град...
  Не выродлiвай хiмеры -
  Мы падорым вынiк!
  Алiса паляпала пачак "Мальбара" па плячы i прабуркавала:
  - Ты класная штучка!
  Пачак-маршал рыкнуѓ:
  - Служыць вам рады!
  Сакалоѓская загадала:
  - Iдзi ѓ атаку! Давай з левага фланга абыходзь.
  Рух грос-лiнкораѓ было занадта ѓжо марудлiвым, i рухалiся з большай хуткасцю крэйсера. I дзейнiчалi з каласальнай энергiяй.
  Алiса паглядзела на поле бою, дакладней трохмернае прастору. I вось ужо Аркаша спрабуе прэсiнгаваць. Лiнiя фронту то прагiналася, то выгiналася.
  I гэта была дынамiчная раѓнавага. Алiса вызвалiла свае ножкi ад абутку, i стала нацiскаць босымi пальчыкамi, на кнопкi джойсцiка.
  I iшоѓ агляд i разбурэнне.
  Вось у аднаго грос-лiнкора ѓзялi i абвалiѓся борт. I гарэла, палала са страшнай сiлай.
  Наташа актыѓна вяла агонь, i таксама кiравала босымi пальчыкамi ножак.
  I прабiвала адзiн карабель за другiм.
  Так усе яе рухi былi хупавымi, i надзвычай дакладнымi. I вельмi спрытна яна падбiвала супернiкаѓ. I вось зноѓ гараць пачкi цыгар, i з другога боку выбухаюць бутэлькi. I шанцы ѓ абодвух бакоѓ не выходзяць з межаѓ дынамiчнай раѓнавагi.
  Наташка нават праспявала, ва ѓсю глотку:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце,
  Змагу адолець i слана...
  I ѓ гэтым сумным эфiры,
  Пануе не Гасподзь - Сатана!
  Аляксей адзначыѓ з усмешкай:
  - Мы самi як Сатана!
  I хлапчук-ваявода нацiснуѓшы голымi, круглымi дзiцячымi пяткамi, але кнопкi i выпусцiѓ усе зараз агрэсiѓныя патокi гiперплазмы. I вось як дзюбнула... I ас з пачкам "Кэмела", i лiтаральна запалаѓ.
  Ён узяѓ i агрэсiѓна адзначыѓ, калi супернiк быѓ дабiты.
  Сотнiкаѓ праспяваѓ:
  - Чакае перамога адважных байцоѓ,
  Мы здолеем разбурыць перашкоды...
  Будзем у славе вялiкiх бацькоѓ,
  Чакаюць салдат ведай узнагароды!
  Алёнка хiхiкнула, зразаючы новую машынку супернiка, i пiскнула:
  - За Русь святую!
  Аляксей з усмешкай дзiцяцi заѓважыѓ:
  - Прычым тут Русь, мы ваюем з бутэлькамi!
  Дзяѓчынка-ведзьма дасцiпна адказала:
  - За вельмi вялiкую бутэльку, можна атрымаць грошы за тару!
  I абодва байца засмяялiся.
  Аркадзь пакуль сам у бой не ѓвязваѓся. Ён перакiдваѓ войскi, так каб не даць зайсцi супернiку ѓ тыл.
  Алiса ж спрабавала праскочыць i стварыць мяшок. Пакуль ёй гэта не ѓдавалася.
  Пачкi з дарагiмi цыгарэтамi снавалi вакол дзяѓчыны. Яны раз-пораз спрабавалi даваць парады. Зрэшты, ад гэтага было мала толку.
  Вось яшчэ пара лiнкораѓ абапал загарэлася i стала развальвацца.
  Бутэлькi бразгалi.
  Аляксей пакуль ваяваѓ на знiшчальнiку, хоць была спакуса перасесцi на машыну буйнейшую.
  Сотнiкаѓ выдатна перамяшчаѓся. Ён нiбы дамка на дошцы скакаѓ па вакууме.
  I гэта было з ягонага боку вiртуозным выкананнем паэмы.
  Алёнка таксама нацiскала босымi ножкамi на ѓсе кнопкi i рычажкi. Побач з ёй змагалася бутэлька "Бардо". Таксама элiтная ваяѓнiца, якая збiвала непрыяцеляѓ з азартам пiраннi, якая душыць куранят.
  Сотнiкаѓ жа зрэзаѓ прыёмам каса чарговага сапернiка, i прымусiѓ яго капiтальна гарэць.
  Вось знiшчальнiкi лiтаральна сутыкнулiся, i адляцелi сiлавыя палi. I гэтае капiтальнае разбурэнне. Але зразумела не Аляксею - яго знiшчальнiк падвышанай трываласцi.
  Алёнка падбадзёрыла партнёра i мужа:
  - Малайчына хлопчык! Прэсуй яго!
  Наташа ж з грос-лiнкора вяла канцэнтраваны агонь смерцi. Яна ваяѓнiца са смяротным замахам.
  Наташка не цэлiла, а цiснула босымi пальчыкамi ножак iнтуiтыѓна.
  Ёй таксама даводзiлася асаблiва ѓ дзяцiнстве бываць у калатнечы.
  Хоць найбольшую засмучэнне ёй даставiѓ якi ѓспыхнуѓ прышчык. Дакладней не якi ѓспыхнуѓ, а якi ѓскочыѓ.
  Наташа, кiруючы агеньчыкам, напявала:
  - Нiкуды ты не пойдзеш,
  Ператвору цыгару ѓ вош!
  Аляксей лагiчна адзначыѓ:
  - Гумар нам будаваць i жыць дапамагае!
  Наташа ѓдакладнiла:
  - Не гумар, а песня!
  Сотнiкаѓ, падбiѓшы чарговы знiшчальнiк у выглядзе пахiлу праспяваѓ:
  Хто абвык за перамогу дужацца,
  З намi разам няхай заспявае!
  Наташа дзюбанула патокам энергii ѓ мiльён атамных бомбаѓ скiнутых на Хiрасiму i вякнула:
  - Хто вясёлы той смяецца,
  Хто хоча той даб'ецца....
  Алёнка дадала са смяшком:
  -Хто шукае той заѓсёды знойдзе!
  I яе голая пятка сапраѓды накiравала пульсар на мэту. I зразумела вельмi непрыемна прыйшлося цыгарэтам.
  Але i Кацька з другога боку ѓ баi не саступала. I яе босыя пальчыкi ножак з не меншым спрытам пасылалi прэзенты смерцi. I цвёрда яна ѓстаѓляла iмпульсы смерцi.
  Кацька падмiргнула Машцы, праз манiтор:
  - Што прыгажуня трымаемся!
  У адказ вечная дзяѓчынка трохсот гадоѓ ад роду адказала:
  - Не проста трымаемся i б'ем!
  I ваяѓнiцы паказалi адзiн аднаму мовы.
  Зрэшты, Кацька яшчэ па гадах амаль падлетак, а Машка падобна так i не пасталела.
  Ваяѓнiцы тут найвышэйшай спробы.
  Леха Цецераѓ таксама ѓ рызыкi бою, але аддае перавагу весцi агонь з грос-лiнкора.
  Ён таксама яшчэ не растаѓся з дзяцiнствам. Тут у свеце будучынi, усё крыху не ѓ сваiм розуме.
  Леха таксама прыняѓ аблiчча хлапчукi гадоѓ трынаццацi i цiснуѓ голай пяткай на кнопкi i пры гэтым напяваѓ:
  - Удар, удар, удар, яшчэ ѓдар,
  У нас байцоѓ асаблiвы дар!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Машка згодна кiѓнула, таксама босымi пальчыкамi дзявочых ножак наводзячы гарматы з гiперплазмай на ворагаѓ, i ежа:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце,
  I жыццё правядзем нiбы ѓ працяжнiк!
  Кацька вывярнулася, адышоѓшы ад пякучага патоку распаленых да мiльярдаѓ градусаѓ часцiц.
  Дзяѓчына секлася было з наймiтамi што атакавалi Русь. I знасiла галовы гуляючы.
  I тут таксама гульня. А што збiваць бутэлькi? Яны ѓсё ж таксама не несмяротныя.
  Кацька прачытала, выскалiѓшы зубкi:
  - Раз, два, тры, чатыры, пяць -
  Выйшла Кацька пастраляць!
  Машка пацвердзiла, дзюбануѓшы забойным бруёй часцiц:
  - Мы перамагае пагалоѓна!
  Алiса праарала iм у галаграмы:
  - За буйкi не заплываць, панясе ѓ вакуум!
  Кацька прачырыкала, збiѓшы чарговую мэту:
  - Перамога вельмi добрая,
  I мы пойдзем ворагаѓ круша!
  I вось зоркалёты зноѓ зблiжаюцца. Лiнкары i грос-лiнкоры iмкнуцца трымацца сцяной, ад чаго сiлавыя i паѓпрасторавыя палi складаюцца, i касмiчныя караблi становяцца практычныя непаражальнымi.
  Кацька дзярэцца i з азартам, i лiмiтава ашчадна. Бой - гэта не жарт.
  Пераможа зразумела мацнейшы.
  Але ѓ рэалii стратэгiя можа працягвацца да бясконцасцi. Асаблiва калi рэсурсы супастаѓныя. I сiлы амаль зусiм роѓныя.
  Алiса нахмурыла лобiк. Як часта такая вайна нiбы партыя ѓ шашкi або шахматы абарочвалася нiчыёй.
  А тут нават цяжэй, чым шахматам дзейнiчаць.
  I тут раѓнавага i лёгкае ваганне чары.
  Алёнка таксама дзяѓбаючы цыгарэты, стала нервавацца. На самай справе яны тут дзяѓбуць адзiн аднаго, а злодзей то не жартуе ...
  Алiса прабурчала:
  - За найноѓшыя дасягненнi!
  Машка, разносячы бутэлькi з гарэлкай i каньяком, пiскнула:
  - За лепшыя поспехi!
  Леха запярэчыѓ:
  - Не тое гэта!
  Кацька прачырыкала, накрыѓшы чарговую мэту:
  - Пасля таго як грымнуѓ рэактар, будзе яшчэ не тое!
  Алiса прабурчала з лютасцю:
  - Ясна адразу што не Пушкiн,
  Напiсаѓ гэтыя прыпеѓкi!
  Кацька хiхiкнула i адказала, разбiѓшы знiшчальнiк:
  - А не складана, а не складана!
  У цябе ѓ трусах прахалодна!
  Леха пагразiѓ Кацьку пальцам:
  - Не грубi! Малако на вуснах не абсохла!
  Кацька хiхiкнула:
  - Малако згушчанае?
  Алiса злосна рыкнула:
  - Будзеш Кацька выступаць на год пазбаѓлю цябе салодкага!
  Юная ваяѓнiца пiскнула:
  - А ты не маеш права!
  Машка пагадзiлася, злосна тупнуѓшы голай пяткай:
  - А чаго сапраѓды ты раскамандавалася!?
  Алiса дасцiпна адказала:
  - Лепш мець цара ѓ галаве, чым вецер!
  Машка дзюбнула з усмешкай па знiшчальнiку i прачырыкала:
  - За Айчыну нашу мацi!
  Леха дадаѓ з рызыкай:
  - Наша мацi, наша мацi - будзем гарэлку забiваць!
  Кацька нечакана заявiла:
  - А мой айчым казаѓ, што гарэлка для рускага чалавека небяспечней чым тузiн Гiтлераѓ!
  Алiса згодна кiѓнула:
  - Ды сапраѓды небяспечней i сотнi Гiтлераѓ! Зрэшты, нашы целы не баяцца алкаголю!
  I дзяѓчына зноѓ нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка. I спрацавала каманда. Новыя легiёны буйных i цяжкiх зоркалётаѓ напоѓненых пачкамi цыгарэт накiравалiся ѓ бой.
  Але з боку Аркашы Сапажкова такiя ж толькi што вырабленыя легiёны рухалiся насустрач. I зоркалёты, пакiдалi за сабой доѓгiя блiскучыя шлейфы.
  Аляксей Сотнiкаѓ перамяшчаѓся на знiшчальнiку, то паскараючыся, то запавольваючыся.
  Ён быѓ iмклiвым малайцом.
  Аркаша аддаваѓ каманды. Але яму таксама ѓжо надакучыла быць камандзiрам.
  I вось замест сябе вечна юны грос-акадэмiк пакiнуѓ электроннага палкаводца i накiраваѓся ѓ бой.
  Алiса Сакалоѓская рушыла ѓслед за iм. Яе знiшчальнiк рэзка паскорыѓся.
  Абодва военачальнiкi выбралi машыны з вельмi магутным узбраеннем i ѓключылi сабе рэжым бога.
  Вось пайшлi ад гэтага развароты.
  Алiса таксама вызвалiла свае хупавыя ножкi ад абутку, i стала цiснуць босымi пальчыкамi на кнопкi. Гэта так выдатна гуляць нагамi.
  Алiса нават праспявала:
  - Дзесьцi на Каме,
  Мы не ведаем самi!
  Дзесьцi на Каме -
  Матухне-рацэ!
  Не дастаць рукамi,
  Не дайсцi нагамi!
  Машка падхапiла:
  - Босымi нагамi,
  Дзеѓкi завадны!
  I вунь яны сталi радавымi салдатамi, атрымлiваючы асалоду ад разлютаванай бiтвай.
  I гэта такi класны настрой так бiцца!
  Алiса засталася ѓ адным бiкiнi. Яна вельмi прыгожая дзяѓчына. У яе iдэальная фiгурка i прапорцыi дзiѓнага цела.
  Але ѓ велiзарнай на некалькi галактык чалавечай iмперыi наогул не бывае брыдкiх або з якiмi-небудзь фiзiчнымi заганамi людзей.
  I гэта безумоѓна радуе. Якi прыгожы i правiльны стаѓ цяпер сусвет.
  Алiса нацiскае босымi пальчыкамi ножак на рычагi. Як яна прыгожая i выгiбы яе цела такiя панадлiвыя ѓ абсалютнай дасканаласцi i гармонii лiнiй.
  Дзяѓчына-герой праспявала:
  - Слаѓся Радзiма мая,
  Усе мы дружная сям'я!
  I вось яна выпускае маленечкую гарошынку разраду на мiнi-ракеце. Але тэрмапрэонавая рэакцыя i вывяргаецца каласальнай сiлы энергiя.
  I адбываецца выблiск звышновай зоркi i цэлы тузiн знiшчальнiкаѓ разам з катэрам згарае як матылькi ѓ полымi камiна.
  Бутэлькi нават пiкнуць не паспелi.
  Алiса прачырыкала:
  - Даеш падачу -
  Секчы ѓмеем рэшту!
  Леха Цяцераѓ прачырыкаѓ:
  - Ты проста супер Алiска!
  Дзяѓчына-герой прачырыкала:
  - Лiса-Алiсава - iмячко добрае!
  I зноѓ круглай, ружовай дзявочай пяткай прэзент смерцi як паддасць.
  Вось гэта велiчэзнае разбурэнне.
  Кацька выдыхнула са смакам разарваѓшы ракетай чарговы самалёт з бутэлькамi:
  - Ды гэта меч добрае!
  I праспявала:
  - Раптам паляѓнiчы выбягае -
  Гiперплазмай дзiвiць!
  Машка хiхiкнула i адзначыла:
  - Гэта цудоѓна!
  I яе босыя пальчыкi точаных, загарэлы ножак як выпусцяць нешта зусiм забойнае i разам з тым сiмпотнае.
  I вось нават эсмiнец ад траплення раскалоѓся.
  Наташа ѓ адказ падмiргнула праз галаграму ѓ яркiм колеры сястры i пiскнула:
  - Гэта што тэрмапрэон!?
  Маха энергiчна кiѓнула:
  - Ды тыпу таго! I вельмi канструктыѓна!
  I дзяѓчынкi хорам разрагаталiся. I нават высунулi мовы. Яны ѓ iх маментальна падаѓжэлi нiбы канчукi i сплялiся ѓ клубок. I гэта так закруцiла.
  Алiса пракаментавала:
  - I мы сплятаючыся як пара змей,
  Абняѓшыся мацней двух сяброѓ!
  Наташа прабуркавала:
  - Мы слаѓныя сяброѓкi!
  Аркаша якi таксама падтрымлiваѓ сувязь праз трохмерную праекцыю, звярнуѓся ѓ пацана з чорнай скурай сына Афрыкi i прапiшчаѓ:
  - Добрыя дзяѓчаты - выдатныя сяброѓкi,
  Розумам як дашкаляты - iх чакаюць пугi!
  I чарнаскуры, чароѓны хлопчык з жамчужных зубоѓ выпусцiѓ сонечныя зайчыкi.
  I тыя скакнулi i вось цуд адразу чатыры знiшчальнiкi з цыгарэтамi, абвуглiлiся нiбы недакуркi ѓ газавай гарэлцы.
  Алiса падмiргнула ѓ адказ:
  - Ты проста хараство!
  Аркаша адзначыѓ, варушачы вушамi:
  - Я гэтае ѓвасабленне iнтэлекту!
  I хлапчук з ноздраѓ як дзюбне маланкамi - гэта хараство - эфект матрыцы, або дакладней гiперматрыцы.
  Алёнка рацыянальна адзначыла:
  - Нашы розумы якраз i спараджаюць неймаверную матэрыю!
  Аляксей Сотнiкаѓ тым часам атрымаѓ трапленне ѓ лоб. Зноѓ хлопчыка абдало моцным запалам. Але ён зусiм не сумеѓся.
  Наадварот, гэта нагадала былому ваяводу лазню. Сапраѓды што такое лазня?
  Хлапчук-пападанец заспяваѓ:
  - Лазня, лазня, лазня, лазня!
  Дубовы i бярозавы настой!
  Алёнка падхапiла, пасаж свайго мужа:
  - Лазня, лазня, лазня, лазня, лазня!
  Кавалачак нашага жыцця халасты!
  Аркаша зноѓ выдалiлi сонечным зайчыкамi са сваiх блiскучых як гранёныя алмазы зубоѓ i адзначыѓ:
  - А вы ж муж i жонка!
  Аляксей энергiчна кiѓнуѓ, сыходзячы ад мiны, якая ляцела па складанай траекторыi.
  - Жонка ды збаiцца мужа!
  Алёнка хiхiкнула, яе голая, ружовая пятка нацiснула на педаль, i дзяѓчына прачырыкала:
  - Я не баюся не мужа, нi сцюжы!
  Аляксей заѓважыѓ з дакорам гледзячы на ??сваю пасiю. Тут яго ледзь не накрыла хранагранатай. Зброяй небяспечнай нават калi ѓ цябе рэжым Бога. Хлопчык пiскнуѓ, яго босыя, дзiцячыя пяткi моцна апякло.
  Сотнiкаѓ выдаѓ:
  - Сачы за сабой, будзь асцярожны!
  Алёнкi пацвердзiла, разнёсшы на гэты варожую брыганцiну з баявым выпраменьвальнiкам:
  - Будзь асцярожны, сачы за сабой!
  Аркаша хiхiкнуѓ i праспяваѓ:
  - Я магутны пякельны танк
  Шакаладу буду рады!
  Бiтва памiж цыгарэтамi i алкагольнымi напоямi - гэта фантастыка вялiкiх абаротаѓ.
  Алiса лупiла са свайго боку бутэлькi на рознага роду касмiчных караблях, а Аркаша пачкi цыгарэт на рознага роду зоркалётах. Гэта было так выдатна - уражлiвая гульня.
  Аркаша, збiваючы цэлы крэйсер з тытунёвымi вырабамi, прабуркаваѓ:
  - Алiса з дурдома -
  Выдатная карова!
  Дзяѓчына-гераiня на гэта адказала:
  - Ты заплацiш!
  I яе ракета разбурыла дрэдноут з вялiкiм мноствам гармат i бутэлек.
  Ды гэта ѓражвала.
  Аляксей Сотнiкаѓ тым часам счапiѓся ѓ баi з пачкам цыгарэт "Карона". Ас быѓ высокага класа. Абодва знiшчальнiкi манеѓравалi i сыходзiѓ ад вывяргаюцца патокаѓ энергii.
  Хлопчык-ваявода нават аказаѓся злёгку збянтэжаны. Працiѓнiк жа па-сапраѓднаму моцны. Але дзе наша не прападала.
  Аляксей праспяваѓ, манеѓруючы:
  - Мы ворагаѓ не баiмся нi кроплi,
  Нашы моцныя рускiя шаблi!
  I зноѓ рашучы i вельмi ѓдалы манеѓр. I вось з ворага выбiваецца дух. Ён, трапiѓшы ѓ вакуумную паласу, нiбы задыхаецца.
  Сотнiкаѓ праспяваѓ:
  - Сонца ѓзыходзiць i заходзiць,
  А зямля герояѓ народзiць!
  Алёнка заѓважыла з усмешкай:
  - Нацiск не супадае!
  I дзяѓчына зноѓ паслала сваё босы, блiскучай аксамiтам пяткай прэзент.
  Што ж - гэта сур'ёзныя баявыя выпрабаваннi.
  Ваяѓнiк i ваяѓнiца, як заѓсёды, на вялiкай вышынi.
  Аркаша Боцiкаѓ наблiжаѓся да Алiсы.
  Юны вонкава грос-акадэмiк прачырыкаѓ:
  - Ну што сяброѓка - гатова ты прыняць правiцу лёсу?
  Алiса ѓ адказ, прабуркавала:
  - Хлопчык мой дарагi,
  У гэты час, што з табой!
  Аркаша дзюбнуѓ пучком анiгiляцыi i прапiшчаѓ:
  - Усё ѓ парадку, непаладкi дарма ѓва мне шукалi,
  Проста Лiза, ты Алiса я па табе сумаваѓ!
  I хлапчук падмiргнуѓ дзяѓчынцы. Гэта выглядала грандыёзна i камiчна адначасова.
  Наташа таксама пасылала нешта разбуральнае i разам з тым ядомае.
  Пучок гiперплазмы пераѓтварыѓся ѓ торт, якi заляпiѓ усе назiральныя шчылiны зоркалётаѓ.
  Сапраѓды, калi бiсквiту шмат - iм душацца!
  Алiса ацанiла атаку тортам-волатам.
  - Гэта супер! - пiскнуѓ дзяѓчына.
  Ды тут вiдавочна пахла пераборам. Пачкi цыгарэт сталi самi сабой загарацца, а бутэлькi ѓзрывацца.
  Аркаша ѓзяѓ i прачырыкаѓ:
  - Калi тортам ты ѓ дурня,
  Вельмi лiха заляпiѓ!
  Значыць дзесьцi малпы -
  Ты прыёмчык ужыѓ!
  I кiдок блiскучы пульсара з вачэй.
  Аляксей Сотнiкаѓ, прэсiнгуючы аса-канкурэнта, выдаѓ:
  - Льдзiнкi коцяцца з вачэй,
  Прыйшла пану смяротная гадзiна!
  I зноѓ выкрут забойнымi ракетамi.
  Наташа выдала, запускаючы з грос-лiнкора чарговую прыступку:
  - Наша партыя будзе выйграна!
  I палёту гiперплазменная клякса ѓ выглядзе карты. I прашыпеѓ вакуум, гатовы раскалоцца на мноства iскрынак.
  А тым часам у палёце бутэлька гарэлкi i пачак "Беламора" спачатку сутыкнулiся знiшчальнiкамi. Адбыѓся выбух i поѓная анiгiляцыя.
  А затым пачак i бутэлька ѓ пасля катапультавання сталi тузiць адзiн аднаго ѓ вакууме.
  Цыгарэты i алкаголь вiдавочна выклiкалi ѓзаемную несумяшчальнасць.
  Беламор, штурхаючы Сталiчную гарэлку, прагна прахрыпеѓ:
  - Ты на што разлiчваеш?
  Бутэлька адказала:
  - На тваю анiгiляцыю!
  Пачак цыгарэт захiхiкала:
  - Не дачакаешся!
  Бутэлька запярэчыла:
  - Яшчэ як дачакаюся!
  I яны баднулi адзiн аднаго галовамi. Вось як у iх усё заiскрыла.
  Аркаша, мiмаходзь паглядзеѓшы на гэтую карцiну, прашыпеѓ:
  - Не не збянтэжаць паламаныя крылы,
  Няма жалю ѓва мне i не попыту!
  Леха Цяцераѓ падтрымаѓ пасаж:
  - Я не кахаю гвалты i бяссiлля -
  Вось толькi шкада ѓкрыжаванага Хрыста!
  Разборка ѓ вакууме аказалася маляѓнiчай i сакавiтай.
  Алiса насвiствала i падпявала, босымi пальчыкамi ножак гуляючы на клавiятуры:
  - Мой сапраѓдны аскал, i звышмагутны ѓдар!
  Пасля чаго дзяѓчынка як сваiмi валасамi з галавы выпусцiць цэлы сноп iскраѓ.
  Аркаша адзначыѓ, з вялiкiм азартам:
  - Я фенаменальны Д'ябал!
  Алiса запярэчыла:
  - Няма ты проста чарцяня!
  I грывiсты акадэмiк з прыстаѓкай грос - буркнуѓ:
  - Я бетонны плот!
  Наташа запярэчыла:
  - Не Аркаша гэта гiпертытан!
  Аляксей, выйшаѓшы з чарговай горкi са здзiѓленнем адзначыѓ:
  - Тут усе так любяць прыстаѓку гiпер!
  Алiса лагiчна растлумачыла:
  - А ѓ нас само жыццё - гэта суцэльныя гiпер. Калi не ѓ жыццi, то ѓ Гiперматрыцы!
  Леха Цяцераѓ перакруцiѓся ѓ сальта i прабуркаваѓ, нiбы галубок:
  - Уздоѓж па матрыцы гуляюць,
  Зоркалёты ѓсё ѓзрываюць!
  I Кацька дадаѓ з апломбам:
  - Ну i матрыца, вось так матрыца!
  Сапраѓды, гэта проста каласальная сiстэма суцэльнага разбурэння i знiшчэння.
  Бутэлькi i пачкi цыгарэты былi асуджаныя на суцэльную варажбу. Адна з бутэлек гарэлкi "Крышталь", стала спавядаць свае грахi перад прамянявальнiкам.
  Яна нават стала на каленi - напяваючы:
  - Адпусцi мне прамяняе грахi,
  Ведаю ѓ мяне iх вельмi шмат.
  Выслухай прашу i дапамажы,
  Я хачу раскаяцца перад Богам!
  Сапраѓды гэта глядзелася камiчна. Але насамрэч ёсць рэлiгiя i ѓ цыгарэт з бутэлькамi. I нават зброя часам малiцца.
  Аркаша адказаѓ на пытанне Сотнiкава:
  - Так зразумела - вернiкi робаты - гэта прагрэс!
  Хлопчык-ваявода адзначыѓ:
  - Да чаго дайшоѓ прагрэс,
  Да нябачаных цудаѓ...
  Толькi вельмi спакушае,
  У справе веры дзiѓны дэман!
  Алiса агрэсiѓна пацвердзiла:
  - Забытыя клопаты,
  Пакiнуты бег...
  Аруць лiха робаты,
  А не чалавек!
  Аркадзь кiѓнуѓ:
  - Ды робаты аруць капiтальна!
  I ѓсе хорам у чацвёрцы цi дакладней васьмёрцы праспявалi:
  - Капiтан, капiтан усмiхнiцеся,
  Бо ѓсмешка гэта сцяг карабля!
  Капiтан, капiтан падцягнiцеся!
  Толькi смелым пакараюцца моры!
  I ѓсё як дружна засвiшчаць...
  Ну проста салаѓi-разбойнiкi!
  Аляксей Сотнiкаѓ падняѓ сваю дзiцячую руку, сцiснуѓ кулачкi i праспяваѓ:
  - Кулакi, кулакi -
  Б'юць ударам супостатаѓ,
  Нашы кулакi!
  Сапраѓды тут была на што паглядзець...
  Яшчэ адзiн баявы скафандр стаѓ спяваць:
  - Хочаш стаць прыдуркам,
  Вядома ж не,
  Дайце мне вiна,
  I пачак цыгарэт!
  Аляксей свiснуѓ. Адышоѓ ад чарговай ракеты i прапiшчаѓ:
  - Вось гэта фiзiялогiя!
  I хлапчук-ваявода апынуѓся ѓ поѓным ажуры.
  Яго выгляд быѓ нiбы набег гiперматрыцы i альтэрнатыѓнага мыслення.
  Алiса адзначыла, з крыѓляннем:
  - Мая праѓда ѓ тым,
  Каб ператварыць мiр у дурдом!
  I дзяѓчына зноѓ нацiснула босымi пальчыкамi ножак складаную i забойную клавiятуру.
  Аркадзь Сапажкоѓ цалкам лагiчна адзначыѓ:
  - Усе амаль з розуму звар'яцелi,
  Нават хто шалёны быѓ...
  Але хлопцы вы надзьмулiся -
  Занадта шмат трэба сiл!
  Алiса з гэтым пагадзiлася:
  - Занадта шмат - гэта дакладна!
  I голая пятка дзяѓчыны ѓваткнулася ѓ антэну. I пайшла каласальнай, проста бязмежнай сiлы хваля цунамi.
  Вiдаць было што нават грос-лiнкоры калацiлiся ѓ агнявым павуцiннi.
  А драбнейшыя судны i зусiм выварочвала.
  Алiса праспявала:
  - На зоркалётах я лётала,
  А зямлi i ѓ небе мала!
  Аляксей Сотнiкаѓ больш лiрычна прачытаѓ:
  - Памятаю, як зараз,
  Позiрк прамянiста светлы.
  Ён працяѓ мне сэрца вастрыём кiнжала!
  Я згараѓ у патоках вогненнага ветру,
  Ты ѓ адказ бянтэжлiвая прамаѓчала!
  Алiса ѓ адказ прамурлыкала:
  - Ах як проста патрапiць у першачы -
  Прамаѓчы, прамаѓчы, прамаѓчы!
  Аркаша пагадзiѓся:
  - Маѓчанне золата, але часта вельмi нiзкай пробы!
  Алiса хiхiкнула, i яе мова падаѓжэѓ на тузiн метраѓ, i як хвастае грос-акадэмiка па лбе.
  У таго нават вочы вылезлi з арбiт...
  А па вакууме ѓжо тупалi капыты. На белых конях iмчалiся бутэлькi са спiртным, а на чорных цыгарэты. I гэта глядзелася да крайнасцi лiха.
  I адбывалася сутыкненне...
  Леха Цецераѓ праспяваѓ:
  - Закурыѓ другую цыгарэту,
  Раздаѓся ѓ ваннай стук...
  Напэѓна, канец свету,
  Узяць мяне на спалох!
  Алiса пацвердзiла:
  - Возьмем!
  I ваяѓнiца-гераiня зноѓ мовай сцябае нiбы пугай...
  Аркаша запярэчыѓ на гэта па-свойму. Яго чуб на лбе падаѓжэѓ i перахапiѓ мову. Адразу ж узнiкла кароткае замыканне i як заiскрыць... Дакладней забiлi маланкi нiбы барабанны дроб.
  I зноѓ пайшла хваля цунамi, толькi на гэты раз удар прыйшоѓся на зоркалёты з пачкамi цыгарэт. I ѓсё так загарыцца i запалае...
  I грос-лiнкоры нiбы камякi сумётаѓ кiнутыя на велiчэзную патэльню.
  Абмяняѓшыся ѓдарамi, вечныя хлапчук i дзяѓчынка стукнулiся лбамi i праспявалi хорам:
  - Будзем мы з табой сябраваць,
  Вечным сяброѓствам шанаваць!
  Алiса з гэтым пагадзiлася i праспявала:
  - Д'ябал, д'ябал, д'ябал выратуй,
  Нехта, нехта, нас пакараѓ...
  Дай нам, дай нам, у рукi мячы,
  Супраць, супраць новай чумы!
  Сотнiкаѓ пагадзiѓся:
  - Ды быѓ такi тут каранавiрус....
  Алiса прачырыкала:
  - Вiрус нас не возьме!
  I з яе вачэй зноѓ як лупнуць маланкi.
  У цэлым каманда аказалася... Задаволенай...
  Бутэлькi амаль усе былi разбiтыя, а цыгарэты палалi. I ѓ цэлым кiпеѓ бiтва доѓга i лiтаральна выгарэла...
  Сотнiкаѓ адзначыѓ:
  - Матрыца ѓсё змагла змянiць...
  Алёнка кiѓнула:
  - Бутэлька - гэта таксама чалавек!
  Леха Цецераѓ кiѓнуѓ:
  - А што цыгарэты - не людзi?
  Наташка праспявала:
  - Увесь свет я прадам за адну цыгарэту,
  I нават паѓжыцця не шкада за гэтую!
  Машка прапiшчала:
  - Калумб Амерыку адкрыѓ,
  Адважны быѓ марак...
  Але разам з тым ён навучыѓ -
  Увесь свет палiць тытунь!
  Аляксей Сотнiкаѓ дасцiпна заѓважыѓ:
  - А калi справы дрэнныя - кажуць - справа тытунь!
  Аркаша згодна кiѓнуѓ:
  - Гэта дакладна! Мы ѓжо ваявалi! I выходзiм на волю!
  Алiса кiѓнула:
  - Я здаецца ведаю, як пазбавiцца ад кокана!
  Сотнiкаѓ згодна кiѓнуѓ:
  - Добрая вайна так прасвятляе думкi!
  Алiса пагадзiлася:
  - Няма нiчога лепшага за добрую бойку!
  Аркадзь праспяваѓ:
  - Бушуе ѓ сусвеце вайна,
  Разбураць, забiваць без прычын...
  Сарваѓся з ланцуга Сатана
  I гiбель прыйшла разам з iм!
  Каманда страсянулася.... Зоркалёты, разбiтыя зоркi, аскепкi бутэлек, i абвугленыя цыгарэты зараз знiклi...
  ПЕРАМIРЫЯ ДВУХ ЛЮДАЕДАђ
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Гiтлер прапанаваѓ Сталiну мiр яшчэ да Курскай Дугi. Якраз падчас вiзiту Молатава за лiнiю фронту. I пры асабiстай сустрэчы, абодва дыктатары так-сяк змаглi дамовiцца. Сталiн першапачаткова настойваѓ на свеце без анексiй i кантрыбуцый. Гiтлер у сваю чаргу адзначыѓ, што Нямеччына яшчэ кантралюе значную частку тэрыторый СССР, i патрабаваннi Сталiна празмерныя.
  Гiтлер прапаноѓваѓ мiр, з захаваннем таго, што Трэцi Рэйх паспеѓ заваяваць.
  Нарэшце ѓ апошнi момант, правадыр даѓ згоду на кампрамiсны варыянт: вяртанне да меж 1939 гады. Фюрар, разумеючы, што два франты яму не пацягнуць пагадзiѓся на гэта. Тым больш Германiя сёе-тое заваёѓвала i можна было падаць зыход усходняй кампанii за перамогу.
  Сталiн таксама меѓ сваю рацыю. Па-першае, без адзiнага стрэлу вызвалялiся вялiкiя тэрыторыi СССР. А па-другое, быѓ разьлiк што Гiтлер яшчэ некалькi гадоѓ будзе ваяваць на Захадзе. I ѓсё гэтага скончыцца ѓзаемнай анiгiляцыяй саюзнiкаѓ i Трэцяга Рэйха.
  I тады СССР - захопiць увесь свет!
  Разлiк як вiдаць цынiчны, але магчыма i дакладны. Гiтлер ва ѓсякiм разе, сапраѓды павярнуѓ свае арды на Захад.
  20 красавiка на савецка-германскiм фронце баявыя дзеяннi спынiлiся. Потым пачаѓся адвод нямецкiх войскаѓ. Ён мусiѓ заняць паѓгода.
  Гiтлераѓцы ѓсё што маглi вывозiлi сабе ѓ тыл. А вось у Тунiсе баявыя дзеяннi актывiзавалiся.
  У першую чаргу вядома ж прыбылi з усходняга фронту нямецкiя знiшчальнiкi, i лепшыя за асу. I яны сталi прыпякаць саюзнiкаѓ вельмi моцна.
  Потым падцягнулiся i бамбавiкi i сталi перакiдваць танкi i пяхоту, у тым лiку i адборныя эсэсаѓскiя падраздзяленнi, а таксама загартаваныя ѓ баях на ѓсходзе франтавыя часткi.
  Зразумела "Пантэра", была танкам на той момант магчыма лепшым у свеце. У яе i гармата хуткастрэльная, i снарад бранябойны, i лоб абаронены нядрэнна. Ды i для экiпажа ѓмовы камфортныя. Так што немцы нiбы моцны козыр выкiнулi.
  I заадно падцягнулi шматлiкiя падводныя лодкi. I бiтва за Тунiс зацягнулася.
  Самае галоѓнае, што фашысты, сабраѓшы авiяцыю, змаглi атакаваць i захапiць Мальту. I тым самым пазбавiлi ангельцаѓ моцнай базы. I гiтлераѓцам стала камфортней перакiдаць сiлы на Чорны кантынент.
  А яшчэ горш стала саюзнiкам, калi Франка прапусцiѓ немцаѓ да Гiбралтара.
  I крэпасць упала ѓ вынiку вокамгненного штурму.
  Сотнiкаѓ у сне назiраѓ гэты напад.
  Якi стаѓ ужо легендарным Марсэль першы лётчык, у гiсторыi авiяцыi якi перакрыѓ вынiк у сто пяцьдзесят i дзвесце i трыста самалётаѓ, досыць упэѓнена набiраѓ вышыню на Фокен-Вульфе. Ён не мог, зразумела, прапусцiць найважнейшы бой, якi вырашае каму кiраваць Афрыкай. Вось i даѓ згоду замест МЕ-109 сетка за руль нязвыклага F-190, хоць бамбавальны варыянт гэтай машыны паднiмаѓся цяжкавата, бо бомбавая нагрузка, закладзеная ѓ перагрузачным варыянце. F-190 або Фокен-Вульф, падчас другой сусветнай вайны стаѓ сапраѓдным "лятаючым конiкам" Люфтваффе. Гэта ладна ахаяны ѓ савецкiя часы самалёт, у ролi франтавога бамбавiка пераѓзыходзiѓ па ѓсiх параметрах Пе-2, а як штурмавiк быѓ, несумнеѓна, лепш Iл-2, цi нават больш дасканалага i рухомага Iл-10.
  Чым лепш? Хуткасцю, манеѓранасцю асаблiва пры пiкiраваннi з крыла, ну ѓзбраеннем, дык гэта самалёт у самай масавай сваёй мадыфiкацыi меѓ цэлых шэсць (!) гармат.
  Другi лётчык, узнагароджаны Рыцарскiм Крыжам Жалезнага Крыжа з дубовым лiсцем, мячамi i дыяментам, ляцеѓ атакаваць англiйскi флот не адзiн. З iм цэлая армада, бамбавiкоѓ, у тым лiку i пiкiруючых, штурмавiкоѓ i знiшчальнiкаѓ. Авiяцыi сабрана вялiкая колькасць i для ѓдару па цытадэлi, i па брытанскай эскадры. Усё ѓжо пралiчана, хоць пакуль яшчэ няма кампутараѓ... Нiчога хутка з'явiцца транзiстарная падлiковая машынка, i тады баявыя дзеяннi пайдуць яшчэ больш паспяхова.
  Машына i сапраѓды цяжкаватая, шмат бронi, з-за размяшчэння рухавiка спераду пiлота (як i савецкiх Лаггоѓ), пагаршаѓся агляд. Канешне, гэта дадаткова абараняла лётчыка, але мела i мiнусы. Узбраенне дадзенай мадыфiкацыi Фокен-Вульф не слабое: дзве трыццацi мiлiметровыя гарматы, i два 13-мiлiметровых кулямёта. Праѓда, для палягчэння манеѓранасцi, яшчэ дзве лiшнiя прылады на канцах крыла зняты. У цэлым самалёт, вядома ж, для свайго часу амаль перадавы. Але пры гэтым трэба прызнаць, што ѓ пагонi за больш магутным узбраеннем i бранiраваннем, немцы вiдавочна пагоршылi лётныя якасцi машыны. I наогул шлях навешваць на самалёты больш гармат, быѓ не лепшым, бо падвышаѓ сабекошт машын, i змяншаѓ за рахунак узрослай вагi манеѓранасць.
  Хаця вайну, вядома ж, выйграе не тэхнiка, а самi людзi. Вось, напрыклад, па правай руцэ ад Марселя ляцiць пакуль не такi тытулаваны, хоць ужо атрымаѓ рыцарскi крыж за патапленне Марата, якi стаѓ пасля легендарным пiлот-штурмавiк Рудэль. А бо большую частку гэтая легенда пралятала на Ю-87, якi вядома ж горш Фокен-Вульфа па ѓсiх артыкулах.
  Акрамя таго бачныя, i грозныя Ме-110. Двухмесныя знiшчальнiкi, вельмi нядрэнна зарэкамендавалыя сябе, у ролi франтавых бамбавiкоѓ. А таксама некалькi дзясяткаѓ, спешна пераробленых Ме-210, Хе-123, i нават лёгкiя штурмавiкi-бiпланы. Тут сабраѓся цэлы сцярвятнiк Люфтвафэ. Асноѓны бамбавiк, вядома ж, П-88. Дарэчы самы дзейсны ас Другой сусветнай вайны па клiчы "маляня" яшчэ толькi-толькi скончыѓ лётную вучэльню. Хоць таксама ваяр быѓ, што трэба, а можа i будзе. Зрэшты, прыкра, Пакрышкiн i Кажадуб: лепшыя савецкiя асы сталi маршаламi авiяцыi, а нямецкiя так i не паднялiся вышэй за палкоѓнiкаѓ. Марсэль у рэальнай гiсторыi разбiѓся, з-за няшчаснага выпадку, перапынiѓшы кароткую лётную кар'еру. Хоць ён меѓ, куды лепшую прапорцыю: вылеты - збiтыя машыны супернiка, чым Мельдэс i Хаффман. Але тут гэтага не здарылася, з-за рашэння фюрар перавесцi лётчыка ѓ Iталiю, для ѓдару па Мальце. Якраз i адбылася скрыжаванне з мусонам.
  I зараз Марсэль жывы i нават можа паспрабаваць сябе ѓ iншым амплуа: за рулём штурмавой машыны. I яшчэ сёе-тое скiнуць на варожыя караблi.
  Можа таму, што адважны i ѓмелы воiн заѓсёды выклiкае павагу, няхай ён нават i вораг тваёй краiны. Ад гэтага i ангельцы вымаѓляюць iмя Марсэль шэптам i хрысцяцца. Яго празвалi далiкатны д'ябал. Хоць знешне самы грозны ас усiх часоѓ i народаѓ падобны да хлопчыка, цi нават тварам можна прыняць за дзяѓчыну. Але наперадзе зрабiць трэба будзе больш!
  Марсэль азiрнуѓся ѓ бок. Вось яны ляцяць сотнi самалётаѓ, i яго Фокен-Вульф з сiстэмай фарсiравання матора i магутным рухавiком паветранага астуджэння злёгку вырываецца наперад. Пад iмi ѓжо мора, хутка брытанская эскадра, а значыць бой. Самы вялiкi, баявы карабель за ѓсю гiсторыю Брытанii лiнкор "Вiкторыя" гэта яго асабiстая мэта. Калега Рудзель патапiѓ савецкi лiнкор "Марат" (дакладней сказаць прымусiѓ яго асесцi на дно, у далейшым, яго ѓсё ж няхай, i часткова вярнулi ѓ строй!). А ён зробiць, што нешта яшчэ большае.
  Вось нiбы дэман з цемры, з хмар выскокваюць iм насустрач ангельскiя "Спiтфайры" i "Харыхеры". Марсэль адразу ж адкрывае агонь з дыстанцыi ѓ тры з лiшнiм кiламетры. А што добрая якасць гарматы М-103 у 30-мiлiметраѓ - гэта менавiта здольнасць паражаць на вялiкай дыстанцыi. Праѓда, каб патрапiць пры гэтым у якая ляцiць мэту, патрэбна снайперская дакладнасць. Але вось Кажадуб гэтак жа аддаваѓ перавагу страляць з вялiкай 200-300 метраѓ дыстанцыi, а нямецкi "Маляня" наадварот, з малой, але на велiзарнай цяжка ѓлоѓнай хуткасцi.
  Марсэль, маючы прыладу, чый снарад у тры разы цяжэй, чым 20 - мiлiметровай гарматы Лагг-5, можа разбураць супернiка i з трох кiламетраѓ. Так што атрымлiвайце!
  Пачаѓшы ѓжо на дыстанцыi несцi ѓрон, ангельцы закруцiлiся i, замарудзiѓшы рух сталi сыходзiць у бакi. А Марсэль адчуѓ уваходжанне ѓ стан баявога трансу, калi ты ѓжо не цэлiш. Цела як бы кiруецца якi ѓсялiѓся ѓ цябе дэманам, нацiскаючы па цудоѓным насцii. Гэта бывае ѓ некаторых байцоѓ, калi мозг, якi звычайна чалавек выкарыстоѓвае максiмум на тысячную частку, раптам пагражаючы разарвацца выдаюць поѓную моц. Здабыѓшы дар абсалютнага бачання. I юны ас зараз, працягваѓ палiць адзiночнымi, каб даѓжэй захаваць камплект. Наогул вядома патрапiць з кулямёта-прылады адным, хай нават i з кiраванай усталёѓкай у асобную мэту амаль немагчыма. Можа таму не так шмат у мемуарах лётчыкаѓ згадваецца аб рэактыѓных ракетах. Але зараз Марсэль як бы медыум i здольны мець зносiны з д'ябальскiмi духамi. А значыць, у станы баявога трансу афiцэр авiяцыi страляѓ, iнтуiтыѓна выкарыстоѓваючы паранармальныя здольнасцi. I не прамахваѓся, бо ведаѓ - загадзя, дзе будзе знаходзiцца той цi iншы знiшчальнiк. I гэта дазваляла цiснуць без перапынку на гашэтку i пападаць, пападаць, пападаць! А супернiк нёс каласальныя страты, i губляѓ на вачах баявы дух.
  Вось што адбываецца з брытанскiмi сцярвятнiкамi, якiя выглядаюць бездапаможнымi, выкiнутымi на пясок пустынi акуламi. I шалеюць спрабуючы агрызацца сапраѓды таксама!
  Зрэшты, i навiчок Хафман, i iншыя нямецкiя лётчыкi таксама ваююць адважна i галоѓнае ѓмела. Рудэль таксама не схiбiѓ, хоць у яго Ю-87, не занадта добрая для паветранага бою машына. Праѓда, з двума 20-мiлiметровымi гарматамi. Вось ангельцы гармат на свой самалёт не ставяць, абмяжоѓваюцца кулямётамi. Але Марсэль не гледзячы нас вялiкую вагу сваёй машыны i горшую ѓ вынiку гэтага манеѓранасць, пакуль лепш за ѓсiх, кошт збiтых знiшчальнiкаѓ перавалiѓ за паѓсотнi, i нi аднаго (!) промаху.
  Ангельскiя знiшчальнiкi ѓжо былi па большай частцы знiшчаны, а меншая частка рассеялася. Пад нямецкiм паветраным флотам, брытанскiя караблi. Вось самы вялiкi з iх лiнкор усiм лiнкорам лiнкор "Вiкторыя", названы ѓ гонар каралевы Садружнасцi, якая кiравала даѓжэй за ѓсiх у сусветнай гiсторыi( па тых кiраѓнiках, чый шлях можна больш-менш дакладна адсачыць!). Марсэль бачыць пад сабой карабель, на якiм знаходзiцца амаль дывiзiя салдат i матросаѓ. Сотнi гармат розных калiбраѓ, у тым лiку шэсць - дваццацi пяцi цалевых, здольных выплёѓваць снарады вагой з тону. Жудасны грос-лiнкор, творы, лепшых брытанскiх iнжынераѓ. Трэба скiнуць тонную бомбу такiм чынам, каб яна патрапiла прама ѓ машыннае аддзяленне, цi ѓ склад з боепрыпасамi, каб выклiкаць дэтанацыю. У адваротным выпадку адна тона бомбаѓ, такога бронтазаѓра з непатапляльнымi перагародкамi, на фоне якога "Тытанiк" бездапаможны заморыш нiяк не звалiць. Ды яшчэ i быць асцярожным, каб няма патрапiць пад агонь зенiтных прылад, якiх на гэтым грос-лiнкоры нямала, вось ужо з iх страляюць, успыхвае феерверк, ад парываѓ.
  Зрэшты, Марсэль нiчога не цэлiѓ i не выбiраѓ, знаходзячыся ѓ паѓтрансе i адчуваючы падобна Люку Скаѓкер сiлу, а таксама дыханне ѓсяго касмiчнага эфiру проста тузануѓ рычаг i, тонная бомба паляцела ѓнiз. Марсэль прашаптаѓ малiтву:
  - Божа мой, прабач i памiлуй, але гэта мой абавязак!
  - Якi прайграѓ заѓсёды няправы, але за заѓсёды з пройгрышу модна атрымаць правiльныя высновы! - Затым дзюбнуѓшы, афарызмам - Можна перамагчы, страцiѓшы ѓсё, i прайграць - здабудучы эгаiзм!
  Унiзе грымнула з такой сiлай, што нават нямецкiя самалёты, якiя былi на прыстойнай вышынi, ладна скаланула. Лiнкор-волат "Вiкторыя" аброс вогненнымi пёрамi, вышынёй даходзяць да хмарачоса Нью-Ёрка, якiя iшлi ад яго хвалi "цунамi" раскiдалi блiжэйшыя англiйскiя судны ва ѓсе бакi. Пара фрэгатаѓ нават перавярнулася... I гэта быѓ калапс.
  Марсэль праз магутную рацыю скамандаваѓ:
  - А цяпер з усiх гармат, па Гiбралтары - агонь!
  Загад i быѓ аддадзены своечасова, якраз на росквiце, калi салдаты выбралiся з казармаѓ, i робяць зарадку, а значыць, дадуць яны сёння Брытанii прыкурыць тэрмакваркавым напалмам.
  А iншыя нямецкiя самалёты накiнулiся на эскадру. Стальлук краем вока ѓбачыѓ, што Ю-87 Рудэля скiнуѓ важкую ѓ 500 кiлаграм бомбаѓ на авiяносец i патрапiѓ як заѓсёды дакладна. Капiтан-фюрэр радасна выклiкнуѓ:
  - Вось так трымаць волат вайны!
  Авiяносец атрымаѓ пашкоджаннi, але не толькi ад Рудэля. Iншыя нямецкiя асы таксама ѓнеслi свой уклад. Сам Марсэль, у якога ѓсё яшчэ было дзве бомбы па 200 кiлаграм, вырашыѓ iх так прымянiць. Першай ахвярай стаѓ крэйсер. Бомба дагадзiла яму прама ѓ вялiкую, выходную дымам трубу .... Iншая знайшла сябе ѓ фрэгаце. Для гэтага Марсэль нават выканаѓ манеѓр пiкiравання. Пасля чаго фюзеляж аблегчыѓся, i юны ас пашкадаваѓ, што не давёѓ перагруз, да лiмiтавых 1800 кiлаграм. Зрэшты, не трэба быць такiм эгаiстам, няхай i iншыя воiны Трэцяга Рэйха вылучацца, i здабудуць славу. Бо гэта трэба сказаць ганаровая рэч быць вышэй i страмчэй i ѓсiх.
  У фашысцкай Германii, было шмат слаѓных воiнаѓ, вывучаючы яе гiсторыю i дзеi тых цi iншых волатаѓ i рыцараѓ вайны, проста дзiвiшся, i не перастаеш дзiвiцца: чаму немцы так хутка садзьмулiся? I чаму iх авiяцыя страцiла перавагу ѓ паветры?
  Вядома, i савецкiм саюзе, былi асы не промах - лепшым лiчыѓся Пакрышкiн, першы тройчы герой СССР, Кажадуб, яшчэ шэсць чалавек мела больш за паѓсотнi. Але ѓсё ж... Можа сапраѓды на баку СССР правая справа, i вышэйшыя сiлы аказалi падтрымку Чырвонай Армii i Савецкай iмперыi!
  Марсэль тут зразумеѓ, што ён сваю справу зрабiѓ, i зараз пара вярнуцца назад, заправiцца i ѓдарыць па крэпасцi. Большасць караблёѓ, у тым лiку два лiнкоры i два авiяносцы патоплены, з мора Брытанiя ѓжо не зможа нiчым дапамагчы Гiбралтару. А саму крэпасць зараз проста мурыжаць, i ёй не выстаяць.
  Лётчык-тэрмiнатар павярнуѓ назад i ѓсё пераможнае войска Трэцяга Рэйха за iм следам. Ад ангельцаѓ ужо амаль нiчога не засталося. Праѓда зусiм без страт не абышлося, усё ж i са знiшчальнiкамi бiлiся i зенiткi стралялi. ( Iх Марсэль знiшчыѓ роѓна восемдзесят адну машыну, давёѓшы агульны рахунак самалётаѓ, да 401!). Цяпер можна будзе i адзначыць гэта...
  Калi, зразумела, крэпасць упадзе...
  Дарэчы Рудэль, вядома ж, па-за ѓсякiмi сумневамi малайчына, бач як узяѓся за фрэгаты, глядзiш яшчэ разнёс i авiяносец.
  Вось знiшчальнiк-бамбардзiроѓшчык Марсэль ужо прызямлiѓся. Загартаванае i звыклае да ратнай працы, цела выконвала рухi аѓтаматычна.
  Дазапраѓка i дазагрузка самалёта павiнна заняць не больш за пятнаццаць хвiлiн, а затым скачок i крушы астатнiх.
  Ну ашалелы Адольф Гiтлер як было абвешчана асабiста кiруе з Iспанii штурмам Гiбралтара.
  Сама наймагутная, брытанская цытадэль падвяргалася масiраваным артабстрэлу i акопы лiтаральна перамолвала, разбуралiся сцены i перагародкi. Можна толькi сабе ѓявiць, як узрушаны, былi абаронцы крэпасцi Гiбралтар. I не толькi ѓдарамi снарадаѓ. Зрэшты, роѓ i выццё, стаяѓ страшны. Негры i арабы з лiку каланiяльных частак страцiлi галаву ѓжо ѓ першыя хвiлiны артпадрыхтоѓкi, ды i белыя выглядалi не лепш.
  Старэйшы капрал Паркiнсан да такой ступенi перапалохаѓся, што кiнуѓся ѓ прыбiральню. Але ѓжо збiлася ѓ груду не менш за тузiн ангельцаѓ i арабаѓ, так што капралу бесцырымонна дзюбнулi абцасам у скiвiцу. Паркiнсан залямантаваѓ яшчэ мацней i выхапiѓ пiсталет:
  - Гэй вы жаѓтатварыя я вас!
  Зверху з-за страсення парываѓ пасыпаѓся пясок, гарачы i калючы ён лiтаральна залез капралу за каѓнер. Той запаѓ у стан рэактыѓнага калапсу i адкрыѓ агонь на паражэнне. У адказ паляцеѓ кiнжал, якi прабiѓ Паркiнсану жывот. Фантанчык крывi млява пырснуѓ з важкага пуза, i зрынуты капрал забiѓся ѓ агонii.
  I ѓ iншых месцах было не лепш, крыкi, смурод, iстэрыкi, перастрэлкi, калi разносяць адзiн аднаго брытанцы-чарнамазыя цi наадварот бледнатварыя нягледзячы на трапiчнае лета. А наверсе было, вядома ж, яшчэ горш, але там iстэрыя досыць хутка змоѓкла, усiх буйных перамачылi.
  Толькi салдацкая прастытутка Карнэля не страцiла галаву, а скарысталася момантам для асабiстага ѓзбагачэння. Раз, два, тры - кiшэнi раздзяры. Чатыры, восем, пяць - трэба зайчыкаѓ страляць! I чарнаскурая шлюха бесцырымонна лазiлася ѓ кiшэнi, ды яшчэ агiдна ѓсмiхалася.
  Панiка ахапiла таксама i сабак, яны сталi кiдацца i кусаць ашалелых брытанскiх ваяк, а тым лiхаманкава адказвалi, страляючы i галоѓнае, трапляючы зрэшты, не тое жывёл, але i людзей. Нават палкоѓнiк Фантомах - празваны бульдогам, да такой ступенi страцiѓ галаву, што стаѓ акопвацца, беспаспяхова ѓдараючы сапёрнай рыдлёѓкай у падлогу бункера.
  Ну, а Марсэль, Рудэль, Гётэр i iншыя рыцары вайны Трэцяга Рэйха дзяѓбалi зверху, iмкнучыся ѓ першую чаргу вывезцi з ладу зенiткi. Зрэшты, тут ужо амаль не было знiшчаць, ды i ангельцы практычна не стралялi. Знiшчыѓшы толькi адзiн смелы ствол, Марсэль выказаѓся:
  - Нядобра ѓ вялiкай справе драбязнiцца, але яшчэ горш не надаваць дробязям значэння з-за маленькай цягi да гультайства!
  План, загадзя распрацаваны штабам, выконваѓся, дакладна як на вучэннях. Войскi рушылi наперад яшчэ да заканчэння артпадрыхтоѓкi. З нядбайнасцю перастаѓляюцца пешак. Фюрар нават мог i не аддаваць загадаѓ, наколькi ѓсё атрымлiвалася зладжана. У прыватнасцi рух "Галiяфаѓ" узрываючыя праходы ѓ мiнных палях. А гэтак жа падказаная, асабiста капiтанам-фюрэрам простая ѓ выкананнi сiстэма "Змей Гарыныч". Праходы ѓ мiнных палях пакiдалiся шырокiя, i па iх зараз накiроѓвалi спачатку лёгкiя танкеткi, а затым пяхота. Зрэшты, ангельцы, як i трэба было чакаць, практычна не супрацiѓлялiся. Запавольвала прасоѓванне толькi наяѓнасць густа ѓсеяных мiнамi, у тым лiку i найноѓшымi, радыёкiраванымi, палёѓ, а таксама розных шыпоѓ i равоѓ. Гэта натуральна стварала праблемы, i праблемы больш за сур'ёзныя. Але ж i немцы не такiя простыя, шмат што прадугледзелi.
  Вось Марсэль павярнуѓ на сваiм Фокен-Вульфэ назад, калi б у яго магчымасць, то ён бы пасадзiѓ самалёт куды-небудзь блiжэй, што паспець, самому пастраляць i пешай сутычцы. Але як на злосць, добрае месца знайсцi цяжка, хоць Фокен-Вульф у плане пасадачным зусiм не пераборлiвая машына.
  Пiлот Рудэль спытаѓ па рацыi Марсэля:
  - Я адчуваю, што максiм праз гадзiну ѓсё будзе скончана калега! Можа, паспрабуем сесцi вось на тую камянiстую пляцоѓку, каб паспець да шапкавага разбору?
  Марсэль панура заѓважыѓ:
  - Там можа сесцi толькi адзiн!
  Рудзель сумеѓся. Ён разумеѓ, што вялiкаму ваяру бяздольнага Трэцяга Рэйха жадаецца яшчэ пастраляць, але з iншага боку i саступку, могуць, расцанiць, што ён збаяѓся, ды яшчэ падстаѓляе правадыра пад кулi.
  Марсэль гэта зразумеѓ i нечакана прыцiшыѓ свой азарт:
  - Ну добра! Сядай ты! Нельга быць такiм эгаiстам i забiраць усе ѓзнагароды сабе! Няхай пастраляюць i iншыя!
  Праз некалькi хвiлiн юнак-тэрмiнатар захроп i не бачыѓ, як над крэпасцю ѓзвiваюць белыя сцягi. А праз нейкi час ужо гоняць шматлiкiя калоны ашалелых i страцiлых чалавечае аблiчча палонных.
  Так была ѓзятая крэпасць, якая мае найважнейшае стратэгiчнае значэнне. I фашысты зараз сталi наѓпрост пранiкаць у Афрыку. Па найкарацейшай адлегласцi на чорны кантынент перапраѓлялiся войскi.
  I зараз суадносiны сiл стала рэзка мяняцца. Асаблiва з-за таго, што нямецкiя танкi зараз мелi перавагу ѓ баявой моцы. I не толькi "Тыгры" i "Пантэры", але нават Т-4. Так што прыходзiлася ангельцам i амерыканцам вельмi прутка.
  Сiтуацыю пагаршала i тое, што нямецкiя войскi мелi куды больш баявога досведу з сур'ёзным супернiкам, i адрознiвалiся больш дысцыплiнай i вывучкай.
  Акрамя таго ѓ нямецкiя войскi стала паступаць штурмавая вiнтоѓкам МР-44, якая не мела сабе роѓных.
  Таксама СССР пачаѓ прадаваць Трэцяму Рэйху нафту i тэхнiка ѓ фашыстаѓ ажывiлася. Так што Марока было захоплена хутка. I немцы змаглi злучыцца са сваiмi войскамi ѓ Тунiсе праз Алжыр. I пацяклi брыгады Вермахта па Лiвii.
  Змагалiся, зразумела, вельмi адважна прыгожыя дзяѓчыны.
  У Лiвii ангельцы не мелi магутнай паласы абароны i таму адыходзiлi.
  Але iх пераследвалi па пятах войска Трэцяга Рэйха.
  I толькi ѓ Егiпце разгарнулiся па-сапраѓднаму жорсткiя баi. Тым больш з Брытанii i ЗША былi перакiнуты сур'ёзныя падмацаваннi.
  Магда i Шэла геройствавалi ѓ Егiпце. Наступ частак Роммеля праходзiла ѓ цяжкiх умовах пякучага лета. Ваяѓнiцам прасцей, яны ѓ бiкiнi, i змазаныя ахоѓным, досыць эфектыѓным крэмам. Гарачы пясок краiны фараонаѓ абжывае iх босыя ногi, але мазолiстыя ступнi ѓжо не звяртаюць увагi на падобную дробязь. Вось толькi кулi i снарады самыя сапраѓдныя. А наступ "Лiс пустынi" выбiрае, як правiла, у цёмны час сутак. Ангельцы ваююць па-рознаму. Каланiяльныя войскi рассыпаюць пры першым жа нацiску, але байцы з самой Брытанii, а таксама парачка Аѓстралiйскiх дывiзiй б'юцца вельмi ѓпарта.
  Вось нагнуѓшыся i па звiлiстай лiнii, дзяѓчаты бягуць у атаку, урываюцца ѓ акоп, дзе пачынаецца вялiкая звалка.
  Самае цяжкае тут дабегчы, калi вакол рвуцца снарады, высока ѓ паветра ѓздымаюць фантаны аплаѓленага пяску. А аскепкi ледзь не дакранаюцца абястлушчанай скуры, пад якой перакочваецца дрот сталёвых цяглiц.
  А ѓ самiм акопе ѓжо лягчэй. Шэла наносiць найблiзкаму ангельскаму афiцэру ѓдар нагой у скiвiцу. Той ляскае зубамi i завальваецца намёртва.
  Бландынка радасна ѓсклiкае:
  - Вось гэта прыём па - арыйску!
  Вогнезарная напарнiца дадае ѓ каленам у пахвiну, прымушаючы асесцi арабскага наймiта i крычыць:
  - Гэта вам не ѓ бiрулькi гуляць!
  Вайна жорсткая. Нават анёлападобная Шэла распарвае багнетам чэрава найблiзкаму ангельцу. Ёй брыдка, але рабiць няма чаго. Цi ён цябе, цi ты яго. На вайне няма паняцця подласцi, ёсць толькi крытэрыi эфектыѓнасцi i мэтазгоднасцi.
  А крывi. Нават дзiѓна, што ёй гэтулькi можа выцякаць, ад элементарнага моцнага ѓдару сапёрнай лапаткай. Калi крывiшчы, вось так распырскваецца па пяску, а затым упарта не жадае ѓбiрацца.
  Шэла, чые зацвярдзелыя падэшвы, шчыпле гэтая лiпкая агiдная вадкасць, люта ѓскрыквае i раве:
  - Вам iльвяняты, гэта не дапаможа.
  Лютасць дзяѓчынка з СС рэзка павялiчваецца. Варта жорсткi ѓдар супастата ѓ пахвiну. I маёр ВПС Брытанii вылятае як корак шампанскага i траншэй. А з-за рота афiцэра выплываюць крывавыя бурбалкi. Магда ѓхваляе:
  - Вось мужыкi лепш за ѓсё i атрымлiваюць задавальненне!
  Але i сама агнязарная часу не губляе. Рухнула прыкладам штурмавога карабiна, прымусiла супернiка аплысцi, нiбы воск свечкi. Толькi паколькi ахвяра негр, то i агарак атрымаѓся чарнявым. Цяпер Шэла падбадзёрвае сяброѓку:
  - Вось так трымаць!
  Магда, элементарна усадзiѓшы пару куль з пiсталета тыпу палепшанага Маѓзера, пацвярджае:
  - Ёсць так трымаць!
  I астатнiя дзяѓчаты ваююць гераiчна i галоѓнае вельмi ѓмела. Што дзiѓна батальён тыгрыц нясе мiнiмальныя страты, хаця змагаецца ѓ самым пекле вайны. Можа багi, i самая галоѓная багiня - Палада або Фартуна добразычлiвая да юных нявiннiц?
  Можа таму iх роту i адправiлi бiцца ѓ самае пекла. У раён чаканага прарыву буйных сiл англiчан з заблакiраванай Александрыi. А што тут ёсць логiка.
  
  Вось i ляжаць зараз дзяѓчаты ѓ засадзе, вядуць гутарку.
  Магда спытала Шэлу:
  -Згадзiся б ты марыла з гэта пекла пустынi адправiцца, у Расiю!
  Шэла закруцiла галавой:
  - Сапраѓды кажучы, не. Хаця ѓ плане клiмату там i лепш, чым тут!
  Агнязарная Магда дзiка скрывiлася:
  - Ты што баiшся рускiх салдат, або рускай зiмы?
  Шэла адмоѓна закруцiла галавой:
  - Ды не! Гэта было б нават цiкава, колькi б вытрымала на iх лютым марозе, басанож i ѓ адным купальнiку. Але ж сутнасць не ѓ гэтым?
  Магда з перабольшанай пагардай, скрывiлася:
  - А ѓ чым? Баiшся загiнуць?
  Шэла i тут адмахнулася:
  - Ды не! Я не баязлiвец, у чым думаю ѓжо ѓсё не раз пераканалiся, але цi бачыш рускiя гэта такi народ... Якi звычайна б'ецца да канца i адольвае самых устойлiвых!
  Пякучая Магда, стросшы з галавы пот, пырскi разляцелiся i, упаѓшы на распалены пясок, брыдка зашыпелi, запярэчыла:
  - А яны ж капiтулявалi ѓ першую сусветную вайну. Падпiсалi з намi ганебны свет, так што пасля гэтага, ты будзе сцвярджаць, быццам яны непераможныя i б'юцца да канца!
  Шэла з уздыхам запярэчыла:
  - Дык i мы ж капiтулявалi ѓ першую сусветную вайну. Каб потым узяць рэванш!
  Агнязарная д'ябла агрызнулася:
  - Гэта было здрада нашага ѓрада!
  - Так i ѓ iх здрада з боку рэвалюцыянераѓ i бальшавiкоѓ! - Выпалiла Шэла. - Быццам ты не ведаеш, хто такi Ленiн!
  Магда пакруцiла пальцаѓ з абламаным пазногцем ля скронi:
  - На жаль ведаю!
  На гэтым сяброѓкi скончыѓ размову, горла перасыхае, размаѓляць балюча, а наперадзе ѓжо дамоклаѓ меч свяцiла.
  Калi сонца перавалiла за зенiт, а затым стала памiраць, а ценi даѓжэюць, высветлiлася, што дзяѓчаты прыступiлi да працы не дарма.
  Вось ужо калi самае пекла скончыѓся, пачуѓся гул матораѓ i нейкi рух з боку Александрыi.
  Гейла скамандавала:
  - Дзяѓчыны рыхтуйцеся! - Затым яе голас стаѓ нашмат вартаѓнiком. - Тыгрыцы ѓ стрэльбу!
  Вось, нарэшце, i з'явiлiся ѓдалечынi на лiнii форта сiлуэты танкаѓ. Яны рухаюцца павольна, але неяк злавесна. Дзяѓчаты прыгатавалi свае супрацьтанкавыя стрэльбы. Такiя вось падствольнiкi, лёгкiя безадкаткi. Iх выбухная моц зрэшты, не на ѓсякi танк падыходзiць.
  Гейла асмуглая, мясiстая, хоць i абястлушчаная спякотай, камандуе, дакладней папярэджвае:
  - Агню без загаду не адчыняць. Наперадзе iдуць Кромвелi i Мацiльды. Лабавая браня танка "Кромвель" семдзесят сантыметраѓ, а "Мацiльды" восемдзесят. Нашы падствольнiкi iх не возьмуць. Так, што страляць будзеце, толькi па гусенiцах.
  Дзяѓчаты хорам вякнулi:
  - Так сапраѓды таварыш камандзiр!
  Шэла гуллiва малюючыся, заѓважыла:
  - Аднак "Кромвель" так ну прас да смешнага падобны! Ужо столькi разоѓ бачыла, але нiяк не магу да гэтай хохмы прывыкнуць.
  Сапраѓды гэты адзiн з самых масавых ангельскiх танкаѓ, паходзiѓ на банальны прас сваёй скошанай лабавой часткай. Тым не менш, прабiць падобны танк было вельмi цяжка. Тут патрэбен калiбр не менш за 75, што пакуль для нямецкай армii рэдкасць. Гармата 88 - мiлiметраѓ яшчэ лепш падыходзiць, але iх у Роммеля няшмат, ды перавозiць такую штучку махiну вельмi цяжка, асаблiва па пустынi.
  А вось i "Мацiльда". Лепшае даваеннае тварэнне брытанскага танкабудавання. Восемдзесят мiлiметраѓ лабавой бронi, пры вазе ѓсяго 27 тон. Гэта значыць, у сярэдняга танка лабавая браня тоѓшчы, чым у цяжкiх савецкiх КВ, ды яшчэ i яшчэ скошчаная як нос карабля. Герда падумала, што "Мацiльду" рыхтавалi вiдаць для вайны супраць СССР. У рускiх ужо з'явiлiся i да другой сусветнай вайны, гарматы ѓ 76 - мiлiметраѓ, а значыць здольныя прашываць тое, што слабейшае. Сама "Мацiльда" зрэшты, узброена не занадта добра, 47 калiбр, але затое тры кулямёты.
  Дзяѓчаты зрэшты, стрымана. Танкаѓ рухаецца ѓсяго крыху больш за трыццаць, а за iмi танкеткi i пяхота. Частка пяхотнiкаѓ на матацыклах з каляскамi. Танкетак, крыху больш за паѓсотнi, але вось мотапяхоты прэ прыстойна. Шэла шчыра здзiвiѓшыся, спытала Магду:
  - Адкуль у iх у блакадзе столькi тэхнiкi?
  Рудая самка дэмана усмiхаючыся, як гарпiя адказала:
  - Ды ѓ iх бляшанкамi нiколi праблем не было. Жадаюць нас прамацаць на трываласць. Як сказаць не здрыгануцца цi нашы хлопцы!
  Шэла запярэчыла:
  - Не хлопцы, а дзяѓчаты! Ды яшчэ i такiя крутыя...
  А яшчэ ззаду танкетак i матацыклаѓ iшла пяхота. Ангельскiя салдаты беглi, крыху нахiлiѓшыся, а ѓ руках трымалi стрэльбы i пiсталет-кулямёты. Чуѓся ляск гусенiц, i скрыгат пяску.
  Магда жвава азiрнулася ( быццам бы нiчога страшнага, па краях пазiцыi, што займаюць дзяѓчаты, таксама сядзяць у засадзе жалезныя, нямецкiя хлопцы!). Пакуль з боку частак вермахта нiводнага стрэлу. Усё цiха i спакойна. Шэла цiха шапнула:
  - Мы як iндзейцы ѓ засадзе, але пры гэтым самi рызыкуем страцiць свае скальпы!
  Магда ѓ адказ з асаблiвай пагардай фыркнула, здзiмаючы з iлба вогненную пасму валасоѓ.
  - З такiм настроем наогул не варта iсцi на бой!
  А вось у ангельцаѓ нервы апынулiся горай, цi можа яны хацелi зрабiць на ворага ѓражанне i таму танкi зараз ахуталi дымам, прагрукаталi стрэлы. У след за iмi забiлi кулямёты, а таксама далечы са стрэльбаѓ залп пяхотнiкi. Немцы захоѓвалi маѓчанне, чакаючы, калi супернiк наблiзiцца.
  I вось калi да ворагаѓ засталося ѓсяго сотня метраѓ - Гейла лаканiчна скамандавала:
  - Агонь!
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Дзяѓчаты ѓжо аѓтаматычна паспелi ѓзгаднiць сабе ахвяры i пальнулi з падстволькаѓ па гусенiцах. Балазе ѓ ангельскiх танкаѓ яны выдатна бачныя. Шэла стрэлiла, i радасна ѓсклiкнула, правая вусень браняноснай "Мацiльды" аказалася разбiта. Дзяѓчынка ѓкруцiла:
  - "Мацiльда" атрымала мат!
  Магдэ, таксама ѓдалося падбiць "Кромвель", дзяѓчына радасна агрызнулася:
  - Рэвалюцыя буржуа ѓ Германii не пройдзе!
  Пасля чаго абедзве дзяѓчынкi засмяялiся. Iншыя ваѓчыцы лупiлi з падствольнiкаѓ досыць трапна, у вынiку чаго ѓсе трыццаць чатыры англiйскiя танкi спынiлiся. Iх камандзiр Гейла выклiкнула:
  - Ангельцы ѓсё трасуцца, iх нiкчэмнасць праз край! Калi немачкi б'юцца - лепш у бойку не ѓступай!
  Сапраѓды жанчыны такая парода, што валодаюць асаблiвым дарам у стральбе. I дзiвяць на рэдкасць трапна. Так што ѓдарная моц англiчан аказалася паралiзаванай.
  Праѓда Брытанiя краiна не слабая i машыны, якiя спынiлiся, сталi палiць у адказ. Толькi якi ѓ iх недахоп... Дзьмулi ѓнiз дрэнна апускаюцца, так што.... Гейла камандуе:
  - Тыя дзяѓчаты, што не разрадзiлi свае падствольнiкi, няхай абяруць ахвяры сярод танкетак.
  Магда хiхiкнула:
  - А танкеткi, ах танкеткi - з iх зробiм цукеркi!
  Шэла дадае:
  - Мы хоць i на дыеце, але вам месца ѓ туалеце!
  Магда дадала:
  - Курачка па зярнятку дзяѓбе, але набiрае вага хутчэй глытаючага кавалкi кнара!
  Што такое танкетка? Гэта машына, падобная на маленькi танк, часам гусенiчная, часам колёсная. Важыць праѓда ѓсяго дзве-тры тоны цi чатыры з паловай тоны. Цяжэйшыя мадыфiкацыi маюць яшчэ i гармату. Такую вось маленькую... мiлiметраѓ 20 яе калiбр, але для пяхоты вельмi небяспечная. Дарэчы танкетку можна прабiць i ѓ лоб, асаблiва калi патрапiць у корпус, дзе браня напэѓна не ад рыкашэцiць. У некаторых дзяѓчат у прыватнасцi ёсць яшчэ i дадатковы камплект да падствольных гранатамётаѓ. Яны хуценька перазараджваюць далiкатна, нiбы дзiця пагладжваючы ствалы. Затым адкрываюць агонь на паражэнне.
  Магда нават праспявала:
  - Мы паѓтараем простыя рухi - трапны ѓдар на паражэнне!
  Танкеткi рэагуюць на трапленнi па-рознаму. У Шэлы, напрыклад сталёвая ахвяра, падарвалася, а ѓ Магды перакасiѓшыся, стала абсоѓвацца. Дзяѓчаты нават павiскваюць ад захаплення, нiбы iх лашчаць прыгожыя хлопцы. А адказ выплёѓваюць смерць.
  Шэла нават лiзнула мовай падствольнiк, адчула металiчны прысмак. Амаль усе танкеткi падбiты. Матацыклы ѓ ангельцаѓ сталi прытармажваць. Нават здалёк было вiдаць, як перакасiлiся ѓ аѓстралiйцаѓ рожы. Атака грознай Брытанii вiдавочна захлыналася...
  Магда, адклаѓшы падствольнiк, узяла ѓ рукi пiсталет-кулямёт i, нацiснуѓшы на сабачку, вымавiла:
  - Я далiкатны цырульнiк, бо няма нiчога далiкатней смерцi!
  Шэла завыла:
  - Вось такiх касмачоѓ, як брытанцы i падстрыгчы не грэх!
  Стралянiна з боку ангельцаѓ стала хаатычнай, а тут яшчэ забiлi нямецкiя буйнакалiберныя кулямёты i стукнулi аскепкавымi снарадамi гарматы. Спачатку бiлi прылады дробнага калiбра, яны зрэшты, таксама выраблялi ладныя спусташэннi, а затым зарабiѓ сярэднi калiбр у 75-мiлiметраѓ. Калi б'е такi калiбр, i снарады рассыпаюцца на аскепкi...
  Магда з задавальненнем пацерла далонi:
  - Вось гэта iм каша-малаша!
  Адзiн ангельцаѓ быѓ неграм, ды яшчэ такiм вялiзным: футаѓ сем з паловай, не менш. Ён быѓ у бронекамiзэльцы i роѓ як паранены кабан. Паколькi буйны матацыкл, на якiм ехаѓ чарнаскуры быѓ падбiты, то ён саскочыѓ з яго i пабег на пазiцыi. Шэла злавесна ѓсмiхнулася:
  - Ды гэта быѓ добры хлопец.
  Стрэл басаногай бландынкi запал дакладны, прама ѓ пахвiну бранiраванаму "Атэла". Негры ѓскрыкнуѓ: выпрабаваѓшы спрасаваны "аргазм". Шэла адпусцiла жарт:
  Мы дзяѓчаты - слаѓныя хлопцы,
  Доблесць пацвердзiм сталёвым мячом!
  Кулю ѓ лоб падонкам з аѓтамата,
  Нешта неграм лысым адарвём!
  Магда нават ледзь не падавiлася ад здзiѓлення:
  - Дык ты яшчэ так лаяцца ѓмееш! Ну, ты i сяброѓка!
  Шэла падмiргнула ѓ адказ:
  - А што? Я вельмi разнастайная!
  Частка ангельцаѓ залегла i адстрэльвалася. Бой разрастаѓся, вось адна з куль праляцела так блiзка ад галавы Магды, што нават зразала жмут валасоѓ. Здавалася, што ѓпаѓ кавалачак яркага полымя. Агнязарная д'ялiца машынальна перажагналася:
  - У гэтых цырульнiкаѓ рукi пад хрэн заточаныя!
  Шэла працягваючы весцi прыцэльную стралянiну, адказала:
  - Ку-кукен квакiн!
  Магда, нягледзячы на ѓсю занятасць сутычкай, усё ж не ѓтрымалася ад пытання:
  - Што ты такое сказала?
  Шэла хiтра падмiргнула:
  - Гэта цi разумееш латынь! Выраз, якое абазначае татальны капут!
  Магда ѓ адказ зрэзала доѓгай чаргой яшчэ пецярых англiчан, якiя не ѓ час ускочылi, заявiла:
  - Лiшак розуму - раѓнасiльны яго недахопу!
  Шэла i тут знайшла, чым запярэчыць:
  - Не, ты не правы! Прыбраць розум лёгка, а дадаць цяжка.
  Магда, абклаѓшы яшчэ аднаго араба, тут вырашыла пагадзiцца:
  - Ды што казаць! Наогул немагчыма! Чарка вiна - не дадасць розуму! Другая i трэцяя - зводзiць з розуму!
  Але, не гледзячы на страту баявога духу, ангельцы ѓсё яшчэ былi небяспечныя. Вось адной з ваѓчыц, чарнавалосай мiлцы ѓ бiкiнi пара куль трапiла ѓ галаву, прымусiѓшы коратка ѓскрыкнуѓшы зацiхнуць назаѓжды. Шкада такiм кароткiм аказалася жыццё ѓ дзяѓчыны, нiбы матылi-аднадзёнкi. Некалькi ваѓчыцаѓ атрымалi раненнi. Магда выказалася:
  - Шмат ёсць розных асаѓ, толькi шмат пiд.
  Шэла перапынiла:
  - Лаяцца матам падчас бою дрэнная прымета... Хоць паставiць мат у партыi прымета клас!
  Вымавiѓшы гэта дзяѓчынка, як раз увагнала кулю ѓ вока супернiку. Ёй нават стала неяк моташна, вось забiваеш, забiваеш .... Канца гэтаму нябачна. Магда таксама не адставала i нават пачала падлiчваць забiтых. Наогул, калi падумаць забойства дадае чалавеку сiл? Справядлiвае забойства, вядома ж, дадае i ѓзмацняе карму. Ты як бы сiлкуешся энергiяй непаѓнавартасных iндывiдаѓ. I становiшся ѓ тысячы разоѓ мацнейшым. Як гавораць - воiны-волаты. Або дакладней ваяѓнiцы-багатыркi. Вось аѓстралiйскi хлопец - амаль хлопчык страцiѓ палову чэрапа. Магда заѓважыла:
  - Лепш адзiн раз забiць, чым тысячу разоѓ праклясцi!
  Шэла пагадзiлася:
  - Вядома! Можна вось так перашчоѓкаць усiх! Дзе твой напор аѓтамат, люты плявок у мазгах зарапад.
  Магда ѓ лютасьцi гепарда, дадала:
  - Вас ангельцам адбой, ну ѓ геенну запой! Проста дожджык па даху тваёй генерал!
  Шэла гэтак жа пачала падлiчваць знiшчаных асобiн. Сапраѓды, што ёй прыгажунi цырымонiцца. Але вось яшчэ пытанне, цi ставiць ёй свечкi за спачын цi не? Бо хоць i дрэнныя людзi - ворагi, але ѓсё ж людзi. Як, напрыклад, рабiлi спартанцы ѓ такiх выпадках. Мусiць, высакародна.
  Шэла гучным шэптам падказвае багiнi, вымавiла:
  - Ты ведаеш Магда, давай пасля бой сходзiм у блiжэйшы храм i памолiмся за забiтых намi, каб iх душы з чысцiлiшча накiравалiся прама ѓ рай.
  Рудавалосая ваяѓнiца скрывiлася:
  - А можа, яшчэ i мячэць сходзiм? Ну, ты i сентыментальная Шэла. Прама як твая цёзка з казачкi Андэрсана, дакладней Шарля Пяро. - Магда ѓсадзiла чаргу прымусiѓшы рыгаць крывёю яшчэ траiх. - А бо наш мiр, гэта не арэна для танных сантыментаѓ.
  Ваяѓнiца бландынка пацiснула моцнымi плячыма:
  - Як сказаць? Мне б не хацелася, што ѓ выпадку маёй гiбелi, цела затапталi ѓ гной, ды яшчэ памачылiся зверху. Ты робiш дабро, i яно табе вяртаецца...
  - Вяртаецца куляй! - агрызнулася ѓжо атрымалая пару датычных драпiн Магда.
  Шэла абклаѓшы яшчэ дваiх, заѓважыла:
  - А ты не пазяхай, тады цябе i куля не знойдзе!
  Магда скрывiла запэцканае тварык:
  - Куля дурнiца i штык не прафесар, а снарад не дацэнт! Але кадзiлам ад аѓтаматнай чаргi не абаронiшся!
  Шэла тут заѓважыла:
  - Адзiн вядомы паэт пiсаѓ - каб да штыка прыраѓнялi пяро!
  Тут бландынцы ледзь падрапала куляй вуха. Зрэшты, Шэла нават не здрыганулася. А што калi куля свiшча, то значыць, яна праляцела мiма.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 10.
  
  Магда падобны спосаб ухвалiла:
  - Вось гэтыя паводзiны годна сапраѓднай арыйкi!
  Шэла парыравала:
  - Шчодрасць на камплiменты, маскiруе беднасць розуму, i смагу нажывы!
  Магда не да месца i не трапу, гiкнула:
  - Давядзе цябе да магiлы падобная фiласофiя!
  Правей Шэлы паранiла таксама светленькую прыяцельку. Хоць дзяѓчына пакуль малазнаёмая пачатковец замест змянталага таварыша, усё роѓна яе шкада. Але яна не стогне, наадварот выцiснула ѓсмешку. Затым прынялася выцягваць мовай кулю. Шэла папаѓзла да яе:
  - Дай я табе дапамагу...
  Тая ѓ адказ агрызнулася:
  - Адчапiся! Лепш вядзi агонь i вынiшчай ѓшывых iльвянят. Гэта ѓ вас выдатна атрымоѓваецца.
  Шэла не стала пускаць шпiлькi ѓ адказ, або кiдацца пяском, хоць спакуса i прысутнiчаѓ. Падпёршы локаць i атрымаѓшы ѓпор, выразна абклаѓшы кароткай чаргой траiх (ужо ѓ яе пiсталет-кулямёт, так распалiѓся, што ствол стаѓ чырванець, нават дзiѓна, што ён пакуль не заклiнаваѓ!), Рыкнула:
  - На выдатна, на вайне нiколi не бывае! Абавязкова, нешта ды недаробленае!
  Прыяцелька (яе клiкалi Уэлен) заявiла:
  - Вось бы да твайго мовы, ды яшчэ прыкруцiць гашэтку кулямёта! Так бы стала ѓсiх разбураць.
  Шэла засмяялася, ды вельмi гучна. Тут адзiн з ангельцаѓ крыкнуѓ:
  - Вы ѓсе бошы шлюхi!
  Шэла ѓ адказ з сiлай кiнула аскепкавую гранату:
  - Ад альфонсаѓ чую!
  Якая пагражае падпалiць Александрыю похлеще Цэзара Магда агрызнулася, i таксама кiнула гранату. Крыкнула:
  - На такiя падарункi мы заѓсёды шчодрыя!
  Уэлен выняла з пляча кулю i выплюнула яе:
  - На смак ты лепш, чым навобмацак!
  У тыле ангельцаѓ з'явiлiся падмацаваннi, яшчэ тузiн танкаѓ. Ды "Мацiльды", а астатнiя закупленыя ѓ ЗША " Макавеi". Апошнiя танкi, была без вежы, але затое з тры гарматамi кожны. Магда тоненька свiснула:
  - Угу! Вось гэта машыны-дыназаѓры!
  Шэла нервова зморшчылася:
  - Ты ведаеш дыназаѓр, цалкам можа растаптаць сысуна, калi яно тармозiць мазгамi. Усё маса...
  Магда жвава перабiла:
  - А тут ты не правы. Чалавек думае ѓ дзесяць разоѓ хутчэй, чым рухаецца. Гэта значыць, нас у першую чаргу падводзяць не мазгi, а цела!
  Шэла стрэльнула вочкамi:
  - Ды цела... Душа звычайна моцная i бязважкая.
  Магда нервова хiхiкнула:
  - Душа зграшыла, а цела ѓ адказе!
  "Макавеi" былi вельмi цiхаходнымi, таму i "Мацiльды" не спяшалiся. Зрэшты, дзяѓчаты не нервавалiся, у iх яшчэ заставалiся сякiя-такiя сюрпрызы, у прыватнасцi пару дзясяткаѓ супрацьтанкавых зарадаѓ. Але ѓ дадзеным выпадку iм сябе паказаць не ѓдалося. Пачуѓся грукат i аж тры снарады накiравалiся ѓ бок ангельскiх танкаѓ. Вось адзiн "Макавей" адразу ж апынуѓся падбiты, у яго шырачэнным корпусе ѓтварылася дзiрка. Ангельцы, зрэшты, не разгубiлiся i нават зрабiлi беспаспяховую спробу адкрыць агонь на хаду. Зрэшты, адкуль вялi стралянiну старанна замаскiраваныя гарматы Роммеля, вызначыць было цяжка. Вось рушыѓ услед яшчэ залп, i перакасiла вежу "Мацiльда". Шэла весела страляючы вочкамi, усмiхнулася:
  - А што? Зенiтка, то хуткастрэльная!
  Магда ѓ прыкрасцi прабурчала:
  - Нам так зусiм нiчога не застанецца.
  Услед за "Макавеямi" з'явiлiся новыя танкеткi, а таксама некалькi "Крамвэляѓ". Прычым, мяркуючы па аблезлай фарбе, гэтыя машыны выкапалi з пяску. Таксама пруць, хочуць узяць нахрапам. Рудая Магда пальчыкамi, дзявочай, босай ножкi злавiла павука i бесцырымонна раздушыла яго:
  - Вось тое ж чакае ѓсiх ангельцаѓ!
  Шэла горача ѓхвалiла:
  - Брава! Так трымаць!
  88-мiлiметровыя зенiткi працягвалi весцi прыцэльны агонь. Iх хуткастрэльнасць была высокая, але i трапнасць не пасавала. Супернiк агрызаѓся вельмi бязладна i не мог прычынiць iстотнай шкоды. Ну, а ваѓчыцы змагацца з пяхотай, якой прыбывала ѓсё больш i больш.
  Магда, iмкнучыся суняць адваротны сверб драпiны, заѓважыла:
  - Ангельцы так неэканомныя ѓ выкарыстаннi людскiх рэсурсаѓ. Проста дзiѓна, што iм удалося захапiць палову свету!
  Шэла таму вельмi прыемнаму для немцаѓ нагоды выказалася:
  - Яны мастакi, нас закiдваць трупамi! Супраць гэтага нiяк не папрэш, ух вельмi трупы смярдзяць!
  Агнязарная Магда тоненька хiхiкнула:
  - Ды газавая атака, рэч сур'ёзная.
  Ангельскiя танкi паѓзлi нiбы чарапахi, i вось ад "Макавеяѓ" неѓзабаве засталiся толькi груды металу. А вось больш шустрай "Мацiльдэ" ѓдалося праскочыць, але яе ваѓчыцы тут жа перабiлi гусенiцу, як заѓсёды трапна ѓразiѓшы з падствольнiка.
  Шэла аблiзнулася:
  - Вось гэта па-нашаму! Па эсэсаѓскiм!
  "Кромвелi", дакладней iх экiпажы жудасна нервавалiся, тузалi за штурвалы i па памылцы душылi ѓласных салдат. Нават гусенiцы, ад пяску i крывi сталi бруднымi i чырвона-карычневымi. Пры гэтым танкi падкручвалiся на месцы, а вежы спрабавалi нязграбна круцiцца. Шэла скалiла зубкi i спявала:
  - Дзесьцi растуць незабудкi. Мама пячэ пiражкi! Рэйха ѓ пашчы не зубкi, а са снарадаѓ iклы!
  "Кромвелi" вельмi дурное працягвалi тыркацца, i цiснулi сваiх жа салдат, яшчэ больш узмоцненымi тэмпамi. Нават нямецкiя зенiткi змоѓклi, каб не перашкаджаць танкам, выконваць "ганаровую" мiсiю. Магда люта рыкнула:
  - Дык мы зараз разыдземся! Можа, ад буры выратуемся!
  Але вось некалькi "Крамвэляѓ" усё ж здолела выраѓняцца i iрвануць да пазiцый, што займалi дзяѓчаты. Але iх амаль адразу ж спынiлi трапныя стрэлы. Мабыць ваѓчыцы ѓ рызыцы бою, проста забаранiлi сабе прамахвацца. Ангельцы сутыкнулiся з сапраѓды нямецкай устойлiвасцю. Вось адна з танкетак, страцiѓшы рэшткi мужнасцi, павярнула назад. Генерал аѓстралiец нешта скамандаваѓ i, у яе паляцелi гранаты. Смяротна параненая машына, запалала, а затым яшчэ i снарады, сталi рвацца ѓнутры. Вось такое вiдовiшча.
  У грознай панны Шэлы ад перагрэву заклiнаваѓ пiсталет-кулямёт, i, адклаѓшы кавалак жалеза ѓбок, якi стаѓ бескарысным, пачала весцi агонь з самазараднай стрэльбы. А што, вельмi нядрэнная тактыка! Хуткастрэльнасць нiжэй, але затое прыцэльнасць вышэй. Тое самае нават крыху раней зрабiлi i астатнiя дзяѓчыны-ваяѓнiцы. Магда, кiваючы галавой, заѓважыла:
  - Вайна вучыць эканомii. Прычым на фронце, нават больш, чым у тыле!
  Шэла неахвотна пагадзiлася:
  - Ды вучыць! Але колькi гэтых iльвянят на нас прэ! Няѓжо ангельцы, вось так кiнулi на нас усе свае сiлы!
  Магда, з хiтрынкай i страляючы вачыма, нiбы Папялушка цi дакладней яе зводныя сёстры на балi, адказала:
  - Сапраѓды кажучы, я менавiта на гэта i разлiчваю!
  Шэла здзiвiлася:
  - Разлiчваеш? Жадаеш, каб мы загiнулi? У такiя юныя гады знайсцi смерць?
  Магда ласкава падмiргнула:
  - Не ѓ гэтым справа! Проста падумай, што адбываецца, калi супернiк у адным месцы засяроджвае ѓсе сiлы?
  Шэла адразу ж адказала:
  - Станавiцца на гэтым участкi мацней. Яна можа i прарваць лiнiю фронта.
  - А на iншых? - падмiргнула Магда.
  - Мацней! Няма наадварот! - Шэла раптам здагадалася - Дык значыць, пакуль супернiк кiдае на нас усе свае сiлы, астатнiя нашы войскi могуць штурмам авалодаць варожай цытадэллю!
  Магда, хутка перакацiѓшыся, цмокнула сяброѓку ѓ потную, падрапаную шчочку:
  - Разумнiца! Нарэшце сама здагадалася! Так, што Александрыя не стане рэкордным горадам, якi так доѓга трымаѓся супраць Вермахта.
  Шэла заѓважыла:
  - А Александрыя ѓжо такiм горадам хiба стала. I спадзяюся не адзiн з варожых гарадоѓ, яго рэкорд не паб'е! Бо мы...
  Магда перабiла:
  - Казаць што мы непераможныя, пакуль бiтва не скончылася дрэнная прымета. I ты гэта ведаеш!
  Шэла зло блiснула сваiмi сапфiравымi вачыма ѓ адказ:
  - Быць вернiкам, гэта не значыць забабонным. Пра гэта нават у катэхiзiсе гаворыцца!
  Магда ѓжо якi раз, удала пальнуѓшы са стрэльбы i зразаѓшы чарговага "касатыка", суцэль сур'ёзна прапанавала:
  - Праспявай мая сяброѓка! Вось вядома лепш спяваць, чым стагнаць!
  Шэла нечакана састрыла:
  - Лепш стагнаць ад аргазму, чым спяваць ад болю!
  Магда стала злей:
  - Ну, што ты двух слоѓ звязаць не можаш i таму кажаш пошласць. Ану спявай i гучней.
  I Шэла заспявала, спачатку накшталт бы нягучна, але з кожным новым куплетам е галасок мацнеѓ;
  Агнём крывавага струменя,
  Лавiна зямлю нашу залiла...
  Вайна не ведае меры-тэрмiну,
  Хмялей найсалодкага вiна!
  
  Не стане горкiм смак перамогi,
  Хоць горыч дыму i крывi.
  Калi бiлiся нашы дзяды -
  Пра iх шчабеча салавей!
  
  Неѓмiручасць вышэйшая ѓзнагароды,
  Каб цьмянай старасцi не ведаць.
  Каб не прыйшлi пасланцы пекла,
  Каб пралiвалася ласка.
  
  Мы любiм мiр i пах iглiцы,
  Але калi трэба бiтва чакае.
  Аб нашае сэрца залатое,
  Няхай палае, плавячы лёд!
  
  Ды юнацтва свежая праходзiць,
  Ужо банальным стала ѓсё.
  Якi вось Сонца ѓзыходзiць,
  Быць чалавекам не хлусня!
  
  Любiце людзi святло Гасподняе,
  Ён вельмi добры, паверце да нас...
  Хоць шлях па жыццi апраметнай,
  А кiруе мiрам: Iрад-Хам!
  
  Мы мэты чыстыя маем,
  Але шлях да iх - шкада на крывi!
  Бо аѓтамат ён як гантэлi,
  У Лiха цемры поѓна раднi!
  
  Iсус з Марыяй нам парука,
  Прыйдуць i шчасцю прывядуць!
  Тады знiкне сцюжы - мука,
  I злосцi з подласцю капут!
  Атака ангельцаѓ канчаткова выдыхлася. Апошнiя падбiтыя танкi спынiлiся каля выкапаных нямецкiх траншэй. I толькi пяхота, а новыя прыбылыя матацыклiсты ѓсё яшчэ не пакiдалi спроб вырвацца з цiскоѓ. Змучаныя доѓгiм пераходам шурпатыя ад прылiплага да поту пяску дзяѓчынкi адстрэльвалiся ѓжо апошнiмi патронамi. Шэла паправiѓшы штык-нож, сказала Магда:
  - Ну, што ѓрукапашную?
  Дзяѓчынка адказала:
  - Ды ѓрукапашную! Гэта будзе слаѓнае паляванне, хоць для многiх яно стане апошнiм! Толькi чакай загада камандзiра!
  Шэла шапнула:
  - Загад камандзiра падчас вайны выкананы каханнi i велiзарнай цаны!
  Было зрэшты, бачна, што сярод брытанскiх салдат няма адзiнства. Частка з iх залегла i не хацела бегчы наперад, а астатнiя некалькi нясмела тапталiся на месцы. У дзяѓчат-ваяѓнiц ужо заставалiся лiчаныя стрэлы, хоць першапачаткова быѓ цэлы мяшок боепрыпасаѓ прынесенай кожнай ваѓчыцай. Ды гэта яны дзяѓчаты, прыгожыя, басаногiя, у адных вельмi трывалых бiкiнi ваяѓнiцы элiтнага жаночага батальёна СС. Аддзяленнi, у якiм ваявалi лепшыя асобiны Германii, ды яшчэ бязлiтасна натрэнiраваныя. Свайго роду праграма па стварэннi людзей будучынi - Звышчалавека апетага генiяльным Фрыдрыхам Нiцшэ. Дзяѓчаты iмкнулiся выбiраць сабе кожная сваю ахвяру i не губляць дарма нiводнага патрона. А тут зьявiлiся яшчэ танкi. I адкуль толькi бяруцца гэтыя "Мацiльды", наштампавалi iх вышэй за дах. Але вось ужо, здаецца: дасягнуты, мяжа доѓгацярпення, Гейла ѓжо гатовая, аддаць загад да рукапашнай сутычкi, як раптам. З далёкiх аблокаѓ загучала грандыёзная сiмфонiя Вагнера. Гэтая музыка такая каласальная i цудоѓная, здольная давесцi сапраѓднага арыйца да татальнага ашалеласцi. А ворага ѓвагнаць у штопар. Кiнуѓшы погляд у неба, Магда звонка ѓсклiкнула:
  - Ды гэта нашы бамбавiкi "Штука".
  Шэла раѓнула каламбурам:
  - Штукi зробяць не адзiнкавую разборку!
  Што можна сказаць пра грозны Ю-87, пiкiроѓшчык-легенда, сiмвал нямецкага "Блiцкрыга"? Гэтая машына, проста iдэальна( для свайго часу, калi яшчэ не было такiх магутных i эфектыѓных сiстэм кампутарнага навядзення), падыходзiць для знiшчэння наземных мэт i асаблiва пяхоты, ды i танкаѓ таксама. А вытворчасць годнай змены: Фоке-Вульфа яшчэ толькi пачынае раскручвацца.
  Гейла гучна гаркнула:
  - Закапацца ѓ пясок, хутчэй i па схаваць галовы!
  I вось па англiчанах былi ѓдары, "Мацiльды" ѓзрываюць i пераварочваюцца. Шэла адчула, як аскепкi, нiбы грабеньчык прайшлiся па валасах i драпнулi па вушцы. Зачапiла i Магду, а адной дзяѓчыне i зусiм не павезла, раскроiла чарапок. Але на шчасце, гэта ѓжо былi апошнiя ахвяры. Цяпер атака ангельцаѓ канчаткова захлынулася, а над галоѓным мiнарэтам Александрыi ѓзвiѓся сцяг са свастыкай! Гэта сцяг быѓ велiзарны, i выклiкаѓ жах большай палове свету:
  Магда з жудасным захапленнем, усклiкнула:
  - Вось гэта да! Нарэшце!
  Шэла здзiвiлася:
  - Мы перамаглi? Неяк не верыцца!
  Магда танюсенька хiхiкнула:
  -Так-так-так-так!
  Ацалелыя ангельцы таксама прынялiся выкiдваць белыя анучы. Вось гэта была перамога, то пра што можна толькi марыць, стоячы перад вонкава непрыступнай армадай адбылося.
  Шэла выклiкнула:
  - Радасць, радасць стала! Будзем шчаслiвыя заѓсёды! Сцяг наш колерам рдяным паказвае шлях ...
  Магду нейкi чорт пацягнуѓ за язык, i яна бразнула:
  - У нiкуды!
  А вось злая Гейла пачула, яна, як на злосць была побач, а гул у гэтым момант прыцiх. Камандзiр роты рыкнула:
  - Вось так? Сцяг са свастыкай вядзе, па-твойму, у нiкуды. Мы з табой яшчэ разбяромся, а пакуль трэба будаваць палонных.
  Сапраѓды, сярод тых, хто здаѓся, было шмат параненых, прычым цяжка. З iмi фашысты паступiлi "лiтасцiва", кантрольны стрэл у галаву i поѓны парадак. Тых, хто быѓ паранены лёгка, паставiлi ѓ асобную калону - iх можна вылечыць i выкарыстоѓваць як працоѓную сiлу. Шэла, зрэшты, раптам адчула ѓкол сумлення, калi бачыла расправу на цяжкапараненымi i скалечанымi. У Трэцiм Рэйху ѓсё было падпарадкавана, патрабаваннi мэтазгоднасцi. А таму непатрэбных прыбiралi. Сама Шэла нягледзячы на ѓсю муштру, i ѓжо самавiтая( асаблiва пасля гэтага бою!) колькасць трупаѓ на сваiм рахунку, заставалася добрай i вельмi сентыментальнай. Вось па пыльнай, загарэлай шчочцы нават скацiлася горкая слязiнка. Да чаго ж брудная рэч вайна, як яна мяняць характар i ацэнку чалавека.
  Магда таксама нервавалася; што яшчэ прыдумае жорсткая Гейла. Як яе пакараюць. Бо ѓ ваенны час камандзiр можа проста загадаць расстраляць, нават не тлумачачы прычыны. Хаця да гэтага справа, хутчэй за ѓсё не дойдзе. Бо яны элiта, i ѓ выпадку расстрэлу, ды яшчэ пры сведках, могуць пачаць капацца, што навошта, навошта. Яны ваяѓнiцы каштоѓныя, а не ардынарнае гарматнае мяса.
  Роту зрэшты, ладна пакалашмацiла. Тры нямецкiя дзяѓчыны загiнулi, пяць атрымалi сур'ёзныя раненнi, амаль палова лёгкiя, а падрапалiся i смяротна стамiлiся ѓсе без выключэння. Падлiк стратаѓ правялi крыху пазней, а пакуль будавалi палонных i лiчылi захопленыя трафеi. А гэтак жа дзяѓчаты зладжвалi ѓ асобны стос кiнутую супернiкам зброю. Хоць наступiла ноч, але было досыць светла, асаблiва дзякуючы поѓнага месяца. Шэла заѓважыла:
  - А ты ведаеш Магда ѓ такое надвор'е, звычайна вельмi актыѓныя пярэваратнi. Асаблiва былыя нябожчыкi!
  Рудавалосая ваяѓнiца скрывiла тварык:
  - Калi ж казкам то так. Але ж вы дарослыя дзяѓчаты. Дакладней мы дарослыя дзяѓчыны, i самi накшталт ваѓкалакаѓ. Няхай нават жаночага полу i вельмi прыгожых.
  Перад вачыма Шэлы, дакладней у яе свежай памяцi мiльгануѓ эпiзод якi прайшоѓ бою, як пасля падзення бомбы разляталiся целы ангельцаѓ. Сярод iх, быѓ адзiн - мабыць з лiку абарыгенаѓ Аѓстралii, морда з тоѓстымi вуснамi i пляскатым носам - проста жудасць. А вочы ... Проста мой ласкавы i далiкатны звер, я так кахаю цябе, павер. Галава не даляцела да грознай Шэлы ѓсяго метраѓ дзесяць! I гэта нiбы...
  Забiтых дзяѓчат у адрозненне ад простых салдат не маглi пахаваць проста так. Iх целы загарнулi ѓ цэлафанавыя пакеты i пасля цырымонii развiтання i адпявання (гэта зрабiѓ спецыяльны святар са свастыкай на рукаве!), Адправiлi з самалётам у Германiю.
  Святар быѓ асаблiвы эсэсаѓскi ѓ чырвонай форме, i з тварам прафесiйнага забойцы. Гiтлер даѓно хацеѓ заснаваць у Трэцiм Рэйху новую рэлiгiю. Праѓда, складанне альтэрнатыѓнага багаслоѓя сутыкнулася з цяжкасцямi. Некалькi славалюбiвых фiлосафаѓ штурхалi кожны ѓласную мадэль i тэорыю. А абраць агульнае мог толькi сам фюрар. Але прыняцце новай рэлiгii, дзе крыж замянiѓ бы свастыку, дакладней свастыка замянiла б крыж, азначала б непазбежны раскол у грамадстве, ды яшчэ якраз напярэдаднi другой сусветнай вайны. Гiтлер вырашыѓ адкласцi рэфармацыю да лепшых часоѓ! Нажаль, нават фюрар здавалася здольны згарнуць горы i змянiць законы прыроды змушаны лiчыцца з чалавечымi забабонамi. Магда рудавалосая, а руды колер, колер хiтрасцi i не стандартнага мыслення ѓздыхнула. У адрозненне ад ваяѓнiцы-бландынкi Шэлы, гэтай умелай забойцы з душой ягня, яна не кахала Хрыста, шчыра лiчачы яго слабаком i габрэем. Сапраѓды Бiблiя гэта поѓны адстой. Сам факт, што габрэi народ абраны Богам выклiкае толькi смех i абурэнне. Каб Бог абраѓ... Брр... Магда перапынiла разважаннi i дапамагла загрузiць забiтых да спецыяльны кантэйнер. Сапраѓды дзiѓна, што чалавек, вянок светабудовы настолькi далiкатны, што яго можна забiць. Бо хiба можна знiшчыць дасканалае... Зрэшты казаць аб дасканалым чалавеку смешна.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Гэта iстота, даволi мала прыстасаваная для жыцця, асаблiва чалавечыя дзецi. I чаму так? Гэта выклiкае сумневы ѓ натуральнай плынi рэчаѓ у эвалюцыi. Бо чалавек гэта найвышэйшая сфера i нiхто не можа запярэчыць, што гэта менавiта так. Таму атэiзм i лагiчны. Бо слабасцi чалавека тлумачацца тым, што яна яшчэ амаль у самым пачатку лесвiцы эвалюцыi. Гэта значыць, пакуль ты слабы, але ѓ будучынi можаш стаць моцным.
  Хрысцiянская ж мараль мяркуе: што ты народжаны лайном i такiмi ж лайном i застанешся, толькi сваё прынiжэньне будзеш несцi вечна. Ну, а само значэнне паняцця iслам азначае пакора... А быць пакорлiвым значыць быць нiкчэмнасцю, што для сапраѓднага ганарлiвага чалавека, больш за непрымальна.
  Ваѓчыцы тым часам былi заняты ѓборкай трупаѓ i зборам тэхнiкi. Ужо была ноч, самая светлая ѓ годзе. Трупы ѓжо пачалi струменiць удушлiвы заворак. Магда зморшчылася: ну чаму ѓ людзях столькi лайна! Чалавек - хадзячая памыйнiца! Хоць па iдэi чалавеку трэба быць - Звышчалавекам i супержывёлам! У гэтым ёсць асаблiвы сэнс - розум, якi дорыць i фiзiчную дасканаласць. Ух ужо гэтыя людзi... дакладней людцы. Ну чым яны лепшыя за жывёлу, калi вось так смярдзяць! Трэба проста сябе пераадольваць, каб дакранацца да трупаѓ i скiдаць iх... Шэле, можна сказаць, пашанцавала яна рые разам з iншымi салдатамi глыбокую i шырокую яму, куды i скiнуць трупы. Зрэшты, Магда крыху схiтравала, кiнулася дапамагаць кiнуты супернiкам танк "Кромвель". Ну, нiчога па ѓласцiвасцях асаблiва ахоѓным i хадавым гэтая махiна. Ваяѓнiца выказалася:
  - Тэхнiка ѓ лайне.
  Басаногая бландынка Кэт таксама з яе роты запярэчыла:
  - Тэхнiка не прычым, калi людзi гнiлыя!
  Магда тут аберуч за, адразу ж пагадзiлася з прыгожай i жвавай ваяѓнiцай:
  - Iржавую тэхнiку лягчэй ачысцiць, чым асвяжыць прагнiлага чалавека! Найдужэйшая цяглiца нямоглая - калi розум слабы!
  Кет пхаючы ручанькамi танк, хiхiкнула:
  - Ну, ты i Салон! А дакладней Сакрат у спаднiцы, так мудрагелiста выяѓляецца. А вось Гiтлер як сказаѓ: бiць, бiць i яшчэ раз бiць!
  Магда па-сувораѓску трапна рыкнула:
  - Бi, але не адбiвайся!
  Востранькiя бiцэпсы ѓ Кет надзьмулiся, яна штурхала танк з-за ѓсiх сiл, а жывоцiк дзяѓчынкi правалiѓся ад напругi. Магда таксама, як сапраѓдная арыйка, не мухлявала. Дзяѓчына старалася ва ѓсю, i нават падпявала:
  - Не трэба думаць пра каханне! Вагi вялiзныя хутчэй штурхнi! Бо гэта наш суровы спорт - не мясцовы, сусветны рэкорд!
  Кэт падспявала:
  - Ставiм новыя рэкорды, каб вырасла зямля! Удвая, утрая вышэй за норму - каб цвiла краiна мая!
  Магда паѓжартам i напаѓсур'ёзна працягнула:
  - А рэкорды тыя крутыя - больш гадаѓ замачы! Мы дзяѓчаты не благiя - крушым з перцам цэглу!
  Рудавалосая ваяѓнiца нават у экстазе як урэжа галавой па бранi. I пасля гэтага прыслухалася да музыкi. А затым напружылася яшчэ мацней. Усё ж дзiѓна, што ангельцы, якiя адчуваюць такое трапяткое стаѓленне да манархii, назвалi танк iмем Кромвеля, бунтара, рэвалюцыянера. Ды яшчэ карала караля Карла першага. Як гэта насуперак логiцы, называць iмем забойцы новы крэйсерны танк, з дастаткова магутнай браняй. Хоць гармата страляе асколачнымi, а не супрацьтанкавымi снарадамi. Магда нясмела лiзнула браню язычком i пасля чаго смачна выплюнула:
  - Гарчыць злёгку!
  Кэт заѓважыла:
  - Калi нам пасля гэтага бою не дадуць узнагароды, то гэта будзе найвышэйшай несправядлiвасцю!
  Магда з уздыхам заѓважыла:
  - Па iдэi трэба шчодра ѓзнагародзiць усiх ваяѓнiц нашага батальёна, цi дакладней роты. Усе ваявалi як героi, нiхто не збаяѓся, i ѓ кожнай самае меншае пад нагамi тузiн трупаѓ. Я сама забiла толькi ѓ гэтым баi больш за сорак "iльвянят". I што ѓсiх узнагародзiць - гэта было б справядлiва!
  Кэт кiѓнула:
  - А чаму б i не! Тым больш за тры нашы сяброѓкi так i засталiся ляжаць на пяску. Дык гэта жудасна. Усе гэтыя бесперапынныя войны, у гiсторыi чалавецтва. Вайна гэта, вядома ж, цiкава, але людзi гiнуць!
  Магда раптам як пранiзлiва заспявае:
  - Людзi гiнуць за метал! Людзi гiнуць за метал! Сатана там кiраваць баль, там кiруе баль! Сатана там кiруе баль, i лье напалм!
  Дзяѓчаты засмяялiся i нарэшце загрузiлi "Кромвель" на платформу. Пры гэтым Магда прымудрылася сабе адцiснуць вялiкi пальчык правай, босы, але з грацыёзнымi загарэлымi лiнiя ваяѓнiцы-прынцэсы нагi. Дзяѓчына зморшчылася, i выдала:
  - Па нагах як па асфальце! Набiрай бемоль не альту!
  Гумар гумарам, а праца працуй. Ваѓчыхi ѓкалывалi, нiбы на катарзе, але пры гэтым скалiлi зубкi. Магда i тут старалася вылучыцца. Яшчэ мясiстыя сцягна так трэслiся ѓ апантанай напрузе. Кет паскудная, заѓважыла:
  - Танец гэта танец!
  Магда тут здзiвiлася:
  - А гэта ты да чаго?
  Кет растлумачыла:
  - Мы як у балеце танчым, але пры гэтым яшчэ i з абцяжарваннямi. Я чула, што баксёраѓ таксама выкарыстоѓваюць падобную методыку трэнiнгу - даюць у рукi гiры i скачы перад люстэркам!
  Магда з цяжкасцю стрымала смех:
  - Ну так! Гэта я разумею класны метад! Калi гiры пудовыя, то пасля абцяжарванняѓ у адных пальчатках рукi будуць проста лётаць!
  Кет заѓважыла:
  - Узляцець жадаюць шматлiкiя, але большасць чакае лёс Iкара, бо пёры славалюбства змацаваныя воскам маладушнасцi!
  Магда хiтранька хiхiкнула:
  - Ты я бачу таксама фiлосаф! Наогул...
  Кет абарвала:
  - Сярод ваѓчыц тупых няма! Мы ѓсе адукаваныя, ну чытанне Фрыдрыха Нiцшэ ѓваходзiць у абавязковую праграму.
  Магда насцярожылася i тут жа спытала:
  - Нiцшэ? Гэта найцiкавы фiлосаф. Але вось умоѓ Звышчалавека ѓ яго мала дакладна вызначаны. Наогул Нiцшэ цягне ѓ бок першабытнаабшчыннага ладу, гэта значыць у каменны век, што мне асабiста не да спадобы.
  Кэт здзiвiлася:
  - А чаму?
  Магда жвава хiхiкнула:
  - Справа ѓ тым, што ѓ Нiцшэ недастаткова асветлена, дакладней нават зусiм яе ацэненая роля навукова-тэхнiчнага прагрэсу. То як ён уплывае на чалавека, прычым у лепшы бок. Ды i наогул спроба iдэалiзаваць каменны век - называючы яго залатым недарэчная. Насамрэч эвалюцыйным шляхам людзi iдуць ад простага да складанага, ад горшага да лепшага. Напрыклад, як iмклiва мяняюцца самалёты, ад найпростых да наймацнейшых. Такiя паняццi як хуткасць, манеѓранасць i гэтак далей.
  Кет хiхiкнула i праспявала:
  - Да чаго дайшоѓ прагрэс - да не бачаных цудаѓ! Але чагосьцi бракуе, круцiць хвост якi хiтруе нячысцiк!
  Магда дадала прычым пявуча:
  - Забытыя клопаты! Трэцi Рэйх рулiць! Хутка будуць робаты! Сплясканы паразiт!
  Цягаць, i працуе, дзяѓчатам прыйшлося да росквiту, вось ужо стала зусiм светла i трупы ворагаѓ нарэшце закапалi, здавалася, можна легчы спаць, але не тут было. Няма дзяѓчатам, усё ж далi паесцi, прычым з нагоды перамогi, яны нават прыкусiлi трафейнай тушонкай. Гейла забiяцка скамандавала:
  - Гэта для вас вялiкi гонар паспытаць ежу свайго ворага!
  Магда i тут вякнула:
  - Не, гэта для ангельцаѓ велiзарны гонар, што мы пагадзiлiся жэрцi iх дзярмо!
  Гейла зло блiснула вачыма:
  - Ну, не, гэта ѓжо пераходзiць усе межы. Ты Магда застаешся зусiм без ежы! Мала таго цябе падвергнуты своеасаблiвай катаваннi. У прыватнасцi мне здаецца, што твой прэс занадта ѓжо друзлы, а мышцы не рэльефныя. Так, што новае трэнiровачнае пакаранне выпрабуем на табе!
  Тут хтосьцi пацягнуѓ за язык Шэлу:
  - Я не хачу пакiнуць Магду пакутаваць у адзiноце. Няхай мяне таксама мучаць.
  Гейла крыва ѓсмiхнулася:
  - Ну, малайчына дзяѓчынка. Такая адданасць, дакладней сяброѓства. Будзеце трываць абедзве! I галодныя заставайцеся абедзве!
  Шэла замоѓкла, пах тушонкi казытаѓ ноздры галоднай стомленай дзяѓчыны. А тут яшчэ i астатнiя сяброѓкi сталi перабольшана гучна чмякаць.
  Але галоѓнае катаванне было яшчэ наперадзе. Гейла i на самай справе прыдумала нешта выдасканаленае. Дзяѓчат падвесiлi рукамi за дрот, што вельмi ѓпiлася ѓ запясце, а да ног прыкавалi ланцуг. Прычым калi ты трымаеш ногi, раѓналежна зямлi, робячы кут, то сталёвы ланцуг трохi не дастае, то лiста жалеза. Але калi ты апускаеш ногi, то кончык вярыгi пампуецца металу, якi ѓ сваю чаргу злучаны з крынiцай напругi. I тваё цела прабiвае наскрозь электраразрад. Вось такое цiкавае катаванне.
  Гейла драпежна аблiзнула вусны:
  - Вось прэс у вас стане такiм дужым... Вы дзяѓчаты, яшчэ будзеце дзякаваць мне за трэнiроѓку!
  Магда, iстэрычна хiхiкаючы, заявiла:
  - А чаго цягнуць, давайце падзякуем за трэнiроѓку адразу! За нашае шчаслiвае дзяцiнства дзякуй вялiкай СС!
  Гейла пагразiла пальчыкам:
  - Вам дзяѓчаты давядзецца правiсець так цэлыя суткi. Затое, нарэшце, вы зможаце адчуць сябе сапраѓднымi мужчынамi!
  Магда пакiвала галавой:
  - Усе досведы паказваюць, што жанчына, калi яе правiльна трэнiраваць куды больш цягавiтая i небяспечная, чым нават загартаваныя войнамi мужчыны!
  Гейла жорстка абарвала:
  - Яшчэ адно слова i дадам суткi новых выпрабаванняѓ!
  Дзяѓчаты замоѓклi, трымаць кут цяжка, асаблiва калi доѓга i да ног прыкаваны ланцуг. Вось так i вiсi як соску. Гейла пайшла, не развiтваючыся, пакiнуѓшы дзяѓчат дык вось пакутаваць. Шэла адчула некаторы цiск унiзе жывата, ланцуг шараваѓ лодыжкi, адцягвала ногi. Дзяѓчына раптам спакусiлася магчымасцю праверыць, што будзе, калi закрануць ланцуг жалеза. А што паспрабаваць...
  Удар токам быѓ настолькi моцны, што загартаваная Шэла мiмаволi ѓскрыкнула. Нiбы распалены кол прабiѓ цела ад пятак да патылiцы. У мышцах адчуваѓся зуб, а галава захварэла. Шэла рыкнула:
  - Вось гэта цяга да эксперыментаѓ так характэрная для СС!
  Магда паѓжартам дадала:
  - Добра эксперыментаваць на... Ворагах! Зрэшты, я не ѓ крыѓдзе за ѓрок.
  Дзяѓчыны на некаторы час замоѓклi. Магда падумала: ну да чаго ж мудрагелiсты лёс. Вось зараз немцы атрымалi перамогу, усе радуюцца, а яны вымушаныя вiсець як грушы, ды яшчэ мучыцца. Каму пiрагi i пышкi, а каму сiнякi i гузы! Вось цiкава, што далей. Цяпер пасля падзення Александрыi, можна пачаць наступленне на Блiзкi Усход, яшчэ да перакiдкi дадатковых падмацаванняѓ. На самай справе навошта чакаць, калi ѓ Iраку i Палестыне, быццам бы i шмат войскаѓ, але яны як сказаць... Не зусiм баяздольныя, занадта шмат арабаѓ i неграѓ, якiя разбягаюцца пры выццi сiрэны. А калi прамарудзiць, то ангельцы паспеюць вывесцi нямала багаццяѓ, асаблiва з Iерусалiма i Багдаду. Няма трэба стукнуць барзджэй i аправiць супернiка ѓ накаѓт. Афрыка гэта цэлы кантынент, але падзенне Iрака ключ яшчэ i да Азii. Захапiѓшы запасы нафты, баксiтаѓ i iншых металаѓ Нямеччына, нарэшце, пазбавiцца ад усякай залежнасцi ад СССР. А можа нават i заваюе Расею! Паход на ѓсход... Даѓняя мара арыйцаѓ! А што потым? Можа нават касмiчная экспансiя, як гэта любяць апiсваць у фантастычных раманах. Палёты да зоркамi i новыя светы. Тамака дзе напрыклад жывуць гiбрыды морквы i жабы... Гэта бо выдатна, нешта такое чаго раней не было, i не знойдзеш аналогу на Зямлi. Бо iншыя мiры, напоѓненыя непрыступным святлом, а значыць, нямецкiя войскi павiнны авалодаць iмi штурмам. Бо няма нiчога ярчэй за сонца, акрамя зорак! Магда спытала Шэла:
  - Ну, вось я цябе не разумею, навошта ты гэтак легкадумна напрасiлася на муку? Хiба табе падабацца вiсець вось так на прэнгу? Ды яшчэ жывоцiк балiць.
  Шэла выцiснула падабенства ѓсмешкi:
  - А ты ведаеш i нядрэнна! Я вось, напрыклад, даѓно заѓважала, што прэс у мяне крыху адстае. Таму i падцягнулася.
  Магда панура заѓважыла:
  - Ну не ведала, што нас прымусяць трэнiраваць прэс. Я асабiста думала, што будуць бiць дубiнкамi па пятках. Цi можа нават сцябаць калючым дротам. Зрэшты, калi гэта табе дастаѓляе радасць...
  Шэла ѓжо гучней вымавiла:
  - Ведаеш, не мучы душу! Можа, лепей пагаворым пра нешта iншае.
  Магда згодна кiѓнула:
  - Ды пагаворым! Праспявай кветку не саромся! Бо пры прыгажосцi такой сястрыца, ты вiдаць песнi складаць, вялiкая майстрыха.
  Шэла вырашыѓшы, што лепш ужо такiм спосабам адцягнуцца ад болю, чым скуголiць, заспявала, прычым ад мужчынскага iмя:
  Капрызная дзяѓчынка-муза,
  То прылашчыць, то аблом...
  Прыназоѓнiкi ѓскач i няма саюза,
  Лавiна рыфмаѓ пойдзе на злом!
  
  Але тая каго кахаю ѓсiм сэрцам -
  У адказ абвяшчае навошта словы.
  Каханнi крыштальнай можа дзверцы,
  Адкрыць таму чаму шлях арла!
  
  Бо меч пяра павер даражэй,
  У iм цвёрдасць - пух паляцiць у вiхура!
  Пыхлiвыя гордыя вяльможы,
  Пра iх калючы будзе верш...
  
  Мы стваралi рацi славу,
  Дзе льецца кроѓ, а недзе пот.
  Сваю пашырылi Дзяржаву,
  Ад пiрамiд, да з крыгай вод.
  
  Але разам з тым душа - ягня,
  У ёй лiра мiлая гучыць...
  Бо галасок дзяѓчынкi званок -
  А запал падпалiць i гранiт!
  
  Дзе слова там палаюць ружы,
  Дзе справа яблынi квiтнеюць...
  Не могуць нас збянтэжыць маразы,
  А запалохаць марную працу!
  
  Мы ѓвасобiм мару ѓ тварэнне,
  Здолеем бездань перамагчы...
  Увесь свет застыне ѓ здзiѓленне
  Калi знiкне гора ноч!
  
  Тады скончацца пакуты,
  Калек не будзе i сiрот...
  I не прыйдзе да нас растання,
  Хай лiха-тварык зьменiцца парог!
  
  Айчына стане Бога -царства,
  Любы з нас лiчы Творца.
  Толькi попел сыпле на падступства,
  Хто сумленны, добры - малайчына!
  
  Рота паменшылася да дзевяноста пяцi ваяѓнiц (тры былi забiтыя, а яшчэ дзве былi параненыя настолькi цяжка, што засталiся ляжаць у шпiталi). Куды ты дзенешся: вайна без страт не абыходзiцца, толькi страты абыходзяцца без вайны! У некалькiх ваяѓнiц яшчэ з'явiлiся на стройных, мускулiстых целах шнары, а пара дзяѓчын, апынулiся перавязанымi. Стомленыя працяглымi пераходамi тыгрыцы выглядалi не вельмi ваяѓнiча - схуднелi, што нават праступалi рэбры. Дзяѓчаты нервова чухалi аб пясок ступнi, абпаленыя i агрубелыя яны занадта ѓжо свярбелi i па-зверску свярбелi. Наогул калi ёсць на зямлi месца горш дантоѓскага пекла, то яны яго знайшлi для сябе ѓ Афрыцы. Зрэшты, ваяѓнiцы не раскiсалi, а мабыць нават бравiравалi, тым што iм даводзiцца адчуваць такiя вось жорсткiя пазбаѓленнi. Свайго роду мараль: чым больш цяжкасцей, тым лепш. Характэрная для нацызму, асаблiва ѓ радыкальна варыянце Гебельса прапаганда аскетызму i духоѓных каштоѓнасць у процiвагу заходняй буржуазнай iдэалогii спажывання. Вось так счарнелыя ад загару i пылу дзяѓчынкi, ледзь прычыненыя бiкiнi, i абчэпленыя зброяй, глядзяцца, нiбы карыкатура на амерыканскiя баевiкi. А недалёка размешчана нямецкая база i мяжа з Суданам.... Адтуль дзьме гарачы ветрык, даносiцца пах гарэлага, а воблачкi на небе такiя рэдкiя... проста астраѓкi ѓ Цiхiм акiяне. Ружовыя барханы пад уздзеяннем паветраных мас злёгку варушацца, нiбы палонныя тытаны жадаюць скiнуць магiю паганскiх багоѓ, але пры гэтым затыхаюцца ѓ бяссiллi.
  Шэла вельмi цiха шапнула Магда:
  - I калi, нарэшце...
  Рудавалосая д'ялiца адказала яшчэ цiшэй:
  - Вельмi хутка! Яшчэ нахлёбаемся!
  Гейла аглушальнае прагарлапанiла:
  - Бягом, крокам марш (такая каманда гучыць як адкрытае здзек!)
  Прыгажунi iрванулi, iх агрубелыя, абпаленыя пятачкi замiльгалi на фоне залацiстага, амаль дымлiвага пяску. Не гледзячы на тое, што сонца наблiжалася да зенiту, дзяѓчатам давялося зноѓ бегчы. Вось так амаль галышом, з самавiтым грузам за плячамi...
  Шэла хмурачыся, заѓважыла:
  - Днём нас на вялiкай адлегласцi ѓбачаць i расстраляюць!
  Магда не пагадзiлася:
  - Тут усё не так ужо i змрочна. Могуць нас не заѓважыць... Дакладней, увесь разлiк будуецца на тым, што нармальны чалавек не пабяжыць у такую вось пякельную спякоту па пустынi.
  - Тым больш басанож! - Хiхiкнула Шэла.
  А вецер, мабыць, яшчэ гарачэй. Заѓтра першае лiпеня... Самы гарачы месяц лета, на самым гарачым кантыненце планеты Зямля. А дзяѓчатам даводзiцца бегчы, цягнучы з сабой зброю i самавiты боекамплект. Магда прыгадала адно фантастычнае апавяданне, дзе гаворка iшла пра далёкую будучыню. Магутная i мабыць i iдэалiстычным мысленнем звышцывiлiзацыя, забаранiла розным выглядам i росам у галактыцы весткi памiж сабой сапраѓдныя маштабныя войны. Ну, а паколькi памiж зорнымi iмперыямi стала ѓзнiкаюць тыя цi iншыя спрэчкi, тое праводзiць абмежаваныя бiтвы - малымi сiламi i пры прыкладна роѓнай зброi.
  Накшталт бы разумная з пункта гледжання гуманiстычнага мыслення iдэя, але... Рэальна "Армiя выратавання" звышцывiлiзацыi сама набiрала салдат для гэтых бiтваѓ, выбiраючы самых баязлiвых, самых няѓмелых, або перакананых пацыфiстаѓ - якiя апынулiся ѓ войскi з-за меркантыльных меркаванняѓ. Ды яшчэ засылалi ѓ войскi правакатараѓ, каб сарваць бiтву яшчэ да яго пачатку... Карацей гэта была пародыя на войны, пакуль не знайшоѓся чалавек, што здолеѓ дадзеную недасканалую сiстэму паламаць. Вось гэта i ёсць яго паклiканне - прафесiя салдат, душа ваяѓнiка. I канец нечаканы Галiвудскi - тут не абышлося без удзелу жанчыны!
  Усё як пакладзена - што за твор, без праѓдзiвага кахання i запалу?
  Задумаѓшыся, ваяѓнiца Магда, наступiла босай нагой, на аблом кактуса, яе кальнула, але дзяѓчынка нават не звярнула на гэта ѓвагi ...
  Паламаць недасканалы парадак без вайны, а значыць i доблесцi ѓ светабудове не радаснай будучынi атрымалася, у канчатковым вынiку з дапамогай кахання. А Магда кахала пакуль толькi ѓ марах, цi ѓ марах. Яна была гарачай i адначасова распуснай нявiннiцай. А свой бурны тэмперамент разраджала ѓ трэнiроѓках i войнах. А што такое ёсць каханне - тое завошта льецца бурна кроѓ!
  Рудавалосая мегера-анёл, стрэсла з сябе кропелькi поту. Дзiѓна, але паэты часцей за ѓсё рыфмуюць каханне i кроѓ. Мабыць, гэта звязана з тым, што ѓ самцоѓ развiта цяга да гвалту ѓ адносiнах да самкi. Чалавек зрэшты не жывёла, у тым плане, што здольны думаць рацыянальна... Але з iншага боку, хрысцiянская мараль яму цалкам чужая. То чаму вучыць Езус для мужчыны i асаблiва мужчыны моцнага настолькi ненатуральна i выклiкае ярае адрыньванне, што поспех Хрысцiянства быѓ насуперак логiцы... Зрэшты не толькi Хрысцiянства, любой рэлiгii ѓласцiвая пэѓная парадаксальнасць i накладанне на чалавека, тых цi iншых абмежаванняѓ. Прычым, часта зусiм ужо неразумных...
  Ужо надышла поѓная ды яшчэ пахмурная ноч (усё ж да ѓзбярэжжа не так ужо i далёка вецер нагнаѓ з мора хмары), калi дзяѓчаты нарэшце дабеглi да мэты.
  Перад iмi апынулася англiйская база, ды яшчэ i з аэрадромам. Прычым, мяркуючы па ѓтыканай стваламi кулямётаѓ вялiкага калiбра вышкам, калючым дроце, i бетанаваным узлётна-пасадачным палосам яе абсталявалi даѓно. Ангельцы яшчэ ѓ 1882 году акупавалi Егiпет, усталяваѓшы тамака марыянетачны рэжым. Цяпер тое самае планавалi ажыццявiць i немцы.
  Безжурботная Гейла прынялася разглядаць базу i аэрадром у адмысловы, мудрагелiста накручаны вайсковы бiнокль. Да яе далучылiся яшчэ некалькi дзяѓчат-капралаѓ. Ужо мелая досвед вайны, пачынальна з калi яна была яшчэ неаператай разведчыцай i сувязной у Iспанii, а таксама ѓжо бязлiтаснай ваяѓнiцай у Польшчы, Францыi i Югаславii, Гейла ашчадна прыкiдвала шанцы. Аэрадром быѓ абаронены дастаткова моцна, у тым лiку i зенiтнай артылерый. Ды i самалётаѓ на iм сабралася мноства. Дарэчы дзiѓна, што ангельцы трымаць гэтулькi авiяцыi ѓ адным месцы, не раззасяродзiѓшы, яе па палявых аэрадромах? Можа тут iлжывая мэта, а рэальныя самалёты размешчаны ѓ iншым месцы? Кулямётных вышак дастаткова шмат, нават стаiць тры танкi "Мацiльда" i чатыры "Кромвелi". Калi сунуцца, то не абысцiся без крывi.
  Гейла паклiкала двух якiя праштрафiлiся, але безумоѓна вельмi моцны i ѓмелых ваяѓнiц. Хляснула iх наводмаш бiзуном, так што нават закалыхаѓся карычныя ад загару грудзей. Зрабiѓшы зверскую морду, жорстка загадала:
  - Магда i Шэла вам загад: пракрасцiся на тэрыторыю аэрадрома, i высветлiць якiя самалёты там знаходзяцца. Так разведаць да дэталяѓ абарону!
  Дзяѓчаты паслухмяна кiѓнулi галоѓкамi: загад, ёсць загад, i яго трэба выканаць. А якiм чынам - гэта ѓжо iх праблема. Шэла i Магда хуткiм крокам адправiлiся да аэрадрома. Вогнезарная ваяѓнiца прапанавала:
  - Давай зловiм мовы i забярэм у яго форму. Потым перапрануѓшыся, прасякнем на аэрадром. Там крыху павесялiцца!
  Бландынка Шэла некалькi разгублена заѓважыла:
  - Трэба спачатку знайсцi гэтай мовы. Тут ты думаеш, яны па пустынi шнырыць? I можна iх вось так вылоѓлiваць натоѓпамi?
  Магда свiснула пунсовымi вуснамi:
  - Вядома. Напрыклад, каля танкаѓ свая ахова, яны ж за перыметрамi вышак стаяць. Там можна i вартавых паздымаць, а пры аказii...
  - Танк захапiць i пракацiцца? - Крывенька ѓсмiхнулася Шэла.
  Магда, павёѓшы наском, згодна кiѓнула:
  - А што гэта цалкам магчыма. Хаця нам далi загад толькi правесцi разведку. Паднiмаць без каманды шум... Сама ведаеш, чым багата на вайне праява iнiцыятывы!
  Шэла цяжка ѓздыхнула:
  - На жаль, вельмi добра ведаю!
  Дзяѓчаты, амаль не хаваючыся, бегам накiравалiся да танкаѓ. Вартавыя былi таксама з лiку неграѓ - дымiлi папяросамi, i практычныя нiчога не бачылi. Толькi адзiн з iх быѓ белай расы, прычым, здаецца, афiцэр. Але i ён быѓ пад ладным хмяльком. Шэлу падобнае здзiвiла: як сябе паводзяць ангельцы? Яны што не баяцца дыверсiй, нападаѓ арабаѓ, цi дзёрзкай вылазкi немцаѓ? Праѓда, магчыма змучаныя пакутлiвай спякотай, а таксама невясёлымi навiнамi з фронту, звычайна стрымана ангельцы сталi бухаць. Наогул - гэта Шэла ѓспамiнала па падручнiках: тыпаж ангельца, як халоднага суб'екта i без эмоцый не больш, чым мiф. Акрамя таго шатландцы i iрландцы выпiць не дурнi. Ну, а негры ѓ гэтых адносiнах зусiм завал - шызеюць ад мiзэрнай дозы, як, дарэчы, i японцы.
  Дзяѓчаты нiколi нiчога даруюць. Захоп галавы, i кiнжалам па горле, нiбы ѓ сонную артэрыю - гэта раз. Але ёсць прыёму i эфектней, iм прыбралi другую пару вартавых, стукнула далонькай у падбародак, потым крутануѓ, злёгку прыѓзняѓшы галаву. Хрусць i шыя згорнутая.
  Магда падмiргнула сяброѓцы:
  - Вось так мы проста iх здымаем. Як грушы з дрэѓ!
  Шэла мякка запярэчыла:
  - Ёсць спосаб яшчэ прасцейшы - напрыклад стрэл з бясшумнай зброi. А так свае ручанькi пэцкаць - нядобра.
  Магда пагардлiва, як вялiкая драпежная котка чмыхнула:
  - Прызямлёны ты чалавек Шэла. Не ѓ табе рамантыка асалоды прыгажосцю бою. Усё вось так прымiтыѓна. Няѓжо страляць ды яшчэ зблiзку цiкава?
  Беласнежная Д'яволi перапынiла сяброѓку:
  - Ты вось лепш паглядзi, тут яшчэ i восьмы танк ёсць. Яго даволi спрытна пад стог сена замаскiравалi. Але я адразу ж зразумела, з чаго гэта траву нас сонца высушвае, калi яе нават вярблюд не захоча пасля гэтага есцi.
  Магда пагадзiлася:
  - Ды гэта цалкам лагiчнае назiранне. Танк, трэба будзе паглядзець якi. Мусiць з лiку найноѓшых...
  Шэла крыху падграбла сена i тут жа свiснула:
  - Ого, ды ѓ яго дзьмула разборнае. Упершыню бачу такую тэхнiку. Мусiць, амерыканская, будзь яны неладныя!
  Вогнезарная д'ялiца перапынiла беласнежную ваяѓнiцу:
  - А цяпер прасякнем на аэрадром. Толькi тамака яшчэ i сабакi бегаюць. Гэта яшчэ праблема з праблем.
  Шэла паспяшалася, супакоiць сяброѓку:
  - Я ѓмею ѓплываць на сабак i таму пайду адна. Балазе афiцэр з лiку белых гладка паголены i сярэдняга росту. Яго мундзiр будзе мне ѓ пару. Твар я ѓжо мяняю.
  Дзяѓчына i сапраѓды, iмклiва наводзiла макiяж. А што iх гэтаму таксама вучылi ѓ спэцшколе. Магда не стала пярэчыць:
  - Ты iдзi, а я пакуль разбяруся з новым танкам. У iм таксама ёсць нешта карыснае для Германскай ваеннай навукi. Але вось Шэла, прашу цябе, доѓга не затрымлiвайся, як толькi скончыш агляд, так бiтву ж назад.
  Нават тушканчык у адказ махнуѓ пэндзлiкам - маѓляѓ, не падкачай белабрысы!
  Дзяѓчына-бландынка з усмешачкай адказала:
  - Я зраблю ѓсё вельмi хутка. Наколькi гэта ѓвогуле магчыма.
  Магда ѓжо не звяртала на сяброѓку нiякай увагi, а цалкам занялася вывучэннем танка. Тут яна выявiла некалькi адкрыццяѓ. Першае, танк меѓ дзве звараныя прылады. Даѓгаствольную 76-мiлiметровую гармату з разборным руляй i 47-мiлiтравую кароткаствольную для стральбы асколачнымi снарадамi. У цэлым узбраенне дастаткова багатае, асаблiва для 1942 года i Афрыканскага кантынента. Гармата дарэчы мела даволi цiкавы i кампактны дульны тормаз, i мабыць была знакамiтай сямнаццацiфутавай прыладай, якую пакуль яшчэ не ѓжывалi на практыцы, але i ѓжо ѓсяляк рэкламавалi "Гебельсы" каралеѓскай службы Брытанii.
  Дзяѓчынка разграбла паверхню i выявiла на люку эмблему арлана i надпiс на ангельскай: "Зроблена ѓ ЗША". Магда вылаялася:
  - Ну, а як заѓсёды падазравала - гэта амерыканская халтура. Мабыць паставiлi Брытанii па нашай душы! I неѓздагад iм, што нямецкiя танкi за гэта пройдуцца па Нью-Ёрку.
  Адкрыць люк было не так проста, але дзяѓчат, вядома ж, педантычна i адначасова, што гучыць парадаксальна творча, навучалi i гэтаму. Так што ѓзяць падобна перашкоду, было справай гонару.
  Шэла тым часам досыць спрытна iмiтавала п'яную хаду i падышла да ѓваходу на аэрадром. I тут жа адчула рознiцу памiж брытанскiм i нямецкiм менталiтэтам. Гультай голас вартавога спытаѓ:
  - А па якой справе ты Пiцер.
  Шэла коратка адказала:
  - Па асабiстым!
  - Праходзь!
  Шэла апынулася ѓнутры аэрадрома. Яна аглядала самалёты, i прыкмячала, усё, уключаючы масленiчныя плямы на фюзеляжах, разлiты бензiн i iншае. Тут ёй адразу стала зразумела, што з больш за дзвесце самалётаѓ як мiнiмум дзве трацiны, па-майстэрску вырабленыя камуфляжы. Тым не менш, сустракалiся i сапраѓдныя машыны, у тым лiку i магутныя "Ланкастэр" здольныя несцi да шасцi тон авiябомбаѓ. Да разведчыцы Шэле, падбеглi два бульдогi. Дзяѓчына ласкава пагладзiла iх i пайшла далей. Калi на адным параѓнальна невялiкiм участку знаходзiцца столькi самалётаѓ, гэта робiць уражанне, асаблiва на рамантычныя натуры.
  Вось гэтыя крылатыя машыны, як яны выглядаюць сваiмi шэрагамi, ну зусiм вылiтыя рыцары тэѓтонскага ордэна якiя прыйшлi заваёѓваць славян. Толькi куды больш масiѓны i страшныя. Немцы, як правiла, аддавалi перавагу вельмi масiѓныя, добра якiя абараняюць рыцара даспехi. Пры гэтым няхай нават платай стане знiжэнне рухомасцi воiна. Але ѓ сучасным свеце, быѓ узяты шлях на выкарыстанне манеѓраных знiшчальнiкаѓ. Той жа Ме-109 пакуль важыць менш за сваiх ангельскiх апанентаѓ.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  А тут стаяць гэтыя крылатыя рыцары i чагосьцi чакаюць, а пахне ад iх грукатлiвай i смяротнай тэхнiкаѓ дваццатага стагоддзя.
  Шэле, зрэшты, iсцi не асаблiва прыемна, яе дзявочыя ножкi адвыклi ад ботаѓ, i iх ужо пачало шараваць. Тым больш ангельцы не выявiлi вялiкай фантазii: размясцiѓшы сапраѓдныя самалёты з аднаго боку, нават бачная чырвоная палiчка размежавання. Ну, гэта, увогуле, зразумела навошта, каб ангельскiя лётчыкi, ды яшчэ з п'яных вачэй нiчога не пераблыталi. А так ужо можна вяртацца.
  Шэла накiравалася назад, i нават стала хiстацца мацней. Тут яе назад выпусцiлi, не пытаючыся, i толькi аѓчаркi абнюхаѓшы, злёгку заскуголiлi. Белая д'ялiца цiха iм шапнула:
  - Нiчога хутка вы зменiце гаспадароѓ!
  I зноѓ павольна назад... I вецер стаѓ намнога свяжэйшы, хутка ѓжо пачне вiднець...
  А Магда тым часам, разабралася з танкам... Гэта была эксперыментальная мадэль Мп-16 "Д". Увогуле танк досыць магутны i сiстэмай гiдраѓлiчнага кiравання кулямётамi( у стылi, дакладней у сiстэме, характэрнай для найноѓшых знiшчальнiкаѓ!). З вялiкiм боекамплектам, i сiстэмай аѓтаматычнай падзарадкi. Танк для свайго часу найноѓшы, i нават незразумела чаму ангельцы выявiлi падобную нядбайнасць, яго гэтак халтурна ахоѓваючы? Можа тут спрацавала характэрнае для многiх нацый фанабэрыя, чужое не можа быць добрым, а значыць, яго i не трэба берагчы!
  Да прыбыцця Шэлы, агнязарная красуня-ваяѓнiца, дазаправiла танк i праверыла боекамплект. Бландынка-воiн, скiнуѓшы з ножак багiнi вайны ненавiсныя боты i, хутка далажыла абстаноѓку сваёй напарнiцы.
  Магда перадала, пачутае Гейле, i тут тужэй яе тварык заззяла:
  - Шэлачка зараз нашы дзяѓчынкi атакуюць супернiка. А нам дазволiѓ урэзаць па ворагу неадкладна, выкарыстоѓваючы гэтыя танкi.
  Белая ваяѓнiца ѓсклiкнула:
  - Гэта, тое пра што марылi! Ну што машына на хаду?
  Магда разумна пацвердзiла:
  - Працуе. У амерыканцаѓ танкi заѓсёды лепшыя за танкiстаѓ.
  Сапраѓды машына завялася з першага ж абарачэння. Што цiкава маторы шумелi не гучна. Дзяѓчаты напрыклад ведалi, што Т-34 у рускiх грукоча, так што... Гэты танк суцэль можна выкарыстаць супраць брытанскiх каланiяльных войскаѓ, каб тубыльцаѓ разганяць.
  I ваяѓнiцы паперлi на здаравеннай у пяцьдзесят пяць тон машыне. Зрэшты, кiравалася яна досыць лёгка, хоць вядома горш, чым лягчэйшы Т-4. Матораѓ утаропiлi на Мп-16 адразу пяць, але гэта, мабыць, нават падвышала жывучасць танка ѓ баi.
  Дзяѓчыны нядоѓга думаючы адкрылi агонь па кулямётных вышках. Першае трапленне асколачным снарадам i, ляцяць уверх нагамi бiтыя "львяты".
  У ангельцаѓ, як трэба было чакаць, напад выклiкаѓ панiку. Стралянiна была бязладнай, а дзяѓчаты ѓмудралiся яшчэ падключыць i кулямёты. Магда хацела, было накрыць трапным стрэлам "Ланкастэр", але па рацыi Гейла ёй жорстка загадала:
  - Самалёты супернiка лiтасцi, мы iх захопiм цэлымi i цэлымi.
  Ну, што ж шкадаваць так, лiтаваць. Лепш разбураць вышкi i выбiраць чалавечыя ахвяры. Такiмi вось трапнымi трапленнямi.
  Астатнiя ваяѓнiцы, тым часам (яны ѓжо падабралiся блiжэй) селi ѓ брытанскiя танкi. На адкрыццi люкаѓ сышло толькi паѓхвiлiны, а далей разварушванне. Увогуле дзяѓчаты, нават амаль не звярталi ѓвагi на аэрадром, а проста рушылi да англiйскай базы. Заадно яны дзiвiлi казармы, дзе размяшчалiся салдаты супернiка, а так спячыя пiлоты.
  Гейла раѓла як мядзведзiца падчас цечкi:
  - Па складзе з гаручым не страляць! Ён нам самiм спатрэбiцца!
  Магда i Шэла змялi пару кулямётных вышак, выкарыстоѓваючы вялiкую масу свайго танка. Дзяѓчатам лiтаральна зводзiла жываты ад смеху. Маѓляѓ, якiя яны ѓсё ж такi крутыя.
  Але галоѓную працу ѓсё ж выконвалi кулямёты. Трэба было не пускаць варожых лётчыкаѓ да самалётаѓ, не даваць iм узляцець. А вось некалькi ваяѓнiц самi парвалiся да ангельскiх машын i селi за штурвалы. А што можна зараз i па базе ѓрэзаць, балазе ѓ iх i падобная лётная падрыхтоѓка прадугледжана. Ды i самалёты стаяць запраѓленыя з поѓным боекамплектам. Вось такая маша-малаша атрымлiваецца.
  Шэла дакладным стрэлам разнесла невялiкую танкетку, якая выскачыла з гаража. Восем танкаѓ з экiпажамi ваѓчыцаѓ, пачалi люта разбураць вялiзную ангельскую базу. Танкi без асаблiвых цырымонiй змялi вароты i ѓсё залiвалi свiнцом. Вось нават казармы запалалi. З iх выскоквалi разгубленыя ангельцы i тубыльцы ѓсiх выглядаѓ. Тут ужо i бiтва, па сутнасцi, не было, а iшло проса татальнае збiццё. Праѓда асобныя салдаты Брытанii i кулямётныя вышкi адстрэльвалiся. Нават па бранi танка стукалi свiнцовыя градзiнкi. Магда рыкнула як раз'юшаная пантэра:
  - Ну, што вы аматары вустрыц i аѓсянкi, нарэшце зразумелi, што такое сапраѓдная вайна. Вельмi хутка мы будзем у Лондане!
  Шэла праспявала, скалячы зубкi:
  Што нам рабiць у Альбiёне,
  Дзе Жаб слiзкiх - квак!
  Хоць у нападзе легiёны,
  Але ѓдар штыком у пятак!
  Магда зморшчыла чало, адмоѓна закруцiла галавой:
  - Не, гэта зусiм не тая песня, што натхняе на подзвiгi! А трэба па-iншаму!
  I агнязарная, якая смяецца ваяѓнiца як дзюбне з кулямёта. Так у розныя бакi i паляцелi шматкi мяса, а тузiн ангельцаѓ зараз завалiѓся.
  А сам цяжкi танк, давай цiснуць салдат супернiка, "разгладжваючы" iх прасам. Пад гусенiцамi захрумсцелi костачкi. А супернiк тут як стаѓ разбягацца ва ѓсе бакi. Але вось выскачыла варожая "Мацiльда". Так па ёй Шэла лупiць бранябойным.
  - Атрымай "аѓсянiк" гранату, праспявай на памяць серэнаду!
  На гэты раз снарад трапiѓ прама ѓсутыч памiж вежай i корпусам, i танк добра трасянуѓ, адвяло ѓ бок. Бензабак пры гэтым дэтанаваѓ, i тут жа iрванула чырвона-рудым полымем.
  Бландынка Д'яволi не ѓтрымалася ад вастрынi:
  - Мацiльда атрымлiвае мацюк - пацешным будзе вынiк!
  Магда пляснула сваю напарнiцу мазолiстым далонькай па жылiстых сцёгнах:
  - А ты малайчына, мая сяброѓка! Вось так i далей спявай!
  Усё ж мабыць хтосьцi з ангельцаѓ па памылцы, а можа i наѓмысна пальнуѓ па цыстэрне з гаручым. Грухнула i расцвiла брудна-карычневы куст з бензiнавага полымя. Герда дала доѓгую чаргу са хуткастрэльнага, штурмавага 9-мiлiметровага кулямёта. Каля сарака англiйскiх салдат, завалiлася на месцы. А некалькi параненых без усялякага жалю растапталi шырокiя гусенiцы амерыканскага танка. Шэла яхiдна хiхiкнула:
  - Гэта вам не губная памада! Якое ператварыцца аладкi!
  I рудая, бессаромная д'ябла не забылася ѓставiць:
  - Як не круцi, а аладкi штампаваныя танкам - лепш каровiных фекалiяѓ!
  Дзяѓчаты хутка разнеслi яшчэ тры танкеткi. Шэла наводзiла, а Магда падавала снарады, а зараджанне ажыццяѓлялася аѓтаматычна. А самi атрымалi снарадам па бранi. Накшталт i не страшна, для 80-мiлiметровай абароны вежы, але гудзiць капiтальна. Магда апякла сабе пальцы i завiшчала:
  - Вось яны гасцiнцы маркiза Карабаса! Можа iх чым-небудзь больш востранькiм падперчым i падсолiм?
  Шэла расколаѓ снарадам яшчэ аднаго "монстрыка" праспявала:
  - Што за стравы, што за стравы - захапiць бы ѓсё з сабой! Шкада ваюем не часта - рэдкi звер, такi забой!
  Магда, раптам стукнуѓшы сябе па лбе, успомнiла:
  - А бо даѓно ад цябе Беласнежка з аѓтаматам, мы песень не чулi! Праспявай кветку не саромся!
  Жамчужнавалосая ваяѓнiца заспявала, прычым яе галасок быѓ настолькi Чароѓным i Д'ябальскiм у адным флаконе, што сiрэне побач з ёй рабiць няма чаго;
  Сябе на лаянку ѓ сэрцах настрою,
  Характар лепiць - Бог-Творца,
  Ён стварае з мячом героя,
  Усiм пакаленням узор!
  
  Але i ты сам здольны бiцца,
  Выхаваны, арды перамагаць!
  Душа арла i льва - не зайца,
  Такая моц i святая раць!
  
  Хай будзе вораг як сабака гнаны,
  А шчыт наш моцны рэж дыямент!
  Край свiтанак на век каханы,
  За гора, смерць баец аддасць!
  
  Не верце дурным пацыфiстам,
  Што Iсус вучыѓ цярпець...
  Каб жыта цвiло пад небам чыстым,
  Стаць трэба моцным як мядзведзь!
  
  У баях поѓныя мы заѓзятага запалу,
  I з крывёю бурнай, маладой...
  Рвем апраметнай пекла на часткi,
  Дзе легiёны з Сатанай!
  
  А кожны ведае, што Творца;
  Вучыѓ мацаваць сваю мышцу!
  На дурасцi сваю гадзiну не марнуйце,
  Iнакш з карой да вас прыйду!
  
  Бяссiлле галоѓны ёсць загана,
  Яно нарадзiла злосць, подласць...
  Плацiць захопнiкам аборок -
  Забыцца на доблесць, гонар i гонар!
  
  Але насуперак усiм бедам ты,
  Смутку брат не паддавайся!
  Хай стануць явай усе мары
  Станцуем з мiлай у плыѓным вальсе!
  
  Што можа даць яшчэ Гасподзь,
  Ды свет замагiльны як у смузе...
  Пакутуе ѓ жыццi гэтай плоць,
  Не так усё гладка як рамане...
  
  Зямля твая ведай чалавек-
  На ёй пабудуй сабе ты шчасце...
  Рух i прагрэсу бег -
  Дадуць над светабудовай - улады!
  А ѓ Егiпце ѓсё яшчэ кiпелi баi. Бясстрашныя ваяѓнiцы ѓсiх супостатаѓ паспяхова грамiлi i спявалi на хаду;
  Шэла скончыла на верхняй ноце, але Магда тут яе злёгку ткнула нагой, прама голай пяткай, у моцны, загарэлы прэс:
  - А чаго гэта ты пра хрысцiянскiя каштоѓнасцi спяваеш? Мы ж арыйкi, а не хрысцiяне. Зусiм ашалела Беласнежка!
  Шэла адчайна замахала галавой, у той час як рукi не пераставiлi кiраваць кулямётам:
  - Прабач! Пераблытала Праваслаѓную Расiю з паганскай Прусiяй! Занадта цяжка i страляць, i складаць адначасова!
  Магда, не спыняючы весткi эфектыѓны, якiя скошвалi шэрагамi ангельцаѓ ворагаѓ, страсянула доѓгiмi, чорнымi вейкамi. I абклаѓшы ѓ труну чарговы шэраг непрыяцеляѓ, нiбы сiрэна хiхiкнула:
  - На рахунак як складаць - гэта пытанне дыскусiйнае, а вось страляць - лёгка i проста!
  Сапраѓды шматлiкiя ангельскiя афiцэры i салдаты, выхапiѓшы белыя хусткi, прынялiся энергiчна здавацца ѓ палон. Пры гэтым яны былi настолькi спалоханыя, што лапаталi ѓсякую лухту, а то i зусiм вылi. Некалькi тысяч ашалелых ад страху, каланiяльных салдат (арабаѓ i неграѓ), а таксама некалькi сотняѓ, не менш баязлiвых бледнатварых ангельцаѓ, паднялi ѓ верх рукi. Нават з танкаѓ паказалiся белыя анучы. Як кажуць - знайшлi iншы спосаб абароны - надзейней актыѓнай бронi!
  Дзяѓчыны захiхiкалi - вось так i трэба паступаць - нiколi не саступаць!
  Шэла выскачыла з танка i знарок прабеглася басанож па палаючай каляiне. Магда зрэшты, не думала саступаць сваёй сяброѓцы, i голыя, загарэлыя дзявочыя ногi так i мiльгалi, нiбы праносiлiся статкi газэль. Агрубелыя, але кругленькiя i хупавыя дзявочыя пятачкi лашчылi мовы блакiтнага полымя. Але ваяѓнiцы-тыгрыцы толькi даволi павiсквалi ѓ адказ.
  Вось запалонены негр не стрымаѓ юрлiвасцi, кiнуѓся на iх i атрымаѓ сакрушальны ѓдар ад агнязарнай Магды ѓ сонечнае спляценне, пасля чаго выплюнуѓшы з-за рота вялiкi згустак слiзi i крывi, канчаткова зацiх.
  Гэта як высветлiлася, была апошняя ѓспышка супрацiву. Цяпер англiйскiя салдаты канчаткова аказалiся зломленымi. Палонных стаялых на нагах аказалася больш за тры тысячы. Зрэшты, каля пяцiсот не здольных з-за раненняѓ устаць брытанцаѓ тыгрыцы бесцырымонна застрэлiлi, роѓна адна куля на дзве прысунутыя адна да адной патылiцы: да чаго i iм пакутуе, i лiшняй абузай абцяжарваць вермахт. Як казаѓ Гiмлер: мiласэрнасць не павiнна перавышаць межаѓ эканамiчнай мэтазгоднасцi.
  Дзяѓчаты загадалi ашалелым ад жаху палонным рыць ямы, каб складаць туды забiтых. Ужо стала зусiм светла, i дым ад разбуранай базы разносiѓся на вялiкую адлегласць.
  Шэла сябар успомнiла фiльм, як гэтым, гераiчным выпадку адзiн з галоѓных герояѓ пасля нялёгкай перамогi сумна зацягнуѓся трубкай. I сярэднявечныя ваяры, прыняѓшы пападанца за Сатану, адкрылi агонь па ѓласным камандзiру. Зрэшты, на гэты раз, перамога была дастаткова лёгкай, але адна з дзяѓчат усё ж знайшла сваю няласкавую сяброѓку - смерць, пяць прыгажунь былi параненыя, прычым некаторыя - дакладней дзве дастаткова цяжка.
  У небе з заходняга боку з'явiлiся нямецкiя самалёты. Дзяѓчаты сустрэлi iх радаснай весялосцю. Гаѓпман СС, агрэсiѓна-прыгожая жанчына-волаты Гейла, набычившись, i пагульваючы перакочваюць пад шакаладнай скурай мускуламi, таксама абвясцiла:
  - Нашы войскi паспяхова наступаюць. Так што нам некалi стаяць на месцы. Палонныя няхай самi сябе звяжуць, i мы iх запрэм у ангары, пакiнуѓшы дзесятак ваѓчыц для аховы. А астатнiя працягнуць iмклiвы рух за ворагам.
  Магда i Шэла моцна баялiся, што iм даручаць ахову тых, хто ператварыѓся ѓ пакорлiвы статак, зламаных рабоѓ, ваеннапалонных, бо дзяѓчаты ѓжо ѓвайшлi ѓ рызыку i, iм хацелася бiцца. А аб канвойнай службе мараць толькi трусы! Але мабыць iх баявыя якасцi зрабiлi ѓражанне на Гейлу i, пагульваючы бiцэпсамi, яна абвясцiла iм:
  - Давайце дазапраѓце i папоѓнiце боекамплект танка. Паедзеце на iм далей. У вас я бачу, добра атрымлiваецца бiцца! Тым больш вы не асаблiва буйныя i для кiравання танкам куды лепш падыходзiце.
  Дзяѓчаты, ускiнуѓшы рукi ѓ баявым салюце, гаркнулi:
  - Рады старацца таварыш камандзiр!
  - Каб лягчэй было спраѓляцца са зброяй i кулямётамi з вамi паедзе Фiлела! - Абсекла Гейла i бягом рынулася растлумачыць мэты iншым дзяѓчатам. Тыя спалохана мiргалi вейкамi, i выгiналi прэсы, з ледзь прыкрытымi, а то i адкрытымi бюстамi. Грозная тыгрыца-капiтан таксама была басанож, i хоць яе ножкi нельга было назваць маленькiмi, форма была цалкам прыгожай, ды i ёй самой усяго дваццаць два гады, толькi празмерная па развiццi мускулатура робiць Гейлу з выгляду цяжэй i старэй. Пры гэтым яна дзiѓна хуткая, вельмi небяспечная для рукапашнай сутычкi.
  Пакуль дзяѓчаты рабiлi дазапраѓку i папаѓнялi боекамплект, Фiлела закiдала iх пытаннямi:
  - Вы былi ѓнутры iх авiябазы, зусiм адзiнокiя. Асаблiва ты Шэла... Хiба не страшна?
  Бландынка, стрэсла са шчакi пустыннага пучка, якi як прымудрыѓся ѓчапiцца за аксамiтную, загарэлую скуру. Падкiнуѓшы вышэй кiнжал, коратка адказала:
  - Не! З чаго нам мусiць быць страшна! Мы ж сапраѓдныя арыйкi!
  Фiлела злавiѓшы на лёце зброю, i кiнуѓшы яго ѓ якi точыцца па сярод пустынi стол пазяхнула, чароѓным раток. Пасля, з уздыхам адказала:
  - Вы самыя юныя з нас, i да адпраѓкi ѓ Афрыку не мелi досведу. Вось у нас усе дзяѓчаты ѓжо атрымалi менавiта баявы досвед, i панюхалi порах. У дарэчы здаецца амаль дзяѓчынкамi, з такiм вось нявiннымi тварыкамi.
  Магда, падкiнуѓшы пальчыкамi ножак штык-нож, люта агрызнулася:
  - Затое забiваем зусiм не бязвiнна. А ѓвогуле да чаго гэтая размова. Ты што шукаеш сваркi?
  Фiлела рашуча адпрэчыла:
  - Вядома ж, не! Але я вам прызнаюся, хаця ѓпершыню панюхала порах яшчэ 1 верасня 1939 года ѓ Польшчы. Гэта значыць нават раней большасцi дзяѓчат у роце, яны правiла пачалi сваё баявое хрышчэнне з палёѓ Францыi, але ѓсё яшчэ адчуваю страх. - Дзяѓчына сарамлiва апусцiла зялёныя вочы. Прызнанне далося ёй нялёгка - Асаблiва бярэ мандраж перад пачаткам бою.
  Шэла пагладзiла Фiлелу па разадраным, мускулiстым плячы:
  - Прызнаюся сапраѓды, бывае i мне няѓтульна. Хоць тая фiзiчная нагрузка, што мы адчуваем, так стамляе, што нават марыш пазбавiцца ад тленнага цела.
  Шатэнка з выгарэлымi валасамi пацiснула плячыма:
  - Ну не ведаю! I мяне вымотвае капiтальна, не менш за вас, а ѓсё роѓна пакутлiвы страх застаецца. - Фiлела кiнуѓшы кароткi погляд на неба, панiзiла галасок да шэпту. Можа, баялася, што яе падслухае Усявышнi Бог. - Акрамя таго цi iснуе такая рэч як душа? Вялiкi i мудры фюрар пра гэта нiколi не казаѓ, i нi ѓ адной са сваiх прац не пiсаѓ.
  Магда зноѓ злавiла босымi пальчыкамi штык-нож, пазбягаючы парэзаѓ. Усмiхаючыся нiбы Мiлэдзi Вiнтэр, адказала за Шэлу:
  - А гэта не мае прынцыповага значэння. Для нас галоѓнае як мага больш забiваць ворагаѓ, i як мага менш падвяргаць сваё жыццё рызыцы. Натуральна калi ѓ адваротным выпадку - асцярожнасць не абернецца здрадай!
  Фiлела тут пагадзiлася:
  - Хто не лiтуе жыццё ѓ баi, той захавае годнасць i пры дзяльбе трафеяѓ!
  Шэла пацвердзiла:
  - Хто ѓкрадзе, перамогу, страцiць яе плён, бо апошнiя гнiюць ад падмочанай рэпутацыi!
  Пасеѓшы ѓ танк, дзяѓчаты вывесiлi ангельскiя сцягi i вось прама так, нахабна паехалi. А ѓсяго перла па пустынi цэлых пятнаццаць штук. Нахабным нахрапам захопленых у ангельцаѓ, браняваных i зусiм нядрэнна ѓзброеных машын. Так што адчуваннi былi самыя ѓзвышаныя, нiбы ваяѓнiцы iшлi на парадзе.
  Магда адзначыла:
  - Вось, вось гэта лепата! Мы вязем з сабой ката! Будзе, бачу бойка - атрымае забiяка!
  Шэла без асаблiвага энтузiязму, кiваючы галавой Снягуркi, запярэчыла:
  - Гэта зусiм не смешна! На гэта i ѓсмiхнуцца грэшна!
  Тут Магда, нiбы будзiльнiк ранiцай завялася:
  - Што за наогул азначае паняцце грэх. Вось ты Шэла спяваеш аб Iсусе Хрысце, а табе нават не ѓсвядомiць, што галоѓны Бiблейскi закон - адплата за грэх смерць проста абсурдэн! - Вогнезарная ваяѓнiца нават для пераканаѓчасцi зрабiла круг рукамi. - Абсалютна пазбаѓлены, логiкi!
  Фiлела паспяшалася дадаць:
  - Вядома! Iнакш, якiя мы салдаты, калi не парушаем запаведзь - не забi!
  Магда нервова захiхiкала i прынялася грызцi рукоять кiнжала. Тут Шэла знайшлася, чым запярэчыць:
  - Наогул-то ѓ арыгiнале - гэтая сёмая запаведзь гучыць так - не здзяйсняй злога забойства! Гэта значыць, тут гаворка iдзе менавiта аб забойстве, а не пазбаѓленнi чалавека жыцця. - I надаѓшы сабе выгляд Цыцэрона на кафедры, а можа i Тэтрулiяна дадала. - Тут ёсць некаторыя нюансы!
  Магда зло абсекла:
  - Яшчэ i спасылкi на пераклад з iѓрыту. Ды што яшчэ можа быць больш агiдным! - Рудая д'ялiца ѓсё больш i больш распальвалася. Сапраѓды можа яе бацька сам Азела з рамана Булгакава. - Наогул у Бiблii шмат абсурднага, але самае абсурднае - гэта яе прэтэнзii на ролю слова Божага i на бязгрэшнасць! - Ваяѓнiца блiснула зубкамi. - Хрыстос Усемагутны Творца ѓсiх светабудов, усяго бачнага i нябачнага, усяго зямнога i нябеснага... I пры гэтым Iсус блытаецца ѓ элементарных рэчах!
  Шэла тут жорстка запярэчыла:
  - Не трэба так сцвярджаць, прычым катэгарычна. У нечым блытаецца, а ѓ нечым празорлiвец. - Белая анёл-тэрмiнатар дадала. - Акрамя таго Уцелаѓлёны Бог цалкам можа перадаць сутнасць Святога Пiсання сваiмi словамi. А ѓвогуле, у Бiблii шмат ужо спраѓджаных прароцтваѓ.
  Магда энергiчна закруцiла агнязарнай галоѓкай:
  - Гэта зусiм не так, i я гэта табе дакажу!
  Шэла зморшчылася:
  - Ну, паспрабуй, табе карты ѓ рукi!
  Магда пачала казаць, iмiтуючы карыкатурны ялевы тон клерыканцаѓ:
  - У святых кнiгах усiх рэлiгiй прароцтвам, гэта значыць - прадказанням будучынi, належыць найважнейшае месца. Ёсць такiя прароцтва i ѓ Бiблii. Большасць з гэтых прароцтваѓ ужо занадта нявызначаныя. - Рыжанькая тэрмiнатар-фiлосаф зрабiла круглымi губкi. - У развiтальнай гутарцы з апосталамi Iсус па-прароцку казаѓ: "Тады пачуеце пра войны i пра ваенныя чуткi... Бо належыць таму быць... Паѓстане народ на народ i царства на царства, i будуць глады, моры i землятрусы" (Евангелле ад Матфея 24:5-6). - Дзяѓчына для большай выразнасцi падняла ѓверх правую брыво. - Але сапраѓды такое адбывалася ѓ свеце i да прароцтваѓ Хрыста, так працягваецца да гэтага часу. Якi ѓ такiм разе кошт тых прароцтваѓ, у якiх 'прадбачацца' падзеi, якiя адбываюцца без усялякага прароцтва?
  Фiлела ѓхваляльна кiѓнула, пры гэтым яна разглядала трафейны эратычны часопiс, што захапiлi ѓ палонных ангельцаѓ. Але i слухала пры гэтым ваяѓнiца вельмi ѓважлiва:
  - Ды так можна сказаць, войны былi ѓчора, войны ёсць сёння, войны будуць i заѓтра!
  Магда пацвердзiѓшы(Што тут сказаць - маѓляѓ не лыкам шытыя, ты здагадлiвая!), працягнула, сваю лекцыю:
  Частка бiблейскiх прароцтваѓ пiсалiся заднiм лiкам, - пасля таго, як гэтыя падзеi ѓжо адбылiся. Праѓда, часам, прарокi адважвалiся прадказваць i будучыя падзеi, але пры гэтым, як правiла, траплялi ѓ няёмкае становiшча.
  Так, Бог праз прарокаѓ абяцае нашчадкам Давiда вечнае цараванне (2 Царстваѓ, 7:11-16), але царства Давiда распалася на Iзраiль i Юдэю ѓжо пасля смерцi яго сына Саламона, а нашчадкi (атожылкi) цара Давiда былi часткова знiшчаны спачатку ѓ асiрыйскiм царом Артаксэрксам, а затым - пад корань, пагалоѓна вавiлонскiм царом Навухаданосарам. (Ерамiя, 52:9-11, 22:28-30).
  Фiлела вельмi заѓзята ѓхвалiла:
  - Вось так з iмi i трэба рабiць. А тое, як укладваць пад сякеры жыхароѓ захопленых гарадоѓ, дык гэта, калi ласка. А як за iх самiх узялiся!
  Вогнезарная д'ябла пацвердзiла:
  - Але гэтым вядома розныя ляпы "прарокаѓ" не вычэрпваюцца.
  Бог праз прарока Ерамiю абяцае навекi знiшчыць, абязлюдзiць Егiпет ад Суеца да Эфiопii (28:8-14), але гэтага абяцання Бог не выканаѓ i да гэтага дня.
  I яшчэ пра прароцтвы Ерамii. Яго вуснамi Бог абяцае аддаць у рукi Навухаданосара Егiпет (29:19); навекi знiшчыць Цiр (26:3-14; 27;36; 28;19). Але Навухаданосар не ѓзяѓ i не спрабаваѓ узяць Егiпет. А што да горада Цiра, то ён не быѓ узяты Навухаданосарам, не быѓ узяты i Аляксандрам Македонскiм i да гэтага часу нi на адзiн дзень не спыняѓ свайго iснавання.
  Шэла з цяжкiм уздыхам пацвердзiла:
  - Нажаль, я бачыла Цiр на карце. Хутка мы яго зоймем!
  Магда працягвала:
  Насуперак прароцтву Езэкiiля Навухаданосар узяѓ i разбурыѓ Ерусалiм, а не Егiпет i не Тыр. Зрэшты, праз 16 гадоѓ пасля свайго прароцтва сам Ерамiя прызнае, што горад Цiр працягвае iснаваць цэлым (26:1; 29:8-14). Пазней сам Iсус Хрыстос дарма напрарочыѓ гiбель гэтага непахiснага Тыра (Мацвей, 11:21-22; Лука, 10:14).
  I як яе пунсовыя губкi хiтра i прыемна пры гэтым скрывiлiся. Вось гэта сапраѓды Сатана ѓ цудоѓным жаночым твары. А якi яшчэ галасок.
  Той жа Ерамiя ад iмя Бога абвясцiѓ, што цар Еханiя за свае грахi будзе пакараны тым, што ѓ яго не будзе дзяцей (22:28-30). Але Мацвей называе Еханiю адным з продкаѓ Iсуса Хрыста (Матфей, 1:11-12). Якiм чынам Iсус здолеѓ народзiцца ад далёкага продка, у якога не было дзяцей?
  Пасля апошняй заявы Фiлела яхiдна хiхiкнула. А Шэла заѓважыла:
  - Гэта ѓмоѓнае прароцтва!
  Магда пагардлiва фыркнула:
  - Але так можа любы iлжэаракул сказаць! Ты слухай далей! - Ружавалосая д'ябла працягнула, бо танкi i не занадта хутка могуць iсцi па пустынi, ды яшчэ такiя даволi цяжкiя i час пабалбатаць... Голас Магды гучаѓ усё больш упэѓнена i больш упэѓнена:
  Ерамiя ад iмя Бога прадказвае юдзейскаму цару Седэкii паланенне Навухаданосарам, але абяцае яму спакойную смерць i набожныя пахаваннi (34:2-5). Але, як потым аказалася, Навухаданосар перабiѓ усiх сваякоѓ Седэкii, а яго самога асляпiѓ, кiнуѓ у вязнiцу, дзе той i памёр (52:9-11). Нiчога сабе спакойная смерць i набожныя пахаваннi!
  Такое ж "спакойнае i цiхамiрнае" жыццё напрарочана цару Iосii (4 Царстваѓ, 22:18-20). Пасля такога прароцтва Ёсiя быѓ смяротна паранены егiпцянамi ѓ баi каля Мегiда (Там жа, 35:20-24).
  Баявая кабыла Фiлела ѓцягнула ѓ сябе жывот, i пачала распакоѓваць кансервы. Бляшанае пакаванне з Тэхасцкiм буйвалам на пакаваннi, гэта як раз тое, што для яе трэба. Тым больш сакавiтае мяса прасякнута таматавым сокам i шакаладным соусам.
  Нягледзячы на тое, што i ѓ Магды выявiѓся апетыт, настырная дзяѓчынка працягвала лiкбез. Зрэшты, там мiленькiм галаском, што слухаць ваяѓнiцу з валасамi колеру вывяржэння Кракатау, прыемна:
  - Прарок Iсая пiсаѓ, што Ерусалiм будзе стаяць вечна: што ѓ яго не ѓвойдзе нi адзiн нячысты чалавек, - не ѓвойдзе не габрэй. Але адразу ж пасля гэтага прароцтва Iерусалiм быѓ узяты i разбураны Навухаданосарам (586 год да нашай эры), потым быѓ узяты i разбураны да заснавання рымлянамi (70 год нашай эры). - Полымная ваяѓнiца стала дадаваць, iмкнучыся надаць мове бачнасць шумавога прэсiнгу. - "Вечны горад" браѓся i разбураѓся персамi, арабамi, крыжакамi, туркамi, ангельцамi i французамi. - Магда дадала з прыдыханнем i павысiѓшы тон. - Безумоѓна немцамi, а цяпер у iм пражывае столькi ж 'чыстых' габрэяѓ, як i "нячыстых"( па iх азначэннi!) арабаѓ, еѓрапейцаѓ, неграѓ...
  Фiлела пажыраючы буйвалiнае мяса, заѓважыла:
  - Хрысцiяне, як правiла, не вельмi ѓчытваюцца ѓ прароцтва адносна падзей да нараджэння Iсуса Хрыста. Iх больш цiкавяць прароцтва самога Iсуса Хрыста i яго апосталаѓ, гэта значыць - прароцтва кнiг Новага Запавету. Асаблiва хвалююць iх вяшчунствы пра Другое Прышэсьце Iсуса Хрыста (пра Страшны Суд, пра Армагедон).
  Магда ѓзрадавана пацвердзiѓ, кiваючы здольнай падпалiць i спапялiць, да падстаѓ Старажытны Рым i сотнi, падобных жа гарадоѓ галоѓкай:
  -Не будзем тычыцца нi iншых прароцтваѓ, нi дэталяѓ прароцтваѓ аб Другiм Прышэсьце Iсуса Хрыста. Спынiмся толькi на адным найважнейшым пытаннi: Калi наступiць Другое Прышэсце? Звернемся да слоѓ самога Iсуса Хрыста. Вядомы амерыканскi прапаведнiк i аратар Бiлi Грэхем падлiчыѓ, што пра другое прышэсце Хрыста ѓ Бiблii прарочыць 380 разоѓ. Спынiмся на кардынальных i найболей ясных з iх.
  Магда хацела было працягнуць, як па рацыi прагучаѓ сiгнал:
  - Наперадзе рухаецца калона англiйская танкаѓ. Усё прыгатавацца!
  Шэла ѓ разгубленасцi заѓважыла:
  - Вось ужо сама не ведаю, што горш - здзейснiць злое забойства або слухаць падобную ерась!
  Фiлела запярэчыла:
  - Магда якраз гаворыць чыстую праѓду i разважае лагiчна. Тым больш, што Бiблii дастаткова, дакладна i жорстка гаворыцца аб iлжэпрароках. Так што бi ворага яго ж прыладай.
  Вогнезарная ваяѓнiца-д'ябла дадала:
  - Вось глядзi, лепш як мы будзем бiць ворага яго ѓласнай зброяй! I не толькi на iдэалагiчным фронце. Я яшчэ з нагоды Бiблii выкажуся. А пакуль правер бранябойныя снарады Беласнежка!
  Шэла ѓжо без усякай злосцi агрызнулася:
  - Ну, вядома ж, такую элементаршчыну, я i сама магу зрабiць! За каго ты мяне прымаеш! Я лэдзi вайны!
  Фiлела дапамагаючы зараджаць гармату, праспявала:
  - Лэдзi вайны! Хто яшчэ можа з табою параѓнацца! Лэдзi вайны будзем мы хутка ѓ англiйскай сталiцы!
  Па радыё прагучаѓ нiзкi амаль мужчынскi голас Гейлы:
  - Прапусцiць калону i страляць у борт!
  Дзяѓчаты раѓнулi ѓ адказ:
  -Зiг Хайль!
  Вядома, трэба мець жалезныя нервы, каб прапусцiць нiчога не падазравалага супернiка блiжэй, затым мiма сябе. Тут наперадзе iдуць сярэднiя танкi, "Кромвелi" i "Мацiльды", а далей лёгкiя танкеткi. Тузiну захопленых танкаѓ трэба дзейнiчаць сiнхронна, каб кожны ѓразiѓ сваю ахвяру. Гэта свайго роду выкананне музычнай сiмфонii. Калi адна хоць адна нота сарвецца, уся кампазiцыя будзе фальшывай i страцiць званне шэдэѓра. А што ж гэта вайна! Больш за ѓсё прыхiльнiкаѓ збiрае ваеннае мастацтва, ды слёзы пры гэтым заѓсёды шчырыя, а на бiс нi ѓ кога няма жадання клiкаць!
  Шэла шапнула:
  - Дапамажы нам святая Багародзiца!
  Гейла люта скамандавала:
  - Агонь!
  I тузiн ствалоѓ адразу выплюнуѓ снарады. Борта "Мацiльд" i "Крамвэлей" абаронены нашмат горш, а значыць iм... Магда ѓзрадавана, усклiкнула:
  - Прабiты кардонкi!
  Шэла тут жа, зараджаючы гармату па новым, заѓважыла:
  - Ну i дурныя ангельцы! Нават не спыталi ѓ нас пароля, толькi ѓбачылi сцягi, дык адразу ж прынялi нас за сваiх!
  Магда тонка хiхiкнула:
  - Гэта iх брытанскi менталiтэт!
  Буйных танкаѓ было дваццаць пяць i дванаццаць дзяѓчаты-ваѓчыцы знiшчылi адразу. Затым яны паспелi перш, чым разгублены вораг зрэагаваѓ, даць i другi залп, па супернiку.
  I яшчэ тузiн ахвяр, разбiтыя танкi, нiбы шкiлеты акул выкiнутых на бераг, на гарачы, жоѓты пясок. I пры гэтым яны яшчэ дымяць, цёмна-карычневыя струменьчыкi паѓзуць у неба. Здаецца, што гэта кодла змей. Прычым паѓзуны, нiбы знявечаныя няправiльнай эвалюцыяй. I шыпенне проста дзiѓна, наколькi можа быць такiм ванiтным.
  Танкi ангельцаѓ зараз спынiлiся i застылi. Адзiны ацалелы цяжкi танк нязграбна паспрабаваѓ разгарнуцца. Шэла праспявала:
  - Прыгажосць! Прыгажосць! Мы вязем з сабой ката!
  Магда падспявала:
  - Не ѓ мяшку, а ѓ дулi! З бранябойнай куляй!
  Фiлела хiхiкнула:
  - Будзе вас сабакi - пасля нашай бойкi!
  Пасля чаго прынялiся за танкеткi. Ну, iх можна i ѓ лоб разбураць. Частка ангельскiх танкiстаѓ, не вытрымала i, кiнуѓшы тэхнiку, накiравалася ѓ павальныя ѓцёкi. Некаторыя танкеткi з больш дасведчанымi кiроѓцамi ѓсё яшчэ працягвалi адстрэльвацца. Вось у танк Мп-16 патрапiѓ снарад, якi аддаѓся глухiм гудам у бранi.
  Шэла паказала ружовы язычок:
  - Героi нашы на разгоне - брытанец дурны не дагонiць!
  Магда гучна рыкнула:
  - Здавайцеся хутчэй!
  Фiлела пацвердзiла:
  - I не бойцеся нас! Палонных бiць рамянём па попе, забараняе чырвоны крыж!
  Шэла разбiѓшы снарадам упартую танкетку, заявiла:
  - Я цябе грамiла! I цэгла ѓсiм у рыла!
  Бiтва скончылася, некалькi танкетак спрабавалi сысцi, але iх бесцырымонна падбiлi. Ваѓчыхi выпусцiлi немы вiск захаплення:
  - Вось гэта да! Гэты бой не глупства!
  Аднак на гэтай бiтве яшчэ не скончылася. З'явiся англiйскiя грузавiкi i матацыклiсты. Шэла лупанула асколачным снарадам па блiжэйшай машыне, тая рассыпалася, а бакi з гаручым проста напроста дэтанавалi. Магда блiснула зубкамi:
  - Шок! Гэта па-нашаму!
  Фiлела ѓдакладнiла:
  - Лепш забiць, чым угаворваць!
  Шэла яшчэ больш канкрэтызавала:
  - Лепш адзiн раз ударыць, чым сто разоѓ сказаць! Яшчэ лепш сто разы ѓрэзаць, чым маѓчаць...
  Магда перабiла:
  - У ангельцы, ужо бягуць! Давай за iмi!
  Дзяѓчаты палiлi дастаткова трапна, Шэла нi разу не прамахнулася, але танкi ѓсё ж па хуткасцi не параѓнаць з грузавiкамi. Акрамя таго i "Кромвелi" тут былi не найноѓшым маторам "Метэор" у 600 конскiх сiл, а больш слабым у 400. Мабыць пакуль яшчэ не паспелi пераѓзброiць гэты крэйсерскi танк. Больш слабай была i "Мацiльда", а што казаць аб цяжкавагавым Мп-16.
  Так што дзяѓчаты крыху адсталi. Ды тут яшчэ i вецер падзьмуѓ насустрач, пачалi збiрацца хмары. Магда заѓважыла:
  - Вось зараз пральецца дожджык!
  Шэла ѓзрадавалася:
  - Тым лепш! А то ѓ гэтым танку вельмi горача! I сам грэецца, ды сонца палiць!
  Фiлела пацвердзiла:
  - Ну так! А тое, колькi можна смажыцца!
  Магда не падзяляла аптымiзму:
  - Пясок раскiсне i, мы спынiмся!
  Шэла з энтузiязмам заявiла:
  - А мяне асабiста гэта не палохае!
  Хмары збiралiся вельмi хутка, i неба пацямнела, нiбы на самай справе наступiла месячнае зацьменне. Магда зароѓ:
  - Вось i вер пасля гэтага ѓ Бога!
  Шэла раззлавана свiснула:
  - А што? Чаму не вер! Хiба Хрыстос не даказаѓ, што ён сапраѓдны Бог?
  Па даху танка загрукалi буйныя кропелькi трапiчнага дажджу. Раззлаваная Магда зноѓ пачала гаварыць;
  У гутарках са сваiмi вучнямi Хрыстос запэѓнiваѓ iх, што ѓсе яны, яго апосталы, дажывуць i на свае вочы ѓбачаць Яго Другое прышэсце ѓ славе. "Праѓдзiва кажу вам: не паспееце абысцi гарадоѓ Iзраiлевых (у Палестыне), як прыйдзе Сын Чалавечы" (Мацвей, 10:23).
  Фiлела здзiѓлена свiснула, замiргала так, нiбы ѓ вочы сыпанула попелам Хiрасiмы.
  - Няѓжо Iсус падобнае казаѓ на самой справе?
  
  
  
  
  
  АМЭРЫКА ДАПАМАГАЕ РЭЙХУ
  АНАТАЦЫЯ
  Заходнiя саюзнiкi заключылi з Трэцiм Рэйхам перамiр'е. Карыстаючыся адсутнасцю другога фронта i бамбардзiровак, гiтлераѓцы ѓзмацняюць свае войскi i пераходзяць у наступ. Становiцца вельмi горача.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Напрыклад, у сакавiку 1943 года памiж Трэцiм Рэйхам i саюзнiкамi было заключана перамiр'е. Гiтлер пагадзiѓся спынiць пераслед габрэяѓ, у абмен на замарозку баявых дзеянняѓ на Захадзе. Мала таго Захад спынiѓ пастаѓкi ѓ СССР пад Лэнд-лiз. I гэта аказала ѓплыѓ, на ход баявых дзеянняѓ.
  Гiтлер занадта доѓга зацягваѓ з наступам на Курскай дузе. Ён адкладаѓ аперацыю "Цытадэль", перакiдваючы найноѓшыя танкi - "Пантэра" i "Тыгр". Апошнi раз фюрар адклаѓ наступленне ѓ лiпенi.
  Яму хацелася выпрабаваць у баях яшчэ i больш дасканалы i магутны "Тыгр"-2, а таксама знiшчальнiк МЕ-309. Таксама немцы хацелi яшчэ i "Маѓс" у наступе выпрабаваць. I падагнаць "Пантэру-2".
  I ѓ вынiку Сталiн загадаѓ сам наступаць 1 жнiѓня. I адразу на двух кiрунках - Белгарадска-Харкаѓскiм, i Арлоѓскiм. Немцы ѓ адрозненне ад рэальнай гiсторыi былi мацнейшымi. Яны вывелi групоѓку Роммеля з Афрыкi i перакiнулi частку сiл з Францыi i Балкан. На Балканах немцаѓ замянiлi балгары i iтальянцы. Такiм чынам з Афрыкi выйшла восем нямецкiх дывiзiй i дзясятак iтальянскiх, з Балкан сем нямецкiх, а з Францыi дваццаць дывiзiй, у тым лiку i танкавыя.
  З-за таго што бамбардзiроѓкi Трэцяга Рэйха спынiлiся, то выпуск узбраенняѓ быѓ на сорак працэнтаѓ вышэйшы, чым у рэальнай гiсторыi. Больш iшло i танкаѓ, i самалётаѓ. "Тыгр"-2 стаѓ масава выпускацца з траѓня 1943 гады, паступiѓ у серыю МЕ-309, а таксама бамбавiк Ю-288. I гэта стала сур'ёзна.
  I "Маѓс" пайшоѓ у серыю... Немцы былi гатовыя да бойкi. Iх абарончыя рубяжы былi вельмi моцныя.
  Ды i "Пантэра" ужо ѓ першыя днi баёѓ паказала сябе вельмi эфектыѓным танкам ад абароны. Яна рабiла пятнаццаць стрэлаѓ у хвiлiну, i брала трыццацьчацвёркi з двух кiламетраѓ.
  Ды "Фердынанд" таксама машын звер. I калi ѓжо ѓрэжа, то ѓрэжа. Такiя тут баявыя машыны. I браня лабавая мiлiметраѓ у дзвесце.
  Баi паказалi, што фрыцы моцныя. А яшчэ i дзяѓчаты сталi ваяваць на iх баку i гэта крута.
  Шарлота страляючы, праспявала:
  - I зноѓ...
  Герда таксама пальнуѓшы з хуткастрэлкi падтрымала:
  - Працягваецца...
  Фрыда з надрывам скончыла:
  - Бой...
  Шарлота, не спыняючы стралянiны выдала:
  - Кiпiць...
  Фрыда, лупануѓшы, рыкнула:
  - Гiперплазмы...
  Герда выскалiѓшыся i выпусцiѓшы снарад дадала:
  - Пажар...
  Шарлота завывала i пяля па савецкiх гарматах, прычым без промаху выдала:
  - I Герынг...
  Фрыда, лупануѓшы, вiскнула:
  - Такi...
  Герда працягнула, паля з завываннем:
  - Малады!
  Шарлота працягваючы, што з эльфiйкi ѓзяць, бязбожна круцячы савецкую песню цвiкоѓ. I гэта атрымлiвалася да крайнасцi дурное i вульгарна.
  - I юны...
  На жаль, Фрыда лупанула, як заѓсёды, i дадала:
  - Пiѓны...
  Герда стрэлам скончыла:
  - Наперадзе!
  Пасля чаго ваяѓнiцы ведучы агонь крыху змянiлi песенную тэматыку. Яны ж зараз не зусiм людзi, а на палову эльфiйкi. А значыць, што з iх небарака i возьмеш! Могуць толькi не спяваць, а раѓцi, прычым нешта зусiм ужо несусветнае. Такая ѓ iх цi разумееш карма. Песнi вядома ж атрымалiся вульгарныя.
  Шарлота ведучы агонь зацягнула:
  - Вышлi...
  Герда лупануѓшы з хуткастрэлкi падтрымала:
  - Звяры...
  Фрыда цвiкоѓ, працягнула:
  - З трамвая...
  Шарлота лупячы, i Кромса працягнула сваё завывание:
  - На...
  Герда пальнуѓ выдала:
  -Куту ....
  Фрыда дзюбнуѓшы, працягнула:
  - Варта...
  Шарлота выпусцiѓшы прэзент са сваёй д'ябальскай трапнасцю чыркнула:
  -Пiѓная ...
  Герда разануѓшы снарадам вякнула:
  - Тут...
  Фрыда выдала плясканне гасцiнец i пiснула:
  - Уварваѓся...
  Шарлота страляючы, як зарыкае зверам:
  - Цар ....
  Герда выдыхнула паля, заѓзятыя словы:
  - Звяроѓ...
  Фрыда выпускаючы снарады, ляснула:
  - Дайце ....
  Шарлота адчайна паля, вякнула:
  - Пiва...
  Герда спустошыѓшы казённую частку ствала, дадала:
  - Хутчэй...
  Фрыда страляючы, закрычала:
  - Слон ....
  Шарлота выпускаючы снарад, за снарадам вякнула:
  - Прыжмурыѓ...
  Герда дзюбнуѓшы яшчэ раз, пiскнула:
  - Правы...
  Фрыда вякнула, лупячы:
  - Вока...
  Шарлота як заспявае ѓ апантанай чарзе...
  - Пайшоѓ...
  I тут якраз снарады ѓ дзяѓчат-тэрмiнатараѓ скончылiся. Прыйшлося iм павярнуць назад, каб папоѓнiць з грузавiка баявы камплект. Але забеспячэнне ѓ Трэцiм Рэйху выдатнае i павучхi на вялiкi жаль зноѓ вярнуцца.
  Па дарозе назад дзяѓчаты пачалi абмяркоѓваць наступную тэму. Шарлота гэтая рудая чартоѓка выказала сваё меркаванне:
  - Я думаю, пасля ѓзяцця Масквы, наступнай нашай мэтай стане Лондан!
  Герда хiхiкнула i пацвердзiла:
  - Вядома, мы пойдзем вызваляць ангельцаѓ ад сiянiсцкага рабства!
  I ѓсе тры дзяѓчынкi аглушальна разрагаталiся. Iм гэта здавалася вельмi нават весяла.
  Фрыда выказала здагадку:
  - А давайце i Амерыку вызвалiм ад прагных сiянiстаѓ. I таксама ад засiлля каляровых. А то зусiм янкi бальшавiкi задралi.
  Герда раптам як нечакана заспявае:
  Калi ѓсё ѓстанем супраць янкi,
  Зьнiшчым мы паѓночны альянс...
  Не дапамагу нават тамагаѓкi...
  Бо Бог за зло аддасць!
  Зразумела з боку дзяѓчат-тэрмiнатараѓ выглядае смешна апеляцыя да Бога. Калi ѓлiчыць, што Трэцi Рэйх гэтае ѓвасабленне Антыхрыста. Але вось паколькi, яшчэ пакуль зменяць боекамплект мiнуе час, рудая д'яблыца Шарлота разшумелася. Пачуѓшы апошнюю фразу Герды яна прабурчала:
  - Бога няма!
  Ваяѓнiца-херувiм пiскнула:
  - Як гэта не?
  Шарлота настойваючы працягнула:
  - Зразумела не, медыцынскi факт!
  Герда задала самае натуральнае пытанне:
  - А хто стварыѓ Сусвет?
  Шарлота амаль адразу ж адказала:
  - Сусвет iснуе i iснавала заѓсёды. Яна толькi змяняла сваё iснаванне i складнiк увесь час ператвараючыся, i мадыфiкуючыся.
  Герда пацерла босай ножкай сабе за вушкам. Хоць мела гены павучыхi, а не сабакi, i недаверлiва заѓважыла:
  -А як гэта iснавала заѓсёды? Павiнна ж быць прычына яе ѓзнiкнення.
  Шарлота вырашыла бiць сваю рэлiгiйную напарнiцу яе ж зброяй:
  - А як гэта ѓсемагутны Бог iснаваѓ заѓсёды? Павiнна быць прычына Яго ѓзнiкнення!
  Герда зноѓ пацерла голай ножкай, на гэты раз сябе па лобiку i сумневам заѓважыла:
  - Неспавядальныя шляхi Гасподнiя.
  Шарлота па-свойму лагiчна заѓважыла:
  - Дык гэта не адказ.
  Герда тады выказала здагадку:
  - Давайце ѓспрымем за аксiёму, той несумненны факт, што Гасподзь Бог iснуе, i iснаваѓ заѓсёды i будзем ад яго адштурхоѓвацца.
  Шарлота лагiчна парыравала тым жа метадам:
  - Давайце ѓспрымем тады таксама, за аксiёму, той несумненны факт, што матэрыя i сусвет iснуюць заѓсёды i iснавалi заѓсёды i будзем ад яго адштурхоѓвацца.
  Фрыда, якая была трэцяй у гэтай спрэчцы зарагатала i заѓважыла:
  - Так... Гэта дыялог нямых i глухiх. Дык вы не зможаце прыйсцi нi да якой выразнай высновы.
  Шарлота з гэтым не пагадзiлася:
  - У мяне над Гердай ёсць перавага. Напрыклад, калi зыходзiць з таго, што першапрычынай усяго з'яѓляецца Усемагутная асоба Бога, то ѓ далейшым вытворнае ад яго: чалавек атрымалася слабейшым i тэхнiчна не прасунутым. А калi лiчыць, што прычынай i першапрычынай з'яѓляецца ѓсемагутная, але безасобасная прырода, то атрымаецца, яна спарадзiла больш дасканалага i прасунутага чалавека. Так атрымлiваецца, што адбыѓся пераход ад простага да складанага. А ѓ крэацыянiсцкай мадэлi наадварот ад складанага да простага. Аднак зараз мы назiраем працэс паступовага ѓскладнення, у якiм усё пачынаючы ад тэхнiкi, развiваецца эвалюцыйным шляхам. Ды i ѓ чалавека аб'ём мозгу ѓвесь час павялiчваецца. Гэта значыць выказаць здагадку што першасна гэта безасабовая матэрыя, ад якога эвалюцыйным шляхам развiлося больш складанае, лагiчна, чым наадварот, быццам бы i абсалютна ѓсемагутнай i дасканалай асобы пайшлi пустазельныя ѓцёкi ѓ асобе чалавецтва.
  Фрыда ажывiлася i заѓважыла:
  - Ды я чытала сякую-такую рэлiгiйную лiтаратура. Калi ёй верыць, дык Адам быѓ больш дасканалы, чым чалавек цяперашнi i развiты iнтэлектуальна. I што людзi адлучыѓшыся ад Бога, пайшоѓшы шляхам граху, сталi старэць i слабець, але... Цяпер мы назiраем зваротны працэс: рост магутнасцi чалавека i яго ѓзрушаючае iнтэлектуальнае развiццё. Асаблiва падчас войн! Успомнi на якiх танках мы пачыналi вайну ѓ сорак першым, i што маем зараз! Каласальная атрымлiваецца рознiца!
  Герда раздражнёна прашаптала:
  - Гэта ѓсё падкопы!
  Немцы адбiлi савецкi наступ на ѓсiх кiрунках. I самi нанеслi зруйнавальныя ѓдары.
  А ѓ небе на МЕ-309 ваявалi прыгожыя, босыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi. Яны ваявалi вельмi сур'ёзна. I лiтаральна ламалi супернiка, нiбы непрыяцелi адбiѓныя.
  Альбiна пальнула па супернiках пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i збiла савецкую машыну.
  Пасля чаго прачырыкала:
  - За вялiкiя арыйскiя iдэi!
  Альвiна таксама як дзюбне па супернiку, i яго капiтальна расколе, i праваркуе:
  - Слава новым iдэям!
  I нацiсне сваiм пунсовым саском па супернiку.
  А вось савецкiя дзяѓчына з артылерысцкай батарэi вядуць па фашысцкiх катах стралянiну. Яны iмкнуцца адбiць нацiск, колькасна i якасна праѓзыходнага ворага.
  Дзяѓчынкi з савецкага батальёна таксама вельмi сiмпатычныя, i ѓ кароценькiх спаднiцах, грудзьмi прычыненых аднымi станiкамi. Iх голыя ножкi мiльгаюць, а самi ваяѓнiцы энергiчна перабiраюць снарады.
  Адна з нiз, Акулiна лейтэнант-наводчыца, падае снарады босымi нагамi, а сама ѓперлася рукамi ѓ кола гарматы. I хай на iх зверху сыплюцца снарады, а з паднябесся ляцяць бомбы, усё роѓна дзяѓчат не паразразаць i не зламаць. Яны адважна бiлiся i будуць бiцца.
  Анюта наводзiць прыладу... "Маѓс" не прабiваецца, але па iм дзяѓчына ѓсё роѓна страляе. А раптам, пашанцуе i браня паддасца. У гэтым выпадку немцу давядзецца заказваць сабе труну з музыкай.
  Басаногая дзяѓчына вясёлая, хоць разумее, што шанцаѓ выбрацца з падобнай кругавароцi ѓ iх вельмi мала. Вось напрыклад iдуць у наступ "Штурмаѓсы". Гэта машыны падобныя "Штрумтыгру", толькi куды буйней i на падоѓжанай шасi "Маѓса". I калi з 600-мiлiметровага бамбамета вылятае важкая ракета, то гэта папросту жудасная рэч.
  На Анюту пасыпалiся камякi апаленай зямлi, i аплаѓлены грунт пасля разрыву. Але дзяѓчына зусiм не сумелася. Наадварот, паставiла свае босыя ножкi, каб адчуць прыемны масажык ад аскепкаѓ. I радасна праспявала:
  Радзiма i войска - гэта два слупы,
  На якiх трымаецца планета!
  Грудзi абаронiм мы цябе краiна,
  Усiм народам раць твая апетая!
  
  Аблокi прахалоду, ну а сонца спёка,
  Аѓтамат нацёр плячо салдату...
  Назаѓжды Радзiма мы з табой -
  Выкапаем магiлу супастату!
  Анюта ѓжо паспела пабываць у фашысцкiм палоне i там яе жорстка бiлi палкамi па пятках. Дзяѓчына стагнала i кiдалася, але нiкога так i не выдала. Што ёй гэтыя ѓсе ѓдары. Яна ж камсамолка. Iншая справа што фашысты ѓжо прарвалi перадавую лiнiю абароны i пагражаюць адолець i гэтую. Анюта ведае i страляе. Хоць гэта i надзвычай складана, варта патрапiць у ствол "Маѓса", i тады нямецкi танк страцiць магчымасць весцi агонь i яго давядзецца адвозiць у тыл на рамонт. А гэта ѓжо праблема для фрыцаѓ.
  I вось Анюта пасля некалькiх промахаѓ удалося адбiць "Тыгру"-2 ствол. Пасля чаго дзяѓчынка радасна праспявала:
  - Наша вашай не саступiць!
  I зноѓ стрэлiла. Акулiна параiла ёй выкарыстоѓваць пры стральбе босыя ногi, дык гэта куды больш практычна. Прыгожая дзяѓчынка з гэтым збольшага пагадзiлася. I справы пайшлi куды больш паспяхова. Усе прылады 85-мiлiметровага калiбра, супраць нямецкiх танкаѓ нядосыць магутнае. А так калi лупiць па рулi, то шанцы на поспех з'яѓляюцца.
  Анюта спрабуе ѓявiць сабе блакiтную панараму i на ёй якiя рухаюцца жоѓтыя кропкi. Вось гэта густа-зялёны сiлуэт фашысцкага танка. Ты бачыш яго нiбы вялiзнага слана. Так вазьмi i лупанiну мастадонты па хобаце. Тады i перавага супернiка ѓ вагавых катэгорыях апынецца для яго бескарысным.
  I вось чарговы "Тыгр"-2 губляе свой хабаток. I яму становiцца вельмi кепска.
  Акулiна спявае ва ѓсю глотку:
  - Ех хвост, луска - не злавiѓ фрыц ведай ляшча!
  Батарэя цалкам складаецца з дзяѓчын-басаножак i таму iх мабыць вышэйшыя сiлы лiтуюць, а снарады не кранаюць. У кожнай з iх свая школа i ѓласны лёс. Вось Акулiна ѓ дзяцiнстве марыла вынайсцi лекi даруючае неѓмiручасць. Вельмi ёй здавалася смерць страшным i несправядлiвым рашэннем. Бо тое, што людзi памiраюць гэта жудасна. I хоць дзяѓчына верыла ѓ неѓмiручасць душы, якая першасная ѓ параѓнаннi з целам, але ѓсё ж. Свет - гэта не шахматная дошка, зняѓ з яе постаць i зноѓ паставiѓ. Няма светабудова аказалася жорсткiм. А чаму чалавек павiнен старэць i памiраць? Асаблiва Акулiну абуралi старыя - жудаснае гэта пачварнасць.
  Хiба чалавек не падобны да кветкi, i не вянок тварэння? Чалавек павiнен быць i заставацца несмяротным. I не паѓстала яму нi ѓ якiм разе хварэць i адпраѓляцца на тое святло. Бо чалавек павер народжаны для шчасця.
  А пра якое шчасце можа iсцi размова, калi людзi губляюць сваiх родных i блiзкiх? Калi ён - асоба марнее? Не, гэта няправiльна i нядобра. I Акулiна пагрузiлася ѓ медыцынскую лiтаратуру. Неѓзабаве дзяѓчына прыйшла да высновы, што адной хiмii для неѓмiручасцi мала, i варта вынайсцi, нешта прынцыпова новае i эфектыѓнае.
  Можа, нават якое-небудзь выпраменьванне. Якое ѓ адрозненне ад радыеактыѓнага, не знiшчала б, а ацаляла. Потым пачалася вайна i стала не да неѓмiручасцi. Акулiна некаторы час працавала ѓ тыле. Але страты Чырвонай армii раслi, на фронт усё часцей i часцей прызывалi дзяѓчат, i пайшла i медычка. Спачатку яна працавала медсястрой, а потым перабралася i на батарэю. Ужо не раз Акулiна была на мяжы ад смерцi. Але кожны раз заставалася жывой i нават без сур'ёзных раненняѓ.
  Бедная дзяѓчына, у якой столькi розных праблем было ѓ жыццi. А зараз да iх наблiжаюцца фашысцкiя танкi.
  А вось яшчэ адна прыгажуня шатэнка Таццяна. Дзяѓчынка падносiць снарады, падцягвае скрынi. Таксама галаногая, i знаходзiць нават у гэтым задавальненне - усёткi лiпень на двары, самы спякотны месяц у годзе. Тут добра, усе дзяѓчыны сабралiся даволi сiмпатычныя, якiя выклiкаюць ворагам айчыны трапятанне. Таццяна цягне скрыню i спявае:
  Саюз непарушны, рэспублiк свабодных,
  Згуртавала не грубiянства, не сiла, не страх...
  А добрая воля людзей адукаваных -
  Мiр, сяброѓства, святло, розум i смеласць у марах!
  
  Слаѓся Айчына, наша свабодная,
  Сяброѓства ѓсiх нацый апора на стагоддзе,
  Сiла законная, воля народная,
  Бо за Адзiнства просты чалавек!
  I пад такiя словы ёй весялей i скрынi ѓжо не здаюцца такiмi ѓжо цяжкiмi. I разгiнаецца дзяѓчына лёгка. Яна такая чароѓная. I бадзёрая, дзяѓчына. Вось нямецкi дыверсант падпаѓзае з гранатай да
  брустверу. Таццяна падхапляе босы нагой цытрыну, i выдзiраючы хупавымi пальчыкамi, чэку шпурляе яе ѓ супернiка. Адразу тры нямецкiя шпiёны падлятаюць уверх, спаласаваныя ѓ палёце аскепкамi. А Таццяна, скрыжаваѓшы голыя, загарэлыя ножкi паказала iм дулю. Як нi круцi яна сiмпатычная дзяѓчына. I няѓжо яна таксама можа загiнуць?
  А вось камандуючая iх батарэяй маёр Варонiна. Ёй ужо трыццаць гадоѓ, але стан ад сталага руху стройная, як у юнай дзяѓчыны. Валасы ѓ яе белыя, i таму сiвiзна не прыкметная, а тварык ад свежага паветра румяны i чысты, нi адзiнай маршчыны. Маргарыта Варонiна праваявала з фактычна з першых дзён вайны. Не занадта атрымала поспех у ѓзнагароджаннях, калi ѓлiчыць што ваявала ѓжо больш за шэсць гадоѓ i забiла асабiста не адну сотню немцаѓ. Маргарыта нi разу не была сур'ёзна паранена i не ляжала ѓ шпiталi. Яе нават называлi: Маргарыта жалезная. Але жанчына маральна змучылася ад зацяжной вайны маральна.
  Яе босыя ногi мазолiстыя, i амаль не пыльныя. Яна прызвычаiла сябе бегаць босы яшчэ да вайны па снезе. I цяпер ужо больш за шэсць гадоѓ не апранала бот. У сорак першым годзе, яна каб вытрымаць абяцанне ваявала на самым паѓднёвым участку каля Растова. Толькi дзякуючы сiбiрскiм мазям пазбегла абмаражэннi. Але вытрымала без абутку, прайшла суровае выпрабаванне па расiйскiх гурбах. I працягнула вайну.
  Яе не занадта шанавалi, а яна нiколi не настойвала на сваiх подзвiгах. Так што ѓзнагароды назапашвалiся павольна, але дакладна. I зараз яна ѓжо даслужылася да маёра i мае ордэн славы ѓсiх трох ступеняѓ. А вось зоркi героя якую Маргарыта ѓжо даѓно заслужыла пакуль няма. Але ваяѓнiца асаблiва i не шкадуе.
  Галоѓнае - выжыць у гэтай вайне. I тут у яе ёсць адмысловы абярэг Пяруна. Ён дазваляе ѓ любой лаянцы выратаваць чатырох чалавек. Саму Маргарыту i трох iншых людзей на яе выбар.
  Сама жанчына-маёр азначыла траiх у выратаванне: Акулiну, Анюту, Таццяну. Добрыя дзяѓчыны i вельмi здольныя. Вось iх гармата, ужо пецярых немцаѓ ствалы адстрэлiлi. А зараз Анюта трапiла ѓ гусенiцу "Пантэры". Нямецкi танк спынiѓся i задымiѓ.
  Маргарыта крычыць дзяѓчынкам:
  - Так трымаць!
  Тыя адказваюць на ѓсё горла:
  - Ёсць так трымаць!
  Маргарыта з захапленнем усклiкнула:
  - Не! Нас нiхто не спынiць. На нiхто не пераможа!
  I шосты "Маѓс" страцiѓ рулю. Нямецкiя танкi даволi хуткiя, але шматлiкiя супрацьтанкавыя равы i вожыкi перашкаджаюць iм прасоѓвацца. Дзяѓчаты дружна цэляць, Акулiна дапамагае наводзiць прыладу, яна iмклiвая як нiхто iншы з байцоѓ. Таццяна таксама моцная i дакладная. Вось зноѓ робяць стрэл. I на гэты раз снарад трапiѓ у гусенiцу "Льву".
  Лупiць па гусенiцах "Тыгра"-2 бескарысна, бо малыя коѓзанкi робяць машыну, дакладней яе хадавую частку фактычна непаражальнай. Затое па доѓгiм рулi эфектыѓна i павабна.
  Анюта прамаѓляе нiбы сапраѓдны матрос:
  - Ну-ка ад шрубы!
  Акулiна падтрымлiвае чартоѓку-херувiма:
  - Мы са смех вясёлым дойдзем,
  Да вялiкiх будынкаѓ Рэйха Берлiна...
  Будзем шчаслiвыя з мiлым удваiх,
  Наша войска непераможнае!
  I зноѓ нямецкi танк так апантана задымiѓ, i пачаѓ пускаць металiчныя абломкi ва ѓсе бакi.
  Захапляецца энтузiязмам увесь дзявочы гарматны батальён заспяваѓ;
  Калiсьцi чалавек не ведаѓ мары,
  Не мог зразумець знямогу палкай думкi!
  Гледзячы на свет блiскучай зоркi -
  Не ведаѓ паняццi святой Айчыны.
  
  Ён быѓ жывёлай, грубым дзiкуном.
  Страѓнiк сыты - вось i ѓся ѓцеха!
  Адзiн iнстынкт - як крумкача дзяѓбе,
  А голад апускае ѓ бездань пекла!
  
  Тады ѓсё было проста да дошкi,
  I ѓ гэтым нават звярам шчасце!
  А дух жадае вечнай прыгажосцi -
  У яго паверце зрабiць лепш улады!
  
  Тады мы людзi знаходзiм думку -
  Ды з ёй прыходзiць жудаснае пакута!
  Але ты за веданне юнак змагайся -
  Узвысiць усiх разумнае вучэнне!
  
  Тады не будзеш доѓга ты пакутаваць,
  Надыдзе час - маладосць навекi!
  Уваскрэсне i бацька табе i мацi,
  Сыдуць у кашмары не быцья калекi!
  
  Але думкi таксама злы бываюць сябар -
  Яны палаюць вугальным пажарам!
  Калi бяруць iншага на спалох,
  Калi несмяротным валодаюць дарма!
  
  Нажаль ты павiнен гнеѓ свой перамагчы-
  Стварыць iншае ѓ славе светабудову!
  Такая будзе ѓ сэрцы тваiм моц,
  Што паражэнне таксама ѓ навучанне!
  Бiтва на Курскай дузе скончылася ѓнiчыю. I наступiла паѓза. Немцы ѓ серыю падагналi "Пантэра"-2. Дадзеная машына была больш дасканалая з вузкай вежай, i сiлуэтам нiжэй.
  Вага машыны вырасла, крыху ѓклаѓшыся ѓ сорак сем тон, ад чаго хадавыя якасцi нават палепшылiся за кошт рухавiка ѓ дзевяцьсот конскiх сiл. А вось узбраенне i бранiраванне ѓзраслi значна. Лоб вежы стаѓ у 150-мiлiметраѓ, а барты 60-мiлiметраѓ, лоб корпуса ѓ 120-мiлiметраѓ пад нахiлам у сорак пяць градусаѓ i борта 60-мiлiметраѓ. А гармата ѓ 88-мiлiметраѓ i 71 эл. Такое прылады прабiвае з дыстанцыi кiламетр 193-мiлiметра бранi пад нахiлам 30 градусаѓ. Так што машына вельмi сур'ёзная i разбуральная.
  Ну, што на такую адказаць? Толькi тым, што будуць змагацца таксама дзяѓчаты басанож i ѓ бiкiнi. Тады i танк не абавязкова павiнен быць дасканалым.
  Вось ужо зiма. I ѓ бой iдзе адзiн з першы танкам IС-2. I экiпаж Алены на iм. Дзяѓчыны зразумела басанож i ѓ бiкiнi. Яны гатовыя змагацца з гiтлераѓскай нячысцю, за якой стаiць ЗША.
  Так што бой трэба суровы.
  Алена пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Уразiла гiтлераѓскую машыну i пiскнула:
  - За Айчыну!
  Еѓфрасiння таксама як дзюбне па супернiку, ѓразiць яго ѓ борт i аглушальна смеючыся, дадаѓ:
  - За Русь-матухну!
  Танк IС-2 дзяѓчынкi пафарбавалi перад боем у белы колер. I яго на снезе практычныя не вiдаць. I яны дзяѓбуць па непрыяцелю вельмi трапна.
  Лiзавета, нiбы страляючы па супернiку, i трапна дзiвячы ворага, суцэль лагiчна заѓважыла:
  - Я Робiн Гуд ѓ бiкiнi!
  Алена з гэтым пагадзiлася:
  - Сапраѓды ты рэальна сапраѓдны Робiн Гуд!
  I як возьме i голай пяткай нацiсне на гашэтку.
  Чацвёрка Е на IС-2 - гэта вялiкая сiла. Хаця i Герда сур'ёзны сапернiк на Пантэры-2.
  Абодва танка прыкладна ѓ адной вагавой катэгорыi. Нямецкi мае танчэй браню па бартах, але лепш абаронены ѓ лоб, асаблiва вежай i нiжняй часткай корпуса. I гармата нямецкая больш бранябойная i хуткастрэльная.
  Праѓда ѓ савецкай прылады разавыя страты мабыць мацней. Ды гэта вядома вялiкi плюс, але нямецкая гармата дакладней. I што iстотна, "Пантэра"-2 куды спрытней i манеѓраней.
  Так што Герда мае плюс. I калi яна босымi пальчыкамi ножак на кнопку нацiсне, тое мала не здасца.
  I яшчэ нямецкiя дзяѓчыны вельмi кахаюць мужчын, i гэта таксама iх сiла, асаблiва калi яны папрацуюць мовай з пульсавалымi нефрытавымi стрыжнямi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Зiмой Чырвоная армiя не дабiлася вырашальнага пералому. Лiнiя фронта засталася стабiльнай. I практычна нерухомы.
  Наступны год у немцаѓ з'явiлася ѓ серыi рэактыѓная авiяцыя i эвалюцыя Фоке-Вульф - ТА-152. Выдатная машына з магутным узбраеннем i прыстойнай хуткасцю. Гэта сур'ёзна...
  У СССР пакуль яшчэ толькi новыя танкi IС-2 i Т-34-85. I гэта таксама было сур'ёзным крокам.
  Увесну немцы пачалi новы наступ. Яны старалiся перахапiць iнiцыятыву.
  Пачатак наступ 21 траѓня запалiлася грымотамi дзясяткамi тысяч прылад, i вылетам адначасова больш за семдзесят тысяч бамбавiкоѓ з напалмавымi бомбамi, i вагай зародаѓ да дзесяцi тон. Пачалася самая грандыёзная бiтва другой сусветнай вайны. Працiѓнiк перайшоѓ Рубiкон, i iрвануѓ да Масквы. Грукаталi нямецкiя танкi, ляскалi мяльчэйшыя машыны. На савецкiя пазiцыi насоѓвалася арды са сталi, нiбы коннiца Чынгiсхана ѓ таѓшчэзнай бранi. Iшлi наперад масiвы, i найперш найбольш абароненыя "Маѓсы" i "Каралеѓскiя львы", "Тыгры"-2 iх выкарыстоѓвалi нiбыта тарана.
  Яшчэ раней прайшлi тэлетанкi - "Шахматны конь". Яны ѓзрывалi мiнныя палi, i расчышчалi нямецкiм машынам дарогi да савецкiх пазiцый. Выкарыстоѓваѓся i "Змей Гарыныч", калi выкiдвалiся наперад начыненыя ѓзрыѓчаткай шлангi i вычышчалася ѓсё запар.
  Дзяѓчыны-эльфiйкi Фрыда, Шарлота, Герда ѓ найноѓшым танка "Пантэра"-3 i рухаюцца на вастрыё атакi. Прыгожыя ваяѓнiцы ѓ плоскай машына вагой у 75 тон, яны скаляцца адзiн аднаму i пастрэльваюць з гарматы пакуль яшчэ ранейшага 105-мiлiметровага калiбру.
  Шарлота з усмешкай заѓважыла:
  - Вось ужо прайшло больш за тры гады як пачалася вайна з Расiяй. А Масква да гэтага часу не ѓзятая!
  Фрыда з абурэннем заѓважыла:
  - Затое хутка будзе ѓзяты Каѓказ. I гэта мабыць нават самае важнае!
  Герда з усмешкай адказала:
  - Там зразумела, такiя цудоѓныя горы i цудоѓныя мясцiны, але... Вайна звычайна заканчваецца з падзення сталiцы. I пакуль яна не ѓзятая нельга весцi размову аб нашай перамозе!
  Шарлота неахвотна пагадзiлася:
  - Не нельга!
  Новы танк "Пантэра"-3 пакуль на эксперыментальным выпрабаваннi. У iм усё настолькi аѓтаматызавана, што хапiла б i двух чальцоѓ павозкi. Але галаногiя дзяѓчынкi аддаюць перавагу абыходзiцца ѓтрох. Хаця iм ад гэтага не лягчэй.
  I прэ гiганцкi танк на савецкiя пазiцыi. Ён цяжкi, але добра абаронены i гармата 105-мiлiметраѓ у 100ЭЛ. I гэта сур'ёзна.
  Прэ наперад гэты монстр...
  I савецкiя снарады ад гэтага танка адскокваюць.
  Герда заѓважыла:
  - Утрох цяжкавата!
  Шарлота з усмешкай адзначыла, пальнуѓшы ѓ супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  Рудая прабуркавала:
  - Няхай будзе наша Радзiма ѓ славе!
  Фрыда адзначыла са смяшком:
  - Слава арыйскаму духу!
  I таксама голай пяткай нацiсне i савецкi танк падаб'е. I прабуркуе:
  - За новыя сiлы!
  Вось тут i прэ масiѓная моц танка.
  Але, з iншага боку, савецкiя дзяѓчыны б'юцца. I ваяѓнiцы з Расii таксама басанож.
  Бiтвы кiпяць жорсткiя i прасоѓваюцца фрыцы, прарываючы глыбокаэшаланаваную абарону. I ѓсё iдзе не зусiм па плане.
  Лiзавета пальнула з IС-2 па супернiку i прачырыкала:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Кацярына адзначыла, дзяѓбаючы супернiка:
  - За нашыя перамены, за Русь!
  Алена таксама ѓзяла i дзюбанула па непрыяцелю, праваркаваѓшы:
  - I за Русь усё супер!
  Еѓфрасiння паслала забойны падарунак разбурэння босымi пальчыкамi i прачырыкала:
  - За Айчыну!
  Чацвёрка на IС-2 працавала i страляла, дастаткова дакладна. I даволi сапраѓды вельмi жвава пападала ѓ непрыяцеляѓ.
  Ну што ж, немцы працягваюць прарывацца. I рухаюцца ѓ баявым напрамку.
  Вось ужо лета i фронт лiтаральна рассыпаецца. Але дзяѓчаты працягваюць весцi баявыя дзеяннi i паказваць свой вышэйшы клас.
  Лiзавета пасля гэтых слоѓ нахмурылася. Пасля адносна i тое не занадта паспяховай зiмы, справы на франтах пайшлi горш. У Курску, нягледзячы на лiкавую перавагу, савецкiя войскi пацярпелi цяжкае паражэнне. Ды i цяпер распачатае адносна паспяхова контрнаступленне байцоѓ пад Варонежам церпiць фiяска Немцы зайшлi ѓ тыл i перарэзалi камунiкацыi. I зараз дзяѓчатам на танку даводзiцца адыходзiць.
  Але ѓсёткi добра, калi ѓ машыне адны жанчыны ад iх такi прыемны пах, не тое, што ад потных мужчын. I iх экiпаж такi зладжаны. I чацвёрка падабралася на рэдкасць прыгожая.
  Лiзавета рашуча прамаѓляе:
  - Мы пераможам, я гэта цвёрда ведаю! Нават адступiѓшы да Далёкага Усходу!
  Рудая Аѓрора, пляснуѓшы голай, дакладны ножкай па вадзе, скрывiѓся, адказала, салдацкай, песняй:
  - Нарэшце-то нам далi загад наступаць! Адбiраць нашы пядзi i крывi! Але мы памятаем, як сонца адправiлася назад i ледзь не зайшло на ѓсходзе!
  Кацярына i Алена палаца адказалi:
  -Добра сказана!
  Галаногая Аѓрора ѓжо празой дадала:
  - На фашыстаѓ ѓся Еѓропа працуе, ды яшчэ плюс рэсурсы ѓ Афрыцы. Так што нам трэба падняць вельмi цяжкую штангу!
  Басаногая Лiзавета стукнула кулаком па вадзе:
  - Падымем i парвем! А зараз хопiць! Ужо асвяжылiся i зноѓ у танк!
  Прыгажунi пярэчыць не сталi. Пот з моцных, загарэлых целаѓ змылi i добра. У дзяѓчат раскошныя сцягна, i вузкiя талii, а жывот з рэльефным прэсам. Яны i на самой справе, нiбы статуi антычных багiнь. А ножкi такiя стройныя, i адначасова мускулiстыя, пад алiѓкавай скурай перакочваюцца шарыкi i сталёвы дрот цяглiц.
  Пра такiх дзяѓчат гавораць: каня на скаку спынiць, у палаючую хату ѓвойдзе!
  Хаця вяртацца ѓ гарачы танк i неахвота. Алена плюхнула з вядра на браню, каб машына хоць трохi халаднавата стала.
  Лiзавета на гэта жорстка заѓважыла:
  - Як мужчыны ѓ форме ѓ такiх сталёвых трунах змагаюцца? А мы амаль голыя!
  Басаногая Аѓрора, скалячы буйныя, жамчужныя зубкi, зарагатала.
  - Гэта пагадзiцеся вельмi цiкавая iдэя - даслаць пад ленд-лiз бiкiнi!
  Кацярына зло адказала, стукнуѓшы голай ножкай аб гусенiцу танка:
  - Ды выдатная. Мiнiмум расходу тканiны, максiмум гонару!
  Алена, таксама тузаючы, толькi на гэты раз грудзьмi, прасiпела:
  - Лепш бы яны лiшнi танк даслалi! Або самалёт!
  Басаногая Лiзавета панура заѓважыла:
  - Ды дрэнь у iх танкi!
  Рудая Аѓрора, караскаючыся на вежу, запярэчыла:
  - Не зусiм! Найноѓшы "Чэрчыль" вельмi нават нядрэнны, асаблiва ѓ бранi!
  Бландынка Лiзавета нахмурыла лобiк i спытала:
  - Ты ездзiла на "Чэрчылi"?
  Агнязарная чартоѓка шэптам адказала:
  - Не! Але я зусiм выпадкова даведалася, што ѓ яго лабавая браня ѓ 102 - мiлiметра!
  Прыгожая Лiзавета акруглiла тварык, пастукала хупавымi, босымi пальчыкамi па бранi "трыццацьчацвёркi" i заѓважыла:
  - Удвая тоѓшчы, чым у нас? Ну што ж нядрэнна!
  Алена, прыбудоѓваючыся на месцы кiроѓцы, спытала:
  - А калiбр гарматы?
  Галаногая Аѓрора шчыра адказала:
  - Не ведаю... Але хутчэй за ѓсё цi 75 цi 76 - мiлiметраѓ. Прыкладна супастаѓны з нашым.
  Басаногая Аѓрора, прыбудоѓваючы наводчыцай, заѓважыла:
  - Дык можа i хадавыя якасцi ѓ яго горай?
  Галаногая Аѓрора пацiснула моцнымi, мускулiстымi плячыма:
  - Магчыма ... Але ѓ ангельцаѓ ужо з'явiѓся рухавiк у 600-конскiх сiл "Метэор", так што я не думаю, што танк "Чэрчыль" трунная машына!
  Прыгожая Лiзавета задала iншае пытанне:
  - А якiя ѓ нас найноѓшыя распрацоѓкi?
  Рудая д'ядзелiца ласкавым галаском праспявала:
  - Гэта ж вялiкi сакрэт... Верыш цi не?
  Лiзавета, трасучы босымi ножкамi, пявуча адказала:
  - Я табе, вядома, веру! За падобныя пытаннi, можна вельмi проста... У лагер загрымець - там, дзе беленькi мядзведзь!
  Галаногая Алена, заводзячы машыну, заѓважыла:
  - Чуткi ходзяць, што хутка з'явiцца монстар - сем гармат, i дзве рэактыѓныя пускавыя ѓстаноѓкi як на "Кацюшах".
  Вогнезарная Аѓрора свiснула i закруцiла галавой:
  - Ды такi монстр нават не павернецца!
  Алена напышлiва вымавiла:
  - Але затое як дасць балюча!
  Т-34-85 зараѓла. Прыйшлося падвысiць голас, каб перакрычаць матор.
  Старэйшы лейтэнант Лiзавета рыкнула:
  - Я чула, што хутка з'явiцца новы IС, з вельмi тоѓстай браней, i двума рухавiкамi. Так што немцам будзе хана!
  
  
  Босая Аѓрора праспявала жартам:
  - Танк раскапаем, ён зноѓ пачне ѓ дзве нормы забiваць, пачне ѓ могiлкi пастаѓляць i вам хана!
  I ѓся чацвёрка разрагаталася. Машына паступова набiрала абарачэннi. Не гледзячы на ѓсю легендарнасць трыццацьчацвёркi i Т-34-85, гэта быѓ даволi цяжкi ва ѓпраѓленнi танк. У прыватнасцi пераключэнне каробкi перадач патрабавала значных намаганняѓ. Моцная галаногая Алена спраѓлялася, часам ёй дапамагала рудая нагой. Але затое сама каробка магла зламацца.
  Таму трыццацьчацвёрку i не ставiлi на максiмальную перадачу. Так што танк ехаѓ больш павольна, чым мог бы. I iснавала рызыка, што днём, яго выявяць праславутыя "штукi", Ю-187, i ТАЯ-152 вельмi небяспечны пiкiруючы бамбавiк.
  Босая Лiзавета, гэта разумела, i разлiчвала хутчэй дабрацца да лесу. Там iх танк не занадта тое i адрознiш.
  Галаногая Аѓрора насвiствала пад носiк песеньку. Рудая заѓсёды ѓ прыѓзнятым настроi, нават калi паведамляе сумную навiну.
  Наташа ѓспомнiла пачатак вайны. Здарылася гэта апоѓднi, калi аб'явiлi па радыё. Але ѓжо зранку папаѓзлi злавесныя чуткi. Потым паведамiлi па радыё, што Нямеччына без аб'яѓлення вайны напала на СССР. Адразу ж некалькi жанчын кiнулася ѓ слёзы.
  Настрой у людзей было змяшаным. Тыя, што маладзейшыя, i адурманеныя прапагандай нават узрадавалiся: маѓляѓ, у два тыднi скруцiм немцаѓ i iм будзе гамон. Старшыя наадварот загаравалi.
  Лiзавета таксама адчула трывогу. Яе старэйшы брат загiнуѓ на фiнскай вайне, а сярэднi вярнуѓшыся, расказаѓ шмат страшнага. Ва ѓсякiм разе, было ясна, што ѓзровень Чырвонага войска не такi высокi, як пра гэта цьвердзiць прапаганда. I што камандаванне не на вышынi, а многiя танкi гараць як запалкi.
  Аб немцах жа афiцэры казалi з павагай... Усёткi заваявалi амаль усю Еѓропу. А хто старэйшы за памятаѓ i першую сусветную. Тады кайзераѓскiя войскi дайшлi да Дняпра, i Расея пайшла на зневажальны Брэст-Лiтоѓскi мiр.
  Так што галаногая Лiзавета выдатна знервавалася. Не хацелася зноѓ хаваць сваiх блiзкiх, а тым больш ваяваць з такiм моцным супернiкам як Нямеччына i яе сатэлiты. На Брытанiю ж надзеi мала. Як бы гэтыя пажадлiвыя драпежнiкi не аб'ядналiся б супраць Расii.
  Першыя днi i тыднi пацвердзiлi самыя песiмiстычныя прагнозы. Немцы наступалi i бралi адзiн горад за другiм. Ужо праз некалькi дзён упаѓ Менск. А менш як праз месяц Смаленск. Лiзавета пайшла добраахвотнiкам на фронт. Яна дзяѓчыны моцная, i вельмi загартаваная.
  
  Танкiсткай стала выпадковая, да гэтага ваявала ѓ пяхоце. Немцы працягвалi наступаць. Частка, у якой змагалася дзяѓчына, патрапiла ѓ акружэнне. Наташа прабiралася да сваiх i наткнулася на кiнуты танк. Разам з ёй была Алена i ѓдваiх дзяѓчаты змаглi завесцi машыну. I нават вывелi яе за лiнiю фронту.
  За гэта атрымалi па медалi, i iх вызначылi ѓ танкавыя войскi. Падрыхтоѓка была вельмi кароткай - усяго паѓтара месяца. Дзяѓчыны паспелi прыняць удзел у абароне Масквы.
  Тут ужо здавалася, што вось-вось нашы на гранi. Перадавыя часткi фрыцаѓ бачылi ѓ бiноклi Крэмль, уступiѓшы ѓ прыгарады сталiцы. Але здарыѓся цуд.
  Ворагаѓ не толькi спынiлi, але i здолелi перайсцi ѓ контрнаступленне. Апошнюю аперацыю нiхто i не планаваѓ. Яна працякала спантанна, але ад гэтага была яшчэ больш паспяховай. Гiтлераѓцы адыходзiлi, кiдалi тэхнiку i лiтаральна замярзалi на марозе.
  А трыццацьчацвёркi паказалi сваю добрую якасць - праходнасць. Немцы захрасалi ѓ сумётах, а вiцязi рухалiся i грамiлi ворага.
  Пасля таго як пагроза Маскве была лiквiдаваная, усе думалi, што зараз i надалей нашы будуць наступаць. I што гiтлераѓцам хрыбет зламаны.
  Але зараз зноѓ стала ѓсё па-iншаму! Нiбы ѓ страшнай казцы! Пра пярэкрут! Калi чорнае становiцца белым, а белае чорным.
  А зараз стала нашмат горш. Утварыѓся кацёл, з якога даводзiцца выбiрацца.
  Святлана высунулася з танка. Т-34-85 машына, у якой апроч пруткай скрынкi перадач, ёсць яшчэ i такi недахоп, як дрэнная обзорность. З-за гэтага гэты танк страчвае значную частку сваiх баявых якасцяѓ. Нямецкi Пантэра-2 падобнага недахопу пазбаѓлены, i праз яго адносна добра ѓсё бачна.
  Дзяѓчына нават залазiлi ѓ захоплены трафей, адзначаючы больш камфортныя ѓмовы працы экiпажа, i добрую оптыку немца. Праѓда 88-мiлiметровая гармата далёка не слабаватая, i яшчэ снарад у тры разы лягчэйшы за савецкi.
  Рудая чартоѓка таксама паспрабавала высунуцца. Але двум дзяѓчынам зацесна глядзець праз адзiн люк. Яны пачалi штурхацца.
  Галаногая Аѓрора жорстка рыкнула:
  - Гэта ѓсё ж маё месца! Ты наводчыца i павiнна сядзець у прыцэла!
  Кацярына агрызнулася:
  - Я наадварот, павiнна ѓсё бачыць! А ты лепей ведай сваё месца!
  Дзяѓчаты сталi дужацца. Сплялiся мускулiстымi, загарэлымi целамi, напружвалi моцныя мышцы. Нават з iх станiкi ад натугi спаѓзлi.
  Лiзавета закрычала на iх, потым тузанула абедзвюх за пальцы босых ног, прымусiѓшы, супакоiцца:
  - Мала таго, што немцы заядаюць, дык яшчэ бiцца з вамi трэба! Паберажыце свой запал для фашыстаѓ!
  Дзяѓчаты спынiлi цiскаць адзiн аднаго, але звярнулiся да камандзiра хорам:
  - А як нам сачыць?
  Лiзавета прыняла Салановае (быѓ такi вядомы сенатар Солан!) рашэнне:
  - Будзеце вылазiць па чарзе!
  Галаногая Аѓрора капрызна заѓважыла:
  -А бландынка мухлеваць будзе!
  Кацярына зло адказала:
  - Ты б памаѓчала б рудая - бессаромная!
  Лiзавета рыкнула:
  - Хопiць! Або я адкiдаю вас па курыных нагах! Будзеце мяняць сябра па маёй камандзе!
  Дзяѓчыну адна адной паказалi языкi i... засталiся тырчаць удваiх у люку.
  Галаногая Лiзавета халодным тонам вымавiла:
  - Ты рудая сядзь, застаецца Святлана!
  Агнязарная Аѓгусцiна непадробна абурылася:
  - Яна ѓжо даѓно тут стаiць! Я ж з'явiлася нядаѓна! I па iдэi менавiта мне варта яе змянiць!
  Лiзавета, падвысiѓшы голас, i пусцiѓшы металу, рыкнула:
  - Загады камандзiра падчас вайны не абмяркоѓваюцца, а выконваюцца... Цi мне цябе высячы?
  Вогнезарная д'ялiца-басаножка неахвотна схавалася ѓ цесную, гарачую вежу прабурчаѓшы:
  - Загад камандзiра ѓ час вайны, калi вакол кулi свiшчуць! Выкананы кахання i велiзарнай цаны, святы, для рускiх салдат!
  Лiзавета заѓсмiхалася. Канфлiкт быѓ дазволены, а хутка лес, i яны будуць надзейна накрыты. Тут зоркая Кацярына раптам крыкнула:
  - Наперадзе немец на танку!
  Вось гэта ѓжо сур'ёзна... Прычым Лiзавета спалохалася не столькi танкавага бою, колькi таго, што фашыст выклiча па рацыi штурмавiкi. Зрэшты, ёсць надзея, што дзеля самотна савецкага танка фрыцы не паляцяць.
  Хоць немец схаваѓся за стогам старога сена, Кацярына здолела яго разгледзець. Гэта была Пантэра-2, прычым у найноѓшай мадыфiкацыi з руляй даѓжынi 100 ЭЛ. Калiбр той жа 88-мiлiметраѓ, затое пачатковая хуткасць у снарада нашмат вышэй.
  Пантэра-2 у ранейшай мадыфiкацыi мог прабiць на дыстанцыi не далей за 1000 метраѓ i то не напэѓна ѓ лоб. Савецкая трыццацьчацвёрка магла тэарэтычна дастаць да кiламетра ѓ борт, але на практыцы з метраѓ пяцьсот. Але на гэты раз, шанцы амаль зраѓнялiся. А оптыка ѓ гiтлераѓца лепшая.
  Нягледзячы на ѓсю рызыку, Алена ѓключыла босай пяткай апошнюю перадачу. Трыццацьчацвёрка зараѓла яшчэ мацней, так што заклала рукi, а сам танк заходзiѓ ходырам. Але зараз у iх куды цяжэй патрапiць. Немец стаiць на месцы i чакае савецкую машыну.
  Па нерухомай мэце патрапiць, лягчэй, але калi тваю машыну так трасе...
  Кацярына спускаецца i з дапамогай галаногай Аѓроры наводзiць i робiць першы стрэл.
  Снарад разрываецца за дзесяць метраѓ наперадзе немца.
  Галаногая Лiзавета строга папярэджвае:
  - Асцярожней! У нас засталося не так ужо i шмат снарадаѓ!
  Кацярына, нядбайна кiѓнуѓшы светленькай галоѓкай, адказвае:
  - Гэта толькi прыстрэлачны стрэл!
  Басаногая Аѓрора здзеклiва праспявала:
  - Заѓтра будзе лепш, чым учора! Заѓра будзе лепш, чым учора! Добры дзень сонца!
  Галаногая Кацярына крыху па гуку, але выразна вымавiла:
  - Адцягнi!
  Дзяѓчына зноѓ паспрабавала нацэлiць. Немец быѓ яшчэ далёка. Нават малаверагодна, што яго браню 60-мiлiметраѓ у борт праб'е прыладу ЗIС-85 з такой дыстанцыi. Фашыст пакуль не страляѓ, але лавiѓ мiшэнь. Маленькая вежа Т-34 дробная мэта. У яе з адлегласцi цяжка патрапiць, асаблiва калi танк вось, так на ѓсiх парах iмчыцца.
  Галаногая Кацярына завагалася. Стрэлiць зараз цi потым, падышоѓшы блiжэй. Трыццацьчацвёрку ѓ руху трасе, i ѓзяць дакладны прыцэл немагчыма. Трэба або спынiцца, або падысцi дастаткова блiзка, а яшчэ лепш ушчыльную.
  Басаногая Алена прамаѓляе, сцiскаючы кулакi:
  - На славу Радзiмы святой!
  Галаногая Кацярына, нарэшце, рашаецца i страляе. Снарад выплёѓваецца са ствала. Дзяѓчына суправаджае яго разумовым канвоем.
  Ужо блiжэй, прыкладна за паѓтара метра, ад немца. Улiчваючы, што з прыцэла трыццацьчацвёркi дрэнна бачна, то гэта добры вынiк. Напаѓголая Аѓрора, якая, высунулася ѓ момант стрэлу, гучна гаркнула:
  - Амаль яшчэ ледзь-ледзь!
  Кацярына злосна прамармытала:
  - Ледзь не лiчыцца!
  Рудая д'яблыца прабуркавала:
  - Фюрэра дамо па мордзе, пераб'ецца як-небудзь! Мы зараз ледзь-ледзь падобныя, на звiхнутыя ледзь-ледзь!
  Кацярына нецярплiва штурхнула прыгажуню ножкай:
  - Калi можаш, замоѓкнi!
  Басаногая Аѓрора прабурчала:
  - Цаглiны!
  Нарэшце i немец не вытрымаѓ, стрэлiѓ... Снарад праляцеѓ са свiстам у небяспечнай блiзкасцi ад машыны. Але фрыц не патрапiѓ. Аб чым ён думаѓ? Падазраваѓ, што ѓ экiпажы сядзяць такiя прыгажунi цi палiѓ машынальна? Пантэра-2 мае камандзiрскую вежу i нядрэнную обзорность. У сорак чацвёртым годзе гэты танк стаѓ масавым. Немцы з яго дапамогай дабiлiся буйных поспехаѓ, захапiѓшы тэрыторыi ѓ чатыры Германii межаѓ 1937 года i, усяго за пяць месяцаѓ.
  Танк паказаѓ поѓнай дастатковасць. Асаблiва супраць IС-2. У канцы сорак чацвёртага года з'явiѓся варыянт з большай даѓжынёй ствала, i такiм чынам пачатковай хуткасцю снарада. Немец разлiчвае ѓразiць супернiка, хоць 34 i праблемная машына. Часам рускiя прымудраюцца патрапiць з вялiкай дыстанцыi, i ѓ руху. Трэба пляснуць супернiка як муху.
  Галаногая Лiзавета, разумеючы, што шанец на трапленне заѓсёды ёсць шэпча:
  - Ленiн, партыя, камсамол!
  Мiльганула шалёная думка, а не цi звярнуцца да Бога? Але камсамолцы не належыць верыць у Бога. Ды i ѓвогуле калi Ён ёсць, то чаму дапускае ѓсё гэта? Хiба клапатлiвы Творца дапусцiѓ бы такое бязмежжа? А таксама старасць i смерць?
  Амаль голая Лiзавета, мабыць, больш смерцi баялася састарэць i стаць пачварнай. Як гэта ѓсё не эстэтычна. I сапраѓды калi выказаць здагадку, што чалавек смяротны, дзеля развiцця i прагрэсу, то нявечыць людзей старасцю, неяк не з рукi. А дзе эстэтыка творцы? Няѓжо яму падабаюцца маршчынiстыя i гарбатыя бабулi?
  Прыгожая Лiзавета гэтага не магла растлумачыць i зрабiла выснову - Бог выдумка людзей! А насамрэч ёсць эвалюцыя. I можа быць прыйдзе час, калi чалавек разаѓецца да такога ѓзроѓню, што зможа i мёртвых уваскрашаць! I тады загiнуѓшыя на вайне адродзiцца ѓ свеце светлага камунiзму!
  Галаногая Лiзавета прашаптала:
  - Дай Бог перамогi нашай атэiстычнай партыi!
  Красуня Кацярына супакоiлася i, стрэлiла ѓ трэцi раз... Снарад здавалася, чыркнуѓ па бранi, але зноѓ праляцеѓ мiма. А вось усадзiѓ немец... Вось чорт, патрапiѓ!
  Вежу страсянула, пачуѓся звон. На шчасце, нахiльная браня адбiла стрэл у рыкашэт.
  Але галоѓнае фрыц з усё яшчэ прыстойнай адлегласцi здолеѓ дагадзiць у хутка якi едзе танк з маленькай вежай. А гэта значыць, што танкiст там сядзiць дасведчаны, i наступным разам можа не аповесцi...
  Галаногая, блiскучая ад поту Аѓрора машынальна ѓставiла снарад. Кацярына звярнулася з малiтвай да... Артэмiдзе! Мабыць багiня палявання здалася слушней у дадзеным выпадку за ѓсё. I дзяѓчына стукнула босай нагой у востры кут. Галаногая Кацярына заѓважыла ѓ сябе, што калi яна злуецца, то страляе лепей. I... закрыла вочы, паклаѓшыся на iнтуiцыю...
  Чацвёрты стрэл...
  Басаногая Лiзавета цiха прашаптала:
  - Саван нябёсаѓ як покрыва!
  А напаѓголая Аѓрора, зноѓ вызiрнуѓшы з-за люка, прагарлапанiла:
  - Дакладна ѓ яблычак! Уразiла ѓ вежу!
  Снарад праламаѓ нямецкi танк на стыку. Узнiк пажар i пачаѓ рвацца баявы камплект. Тут рудая не зусiм тактоѓна заѓважыла:
  - Пашанцавала! I толькi з чацвёртага раза!
  Галаногая Лiзавета паспяшалася паправiць рудую Аѓрору:
  - Пры такой трасянiне i нядрэнна! З чацвёртай-то спробы!
  Басаногая Кацярына нечакана ѓстала на бок рыжухi:
  - Не! Яна мае рацыю, лепш патрапiць было з першага разу!
  Алена стала патроху скiдаць хуткасць, iмкнучыся перарухаць рычагi босымi ножкамi як мага больш плаѓна. Трыццацьчацвёрка запавольвалася. Танк знешне глядзеѓся даволi грубавата, але затое паказаѓ сваю эфектыѓнасць на практыцы. У немца поѓнасцю адарвала вежу, i корпус раскалоѓся ад дэтанацыi на дзве часткi.
  Алена стала патроху скiдаць хуткасць, iмкнучыся перарухаць рычагi босымi ножкамi як мага больш плаѓна. Трыццацьчацвёрка запавольвалася. Танк знешне глядзеѓся даволi грубавата, але затое паказаѓ сваю эфектыѓнасць на практыцы. У немца поѓнасцю адарвала вежу, i корпус раскалоѓся ад дэтанацыi на дзве часткi.
  Але адзiн фрыц усё ж паспеѓ вылезцi з машыны, i стаiѓся за кустамi, прыкiнуѓшыся мёртвым. Па загадзе Лiзаветы, Алена спынiла танк. Напаѓголыя Аѓрора i Кацярына выскачылi з трыццацьчацвёркi. Рудая падскочыла да немца i, дэманструючы незвычайную сiлу, падняла яго адной рукой за шкiрку. Зрэшты, фашыст аказаѓся не толькi маленькага росту. Гэта i на самай справе нейкi дзяцюк, дзiцячы тварык, худзенькае цела, нават вусы яшчэ не прабiлiся.
  Мускулiстая рыжуха спытала на нямецкай:
  - Ты што такi маларазвiты дыстрафiк, цi на самай справе шкет?
  Хлопчык спалохана прамармытаѓ:
  - Я не шкет. Я з Юнгфолька, праходзiѓ на танку стажыроѓку!
  Галаногая Аѓрора зарагатала:
  - З Юнгфолька? Ды табе, што яшчэ чатырнаццацi год няма?
  Хлопчык кiѓнулi i адказаѓ:
  - Мне ѓсяго толькi адзiнаццаць! Мяне дзядзька ѓзяѓ пракацiцца. Не адпраѓляйце мяне ѓ Сiбiр! - I дзяцюк захныкаѓ.
  Басаногая Кацярына, якая разумела нядрэнна па-нямецку, прапанавала:
  - Можа, адпусцiм да сваiх дзяцей?
  Вогнезарная Аѓрора люта выскалiлiся:
  - Адпусцiць да сваiх немца? Нiколi!
  Мядовая бландынка-наводчыца рацыянальна заѓважыла:
  - Калi мы такога шкета прывядзем у якасцi палоннага над намi ѓсё пацяшацца будуць!
  Камандзiр Кацярына таксама высунулася i, паглядзеѓшы на хлопчыка, заѓважыла:
  - Нейкi ён худаваты. - I дзяѓчына па-нямецку спытала. - Ты i сапраѓды з Юнгфолька?
  Хлапчук адказаѓ:
  - Ды спадарыня...
  Кацярына лагiчна заѓважыла:
  - Калi мы забярэм яго з сабой, то можам адправiць у добры дзiцячы дом. А калi адпусцiм да сваiх, то глядзiш дзiця i заб'юць!
  Галаногая Аѓрора нечакана запярэчыла:
  - Дзе ты бачыла добрыя дзiцячыя дамы? Я сама дзетдомаѓка, i на малалетцы-калонii пабывала, i хачу сказаць няма рознiцы!
  Кацярына павярнулася да Аѓроры i рыкнула:
  - Ты рудая сядзела на малалетцы? Я гэта заѓсёды падазравала!
  Топнуѓшы босай нагой Аѓрора пагардлiва фыркнула i заѓважыла:
  - Наша калонiя была такой актыѓнай, што ѓ ёй i злодзеяѓ не было! Тыпу пiянерыi, але з вельмi строгай дысцыплiнай. Я нават бандыцкай мовы толкам не ведаю!
  Кацярына пагадзiлася з гэтым:
  - Бывае... Я таксама наведвала калонiю, i там усе выхаванцы такiя культурныя i акуратныя, што ѓ пiянерлагеры рэдка такiх знойдзеш. Ну, добра, магчыма нямецкае дзiця стане ѓ нас iзгоем, i гуманней яго будзе адпусцiць!
  Галаногая Аѓрора зморшчылася i прапанавала:
  - Можа яго пакiнуць у нас. Няхай будзе сынам палка, мы яго i рускай мове навучым...
  Лiзавета панура паглядзела на напаѓголую Аѓрору i рыкнула:
  - Цацка табе патрэбна?
  Рудая жорстка заѓважыла:
  - А што з намi горш, чым жыць у фашысцкiм звярынцы?
  Кацярына выпадкова наступiла на якое вылiлася маторнае масла i зараз выцiрала, босую, хупавую ножку аб траву. Але пыл упарта лiпла. Дзяѓчына-наводчыца падтрымала Аѓрору:
  - Ды хлопчыку i сапраѓды будзе лепш з намi, чым з гэтым гiтлераѓскiм зверам! Ён маленькi, худзенькi, змясцiцца ѓ танку! Мы яго ваяваць навучым i здзяйсняць подзвiгi!
  Лiзавета панура заѓважыла:
  - Трыццацьчацвёрка i так цесны для нас чацвярых танк. А тут яшчэ хлапчука саджаць. Зрэшты, справа не толькi ѓ гэтым. Будуць потым пра нас балбатаць усякiя гадасцi!
  Прыгожая рудая Аѓрора злосна заѓважыла:
  - Ты занадта дрэнна думаеш аб iншых людзях. Ня будуць!
  Алена таксама высунулася з танка i прасiпела:
  - Дзяѓчаты давайце жыць дружна ... У канчатковым вынiку пакiнуць цi хлопчыка, гэта не мы вырашым, а камандзiр часткi ... Ну, а пакуль возьмем дзiця з сабой i пракацiѓ з ветрыкам!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Галаногая Лiзавета неахвотна кiѓнула i рыкнула:
  - Вось убачыце, камандзiр нам яго цягаць забаронiць. Тут вайна, а не дзiцячы садок!
  Басаногая Аѓрора працягнула руку хлапчуку i на чыстай нямецкай мове вымавiла:
  - Цяпер я твая мама! Ты будзеш жыць i харчавацца з намi!
  Хлопчык у адказ плаксiва адказаѓ:
  - Не трэба цётка, я дадому хачу!
  Рудая Аѓрора пагрозлiва пакiвала галавой:
  -Не! Ты ѓ нас у палоне! Калi не хочаш у Сiбiр, то будзеш з намi!
  Хлапчук хацеѓ разраѓцца, але намаганнем волi стрымаѓ свае слёзы. Ды i мужчыне не паѓстала плакаць. Кацярына ѓзяла пацана на рукi i занесла ѓ машыну. Сапраѓды ѓпяцёх у танку стала цясней. I дзяѓчыны не дробныя, i машына занадта ѓжо цесная. Злоѓлены маленькi немец сядзеѓ цiшэй вады нiжэй травы.
  Танк заехаѓ у лес. I своечасова, якраз праляцелi два штурмавiкi знакамiтыя Ю-187. Сам па сабе гэты самалёт не занадта страшны ѓ паветраных баях, але вельмi сапраѓды кiдае бомбы, можа патрапiць i ѓ асобны танк.
  Лiзавета з усмешкай заѓважыла:
  - А мы ледзь з-за гэтага хлопчыка не прапусцiлi час. Разнеслi б наш танк на аскепкi.
  Кацярына пацiснула плячыма:
  - Мы выйгралi танкавую дуэль з амаль роѓным супернiкам, i мяркуючы па ѓсiм дасведчаным стралком. Да гэтага таксама падбiлi некалькi гармат i ацалелi. З нашых таварышаѓ напэѓна не ѓсiм там павезла!
  Лiзавета паглядзела на сваё цела i заѓважыла:
  - Мы ѓсе чатыры такiя гладзенькiя, без шнараѓ... Як бы фартуна нам не адпомсцiла б!
  Галаногая Аѓрора пакiвала галавой:
  - Звычайна добры пачатак мае на ѓвазе i нядрэнны канец. Як бы там нi было, жывыя мы пакуль яшчэ!
  Кацярына пацерла пальцамi босых ног сабе носiк, i прапанавала:
  - Можа быць, спынiмся i перакусiм. З ранiцы не еѓшы!
  Лiзавета пагадзiлася:
  - Давай! Заадно i дзiця накормiм!
  Абед выдаѓся сцiплым: сала, хлеб i цыбуля. Армейскага пайка на ѓсiх не хапала, вось i атрымалi падарунак у вёсцы. Дзяѓчаты паелi, далi i хлопчыку. Той вiдаць усё яшчэ баяѓся i з'еѓ толькi тоненькi лустачку сальца i хлеба. Але ѓ Кацярыны знайшлося яшчэ крыху малака, праѓда скiслага.
  Пасля ежы дзяѓчыны расслабiлiся i заспявалi...
  За Расею б'юцца лiхiя дзяѓчаты,
  Яны ганарлiвыя вельмi i Сварога сыны....
  Лупiць наша прыгажуня трапна так з аѓтамата,
  Не здолеюць зламаць слугi нас сатаны!
  
  Ваявалi мы адважна, з фашызмам ваявалi,
  Пераможам злосны вермахт хоць супернiк моцны...
  Хутка веру ѓбачым камунiзму мы далi,
  Залацiцца лiстотай, яркiм з дрэва клён!
  
  Няма краiны нашай лепшай, камунiзму прыгажэй,
  Каб нашая Айчына прамянiста цвiла...
  На планеце наступiць лёгкакрылае шчасце,
  I выканацца хутка лепшага жыцця мара!
  
  Верце наша Расiя, стане шчасцем вялiкiм,
  Будзе кiраваць Марыя, Лада мацi Багоѓ...
  Спынiм мы нацiск пякельны вермахта дзiкi,
  I не трэба лiшнiх i завучаных слоѓ!
  
  Не здолее супернiк вырваць сэрца дзяѓчынак,
  Мы байцы навастрылi востры, шалёны меч...
  Галасочак прыгажунь вельмi нават ведай званок,
  I фашысцкiя орды мы здолеем рассячы!
  
  Ведайце мы камсамолкi нiколi не здадзiмся,
  Усiх фашыстаѓ пакладзем, самым вострым клiнком...
  Нашых дзяѓчат золатам няхай засвецяцца твары,
  А фашысту па мордзе саданем кулаком!
  
  Па гурбах суровым дзеѓка босая iмчыцца,
  З аѓтамата актыѓна громам маланак пiша...
  Вам фашыстам засталося толькi ѓтапiцца,
  Таму што Айчына крэпасцю маналiт!
  
  Мы разграмiм фашыстам хоць у iх сiла мiру,
  Дзядзька Сэм вырашыѓ фрыцам у бiтве сей падыграць.
  Стварылi сабе з Адольфа кумiра,
  А зараз атрымаѓ супраць iх рускiх раць!
  
  Вось кiпяць злыя лаянкi, у бiтве гэтай камсамолкi,
  Яны разбураюць нацыстаѓ няхай у няроѓнай барацьбе...
  Галасочак дзяѓчынкi са срэбра такi звонкi,
  Не паддасца красуня Гiтлеру-Сатане!
  
  Наша руская доля - перамагаць бесперапынку,
  Хоць фашыстаѓ армада i не ведае лiкi...
  А мы Адольфу крутому ѓ скiвiцу ѓрэзалi моцна,
  На паддалася наскоку працоѓная Масква!
  
  Намела ѓжо гурбы, а дзяѓчынкi босыя,
  Голай пяткай мiльгаюць, нiбы зайкам след...
  Камсамолкi такiя, у бiтву лiхiя,
  Што супернiк паверце не ѓбачыць свiтанак!
  
  Не давайце фашыстам вы ѓ бiтву лiтасцi,
  Будзе ѓ пекле iхняе войска, нiбы чорцiк гарэць...
  Мы атрымаем з рук Iсуса ѓзнагароды,
  Будзе вельмi лютым, рускiх дзевак мядзведзь!
  
  Калi трэба звернем, усе заснежаныя горы,
  I пастаiм у сусвеце святла рай камунiзм...
  Нам адкрыѓшы стрэл на шчасце з гармат "Аѓроры",
  I скiнуты быѓ у пекла жорсткi фашызм!
  
  Сталiнград не паддаѓся, мы пад iм выстаялi,
  Хоць са сталi i пекла ѓварвалася арда...
  Дзеѓкi ножкай босай гранаты кiдала,
  Таму што Айчына камсамолак адна!
  
  Веру будзем у Берлiне хоць даводзiцца прутка,
  У фашыстаѓ "Пантэры", "Тыгры", "Львы", "Фердынанд"!
  Нацягнула дзяѓчынка на плячу кальчугу,
  Таму камсамолкi ѓ лаянцы лютай талент!
  
  Дзяѓчыны юнай сэрца аддадзена Iсусу,
  Таксама Ленiн i Сталiн у гарачай веры жывуць...
  Каб не было больш сумневаѓ майстэрскiх,
  Скажам цвёрда i моцна, што Адольфу капут!
  
  Прэзiдэнта-дракона зруйнуем мы мячамi,
  I разбурым яго банду мы на стагоддзi...
  Мы затопчам фашызму арды дзеѓкi нагамi,
  Няхай споѓнiцца святла, святая мара!
  
  Дайце людзi свабоду, сваiм думкам i пачуццям,
  Каб ззяла як Сонца камунiзму зорка...
  Таму нам будзе кашы з маслам так густа,
  Стане вечнае юнацтва сястры нам назаѓжды!
  
  Вось прыйдзе святла, зазiхацiць Айчына...
  Будзе ѓ славе Айчына нам на стагоддзi...
  Мы пастаiм вяршынi ты павер камунiзму,
  Сiла Рускага духу, ведай баец вялiкая!
  
  Вось Расея гатова стаць дабрэй i прыгажэй,
  I дапамагчы ѓсяму свету на шчасце раю iсцi...
  Мы здольныя сусвету заваяваць гранi нават,
  Сусвету без краю да шчасця сiл прывесцi!
  
  Але не будзе Расii пад пятай Рэйха злога,
  Таму што мае да лаянкi дакладны талент...
  У танцы нашым дзяѓчынкi, да таго заваднога,
  Што атрымае красуня вер любы вынiк!
  
  Хутка эра надыдзе прамянiстага сонца,
  Калi слава Айчыны будзе пышна цвiсцi...
  Наша войска лiха з пякельным вермахтам б'ецца,
  I здолее арду злосных фрыцаѓ зруш!
  
  Слаѓся Лада святая, Багародзiца наша,
  Пяруна ты нарадзiла, i Ярылу вякоѓ...
  Не атрымае веры беспрасветная каша,
  Калi шмат выдаткуеш ты без утрымання слоѓ!
  
  Самы галоѓны кiраѓнiк гэта Сталiн вялiкi,
  Яму Ленiн наймудрэйшы шлях у Эдэм завяшчаѓ...
  Таму што Iосiф гэта святло валадар,
  I нейкiм моманце для людзей iдэал!
  
  Не здолеюць фашысты абдурыць Айчыну,
  I адрэзаць ад Волгi, ад Сiбiры Маскву...
  Будуць жыць у гэта веру - рускiя пры камунiзме,
  А Адольфа дзяржаву - я дзяѓчынка сатру!
  
  Хутка будзе перамога, гэта дакладна як Сонца,
  Хутка стане ззянне, як квазара прамянi...
  I Расii паверце, камунiзм разаѓецца,
  Ну, а калi не верыш лепш ты памаѓчы!
  
  Уваскрэсяць хутка мёртвых камунiзму навука,
  Яе мудрасць без граняѓ, як квазар вялiкая ...
  Пераможам мы фашыстаѓ сваёй бадзёрасцю духу,
  На спакусу не дамося залатога мяшка!
  
  Ну карацей абмiне, гэта пякельны час,
  Мы дзяѓчынкi ѓ Берлiн у чырвоным колеры ѓвойдзем...
  I скончыцца наш, бязмежны цяжар,
  Бо сваё шчасце з боем возьмем!
  Алена некаторы час спявала разам з усiмi, але затым усё ж завяла рухавiк, i машына зноѓ загрукала. Нялёгкай сысцi ад пераследу 34 з яе гучным рухавiком. Дызель таксама мае масу недахопаѓ.
  Радыёсувязь не працавала, i даводзiлася проста перцi на ѓсход. Практычна рухацца ѓсляпую. Напаѓголая Лiзавета час ад часу высоѓвалася з люка. Спрабавала, туды ѓглядацца i рудая Аѓрора. А Кацярыну ад спякоты размарыла i, дзяѓчына заснула.
  Хлопчык сядзеѓ на адным месцы i таксама задзяѓб носам. Лiзавета ж думала, куды ёй пракласцi маршрут. Iдэй рознага роду хапала. Але якая, пры гэтым прывядзе да выратавання?
  Патрапiць да фашыстаѓ у палон не хацелася. Паѓголая Лiзавета ѓжо бачыла, чым гэта багата на прыкладзе Дар'i. Бедная дзяѓчына аказалася злоѓленай падчас разведвальнага рэйду. Фашысты спачатку яе распранулi i добранька выдралi бiзунамi. Потым пагналi басанож па снезе ѓ суседнюю вёску. А там з абмарожанымi нагамi прымусiлi танчыць на вуглях.
  Бедная Дар'я адчувала вялiкiя пакуты. Потым яе паднялi на прэнг i амаль голую прымусiлi вiсець, пакуль дзяѓчына не акалела ад холаду. Так што Лiзавета памiнала, што iх чакаюць у выпадку палону - катаваннi i пакаранне.
  
  
  Наогул дзiѓна, што такi культурны народ як немцы аказаѓся такiм, проста звышнатуральна жорсткiм. Напаѓнагая Лiзавета сама дзiвiлася таму, што фашысты проста нi да каго не адчувалi жалю. Катавалi нават дзяцей i, гэта выклiкала здзiѓленне...
  Асаблiва калi пiянераѓ сцябалi калючым, распаленым дротам. Брр! Няѓжо ѓ гiтлераѓцаѓ замест сэрца камень?
  Падчас руху дзяѓчыны ѓбачылi некалькiх савецкiх байцоѓ, якiя прадзiраюцца праз лес.
  Прыгожая Лiзавета загадала спынiць танк i прапанавала падвесцi салдат. Так унутры не было месца, байцы размясцiлiся на бранi - вежы i карпусы. Нават узялiся за рукi, што не звалiцца.
  Салдаты былi маладзенькiя, амаль ва ѓсiх нават не было яшчэ шчацiння, толькi маёр старэйшы за астатнiх. Галаногая Аѓрора, будучы, як i большасць рудых жанчын, тэмпераментнай, стала падлашчвацца з байцамi. Нават узяла рукi самага сiмпатычнага i паклала сабе на грудзi.
  Лiзавета строга прыкрыкнула на рудую шэльму:
  - Трымай сябе ѓ руках!
  Юнак, пачырванеѓшы, прыбраѓ рукi, а напаѓголая Аѓрора зароѓ:
  - Ну, хiба табе не шкада гэтых хлопчыкаѓ, якiя адвыклi ад жаночай ласкi?
  Прыгожая Лiзавета, памякчэѓшы, адказала:
  - Але не на вачах ва ѓсiх гэта рабiць ... Калi нiхто не бачыць, то займайся чым хочаш!
  Галаногая Аѓрора ѓ прыкрасцi трасянула сцёгнамi. Блiзкасць, сiмпатычных юнакоѓ ѓзбуджала. I рудая валодаючы гарачай крывёй, зведвала пакуты, што не можа прама зараз задаволiць юрлiвасць тыгрыцы. У адным бiкiнi Кацярына таксама ѓзбудзiла, ёй захацелася мужчыну, але яна ѓмела трымаць сябе ѓ руках. Хаця ѓжо намецiла сабе ахвяру сярод юнакоѓ, што на бранi. Вось той светленькi з чорнымi краямi. Калi яны спыняцца на начлег, тады i...
  Галаногая Лiзавета таксама адчула ѓ сабе жаданне, але выхаванне камсамолкi пратэстуе супраць звярыных iнстынктаѓ. Нельга ж вось з першым сустрэчным, толькi таму, што ён сiмпатычны займацца каханнем. Хоць гэта дае задавальненне.
  Лiзавета гонiць ад сябе гэтыя думкi, але чым больш яна стараецца, тым больш хочацца. На шчасце, наперадзе з'явiѓся яшчэ адзiн савецкi танк. Прычым, мяркуючы па памерах i форме - КВ.
  Дзяѓчына адцягнулася, а галаногая Аѓрора, паколькi рацыя не працавала, дала сiгналы сцяжкамi. Ёй адказалi з савецкага танка. Маѓляѓ, усё ѓ парадку, хутка выйдзем з катла.
  Адна толькi Алена выглядала ѓстрывожанай - палiвы магла i не хапiць.
  Дзяѓчынка-бландынка крыкнуѓ рудай:
  - Прасiгналь, што нам трэба палiва.
  Галаногая Аѓрора дала сiгнал. I ёй адказалi. Што хутка патрапiць грузавiк забеспячэння i будзе лепей. Рудая пагладзiла салдата па яшчэ безбародым твары i... рэзка цмокнула ѓ вусны. Юнак зноѓ пачырванеѓ. Маёр, хмурачыся, спытаѓ:
  - А чаму мяне ты не цалуеш?
  Напаѓголая Аѓрора бестактоѓна адказала:
  - Стараваты ты!
  Маёр з крыѓдай у голасе адказаѓ:
  - Мне ѓсяго толькi трыццаць тры гады. Узрост Хрыста!
  Галаногая Аѓрора пагардлiва фыркнула:
  - Я ѓ Бога не веру! - Як казаѓ Ленiн: Бог гэта ѓсяго толькi iлюзiя, але гэта вельмi шкодная iлюзiя, яна скоѓвае розум!
  Маёр са смуткам у голасе запярэчыѓ:
  - Я ѓ Бога таксама не верыѓ, але са мной здарыѓся такi дзiѓны выпадак, што толькi умяшаннем вышэйшых сiл гэта можна растлумачыць!
  Рудая чартоѓка была настроена скептычна:
  - Усё можна растлумачыць з матэрыялiстычных пазiцый. Трэба толькi мець адпаведныя веды.
  Маёр пацiснуѓ плячыма, яго валасы ѓжо былi з сiвiзной, i ён сапраѓды здаваѓся як мiнiмум гадоѓ за сорак. Галаногая Аѓрора пакуль яшчэ аддавала перавагу маладзейшым хлопцам. I не надта цiкавiлася маёрам, як мужчынам. Хаця цiкава, што такое ён незвычайнае ѓбачыѓ? Можа быць чарцей?
  Паѓголая Аѓрора правяла босай падэшвай па вострай частцы зброi. Пятцы стала казытлiва, i агнязарная прыгажуня ѓсмiхнулася.
  Пасля чаго спытала ѓ маёра:
  - I што вы такое бачылi?
  Той нечакана адказаѓ:
  - Ведаеш, я табе гэта раскажу пры наступнай сустрэчы!
  Напаѓголая Аѓрора скептычна заѓважыла:
  - Але ж цябе могуць i забiць?
  Маёр з знарочыстай абыякавасцю сказаѓ:
  - Значыць лёс такi! Як i вас прыгажуня!
  Рудая сур'ёзна адказала:
  - Я ведзьма, а ведзьмы на вайне не гiнуць!
  Маёр зарагатаѓ i пагладзiѓ дзяѓчыну па агнязарнай галоѓцы:
  - Ведзьма-атэiст... Гэта так цiкава!
  Галаногая Аѓрора сур'ёзна адказала:
  - Адно iншаму не перашкаджае! Акрамя таго, не верачы ѓ пекла, куды смялей займаешся вядзьмарствам!
  Маёр яшчэ хацеѓ, нешта адказаць, як у танка КВ, якi iшоѓ наперадзе, упiлiся адразу тры снарады. Старанна замаскiраваѓшыся, немцы ѓчынiлi засаду. Прычым адзiн танк быѓ найноѓшай мадыфiкацыяй "Пантэра"-2 з даѓгаствольнай 88-мiлiметровай гарматай, здольнай з не блiзкай дыстанцыi прабiць i лабавую браню IС-2. Зноѓ дзяѓчатам прыйшлося ѓступiць у няроѓны бой. Але мабыць такi ѓ iх лёс - бiцца i перамагаць! I супраць гэтага нiчога нельга нават з iх гераiзмам зрабiць!
  Хоць, калi атрымлiваеш перамогi ѓ гэтым, то ѓся i хараство! Няма страху!
  Галаногая Лiзавета паѓнагучна заспявала;
  Кат фашысцкi вырывае плечы,
  Вось прэнг, абцугi, свердзела пад рукой!
  Ён хоча цела душу пакалечыць,
  Нiкчэмны каты, а на выгляд круты!
  
  Абяцае ён грошы, у мора параходы,
  Што нават тытул можа падарыць!
  На самай справе пусцiць вас у выдаткi,
  Бо для яго ты проста труп i дзiчына!
  
  Яму ахвота ведаць пра справу нашу,
  Што новых у ланцугi бедных закаваць!
  Таму пагонiць шчодра лажу,
  Каб забыѓся бацьку i нават мацi!
  
  Але Радзiме служыць мы будзем моцна,
  Нас не зламаць жорсткасцю кат!
  Сагнецца ад парыву ветру галiнка,
  I чуецца немаѓлят голых плач!
  
  Ды прайграѓ я першы цяжкi раунд,
  Але адыграцца дасць Усявышнi шанец!
  А пасля сам пашлю ворага ѓ накаѓт,
  Кулак мой моцна скiвiцу гаду дасць!
  
  Айчына мне дае такiя сiлы,
  Што можна боль усе катаваннi адолець!
  I выйсцi з бяздоннай гэтай магiлы,
  Каб не зжор, разгневаны мядзведзь!
  
  Яшчэ крыху i выратаванне блiзка -
  Даб'емся мы перамогi над ворагам!
  Жыць пад покрывам святла камунiзму,
  Каб залiвала Сонца золатам дом!
  Ну што ж з такiмi дзяѓчынкамi, ад ворага здольныя выстаяць ваяры Чырвонай Армii. I будуць яны бiцца адважна.
  Тым не менш фашысты зноѓ прарвалiся да Сталiнграда i за горад на Волзе iдуць жорсткiя баi.
  Дзяѓчыны i тут ваююць гераiчна. Нiбы яны сапраѓдны несмяротны батальён.
  Вось напрыклад, Алёнка ѓ адчайнай контратацы, i кiдае босымi пальчыкамi ножак выбухны пакет з вугалю пераварочваючы "Пантэру".
  I гэта ѓсяго толькi баi на подступах да горада, што вельмi нават жорстка.
  Анюта, страляючы па фашыстам верашчыць:
  - Слава часам камунiзму!
  А Ала пунсовым саском нацiсне на кнопку базукi i ѓпэѓнена ѓразiць супернiка наповал.
  Пасля чаго прачырыкае:
  - Непакорны нi кроку назад,
  Непакорны - герой Сталiнград...
  Непакорны ва ѓсе часы,
  З намi Расiя - святая краiна!
  Марыя прачырыкала, ссякаючы непрыяцеляѓ i падмiргваючы:
  - За Русь святую - слава!
  Алiмпiяда дасцiпна адказала скошваючы немцаѓ:
  - За СССР!
  2 верасня 1944 гады, разлютаваныя бiтвы разгарнулiся за горад на Волзе. Жаночы снайперскi батальён пад камандаваннем капiтана Наташкi Кактусавай заняѓ абарончую пазiцыю ѓ развалiнах на вулiцы Валадарскага. Дзяѓчаты з аѓтаматамi i стрэльбамi, абвязаѓшыся звязкамi гранат, хавалiся за руiнамi.
  Сама Наташка ѓ плямiстай гiмнасцёрцы на голае цела, у кароткiх штанах, i басаногая. Прыгожая, i фiгурыстая дзяѓчына, з моцнымi сцёгнамi, тонкай талiяй, кароткай стрыжкай пад паѓбокс. Твар вельмi выразны, з мужным падбародкам, блакiтнымi шырока расстаѓленымi вачамi. Русыя валасы пашарэлi ад пылу, высокiя грудзi, жорсткi погляд. Капiтан Наташа ваюе ѓжо больш за два гады i нягледзячы на маладосць вельмi шмат пабачыла. Ногi ѓ дзяѓчынкi ѓсё ѓ ранках i ѓдарах. Дзяѓчыне спрытней перасоѓвацца басанож, чым грубых i нязграбных ботах.
  Голая падэшва адчувае найменшую вiбрацыю глебы, папярэджвае аб блiзкасцi мiны, а сама мацi-зямля дадае цягавiтасцi. Ступнi ѓ дзяѓчыны з аднаго боку агрубелi, i не баяцца распаленага металу, цi вострага друзу руiн, але з другога боку не страцiлi адчувальнасцi i гнуткасцi, папярэджваючы скрозь грукат аб руху танкаѓ.
  Мiлая Наташка трымае ѓ руках гранату з прывязаным выбухам пакетам. Трэба дапаѓзцi да грознага нямецкага танка "Леѓ", якi палiвае вулiцы з кулямётаѓ.
  Побач з ёй паѓзе Мiрабела. Таксама басаногая, дык усе дзяѓчаты з батальёна, апынулiся ад ботаѓ, пераймаючы свайму камандзiру. Яе пыльныя падэшвы точаць калi дзяѓчына паѓзе на карачках. Жоѓтыя валасы ѓ Мiрабэлы брудныя, i доѓгiя... Ледзь уюцца. Сама дзяѓчына стройная, худзенькая, невялiкага росту. Яе можна нават прыняць за дзяѓчынку, з вузкiмi плячыма, а ѓяѓнай вялiкай галавой.
  Але Мiрабела выпрабавала ѓжо шмат. Паспела пабываць i фашысцкiм палоне, перажыѓшы жорсткiя катаваннi, i руднi, адкуль нейкiм неспасцiжным цудам здолела бегчы. Хоць гледзячы на ??яе дзiцячае, далiкатнае тварык не калi не скажаш, што ёй бiлi гумовымi палкамi па пяткамi, прапускалi праз цела ток.
  Мiрабела страляе... Салдат Трэцяга Рэйха, у дадзеным выпадку араб падае мёртва, пысай уздымаючы пясок i друз.
  Наташка падсоѓвае звязку гранат пад горку смецця. Зараз сюды папаѓзе дзевяноста тонны "Леѓ" i яго падарве. Блакiтныя вочы дзяѓчынкi зiхацяць, нiбы сапфiры на смуглом ад загару i пылу твары.
  Досвед падказвае, што добра абаронены танк, зараз памяняе пазiцыю. "Леѓ" мае 100-мiлiметраѓ бартавой бранi, ды яшчэ пад нахiлам. Трыццацьчацвёркi не могуць яго прабiць, шанец ёсць толькi ѓ цяжкiх Кевешак. Але гусенiцы гэта мэта. Галоѓнае пазбавiць машыну рухомасцi...
  Святлана дае чаргу з аѓтамата... Салдат, невядома якой нацыянальнасцi падае. Немцы, скарыѓшы большую частку ѓсходняга паѓшар'я, берагуць арыйскую кроѓ i кiдаюць у бой каланiяльныя войскi: арабаѓ, афрыканцаѓ, iндусаѓ, розных азiятаѓ, i еѓрапейцаѓ. Узрасла таксама i колькасць палякаѓ - якiя з пялёнак прывучаныя ненавiдзець бальшавiцкую Расiю. Ваююць тут i ѓкраiнскiя нацыяналiсты, i данскiя казакi, i чачэнцы, i ѓвесь каѓказскi каганат. Гiтлер падняѓ цэлы iнтэрнацыянал.
  Ворагаѓ шмат...
  Святлана спрытна ѓхiляецца ад кулямётнай чаргi. Куля ледзь не раскалола, счарнелую ад пылу, круглую, дзявоцкую пятку. Капiтан-прыгажуня адчула нават козыт ад таго, як блiзка праляцеѓ прэзент буйнога калiбра. Дзяѓчына перахрысцiлася, шапнуѓшы:
  - Нас не спынiць нават куля!
  Мiрабела адстрэльваецца... Яшчэ адна дзяѓчына Анжалiка - вельмi рудая, вышэй сярэдняга росту, i мускулiстая, нягледзячы на бедную пайку. Таксама вельмi сiмпатычная дзяѓчынка, з раскошнымi сцёгнамi, падцягнутай станам, не па-жаночаму шырокiмi плячыма, i высокiмi грудзьмi.
  Анжалiка вядзе бой у адных трусiках, гiмнасцёрка разарвалася на шматкi, i рассыпаѓшыся на пыл, а новае абмундзiраванне, праз Волгу не пастаѓляюць. Дай Бог перакiнуць яшчэ боепрыпасы, i кропельку ежы, для выматаных савецкiх войскаѓ.
  Так што Анжалiка амаль голая, яе ногi падрапаны, асаблiва каленi. У падэшву правай нагi патрапiѓ асколак, i яна балiць, цяжка ступаць.
  Рудая, пыльная, амаль голая Анжалiка крывiць свой прыгожы, але разам з тым i жорсткi твар. Дзяѓчына, страляючы, прамаѓляе:
  - Над намi Гасподзь, Масква i Сталiн!
  I зразае атакавалых гiтлераѓцаѓ, сама ледзь паспяваючы, адкацiцца.
  З-за руiн i вузкiх вулачак, грозным нямецкiм танкам цяжка развярнуцца. Вось амаль двухсот тонныя "Маѓсы" i зусiм не могуць праехаць...
  Як i меркавала Святлана "Леѓ" праехаѓ крыху, i ѓткнуѓся кучу смецця. Раздаѓся выбух. Гусенiца лопнула, адляцела пара пашкоджаных каткоѓ.
  Паранены танк спынiѓся i з яго ствала вылецеѓ снарад...
  Недзе грымнуѓ наводдаль, пайшоѓшы ѓ руiны. Бландынка Святлана, нiбы змейка прашыпела:
  - Вось гэта мой разлiк! Адкрылi рахунак...
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ вымушана адпаѓзаць. Немцы i iх сатэлiты не могуць выкарыстоѓваць у завалах сваю тэхнiчную перавагу. Па вiне ѓпартага Гiтлера арды Трэцяга Рэйха ѓгразлi ѓ пазiцыйных баях у даволi вялiкiм i добра ѓмацаваным горадзе.
  Мiрабела шпурляе гранату. Прымушаючы рабiць падбiтых немцаѓ цi арабаѓ сальта, пераварочваючыся. У аднаго з гiтлераѓскiх баевiкоѓ адрывае руку, i на ёй вiсяць, англiйскi гадзiннiк з компасам.
  Мiрабела з усмешкай прамаѓляе:
  - Што компас паказвае вам - шлях у пекла!
  I прыгожая дзяѓчынка стрэсвае з пыльнай пяткi, кавалак прылiплай керамiкi.
  Анжалiка таксама атрасае пыл, са сваёй пругкай, поѓных грудзей. Соску ад бруду амаль чорныя, i свярбяць. А паспрабуй памыцца. Зноѓ даводзiцца закопвацца, калi пiшуць нямецкiя пiсталет-кулямёты. I прапаѓзаць па-пластунску.
  Батальён дзяѓчат трымае пазiцыi, хаця iдзе артабстрэл. I iрвуць цяжкiя снарады, а з неба падаюць бомбы... Але нiшто не зломiць мужнасць савецкiх гераiнь.
  Вось Святлана бачыць, як прапаѓзае "Пантэра". Ну, гэты танк ужо не такi страшны.
  Можна прабiць яго ѓ борт. Дзяѓчынка, чхнула, выплюнула якi лез у вытанчаны рот пыл. Узяла ѓ руку гранату, абцяжараную выбухам-пакетам. Трэба падпаѓзцi неѓзаметку. Але вакол столькi дыму.
  Анжалiка стала падбiрацца, упiраючыся ѓ дрэн босымi пальцамi ног i локцямi. Яна нагадвала кошку, якая высочвае мышаня. Дзяѓчына памятала вайну з таго страшнага лета сорак першага года, калi вермахт вераломна ѓварваѓся ѓ абшары СССР. Было нi дзяѓчыне, амаль дзяѓчынцы страшна? Спачатку так, але потым прывыкаеш. I ѓжо сталыя парывы снарадаѓ успрымаеш, як пасрэдны шум.
  Вось i зараз узарвалася зусiм побач. Дзяѓчына шлёп на жывот. Зверху праносяцца, нiбы зграя дзiкiх пчол аскепкi. Анжалiка шэпча патрэсканымi вуснамi:
  - У Iмя справядлiвасцi Госпадзе!
  Дзяѓчына паскарае паѓзок i вось з разбегу шпурляе гранату, з прыробленым выбухам-пакетам. Прэзент ляцiць па дузе. Раздаецца выбух, больш тонкая бартавая браня "Пантэры" паддаецца. Нямецкi танк пачынае гарэць, дэтануе баявы камплект.
  Святлана з усмешкай шэпча:
  - Дзякуй табе за ѓсявышнi Iсус! Аднаму табе я веру! Аднаму табе малюся!
  Пантэру разносiць. Адарваны, доѓгi ствол закопваецца ѓ друз. Лабавая браня, адарваѓшыся ад бартавой, нагадвае савок.
  Святлана, чые вочы, на карычневым ад пылу i загару твары зiхацяць васiлькамi, прамаѓляе:
  - Чым больш у ворага дубоѓ, тым мацнейшая наша абарона!
  Анжалiка вельмi сэксуальная, у сваiх чорных трусiках, i голым, пыльным, моцным целам. Дзяѓчынка вельмi спрытная. Яна ѓмее кiдаць аскепкi шкла босымi пальцамi ног.
  Вось шпурнула зараз сваёй хупавай, пакрытай пластом пылу ножкай востранькi прадмет. I ѓпiлiся, проста фашысту ѓ горла. Прыгожая Анжалiка залапатала:
  - А я сэкс-сiмвал, i сiмвал смерцi!
  . РАЗДЗЕЛ Љ4
  Дзяѓчына, пасля чаго зноѓ папаѓзла страляючы. Вяла агонь i Святлана.
  Красуня-капiтан, Наташка, ссекшы фашыста, прачырыкала:
  - Жыццё ланцуг, а дробязi ѓ iм звёны...
  Мiрабела стрэлiла, размаiла фрыцу галаву i дадала:
  - Нельга звяну не надаваць значэння!
  Святлана, зноѓ трапна стрэлiѓшы, прасiпела:
  - Але цыклiцца на дробязях нiяк нельга...
  Мiрабела сапраѓды пальнуѓшы, дадала:
  - Iнакш ланцуг ахiне цябе!
  Яшчэ адна дзяѓчына Алiмпiяда, таксама вельмi прыгожая, разам з пiянерам Сярожкам прыгатавала мiну на провадзе. Яны ѓдваiх штурхнулi яе... Пралезла падступная казяѓка ѓ гусенiцу "Тыгра"-2. I як iрване гэтую даѓгаствольную нямецкую машыну.
  Белабрысы хлопчык Сяргей усклiкнуѓ:
  - Наша Раша, вам параша!
  I ледзь паспеѓ адскочыць, мiльгануѓшы, чорнымi, збiтымi пятачкамi, ад падальнага даху.
  Алiмпiяда пагладзiла хлопчыка па шыi i вымавiла:
  - Ты вельмi шустры!
  Пiянер прабраѓся на фронт i прыстаѓ да жаночага батальёна. Хлапчук нават вельмi вынаходлiвы. Напрыклад, самалёцiкi рабiѓ, каб збiваць фашысцкiя штурмавiкi. Калi паднiмаюцца Фоке-Вульфы, цi ТАЯ-152, тое раздаецца неверагодна аглушальны роѓ.
  Немцы наносяць удары пад сiмфонiю Вагнера. Такая велiчная мелодыя.
  Алiмпiяда з прыкрасцю вымаѓляе:
  - Усё яшчэ нас спрабуюць узяць на спалох!
  Хлапчук-пiянер з пафасам праспяваѓ:
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць пад зорным небам не возьме!
  За Русь святую моцна будзе бiцца,
  Я зарадзiѓ магутны кулямёт!
  Алiмпiяда, рослая мускулiстая дзяѓчына, з шырокiмi сцёгнамi i плячыма - тыповая сялянка. Адзенне падарвалася падчас баёѓ у лахманы, моцныя ногi босы, валасы сплеценыя ѓ дзве касы i моцна прапылiлiся.
  Завушнiцы ѓсяго адзiнаццаць гадоѓ, хударлявы ад недаядання, падрапаны i брудны хлопчыка, у адных толькi шортах. Белыя ад прыроды валасы, у хлопчыка сталi шэрымi, а рэбры прасвечваюць скрозь, тонкую загарэлую i брудную скуру. Ногi жудасна збiтыя, i ѓ апёках, ударах, з пухiрамi. Праѓда лёс захоѓваѓ дзiця ад сур'ёзных раненняѓ.
  Алiмпiяда на яго фоне здаецца вялiкай i тоѓстай, хаця дзяѓчына зусiм не тлустая, а з моцным, трэнiраваным мясам на костках. Прычым, голад здавалася, зусiм не адбiѓся на яе мажнай i буйнай постацi.
  Дзяѓчына страляе з цяжкай супрацьтанкавай стрэльбы. У лоб нямецкiя машыны не прабiць, а вось у гусенiцы ёсць шанц.
  I здаравенны "Леѓ" атрымаѓшы важкай выбухоѓкай у хадавую частку, стаѓ, нiбы заѓзяты курэц пускаць дымок.
  Завушнiца праспяваѓ з яхiдцай:
  - Фрыц смярдзючы не падумаѓшы, ля пад'езда закурыѓ! Ён, вядома ж, вялiкую, непрыемнасць атрымаѓ!
  Алiмпiяда, мiльгаючы мускулiстымi, загарэлымi iкрамi, адбiла босымi, прыгожымi нагамi чачотку. Дзяѓчына праспявала:
  - З iконы мiльгаюць святых рускiх асобы... Дай Бог замачы ты хоць з тысячу фрыцаѓ! А калi хто больш фашыстаѓ загудзе - нiхто вас, паверце, за тое не асудзiць!
  Пасля чаго перазарадзiла супрацьтанкавую стрэльбу i зноѓ стрэлiла. Нямецкi транспарцёр зноѓ пусцiѓ струмень дыму.
  Дзявочы батальён наносiѓ фрыцам iстотны ѓрон. Але i сам нёс страты. Вось адну дзяѓчыну разарвала напалову, i яе тварык стаѓ такiм, нягледзячы на пыл бледным.
  Большая частка Сталiнграда ѓжо захоплена фашыстамi, але тое, што засталося ад горада, не жадае паддавацца i здавацца.
  Святлана тым часам спрабуе прабiць "Тыгр". Магутная нямецкая машына атрымала гранатай у бок, але не паддалася. Разгортваецца, каб палiць з гарматы. Дзяѓчыне даводзiцца закопвацца ѓ зямлю, i друз, каб не раздушыла выбухная хваля, выпушчанага прэзента.
  Святлана цiха шэпча:
  - Мама тата даруй!
  Мiрабела кiнула ѓ "Тыгр" гранату, тая ѓзарвалася на лбе. Дзяѓчына прашыпела:
  - Пра тое, што святло вучэнне зiмой вясной... Сцвярджаю без выключэння, што Гiтлер гад чумны!
  Анжалiка, разбiваючы прыцэл фашыстам, i палiваючы iх чаргой, працадзiла:
  - У труне, я фюрара ѓбачыла зараз! I рушыла ѓбогаму нагою прама ѓ вока!
  Рудая дзяѓчына i сапраѓды шпурнула босымi пальцамi гранату ѓ танк. Дагадзiла ѓ ствол... Рушыѓ услед выбух i рулю "Тыгру" пакарэжыла.
  Баязлiвы немец узяѓ i падаѓся назад.
  Святлана прагугнявiла праз ноздры:
  - Наша, вашай не саступiць!
  Мiрабела ссекла куляй гiтлераѓскага наймiта i праспявала:
  - А злодзей то не жартуе! Рукi ногi, ён рускiм вяроѓкамi круцiць! Зубы ѓ самае сэрца ѓтыкае... Айчыну да дна выпiвае!
  Святлана хiхiкнуѓшы, раѓнула:
  - Фюрар дзiка гарлапанiць, надрываецца!
  Мiрабела пальнуѓшы, дадала:
  - Ну, а смерць пыхкае, ухмыляецца!
  Вось з'явiѓся яшчэ больш небяспечны "Штумртыгр". Ён разбурае цэлыя будынкi, i бункеры. Прычым, да пазiцый савецкiх войскаѓ не наблiжаецца. Машыну трымаюць пад прыкрыццём нямецкiя кулямётчыкi.
  Святлана бачыць, што падабрацца да пазiцый фрыцаѓ нерэальна. Затое ѓ небе Фоке-Вульф. Адна з такiх машын падлятае блiжэй да савецкiх пазiцый. Дзяѓчаты па ёй адчыняюць агонь.
  Анжалiка шпурляе гранату, i люта прамаѓляе:
  - У глыбокай смерцi - прабачэння няма!
  Пасля чаго дзяѓчына, дае чаргу з аѓтамата. Хутка адкочваецца. Хутка пад'язджае параѓнальна новы нямецкi танк "Пантэра"-2 з маленькай вежай i нiжэйшым сiлуэтам.
  Некалькi дзяѓчынак кiдаюць у нямецкую машыну гранаты. Тая, атрымаѓшы прэзенты, застывае i не ѓ сiлах павярнуцца.
  Анжалiка свiснула, прашыпеѓшы:
  - Вось гэта новая пошасць! Ёй парвём мы пасцi!
  "Пантэра"-2 агрызнулася i стрэлiла са сваёй больш магутнай прылады.
  Агнiсты слуп раскалоѓ паветра, i маментальна нагрэѓ i наэлектралiзаваѓ атмасферу.
  Анжалiка хiхiкнула, снарады праляцелi мiма напаѓголай дзяѓчынкi. Рудая бессаромная трасянула сцёгнамi i вывела:
  - А Ньютан ворагаѓ разбiѓ, скiнуѓ ярмо з трона! Фрыцам ён пастанавiѓ, свой закон Ньютана!
  Сталiнград увесь ахоплены пажарышчамi, калi здавалася языкi агню, лiжуць неба i трашчаць фiялетавыя, аранжавыя, а пунсовыя iскры! А кожная iскрынка, нiбы вырвалася з пякельнага замка прывiд.
  Святлана, звалiѓшы нямецкага байца, блiснула блакiтнымi вачыма, праспявала:
  - Чаго ты скуголiла дурная бабулька? Павер, па табе плача проста псiхушка!
  Мiрабела на распеѓ праспявала, ведучы агонь па фашыстах:
  - Як добра прылегчы на траѓку i фрыцам па галаве паддаць! Уладкаваць фюрару прыпарку, i з аѓтамата кулi слаць!
  Дзяѓчына дзiка хiхiкнула, i перавярнулася з жывот на спiну. Зрабiла ножкамi веласiпед. Уверх паляцела граната. Пралятаючы Фоке-Вульф атрымаѓшы аскепкамi пад чэрава, жвава узняѓся вышэй. Вiдаць, вострыя аскепкi яго падранiлi. Фашысцкае стварэнне загарэлася, i стала губляць кавалачкi абламаных крылаѓ.
  Святлана, бачачы, як Фоке губляе вышыню, прасiпела:
  - Вось гэта семафор! На борце вiсiць сякера!
  Нямецкi самалёт узарвала, раскiдваючы ва ѓсе дальнiя куткi неба абломкi. I куды фашысцкi ас дзеѓся. Зрабiѓ свой апошнi разварот. У тлен пайшоѓ кат, а не пiлот!
  Мiрабела чхнула, рассейваючы пыл i, вымавiла:
  - Быць або не быць? Гэта не пытанне!
  Анжалiка зноѓ кiнула кавалак шкла нагой, ды так што той, трапiѓшы ѓ вока, выйшаѓ у фрыца, праз патылiцу:
  - Я танкавая армада! А вам лячыцца трэба!
  Немцы i iх сатэлiты паспрабавалi прасоѓвацца, закiдваючы наперадзе гранатамi. Такая тактыка супраць дзяѓчат не дзейнiчала. Вось Сярожка разгарнуѓ катапульту, i як садане па ворагу ѓ адказ.
  Хлопчык-пiянер зароѓ:
  - Санта Клаѓс якi раздзiрае пашчу Гiтлеру!
  Зарад катапульты, упiѓся ѓ натоѓп фашыстаѓ, прымусiѓ iх разлятацца, i пры гэтым пераварочвацца ѓ паветры. Фрыцы падалi, i разбiвалiся аб абломкi сцен.
  Танк "Тыгр"-2 страцiѓшы раѓнавагу, сутыкнуѓся са "Львом". Эх, лева, дзе твая грозная назва?
  Святлана заѓсмiхалася i адказала:
  - Ну, а Сярожка малайчына!
  Хлопчык агрэсiѓна раѓнуѓ:
  - Пiянер заѓсёды гатовы!
  Дзяѓчынка ѓ адказ матнула босай ножкай.
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ пачала цвiзiць. А Алiмпiяда паказытала Сяргею вузкую ступню, якая яна ѓ яго цвёрдая! Нездарма хлопчык не баiцца бегаць па пажарышчы.
  Мiрабела на распеѓ, вымавiла:
  - Юнацтва гэта добра - старасць гэта дрэнна!
  Анжалiка гэта не маркотная рыжуха пагадзiлася:
  - Няма нiчога горш старасцi! Гэта i сапраѓды, самае агiднае стан з усiх магчымых!
  I дзяѓчынка зрабiла скачок з пераваротам. Ёй прадставiлiся на хвiлiну агiдныя бабкi. Не, не параѓнаць, старую жанчыну з дзяѓчынкай. А якая прыгажосць, у стройных целах.
  Анжалiка ѓзяла i праспявала:
  - Цякуць за годам, гады караванам,
  Бабулька расцiрае ѓ ступе хну...
  I што ж з стройным маiм табарам,
  Як задзелася юнацтва не разумею!
  Святлана блiснула вачыма, звалiла немца трапленнем у пахвiну i заѓважыла:
  - Не! Усё ж такi на вайне ёсць такое хараство - застацца вечна малады! Вечна п'яны!
  Алiмпiяда паклала ѓ катапульту новы зарад. Гэта нешта накшталт добрага мiнамёта. Дзяѓчына прашыпела:
  - Не пасуй, а пасуй!
  Завушнiца шаркнуѓ, тонкай, але спрытнай ножкай, i раѓнуѓ:
  - Фрыцам фас!
  I граната разам з узрыѓ-пакетам з усяго размаху праляцела ѓ пазiцыi Гiтлераѓцаѓ.
  Ды не даваѓся iм Сталiнград. Трэцi месяц з канца чэрвеня iдзе штурм, а горад усё ѓзяць не ѓдаецца. На iншых участках фронта гiтлераѓцы дасягнулi поспехаѓ, але толькi не на гэтым.
  Святлана стрэлiла з пiсталета, i зароѓ:
  - Усё немагчыма, здараецца магчымым... Не трэба рабiць светабудову вельмi складаным!
  I патрапiла ѓ бензабак матацыкла. Машына выбухнула, i агнязарныя вiхуры, асвятлiлi задымлены пейзаж. А немец быѓ разарваны агнiстай лапай.
  Дзяѓчынка-капiтан пракрычала:
  - Люблю я забiваць зло! I гэта найвышэйшае дабро!
  Мiрабела лупанула немцаѓ чаргой i прашыпела:
  - Пагуляем дзiкабраз!
  Анжалiка адкрыла агонь, больш прыцэльна. Некалькi чарнаскурых засталося ляжаць на пакрытым дзiдай друзу:
  - Забi ворага! - Прашаптала дзяѓчынка.
  Мiрабела гуллiва праспявала:
  - Нафарбаваѓшы Гiтлера памадай, Майнштэйна лакам для валасоѓ, пацягну вас у палон прынцэсы, згрызе вас верны сабака!
  Святлана, ведучы агонь, прашыпела:
  - Давай вечарам, Адольф павесiцца... Хопiць галаву дурыць! Давай увечары, ляцi крэчатам - каб фашыстаѓ моцна бiць!
  Мiрабела ѓ лютасцi вымавiла, збiваючы каску з галавы штурмавiка:
  - Мы можам! I мы зробiм!
  Дзяѓчыны з батальёна "Ленiн", спынiлi прасоѓванне iншаземнага войска. Фрыцы прасоѓвалiся наперад, лiтаральна закiдваючы трупамi прастору. Не дапамагаѓ i танк "Леѓ", з якiм звязвалiся надзеi. Вось мадыфiкацыя машыны са 150-мiлiметровай гарматай.
  Анжалiка збiвае прылiплы да аголенага соску камень. У дзяѓчыны такiя прыгожыя i поѓныя грудзi. Дзяѓчынка з дапамогай нагi кiдае гранату. Нага ж мацнейшая, чым рука, i кiдок праходзiць далей.
  "Леѓ" атрымаѓ па гусенiцы разрыѓ, i спынiѓся. Стрэлiѓ са сваёй магутнай пашчы. Грукат, i абвал.
  Анжалiка, сплёѓваючы, прамаѓляе:
  - Рускi воiн ад болю не стогне!
  I зноѓ дзяѓчынка страляе. I робiць гэта на рэдкасць трапна. Якi высунуѓся з вежы фашыст завальваецца зваротна.
  Рудая, амаль голая дзяѓчынка прамаѓляе:
  - Дарэмна супернiк лiчыць, што рускiх здолеѓ ён зламаць! Хто адважны, той у баi нападае, ворагаѓ будзем люта бiць!
  I Анжалiка перакочвае мышцы прэса, якi ѓ яе вельмi нават рэльефны.
  Эх, да чаго ж дзяѓчаты прыгожыя! Дык не хочацца, каб хоць адна з iх загiнула.
  Прабегла Сталенiда... Вельмi прыгожая дзяѓчына, з пухнатымi, белымi валасамi. Яна неяк прымудраецца мазаць iх якiм зеллем, каб яны не пэцкацца.
  Дзяѓчына вельмi прыгожая, з фiгуркай Венеры, толькi больш падцягнутай i рэльефнай. Адзення на ёй, толькi станiк i трусiкi. Усё астатняе ѓжо падарвалася. Але якiм вытанчанасцю адрознiваюцца ножкi! Гэта не дзяѓчына, а пячатка дасканаласцi, вянок прыгажосцi.
  Яна i перасоѓваецца па-асаблiваму, нiбы вавёрачка. А босыя ножкi так i мiльгаюць, i пятачкi, на здзiѓленне застаюцца чыстымi. Сталенiда страляе, i фашыст атрымлiвае язву ѓ грудзях.
  Дзяѓчына прамаѓляе:
  - Вернасць Радзiме - вышэйшае слова!
  Анжалiка са смяшком заѓважыла:
  - Здымай станiк i заставайся як я ѓ трусах!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Гэта непрыстойна!
  Анжалiка страсянула сцёгнамi, трапна пальнула i праспявала:
  - Нешта камсамолак стала не звычайная! З голымi грудзьмi так хадзiць - вельмi непрыстойна!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Навошта дастаѓляць радасць фрыцам, глядзець на нашу прыгажосць!
  Анжалiка рашуча адказала:
  - Прыгажосць у нас смяротная!
  Стальная дзеѓка хiхiкнула i пальнула па ТАЯ-200. Машына фашыстаѓ загарэлася. А прыгажуня бландынка вякнула:
  - Смерць злу!
  Анжалiка хiхiкнула:
  - I жыццё дабру!
  Сталенiда ѓбачыѓшы, што немец падае, рыкнула:
  - Вось гэта найвышэйшая каштоѓнасць! Не думайце фашысты, што вы перамаглi!
  Анжалiка як заспявае:
  - Чакае перамога! Чакае перамога... Тых, хто прагне кайданы разбiць! Чакае перамога! Чакае перамога! Мы здолеем фашыстаѓ разбiць!
  Прыгожая дзяѓчына, i яе голыя грудзi так i ходзiць ходырам. Добра з аголеным тулавам у спякоту, якую ѓзмацняюць пажару.
  Святлана зараз выглядала куды больш рашучай. Яна пальнула па фрыцах з пiсталет-кулямёта, i раѓнула:
  - Я вас спакладаю!
  I сапраѓды фашысты атрымалi смяротныя прэзенты i труны! А дзяѓчына паказала iм дулю, збудуем босыя пальцы ног. I засвiстала, як салавей-разбойнiк. Прычым праз пальчыкi нiжнiх канечнасцяѓ.
  Капiтан-дзяѓчынка вельмi разумная. I блiскучая. I зусiм не жорсткая. Ёй таксама часам станавiцца шкада салдат ворага, у якiх могуць аказацца дзецi, што будуць плакаць па забiтых бацьках.
  Святлана зрэшты, гонiць ад сябе такiя думкi, дык ад iх хочацца расплакацца. А не рускiя ж прыйшлi да немцаѓ, каб рабаваць i забiваць. Не, гэта немцы i цэлая агрэсiѓная зграя iншаземцаѓ з усяго свету ѓварвалася на расiйскiя абшары.
  Святлана перахрысцiлася, i стрэлiла ѓ якi спрабуе неѓзаметку падабрацца да пазiцый рускiх фрыца... У таго выцек выбiтае куляй вока i мозг.
  Дзяѓчына-капiтан заѓсмiхалася i вымавiла, дасцiпна:
  - Прама вока ѓ вока, да галавы галава!
  Святлана сапраѓды стрэлiѓ, i патрапiла ѓ матацыкл з каляскай. Машына стала рвацца, i кулямёт адляцеѓ, некалькi разоѓ перавярнуѓся. Потым яго дула ѓпiлася ѓ друз.
  Дзяѓчына пацерла голую, пыльную падэшву аб друз. I зноѓ прыцэлiла. Яе вясёлая, юная мордачка даволi выскалiлiся. Дзяѓчынка праспявала:
  - Не, сказалi мы фашыстам, не пацерпiць наш народ, каб рускi хлеб духмяны, называѓся словам брод!
  Мiрабела зрабiла вельмi дакладны стрэл, ад якога запалаѓ Фоке-Вульф, i праверашчала:
  Для нягоднiка вядома выбар ясны,
  За долары ён Русь гатовы здрадзiць...
  Але рускi чалавек, тым i выдатны-
  Што жыццё за Радзiму гатовы аддаць!
  Дзяѓчына, зрабiла сальта i паказала гiтлераѓцам дулю, i пракруцiлася, i кулi не краналi прыгажуню.
  З'явiлася Анжалiка, гэтая прыгажуня, амаль голая, i мурзатая нiбы чартоѓка, шпурнула адразу двума ножкамi гранаты. I праверашчала:
  - Тое, што я маю, тое... Фрыцам у востры бок!
  Алiмпiяда паправiла Анжалiку:
  - Вострым, у бок, а не ѓ востры бок!
  Дзяѓчына хiхiкнула i скаланула сваiмi кавуновымi грудзьмi, i запусцiла гранату выкарыстоѓваючы гранату з выбухам пакетам. "Тыгр" атрымаѓ па рулi, i вывярнуѓся гэты крывы твор мастацтва.
  Пасля чаго гiтлераѓскае стварэнне падалася назад. Стала паѓзцi нiбы чарапаха якую заспеѓ пажар.
  Святлана праспявала, весела падмiргваючы:
  - I "Тыгр" адыходзiць i немцы хаваюцца!
  Дзявочы батальён манеѓраваѓ пад ударамi, авiяцыi з паветра i цяжкi гармат. Вось ударылi рэактыѓныя бамбаметы, паднялiся ѓ неба разбiтыя, распаленыя стромы. I загарэлiся камянi. На шчасце нi адна з дзяѓчын, не загiнула, затое адправiлiся на тое святло мужчыны - якiх не гэтак шкада! I ляцяць душы - адны ѓ рай, а iншыя ѓ пекла! Дзе ѓжо чэрцi з вiламi чакаюць тых, хто не верыѓ у Езуса.
  Анжалiка самая сэксуальная з ваяѓнiц у лютасцi: ну няѓжо фашысты са свайго "Штурмтыгра", могуць абстрэльваць пазiцыi савецкiх войскаѓ i забiваць чырвоных ваяроѓ?
  I дзяѓчына прыхапiла босымi нагамi гранату i закруцiлася ѓ каскадах сальта. I круцiлася ѓсё больш i хутчэй. I потым з усяго размаху шпурнула падарунак смерцi ѓ шырокае рулю "Штурмтыгра". Голыя, загарэлыя ногi красунi мiльганулi, i граната ѓляцела ѓ шырокае рулю. I магутная машына спачатку падавiлася, а затым i iрванула. Два "Каралеѓскiя тыгры", што стаялi па бартах "Штурмтыгра", былi падкiнуты, i разляцелiся ѓ розныя бакi. З iх сарвала каткi, i тыя пасыпалiся, лятучы, як каралi, якiя трэснулi каралi.
  Выбухная хваля падкiнула Анжалiку, i дзяѓчына паляцела дагары нагамi. I яе пераварочвала, разгойдвала i шпурляла. Але красуня ѓсё ж прызямлiлася, востры друз, i раскрышаныя камянi ѓпiлiся ѓ яе голыя падэшвы. Дзяѓчыне было балюча, i нават праз мазолiсты ступню, прабiла вастрыё.
  Але Анжалiка знайшла ѓ сабе сiлы ѓстаць i прагарлапанiць:
  - Вы фашысты будзеце ѓ попеле!
  Святлану, i iншых дзяѓчат падкiнула выбухной хваляй, i нават крыху памяла. Але нi адна з прыгожых ваяѓнiц не загiнула. Дзяѓчаты сустрэлi ѓраганным i трапным агнём. Здушыѓшы гiтлераѓцаѓ, якiя выскачылi, i iншых агрэсiѓных насякомых абложнiкаѓ СССР.
  Мiрабела праспявала з вялiкiм натхненнем:
  - I калi труба Гасподняя нас на бiтву, з камсамолам будзем разам мы сябры! I па волi Госпада на нябесным пераклiчку буду я!
  Анжалiка, абтрасаючы пыл з пабiтых у кроѓ падэшваѓ i, праспявала:
  - Ленiн, партыя, камсамол! Фюрара мы адпраѓляем у дурдом!
  Дзяѓчыны аглушальна сталi рагатаць, а Завушнiца з трывогай i прыкрасцю вымавiѓ:
  - А мая катапульта, не такая дакладная - як гэтыя голыя i моцныя ножкi Анжалiкi!
  Алiмпiяда, пагульваючы цяглiцамi рук, заявiла:
  - Ну, нiчога! Ты яшчэ прыдумаеш. Нешта круцейшы!
  Сталiнград трымаѓся ѓпарта. Але на Каѓказе сiтуацыю пагоршыла ѓступленне ѓ вайну Турцыi.
  Адкрыццё другога фронту з мiльённым асманскiм войскам гэта вядома ж дадало праблем.
  Баi разгарнулiся i ѓ Закаѓказзе. I паперлi туркi з вялiкiм нацiскам...
  Увосень i ѓзiмку ѓ вынiку разлютаваных баёѓ Каѓказ упаѓ... I апынуѓся акупаваны гiтлераѓцамi i туркамi.
  Адчайна бiлiся на Каѓказе ѓсе народы Расii.
  Зрэшты, нядрэнна б'юцца i савецкiя дзяѓчаты на СУ-100.
  Хаця становiшча Расii i здаецца безнадзейным. Але ваяѓнiцы разам з Лiзаветай ваююць нiбы арлiцы.
  Кацярына нацiскае босымi пальчыкамi ножак на рычажок. Пасылае снарад якi прабiвае гiтлераѓскую машыну Е-50 у борт i раве:
  - За вялiкi чырвоны i барвовы камунiзм!
  Алена таксама лупанула з гарматы выкарыстоѓваючы голую, хупавую ножку. Яна сапраѓды ѓразiла танк супернiка.
  Дзяѓчынка прачырыкала:
  - За маю цудоѓную Расiю!
  Эфрасiя агрэсiѓна заѓважыла, ведучы вельмi трапны агонь:
  - Слава нашай Айчыне!
  I таксама выкарыстоѓвае босыя, точаныя ножкi.
  Савецкая машына вельмi моцная i баявая. А страляе практычна трапна.
  СУ-100 здольная прабiць Е-50 у борт. Але дзяѓчыны нават у iлоб яе прабiваюць пападаючы ѓ заману цi ѓсутыч. I дзiвяць метал наскрозь.
  Лiзавета, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, стрэлiла ѓ супернiка. I прачырыкала:
  - З блакiтнага раѓчука...
  Кацярына таксама пальнула, на гэты раз нацiснуѓшы на рычажок пунсовым саском i прабуркавала:
  - Пачынаецца рака...
  Алена, агрэсiѓна выскаляючыся, i шыпячы, выдала:
  - Ну, а сяброѓства пачынаецца...
  I голай пяткай таксама нацiснула на рычажок.
  Эфрасiя прабуркавала, ведучы агонь па непрыяцелю:
  - З усмешкi!
  Дзяѓчыны працуюць на СУ-100 вельмi актыѓна. I разбураюць варожую тэхнiку.
  А на подступах да Бака пiянеры рыюць акопы. Тут хлопцы розных нацыянальнасцей. Шмат у прыватнасцi i светлых галовак мiльгае. Ёсць i рыжыя i чорныя i русыя дзецi.
  Адно iх аб'ядноѓвае: вера ва ѓрачыстасць камунiзму i босыя ножкi. Зразумела, што не ва ѓсiх падчас вайны ёсць абутак, i таму ѓ знак салiдарнасцi ѓсе дзецi фарсяць голымi, круглымi пятачкамi. Зiма ѓ Закаѓказзе даволi мяккая, i калi рухаешся i працуеш рыдлёѓкамi холаду не такiя i страшныя.
  Дзецi працуюць з энтузiязмам, i спяваюць:
  Узвейцеся вогнiшчамi, сiнiя ночы,
  Мы пiянеры - дзецi працоѓных...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  I вось зноѓ гучыць сiгнал трывогi. Хлопчыкi i дзяѓчынкi скачуць на дно акопа. А зверху ѓжо пачынаюць iрвацца снарады: працуе варожая артылерыя.
  Пашка з прасiла Машку:
  - Ну, ты думаеш, мы ѓстоiм?
  Дзяѓчынка ѓпэѓнена адказала:
  - Устоiм хоць раз, у самы цяжкi час!
  Пiянер Сашка лагiчна адзначыѓ:
  - Наш гераiзм непахiсны.
  Хлопчык пастукаѓ голай падэшвай па камянях. Мабыць хлапчук набiѓ сабе самавiтыя мазалi.
  Дзяѓчынка Тамара заѓважыла:
  - Мы будзем змагацца не ведаючы страху,
  Мы будзем секчыся не кроку назад...
  Хай густа прасякнута крывёю кашуля
  Больш ворагаѓ звярнi вiцязь у пекла!
  Хлопчык Руслан, пiянер з чорным валасамi, адзначыѓ:
  - Мiнуць стагоддзi, надыдзе эпоха,
  У якой не будзе пакуты i хлуснi...
  За гэта бярыся да апошняга ѓздыху
  Служы сваёй Радзiме, ты ад душы!
  Хлопчык Алег, худзенькi i бялявы прачырыкаѓ, вершы:
  Няма не згасне зоркi,
  Позiрк сакалiны, арлiны...
  Голас народа звонкi -
  Шэпт прыцiсне змяiны!
  
  Сталiн жыве ѓ маiм сэрцы,
  Каб мы не ведалi смутку,
  У космас адчынiлi дзверцы,
  Зоркi над намi зiхацелi!
  
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе Сонца,
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi дружна заапладзiравалi.
  Але вось ужо ляцяць рэактыѓныя штурмавiкi i скiдаюць бомбы. I гэта агрэсiѓны заход.
  Алег i Сашка паднялi рагатку i запусцiлi прэзент смерцi. I бочачка ѓразiла гiтлераѓскi штурмавiк.
  Дзяѓчынка Наташка праспявала:
  - Камсамол не толькi ѓзрост,
  Камсамол мой лёс!
  Пакорым я веру космас,
  Будзем жывыя назаѓжды!
  Ахмед хлопчык пiянер з Азербайджана з усмешкай адказаѓ:
  - Ты яшчэ не камсамолка Наташка!
  Дзяѓчынка злосна тупнула босай ножкай i адказала, пявуча;
  Побач з бацькамi, з песняй вясёлай,
  Мы выступае за камсамолам...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Клiч пiянераѓ - заѓсёды будзь гатовы!
  Алег таксама тупнуѓ босы, дзiцячай ножкай i зароѓ:
  Мацней молат сцiснi пралетарый,
  З тытана рукой ламаючы ярмо...
  Мы праспяваем нашай Радзiме тысячу арый,
  Прычым святло нашчадкам, дабро!
  Дзецi ѓ захапленнi. I сапраѓды, немцы адбамбiлi, i толькi адной дзяѓчынка асколак трапiѓ у босую, круглую, ружовую пятачку.
  Пiянерка ѓскрыкнула, але тут жа прыкусiла губу.
  I вось яны падрыхтавалiся адбiваць атаку. I ѓжо iдуць танкi з фашыстамi. Рухаюцца грозныя Е-100. Такiя магутныя i небяспечныя машыны.
  У iх такая абарона. Што не праб'еш нi з аднаго ракурсу. Не пад адным кутом не праб'еш. Адзiны шанец - гэта разбiць гусенiцы.
  Дзецi гатовы да бойкi, i махаюць босымi ножкамi. Вось яны на дроце штурхаюць пад гусенiцы фашыстам пакеты з самаробнай узрыѓчаткай. Тая спрацоѓвае i разбурае каткi танкам армii Роммеля.
  I гэта грозна выглядае.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 5
  Сашка пiшчыць:
  - Слава камунiзму!
  Хлопчык Пашка страляе разам з Алегам з рагаткi i верашчыць:
  - Пiянерам слава!
  Хлопчык Руслан разам з дзяѓчынкай Суфiр падцягвае дротам мiну пад немца i крычыць:
  - Слава СССР!
  Дзецi з Азербайджана i рускiя хлопцы ваююць. Загарэлыя, худзенькiя, басаногiя пiянеры, супраць каласальнай армады танкаѓ.
  Дзяѓчынка Тамара тупае хупавай, маленькай, босай ножкай i прамаѓляе:
  - Слава Расii слава!
  Пiянер Ахмет пацвярджае, ведучы агонь па супернiку:
  - Мы разам дружная сям'я!
  Хлопчык Рамзан, рыжанькi азербайджанец пацвярджае, падбiваючы машыну:
  - Са слове мы сто тысяч Я!
  Дзецi дружныя... Вось i армянская дзяѓчынка Азатуi, таксама спрытна пры дапамозе дроту перакладае выбухны пакет пад гусенiцу фашыста, i пiшчыць:
  - СССР сям'я народаѓ!
  Iншая армянская дзяѓчынка Агас, кажа:
  - Не сагнемся па фашызме:
  I босымi пальчыкамi ножак падцягнула дзяѓчынка дрот. Многiя азербайджанскiя i армянскiя дзецi маюць светлыя валасы, i iх не адрознiць ад славянскiх дзяцей, якiх таксама шмат. Хто ад немцаѓ сышоѓ далей, iншыя рускiя сем'i сялiлiся ѓ Азербайджане яшчэ i пры царах.
  На Каѓказе шмат славян. Шмат змешаных пар. Ды i дзецi звычайна больш светлыя валасы маюць чым iх бацькi. А славяне-хлопцы загарэлi так, што не адрознiш ад мясцовых. Тым больш што дзецi звычайна больш падобныя, чым дарослыя.
  Так што iнтэрнацыянальны савецкi батальён з хлопчыкаѓ i дзяѓчынак змагаецца, i ѓсе яны адзiныя, i вельмi падобныя. Iх голыя пятачкi, мiльгаюць пры руху.
  I сноѓ дзецi дасылаюць прэзенты смерцi. Шамiль i Сярожка абодва хлопчыкi-пiянеры, цягнуць дрот. I вось нямецкi Е-50 спыняецца з прабiтай гусенiцай.
  Хлопчыкi хорам спяваюць:
  Саюз непарушны, рэспублiк свабодных,
  Згуртавала не грубая сiла, не страх...
  А добрая воля людзей адукаваных,
  А сяброѓства i розум, i смеласць у марах!
  I дзецi ѓ захапленнi. Усмiхаюцца белымi, роѓнымi зубкамi. I яны шчаслiвыя, хаця iм i пагражае гiбель.
  А немцы пруць. Падбiтыя танкi страляюць з гармат i страчаць кулямёты.
  Некаторыя нямецкiя машыны забяспечаны гранатамётамi i вельмi небяспечныя.
  Хлопчык Максiмка i дзяѓчынка Зара з Азербайджана i яны ѓпiраючыся босымi ножкамi падцягнулi мiну пад супернiка i падбiлi фашысцкага мастадонты.
  I прааралi ва ѓсю глотку:
  - За СССР!
  Дзецi такiя вясёлыя.
  Пiянеры Абас i Уладзiмiр таксама выкарыстоѓваю зброю. У дадзеным выпадку катапульту i разбiваюць гiтлераѓцу гусенiцу Е-75. Пасля чаго хлопчыкi праспявалi:
  - За велiч планеты пад покрывам камунiзму!
  Алег i Абдула таксама пiянеры розных народаѓ, але з адзiным сэрцам, таксама запускаюць узрыѓчатку. Здзiѓляюць Е-100 i спяваюць...
  Мы адкрылi нацыям планеты,
  У космас шлях, да нябачаных мiроѓ...
  Гераiчнасць подзвiгi апеты
  Каб сцерцi навечна смерцi шнар!
  
  Пад Святым сцягам Расii,
  У свеце, сяброѓстве, шчасцi i каханнi...
  Стануць людзi ѓсёй зямлi шчаслiвейшыя,
  Пякельная цемра развеецца ѓ далечынi!
  Баявыя тут дзецi...
  Абдуррахман i Святлана - азербайджанскi хлопчык i дзяѓчынка з Беларусi разам нацягнулi дрот, i падбiлi фашысцкi танк. I праспявалi:
  - Вялiкае iмя святой Расii,
  Ззяе над светам - як сонечны прамень...
  Я веру ѓ адзiнстве мы станем шчаслiвей,
  Пакажам народам усiм правiльны шлях!
  Дзецi вельмi адважныя. I гiтлераѓцы проста ѓ шоку ад такога ѓпартага, i лютага супрацiву.
  Абудуррахман гэта пiянер, атрымаѓ асколкам у голую падэшву. Прабiла мазолiстым паверхню дзiцячай ножкi.
  Хлопчык прашыпеѓ:
  - А мне балюча!
  Святлане таксама трапiла ѓ круглую пятку, i падрапала плячо. Але дзяѓчынка прашыпела:
  - Пiянераѓ не зламаць!
  Азiм i Колька таксама таранiлi нямецкую машыну.
  Хлопчыкi навялi пры дапамозе дроту i праспявалi:
  Працiѓнiк падступны пайшоѓ у наступ,
  Але веру не здрыганецца, савецкi народ...
  Ворага чакае разгром i забыццё,
  А слава Расii мацней заквiтнее!
  Ворага чакае: разгром i забыццё,
  А слава Расii мацней заквiтнее!
  Дзецi адважныя i не згiнаюцца. I яны жадаюць выйграць. I спяваюць, i ваююць.
  Немцы нясуць вялiкiя страты. Праѓда ѓ асноѓным у iх разбiты гусенiцы i каткi. А гэта не смяротна.
  Горш пiянерам, якiя трапiлi ѓ палон.
  Хлопчыка Абдулхамiда, калi ён трапiѓ у палон, гiтлераѓцы паднялiся на прэнг. Уставiлi босыя ногi пiянера ѓ калодку, i сталi на крукi вешаць гiры. А затым распалiѓ агонь. I голыя пяткi пацана лiзаѓ агонь. А на спiну абрынуѓся пуга. Бiлi доѓга. А затым сталi фашысты ламаць распаленымi абцугамi рэбры.
  Хлапчук, памiраючы пад катаваннямi, калi яму паламала чырвонае ад спякота жалеза рэбры, заспяваѓ:
  Берлiн ужо амаль пад нашай уладай,
  У бiноклi бачым пракляты Рэйхстаг...
  Спадзяюся, хутка будзе мiр i шчасце;
  Якi апiшу ѓ сваiх вершах!
  
  Расiя камунiзм светам адкрыла,
  Яна сям'ёю стала людзям усiм.
  Але сунуѓ Вермахт да нас свiное рыла,
  I кроѓ зараз фантанам плёскае з вен!
  
  Што фюрар забыѓся ѓ нас выпадкова,
  Жадаѓ здабыць зямелькi i рабоѓ!
  Пайшоѓ фашызм з паходам вельмi далёкiм -
  I вось кашмар рэальны, пякельных сноѓ!
  
  Просты хлопец хлопчык басаногi,
  Нядаѓна чырвоны гальштук павязаѓ.
  Жадаѓ ён мiр пабудаваць сам без бога,
  Але з неба раптам выкiнуѓся напалм!
  
  Прыйшлося бегчы на фронт, нам самаволкай,
  Нiхто не хоча, браць такiх юнакоѓ!
  Але справiѓся дзяцюк-баец у вiнтоѓкай,
  Годным аказаѓся шлях бацькоѓ!
  
  Змагалiся дзе i хiтрасьцю, i сiлай,
  А слабасць таксама горкая нажаль...
  Таварышам прыйшлося капаць магiлы,
  Страгаць у мароз хваёвыя труны!
  
  Я пiянер прывык зараз да пакут,
  У разведку iшоѓ босы, гурба хрумстаѓ.
  Магчыма за нявер'е пакаранне,
  Што Iсуса ведаць я не хацеѓ!
  
  Але што такое тры гадзiны Галгофы?
  Тры гады з лiшкам працякло войны!
  У любым селiшчы плачуць горка ѓдавы,
  Як паляглi ѓ могiлкi краiны сыны!
  
  Я выжыѓ, быѓ кантужаны, паранены куляй,
  Але на шчасце сам застаѓся на нагах!
  Нямеччыны мы сапраѓды абавязак вярнулi,
  Тым фашызм растаптаны намi ѓ прах!
  
  Я памужнеѓ, але ѓсё яшчэ хлапчук,
  Вус не прабiѓся, але ѓжо тытан!
  Ды дарослы, i мабыць нават занадта,
  Бо сэрца стала цвёрдым як метал!
  
  Зорка героя - вышэйшая ѓзнагарода.
  Сам Сталiн мне яе павер, уручыѓ!
  Сказаѓ: з такiх як ты прыклад браць трэба,
  Куюць байцы да дзвярэй у Эдэм ключы!
  
  Але сягоння адкладзi храбрац вiнтоѓку,
  Вазьмi ты, абцугi, молат i працуй!
  Пабудуй з дрэва паруснiк i лодку,
  I самалёт ствары, каб птушкай уверх!
  Вось гэта сапраѓды гераiчная сага кiно... Але ѓсё роѓна прайграная.
  I Каѓказ захоплены.
  А ѓвесну 1945 гады, гiтлераѓцы пачалi наступ на Саратаѓ. Iх войскi рухалiся нiбы лавiна.
  А цяпер чацвёрка атрымала яшчэ больш магутны, i дасканалы "Е"-50 або "Пантэра"-3, якi адрознiваецца моцным узбраеннем i абаронай.
  Ваяѓнiцы адчувалi сябе вельмi ѓпэѓнена. Кiраванне танка самае сучасна з джойсцiкамi. Найноѓшая машына. Нават рухавiк газатурбiнны. А вось поѓна яшчэ i "Пантэр"-2. Трыццацьчацвёрка любога ѓзроѓню не сапернiк падобнай машыны.
  Герда напаѓляжала ѓ крэсле. Яна была бiкiнi. Дзяѓчаты ѓжо прывыклi змагацца напаѓголыя. Гарачыя пяскi пустынi абпальвалi iх босыя ногi, каменьчыкi гор калолi босыя падэшвы. Але ваяѓнiцы зусiм не зламалiся i не сцерлiся ѓ парашкi.
  Камандзiр экiпажа, узнагароджаная мноствам узнагарод, прашыпела:
  - А вось зараз i Расiя супраць нас! Чакаюць новыя прыгоды, i перамогi!
  I страсянула сваёй белай, як сьнег галавой. Натуральная бландынка, вельмi прыгожая i загарэлая.
  Шарлота ѓхмыльнулася.
  Гэтая дзяѓчына мела медна-чырвоныя валасы, што гарэлi нiбы полымя. Таксама прыгажуня, з бронзавым загарам. У бiкiнi, загарэлая, мускулiстая. З босымi ножкамi, якiя пратопалi i па гарачым пяску, i па вострых камянях.
  Вогнезарная д'ялiца заѓважыла:
  - Рускiя, мабыць, самыя фанатычныя нашы супернiкi!
  Крысцiна падала свой голас. У яе валасы медна-жоѓтыя, таксама гараць як полымя, але з залацiстым адценнем. I той жа загар, мускулы, i прыгажосць. Выразнае i разам з тым далiкатнае твар. I бiкiнi. Ножкi, якiя адтапалi многiя мiлi па цвёрдай i пякучай паверхнi, але не страцiлi вытанчанасцi, i плыѓных лiнiй. Босыя пальчыкi акуратна падстрыжаныя, i вельмi спрытныя.
  Рыжа-жоѓтая дзяѓчына спытала:
  - А чаму ты так думаеш?
  За яе адказала Магда. У гэтай дзяѓчыны валасы бела-залатыя, мядовая бландынка. Вельмi прыгожая, мускулiстая, з выразным тварам, i сапфiрава-iзумруднымi вачыма. Ножкi таксама загартаваныя, з круглымi пятачкамi, i роѓнымi пальчыкамi. Мабыць, у Магды найболей далiкатны тварык, амаль рахманы, нягледзячы на мужны падбародак. Герда, напрыклад, выглядае больш жорсткiм. Крыху мякчэй Крысцiна, i не гэтак яна разбэшчаная як гэта нiбы ведзьма Шарлота.
  Магда заѓважыла:
  - У iх таталiтарны як у нас строй. Яны таму больш цвёрдыя!
  Герда ѓхмыльнулася i адказала:
  - Савецкiя танкi - гэта куча металалому. Нам iх не трэба баяцца!
  Рудая Шарлота нацiснула босымi пальцамi ногi на кнопкi джойсцiка. Пальнула па абарончым дзоце. Снарад 105-мiлiметровай ударыѓ у савецкую зброю, i перавярнуѓ яе. Стаѓ рвацца баявы камплект, i дэтанаваць снарады.
  Рудая ведзьма прашыпела:
  - Я страшны вiцязь - на каленi дзiкуны! Ворагаѓ Айчыны я каштарыс з твару зямлi!
  I выскаѓ жамчужных зубоѓ, i бляск смарагдавых вачэй. Дзяѓчыны i сапраѓды вышэйшага класа.
  Крысцiна хiхiкнула i адказала:
  - Цяпер стрэлю я!
  I таксама пальнула па супернiку. Стрэлiла савецкая 76-мiлiметровая гармата. Снарад трапiѓ у нахiльны лоб Е-50. I сышоѓ у рыкашэт. Толькi бразнула дзяѓчынкам па вушах.
  Герда пляснула босымi ножкамi i прачырыкала:
  - Якi пасаж!
  I сама зрабiла наступны стрэл... Нямецкiя танкi расстрэльвалi савецкi ѓмацаваны раён. Працаваѓ i Е-100. Дадзеная машына таксама апынулася вытворнай ад "Маѓса". Не занадта ѓдала iдэi двухгарматнага танка. Е-100 ужо зняты з вытворчасцi.
  Замест яго ѓ серыю паступаюць штурмавыя мадыфiкацыi серыi "Е". Але гэты пакуль працуе. I выпускае снарады.
  Шарлота прарэзлiва хiхiкае, i трасе босай ножкай:
  - Вайна ёсць жудасны стан, але захапляе як гульня!
  I дзяѓчына стрэлiла, прычым вельмi трапна.
  Крысцiна выскалiла свае жамчужныя зубкi. Яна пажадлiвая, драпежнiца пантэра.
  Савецкiя гарматы вядуць агонь, а перад iмi i мiнныя палi. Рухаюцца нямецкiя тэлетанкi. I працуюць з дзiкiм ровам штурмавыя бамбаметы.
  Памежныя слупы валяцца. Гiтлераѓскiя полчышчы, перасеклi мяжу.
  Магда не надта дасцiпна заѓважыла, пастукаѓшы босай ножкай аб браню:
  - Мы змятаем моцную абарону, але мецелкi сталёвыя!
  Ваяѓнiцы падмiргнуѓ адзiн аднаму. Савецкая абарона была дастаткова магутнай. Асаблiва шмат выкладзена мiн. I гэта затрымлiвала немцаѓ. Але рушыць наперад усё ж атрымоѓвалася.
  Працавалi па савецкiх пазiцыях бамбаметы, а зверху яшчэ i заходзiлi штурмавiкi. Неслiся ѓ глыбiню абароны Чырвонай армii i ТА-400, адна з самых грозных мадыфiкацый бамбавiкоѓ. Цэлых шэсць рухавiкоѓ, у тым лiку i рэактыѓныя. I бамбуюць, разбураюць савецкiя гарады.
  Герда пастрэльваючы, заѓважыла з ухмылкай:
  - У баi мы звяры, але з розумам чалавека!
  I зноѓ пальнула. Разбiла савецкую гармату. Наогул гэта дзеѓка вышэйшага эшалона. I такая вось крутая.
  Е-50 расстрэльваѓ савецкiя пазiцыi, сам практычна не атрымлiваючы пашкоджанняѓ. Нахiльная браня машыны з цэментаванай сталлю давала выдатны рыкашэт. Савецкiя снарады нават не маглi, як трэба падрапаць немцаѓ.
  Крысцiна ѓспомнiла выпрабаваннi "Тыгра". Тады гэта быѓ першы сэрыйны нямецкi танк. Нiводны са снарадаѓ не мог прычынiць "Тыгру" шкоды. Ангельцы сыпалiся пад яго ѓдарамi. Але вось семнаццацiфутавая гармата, прабiла ѓ лоб. Тады дзяѓчаты ледзь не загiнулi. I гэта запомнiлася ваяѓнiцы. Як блiзка яны апынулiся каля кашчавай старой з касой, адчуѓшы яе ледзяное дыханне.
  Дзяѓчына пацерла сваю босую падэшву аб кут. Ёй вельмi захацелася выскачыць з танка i прабегчыся. Яна ж такая непасрэдная ваяѓнiца.
  Крысцiна праспявала з апломбам:
  - Сiнi туман, i ѓсюды падман!
  Ваяѓнiцы захiхiкалi... Вiдок у iх быѓ вельмi сэксуальны i эратычны.
  А гармата працавала i страляла. Яна i не думала спыняцца. Усё пасылала снарад па снарад. Разбiваючы ѓ трэскi i аскепкi савецкiя пазiцыi.
  Гучала ззаду з рэпрадуктараѓ песня;
  Салдат заѓсёды здаровы,
  Салдат на ѓсё готаѓ...
  I пыл як з дываноѓ,
  Мы выбiваем з дарог!
  I не спынiцца,
  I не змянiць ногi -
  Ззяюць нашы твары,
  Блiшчаць боты!
  I зноѓ абвальваецца моц рэактыѓнага бамбамету на савецкiя пазiцыi. I зноѓ разбурэннi i цэлыя ѓмацаваныя раёны падкiдвае ѓверх. I гарматы адлятаюць у самыя розныя бакi.
  Некалькi дзясяткаѓ нямецкiх танкаѓ вядуць агонь адначасова i, разбураючы, усё запар.
  Герда сябе адчувае Багiрай, якая выйшла на паляванне. Вось першая лiнiя савецкай абароны ѓжо разбурана. Але байцы Чырвонай армii яшчэ корпаюцца i страляюць па немцах.
  Сярод тых, хто змагаецца, ёсць i пiянеры. Юныя ленiнцы добраахвотна далучылiся да Чырвонай Армii. Большасць хлапчукоѓ басанож i ѓ шортах. Носяцца сабе, мiтусяцца.
  I гiнуць пiянеры...
  Шарлота ведучы агонь, рыкнула:
  - А на пiянераѓ, вось якая справа, уся краiна глядзела!
  Пальнула па расейцах, i Крысцiна, атрутна прашыпеѓшы:
  - Мы сокаламi глядзiм, арламi парым!
  I зноѓ выпусцiла агнязорную ѓсмешку. Цудоѓныя дзяѓчынкi...
  Некалькi нямецкiх танкаѓ перабiралася пад зямлёй. I яны з'явiлiся ѓ тылы савецкiх войскаѓ, уносячы панiку i радок з кулямётаѓ. Гiтлераѓцы заявiлiся, нiбы камары, з апраметнага кашмару.
  Е-50 убачыѓ у оптыку рух трыццацьчацвёркi. Герда выскалiлася, стала наводзiць ствол. Савецкая машына з маленькай вежай Т-34-76 i вельмi рухомая. Паспрабуй у такую i патрап. Дзяѓчынка ѓжо досыць дасведчаная, але савецкая машына ѓсё ж непадобная на амерыканскi Шэрман .
  А адлегласць да рускай амаль пяць кiламетраѓ.
  Дзяѓчына чухае сваю босу пятку, Шарлота казыча ёй памiж пальчыкамi. Дзяѓчынкi хiхiкаюць.
  Потым Герда страляе па рускай машыне. Снарад праносiцца зусiм побач, ледзь не чыркаючы па бранi... Але ѓсё роѓна мiма. Герда ѓ прыкрасцi стукае кулаком па метале.
  Магда падказвае напарнiцы:
  - Ты ѓ корпус лупi! Там патрапiць будзе лягчэй!
  Герда перадае джойсцiк Магда i шэпча:
  - Дык ты гэта рабi сама!
  Магда захоплена праспявала:
  - Зямля ѓ iлюмiнатары, зямля ѓ iлюмiнатары ... - Дзяѓчына ѓзяла босымi пальчыкамi джойсцiк, i нацiснула на кнопку, працягваючы спяваць. - Зямля ѓ iлюмiнатары бачная!
  I яе снарад сапраѓды трапiѓ у падмурак савецкага танка. Машына лопнула, i раскалолася. Пачала гарэць... Савецкiя снарады рвалiся ѓнутры чэрава.
  Магда трасянула босымi пальчыкамi, i прасiпела:
  - Вось бачыце, як я ѓзялася! А вы кажаце...
  Шарлота прашыпела, выскалiѓшы iклы:
  - Мы зноѓ гаворым, на розных мовах!
  Зьявiлiся новыя савецкiя машыны. Першымi iшлi трыццацьчацвёркi. Рухомыя i шматлiкiя машынкi. Далей рухалiся з серыi БТ. Гэта ѓжо састарэлы колава-гусенiчны тып. Прасоѓвалiся i зусiм дапатопныя Т-26, што не здольныя iнакш як драпнуць нямецкую браню. Больш за магутныя i цяжкiя КВ, прасоѓвалiся ѓ самым канцы. I мноства пяхотнiкаѓ.
  Крысцiна хiхiкнуѓшы, рыкнула:
  - Ну, мы iм i пакажам!
  Нямецкiя машыны адкрылi агонь з вялiкай дыстанцыi, iмкнучыся прыцiснуць савецкую пяхоту да зямлi. Разбуралi яны таксама i танкi, i iншую жыѓнасць.
  У небе з'явiлiся i савецкiя штурмавiкi: знакамiтыя Iлы. Яны атакавалi нямецкi строй. Iм насустрач iмчалiся гiтлераѓскiя знiшчальнiкi. Iшла сапраѓдная звалка. Нямецкiя знiшчальнiкi ХЕ-262, вельмi спрытныя i спрытныя з манеѓранасцю. Атакуюць савецкую тэхнiку, прэсуючы нiбы прасам.
  Шарлота зноѓ пальнула. Патрапiла ѓ савецкую БТ, i прабурчала:
  - Гэта лiрыка не казка... Казка будзе наперадзе!
  Е-50 спынiѓся i адлюстроѓваѓ савецкую контратаку. Не занадта дасведчанае камандаванне кiнула танкавы рэзерв фактычна на забой. I патрапiлi расiйскiя машыны нiбы куры ѓ ашчып. I дралi iх капiтальна.
  Герда выстрала, праламала лоб трыццацьчацвёрцы i прашыпела:
  - Што ж Стваральнiк - параненае пекла!
  Шарлота таксама пальнула, знайшоѓшы мэту, савецкiя машыны рухалiся прамалiнейна, i дзяѓчаты паспелi прыстраляцца. Ды i ѓвогуле гэтая чацвёрка з феноменаѓ.
  Рудая гарпiя праспявала:
  - Усiх забiвае наша атрута!
  I ваяѓнiцы працягнулi весцi агонь, скалячы свае такiя моцныя, i буйныя нiбы ѓ конiкаѓ зубкi.
  Крысцiна прачырыкала з апломбам:
  - Усiх забiвае наша атрута!
  Магда, падбiѓшы 34, раѓнула:
  - Такi ѓ нас вынiк!
  Дзяѓчынкi разышлiся...
  Але б'юцца i савецкiя прыгажунi. Экiпаж Лiзаветы на Т-34-85. Вельмi мужныя дзяѓчыны. I таксама б'юцца басанож i ѓ бiкiнi.
  Iх машына змагаецца супраць нямецкiх "Пантэр". Пакуль яшчэ дадзеная машына ѓ страi, але ѓсё часцей трапляюцца найноѓшыя танкi серыi Е.
  Лiзавета страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Прабiвае супернiка ѓ борт з дыстанцыi i пiшчыць:
  - Слава эпосе Сталiна!
  Кацярына таксама стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i заѓважыла:
  - Не такая ѓжо гэта i слава!
  Алена, запярэчыла, выскалiѓшы зубы:
  - Мы народжаныя перамагаць!
  I таксама пальнула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак...
  Пры гэтым дзяѓчына цяжка ѓздыхнула. У галаве пранеслiся невясёлыя думкi. Вайна пачалася з параз. Немцы прарвалi абарону i ѓпэѓнена рухалiся наперад.
  Алена тады ѓцякала на ѓсход. Яе туфлi развалiлiся ѓ самыя першыя ж днi. I прыйшлося пляскаць басанож. А гэта з нязвычкi балюча. Ногi ѓ дзяѓчынкi былi ѓсе ѓ ранках, ударах, збiтыя страшна. I яна ѓжо не магла нармальна хадзiць, а спатыкалася. Але не гледзячы на гэта рухалася i iшла. Моцна схуднела ѓ паходзе Алена - адна скура i косцi. Затое загарэла, а яе валасы сталi яшчэ святлей выгараць на сонцы. А босыя падэшвы падвалiлi i агрубелi. I яна дабралася да лiнii фронту i працягнула ваяваць. I баi зноѓ кiпелi.
  Алена па большай частцы ваявала ѓ пяхоце. У тым лiку ѓдзельнiчала i ѓ абароне Масквы i Сталiнграда.
  Але ѓжо на Курскай дузе перасела на танк. Там i ѓтварылася iх дзявочая чацвёрка: Лiзавета, Алена, Кацярына, Ефрасiя - чатыры "Е". Ваяѓнiцы праѓдзiва легендарныя. Якiя ваявалi басанож i ѓ бiкiнi нават у мароз, i давалi фрыцам па рагах.
  Танк "Пантэра" з якiм дзяѓчынкi сутыкнулiся на Курскай дузе, быѓ вельмi небяспечнай машынай. Прабiць яе ѓ лоб было немагчыма. А яна сама брала з вялiкай дыстанцыi. Плюс яшчэ i хуткастрэльная.
  Так каб прабiцца трэба было кiраваць танкам з вялiкiм мастацтвам i не даць патрапiць у сябе.
  Лiзавета гэта i рабiла. Хаця яна больш страляла ѓ руху. А кiравала танкам Эѓфрасiння.
  Патрапiць у руху з трыццацьчацвёркi амаль немагчыма. Але дзяѓчаты ѓмудралiся трапляць. I бiлiся з каласальнай мужнасцю.
  Кацярына таксама вядзе агонь вельмi трапна.
  На Курскай дузе дзяѓчынкi пакрылi сябе i славай i атрымалi ордэны.
  А зараз у кожнай з iх зорка героя СССР.
  Вось гэта дзяѓчаты што трэба! Проста ваяѓнiцы класа вышэйшай!
  Кацярына праспявала:
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе сонца -
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Сапраѓды гэта дзяѓчаты, якiя выклiкаюць зайздрасць у сябровак. Не тое, што Герда i яе каманда.
  Вось падчас адпачынку, i яна i яе банда не доѓга думаючы пiянера памучылi.
  Спачатку хлопчыка гадоѓ трынаццацi распранулi да гола. Потым сталi яго шчыпаць. А пасля калоць iголкамi. Прычым спачатку iголкi былi лядоѓнi, але затым iх распалiлi на вогнiшчы.
  I гэта было сапраѓды вельмi балюча.
  Шарлота пракалола хлапчуку пупок i прабуркавала:
  - Я пякельная мегера!
  Пасля чаго ѓзяла ѓ рукi распалены да красна прут i стала iм прыпякаць босыя, крыху агрубелыя падэшвы хлапчукi. Атрымлiваючы асалоду ад пры гэтым яго дзiкiмi крыкамi.
  А Крысцiна ѓзяла i распалiѓшы шчыпцы, стала лопаць пiянеры пальчыкi босых ножак. Пачала з мезенца, робячы гэта павольна i разам з тым жорстка. I пальчыкi дзiцяцi трэскалiся, i ламалiся. I было пiянеру так балюча, што хлопчык некалькi разоѓ губляѓ прытомнасць.
  Магда ткнула белым ад джала ломiкам пад лапатку. I дзяцюк як зараве.
  Замучылi пiянера да смерцi. I гэта аказалася проста выдатна. А катаваннi працягвалiся.
  Вось так працягваецца. Пал i Саратаѓ i Куйбышаѓ. I гiтлераѓцы прыступiлi да штурму Масквы.
  У гэтых умовах выратаваць Расiю можа толькi дэсант пападальнiкаѓ. I Антон Шэлестаѓ адпраѓляецца ѓ крутую мiсiю разам з дзяѓчынкамi.
  Ды становiшча Чырвонай Армii проста ѓжо абсалютна безнадзейнае. I тут СССР можа выратаваць толькi цуд.
  Але вось азнакi шасцёрка байцоѓ уступае ѓ бой. Адна надзея на Антон, Маргарыту, Наташу, Зою, Аѓгусцiну, Святлану. Яны здольныя ворагаѓ разам спынiць i разграмiць, ператварыць у попел.
  Такая вось дзiкая i прыгожая каманда дзяѓчынак сабралася. А супраць iх Таѓстапуз i яго банда. Ну, гэта не страшна...
  А гiтлераѓцы ѓжо абцякаюць з розных бакоѓ Маскву.
  Тады Антон i дзяѓчаты зноѓ уступiлi ѓ бiтву, дапамагаючы Расii, дакладней СССР.
  Тут да iх далучылася яшчэ басаногая дзяѓчынка Маргарыта. Таксама дарослая жанчына пiсьменнiца стала дзяѓчынкай гадоѓ дванаццацi ѓ абмен на неѓмiручасць i выконвае мiсiю.
  Воiны з дваццаць першага стагоддзя зноѓ сашчапiлiся з гiтлераѓцамi дваццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у фашыстоѓскай карычневай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Антон Шэлестаѓ рубячы гiтлераѓцаѓ мячамi, як пяхоту, так i танкi зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчукi паляцеѓ востры дыск!
  Пасля чаго дзяцюк як засвiшча, што вароны завалiся ѓ прытомнасць, прабiваючы наскрозь iх чэрапа.
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босы ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты i танкi.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не даруем.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына секла белых салдат i танкi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць такнi i белыя байцы.
  Святлана сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Антон Шэлестаѓ надыходзiць супраць гiтлераѓцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ карычневыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак пацана выкiдваюць iголкi з ядам, яны раздзiраюць ствалы i збiваюць самалёты.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i пысы.
  А затым зноѓ свiст, i падзенне крумкач, якiя нават прабiваюць наскрозь даху танкаѓ.
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  I таксама засвiшча, маса крумкач у непрытомным стане завальваецца на арды фрыцаѓ, прабiваючы нават танкi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 6.
  А вось Наташа ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абодвух руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiваеце танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгусцiна, секчы гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ, рэзка гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Антон Шэлестаѓ падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу гiтлераѓцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi i пра булькаѓ:
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Маргарыта пераходзiць у наступ. Рэзае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм наступленнi. Вынiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  А потым дзецi хорам як засвiшчуць, што цэлыя хмары крумкач валяцца на фашыстаѓ, лiтаральна тараня iм галавы, i прабiваючы чэрапа, нiбы свердзелам.
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  Хоць калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Хлопчык Антон у наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е гiтлераѓцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi - раздзiраючы танкi i самалёты.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая рване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа - гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi, i самалёты збiваюцца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Антон Шэлестаѓ зноѓ у баi. I прасоѓваецца, махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя гiтлераѓцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых целаѓ.
  Хлапчуку-тэрмiнатару прыгадваецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Антон Шэлестаѓ пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  А яшчэ калi i засвiшча, то крумкач на фашысцкiя палкi валiцца ѓ каласальных колькасцях. I забiтых столькi i так дзюбы крумкач даху танкаѓ прабiваюць. А яшчэ i самалёты мiнаюць.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка прабурчала:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме, i разнясе частку супернiкаѓ i танкi i нават самалёты.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы лунаюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Антон Шэлестаѓ скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае, збiвае танкi, i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як пакладзена на вышынi.
  Гадоѓ яму ѓжо нямала з улiкам пекла, але ён выглядае дзiцем. Толькi вельмi моцным i мускулiстым.
  Антон Шэлестаѓ праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi.
  I зноѓ хлапчук свiшча, дзясяткi тысяч злодзеяѓ сыплюцца на ворагаѓ, i прашываюць iм каскi.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Узрывае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасьля чаго рудая возьме i засьпявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапы! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Антон зноѓ сотню гiтлераѓцаѓ, пранёсшы метэорам, зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I сьсячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  I дзецi як зноѓ засвiшчаць i абрынуць крумкач на галовы фашыстам.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны прымiраючы!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiне.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася i гарэлi танкi.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Здзiѓляюць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Антон Шэлестаѓ буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi.
  I вiскоча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгусцiна, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiснула, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры карабы нахлусiш!
  Наташа, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i крутыя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Антон Шэлестаѓ у баi глядзiцца - вельмi нават стыльна.
  Маргарыта праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-тэрмiнатар запусцiѓ нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ гiтлераѓцаѓ i танкаѓ, пiскнуѓ:
  - Суцэль спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Антон, секчы карычневых салдат, пра булькаѓ:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мат!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса i зносяцца вежы танкаѓ.
  I зноѓ выццё:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Антон Шэлестаѓ пра булькаѓ:
  - Ох, рана, дае ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Дружны свiст i хмары крумкач валяцца на галовы фашыстам. I вежы танкаѓ ад удараѓ дзюб расколваюцца.
  Наташа секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа пагадзiлася:
  - Калi няма сiл, то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы працiѓнiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапы i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Антон у баi i атакуе гiтлераѓцаѓ. Б'е iх без жалю, расьсякае танкi, i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  Маргарыта, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi, падхапiла.
  - Мы як быкi!
  Наташа ѓзяла i завыла, рассякаючы карычневых байцоѓ разам з танкамi:
  - Хлусiць не з рукi!
  Зоя раздзiрала гiтлераѓцаѓ, пiскнула:
  - Няма не з рукi!
  I таксама возьме, i выпусцiць зорачку босай нагой i прыкончыць масу фашыстаѓ.
  Наташка ѓзяла i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькiм ножкi ляцiць забойны пучок iголак.
  Зоя, таксама круша гiтлераѓцаѓ i iх танкi, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi кругi расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла гiтлераѓцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па гiтлераѓскаму генералу. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  Святлана вельмi лютая ѓ наступе, асаблiва збiваючы танкi, пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае, самалёты завальваюцца. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць.
  Антон Шэлестаѓ пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса гiтлераѓцаѓ завалiлася.
  Антон зароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ, падбiла i танкаѓ, i самалётаѓ.
  Маргарыта праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай, што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупане i выгукне:
  - Прэзiдэнт-дракон стане трупам!
  Наташа ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па гiтлераѓцах як цвiкоѓ. I разнясе масу мастадонтаѓ i крылатых, пякельных машын.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  Зоя таксама ѓ наступе. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пробулькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па гiтлераѓцам трайны млын!
  А Аѓгусцiна зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ карычневай iмперыi, а таксама i iх танкаѓ i самалётаѓ.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца. Як вежы танкам адрывае i крылы фашысцкiм самалётам.
  Аѓгустына прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны!
  Святлана, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  Аѓгустына пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босых ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi! I столькi танкаѓ i самалётаѓ зараз разарвалася ѓ дробную стружку.
  Антон праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓгусцiна, раздзiраючы гiтлераѓцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, знiшчаючы зараз танкi i самалёты, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа, руйнуючы карычневых ваяроѓ, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю.
  Антон Шэлестаѓ, рассякаючы працiѓнiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскi!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск. Ён зрэзаѓ i вежы танкам, i хвасты самалётам.
  Маргарыта, секчы воiнаѓ карычневай iмперыi i браню танкаѓ, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвём!
  На часткi разарвём!
  Добра папрацавалi яны тады з гiтлераѓцамi... I Савецкая Расiя перамагла пры штурме Маскве карычневую iмперыю.
  Вайна яшчэ не скончылася, але ѓжо ѓ СССР з'явiѓся шанц перамагчы гiтлераѓцаѓ самiм. Так што шасцёрцы зноѓ прыйшлося перапынiць выкананне сваёй, супер i круты мiсii.
  
  
  
  
  
  
  
  
  МАНЬЯК РАТАЕ ПОРТ-АРТУР
  Маньяк Чыкацiла ѓ адкупленне грахоѓ стаѓ хлопчыкам-мульцяшкай Конанам. Гэта хлопчык герой японскага анiмэ. Але воляй магутнай чарадзейкi ѓ яго ѓсялiлася душа, самага вядомага i распiяренного расiйскага маньяка.
  I вось хлопчык-мульцяшка Чыкацiла гатовы бiцца.
  На выгляд гэта дзiця гадоѓ адзiнаццацi ѓ шорцiках, босы, i з рэльефнай мускулатурай i голымi, загарэлым тулавам. Ад Конана яго адрознiвалi толькi светлыя валасы.
  I зараз якраз японскай мульцяшцы трэба было прыняць удзел у абароне Порт-Артура.
  Гара Высокая - гэта ключавы пункт абароны расiйскiх пазiцый.
  Хлопчык-мульцяшка здрыгануѓся. Ён у адных шорцiках, а тут ужо лiстапад i холадна. Босыя ножкi крочаць па мокрым снезе.
  Чуецца грукат гармат. Японцы ѓсе сiлы кiнулi каб узяць гару Высокая. Пасля чаго гiбель Порт-Артурскай эскадры стане непазбежнай.
  Хлопчык-мульцяшка бачыць гару крыху збоку. На яе пруць японцы.
  Рускiя часткi адстрэльваюцца са стрэльбаѓ i кулямётаѓ.
  Чыкацiла бяжыць у гару. Хлапчука заѓважаюць салдаты. Але яны не перашкаджаюць яму. Светлавалосы хлопчык у шортах не выклiкае падазрэнняѓ.
  Каратэ-дзяцюк ускарабкаѓся i адразу зарадзiѓ босы ножкай у падбародак самураю. Той, атрымаѓшы ѓдар, зляцеѓ з гары.
  Чыкацiла пiскнуѓ:
  - Адзiн нуль!
  I зноѓ голая круглая пятка хлопчыка ѓразiла ѓдараѓ у грудзi. А наступнага самурая каратэ-дзяцюк пабiѓ кулаком.
  Чыкацiла-Кона праспяваѓ:
  - Нас чакае поспех - я страмчэй усiх!
  I вось побач з iм з'явiѓся яшчэ адзiн хлопчык Лёшка Брыльянт. I ён таксама ѓступiѓ у жорсткi бой. Гэта яшчэ адна мульцяшка. I разам з iм яшчэ i чатыры дзяѓчыны ѓ бiкiнi.
  Вось цэлая шасцёрка агрэсiѓных ваяѓнiц уступiла ѓ бой. I давай так заѓзята разбураць самураяѓ без усялякага жалю. I японцам падалося неба ѓ аѓчынку i пайшло татальнае разбурэнне i знiшчэнне. Усё, што пагражала поѓным разгром.
  I дзяѓчынкi секлi i мячамi, i кiдалi босымi пальчыкамi ножак забойныя i ѓдарныя гарошынкi смерцi, i поѓнага знiшчэння. I жалю да японцаѓ не было.
  Чыкацiла ѓзяѓ i босы пятак падкiнуѓ выбухны пакет i цэлая рота самураяѓ апынулася разарваная на шматкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар праспяваѓ:
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць на полi лаянцы не страшыць...
  З ворагам адважна вiцязь будзе бiцца,
  I нават памiраючы пераможа!
  Бой iдзе з каласальным размахам i бачны велiзарны свiтанак думкi i энергii.
  Дзяѓчыны-ваяѓнiцы i хлопчыкi секлiся ѓжо некалькi гадзiн запар.
  Вось яны сталi штабнаваць з кулямётаѓ. I таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчык ножак.
  Хлопчык Чыкацiла страляѓ, скошваѓ ворагаѓ i напяваѓ, укладваючы адну шэраг за другой:
  - Стану я адважней i адважней iльва!
  Хлопчык Брыльянт зразаючы самураяѓ, i выбiваючы горы вякнуѓ:
  - А што льва! Нават адважней насарога!
  Вiкторыя гэтая рудая мегера, галавой дзявочай пяткай падкiнула нешта надзвычай забойнае.
  Выбiлi масу японцаѓ i пiскнуѓ:
  - На найвялiкшы расклад!
  Надзея, збiваючы супернiкаѓ нiбы кеглi бiтай, прабуркавала, выскалiѓшы зубкi:
  - За новую Русь!
  Алена выпусцiла маланку з пунсовых саскоѓ i прабуркавала:
  - За велiч планеты Зямля!
  Зоя пальнула каскадным пульсарам з пупка, i скалячы зубкi i выпускаючы з iх сонечныя зайчыкi, вякнула:
  - За выдатныя дасягненнi!
  Надзея ѓзяла i з пунсовага соску паслала забойны праменьчык разбурэння, i пра булькала:
  - Слава Айчыне!
  Вiкторыя, скошваючы насядалi японцаѓ, прачырыкала:
  - Душу сэрца аддамо,
  Мы сваёй святой айчыне!
  Выстаiм i пераможам -
  I не пашкадуем жыцця!
  I яе пунсовыя соску як дзяѓбуць разбуральна i спальвае цэлы батальён маланкай.
  Зоя праверашчала:
  - Нашу крутую перамогу!
  I таксама па непрыяцелю як рэзка ѓрэжа...
  Надзея правякала выскалiѓшы тварык i агрэсiѓна пiскнуѓшы:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I яе босыя пальчыкi ножак зноѓ як запусцяць забойную гранату.
  Вось колькi адбываецца знiшчэнняѓ i разбурэнняѓ. Японцаѓ жа без усялякага жалю змятае шасцёрка.
  Хлопчык Чыкацiла радок па ворагах, пiшчыць:
  - За вялiкi камунiзм!
  Дыямент дадае:
  - У труну загонiм рэваншызм!
  Так што агнявая падтрымка, толькi лёгкая палявая артылерыя. Рускiя вайскоѓцы могуць весцi шчыльны агонь. У стылi свiдраѓ супраць ангельцаѓ. Тыя таксама спрабавалi ѓ свой час браць лабавую атаку. Але ангельцы яшчэ мелi выбар, здзяйсняць напрыклад абыходныя манеѓры i спрабаваць атачыць бурскае апалчэнне. Што яны няхай i спазненнем i рабiлi. А японцам фарты не абысцi прыходзiцца лезцi на штурм.
  Андрэй Чыкацiла страляе па японцах, з кулямёта. Цяпер увесь малюнак як на далонi i ты, не ведаючы прамашкi, цвiзiш. Жоѓтыя твары забiтых салдат перакошаны злосцю. За iмi лезуць iншыя яшчэ больш лютыя самураi. Але i гэтых ты выкошваеш, здабываючы ѓсё больш i мацнейшую ѓпэѓненасць. Не прайсцi вам японцы такi рубеж.
  Шарэнгi падаюць за шэрагамi. Распадаюцца ланцугi, i з'яѓляюцца ѓсё новыя i новыя падраздзяленнi. Маларослыя байцы, чапляюцца за калючы дрот, iрвуць яго i зноѓ падаюць. Завальваюць цэлай гарой трупы. Потым на гэтую гару яшчэ пласт забiтых, потым яшчэ адзiн. I так пакуль не вырасце цэлы ѓзгорак.
  Калi кулямёт у Андрэя Чыкацiлы пераграваецца, хлопчык бярэцца за iншы. Няхай японцы захлынуцца крывёй. Там-сям ужо ѓспыхваюць рукапашныя сутычкi. Але хлапчук вядзе агонь - адна куля адзiн цi нават два-тры трупы. Японцы пруць вельмi густа, i кулямёт можа прабiць адразу некалькi з iх. Так што няхай захлынуцца i ванiтамi.
  Няма нiчога супраць Японii, хлапчук-тэрмiнатар не мае. Наадварот вельмi яны адважныя самураi, нiчога не баяцца. Лезуць i лезуць, не страшна памiраць. Але гiбель па большай частцы атрымалася бязглуздая. Няхай, аднак, засыплюць усе трупамi.
  Вось зноѓ змянiлi кулямётную стужку, i хлапчук босымi нагамi ѓстаѓ на яе, усё ж так цяплей. Ужо верхавiна лета на носе, але падзьмулi вятры з поѓначы, i марозiк бярэцца ладны. Жадаецца хутчэй паразмяцца мячом i рукапашнай бiтвай. Нарэшце хлапчук ужо пасля трыццатай зрасходаванай доѓгай стужкi, не ѓтрымаѓшыся, кiнуѓся ѓ атаку з мячом. I зараз ужо хлопчыка-супермэна не спынiць.
  Калi так хутка рухаешся, секчы, нiбы Iлля Мурамец - на права вулiца, на лева завулак. Млын, i тузiн ссечаных галоѓ. Прыём матылёк i тузiн iншы. Прыём веер i тузiн трэцi. А трупы цёпленькiя, бегаючы па iх босымi нагамi, адчуваеш асалоду.
  Не тое, што з гэтымi... ботамi! Вось Лёшка малайчына, таксама стараецца басанож бiцца. I пакуль трымаецца, хаця лапкi сталi чырвонымi як у гусака.
  Японцы ѓсё лезуць i лезуць. Каб паскорыць iх знiшчэнне, даводзiцца адскочыць назад i зноѓ узяцца за кулямёт.
  Ды iх кулямётамi, калi кожная куля труп або некалькi трупаѓ усё ж вынiшчаеш хутчэй, чым мячамi. Адна кулямётная стужка тысяча патронаѓ. Дык беражыцеся самураi! Вы яшчэ паскачаце.
  Страляючы, хлапчук падумаѓ аб тым, што Японii ѓ той вайне моцна павезла. Асаблiва ѓ тым, што ѓспыхнула рэвалюцыя. Ну, да моманту зняволення мiру, японцы ѓжо знясiлiлi на сушы, i iх суцэль маглi рускiя дабiць. Генерал Самсонаѓ, дакладней Лiневiч маючы ѓдвая больш войскаѓ, i атрымлiваючы ѓсё новае i новае папаѓненне, мог бы i сам атакаваць самураяѓ. Але замест гэтага рускiя часткi перайшлi тады да абароны. Японцы зрэшты, ужо не маглi лезцi на штурм. Так што мiр iм быѓ патрэбней, чым Расii.
  Вось страляе Зоя з кулямётаѓ... Страчыць са страшнай сiлай, ворагаѓ скошваючы без жалю.
  I вось нацiскае пунсовым саском дзяѓчына на рагатку i вось выкiдваецца забойны падарунак разбурэння.
  Зоя праспявала:
  - Перарвалася нiтку,
  Нам пагражае злая смерць...
  Каб рускiм жыць,
  Вораг павiнен проста памерцi!
  Алена, строчачы па вузкавокiх салдатах, i выбiваючы чарговую па лiку шарэнгу вякнула:
  - За Айчыну - нашу мацi!
  Хлопчык-мульцяшка працягваѓ штабнаваць, збiваючы ворагаѓ з паднябеснай iмперыi i думаючы.
  У 1922 году Японiя не рызыкнула на новую вялiкую вайну. Прымор'е бальшавiкi захапiлi. Шмат хто моцна лаяѓ тагачаснага iмператара, што ён не скарыстаѓся слабасцю нелегiтымнага камунiстычнага рэжыму i не забраѓ сабе Далёкi ѓсход. Чаму тады японцы прамарудзiлi не зусiм зразумела.
  У 1904 году Японiя вырашылася на вайну, у спрыяльны зыход якой для самураяѓ амаль нiхто не верыѓ. Але ѓ 1922 годзе японцы не адважылiся разбiць аслабленую грамадзянскай вайной Чырвоную Армiю. Прычым у iх была падтрымка ѓсяго капiталiстычнага свету.
  Наогул бальшавiкам, вядома ж, павезла. Антанта цалкам магла раздзялiць Расiю, i Чырвоная Армiя для iх не сапернiк. Тут Андрэй Чыкацiла не разумеѓ некаторых рэчаѓ.
  Чаму Захад у дваццатым годзе фактычна злiѓ белагвардзейскi рух. Нават калi ѓ белых не было шанцаѓ узяць Маскву, дык утрымаць некаторыя тэрыторыi за сабой цалкам рэальна. Ды i Расiя магла вельмi моцна аслабець, пры зацягваннi такой вайны. Незразумела таксама, чаму Антанта не абаранiла буржуазныя каѓказскiя ѓрады. У iх жа нават была дамова аб ваеннай падтрымцы. Зразумела, што тагачасная жабрака Чырвоная Армii Антантэ не сапернiк, асаблiва ѓ тэхнiчным плане. Але чамусьцi Англiя i Францыя выявiлi пасiѓнасць.
  Вось Вiкторыя ѓзяла i босымi нагамi запусцiла цэлую бочку ѓзрыѓчаткi зробленай з пiлавiння.
  I як iрванула i дзiкай сiлай. I прабуркавала:
  - За цара i iмперыю!
  Зоя працягваючы штабнаваць па супернiку, вельмi агрэсiѓна рыкнула, i далей чарга, выкошваючы непрыяцеля.
  Пасля чаго раѓла:
  - Будзе вам труна самураi!
  Алена круша супернiка, i нагрувашчваючы курганы трупаѓ, выбiваючы да смерцi супернiка, i дзейнiчаючы з неймавернай сiлай, забiваючы ѓ труну арды самураяѓ, правiшчала:
  - За перамогу над ворагамi!
  Надзея, не даючы супернiку нi найменшых шанцаѓ, i скошваючы яго нiбы забойнай касой, i выразаючы японцаѓ, вымавiла:
  - Порт-Артур, Порт-Артур -
  Мiкалай цябе не садзьмуѓ!
  Маглi ангельцы, напрыклад i ѓтрымаць за сабой Крым. Высадзiлi б там войска з танкамi, цi наѓрад бы iх праз Перешеек бы выбiлi, чырвоныя... У Сярэдняй Азii маглi ангельцы з французамi дапамагчы буржуазным рэспублiкам. Ды i ѓвогуле шмат чаго магло быць непрыемнага, для савецкай Расii, але на шчасце абышлося. Хоць, вядома ж, захацела б Японiя тады ѓтрымаць за сабой Прымор'е, сiл бы выбiць ад туды самураяѓ у дваццатыя гады сапраѓды б не знайшлося. Японцы суцэль маглi арганiзаваць тамака марыянетачны рэжым накшталт Маньчжурскага.
  Калi Андрэй Чыкацiла чытаѓ "Сэрца Банiвура" яго таксама зацiкавiла. Чаму японцы не ѓступiлi ѓ бiтву з Чырвонай Армiяй, а так проста аддалi Прымор'е бальшавiкам. Прычым, бiцца прыйшлося б самураям не з усёй Савецкай Расiяй, а толькi з ДВНР. Гэта значыць Далёка-ѓсходняй народнай рэспублiкай. А гэта для тагачаснай Японii i зусiм не супернiк.
  У першай сусветнай вайне японцы амаль без страт забралi нямецкiя ѓладаннi ѓ Цiхiм Акiяне, i сталi яшчэ мацней, чым былi ѓ 1904. I не зусiм зразумела, чаму ѓ iх хапiла смеласцi i нахабства тады, i не хапiла таго ж самага ѓ 1922 годзе. Зразумела, ЗША i Брытанiя актыѓна падтрымалi б японцаѓ у барацьбе з бальшавiкамi.
  Вось гэта Андрэй Чыкацiла не мог зразумець, дзiвячыся, нават калi ён быѓ дзiцем. Тым больш, што японцы спачатку Уладзiвасток акупавалi, але потым неяк без бою адтуль вышмаравалiся. I ѓвесь Далёкi Усход заняць Японii не сорамна, але дзерцiся за яго самураi не сталi...
  Хоць колькi адвагi: iдуць на штурм, гiнуць тысячамi, i нават дзясяткамi тысяч, але наступаюць нiбы бiяробаты. I няма ѓ японцаѓ паняцця страху цi iнстынкту самазахавання. Калi б не iх шасцёрка, дык i не ѓтрымалi б горад-крэпасць.
  У рэальнай гiсторыi Порт-Артур ужо да гэтага часу загiнуѓ. А тут сабралi самураi амаль усе сухапутныя сiлы.
  Вiкторыя босымi пальчыкамi ножак кiнула бумеранг са свастыкай i зрэзала адразу тузiн галоѓ рыкнуѓшы:
  - За Веру, цара i Айчыну!
  I дзяѓчаты нiшчаць японцаѓ i хлопчыкi....
  Хлапчук, замянiѓшы перагрэты кулямёт, на ѓжо астылы i не добрым словам, памянуѓ Курапаткiна:
  - Гэты асёл не карыстаецца спрыяльным момантам! Падобна нам прыйдзецца самi перабiць усiх японскiх салдат. - Алег шпурнуѓ босымi пальцамi ног гранату, аскепкi пасеклi цэлую кучу японскiх салдат i дзяцюк працягнуѓ. - Вось менавiта Курапаткiна i трэба было судзiць, за падобнае злачыннае бяздзеянне.
  Хлапчук зноѓ шпурнуѓ нагамi гранату, а затым сталi кiдаць босымi пальцамi вечкi ад кансервавых слоiкаѓ. Так адразу двух зайцоѓ забiваеш: i японцаѓ дадаткова знiшчаеш, i голыя ногi саграваюцца. Усё марозiк градусаѓ за дваццаць, а калi сцямнее i больш будзе. А так ты ѓ руху i саграваешся. Акрамя таго можна яшчэ i затупленыя ляза брытв кiдаць, i iголкi. Ды i наогул колючага i рэжучага смецця ѓ крэпасцi шмат.
  Так што самураяѓ б'юць рукамi i нагамi. Прычым з дыстанцыi... Хлапчук крыкнуѓ:
  - Памiралi адважна самураi - пад напорам сталi i агню!
  Надзея вяла агонь з кулямётаѓ выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, але ѓ яе апроч гэтага былi нарыхтаваны сякiя-такiя сюрпрызы. Напрыклад, малюсенькiя хiмiчныя мiны. Тут вядома, трэба быць вельмi асцярожнымi ѓ iх ужываннi каб не прытруцiць сваiх жа салдат. Але таленавiтая ѓ матэматыцы крузе Архiмеда i Пельмана, Надзея ѓсё разлiчыла.
  I калi самураi ѓжо ѓварвалiся ѓ суседнi форт - прыгожая дзяѓчынка голымi ножкамi перашчоѓкнула ультрагукавых дэтанатар. I малюсенькiя ампулы з моцным i з'едлiвым газам лопнулi, накрыѓшы зараз плошчу ѓ дзесяць тысяч гектараѓ.
  Вось гэта сапраѓды зброя Багоѓ-дэмiургаѓ, якая б i ѓ дваццаць першым стагоддзi аказалася б зусiм не лiшняй. За час перамiр'я генiяльная Наташка разам з унучатым пляменнiкам самога Мендзялеева, вырабiла яд вельмi таксiчны, але хутка якi раскладаецца ѓ паветры. I яго атрутнае дзеянне як раз i заснавана на асаблiвым спосабе звязвання кiслароду.
  Адразу паѓтара японскiх корпус апынулася забiта за пятнаццаць-дваццаць секунд... I выгляд якiя гiнуць у кароткай агонii дзясяткаѓ тысяч салдат, працверазiѓ японскае камандаванне.
  Зайграла музыка рэтырады, i страцiѓшы за час дадзенага штурму звыш ста пяцiдзесяцi тысяч салдат японцы падалiся назад. Рускiя асцярожна пераследвалi японцаѓ, але таксама пабойвалiся газаѓ, цi якой-небудзь засады. Бiтва скончылася, нiбы i не пачыналася.
  Але Андрэй Чыкацiла яшчэ не на сек, нешта шмат сабралася ѓ хлапчуку энергii, i ён кiнуѓся пераследваць вузкавокiх. Вось як даганяеш iх i сячэш, нiбы грызеш семечкi. Ну як не паказаць сваё майстэрства, калi супернiк i не адбiваецца.
  Але вось нечаканыя паварот насустрач хлапчуку зноѓ выскачыѓ нiндзя ѓ чорным балахоне. Iзноѓ сапраѓдны бой на майстэрства.
  Андрэй Чыкацiла як ужо добра разагрэты атакаваѓ свайго вiзавi. Той выкiнуѓ адразу тры дыскi, але двое аказалiся рассечаныя на лёце мячамi, а трэцi прамчаѓся мiма, ледзь не зачапiѓшы пацану-тэрмiнатару вуха. Нiндзя свiснуѓ i на Японскай сказаѓ:
  - Рускi Наруто!
  Андрэй Чыкацiла ахвотна пацвердзiѓ:
  - Вядома, гэта крута!
  Мячы скрыжавалiся, пасыпалiся iскры. Нiндзя парыраваѓ выпады i адступiѓ. Андрэй сам кiнуѓ кавалак металу босымi пальцамi. Працiѓнiк зрэагаваѓ, але хлапчук прадбачыѓ, куды той увернецца i сам секануѓ, пад вострым вуглом, абводзячы клiнок. Працiѓнiка зачапiла, лопнула ахоѓная скура i засалела на баку кроѓ.
  Нiндзя адскочыѓ, яго паранiлi i даволi глыбока, а калi б удар з размахам то i зусiм перасекла б напалову. Рускi Наруто, падобна, легендарны баец, вельмi ѓжо хутка ѓ яго мiльгаюць клiнкi.
  Нiндзя спрабуе зноѓ кiнуць, але прапускае ѓдар галёнкай у каленку, а Андрэй Чыкацiла з задавальненнем злавiѓ свастыку-бумеранг зубамi. Супернiк спрабуе, атакаваць, але сам атрымлiвае клiнком па руцэ. Бiцэпс надсечаны, i хлапчук, ужо не спыняючыся, праводзiць цэлую серыю. Дзевяты ѓдар спатрэбiцца ѓ шыю... Ну i бычыная шыя ѓ нiндзя пад абаронай, толькi напалову надсечаная. Але нiчога яшчэ некалькi ѓзмахаѓ, моцны ѓдар з падваротам корпуса i галава канчаткова аддзелена ад цела.
  Так нiндзя скончыѓ кар'еру на паѓночна-заходнiм фронце.
  Хлапчук-тэрмiнатар усклiкнуѓ:
  -Банзай па-руску!
  Пасля чаго жаданне бiцца крыху сцiхла. Дакладней, бо японцы i так ужо адыходзяць.
  Ноч з 22 на 23 Лiстапада 1904 выдалася i халоднай i адначасова гарачай. Барэйка пераканаѓ Кандраценку не спяшацца, дык тыя хто атакаваѓ японцаѓ невядомыя. Можа нават памiж самураямi пайшла асабiстая разборка, а так можна патрапiць пад удар тых i тых.
  Стомлены Кандраценка так i заснуѓ на скрынi з боепрыпасамi. А тым часам ужо пачало вiднець.
  Па меры таго як з цёмна праступалi контуры бiтвы, сталi бачныя шматлiкiя пагоркi рассечаных i расстраляных японцаѓ. Дзяѓчаты не толькi секлi, але яшчэ захапiлi каля паѓсотнi кулямётаѓ, сем гармат з боекамплектам. На самураяѓ зноѓ абрынуѓся лiвень куль, прычым да харта дачкi Сварога Алены, далучылася i дачка Пяруна Надзея. Страты японцаѓ сталi ѓжо каласальныя, i амаль незаменныя. Да адзiнаццацi гадзiн ранiцы, захлынулася апошняя атака i наступiла часовае зацiшша.
  Апоѓднi прыбылi генералы Кандраценка i Смiрноѓ. Абодва ѓжо бывалыя ваякi былi шакаваныя такой каласальнай навала трупаѓ у адным месцы. Палегла за адну ноч i ранiцу больш за сорак пяць тысяч японскiх салдат i афiцэраѓ. А перад генераламi паѓстала толькi багата запырсканы крывiшчам чацвёрка дзяѓчат у бiкiнi, i двое хлапчукоѓ-атлетаѓ у пашытай з асаблiва трывалай тканiны шортах, да якой не лiпла чырвоная i любая iншая вадкасць.
  Усё гэта нагадвала дзiѓнае трызненне i абодва генерала нават ушчыкнулi адзiн аднаго. Але двухметровы з капейкамi паручнiк Барэйка працягнуѓ дзяѓчатам-рэйнджарам рукi i прабасiѓ:
  - Ёсць жанчыны ѓ нашых паселiшчах!
  Магутная, рудая Вiкторыя жорстка пацiснула магутную лапу Барэйка ѓ адказ i па-фiласофску вымавiла:
  - Ёсць жанчыны ѓ нашых паселiшчах! Што лiха стругаюць труны!
  Светлавалосая як першы снег Надзея паказала на некалькi збянтэжаных хлапчукоѓ:
  - I iм пацiснi, яны ваявалi не горш за нас!
  Барэйка цiснуѓ руку мякка. Сапраѓдны гiгант ростам з Мiкалая Валуева, а вагой можа i больш. Твар праѓда не такi вузкалобы, а хутчэй нешта ѓ iм ад Iллi Мурамца, тым больш Барэйка паспеѓ адгадаваць бараду. Праѓда паручнiк-гiгант не анёл, з п'ю ѓладкоѓваѓ дэбошы i шматлiкiх пабiваѓ. Але ѓ цэлым душа ѓ яго як прынята казаць бадзёрая.
  Кандраценка няголены, з адрослымi вусамi, вельмi падобны на Чапаева, як яго адлюстравалi ѓ фiльме. Смiрноѓ жа наадварот паголены гладка, у пазалочаным пенсе, глядзiцца прафесарам з эпалетамi. За iмi жменя салдат i матросаѓ.
  Тэхнiчная Алена прамудрая паказала iм у першую чаргу захопленыя трафеi, а агнязарная д'ялiца Вiкторыя без сарамлiвасцi стала залазiць у рэчавыя ранцы японцаѓ, прыгаворваючы:
  - Там у iх сухая пайка ёсць... У гарнiзона кожная дробка хлеба на рахунку.
  Дачка Белабога Зоя як вельмi адчувальная дзяѓчына-медыум заѓважыла:
  - Хлопцы, хутчэй забiрайце кулямёты i гарматы: праз пару гадзiн японцы пачнуць абстрэльваць гару, усе прылады на ёй засяродзяць, так што тут не аднаго цэлага забойнага апарата не застанецца!
  Кандраценка занепакоена спытаѓ:
  - А як жа вы?
  Агрэсiѓная Вiкторыя адказала за добрасардэчную Зою:
  - А мы вельмi моцныя, рускiя ведзьмы, нас не снарады не аскепкi не возьмуць. Вось так крыху паспiм... А там будзем секчы зноѓ!
  Блакiтнаватая Алена з гэтым пагадзiлася:
  - Пакуль будзе грымець кананада японцы на штурм не пойдуць. Так што на гары пакiдаць каго-небудзь рацыi няма. А потым калi самурая палезуць мы iх як i ѓ мiнулы раз пасячэм!
  Iскрамётная Надзея малюючы на першым восеньскiм снезе сваiмi босымi пальчыкамi арнамент, пацвердзiла:
  - Дакладна! Японскi генеральны штаб прыняѓ рашэннi ѓсе свае намаганнi засяродзiць на гэтай гары. Так, што на iншых франтах у вас будзе пакуль перадышка.
  Жорсткая i тэхнiчная Алена строга загадала:
  - Аднаѓляйце разбуранае! За эскадру не хвалюйцеся - пакуль мы тут гару Высокую не возьмуць. А супернiк хутка маючы з намi справа выматаецца.
  Андрэй Чыкацiла палiчыѓ патрэбным таксама вякнуць:
  - А мы яшчэ i яго лiнейныя караблiкi патопiм!
  Па радах салдат i матросаѓ пранёсся ѓхвальны гул. Пасля чаго ѓсе прынялiся хутка выносiць шматлiкiя трафеi.
  Японцы адкрылi агонь ужо падчас сонечнага заходу. Яны сапраѓды засяродзiлi на гары ѓсё, што маглi. Але дзяѓчыны-мутанты i хлопчыкi-рэйнджары да гэтага моманту зачынiлiся ѓ падвале форта i пагрузiлiся ѓ стан глыбокай, аднаѓленчай медытацыi. А японцы няхай марнуюць свае снарады на пустое месца. Жадаюць тактыка Антанты, так няхай яе i апрабуюць.
  Генерал-губернатар Стессель даведаѓшыся аб тым, што адбылося на гары Высокая доѓгi час адмаѓляѓся паверыць. Трохi схуднелы, але ѓсё яшчэ гладкi саноѓнiк крычаѓ:
  - Гэта вашыя эратычныя фантазii! Бабы з мячамi - трызненне!
  Камендант крэпасцi генерал Смiрноѓ разгублена пацiснуѓ плячыма i нясмела адказаѓ:
  - Калi б я iх не ѓбачыѓ на ѓласныя вочы, то нiколi б i не паверыѓ. Але факты ѓпартая рэч!
  Стэсэль груба рыкнуѓ:
  - Глупства i яшчэ раз глупства!
  Тады Смiрноѓ цалкам лагiчна прапанаваѓ:
  - Можа ваша правасхадзiцельства, вам з iмi асабiста пазнаёмiць?
  Аднак губернатар на такую прывабную прапанову адказаѓ адмовай i папрасiѓ паклiкаць хутчэй Фока.
  Пажылы немец даѓно ѓжо працаваѓ на японскую разведку, i нямала нагадаѓ рускiм. Сам Фок знешне вельмi падобны на Гобсека, так таленавiта апiсанага Бальзакам, i не менш прагнага. Фактычна менавiта грошы i заахвоцiлi Фока ѓступiць у сувязь з агентамi мiкада. Меркантыльныя меркаваннi вышэй за ѓсё.
  Аднак навiна, што Высокая гара не ѓзятая i з'явiлiся чатыры жахлiва моцныя i д'ябальскi прыгожыя ведзьмы(басаногiх хлапчукоѓ вядома не прымалi ѓ разлiк!), хутчэй нават узрадавала Фока. Зараз можна запатрабаваць ад шпiёнскай сеткi Японii, дадатковага ганарару, за тое каб новую, казачную пошасць вапны.
  А грошыкi рахунак кахаюць... I чым цяжэй прыходзiцца самураям пад Порт-Артурам, тым больш i даражэй ацэньваюцца паслугi прафесiйнага шпiёна Фока.
  Таму генерал-немец з усмешкай прапанаваѓ:
  - Праз пару дзён правядзi сустрэчу i ѓзнагародзi, чым можаш дзяѓчат! А мы тым часам падумаем...
  Прыбраць небяспечнага чалавека, не так ужо i проста. Вось Кандраценка да гэтага часу жывы - гэты генерал хахол, вельмi ѓмелы камандуючы, i Порт-Артур пакуль цэлых чатыры з паловай месяцы трымае стабiльную лiнiю абароны. А ѓсяго аблога доѓжыцца ѓжо больш за паѓгода i Японiя заканчваецца крывёй...
  Акрамя мноства забiтых, знайшлося на Высокай гары яшчэ некалькi прыцiснуты трупамi, пакамячаных, але жывых японцаѓ - якiх узялi ѓ палон.
  Адзiн з iх капiтан Наката, былы буйны адвакат з Токiа даѓ вельмi цiкавыя паказаннi.
  Аказваецца Японiя ѓжо зараз знаходзiлася ѓ надзвычай цяжкiм фiнансавым i эканамiчным становiшчы. Запасы ваенных матэрыялаѓ падыходзiлi да канца, навучаныя людскiя рэзервы змяншалiся. Салдаты асаднага войска вельмi стомлены i знясiлены з прычыны дрэннага i з нiзкай якасцю харчавання. У самой Японii жадаюць найхутчэйшага зняволення. Але пры гэтым настойваюць узяць як мага хутчэй Порт-Артур - iнакш Краiна ђзыходнага Сонца нiчога ад гэтай вайны не набудзе. Ды i Расея не захоча мiру. Бо не гледзячы на ѓсе паразы ѓ Манчжурыi ѓ Курапаткiна куды больш кавалерыi i пяхоты. Ды i ва ѓсiх гэтых паразах японцы гублялi салдат не менш за рускiх.
  Ну будзь Курапаткiна такiм матрацам, а май ён хоць трохi ад Аляксандра Суворава, ход вайны быѓ бы iншым.
  Але ѓсё роѓна рускае войска ѓ Манчжурыi расце i кожны месяц павялiчваецца на два карпусы. А любой баязлiвасцi i бяздарнасцi ёсць мяжа, калi асаднае войска сабе не развяжа рукi, то да Новага года перавага Курапаткiна ѓ пяхоце стане двухразовай, у коннiцы трохразовай, а ѓ артылерыi больш, чым у паѓтара разу - трэба шмат супернiку прылад для аблогi.
  А з такой вялiкай перавагай, можа як-небудзь былы мiнiстр абароны i зладзiцца?
  Паручнiк Барэйка з гэтай нагоды ѓзгадаѓ гiсторыю з удзелам Тамерлана i Мулы Насрэддзiна.
  Зычны голас рускага афiцэра плаѓна грымеѓ над пакарабачанымi снарадамi акопамi;
  - Калi аблога Дэлi моцна зацягнулася, Тамерлан стаѓ дыктаваць пiсцу, што тылавым службам варта адправiць на падмогу.
  - Дашлiце пяцьдзесят тысяч навучанай пяхоты, дваццаць пяць тысяч вершнiкаѓ, шэсцьсот балiстаѓ i трыста катапульт, а нават яшчэ дзвесце баявых сланоѓ...
  Вярхоѓны каган азiрнуѓся на пакорлiва сагнуѓшыся Мулу Насрэддзiна i мяккiм тонам спытаѓ:
  - Можа мы нешта забiлi наймудрэйшы?
  Мула адмоѓна пакiваѓ галавой i дзёрзка звярнуѓся да пiсца:
  - Парвi лiст, i выкiнь пергамент у кошык - нiчога гэтага нам зусiм не трэба!
  Тамерлан здзiвiѓся i спытаѓ мудраца:
  - А што нам тады трэба!
  Насрэддзiн упэѓненым тонам адказаѓ:
  - Хай дашлюць разумнага палкаводца!
  Словы вельмi эрудыяванага паручнiка Барэйка былi сустрэты ѓхваляльным смехам рускiх салдат.
  Iншай важнай навiной было i тое, што разлiк на ѓступленне Нямеччыны ѓ вайну на боку Японii не апраѓдаѓся. Кайзер Вiльгельм нават аказаѓ дапамогу эскадры Каляднага ѓ якой зараз разам з шасцю караблямi контр-адмiрала Бабушкiна будзе налiчваць пяцьдзесят адно судна. Калi сумаваць да гэтага i паскубленую першую Цiхаакiянскую эскадру ѓ Порт-Артуры, то сумарная агнявая моц японскi i расiйскiх флатоѓ можна сказаць зраѓнялася. А калi яшчэ атрымаецца купiць сем цяжкiх крэйсераѓ у Аргенцiны, тое дасягне перавагi.
  Так што Кандраценка заснуѓ з вясёлым настроем, хоць японцы i засяродзiлi на гары Высокая ѓвесь свой запал.
  
  КАЛI НЕ чапаць Амерыку
  Гiтлер не стаѓ аб'яѓляць вайну ЗША. Ну а амерыканскi кангрэс так i не вырашыѓся ѓступiць у вайну ѓ Еѓропе. Ход гiсторыi ад гэтага змянiѓся... Японiя выйграла бiтву пры Мiдуэй i моцна ѓладкавалася ѓ Цiхiм акiяне.
  Роммель так i не здолеѓ захапiць Егiпет. Але i ангельцы не пайшлi на аперацыю "Паходня".
  Пад Сталiнградам рускiя атрымалi перамогу, але потым Майнштэйн нанёс ва Украiне контрудар. Прычым паколькi не прыйшлося перакiдваць войскi ѓ Афрыку, то ѓ контрудары прыняло ѓдзел на некалькi нямецкiх дывiзiй больш. Значна фрыцы дадалi i ѓ авiяцыi. Тым больш на ѓсходнi фронт быѓ перакiнуты легендарны нямецкi ас Марсэль. I давай ён разбураць савецкiя самалёты.
  Марсэль - гэта легенда ѓ паветры. Калi ён збiѓ трыста самалётаѓ, то Гiтлер спецыяльна для яго ѓвёѓ новую ступень Рыцарскага крыжа з залатымi дубовымi лiстамi. А за чатырыста самалётаѓ уручыѓ Ордэн Германскага Арла з дыяментамi. А за пяцьсот Вялiкi крыж Жалезнага крыжа ѓручыѓ.
  Марсэль у небе вялiкi феномен. I ягоныя савецкiя лётчыкi баяцца.
  У контрудары Майнштэйна прынялi долi i трыццаць новых танкаѓ "Тыгр", якiя ѓ рэальнай гiсторыi бяздарна згiнулi ѓ пясках Сахары. А так амерыканцы не лезуць, а ангельцы iмкнуцца любым коштам утрымаць Iндыю i не наступаюць у Егiпце.
  Карацей кажучы, Майнштэйн здолеѓ адбiць не толькi Харкаѓ i Белгарад, але яшчэ i Курск. I Чырвоная армiя панесла больш страт. I немцы ѓтварылi некалькi катлоѓ. А потым узнiкла аператыѓная паѓза з-за бездараж.
  У рэальнай гiсторыi была Курская дуга. Але зараз гэта выступ зрэзаны.
  I пытанне дзе наступаць? Iзноѓ iдзi на Сталiнград не хацелася. Але не ѓзяѓшы Сталiнград не засцеражэш свае войскi на Каѓказе. Аднак зноѓ лезцi ѓ гэты кашмар?
  Наступаць на Маскву? Але там магутная i глыбокаэшаланаваная абарона.
  Тым больш Чырвоная Армiя зрэзала Ржэѓскi выступ, i няма ѓклiньванняѓ у савецкiя пазiцыi. Ленiнград таксама вельмi магутная крэпасць - горад-цытадэль.
  Гэта значыць куды не кiнь - усюды магутная савецкая абарона войска з узрушаючай устойлiвасцю. I тады Гiтлер прыняѓ рашэнне - нанесцi асноѓны ѓдар у Егiпце, i захапiць нафтавыя свiдравiны на Блiзкiм Усходзе.
  I заадно папоѓнiць войскi Вермахта каланiяльнымi, арабскiмi дывiзiямi.
  Iдэя была прывабнай. А на ѓсходзе зрабiць стаѓку на паветраны наступ i рэактыѓную авiяцыю. У прыватнасцi рэактыѓныя бамбавiкi "Арада", абяцалi стаць грознай сiлай, якая практычна не несла б страт.
  Ва ѓсякiм разе на ѓсходзе фюрар загадаѓ абароняцца i наступаць у Афрыцы.
  Роммель атрымаѓ некалькi танкавых дывiзiй у тым лiку з "Пантэрамi" i "Тыграмi". Абодва гэтыя танкi на момант свайго з'яѓлення i некаторы час пасля гэтага былi лепшымi ѓ свеце. Ангельскiя танкi вiдавочна саступалi ѓзбраеннем. Хоць "Чэрчыль" i быѓ не слабейшы за браню. Але яго гармата вiдавочна была недастатковай.
  Нядрэннай машынай быѓ i Фоке-Вульф. Гэты знiшчальнiк меѓ самае магутнае ѓзбраенне i лiтаральна змятаѓ супернiкаѓ. Горшую манеѓранасць кампенсавала высокая хуткасць пры пiкiраваннi. Ды i шэсць авiягармат маглi збiць любы самалёт з першага ж заходу. Так што сапраѓды прэсiнг аказаѓся каласальны.
  Ангельцы пападалi пад удары магутных, нямецкiх асаѓ. Не толькi Марсэля.
  Непрыемным сюрпрызам для Брытанii аказаѓся танк "Тыгр", якi меѓ якасную браню i моцную жывучасць. Так што наступленне Ромеля i лiпенi выклiкала ѓ Брытанii шок.
  Нягледзячы на спякоту немцы прарвалi абарону i паглыбiлiся на сотнi кiламетраѓ з ходу ѓзяѓшы Александрыю. I захапiлi дэльту Нiла. У баях вызначыѓся танкавы ас Вiтман на "Тыгры". I новы герой у Трэцяга Рэйха.
  Узыходзiла ѓ Егiпце i зорка Хафмана, якi хутка стане другiм.
  Геройнiчаѓ i Рудзель.
  Зноѓ поѓна нямецкiх подзвiгаѓ. Роммель камандаваѓ майстэрска i перамагаѓ, утвараючы катлы. Ангельцаѓ было менш i яны горшыя за якасць вермахта.
  У баях прайшла выпрабаванне i штурмавая шруб МР-44 якая была лепшай у свеце i сябе паказала вельмi эфектыѓнай. У цэлым немцы пабiлi Брытанiю па ѓсiх артыкулах i фарсiравалi Суэцкi канал i далей на Iрак i Кувейт, з Палестынай.
  Крыху раней, была захоплена i Мальта. Што было вельмi добрай аперацыяй. Сталiн пакуль не надыходзiѓ i чакаѓ. Але паражэнне ангельцаѓ ускладнiла становiшча. I зараз фашысты маглi ѓдарыць на Каѓказ i з поѓдня.
  Са спазненнем, але Чырвоная Армiя пачала ѓ вераснi наступленне на Курск i Арол. Але немцы яго чакалi i падрыхтавалi магутную абарону.
  У абароне прайшлi выпрабаванне i нямецкiя "Фердынанда". Дадзеная САУ з вельмi магутнай лабавой браняй, паказала сваю эфектыѓнасць у знiшчэннi танкаѓ.
  Нядрэнная ѓ абароне i "Пантэра". Немцы супрацiѓлялiся ѓпарта. Савецкiя войскi прасоѓвалiся вельмi марудна i не маглi выйсцi на аператыѓную прастору.
  Немцы змаглi пазбегнуць абвалу фронту i выстаяць. А Чырвоная армiя прасунулася за два месяцы ѓсяго на сотню кiламетраѓ толькi падышла да Курска i Арла, i з прычыны вялiкага ѓрону спынiлася. А немцы захапiлi ѓвесь Блiзкi Усход. А ѓ лiстападзе змаглi ѓзяць штурмам i Гiбралтар. Франка Гiтлер усёткi ѓламаѓ.
  Акрамя таго Англiя моцна саслабла з-за актыѓнасцi падводнага флота супернiка. I гэта таксама адбiлася негатыѓна.
  Чэрчыль нават стаѓ схiляцца да сепаратнага свету. Але Гiтлеру захацелася поѓнасцю падпарадкаваць сабе Чорны кантынент. I ён прапанаваѓ на год перамiр'е Сталiну.
  Хiтры правадыр СССР пагадзiѓся на дадзеную паѓзу. Ён разлiчваѓ на новую зброю.
  Але i Гiтлер ведаѓ, што робiць. Нямеччына захапiла Афрыку, i ѓлетку 1944 гады пачала высадку ѓ Брытанii. I на гэты раз удалося фашыстам усё правесцi бездакорна. Рэактыѓная авiяцыя ѓ гiтлераѓцаѓ захапiла панаванне ѓ небе. Ды i шрубавыя знiшчальнiкi МЕ-309 i ТАЯ-152 былi вельмi моцныя. А штурмавая вiнтоѓка МР-44 у масавай серыi сябе вельмi крута паказала.
  З танкаѓ варта адзначыць "Пантэра"-2 з нiжэйшым сiлуэтам i маленькай вузкай вежай. Дадаѓшы ва ѓзбраеннi i бранi новы танк важыѓ усяго сорак сем тон пры рухавiку ѓ дзевяцьсот конскiх сiл. I меѓ добрыя хадавыя якасцi, з гарматай 88-мiлiметраѓ 71ЭЛ, i 150 мiлiметраѓ лабавой бронi. "Тыгр"-2 выпускаѓся невялiкiмi серыямi, з-за таго што з'яѓленне "Пантэра"-2 амаль не саступала ѓ абароне, i роѓнай узбраеннi, пры пераважнай перавазе ѓ хадавых якасцях адразу ж зрабiла гэты танк састарэлым.
  Як i просты "Тыгр". А вось "Леѓ"-2 аказаѓся больш удалай машынай.
  У ёй рухавiк i трансмiсiю размясцiлi разам i ѓпоперак. У вынiку сiлуэт знiзiѓся, i танк стаѓ куды лягчэйшым. Леѓ-2 пры вазе ѓ пяцьдзесят тры тоны меѓ. Гармату ѓ 105-мiлiметраѓ 70 ЭЛ, бартавую браню ѓ 82-мiлiметра, лабавую ѓ 150 - i 120-мiлiметраѓ корпуса з нахiламi. I iлба вежы ѓ 240-мiлiмераѓ з нахiламi.
  I рухавiк у тысячу конскiх сiл. Машына, як вiдаць i хадавая, i магутная па ѓсiх артыкулах. Леѓ-2 апынуѓся надзвычайным.
  Карацей кажучы - усiм хана. I Брытанiя не мае шанцаѓ супраць вермахта.
  Лётчык Марсэль за семсот пяцьдзесят збiтых самалётаѓ атрымаѓ новую ѓзнагароду: Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  I гэта вельмi крутое прымяненне таленту.
  За два тыднi Брытанiя ѓпала. I быѓ узяты Лондан. А Чэрчыль з ганьбай бег.
  Хоць фармальна вайна яшчэ не скончана, але Аѓстралiю ѓжо захапiлi японцы.
  А Канада хутка выйшла з вайны. Немцы правялi ѓ жнiѓнi i аперацыю "Iкар", захапiѓшы Iсландыю. I зараз ЗША iх не маглi дастаць.
  Пасля чаго сталi рыхтаваць новы наступ на СССР. Робячы стаѓку на рэактыѓную авiяцыю i танкi серыi "Е". А таксама i прынцыпова новая зброя як балiстычныя ракеты i дыскалёты.
  ЗША неѓзабаве падпiсалi мiр з Японiяй. I 20 красавiка 1945 гады Трэцi Рэйх i краiна самураяѓ дамовiлiся аб сумеснай вайне. А наступ фрыцаѓ пачалося 15 траѓня калi падсохлi дарогi.
  СССР доѓга рыхтаваѓся i накапаѓ мноства ѓмацаванняѓ. У сорак чацвёртым годзе з'явiлiся ѓ Чырвонай Армii - рэактыѓны мiнамёт "Андруша". Таксама ѓ серыi танкi Т-34-85 i IС-2. I самалёты ЛА-7 i ЯК-3. Зрэшты, ЯК-3 у масавую серыю не пайшоѓ з-за недахопу якаснага дзюралю. I асноѓным знiшчальнiкам застаѓся ЯК-9. ЛА-7 быѓ хуткасцю лепей, але немцаѓ усё роѓна саступаѓ.
  Самае паскуднае, што СССР страцiѓ колькасную перавагу ѓ паветры. Немцы выраблялi куды больш самалётаѓ, у тым лiку i рэактыѓных.
  У танках пакуль у Германii перавага ѓ якасцi. I "Пантэра"-2 i "Леѓ"-2 больш дасканалыя, i моцныя машыны. У серыi таксама з`явiлiся Е-10, i Е-25. Апошняя самаходка аказалася на рэдкасць удачлiвай. Спалучэнне гарматы ѓ 88-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ. Лабавой бронi ѓ 120-мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам, бартавы ѓ 82 - мiлiметра з вагой у трыццаць тон пры рухавiку ѓ 900 конскiх сiл, i вышыня - паѓтара метра. Ды гэта ѓжо была машына проста звер.
  Новая гармата рабiла 12 стрэлаѓ за хвiлiну, i прабiвала з дыстанцыi бою ѓсе савецкiя танкi.
  "Пантэра"-2, нядрэнны танк, але распрацавана "Пантэра"-3. Яна цяжэйшая ѓ шэсцьдзесят пяць тон, але лепш абаронена i ѓзброена. Але пакуль у серыi масава толькi Е-10 i Е-25 i Е-100. Апошнi танк атрымаѓ рухавiк у 1500 конскiх сiл, што пры вазе ѓ 130 тон дала яму хуткасць у 40 кiламетраѓ на шашу. Бартавая браня дадзенага танка 210-мiлiметраѓ пад нахiлам, а лабавая - 250-мiлiметраѓ пад нахiламi. I дзве гарматы: 128-мiлiметраѓ i 75.
  Гэты танк атрымаѓ назву "Мамант". Ён больш дасканалы чым "Маѓс", i ѓшчыльненай кампаноѓкай. Вельмi добрая абарона са ѓсiх ракурсаѓ. Iдэальны танк прарыву i дастаткова шустры.
  Але ѓсё ж такi дарагi i даволi цяжкi.
  У СССР у маi з'явiѓся IС-3. Дадзеная машына добра абаронена ѓ лоб, але цяжэй i горш хадавымi якасцямi, чым IС-2 пры роѓным узбраеннi. I яшчэ дарагая i больш складаная ѓ вытворчасцi. У снежнi 1944 гады стала выпускацца СУ-100 больш практычная самаходка, чым ранейшыя мадэлi.
  СССР тое гатовы. Але не да канца. Плюс яшчэ з усходу надыходзiць Японiя.
  ХЕ-162 сябе не апраѓдаѓ. Самалёт з цудоѓнымi лётнымi характарыстыкамi i танны, просты ѓ вытворчасцi апынуѓся складзены ва ѓпраѓленнi i на iм маглi лётаць толькi лётчыкi высокай квалiфiкацыi.
  Праѓда Хафману ён спадабаѓся. Для яго стылю бою iдэальная машына.
  Марсэль аддаваѓ перавагу МЕ-309, надзейны конiк, або ТАЯ-152 з магутнымi ѓзбраеннямi. Ён быѓ снайпер.
  МЕ-262 таксама нядрэнны, але пакуль не зусiм надзейны, але даволi эфектыѓны i жывучы.
  МЕ-163 рэактыѓны выпушчаны ѓ больш дасканалым варыянце - маленькi, бясхвосты i вельмi хуткi - ракетны знiшчальнiк. Нядрэнная машына МЕ-1100 з крыламi якiя змяняюць стрэлападобнасцю, але яна патрабуе лётчыкаѓ высокай квалiфiкацыi.
  Добрая машына МЕ-262 Х, па ѓсiх артыкулах - пышная хуткасць звыш 1100 кiламетраѓ у гадзiну, стрэлападобнасцю крылы, пяць авиапушек, манеѓраная, больш дасканалыя i надзейныя рухавiкi, i практычная для кiравання звычайнымi пiлотамi. Але пакуль не ѓ серыi.
  Асноѓныя працоѓныя конiкi МЕ-309 i ТАЯ-152. Машыны шрубавыя, але вельмi жывучыя, хуткасныя, i магутным узбраеннем. I галоѓнае iх шмат. I СССР пакуль усё яшчэ на ЯК-9 змушаны рабiць стаѓку, i на ПЕ-2, што не вельмi, i слабаваты лётнымi характарыстыкамi IЛ-2, i не шмат каму лепш IЛ-10.
  Ды сiлы няроѓныя.
  Яшчэ немцы ѓ баях выкарыстоѓваю каланiяльную пяхоту. Што праблемна.
  У вайну апроч Японii ѓступiла i Турцыя. I зараз немцы разам з асманамi наступаюць i з-за Закаѓказзя. I гэта праблема тая яшчэ.
  Чырвонай Армii прутка.
  Гiтлер у цэлым упэѓнены ѓ перамозе. ЗША так у вайну з Трэцiм Рэйхам i не ѓступiлi.
  А немцы павялi наступ адразу на некалькiх стратэгiчных кiрунках. Ударылi з Таманскага паѓвострава. I Растова-на-Доне, i з Курска да Варонежа, i на Маскву ѓ цэнтры. I на поѓначы на Цiхвiн, для кальца другога Ленiнграда. I Карэлii. I разам з туркамi ѓ Закаѓказзе. I на Iран.
  А на ѓсходзе атакавалi самураi. Асноѓны ѓдар на Манголiю i Прымор'е з сушы, i па Уладзiвастоку i Петрапаѓлаѓску з мора. Нацiснулi капiтальна.
  Наступаць у некалькiх кiрунках - гэта зразумела распыленне сiл.
  Але бо i супернiк каб адбiць змушаны распыляцца. А Трэцяга Рэйха рэзерваѓ шмат.
  У тым лiку i дывiзii са ѓсёй Еѓропы. У вайну пагадзiлася ѓступiць Швецыя, iнакш яе паглыне аперацыя "Белы мядзведзь". Таксама дывiзiю добраахвотнiкаѓ адправiла Швейцарыя. Франка афiцыйна ѓступiѓ у вайну, аб'явiѓ мабiлiзацыю. I гэта значныя сiлы.
  Iталiя развязаѓшы сабе рукi правяла дадатковыя мабiлiзацыi i адправiла вялiкiя сiлы на ѓсход. Салазар пад цiскам Гiтлера таксама ѓступiѓ у вайну супраць СССР. Ангельскiя i французскiя ѓрады пад акупацыяй накiравалi войскi. Уся Еѓропа была пад стрэльбай - усе краiны без выключэння.
  Плюс яшчэ i рускiя часткi Уласава i iншыя.... А таксама арабскiя i афрыканскiя i нават iндыйскiя дывiзii i Iранскiя. Столькi сiл было сабрана. Узбраення на ѓсiх не хапала.
  ЗША нават пагадзiлася перадаць немцам вялiкую колькасць аѓтаматычных вiнтовак i кулямётаѓ, i аѓтамабiляѓ.
  У танках Трэцi Рэйх лiкам саступаѓ СССР, прайграючы масавай трыццацьчацвёрцы. Затое абагнаѓ у самаходках. Е-10 i Е-25 можна вырабляць куды прасцей i ѓ велiзарных колькасцях. А самы масавы танк "Пантэра"-2 вядома лепш Т-34-85 асаблiва лабавой бранёй i ѓзбраеннем, але ѓсё роѓна слабаватая бартамi.
  Немцы праѓда за кошт выкарыстання англiйскай iндустрыi, i больш актыѓнага французскай па выпуску танкаѓ СССР абагналi, пры большай моцы. I развiвалi яшчэ i артылерыю. Але ѓ прыладах Чырвоная Армiя не саступала i гэта давала некаторыя шанцы.
  Затое ѓ пяхоце ѓ ворага перавага i мабiльнасцi войскаѓ таксама.
  Рашэнне наступаць на ѓсiх франтах адразу распыляла рэзервы Чырвонай Армii i ѓводзiла ѓ зман камандаванне. Самае паскуднае, што СССР саступаючы ѓ эканамiчным патэнцыяле i людскiх рэсурсаѓ не меѓ перспектыѓ.
  Вораг станавiѓся мацнейшым i мог яшчэ дадаць, а СССР бадай не.
  У цэнтры, дзе найболей моцная была абарона Чырвоная армiя выстаяла. Але на Каѓказе фронт упаѓ.
  I ѓвесь паѓднёвы фланг абвалiѓся. Ды i на поѓначы немцы Цiхвiн усё ж такi ѓзялi i, перадушылi артэрыю Ленiнграду.
  Гiтлер радаваѓся.... За лета немцы i iх каалiцыя змаглi поѓнасцю захапiць Каѓказ i выйсцi да Волгi ѓ раёне Сталiнграда i Астраханi. А ѓ вераснi i Сталiнград i Астрахань былi ѓзяты.
  Вайна аказалася стратэгiчна прайграна. А японцы захапiлi i Манголiю з Прымор'ем.
  Сталiн у гэтых умовах прапанаваѓ фюрару мiр на любых умовах.
  Гiтлер запатрабаваѓ капiтуляцыi. Сталiн адказаѓ адмовай.
  Немцы пачалi наступ уздоѓж Волгi. Былi ѓзяты Куйбышаѓ, i Саратаѓ, Тамбоѓ...
  У снежнi немцы падышлi да Ульянаѓска. Наступiла часовая паѓза. Занадта холадна для арабаѓ i чорных салдат. Гiтлер хацеѓ паберагчы ѓ баях белую расу i замарозiѓ наступ да вясны.
  У сорак шостым годзе асноѓным савецкiм адказам стала САУ СУ-100. Прасцейшая ѓ вытворчасцi, чым Т-34-85 i з магутным i эфектыѓным узбраеннем яна здавалася лепшым вынахадам. Хоць у рэальнай гiсторыi СУ-100 не была занадта масавай.
  У СССР спешна распрацоѓваѓся IС-7, для серыйнай вытворчасцi ён занадта складаны. Калi ѓ рэальнай гiсторыi, яго i то ѓ серыю ѓ мiрны час не пусцiлi, то калi вораг пад Ульянаѓскам i цябе ѓвесь час бамбiць авiяцыя i тое галаву не падняць.
  Замест IС-7, у серыю спешна запусцiлi СУ-130 на шасi IС-2. Дадзеная машына хоць нешта ды магла супраць нямецкiх мастадонтаѓ. Тым больш што ѓ серыю пайшла ѓ немцаѓ "Пантэра"-4 яшчэ цяжэйшая, i лепш абароненая i Леѓ-3.
  У маi 1946 года пачалося новае наступленне гiтлераѓцаѓ. У абыход Масквы, i са штурмам самой сталiцы. Ленiнград усё яшчэ ѓ кольцы трымаецца.
  На штурм пагналi чорных i арабаѓ. I шмат лiлося крывi.
  Сталiн загадаѓ - стаяць на смерць!
  Ульянаѓск i Казань праз месяц баёѓ загiнулi. Немцы таксама ѓзялi Арэнбург i Уфу. А праз два месяцы ѓпаѓ i Горад Горкi. I Масква апынулася ѓ атачэннi.
  Ну Сталiн вядома ж бег i схаваѓся ѓ Сiбiры. Абаронай Масквы камандаваѓ Жукаѓ. Баi былi вельмi жорсткiя. Масква трымалася ѓпарта.
  Але яе падцiскалi. Адначасова немцы дайшлi да ђрала. Узялi Свярдлоѓск i Чэлябiнск.
  Масква ѓсё яшчэ трымалася. I ѓпала толькi ѓ снежнi 1946 года. Вайна, зрэшты, яшчэ не скончылася... Стаѓка перайшла ѓ Новасiбiрск.
  I там працягвалася дужанне.
  Немцы зноѓ пачалi наступаць у маi 1947 года. У iх больш дасканалыя вiды тэхнiкi з'явiлiся. I ѓ авiяцыi - бясхвостыя бамбавiкi i ѓ тэхнiцы. Пантэра-4 усё яшчэ важыла семдзесят тон пры рухавiку ѓ паѓтары тысячы конскiх сiл. Была распрацавана "Пантэра"-5 з ранейшым узбраеннем, але вагой у пяцьдзесят пяць тон i рухавiком у 1800 конскiх сiл. Браня па таѓшчынi ранейшая, але куты рацыянальнага нахiлу сталi больш.
  У Чырвонай армii з'явiлiся першыя Т-54, але гэта ѓжо як мёртваму прыпарку.
  Марсэль за тысячу збiтых самалётаѓ атрымаѓ Зорку Рыцарскага крыжа са срэбным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. За паѓтары тысячы самалётаѓ Зорку Рыцарскага крыжа з залатым дубовым лiсцем мячамi дыяментамi. А за дзве тысячы самалётаѓ Зорку Рыцарскага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Чырвоная Армiя зараз дагарала. Але бiлiся з вялiкай доблесцю. Кажадуб за соты збiты нямецкi самалёт атрымаѓ чацвёртую залатую зорку героя СССР. Ён стаѓ першым, хто атрымаѓ такую ѓзнагароду чацвёрты раз. Пакрышкiн першы тройчы герой загiнуѓ. Iншыя пакуль не змаглi дарасцi.
  Iшла распрацоѓка i новага аѓтамата, але ѓжо позна.
  У немцаѓ з'явiѓся МР-54 лягчэйшы па вазе i дасканалы.
  З'явiѓся i МЕ-362. Таксама машына высокага класа. Рудзель атрымаць плацiнавыя дубовыя лiсце i Хаффман.
  Вайна iшла....
  I вось апошняе ваеннае лета. Гiтлераѓцы прасоѓваюцца, ламаючы слабеючае супрацiѓленне савецкiх войскаѓ. Усё часцей здаюцца падраздзяленнi Чырвонай Армii без бою, усё больш дэзерцiраѓ. У вераснi ѓпаѓ Новасiбiрск. А снежнi завяршыѓся захоп немцамi i японцамi амаль усiх буйных гарадоѓ Сiбiры i Сярэдняй Азii.
  У чэрвенi 1948 года была занята Чукотка i ѓсё больш-менш значныя населеныя пункты СССР. Вайна перайшла ѓ партызанскую стадыю. У снежнi 1948 гады быѓ забiты ракетным ударам Сталiн. I нарэшце 30 студзеня 1949 гады Берыя падпiсаѓ дамову аб капiтуляцыi Чырвонай армii i войскаѓ НКУС у абмен на амнiстыю i прабачэнне.
  Але яшчэ асобныя вылазкi партызан працягвалiся.
  ЗША стварылi атамную бомбу i аказалiся цяпер недасягальнымi. Зрэшты заваяванае Трэцяму Рэйху i Японii пераварваць i пераварваць не адно пакаленне. Так наступiла пара мiру. У космас немцы зляталi яшчэ падчас вайны на Фаѓ-4. А 20 красавiка 1955 гады стартаваѓ палёт на Месяц з касманаѓтамi.
  У свеце было цяпер тры iмперыi-гегемоны - Трэцi Рэйх, ЗША, i Японiя. Яны жылi адносна мiрна i канкурыравалi ѓ космасе эканомiцы i навуцы. Хаця мiр i балансаваѓ на мяжы ядзернай вайны. Але была надзея што ѓстаканiцца i абыдзецца!
  АБАРОНА МАСКВЫ ПIЯНЕРАМ-ГЕРОЯМ
  АНАТАЦЫЯ
  Пiянеры як заѓсёды паказваюць самы вышэйшы клас i пiлатаж у час Вялiкай Айчыннай вайны.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Батальён юных пiянераѓ пад камандаваннем вечнага хлопчыка Алега Рыбачэнкi змагаецца, абараняючы акружаную Маскву - сталiцу СССР.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi ѓ чырвоных гальштуках, басаногiя, i абарваныя вядуць няроѓную бiтву супраць фашысцкай армады.
  Гiтлераѓцы атакуюць з паветра.
  Вакол раскiданыя варонкi i шматлiкiя аскепкi ѓсеялi ѓсе подступы да савецкiх пазiцый. Дрэвы абгарэлыя, асаблiва кранальна глядзяцца бярозкi, абвугленыя нiбы запалкi.
  Хлопчык Алег i дзяѓчынка Маргарыта капаюць акопы, нацiскаючы голымi, агрубелымi, дзiцячымi падэшвамi на рэбры рыдлёвак.
  Дзяѓчынка заѓважае:
  - Добра быць несмяротнымi! Гiтлераѓцы нас бамбуюць, а мы не баiмся.
  Хлопчык кiѓнуѓ светлай галоѓкай:
  - Зусiм не баiмся!
  Побач з iмi iншыя дзецi i таксама босыя, напаѓголыя, загарэлыя i худзенькiя працуюць рыдлёѓкамi.
  Дзяѓчынка Марынка нацiскаючы голай круглай пяткай на тронак рыдлёѓкi напявае:
  - Пiянер заѓсёды гатовы! I наперад без лiшнiх слоѓ!
  Хлопчык Завушнiца напявае, скалячы зубкi:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце! Замочым фашыстаѓ у сарцiры!
  Дзецi гатовы змагацца гераiчна. Цэлы батальён пiянераѓ. I яны вельмi адважныя.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi гатовыя бiцца да канца. I збiраюцца бiцца.
  Хлопчык Пецька папраѓляе самаробную рагатку.
  Дзецi гатовы да бойкi. Вельмi нават гатовы.
  Вось ляцяць штурмавiкi гiтлераѓцаѓ. Iх шмат i некаторыя нават найноѓшыя, рэактыѓныя.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава нацягваюць рагатку i запускаюць у супернiка нешта зусiм забойнае, а менавiта выбухны пакуначак з вугольчыка.
  Той праляцiць па дузе i дагодзiцца прама ѓ штурмавiк. Той выбухне i пырсне ва ѓсе бакi аскепкамi. Пара суседнiх самалётаѓ задымiла.
  Дзецi ѓ захапленнi i лiтаральна вiскочуць. Шлёпаюць босымi ножкамi.
  I раздаецца агрэсiѓны пiск.
  Хлопчык-пiянер Сашка i дзяѓчынка Машка запускаюць забойнай сiлы падаруначак смерцi. I дзiвяць гiтлераѓскую машыну. Штурмавiкi запускаюць па пiянерах ракеты. Дзецi мiльгаючы босымi пяткамi, шызымi ад пылу разбягаюцца. I зноѓ паляць у адказ.
  Хлопчык Алег Рыбачэнка прачырыкаѓ:
  - Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму....
  I заззяе сонца -
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  I хлопчык i дзяѓчынка, як пекануць з базукi. I чарговы нямецкi самалёт разрываецца.
  Маргарыта ѓперлася босымi ножкамi i праспявала:
  - Мы фашыстаѓ пераможам,
  З намi Бог i херувiм!
  Хлопчык завушнiца:
  - З намi Сталiн!
  I дзiця босымi пальцамi ножак нацiснуѓ на кнопку базукi!
  Вось яны як страляюць. Чуецца гул. Удалечынi вiдаць як насоѓваюцца танкi.
  Вiдаць як валяцца лiсце з дрэѓ. I як у верх падлятаюць камякi зямлi.
  I як гарыць трава. Босую ножку дзяѓчынкi Лары абпальвае агеньчык. I яна ѓскрыквае.
  Лара пiшчыць:
  - Слава камунiзму!
  Па нямецкiх машынах вядуць агонь батарэi. Але яны паляць з адлегласцi.
  Босыя дзяѓчынкi-камсамолкi разбягаюцца мiльгаючы голымi ружовымi пятачкамi. I падносяць снарады. Запускаюць нешта зусiм забойнае.
  I грукочуць разрывы.
  Веранiка гэтая камсамолка падбадзёрвае:
  - Дзякуй Богу Роду!
  Б'юцца ваяѓнiцы вельмi адчайна. I пiянера кiдаюць у ворагаѓ гранаты.
  Дзецi страляюць па супернiку i дзiвяць гiтлераѓцаѓ. Падаюць забiтыя наймiты.
  Алiса гэтая дзяѓчынка-пiянерка, кiнула босымi пальцамi ножак лiмонку. Уразiла супернiка i пiскнула:
  - За Багiню Ладу!
  Хлопчык Кай даѓ чаргу, скасiѓ фашыстаѓ i пiскнуѓ:
  - За Айчыну наперад!
  Дзяѓчынка Глаша скасiла фрыцаѓ i пiскнула:
  - За Русь матухну!
  I босымi пальцамi ножак шпурнула забойчую гранату.
  Вось тут дзецi-пiянеры ваююць адчайна.
  Алег i Маргарыта зноѓ запусцiлi вугальны пакуначак з рагаткi i сарвалi з танка вежу. Хлопчык i дзяѓчынка хорам раѓнулi:
  - За святло камунiзму!
  Хлопчык гадоѓ адзiнаццацi на выгляд, але вельмi мускулiсты Алег Рыбачэнка ѓпёрся голымi пяткамi ѓ траву i стаѓ на дроце цягнуць выбухны пакет.
  I вось гiтлераѓскi "Леѓ", узяѓ i натыкнуѓся на нешта забойнае i яго коѓзанкi атрымаѓшы разбурэнне паехалi.
  I пакацiлiся. Вось дзяѓчынка кiдком лiмонкi адарвала галаву фрыцу i тая пакацiлася па траве. I вылецелi ѓ мардаварота зубы.
  Маргарыта, страляючы, пiскнула:
  - За Айчыну да канца!
  I вод яе босая ножка зноѓ запусцiла забойнае i крутое.
  I пiянеры вядуць надзвычай трапны агонь.
  Нямецкiя танкi напаѓзаюць. Некаторыя з iх найноѓшыя i прысадзiстыя. Яны вядуць дакладную стралянiну па непрыяцелю. Дакладней не дакладную. А басаногiя пiянеры адказваюць. I руйнуюць непрыяцеля.
  Валянцiна гэтая дзяѓчынка ведучы, агонь прабуркавала:
  - За нашу Айчыну!
  I зрэжа супернiка чаргой забойнай. I маса трупаѓ.
  Пiянеры б'юцца нiбы волаты i волаты.
  Славка гэты хлопчык-пiянер скошваючы супернiкаѓ, напявае:
  - Слава эпосе камунiзму!
  I голая пятка дзiцяцi падкiне выбухны пакет.
  Вось такiя тут дзецi - яны для Гiтлера вельмi паскудныя.
  Байцы i сапраѓды юныя, але вельмi ваяѓнiчыя. Супраць iх нiяк не выстаяць.
  Хлопчык Максiмка таксама даѓ чаргу i прапiшчаѓ:
  - Будуць новыя стагоддзi,
  Будзе змена пакаленняѓ...
  Але нiхто, i нiколi -
  Не забудзе iмя Ленiн!
  Дзяѓчынка Веранiка пагадзiлася:
  - Не забудзе i не даруе!
  I зноѓ кiне босай ножкай забойнае.
  Хлопчык Сярожка ѓжо паспеѓ пабываць у руках у гiтлераѓскiх катаѓ, i нейкiм цудам уцёк.
  Але добра памятаць допыты, катаваннi i бесчалавечныя здзекi.
  А самi немцы не толькi бiлiся, але i здзяйснялi жорсткiя зверствы. Падчас баёѓ лiнiя фронта часта ператасоѓвалася. Вось i трапiѓся хлопчык-разведчык Сярожка Панцялееѓ у пастку.
  Дванаццацiгадовы дзяцюк апынуѓся ѓ нямецкiм каземаце, яго распранулi i абшукалi, знайшоѓшы запiсную кнiжку i маленькi амерыканскi пiсталет.
  Нямецкая жанчына афiцэр на рускай мове спытала Сяргейку:
  - Ты хочаш жыць хлопчык?
  Панцялееѓ, апусцiѓшы галаву адказаѓ:
  - Я нi ѓ чым не вiнаваты!
  Жанчына люта блiснула вачыма i грозна вымавiла:
  - Ты быѓ не адзiн... Куды пайшлi двое старэйшых таварышаѓ?
  Завушнiца здрыгануѓся i адказаѓ з неахвотай:
  - Нават калi б я i ведаѓ, то ѓсё роѓна б не сказаѓ ... - Тут хлапчук падняѓ галаву i крыкнуѓ. - А вам усё роѓна хутка канец!
  Жанчына злосна хiхiкнула:
  - Памыляешся! Фюрар непераможны, а ты нам яшчэ шмат чаго раскажаш!
  Завушнiца ѓ адных, белых трусах вывелi на снег. Босыя ногi ѓкалола халодная i колькi паверхня з ледзяной скарыначкай, а па голых, вытыркаюцца як пруты кошыка рабрам худзенькага хлапчука прайшоѓся, непрыемна казычучы халодны ветрык. Хлопчыка закалацiла не толькi ад холаду, але i страху. Ён здаваѓся такiм сабе бездапаможным i вартым жалю. Жанчына крочыла за iм, i снег хрумстаѓ пад яе ботамi.
  Завушнiца мiмаволi пацёр сорамныя, крыху шурпатыя падэшвы, i пастараѓся дадаць кроку. Але звязаныя ззаду рукi на вяроѓцы мiмаволi тузанулiся. Хлопчык спынiѓся. Ужо стаялi загадзя прыгатаваныя вёдры з ледзяной вадой, здаравенны пук свежых розаг. Стаiць груба вывастраная прэнг, гарыць вогнiшча, на якiм грэюцца шчыпцы i брыдка ухмыляецца кат. Бессардэчны кат, якi падрыхтаваѓся да допыту з прыхiльнасцю.
  Завушнiца адступiѓ i закрыѓ вочы. Дзiцяцi-разведчыку стала страшна - няѓжо яго пачнуць вось так, проста на марозе катаваць.
  Але, падобна, менавiта так яно i будзе, прычым катаваць стануць публiчна - вось натоѓп зганяюць на агляд. Нямецкiя ахоѓнiкi грозна пакрыкваюць. Рускi, белабрысы хлапчук, адчайна iмкнецца суняць дрыготку, пяткi ѓжо прыпякае мароз, але, нягледзячы на холад, па хударлявым, але жылiстым целе пацана пацёк пот.
  Жанчына тым часам дастала з кiшэнi партабак i запальнiцу. Павольна прыкурыла, а затым раптам рэзка ткнула падпаленай папяросай пад вострую лапатку хлопчыка.
  Завушнiца мiмаволi ѓскрыкнуѓ, i атрымаѓ кулаком у нос. Пацякла слабенькая юшка. А жанчына-змяя прашыпела:
  - Расказвай нам хутчэй, дзе яшчэ ѓ вас сувязны, якi ѓ падполля пароль?
  Хлопчык крыкнуѓ на ѓсё горла:
  - Усё роѓна я вам нiчога не скажу! Нiколi не скажу!
  Жанчына жорстка загадала:
  - Тады на прэнг яго!
  У Завушнiцы ѓжо былi звязаныя за спiной рукi, i памагаты ката груба штурхнуѓ хлопчыка. Некалькi венгерскiх баб на сваёй мове спачувальна праверашчалi:
  - Ой! Ой! Ён жа зусiм дзiця!
  - Зусiм голенькi на марозе.
  - Няѓжо яго катаваць будуць!
  Завушнiца не ведаѓ венгерскага, але нядрэнна навучыѓся разумець нямецкую мову - iнакш якi ён разведчык, калi не ведае мовы верагоднага супернiка! Але гэта ён, зразумела, перад захопнiкамi схаваѓ, i стараѓся здавацца дурнейшым, ёсць. Адзiн з маларослых памагатых ката, збiѓ маску i змушаны быѓ яе зняць. Завушнiца свiснуѓ ад здзiѓлення. Зусiм яшчэ дзяѓчынка, са светла рудымi валасамi, заплеценымi ѓ тоненькiя касiчкi, апынулася ѓ складзе пажадлiвай каманды.
  Юная немка, перахапiѓшы погляд хлапчука, паказала мову i прашыпела, на нямецкай мове:
  - Я моцная! Я буду ламаць i выломваць табе распаленымi шчыпцамi костачкi!
  Завушнiца кiнуѓ погляд на абцугi i збялеѓ. Калi ад маленькага агню папяросы, так пакутлiва i агiдна ные пад лапаткай голая скура, то будзе, калi яго цела кране чырвонае жалеза, якое пахне пеклам?
  Жанчына-афiцэр загадала брэхавым тонам:
  - Падняць хлапчука на прэнг!
  Дзяѓчынка-кат, не апранаючы маскi, вельмi спрытна накiнула на трывалую вяроѓку, што звязала юнаму разведчыку рукi крук. Iншы больш масiѓны, у чорнай масцы памагаты ката, з дапамогай якая круцiцца прыстасаваннi пацягнуѓ ланцуг, да якой ляпiѓся кручок.
  Гнуткi, як акрабат Сярожка, амаль не адчуѓ болю, калi яго рукi ѓзнялiся ѓверх, а плечы пракруцiлiся на дыбе. Бо, зразумела, разведчык меѓ вялiкi вопыт лажання ѓ фортачкi, па трубах комiна, i нават браѓ урокi ѓ цыркачоѓ. Аднак памагатая кат выявiѓшы не дзявоцкую сiлу, спрытна накiнула на босыя ногi хлопчыка калодку i з моцна зашчоѓкнула замкi.
  Судзячы па грымасе ёй, не гледзячы на спрыт - было цяжка начапiць калодку, а ѓ плячах i звязках хлапчукi, чыя вага вырасла больш, чым у два разы стрэльнула болем. Цяпер пачалося сапраѓднае катаванне.
  Да хлапчука-разведчыка пайшла маладзенькая медсястра ѓ белым халаце i ѓ гумавых пальчатках. Яна паклала руку насупраць сэрца хлопчыка i праслухала пульс, затым усмiхнуѓшыся з нялюдскай радасцю паведамiла:
  - У яго вельмi моцнае сэрца, можа шмат што вынесцi!
  Жанчына-афiцэр па-руску прашыпела:
  - Гавары пароль!
  Завушнiца, успамiнаючы хлапчука-Кiбальчыча, якога, мусiць, буржуiны таксама вось распялi голага на дыбе i патрабавалi выдаць самую галоѓную таямнiцу, дадаѓ сабе мужнасцi. Як нi дзiѓна, але рэальны боль душыѓ страх i даваѓ сiлы супрацiѓляцца гiтлераѓскай мярзоты.
  Юны разведчык усклiкнуѓ:
  - Я нiчога вам не скажу! А Гiтлеру будзе смець i кольк!
  Жанчына, якая ѓжо шмат разоѓ прысутнiчала на допытах, i зусiм страцiла ѓсякае падабенства сумлення i жалю, лаканiчна загадала:
  - Бi!
  Хлапчука ѓзялася лупiць юная дзяѓчынка. Напэѓна, яна спецыялiст па лупцоѓцы шматлiкiх малалетнiх палонных. Здольная прычынiць боль, але пры гэтым не запароць да смерцi i, не даючы нырнуць з пекла катаванняѓ у рай татальнай "адключкi" свядомасцi.
  Удары абрынулiся на худую, але жылiстую спiну завушнiцы, кусаючы яго нiбы раi плячэй.
  Было балюча, але хлопчык, цяжка дыхаючы i адкрыѓшы рот, не крычаѓ ад болю. Яму ѓ гэтым уяѓляѓся самы настой бой, у якой адчувае Мальчыш-Кiбальчыш. На месцы Мальчыша-Кiбальчыша б'ецца i камандуе ён - Сярожка. Толькi ваююць яны не белякамi, а самымi сапраѓднымi фашыстамi.
  Вось пруць страшныя нямецкiя "Тыгры", машыны, чый нават выгляд да крайнасцi жудасны. Але зараз яны выглядаюць, нiбы кардонныя i ты па iх сячэш шашкай!
  Жанчына-афiцэр, бачачы, што хлапчук, нягледзячы на ??адкрытыя вочы практычныя не рэагуе на ѓдары, жорстка загадала:
  - А цяпер жароѓню!
  Дзяѓчына-катавальнiк падскочыла да жароѓнi i дастала з шуфлядкi слоiк з алiѓкавым алеем. А затым падбегла да хлапчука, i скрывiѓшы тварык ѓ пагардзе стала, мазаць дзецюку жестковатые, не паспеѓшыя размягчыцца пасля басаногага лета падэшвы ног.
  Завушнiцы нават было прыемна, калi да задубелых, босых нагамi дакранулiся, цёплыя дзявочыя ручкi, i нагрэты алей. Хлопчык даволi буркнуѓ, але бязлiтасная дзеѓка-кат паказала яму кулак i на ламанай рускай мове вымавiла:
  - Падсмажым табе хлапчук пяткi! Будзеш ваѓком выць!
  Завушнiцы ѓспомнiѓся прагледжаны ѓ кiнатэатры, якраз напярэдаднi вайны фiльм: "Востраѓ Скарбы". Там пераапранутай пад хлопчыка-юнгу дзяѓчыне таксама пагражалiся падсмажыць пяткi. Гэта азначала, нешта балючае i мабыць нядобрае. Тады Сярожка з цiкаѓнасцi запалiѓ свечку i паднёс сваю круглую, дзiцячую пятачку да агеньчыка.
  Як ён загарлапанiѓ потым не сваiм голасам! Гэта сапраѓды было вельмi балюча i, на пятцы надзьмуѓся барвовы пухiры, на якi немагчыма было ѓстаць. Так што дзяцюк некаторы час быѓ змушаны хадзiць правай нагой на шкарпэтках. Пухiры, праѓда, хутка сышоѓ, але ѓспамiны засталiся.
  Увосень, калi ступнi хлапчука агрубелi да адукацыi мазалёѓ, Сяргей спрабаваѓ прабегчыся па вугольчыку. Так некаторыя румынскiя хлапчукi ѓмелi рабiць. Аднак усё роѓна яго абпальвала - вiдаць тут у iх быѓ свае мясцовыя сакрэты. А вось па бiтым шкле, мазолiстыя падэшвы маглi, калi раѓнамерна размяркоѓваць сваю вагу iсцi. Не кажучы аб тым, каб бегаць па горных, вострых камянях. Гэта ѓжо для Завушнiцы амаль норма.
  Успамiны адцягнулi ад моманту, калi пад нагамi разгарэлася невялiкае вогнiшча. Такая методыка катаваннi, смажыць босыя пяткi, марудлiва, але хваравiта доѓга. А алей не дае абгарэць тоѓстай, грубiянскай скуры падэшваѓ. I гэта сапраѓды так балюча i галоѓнае боль паступова нарастае, да невыноснай.
  Спiна, бакi, ягадзiцы, i нават ногi ззаду ѓ завушнiцы ѓжо былi спаласаваныя да крывавых палос. Але боль неяк успрымаѓся прытуплена. Можа спалучэнне адразу некалькiх пакут прытупляла, цi ѓспамiны аб закатаваных пiянерах-героях надавала мужнасць.
  Але сапраѓды факт, у рэальнай гiсторыi мала хто з дзяцей, якiя трапiлi ѓ фашысцкi палон, раскалоѓся i выдаѓ на допыце таямнiцы. Дарослых расколвалi пад катаваннямi хутчэй i часцей. Так што нязломныя ѓ фашысцкiх засценках пiянеры - гэта зусiм не мiф!
  Завушнiца спачатку адчуѓ у падэшвах прыемнае цяпло, але потым стала палiць, нiбы палiѓся кiпень. Боль вельмi пякучы i хлопчык-разведчык адчайна падцягнуѓ уверх ногi, прыпадняѓшы цяжкую рэжучую сталёвымi канцамi лодыжкi калодку. Тут жа дзяѓчынка-катушка, вiдаць, чакаючы падобнае ад палоннага, плюхнула на калодку важкае бервяно. Востры боль працяѓ суставы, звязкi i плечы, прымусiѓшы хлапчука закрычаць.
  Цяпер катаванне ѓзмацнiлася, рукi лiтаральна вырывала, а ногi палiла. Сяргей Панцялееѓ не раз чытаѓ, як на допытах мучылi партызан i, у самы цяжкi момант на дапамогу прыходзiла страта прытомнасцi. I тады ты правальваешся, нiбы глыбокае падзямелле.
  Але Сярожка якраз адрознiваѓся вельмi моцнай галавой i тым, што не губляѓ стварэння, нават атрымлiваючы добра па галаве. Ды i каты, мусiць, прафесiяналы, ведаюць, як катаваць.
  Вельмi балюча, а тут яшчэ i сама жанчына-афiцэр вырашыла пацешыцца. Ёй падалi ѓ рукi распалены на полымi ломiк, i ён прынялася iм прыпякаць, самыя адчувальныя месцы, на жылiстым целе хлапчукi.
  I тады, каб стрымаць крыкi, Сярожка як праѓдзiвы пiянер-герой заспяваѓ;
  Мы абаронiм цябе, мой край родны,
  Айчыны бязмежныя прасторы,
  Народ Расiйскi з партыяй адзiныя -
  Мароз малюе на акне ѓзоры!
  
  Мне гальштук чырвоны - сцяг пунсовым колерам,
  Павязаны быѓ на гонар i на сумленне!
  Мы iшлi паходным строем гарачым летам,
  Вогнiшча рубiнам азарае восень!
  
  Але вермахт раптам ударыѓ як кавадла,
  Савецкi ваяр, не стрываць ганьбу!
  Мы зробiм фашыстам вельмi горача,
  А Гiтлера паганага на кол!
  
  Мы пiянеры ѓсё ѓ страi адзiныя,
  Змагацца за Айчыну наша мэта!
  Салдат Русi ѓ баях непераможны,
  А хто нацыст, па сутнасцi, проста пень!
  
  На фронт пайшлi па клiчы сэрца ведайце,
  Хоць хлопчыкаѓ хацелi не пускаць,
  Але не сядзець, нам пад замкам на парце,
  Толькi на франтах атрымаеш цвёрда пяць!
  
  Хоць пад абстрэлам нашы адступаюць,
  Але верым, будзе Вермахту разгром!
  Атрады нашы як ледзяшы растаюць,
  Але Бог ведай, вынес Рэйху прысуд!
  
  Дзяѓчыначка змагаецца босая,
  Хлапчукi абадралi ѓсе насы,
  Квiтнее краiна парад маладая,
  А мы, па сутнасцi, вiцязi-арлы!
  Хлапчук-разведчык спяваѓ, i боль адступаѓ, нi жароѓня, нi распалены метал яго не бянтэжылi, i здавалася нават за спiной разыходзяцца вялiкiя арлiныя крылы.
  Дзяѓчынка катальнiк у прыкрасцi выхапiла разагрэтую на вогнiшчы бiзун, з сталёвага, калючага дроту i пачала бiць хлопчыка па i без таго скрываѓленай i разбiтай спiне.
  Але Сярожка спяваѓ з усiм вялiкiм, i вялiкiм энтузiязмам;
  Мы будзем да канца з нацызмам бiцца,
  Паколькi няма ѓ рускiх спраѓ важней,
  Парыць над светам з пунсовым колерам птушка,
  Стаѓ каршаком наш мiлы салавей!
  
  Мацi маладая, але ѓжо сiвая,
  З абразоѓ блiшчаць святых як глянец твару,
  Ты для мяне радзiма дарагая,
  Я за цябе гатовы, да смерцi бiцца!
  
  Паляванне задраць пякельны Рэйх на рэю,
  Кемлiвасцю захоплены кулямёт,
  I акрылены баец высокай мэтай,
  Падняѓ гранату i на танк iдзе!
  
  Хлопчык толькi, i пад нагамi золь,
  Ужо iней ранiцай, але ты босы,
  Але не прыстала пiянерам плакаць,
  Хто баязлiвец ужо ляжыць пад Сатанай!
  
  Таму няма месца - ведай гультайствам,
  Яно толькi ѓ пекла безданi прывядзе,
  Iншы выклiкнуѓ - страху не прымаю,
  Бруем разрэзаѓ неба самалёт!
  
  Ды лётчыкам зайздросцiць хлопчык,
  Яны лётаюць у небе - цемру паражаюць...
  А ѓ цябе толькi iржавая вiнтоѓка,
  Ты камандзiр смаркаты акцябрат!
  
  Але ёсць такое слова - бiцца трэба,
  Няма выбару iншага, няма шляхоѓ,
  Дзецьмi простым былi мы калiсьцi,
  Але воiны пакуль, жывы злыдзень!
  
  Ужо пад Масквой злы вермахт - лупяць гарматы,
  Ад бомбаѓ вялiкiх зямля трасецца - цемра!
  Ты апiшы зямлi боль - мудры Пушкiн,
  Прыйшоѓ на Зямлю - бязлiтасны страх!
  
  Калi мароз, уганяе iголкi - у пекле лета,
  Бадзёрым сябе бачаннем мяккiм, цудоѓным,
  Як добра нам было ѓ гадзiну мары свiтання,
  Беглi басанож, па траве смарагдавым!
  
  Няхай снег пад голай падэшвай дзiцяцi,
  Але пiянера Сталiн верай грэе!
  I смех у адказ раздаѓся вельмi звонкi,
  Што адступаюць у лютасцi завеi!
  
  Дык калi ведай, чакае мамону гада-ката,
  Скончым з уладай, супостатаѓ блуднай -
  Цяпер зямля трасецца ад грымоту,
  А небасхiл пакрыла, iмглой чыгуннай!
  
  Мароз нас не зламаѓ, бо дух гарачы,
  А фрыцам вушы моцна адмарозiѓ...
  Але бачыць кожны хто рэальна вiдушчы,
  Што мы салдаты смецце гэты косiм!
  Нямецкiя каты катавалi Сярожку Панцялеева, ужо лiтаральна вылупiлi вочы аб натугi. Дзяѓчынка-катувальнiца расчырванелася нiбы рак, i па яе прыгожы, але скажоным шалёнай злосцю тварыку сцякалi кропелькi каламутнага поту. Гiтлераѓскiя каты апынулiся бяссiльным перад мужнасцю дзiцяцi i яго гераiчнай песняй.
  З Масквы шлях, да поспеху Сталiнграда,
  Яшчэ хлопцы, але ѓжо розум дарослы,
  Перад боем мы сядзiм - маладая пара,
  Над намi цень даюць, у нямiласцi хвоi!
  
  Ну, што ж верым у сiлу пералому,
  Што Волга стане фрыцам усiм магiлай...
  Што мярзота тэхнатроннага Садома,
  Зрынуты ѓ Тартар савецкай сiлай!
  
  Наш Бог не iдал з простага гiпсу,
  Вядуць да поспеху Ленiна запаветы,
  Нам трэба будзе з ардой сталёвай пазмагацца,
  У паэмах стануць подзвiгi апеты!
  
  Ведай, песня рэжа сталь дакладней металу,
  Яна самая без лiшнiх струн арлiца!
  Малю, каб наша ѓдаласць не знiкла,
  Каб не збянтэжыла, глупства-небылiца!
  
  Бо ѓ свеце сем спакус вельмi шмат,
  Часам за жыццё младую нават страшна...
  Але калi вораг у твайго парога,
  Тое не пазбегнуць сутычкi рукапашнай!
  
  Кацёл замкнуты пад Сталiнградам трывала,
  Аб Волга, што бегла ѓздоѓж бiтвы...
  Нельга прайсцi гэты iнстытут завочна,
  Патрэбныя для знiтоѓкi духу i пазбаѓленнi!
  
  Прыйдзем хоць з смуткам да канчатка ѓ Маi,
  Нiхто славян не бачыѓ у палон пакорлiвых,
  Мы пераможам, я гэта цвёрда ведаю,
  Гуляць нам з песняй на лугах прасторных!
  
  Але зламаѓся Вермахт - мы ѓ атацы,
  Пад Курскам таксама было вельмi страшна...
  Казакi смела з шабляй i ѓ папасе,
  На "Тыгр" кiдалiся, бiты фрыц адважна!
  
  Мы там бiлiся, як пiянерам трэба,
  Кiдалi бомбы, гусенiцы ѓ пырскi...
  Хоць цяжка, са снарадамi натужлiва,
  Толькi аб трыѓмфе сталi нашы думкi!
  
  Што "Тыгр" зрабiѓ - толькi iклы адкiнуѓ,
  "Пантэры" таксама шкуру мы спусцiлi...
  Да Дняпра падыходзiм - агнязарна восень,
  Калi ж будзем мы з табой у Берлiне?
  
  Няма месца ѓ рабстве - нi якому раю,
  Паколькi спiну рускiм гнуць - ганебна,
  Квiтнець, быць вечна сытым, белым краi,
  Выхоѓваць нашчадкаѓ высакародных!
  
  Вось Кiеѓ сiмвал нашага адзiнства,
  Яго мы штурмам бралi басапятым!
  У славу свету, у Сонца камунiзму,
  Iшлi, атакую Вермахт мы хлопцы!
  
  А ѓ Менску, узятым, у камсамол уступiлi,
  Хоць гады тэрмiна сапраѓды бракавала,
  Але мы так фрыцаѓ люта лупiлi,
  Што ѓсё прызналi - мы Русi салдаты!
  
  А трэба будзе - кiруем мы гарамi,
  Навука сiлы дасць - што не вымераць,
  Нам было цяжка, мерзлi, галадалi,
  Але не паддалiся атрутнай ляноты!
  
  Ды шмат нашых з бiтвы не вярнулася,
  Засталiся вярсты, i з трупаѓ мiлi,
  Але ведай у Берлiне, мы сустракаем юнацкасць,
  У старэйшых жонкi над магiлай галасiлi!
  
  Вось добра мы супостатам далi,
  Такую моц бязмежную разбiлi,
  Нам камунiзм адкрыѓ святыя далi,
  Шлях, паказаѓшы для матухны-Расеi!
  Ды тады Сярожка паказаѓ вышэйшы клас i здолеѓ уцячы з палону.
  I гэта была проста пераважная гераiчнасць хлопчыка.
  Алег Рыбачэнка змагаючыся паказваѓ сваё ѓменне.
  I вось босыя ножкi хлопчыка кiдалi ѓ фашыстаѓ атрутныя iголкi. I падалi забiтыя гiтлераѓцы.
  А вось дзяѓчынка Маргарыта кiнула босымi пальчыкамi ножак пару гранат. I чарговы фашысцкi танк перавярнуѓся.
  Хлопчык i дзяѓчынка, страляючы па ворагах, заспявалi;
  Мы верым у Усявышняга Айца,
  Якога празвалi людзi Родам...
  Яму верныя мы будзем да канца,
  За Радзiму, за шчасце i свабоду!
  
  Няхай будзе ѓ вечнай славе камунiзм,
  Што ѓсяму сусвету дорыць шчодрае шчасце...
  I не пройдзе жорсткi рэваншызм,
  Развеем хмары i сыдзе непагадзь!
  
  Хай будзе слава Рода назаѓжды,
  У iмя нашай Радзiмы Расii...
  Споѓнiцца вялiкая мара-
  Калi прыйдзе Хрыстос месiя!
  
  Мы пiянеры адважныя байцы,
  Няхай застанецца з намi вечна Лада...
  Ганарыцца намi мацi, бацькi,
  За Русь кахання змагацца адважна трэба!
  
  Вялiкi з намi будзе Белы Бог,
  Хрыстос, Сварог, Прачыстая Марыя...
  Усiх супостатаѓ скруцiм прама ѓ рог,
  Бо на Русi пануюць арыi!
  
  Стваральнiк Зямлю лiха стварыѓ,
  Раскiнуѓ жвава космасу абшары...
  Бо ѓ яго павер ладнай сiл,
  Творыѓ мора, пустынi, горы!
  
  У Iмя Iсуса слаѓны Род,
  Жаданнi гуляючы выконвае...
  I хутка будзе рай - наступiць тэрмiн,
  Калi квiтнее ѓсё прамянiстым траѓнем!
  
  Дзяѓчынкi басаногiя бягуць,
  Яны сумётаѓ лютых не баяцца...
  Устрояць хутка Гiтлеру капут,
  Бо рускiя заѓсёды ѓмелi бiцца!
  
  Пярун дапаможа выйграць нам бой,
  А раны ацалiць Багiня Лада....
  Мы буду вечна Радзiма з табой,
  Русь мары змагацца адважна трэба!
  
  Мы пiянеры дзецi-храбрацы,
  У атаку пруць на катаѓ-фашыстаѓ....
  Хлапчукi i дзяѓчынкi малайцы,
  Працягнуць справу слаѓных камунiстаѓ!
  
  
  Для Радзiмы мы сэрца аддамо,
  Як завяшчаѓ вялiкi слаѓны Ленiн...
  Над намi золатакрылы херувiм,
  Прыйдзем я веру да найвялiкшай мэты!
  
  Нiхто нас перамагчы павер не можа,
  На шанцаѓ на рэванш у пякельных орд...
  Мы смела рушым фюрэра па морды,
  Расiя супостата разаб'е!
  
  Хлапчука неяк у палон фашысты ѓзялi,
  Агнём з жалезам пятачкi прыпалiлi....
  I цэлы месяц хлопчыка катавалi,
  Але вырваць нават стогны не змаглi!
  
  Iшоѓ на расстрэл малец распрануты босы,
  Мароз наймацнейшы, ступнi як пажар....
  Дзьмуѓ вецер i гойдалiся бурна хвоi,
  А недзе самалёт нанёс удар!
  
  Але хлопчык да канца павер трымаѓся,
  Хоць свiстала вельмi жудасна бiзун....
  I пiянер з Айчынай развiтаѓся -
  Не трэба слёз i не да твару раѓцi!
  
  Ён на апошняе ѓ морду фрыцу плюнуѓ,
  I кулю ѓ грудзi голую атрымаѓ...
  Шапнулi - у рай iду хлапчукi вусны,
  Рухнуѓ на гурбу ѓжо без сiл!
  
  Але за яго салдаты адпомсцiлi,
  Разбiлi фрыцаѓ нiбы тыя шкло...
  I апынулiся рускiя ѓ Берлiне,
  Хоць ваяваць з фашыстам цяжка!
  
  Прайшлiся дзяѓчынкi крокам басаногi,
  Iх пяткi пацямнелi ад травы...
  I дзе прайшлi прыгажунi рускiх ногi,
  Златыя ѓсходы каласкоѓ ѓзышлi!
  
  Карацей мы фашыстаѓ перамаглi,
  Нам Лада моцна ѓ гэтым дапамагла.
  Скончылi бiтву ѓ Берлiне -
  Але фюрар гэта сiла - Сатана!
  Дзецi спявалi працягвалi ваяваць. Ды шмат iм прыйшлося перажыць.
  Напрыклад i Андрэйка ѓ адзiнаццаць гадоѓ патрапiѓ у палон.
  Яго голага i бездапаможнага акуналi ѓ марозны дзень з палонку. Таксама катавалi публiчна. А людзi глядзелi.
  Калi хлопчык пасiнеѓ ад холаду, то сталi адаграваць бiзунамi. Худзенькае дзiцячае цела падскоквала пасля кожнага ѓдару. Потым, Андрэйку сталi сыпаць соль на раны.
  I паднеслi паходню да босых, дзiцячых ног. Пахла смаленым мясам. Затым агонь падносiлi да кашчавых грудзей хлопчыка. Андрэйка i так худзенькi i зацкаваны гарлапанiѓ. Дзiцячая скура пакрывалася пухiрамi, раны пагаралi. Юны пiянер некалькi разоѓ губляѓ прытомнасць ад болевага шоку.
  Андрэйка адчайна сцiснуѓ зубы. Але ѓсё роѓна некалькi разоѓ ускрыкваѓ ад болю.
  Потым кат пачалi ламаць яму пальцы на дзiцячых ножках. А пад канец выпалiлi на грудзях пяцiканцовую зорку.
  Андрэйка тады адключыѓся надоѓга.
  Хлопчыку далi пару дзён адпачыць i зноѓ катавалi на прэнгу. Бiлi па голых нагах распаленым жалезным пугай. Пасля падпалiлi валасы на галаве.
  Замучылi дзiця да паѓсмерцi.
  Дапытвалi i Лару. Дзяѓчынка адважна заявiла:
  -Нiчога не скажу.
  Яе збiлi калючым дротам затым ноччу вывелi на мароз у адной iрванай i акрываѓленай кашулi. Распранутую, босую, з змучанай спiной Лару вадзiлi па лютым марозе. Сам немец замярзаѓ i вадзiѓ яе назад у хату адагравацца ѓ першую чаргу самому.
  Дзяѓчынка Лара вельмi пакутавала, але трымалася. Так нiчога i не сказала, акрамя дзёрзасцяѓ.
  Тады фашысцкi кат прыпёк ёй босую, акачанелую на марозе пятку качаргой, каб была чырвоная ад спякота. Лара завыла i страцiла прытомнасць.
  На яе вылiлi цэбар ледзяной вады i прыпалiлi прывёѓшы ѓ прытомнасць i другую голую, круглую пятку дзяѓчынкi.
  I гэта зразумела вельмi жорстка. Лара так i не прызналася. Яе памучылi крыху пазней з дапамогай электрычнасцi. Гэта вядома ж было вельмi балюча.
  Дзяѓчынка не вытрымала катаваннi токам i стала несцi лухту. Потым Ларэ прыйшла ѓ галаву iдэя расказаць фашыстам, быццам яна ведае, дзе ѓ партызан схавана золата.
  I вось Лары далi адпачыць, добра падкармiлi i далi пару умацавальных уколаѓ. Пасля чаго павялi ѓ лес. I дзяѓчынка навяла iх на засаду партызан. I падчас бою так i была басаножкай, так i збегла па снезе.
  Пяткi на марозе нават перасталi хварэць i пухiры не так ужо моцна саднелi.
  Лара засталася жывая. Але хлопчыка Вадзiма якога яна назвала пад катаваннямi гiтлераѓцы арыштавалi.
  Вадзiм быѓ сын бургамiстра i партызанам дачынення не меѓ.
  Але хлопчыка распранулi i адных плаѓленнях ганялi басанож па марозе. А потым на прэнг паднялi.
  I ён ва ѓсiм прызнаѓся, i выдаѓ нават бацьку i мацi. Iх, вядома ж, таксама катавалi.
  Хлопчыка Вадзiма мучылi яшчэ доѓга. А потым разам з мамай пагналi басанож i па снезе праз увесь горад. На шыi павесiлi таблiцы: мы партызаны. I бiлi бiзунамi па голай спiне жанчыны i хлапчукi.
  I павесiлi зразумела. А бургамiстр да пакарання не дажыѓ i памёр пад катаваннямi.
  Скрынi было крыху шкада Вадзiма. Але хутчэй за ѓсё ён яе выдаѓ.
  Вайна жалю не ведае.
  Вось i зараз кiпiць жорсткую бiтву. I падаюць на зямлю ѓсё новыя снарады i бомбы.
  А пiянеры ваююць.
  Хлопчык Завушнiца вёѓшы агонь, адзначыѓ:
  - Нашу песню не задушыш не заб'еш! Не заб'еш!
  Як яму ѓдалося збегчы? Тут павезла няшмат. Немцы моцна злыя што хлапчук падчас катаванняѓ спявае, узялi i не сталi яго вешаць. А вырашылi прыдумаць нешта больш дасканалае.
  I якiя-небудзь катаваннi выпрабаваць зусiм бесчалавечныя.
  Хлопчыку далi крыху адысцi. I атруцiлi яго ѓ вагоне ѓ лагер смерцi для доследаѓ.
  Але дзяцюк змог знайсцi ѓ вагоне шчылiну i выслiзнуць. Шчылiна ѓзнiкла выпадкова ад аскепка бомбы, i яе не заѓважылi. I разам з дзяѓчынкай Сярожка ѓцёк. I яны босыя так i дабiралiся па снезе. Але дзецi загартаваныя, змаглi вытрымаць холад. I дабралiся да лiнii фронту.
  Ды прасуюць фашысты вельмi моцна.
  I бомбы сыплюць надзвычай часта. I яшчэ гаѓбiцы па пазiцыях пiянераѓ як усадзяць.
  Дзецi ѓ адказ, зноѓ пачынаюць спяваць;
  Я хлопчык што народжаны ѓ святой краiне,
  Якую клiчуць бязмежнай ведай Расiяй...
  I няма лепш месца ведай на ѓсёй зямлi,
  I як бы вы Бога ѓ веры лютай не прасiлi!
  
  Але народжаны быѓ заѓзятым атэiстам ведай,
  У цынiчным, у гэтым дваццаць першым стагоддзi...
  Хот сваёй рукой пабудаваць дзiвосны рай,
  Дзе б Багамi сталi самi людзi!
  
  Але вось трапiла ѓ дваццатае бурнае стагоддзе,
  I мне прыйшлося хлапчук там змагаць ...
  Няхай будзе подзвiг вiцязя Русi апеты,
  Мы расейцы заѓсёды ѓмелi бiцца!
  
  Адвага наша ѓ сэрцы юным том жыве,
  I бурна ѓ жылах кроѓ мая клекоча...
  Перамог адкрылi бязмежны рахунак,
  Дзяромся дзiка хлопцы днём i ноччу!
  
  На славу нашай доблеснай Русi,
  Якой ласку падорыць Лада...
  Мы можам заѓзята вёсламi ѓ Эдэм веславаць,
  Атрымаем бязмежную ѓзнагароду!
  
  Вось наша вера, i магутны бог Сварог,
  I маланкi што сам Пярун кiдае...
  За нас падпiша клятву вечны Род,
  I чакае перамога ѓ прамянiстым траѓнi!
  
  Мы русiчы вялiкiя землi сыны,
  На Марс я веру хутка палятаем...
  Творыць перамогi ведаю народжаныя,
  Хай перамагае Авель, а не Каiн!
  
  За Радзiму мы сэрца аддамо,
  Розумам служыць Расii i штыкамi...
  Раскiне крылы з раю херувiм,
  Мы рушым па фашыстах кулакамi!
  
  Нi ѓ чым супернiк не атрымае шанец,
  Нас не паставiць вермахт на каленi...
  Мы дзiвiм фрыцаѓ прама ѓ вока,
  На славу самых галоѓных пакаленняѓ!
  
  У Расii кожны воiн з ясляѓ,
  Немаѓля цягне ручкi да аѓтамата.
  Загад Сварога - фюрара забi -
  Падарыць Лада шчодрую ѓзнагароду!
  
  Няма ѓ нашым свеце больш нiчога,
  Даражэй сцяг пераможны, пунсовы, чырвоны...
  Зламалася лодка, трэснула вясло,
  З Айчынай нашай ваяваць небяспечна!
  
  Нiхто не ведае, дзе сусвету грань,
  Дакуль далятаюць касманаѓты...
  Сварог Усявышнi, усемагутны цар,
  I ад яго атрымае вiцязь гранты!
  
  
  Не бойцеся, нас фашыстам не зламаць,
  Хоць у гэтым свеце, з iмi ЗША, са львамi...
  I не перарвецца жыцця ведаю нiтку,
  Не будуць бiць айчыну ботамi!
  
  У нас ёсць сiла ратны павер,
  I танкi, самалёты дэманаѓ страмчэй...
  Зрынуты ж будзе фашызму звер,
  Павешаны фюрар i змоѓшчык дуче!
  
  Сьцяг чырвоны, гэта вельмi моцны сьцяг,
  Ён кумачом зiхацiць над сусветам...
  Усадзiла камсамолка фрыцу ѓ пахвiну,
  Сваёй пяткай, голай, i не белай!
  
  У Берлiн я веру хутка мы ѓвойдзем,
  З пераможнай песняй бравай камунiзму...
  I ѓсiх фашыстаѓ начыста смецям,
  Каб не было паганцаѓ рэваншызму!
  
  А пасля будзе ѓ сусвеце рай,
  Гуляюць трубы магутных херувiмаѓ.
  За Радзiма змагайся i мацуйся,
  З Расiяй Род i мы непераможныя!
  ВЫПРАБАВАННI МАЛЕНЬКАГА ПРЫНЦА
  Алег апынуѓся ѓ вежы ѓ адной камеры з Наташай. На iм быѓ дарагi гарнiтур, але месцамi падраны. Шпагу i ѓсю зброю забралi пры паланеннi, i груба абшукалi, забраѓшы грошы i ѓпрыгожваннi. Але пакуль пакiнулi боты i камзол. I ты сядзiш на пучку саломы. Цяпер ты хлопчык прыкладна гадоѓ на трынаццаць у сярэднiя стагоддзi. Гэта значыць крыху менш, чым у дванаццаць для дваццаць першага стагоддзя. Але цела трэнiраванае, прынц вiдавочна развiты фiзiчнымi практыкаваннямi i фехтаваннем. Але не такi моцны i хуткi, як калi Алег быѓ у несмяротнай плоцi. Але добрае i гэтае цела. Больш-менш здаровае, цэлыя ѓсе зубы, але больш адчувальнае. Вось пры затрыманнi аглушылi дубiнкай i, на галаве ѓспушыѓся важкi гуз.
  Залаты шлем забралi. I прыкавалi за шыю да сцяны. Але ланцуг доѓгi i можна ѓстаць. Побач з iм яго мацi. Наташа крыху змянiлася. Не такая шыракаплечая i мускулiстая, хоць жанчына стройная i моцная, таксама не са слабых, хай i не несмяротная ведзьма. Крыху старэй Наташкi, каля трыццацi гадоѓ па сучасных мерках, i вельмi прыгожая, твар больш далiкатны i не такi жорсткi. Спелая жанчына, ледзь блядней асмуглай ад загару Наташкi, i валасы светлыя, але не якiя аддаюць сiнню, а злёгку залацiстыя.
  Гэта была першая прыгажуня каралеѓства, якая нарадзiла ѓсяго двух дзяцей, i таму займаючыся спортам змагла захаваць дзявоцкую постаць. Па мерках сярэднiх вякоѓ, выглядае проста супер!
  Пакуль каралеву не паспелi абрабаваць, захапiлi ѓ палон спецыяльныя i верныя людзi без супрацiву. I на ёй ёсць упрыгожваннi, вельмi дарагая сукенка, маса каштоѓнасцяѓ, боты вышытыя жэмчугам i золатам. Выдатная маладая жанчына, багатая, i вонкава суцэль спакойная. Пакуль не ѓ кайданах, i Алегу нават сорамна яго прыкавалi як шчанюка, i што яго гарнiтур месцамi парваны, праколаты, i бачныя плямы крывi.
  Але прынца хацелi ѓзяць жывым, атрымаѓшы вiдаць строгi загад i, не калолi, не секлi, а толькi злёгку аглушылi. Хаця баявы хлопчык адчайна супрацiѓляѓся.
  Але зразумела, што наперадзе iх чакаюць выпрабаваннi больш жорсткiя. Каралева сядзiць на ложку з пярынай i падушкамi, побач з ёй служанка.
  Алег прыгадаѓся фiльм: "Лэдзi i разбойнiк". Там таксама прыгожую жанчыну, дакладней дзяѓчыну трымалi ѓ больш-менш прымальнай вежы, з ложкам i пярынай i служанкай. А ѓпрыгожваннi забралi толькi перад пакараннем смерцю. I зараз iх чакае пакаранне. Прычым не гуманная сякера ката, а спальванне iнквiзiцыяй на вогнiшчы. Толькi перад гэтым у iх каты будуць жорстка выбiваць патрэбную iм iнфармацыю пра вельмi багатыя, скарбы кароны, i самае галоѓнае пра адну святую рэлiквiю, якая можа даць iнквiзiтарам каласальную сiлу, а можа i ѓладу над светам!
  Алег Рыбачэнка здрыгануѓся, ён адвык ад звычайнага, няхай i юнага i здаровага цела. Непрыемна сталёвы аброжак нацiраѓ дзiцячую шыю. I наогул гэта зневажальна сядзець на ланцугi, нiбы сабачцы. А ён крыху меѓ асобу i прынца, гэта значыць ганарлiвую. Калi ты гэта i ты i не зусiм ты. I гэта зневажальна пачувацца шчанюком.
  Наташа глядзiць на яго. Яна гэта не зусiм яна - знешнасць каралевы. I розум, i ѓспрыманне i яе i яе. Памяць жа ранейшага носьбiта iснуе. Але ваяѓнiцы-ведзьмы. I ѓ цябе падвойная памяць. I Алега Рыбачэнку, якiх ужо ѓ вялiкай колькасцi розных мiсiй пабываѓ i лiнiях, i прынца, у якога прыгод паменш, але таксама ѓ трынаццаць гадоѓ характар шмат у чым сфармiраваны.
  I звычкi таксама ёсць. Напрыклад, сядзець на бруднаватай саломе непрыемна, i гiдлiва, гарнiтур у прынца прыбраных, i адносна чысты. Ды i есцi хочацца. I папiць бы не мяшала. А чым напояць вязняѓ?
  Будуць iх трымаць на хлебе i вадзе, як простых вязняѓ? Або дадуць нешта больш раскошнае i падыходнае каралям.
  Вось у рамане "Дзесяць гадоѓ праз", у Бастылii, зняволеных нядрэнна кармiлi. Але гэта можа быць проста мастацкая выдумка. Або шляхетных асоб добра кормяць?
  Алег уздыхнуѓ i спытаѓ у каралевы Наташы:
  - Будзем гатовы?
  Дзяѓчына найсвятлейшых кровей рашуча заявiла:
  -Заѓсёды гатовыя!
  Хлапчук-прынц хацеѓ нешта яшчэ сказаць, але дзверы даволi вялiкi зарыпелi. Нехта паварочваѓ ключ замка. I вось расхiнулiся з вельмi тоѓстага металу i камеру ѓвайшлi. Некалькi буйных спецыяльна навучаных турэмных вартавых, таксама пара катаѓ у балахонах, двое святароѓ у султанах, i жанчына ѓ манаскiм адзеннi.
  Больш высокi святар кiнуѓ погляд на каралеву i суха вымавiѓ:
  - Забраць у яе ѓсе ѓпрыгожаннi i амулеты!
  Жанчына ѓ манаскай расе падышла да Наташы, i апранаючы пальчаткi з тонкай скуры, пакорлiва вымавiла:
  - Выбачыце вашу вялiкасць, я павiнна абшукаць вас, каб вы не схавалi якога-небудзь амулета, якiм можа перашкодзiць д'яблу, пакаяцца нават на катаваннi!
  Сьвятар строга заѓважыѓ:
  - Гэта не вялiкасць, а падазраваная ѓ вядзьмарстве! Калi яна будзе супрацiѓляцца, варта яе патрымае!
  Наташа з ганарлiвым выглядам вымавiла:
  - Не варта я сама!
  I стала здымаць з сябе ѓпрыгожваннi. Алегу ѓспомнiѓся раман "Айвенга". З Рэбекi тады таксама знялi ѓсе ѓпрыгожваннi i яркiя ѓсходнiя тканiны. Яна засталася ѓ адным толькi белым балахоне, маленькiя ступнi дзяѓчыны былi босыя. Ды вiдаць не вельмi прыемна па ангельскай колкай зямлi iсцi басанож дзяѓчыне з багатай сям'i з не агрубелымi падэшвамi. А можа i зябка. Дарэчы, у экранiзацыях Айвенга не вiдаць, басанож Рэбека цi не.
  А вось цiкава цi разуюць каралеву Наташу?
  Манахiня склала дыядэму, завушнiцы, пярсцёнкi i бранзалеты ѓ мяшок. Потым ветлiва папрасiла дазволу абмацаць Наташу, каб паглядзець не ѓтаiла цi яна чаго-небудзь.
  Сьвятар строга загадаѓ:
  - Яе мабыць прыйдзецца распрануць!
  Наташа ѓспыхнула, i тупнула нагой у туфлi:
  - Ды як вы можаце!
  Сьвятар рыкнуѓ:
  - Вас павiнны агледзець на прадмет плям ведзьмы! I не бянтэжцеся, на прэнгу вiсець разам з сынам вы будзеце аголенымi! Калi, вядома ж, не прызнаецеся адразу, i не адкрыеце, дзе схаваны скарбы!
  Наташа злосна рыкнула:
  - Нi за што!
  Сьвятар раѓнуѓ у адказ:
  - Трымайце яе! Правядзем больш дбайны ператрус!
  Стражнiкi схапiлi прычым вельмi шчыльна каралеву. А манашка ѓ пальчатках стала расшнуроѓваць яе гарсэт. Наташа адчайна супрацiѓлялася i спрабавала брыкацца. Яе нечакана ѓдарыѓ па твары ахоѓнiк i каралева ѓскрыкнула. Манахiня была вопытная турэмшчыца i вельмi спрытна расшнуравала сукенку i сарвала яе. Затым рушыла ѓслед блузка i спаднiца. Наташа адчула ѓ сабе сорам. Алег сумесь абурэння i адначасова ѓзбуджэння падлетка, пры якiм распранаюць прыгожую жанчыну. Вось з каралевы сарвалi i туфлi, i потым панчохi. Якая ѓ яе хупавая ножка. У Наташы ступнi хоць i прыгожыя былi, але буйныя, i агрубелыя ад пастаяннага хаднi басанож. А ѓ каралевы яны меншыя, i куды больш спешчаныя.
  Вось адну панчоху схлусiлi потым другую. Яшчэ адну спаднiцу спрытна вызвалiла манашка. Каралева засталася босы, i ѓ станiку вышытым дыяментамi, i трусiках. Гэта ѓсё адзенне апальнай найсвятлейшай асобы.
  Манахiня павярнулася да святара, вiдаць, галоѓнага з iнквiзiтараѓ. Той завагаѓся, але ѓ камеру ѓвайшоѓ яшчэ адзiн чалавек у багатай султане i чалме са смарагдамi. Ён люта вымавiѓ:
  - Ну што стаiце, распранайце яе далей! Ведзьма павiнна быць абшукана да канца!
  З каралевы манашка акуратна зняла станiк, затым сцягнула трусiкi. Аголiла ѓлонне Венеры. Наташа хацела яго прыкрыць i лiтаральна згарала са сораму. Але яе рукi трымалi моцныя i трэнiраваныя турэмшчыкi.
  Алег адчуѓ у сабе наймацнейшае ѓзбуджэнне. Прыгожую жанчыну распранулi перад падлеткам, а ѓ сярэднiя стагоддзi, хлопчыкi хоць i не вялiкiя па росце, але вельмi развiтыя. Мужчынская дасканаласць у прынца ѓстала i лiмiтава набрыняла. Так хацелася пусцiць у ход рукi, але ѓ прысутнасцi iншых людзей гэта рабiць сорамна.
  Iнквiзiтар у султане са смарагдамi загадаѓ:
  - Агляд Чарльз яе цела на прадмет плям ведзьмы ...
  Святар падышоѓ у аголенай, прыгожай, фiгурыстай жанчыне. Каралева ѓвесь час практыкавалася i фехтавала, таму ѓ яе не было лiшняга тлушчу, i нават быѓ бачны прэс, хай i не такi рэльефны як у Наташкi ѓ яе ранейшым целе. Яна прыгожая, але знешне iнквiзiтар захоѓваѓ непранiкальны твар. I яго рукi i пальчатках, ледзь не дакраналiся цела, i агляд каралевы насiѓ дзелавую цiкавасць. Але скура маладой жанчыны, чыстая, гладкая, пяшчотная, бледная, таму што загараць каралева магла рэдка i толькi там, каб яе не бачылi.
  Але вiдавочна было вiдаць, што ѓ яе не будзе заган i плям. Алег адчуѓ раптам, што яго ѓзбуджэнне спала. Ён быѓ яшчэ занадта малы цялесна, каб быць перапоѓненым гармонамi, i пакутлiва пакутаваць, калi iх нельга выкiнуць. Але яго маму прынiжаюць, i аглядаюць каты. I гэта ѓжо не ѓзбуджае, а выклiкае гнеѓ. Бурны гнеѓ найсвятлейшага i распешчанага хлапчука.
  Алег, скарыстаѓшыся тым што ланцуг на аброжку даволi доѓгая, падскочыѓ i здолеѓ дацягнуцца нагой да заду iнквiзiтара якi аглядае яго мацi. Удар быѓ балючым, i святар упаѓ. Дагадзiѓ галавой, але не моцнай у жывот каралевы, i тая лягнула яго каленкай у падбародак.
  Iнквiзiтар у султане са смарагдамi загарлапанiѓ:
  - Узяць гэта шчанюка i ѓсыпаць яму, розгамi добранька!
  Сьвятар нiжэй запярэчыѓ:
  - Нельга лупцаваць найсвятлейшую асобу без рашэння суда!
  - А катаваць?
  Сьвятар шэптам адказаѓ:
  - Суд ужо даѓ дазвол на катаваннi, але без калецтва, i толькi каб здабыць iнфармацыю!
  Iнквiзiтар злосна адзначыѓ:
  - А катаванне каб дамагчыся прызнаннi ѓ вядзьмарстве?
  Сьвятар цiха прашаптаѓ:
  - Iмператару патрэбныя скарбы, i ён абяцае нават адпусцiць, хлопчыка i жанчыну, калi яны раскажуць i выдадуць уваход у схованку!
  Iнквiзiтар у султане злосна вымавiѓ:
  - А навошта цягнуць? Будзем катаваць каралеву i прынца прама зараз! Тым больш казаць яны не жадаюць!
  Сьвятар кiѓнуѓ:
  - Сэнсу цягнуць няма! У склеп iх!
  Алег схапiлi вартаѓнiкi i груба сталi зрываць адзенне. Яны былi вельмi моцнымi, вiдаць спецыяльна падбiралi лепшых вязняѓ ахоѓваць найбольш каштоѓных вязняѓ. Таму яны лiтаральна разарвалi камзол, кашулю, штаны, сарвалi боты. Алег аказаѓся зусiм голым, толькi ѓ адных трусах.
  Яму адчапiлi ашыйнiк i пацягнулi па лесвiцы разам з Наташай. Алегу падумалася, што, напэѓна, вось так у адных трусiках неслi ѓ катоѓню i хлапчука-Кiбальчыша. Зрэшты, у Алега ѓсё ж такi ёсць над рэальным прынцам фора, боль ён адчуе рэальную, але па-сапраѓднаму ѓсё роѓна не памрэ, а вось атожылак каралеѓскага роду куды больш бы баяѓся на яго месцы, бо на Хэпi-энд, яму разлiчваць не даводзiцца. Нават калi i раскажаш сакрэт, усё роѓна спаляць як ведзьмака - лiшняя сведка нiкому не патрэбен.
  Дарога ѓ падвал не надта доѓгая, усё ѓ адной вежы. Вязням знакамiтым наверсе, месца допыту нiжэй.
  Алег хоць i чуѓ, што на прылады катаванняѓ лепш не глядзець, цiкава тарашчыѓ вочы. Тут вельмi багаты арсенал iнквiзiцыi. I чаго толькi не было. I абцугi, i крукi, i пруты, i свердзелы, i маса iншых прадметаѓ.
  Алега сустрэла рудая жанчына-кат, спецыялiст па катаваннях дзяцей. Ён паглядзела на прыгожага, мускулiстага хлопчыка, i яе вочы ѓзбудзiла сладастрасны юрлiвасцю.
  Схапiѓшы босую хупавую ножку прыгожага хлапчука, ён прабуркавала:
  - Як прыемна катаваць такога мiлага хлопчыка!
  Спрытна выхапiла з камiна распаленыя шчыпцы i прыклала iх да круглай пятачкi Алега. Боль для не агрубелай падэшвы прынца быѓ жахлiвы i ён тузануѓся, вырываючы з крыкам нагу.
  Рудая жанчына-кат засмяялася i сунула чырвонае ад спякота жалеза да жывот хлопчыка. I як стукне ботам у пахвiну. У Алега перахапiла дыханне.
  А рыжуха кiѓнула:
  - На прэнг iх абаiх!
  Катаванне старажытная. Рукi звязваюць за спiной i заломлiваюць, ад чаго саставам вельмi балюча. Алег адчуваѓ, як палае абпаленая пятка, i пухiры бачыѓ на скуры жывата. А вось заламалi яму рукi i пацягнулi ѓгару. I з плячэй вырываюцца суставы. Наташа або каралева канчаткова аголеная. I яе таксама на прэнг уздрыгваюць. Вiдаць як напружылiся ѓ дзяѓчыны мышцы. Наташа спрабуе брыкацца, але яе цяглiцы не такiя моцныя, а навыкi стромкiя.
  Алег адчувае, як яго выгiнае i нахiляецца, але кат рэзка тузае i суставы пракручаны i босыя ногi хлопчыка адарваныя ад падлогi. Вось яго паднiмаюць вышэй. Ногi ѓстаѓляюць у калодку, ад чаго дадатковая вага i куды балючай.
  Алег адчувае, як зацiскаюць лодыжкi ѓ калодкi. Яны цяжкiя i з крукамi для таго, каб вешаць гiры i расцягваць ахвяру. Хлопчык сцiснуѓ мацнейшыя зубы, каб не крычаць. Трэба быць мужным на катаваннi.
  Выклiкаць сабе, што насамрэч не балiць. Вось як хлопчык, якога катавалi фашысты. Заганялi iголкi пад пазногцi, а ён уяѓляѓ, што гэта коле вожык.
  Або Мальчыш-Кiбальчыш. Калi яго катавалi, яму надавала сiлы, што ворагi яго яшчэ больш баяцца.
  Вось падвешваюць гiрку за крук. Боль у расцягнутым целе становiцца мацнейшым. А вось i каралева голая, i таксама яе на дубе. Наташа трывае, скiнула зубы i стараецца не рыпець. Яе скура такая белая, не залацiста-алiѓкавая, асмуглая ад загару як звычайна. Маладая жанчына пацее ад болю, ёй таксама вешаюць гiры. Мускулiстае, трэнiраванае цела каралевы напружваецца.
  Алег адчувае ѓ сабе ѓзбуджэнне i мужчынскае дасканаласць зноѓ уздымаецца. Рудая чартоѓка рагоча i рыкае:
  - Хлопчык ѓзбудзiла!
  I рэзка парвала трусы i сцiснула яйкi рукамi. А яны ѓ такiя моцныя.
  Алег не вытрымаѓ i залямантаваѓ. Ад болевага шоку ѓ яго памутнела ѓ вочы. Здаецца, вось-вось яйкi лопнуць. Гэта сапраѓды такое катаванне, што ламалiся i савецкiя генералы.
  Рудая жанчына-кат прашыпела:
  - Кажы, дзе ѓваход у скарбнiцу?
  Пiсцы рыпнулi пёрамi, гатовыя запiсваць прызнанне, вырванае на прэнгу.
  Алег прашыпеѓ:
  - Ды пайшла ты...
  Рудая сцiснула мацней i Алег адключыѓся. Ачуѓся ад вядра халоднай вады. Са свядомасцю вярнуѓся i боль. Звязкi расцягнуты на прэнгу, але асаблiва балюча ѓ пахвiне, з напалову раздушанымi яйкамi. Тупа ные i абпаленая абцугамi пятка. Каты вешаюць дадатковыя гiры, ад чаго боль у плячах i звязках узмацняецца. Здаецца, вось-вось рукi i ногi адарвуцца.
  Алег спрабуе супакоiць сабе, што парвацца яму не дадуць, i што хутка расцяжэнне скончыцца. А пакуль уявi сабе, што ты пiянер. Або ... Вось Наташу капiтальна расцягнуѓ i сталi бiць пугай. Каты секлi без асаблiвай злосцi, нетаропка, каб прычынiць максiмум болю. Доследная Наташа вiдаць за стагоддзi жыцця i тысячы мiсiй навучылася кантраляваць боль i эмоцыi, i нават не стогне. Мала таго ѓсмiхаецца.
  Настрой i ѓ Алег паднiмаецца. А што, калi ѓявiць, што боль гэта прыемна? Некаторым гэта падабаецца. На спiну хлапчука раптоѓна абрынуѓся не лазовы, а жалезны прут, урэзала сама рудая. Цела прынца скаланулася. Алег уздрыгнуѓ i рыкнуѓ:
  - Ну, ты сатана!
  Рудая ѓдарыла яшчэ раз... Лопнула загарэлая скура прынца... Палiлася кроѓ.
  Пасля чаго яна прагыркала:
  - Жароѓню пад ногi i лупiць пугай.
  Калi хвошчаць бiзунамi гэта не так ужо i страшна. А вось босыя падэшвы хлапчукi вышмаравалi алеем, i змясцiлi пад iх жароѓню. Агонь запалаѓ. I гарачыя патокi паветра абрынулiся на дзiцячыя пяткi. Спачатку боль быѓ не такi ѓжо i моцны. Але жар назапашваѓся i палiла мацней. I каралеву Наташу таксама смажылi. I гэта так прыгожа, калi такiя панадлiвыя ножкi дзяѓчыны ѓ агнi.
  Алег зноѓ адчуй узбуджэнне, хоць яго яйкi ад моцнага здушвання рукой жанчыны-ката i апухлi. I эрэкцыя аказалася вельмi балючай. А ѓдары пугi па целе, ужо амаль не адчувальныя на фоне болю, якi затапiѓ расцягнутыя звязкi цела, i падсмажваюцца пяткi.
  Вось рудая ѓзяла ѓ рукi жалезны прут з распаленым канцом, i як ткне яго ѓ падпаху Алегу. Зноѓ боль, хлопчык тузаецца, i ледзь не вывiхнуѓ сабе скiвiцу, каб не закрычаць.
  Рудая шамацiць, скаля буйныя, як у каня зубы:
  - Кажы, дзе ѓваход у скарбнiцу!
  I прыпякла ѓ iншую, дзiцячую падпаху прынца. Потым зноѓ апусцiла дубец у камiн. Стала гартаваць. Алег выцiснуѓ усмешку, боль запаѓняла дзiцячае цела прынца, але яна ж i выклiкала ѓзбуджэнне, ад чаго адчуваннi былi амаль прыемнымi.
  Рудая чартоѓка, добранька распалiѓшы дубец, дастала яго i паднесла да дзiцячага твару Алега, зароѓ:
  - Гавары шчанюк! Ну, дзе схаваны скарбы:
  Хлопчык дзёрзка адказаѓ:
  - Дзе? У Карагандзе!
  Распаленае жалеза кранула гладкай, дзiцячай шчокi хлапчукi. Алег Рыбачэнка адчуѓ дзiкi боль i адначасова страх, што ён будзе знявечаны. I вельмi захацелася прызнацца. Але потым у галаву стукнула. Ты будзь як пiянер на прэнгу! Iх не змаглi зламаць катаваннi.
  Рудая чартоѓка рыкнула:
  - Будзеш казаць?
  I ѓжо другую шчаку знявечыѓ з болем прут. Алег маѓчаѓ. Жанчына-кат павярнула кранiк, i жароѓня пад босымi нагамi хлопчыка запалала мацней. Затым па яе знаку два памагатыя-ката ѓзялi з камiна ѓжо адмысловыя бiзуны з калючага дроту, што распалiлася да чырвона.
  Алег скалануѓся. Гэта выглядала страшна. Але боль - гэта ж моцнае адчуванне, а яно можа пры пэѓным настроi думкi быць i прыемным.
  Вось уявi, што цябе венiкам хвошчаць у лазнi. I хлапчук нават заѓсмiхаѓся, калi на яго i без таго збiтае цела абрынуѓся, чырвоны ад жару, калючы дрот.
  Але гэта балюча, вельмi балюча, i ты лiтаральна ѓ цунамi пакутаѓ. Для сярэднiх вякоѓ катуюць i сапраѓды крута. I каралеву Наташу сталi хвастаць распаленым дротам. I яна таксама ѓсмiхаецца, як прастытутка, калi клiент лезе ѓ трусы, i казыча рукой шапiках.
  Ад такiх думак хлапчук-прынц адчувае моцнае ѓзбуджэнне, i яго мужчынскае дасканаласць тырчыць як калок. Рудая злавацца. Падыходзiць да камiна, дастае з агню спецыяльнымi абцугамi, шырокую паласу жалеза. I падносiць яе да грудзей хлопчыка. Кранула аголенай скуры, нацiснула i скалячы зубы вымавiла:
  - Ну, што балюча?
  Алег Рыбачэнка дзёрзка адказаѓ:
  - Нiяк не! Нiбы баба шылам кальнула!
  I атрымаѓ удар вастрыём бота ѓ пахвiну. Боль i сапраѓды моцны, але хлопчык пераканаѓ сябе, што гэта прыемна, i таму не плакаѓ, не крычаѓ, а скалiѓся.
  Рудая злавалася ѓсё больш i больш. Выхапiла распаленыя шчыпцы з агню, i схапiла хлапчука за падбародак. Крутанула. Затым стала ламаць распаленымi абцугамi дзiцячыя хлопчыкi на нагах. I адначасова працягваючы смажыць пяткi.
  Алег iстэрычна хiхiкаѓ. Боль быѓ такi, што лiтаральна зводзiла з розуму. Але прынц, адчуваѓ у сабе надзвычай азарт.
  Рудая дзеѓка-кат ламала пальцы на нагах хлапчука i хрыпела:
  - Будзеш казаць? Дзе скарбы?
  Алег Рыбачэнка дзёрзка адказаѓ:
  - Замоѓкнi тупую пачвару! Ня будзе тваё ведай скарб!
  I яму зноѓ ламаюць пальчыкi на нагах. Зрэшты, рудая гарпiя, яшчэ адно катаванне прыдумала. Вось каты ѓставiлi яму ѓ зубы варонку i падлучылi шланг. I давай улiваць у горла лядоѓню ваду. Таксама старажытнае i эфектыѓнае катаванне. Вось ужо ѓ цябе раздзiмаецца жывот i душыць грудную клетку. I адначасова дзеѓка-кат з агнiстай шавялюрай дастае чарговую паласу распаленага жалеза. I прыкладвае яе да перапоѓненага жывот хлапчука. Той рыгае вадой, i мачыцца спантанна.
  I пачынае шыпець жароѓня, што палiць босыя ногi прынца.
  Рудая дае сiгнал катам:
  - Задаволена!
  I з вялiкiм намаганнем ламае апошнi палец босай нагi хлопчыка. Пасля чаго рыкае:
  - Сволач мы цябе зламаем!
  I дзяѓчына-кат дастае вострыя, распаленыя iголкi з iншага камiна, i пачынае калоць хлопчыка Алег у нервовыя канчаткi. Гэта страшэнна балюча. Але хлапчук працягвае шчэрыцца. Хоць адначасова яго лупяць распаленым дротам па спiне i баках. А тут яшчэ i салёнай вадзiцай пырскаюць.
  Нiбы ѓзарваѓся бомбамi дзiкi боль. Але ѓсё роѓна, прытомнасць не згасла. Хлапчук быѓ пераѓзбуджаны i таму не адключаѓся. А боль быѓ сумессю пакуты i задавальнення. Як, мусiць, для жанчыны згвалтаванне. Калi яна адначасова з болем адчувае i аргазм.
  Вось i Наташка мяркуючы па твары блажэнствуе нягледзячы на жароѓню пад босымi нагамi, i ѓдары распаленым дротам па целе.
  Алег зноѓ дзiцячыя шчокi прыпалiлi, на гэты раз шырэйшай паласой. I падпалiлi паходняй падпахi. Пракалолi доѓгай распаленай iголкай цела наскрозь. Потым зноѓ калолi.
  Пакуты могуць быць рознымi. Iнквiзiцыя старалася. Вось i ѓ пятую кропку сунула жанчына-кат распалены прут. Боль дзiкая i асляпляльная.
  А вось i да валасоѓ хлопчыка паднеслi паходню i падпалiлi. Гэта i зусiм страшна.
  Алег Рыбачэнка холадна буркнуѓ:
  - Па паголеных валасах не плачуць!
  Рудая жанчына-кат у адказ як схопiць хлопчыка распаленымi абцугамi за нос, i рэзка тузане. Алег дзяцюк раѓнуѓ:
  - Цiкаѓнай Барбары на кiрмашы нос адарвалi!
  I яму сапраѓды вырвалi палову носа, калечачы хлопчыку. А потым распалены ѓ срацы прут падняѓся вышэй ... Прайшоѓ да страѓнiка напоѓненага вадой i прапалiѓ абалонку.
  Алег ледзь не страцiѓ прытомнасцi ад болевага шоку, але змог гаркнуць:
  - Не скажу!
  Рудая чортаѓ, узяла i сама стала бiць хлопчыка распаленым дротам у дзiкiм жарсьцi. Затым падскочыла да жароѓнi, i выхапiла распаленыя да бела шчыпцы ѓ спецыяльнай печы, дзе гарэѓ вугаль, i асаблiвы запал як у домнi.
  Жанчына-кат рэзка схапiла распаленым да бела шчыпцамi Алега Рыбачэнку за яйкi i тузанула. Мужчынскi корань вырваѓся, i хлапчук-прынц атрымае такi болевы шок, што па-сапраѓднаму страцiѓ прытомнасць. I звычайнае цела не вытрымала перагрузкi. Душа Алега Рыбачэнкi вылецела са знявечанага цела катаванага i смяротна разадранага хлопчыка.
  I ѓ галаве бесцялеснай, але здольнай думаць i ѓспрымаць душы, гудзела песня;
  Патрапiѓ у фашысцкi страшны палон,
  Плыву па хвалях болю страшнага!
  Але сьцякаючы крывёй, песнi спяваѓ,
  Бо з сэрцам сябруе пiянер бясстрашным!
  
  I я скажу вам цвёрда каты,
  Што радасьць гнюсную, вылiлi вы дарэмна!
  Мяне скажа слабы прамаѓчы,
  Бо боль пакутлiвы i папросту жудасны!
  
  Але ведаю, цвёрда веру я,
  Фашызм скiнуты будзе ѓ бездань!
  Абдасць вас злосных полымя бруя,
  А ѓсе хто загiнулi, весялячыся, уваскрэснуць!
  
  I нашая вера ѓ камунiзм моцная,
  Узляцiм як сокал, станем зорак усiх вышэй!
  Хай ракi мёда пацякуць вiны,
  Увесь свет, парад зычны горан пачуе!
  
  I аѓтамат сцiснуѓшы моцна пiянер,
  Па вышэй у неба юны паглядзi-ка!
  I пакажы вагальным прыклад,
  Твой гальштук яркi, як у колеры гваздзiка!
  
  Айчына для мяне ты значыць усе,
  Родная мацi i сэнс усяго юнага жыцця!
  Няхай пакуль нялёгкае быцьце,
  Пакутуе наш народ пры злым фашызме!
  
  Але волю хлопчык чырвоны напружы,
  Плюнь у морду з пякельнай свастыкай бандыту!
  Хай здрыгануцца ѓ шаленстве ворагi,
  I будуць чырвонай армiяй разбiтыя!
  
  СССР - святая краiна,
  Што падарыла камунiзм народам!
  Як мацi сваё нам сэрца аддала,
  За шчасце, мiр, надзею i свабоду!
  
  БАСАНОГАЯ БЛОНДЫКА АБАРАНЯЕ АЛЯСКУ
  АНАТАЦЫЯ.
  Аляксандр Трэцi прыйшоѓ да ѓлады ѓ 1966 годзе, i вырашыѓ абараняць Аляску ад войска ангельцаѓ. Прыгожыя дзяѓчыны-бландынкi i рудая якiя валодаюць магiяй i рознымi прыёмамi вайны, дапамагаюць утрымаць рускiя землi ѓ Амерыцы.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  Мiрабела Магнiтная зноѓ выконвае новую крутую мiсiю. На гэты раз у свеце Аляксандра Трэцяга. Прычым, цар стаѓ кiраваць нашмат раней, чым у рэальнай гiсторыi. Бо яго бацька Аляксандр Другi быѓ забiты ѓ 1866 годзе ѓ красавiку. У рэальнай гiсторыi цара выратавала выпадковасць, але тут ужо не атрымалася.
  I магутны Аляксандр Трэцi стаѓ кiраваць з 1866 года. I, зразумела, першым сваiм крокам узяѓ i забаранiѓ продаж Аляскi. I гэта правiльна. Вялiкая, царская Расiя сваiмi тэрыторыямi не раскiдваецца. Толькi зараз праѓда трэба гэтыя тэрыторыi баранiць. А гэта няпроста.
  Гэтае рашэнне цара-бацюшкi выклiкала некаторае абурэнне ѓ замежных колах. I Расiю вырашыла ѓ першую чаргу Брытанiя выпрабаваць на трываласць.
  Невялiкая крэпасць з маленечкiм рускiм гарнiзонам на Алясцы ѓ чэрвенi 1868 года, была атакавала англiйскiмi войскамi.
  Зразумела, Мiрабела Магнiтная як верная служанка рускiх багоѓ была адпраѓлена ѓ гэты форт на рускай пазiцыi зямлi, i павiнна была прыняць удзел у баях за ѓтрыманне расiйскай тэрыторыi.
  Басаногая i ѓ шортах i ѓ станiку дзяѓчына атакавала батарэю ангельцаѓ, што размясцiлася на пануючай вышынi над фортам. Мiрабела Магнiтная ѓжо мела немалы досвед выканання розных мiсiй усемагутных Рускiх багоѓ у розных светабудовах. Ды такi ѓ гэтай дзяѓчыны-генiя лёс. Будучы дарослай студэнткай, захацела стаць несмяротнай.
  I рускiя Багi-дэмiургi зрабiлi яе несмяротнай, але ператварылi ѓ дзяѓчыну-тэрмiнатара, якая служыць iм i народу Матухне-Расеi. Такое суцэль уладкоѓвае вечную дзяѓчынку.
  Яна зацiскае аднаму ангельскаму вартавому рот i пераразае горла. Не першы раз i не ѓ першай мiсii яна робiць такое. З самага пачатку дзякуючы несмяротнаму целу вечная дзяѓчынка ѓспрымала ѓсё гэта як гульню, i не адчувала таму згрызот сумлення i якога-небудзь дыскамфорту ѓ душы.
  Для яе гэта стала неяк настолькi натуральна, што дзяѓчына толькi радавалася чарговаму свайму поспеху.
  Вось яна iншаму вартавому проста адарвала галаву. Ведайце ангельцы нашых: Аляска была i будзе рускай!
  Мiрабелу Магнiтную - гэтую генiяльную i самую пладавiтую вынаходнiцу ѓ СНД даѓно абурала, што была прададзена за капейкi Аляска! Але цар Аляксандр Трэцi не такi! Няма гэты манарх не саступiць нi пядзi рускай зямлi!
  Слава Расii i рускiм царам!
  Дзяѓчына-тэрмiнатар голай пятой рушыла чарговага ангельца па патылiцы. Зламала яму шыю. Пасля чаго праспявала:
  - Аляска будзе нашай назаѓжды,
  Дзе рускiх сцяг там прамянiць сонца!
  Споѓнiцца вялiкая мара,
  А галасок дзяѓчынак вельмi звонкi!
  Ды добра б зараз дапамагла б легендарная чацвёрка дзяѓчын-ведзьмаѓ, выдатных як зоркi. Яны былi б выдатнай падмогай. Але добра змагайся пакуль адна.
  Вось падпальваеш бяздымны порах i нiтрагiцэрын. Цяпер уся англiйская батарэя ѓзляцiць на паветра.
  Мiрабела Магнiтная праспявала:
  - Няма выдатней Радзiмы-Расii,
  За яе змагайся i не трусь...
  У светабудове няма краiны шчаслiвей,
  Усёй сусвету паходня святла Русь!
  Батарэю як iрване: нiбы вывяржэнне каласальнага па памерах вулкана. Некалькi сотняѓ ангельцаѓ апынулiся зараз падкiнуты ѓверх, i разарвалiся на дробныя часткi.
  Пасля чаго дзяѓчынка, размахваючы двума шаблямi стала секчы ангельцаѓ. Пры гэтым юная ваяѓнiца-тэрмiнатар як на англiйскай мове закрычыць.
  - Шатландцы паѓсталi! Яны хочуць разарваць каралеву!
  Тут такое пачалося... Пайшла стральба памiж этнiчнымi англiчанамi i шатландцамi. Ды такая дзiкая i нялюдская перастрэлка.
  I пайшла таксама i рубка. Шатландцы i ангельцы сашчапiлiся сябар з сябрам.
  Некалькi тысяч салдат, якiя аблажылi форт, цяпер бiлiся з найвялiкшым шаленствам.
  Мiрабела Магнiтная арала:
  - Рэжуць i забiваюць! Страляйце ѓ тых!
  Бой працягваѓся з каласальным размахам. Мiрабела тым часам, валодаючы недзiцячай сiлай, прыхапiла некалькi бочак з нiтрагiцэрынам у лодку, i пад шумок накiравала яе на самы буйны ангельскi браняносец.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар прагарлапанiла:
  - За Русь падарунак анiгiляцыi!
  I адштурхнула босымi, дзявочымi ножкамi лодку, тая, разагнаѓшыся дзюбанула ѓ борт браняносца. Ангельцы на борце стралялi са стрэльбаѓ хаатычна i без толку.
  I вось i вынiк, як таранiт. I iрвануць некалькi бочак з нiтрагiцэрынам. Ды яшчэ i неѓмiручая дзяѓчына навяла iх так дакладна, што выбухнула капiтальна.
  I такiя разбурэннi рушылi ѓслед. I браняносец узяѓ i без лiшнiх праблем стаѓ тануць.
  I ангельцы на яго борце танулi. А дзяѓчынка тым часам ужо на крэйсеры. Сячэ матросаѓ шаблямi, а сама шлёпаючы босымi ножкамi бяжыць да рубкi.
  Лiха зразае матросаѓ i пiшчыць:
  - Слава цудоѓнай нашай краiне!
  Дзiѓна Расii пры мудрым цару!
  Я вам Аляску ворагi не аддам!
  Будзе разадраным у лютасьцi хам!
  I вось дзяѓчына босымi ножкамi кiнула гранату i разарвала ангельцаѓ.
  Затым прарвалася да штурвала, i давай паварочваць крэйсер. I два буйныя англiйскiя караблi як сутыкнуцца. I браня на iх лопне. I давай сабе тануць i адначасова гарэць.
  Мiрабела праспявала:
  - Слава Расii, слава!
  Крэйсер iмчыцца наперад....
  Цар Аляксандр вялiкi,
  Адкрые да перамог рахунак!
  Пасля чаго дзяѓчынка-тэрмiнатар адным скачком пераляцела на iншы крэйсер. I ѓ iм таксама пачала секчы матросаѓ. I прарывацца да штурвала.
  А там усё проста разгарнi i сутыкнi караблi.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар нават заспявала:
  - Чорны пояс,
  Я вельмi спакойны...
  Чорны пояс -
  Адзiн у полi воiн!
  Чорны пояс,
  Маланак разрад -
  Усе ангельцы трупамi ляжаць!
  I Мiрабела Магнiтная сутыкае зноѓ караблi. Вось гэта дзяѓчынка - рэальна самая крутая ваяѓнiца на свеце!
  I зноѓ скачок, i на iншы крэйсер. Ды ѓладарцы мораѓ прыйшла ѓ галаву дрэнная iдэя - ваяваць з Расiяй. Тым больш, калi змагаецца такая крутая i адчайная дзяѓчынка.
  Мiрабела Магнiтная i тут пасекла масу ангельцаѓ i разгарнула свой карабель. Дакладней захоплены ѓ ангельцаѓ. I перавяла яго ѓ атаку на iншы крэйсер. I з дзiкiм ровам таранiла супернiка.
  Нiбы два монстры сышлiся разам i сутыкнулiся з дзiкiм прыкiдам. I раскрылi адзiн аднаму насы. Затым зачэрпнулi марской вады i сталi тануць, без усялякiх шанцаѓ.
  Мiрабела Магнiтная праарала:
  - Слава Аляксандру Трэцяму! Вялiкаму з цароѓ!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак як падкiне бамбёжку з узрыѓчаткай. I цэлы фрэгат, атрымаѓшы прабоiну тоне.
  Ды ангельцы такога, зразумела, не чакалi. Цi думалi яны што нарвуцца на такую дзiкую прыгоду?
  Мiрабела Магнiтная зароѓ:
  - Слава Вялiкай Расii цароѓ!
  I зноѓ дзяѓчынка як возьме i захопiць штурвал чарговага крэйсера. I пры дапамозе босых, дзявочых ножак яго паверне, i непрыяцеля таранiць. Два караблi разам ламаюцца, i захлынаюцца ѓ марской ванiтнiцы!
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар крычыць:
  - На славу Радзiмы святой!
  I зноѓ iдзе доѓгi скачок. I пералёт праз хвалi. Пасля чаго дзяѓчынка зноѓ сячэ шаблямi, прарываючыся да штурвала. Яна вельмi баявая i агрэсiѓная ваяѓнiца-тэрмiнатар.
  Разбурае ангельскiх матросаѓ, i спявае:
  - Ззяе зоркай прамянiстай,
  Праз iмглу беспрасветнай цемры.
  Вялiкi наш цар Аляксандр,
  Не ведае нi болi, нi страху!
  
  Ворагi перад табой адступаюць,
  Радуе народа натоѓп...
  Расiя цябе прымае -
  Магутная кiруе рука!
  I Мiрабела Магнiтная зрэзала яшчэ масу ангельцаѓ, i зноѓ сутыкнула з размаху, iлбамi караблi.
  Вось гэта сапраѓды дзяѓчына-тэрмiнатар. Выглядае гадоѓ на дваццаць, усяго метр дзевяноста росту, ды яшчэ праѓда мускулы лiтая сталь i рэльеф нiбы плiтачкi шакаладу.
  I калi такая дзеѓка лупне, то будзе зусiм не мёд.
  А вось зноѓ дзяѓчынка пераскоквае з аднаго крэйсера на iншы. I зноѓ iх без лiшнiх цырымонiй сутыкае iлбамi.
  I крычыць сабе:
  - За Русь Раманавых!
  Сапраѓды дзяѓчына-тэрмiнатар ва ѓдары. Яна ѓсiм пакажа свой найвышэйшы клас. I будзе ѓсiх секчы i разбураць, нiбы волат дубiнай.
  Вось зноѓ скачок, на гэты раз на браняносец.
  Зноѓ працуюць шаблi басаногай дзяѓчынкi. У яе спрабуюць страляць, але кулi ѓ несмяротную дзяѓчыну не трапляюць, а калi i трапляюць, то адскокваюць.
  Добра быць вечным дзяѓчынкай, ты не проста юная, але яшчэ i цябе забiць не могуць. Вось ты i Брытанiю малоцiш.
  Захоплiваеш штурвал. I зараз ужо раскручваеш яго i зараз ужо цэлых два браняносцы як сутыкнуцца, i ѓрэжуцца. I ламаюць метал, што нават iскры ляцяць ва ѓсе бакi.
  Мiрабела Магнiтная крычыць:
  - За Расiю што ѓсiм абломiць рогi!
  I голай, круглай дзявочай пяткай падкiне забойны прэзент смерцi. Разарве масу ангельцаѓ i чарговы фрэгат iдзе да дна.
  Ну вось яшчэ чатыры крэйсеры засталося. Увесь флот зразумела ангельцы да берагоѓ Аляскi не адправяць.
  Вось Мiрабела Магнiтная захоплiвае чарговы штурвал. I з усяго размаху раскручвае яго на супернiка. I вось абодва крэйсеры бяруць i сутыкаюцца iлбамi.
  Чуецца скрыгат, i лопанне металу. I абодва карабля пачынаюць з вялiкiм смакам тануць.
  Мiрабела Магнiтная праспявала:
  - У крамы "Пiва-Вады",
  Ляжаѓ шчаслiвы чалавек...
  Ён выйшаѓ родам з народа,
  I выйшаѓ, i ѓпаѓ на снег!
  Зараз трэба знiшчыць апошнiя крэйсеры, i ѓзяцца за драбнейшыя караблi.
  Тады i змешчаныя на сушы ангельцы пасля згубы флота здадуцца на лiтасць пераможца.
  I Брытанii гэта будзе такi ѓрок, што яны яго нiколi не забудуць. I яшчэ ѓспомняць Крым, куды яны сунулiся падчас праѓлення Вялiкага дзеда Мiкалая Першага. Зрэшты, Мiкалай Палыч, не ѓвайшоѓ у гiсторыю вялiкiм, а аказаѓся няѓдачнiкам. А вось ягоны ѓнук павiнен зараз паказаць славу рускай зброi.
  I ѓ гэтым яму дапамагае Мiрабела Магнiтная - вельмi крутая i рашучая дзяѓчына-тэрмiнатар.
  Мiрабела захоплiвае чарговы штурвал, i сутыкае адзiн з адным абодва крэйсеры Брытанii. I дзейнiчае вельмi рашуча i крута.
  Пасля чаго дзяѓчынка-тэрмiнатар усклiкае:
  - Караблi на дно сыходзяць,
  З якарамi, ветразямi...
  I тады тваiмi будуць,
  Залатыя куфры!
  Залатыя куфры!
  I чарговы скачок, раз чатыры браняносцы i тузiн крэйсераѓ знiшчана, то пара разбураць i фрэгаты. Нямала караблёѓ страцiць Брытанiя.
  I зразумее пасля гэтага што значыць нападаць на Расiю.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар праспявала:
  - За дзiва i перамогу нашу ѓ свеце!
  I асядлала штурвал чарговага фрэгата, i накiроѓвае карабель на таран, i з магутным ударам, як дзюбне!
  I абедзьве пасудзiны возьмуць, i зламаюцца, i расколюцца на часткi. I гэта выдатна i вельмi крута.
  Мiрабела Магнiтная зноѓ пераскоквае, i на чарговую пасудзiну заскоквае. I ѓжо адтуль кiруе працэсам. I зноѓ разварочвае карабель, i фрэгаты сутыкаюцца.
  Зноѓ скрыгат ламанага металу, магутны выбух, i ацалелыя матросы падаюць у ваду.
  Мiрабела крычыць:
  - За поспех нашай зброi!
  I зноѓ адважная дзяѓчынка ѓ нападзе. Новы фрэгат асядлала. I накiравала на эсмiнец.
  Сутыкаюцца параходы, i выбухаюць. Ламаецца метал, i агонь узнiмаецца ѓ вышыню. I гараць людзi жыѓцом.
  Гэта ѓвогуле самы вiдавочны кашмар. I гараць ангельцы нiбы шашлыкi пякуць.
  Сярод загiнулых аказаѓся i юнга, хлопчык гадоѓ трынаццацi. Шкада, канечне, што такi забiты. Але вайна ёсць вайна.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар праспявала:
  - Будуць трупы, шмат гор! З намi бацька Чарнамор!
  I дзяѓчынка зноѓ босай ножкай кiнула гранату, якая патапiла чарговы карабель.
  Дзяѓчына-генiй галавой торкнула брытанскага адмiрала, бо ѓ таго башка лопнула нiбы гарбуз, якая патрапiла пад удар палi. I голай пяткай зарадзiла вялiзнаму чарнаскураму ѓ падбародак. I той праляцеѓ i збiѓ тузiн матросаѓ.
  I пасля чаго дзяѓчынка зноѓ разгарнула фрэгат i таранiла iм суседа. Агрэсiѓна прочырыкаѓ:
  - Я вялiкая зорка!
  I зноѓ дзяѓчынка-тэрмiнатар у нападзе. Сакрушальная i iмклiвая. У ёй клекоча цэлы вулкан i вывяржэнне каласальнай моцы. Гэта непераможная дзяѓчына-генiй.
  I ѓсiх руйнуе без усякай лiтасцi. I вось дзяѓчынка-супермэн iншы фрэгат сядлае. I супостата без асаблiвых паравалок разбурае. Вось гэта дзяѓчына вялiкая зорка.
  Мiрабела Магнiтная зноѓ сутыкнула два караблi адзiн з адным, i гарлапанiла на ѓсю глотку:
  - За вялiкi камунiзм!
  I зноѓ адважная дзяѓчынка-баец у наступе. Ды тут ты дзярэшся па-новаму. Не тое, што чарговая пападка пра другую сусветную вайну. Тут усё прыгожа i свежа. Б'ешся з Брытанiяй за Аляску.
  ЗША пакуль яшчэ не аднавiлiся пасьля грамадзянскай вайны, ды i агульнай мяжы з Расеяй у iх няма. Так што калi з янкi i давядзецца счапiцца, то нашмат пазней.
  А ѓ Брытанii калонiя Канада i з ёй у Расii агульная мяжа. Так што трэба адбiць нацiск магутнай Англii.
  Але вось яшчэ пара фрэгатаѓ сутыкнулася. Хутка ад брытанскага флота нiчога не застанецца.
  А па сушы не занадта то атакуеш Аляску. Тут камунiкацыi i для Брытанii расцягнуты.
  Мiрабела Магнiтная зноѓ сутыкае фрэгаты, i раве:
  - Пiрату не патрэбныя навукi,
  I гэта зразумела чаму...
  У нас i ногi ёсць i рукi,
  I рукi...
  А галава, нам не трэба!
  I дзяѓчынка галавой як рушыць па ангельскiм матросе, што той праляцiць, i дзясятак байцоѓ саб'е.
  Мiрабела ж зноѓ у нападзе.... Вось зноѓ сутыкнула адзiн з адным фрэгаты. I яны ламаюцца, гараць i тонуць.
  Мiрабела прагарлапанiла:
  - За душу Расii!
  I вось голая, круглая пятка дзяѓчыны зноѓ знаходзiць сабе мэту. Яна руйнуе супостата i раве:
  - За святую Айчыну!
  I голым дзявочым каленам як дзюбне непрыяцеля ѓ жывот. У таго ѓзялi i кiшкi з-за рота вылезлi.
  Мiрабела Магнiтная праарала:
  - За велiч Айчыны!
  I пракруцiла ѓ паветры круцёлку, раздзiраючы босымi ножкамi непрыяцеляѓ на дробныя кавалачкi.
  Ды лiха разбурае дзяѓчынка ... Яна i сама б з ворагамi б лёгка справiлася б.
  Але з'явiлiся чатыры дзяѓчыны-ведзьмы. I таксама прыгажунi басанож i ѓ бiкiнi.
  I давай разбураць ангельцаѓ. Падскокваюць сабе, босымi дзявочымi нагамi гранаты кiдаюць, i Брытанiю раздзiраюць.
  I вось Наташа - мускулiстая дзяѓчына ѓ бiкiнi. Возьме i шпурне босымi пальцамi ног дыск... Некалькi ангельскiх матросаѓ зрэзаны, i фрэгат разгортваецца i таранiць свайго калегу.
  Наташа верашчыць:
  - Аляксандр Трэцi суперстар!
  Зоя гэтая дзяѓчына з залатымi валасамi пацвярджае:
  - Суперстар i зусiм яшчэ не стары!
  Аѓгустына з азвярэннем ламаючы ангельцаѓ, гэта рудая сцерва выдала, скалячы зубкi:
  - З намi будзе камунiзм!
  I голая пятка дзяѓчыны ѓзяла i дзюбанула непрыяцеля ѓ жарало гарматы. I фрэгат узяѓ i раскалоѓся.
  Святлана засмяялася, пальнула з гарматы, раскрышыла супернiка, крутанула, босай нагой штурвал, раѓнуѓ:
  - Цары з намi!
  Дзяѓчаты адразу ж разышлiся, i вельмi агрэсiѓна разбуралi флот. Ну хто тут выстаiць. Фрэгаты хутка скончылiся, i цяпер замест iх ламалi ѓжо драбнейшыя пасудзiны.
  Наташа, круша Брытанiю, праспявала:
  - Расiя ѓ стагоддзях славiцца святая!
  I босымi пальцамi ножак шпурне бамбку якая раскалола брыганцiну.
  Зоя працягваючы руйнаваць супернiка правiшчала:
  - Кахаю цябе ѓсiм сэрцам i душой!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак шпурнула гарошынку. Тая чарговы англiйскi карабель раскалола.
  Аѓгусцiна таксама ѓзяла i дзюбанула па працiѓнiку. Раскрышыла карабель, патапiла рудая сцерва масу супернiкаѓ з Брытанii. I праверашчала:
  - За Аляксандра Трэцяга, якi стане вялiкiм царом!
  Святлана з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Безумоѓна стане!
  Босая ножка бландынкi тэрмiнатара з такой сiлай урэзалася ѓ борт брытанскага судна, што англiйскi карабель раскалоѓся на тры часткi.
  Мiрабела Магнiтная, гэтая непераможная дзяѓчына таксама так лупанула па супернiку, сваёй голай, круглай, дзiцячай пяткай, што брыганцiна трэснула i амаль маментальна затанула.
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар праспявала:
  - Мы змяце ворага адным ударам,
  Славу пацвердзiм сталёвым мячом.
  Вермахт ламалi мы нездарма,
  Ангельцаѓ гуляючы, разаб'ем!
  Наташа падмiргнула i са смяшком адзначыла:
  - I, зразумела, гэта зробiм босымi дзявочымi ножкамi!
  I голая пятка дзяѓчыны урэзаѓшы разбiла чарговы англiйскi карабель.
  Зоя, скалячы зубкi, агрэсiѓна выдала:
  - За камунiзм у царскiм увасабленнi!
  I дзяѓчына босымi пальцамi ног узяла i кiнула тое, што смяротна ѓплывае на непрыяцеляѓ, iх лiтаральна змятаючы i раздзiраючы.
  Аѓгусцiна, круша ангельцаѓ, узяла i выдала:
  - Слава Хрысту i Роду!
  Пасля чаго i яе босыя ножкi кiнулi бамбёжку разарваѓшы на часткi чарговую субмарыну.
  А затым голая пятка дакладным ударам раскалола брыганцiну. I зрабiла гэта вельмi спрытна.
  Святлана таксама ѓ актыѓным руху. Разбурае непрыяцеляѓ. I голай пяткай чарговую брыганцiну адпраѓляе на дно.
  I дзяѓчына босымi пальцамi ножак зноѓ i дзiкай лютасцю кiдае гранату. Яна ваяѓнiца дзiѓная.
  Вось i Наташа ѓ нападзе iмклiвай, i вельмi агрэсiѓнай. Яна адчайна атакуе.
  I новы ангельскi карабель тоне, калi яго пападае бомба, кiнутая босымi пальцамi ног дзяѓчынкi.
  Наташа праспявала, скалячы зубкi:
  - Я Звышчалавек!
  Зоя голай каленкай дзюбнула брыганцiну ѓ нос. I тая разышлася трэшчынкамi i стала тануць.
  Мiрабела Магнiтная голай пяткай таксама раскалола карабель Брытанii мяльчэй i пiскнула:
  - За мае сiлы! Усе абросiлi!
  I хлапчук зноѓ у руху i агрэсiѓнай атацы.
  Аѓгусцiна працягвала рухацца, нiбы кобра, якая джалiць Брытанiю, i выдала са смакам:
  - Камунiзм! Гэта ганаровае слова!
  I босыя пальчыкi ножак гэта адчайнай дзяѓчынкi шпурнулi чарговы падаруначак разбурэння.
  I маса ангельцаѓ апынулася ѓ труне, цi на дне мора. Зрэшты, якая труна калi iх разарвала?
  А астатнiя нават затанулi!
  Мiрабела Магнiтная ѓ дзiкiм аскале плюнула на брыганцiну, i тая загарэлася нiбы аблiтая напалмам.
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар прагарлапанiла:
  - За царскую гарэлку!
  I як засмяецца, i голай пяткай па борце карабля Брытанii дасць. Той расколецца i буль-буль у марскую бездань.
  Святлана босымi пальчыкамi ножак шпурнула бамбёжку i пiскнула:
  - А ѓ мора выходзяць дзяѓчаты лiхiя...
  I сячэ непрыяцеляѓ шаблямi.
  Мiрабела Магнiтная, круша ангельцаѓ, пацвердзiла:
  - Марская стыхiя! Марская стыхiя!
  Вось так i разышлiся ваяѓнiцы. I дзяѓчынка-студэнтка з iмi такая баявая. I жвавая пры гэтым.
  Мiрабела Магнiтная страляючы па супернiку з гарматы ангельцаѓ. I топячы чарговы карабель, выдала:
  - Касмiчны сон! Ды будзе вораг скрышаны!
  Дзяѓчыны-багiнi i дзяѓчына-студэнтка разышлiся на каласальную лютасць. I сякуць непрыяцеля, без усялякага спосабу вытрымаць Брытанii такi прэсiнг.
  Мiрабела тапiла чарговы карабель, успомнiла што ѓ адной з паралельных сусветаѓ, гном вырашыѓ дапамагчы немцам у канструяваннi "Тыгра"-2. I прымудрыѓся гэты тэхнiчны генiй зрабiць машыну з таѓшчынёй бронi i ѓзбраеннем "Каралеѓскага тыгра", вагай усяго ѓ трыццаць тон, i вышынёй у паѓтара метра!
  А што на тое ён i гном! I ёсць канструктар супер! Вядома ж, з такой машынай немцы змаглi летам сорак чацвёртага года разграмiць саюзнiкаѓ у Нармандыi, а восенню спынiць i наступ Чырвонай армii прарвалася да Варшавы.
  Горш было тое, што гном не толькi танкi канструяваѓ. ХЕ-162 таксама апынуѓся вельмi ѓдалым i лёгкiм, i танным, i простым у кiраваннi. А бамбавiк Ю-287 i зусiм атрымаѓся супермэн.
  I прыйшлося тады iх пяцёрцы ѓмяшацца. I так вайна зацягнулася да сорак сёмага года.
  А не будзь iх пяцёркi, то фрыцы маглi б i перамагчы!
  Мiрабела Магнiтная тады жорстка выказалася ѓ адрас гномаѓ:
  - Яны горшыя за эльфаѓ!
  Вось сапраѓды, быѓ такi эльф-пападанец. Стаѓ лётчыкам Люфтвафэ, збiѓшы з восенi сорак першага года, па чэрвенi 1944 года больш за шэсцьсот пяцьдзесят самалётаѓ, на абодвух франтах. Атрымаѓ рыцарскi крыж жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi, калi першы ѓ Люфтвафэ збiѓ дзвесце самалётаѓ. Далей за трыста збiтых самалётаѓ атрымаѓ ордэн германскага арла з дыяментамi. За чатырыста збiтых самалётаѓ першы ордэн Рыцарскi крыж Жалезнага крыжа, з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi. За пяцьсот юбiлейных збiтых самалётаѓ да 20 красавiка 1944 года эльф атрымаѓ Вялiкi Крыж Жалезнага крыжа - другi ѓ Трэцiм Рэйху пасля Германа Герынга.
  I за шасцiсоты самалёт быѓ узнагароджаны спецыяльнай узнагародай: рыцарскiм крыжом жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Слаѓны ас-эльф нi разу не быѓ збiты - магiя дзейнiчае абярэг багоѓ. I папрацаваѓ адзiн нiбы цэлы авiякорпус.
  Але ѓплыву на ход вайны гэта не аказала. I саюзнiкi высадзiлiся ѓ Нармандыi. I даволi паспяхова, нягледзячы на ??ѓсе намаганнi эльфа.
  Ну i вырашыѓ тады дадзены прадстаѓнiк народа чарадзеяѓ, зматацца з Трэцяга Рэйха. Тым больш што яму трэба? Да тысячы цi што давесцi свае рахункi? Хто будзе з непрыяцелем!
  Мiрабела патапiла чарговую брыганцiну, i зароѓ:
  - За Айчыну нашу мацi!
  Ужо iх пяцёрка патапiла практычна ѓсе караблi. На заключны акорд разам сутыкнулi адразу пяць пасудзiнаѓ, завяршыѓшы разгром англiйскага флота.
  Мiрабела Магнiтная праспявала, скалячы зубкi:
  - Славiцца Расiя на стагоддзi,
  Будзе хутка змена пакаленняѓ...
  У радасцi вялiкая мара,
  Аляксандр будзе, а не Ленiн!
  Дзяѓчыны падобна задаволеныя. На моры Англiя зрынутая. Цяпер засталося дабiць патрапанага ворага на сушы.
  I пяцёрка кiнулася секчы i без таго дэзарганiзаванага i напалову пабiтага супернiка.
  Дзяѓчыны i хлопчык разбуралi супернiка. Секлi яго шаблямi, i кiдалi босымi пальцамi ног у непрыяцеля гранаты. I гэта аказалася вельмi выдатна.
  Рубiла Наташа i спявала, яе шаблi такiя хуткiя i па дваццаць узмахаѓ у секунду. Ды з такой хуткасцю супраць ведзьмаѓ нiкому не выстаяць. Вось што значыць сiла рускiх багоѓ!
  Мiрабела Магнiтная голай пяткай рушыла па шлеме, i зламала шыю брытанскаму генералу, вымавiла:
  - Раз, два, тры, чатыры!
  Зоя босымi пальчыкамi кiнула востры, вывастраны дыск i выдала са смяшком:
  - Ногi вышэй рукi шырэйшыя!
  Аѓгусцiна дзейнiчала вельмi агрэсiѓна. А яе босыя ножкi iмклiвыя. А медна-чырвоныя валасы лунаюць нiбы баявы, пралетарскi сцяг.
  Дзяѓчына ѓзяла i праспявала:
  - Я ведзьма i выдатней прафесii няма!
  Святлана, срубая супернiкаѓ пагадзiлася:
  - Не! I я думаю не будзе!
  I яе босыя ножкi кiнулi кiнжалы. Тыя праляцелi i два тузiны ангельцаѓ зрэзалi.
  Знiшчэнне iшло па плане. I дзяѓчаты, i хлопчык дзейнiчалi з вiдавочнай лютасцю. I неверагоднай дакладнасцю. Ваяѓнiцы надзвычай разбуралi з дзiкiм апломбам.
  Мiрабела Магнiтная, рассекла напалову чарговага генерала, як свiсне.
  I тузiн крумкач узяѓ i завалiѓся ад сардэчнага прыступу. Пападала ѓнiз, i прабiла палове сотнi ангельскiм байцам дзiркi ѓ галаве.
  Вось гэта бой! Найкруцейшы з баёѓ!
  Дзяѓчына-тэрмiнатар зароѓ:
  - Я вялiкi воiн! Я Шварцэнэгер у спаднiцы!
  Наташа рэзка рыкнула, i тупнула босай ножкай:
  - Ты Тэрмiнатар у бiкiнi!
  Мiрабела пагадзiлася:
  - Я Тэрмiнатар у бiкiнi, якi ѓсiх iрве!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Наташа гэтая басаногая дзяѓчына ѓ бiкiнi прыняла рашэнне:
  - Атакуем ангельцаѓ у шэсць разоѓ! Нашых салдат на Алясцы занадта мала, каб iх яшчэ пад удар падстаѓляць!
  Мiрабела Магнiтная з гэтым пагадзiлася:
  - Навошта нам лiшнiя штыкi? Галоѓнае, каб магiя была!
  I вечная дзяѓчына, якi ва ѓсякiм разе знешне выглядаѓ гадоѓ на дваццаць, толькi мела вельмi рэльефную мускулатуру, тупнула, босы, дзявочай ножкай.
  Маргарыта, гэтая дзяѓчынка-тэрмiнатар, таксама з тых дарослых, што пагадзiлiся дзеля неѓмiручасцi вярнуцца ѓ дзяцiнства i выконваць рознага роду мiсii.
  Яна прабуркавала:
  - Нарэшце ёсць справа! Як я стамiлася, асаблiва маральна займацца адным будаѓнiцтвам!
  Мiрабела Магнiтная гэтая несмяротная дзяѓчына-тэрмiнатар ахвотна пацвердзiла:
  - Я таксама, шчыра кажучы, ад гэтага стамiлася! Жадаю бойкi!
  Наташка праспявала:
  - Пад iм бруя месяца блакiту,
  Над iм прамень сонца залаты...
  Але ён мяцежны хоча буры -
  Як быццам у буры ёсць спакой!
  Ваяѓнiца хiхiкнула, паказаѓшы вострыя зубкi-iклы.
  Шасцёрка больш не абмовiлася нiводным словам. Яна проста ѓзяла i атакавала ангельцаѓ. Армiя Брытанiяй была сабрана немаленькая: сто пяцьдзесят тысяч салдат, што ѓ адным месцы шмат дзевятнаццатага стагоддзя. Ды яшчэ паспрабую столькi зьбяры ѓ Канадзе.
  Плюс яшчэ, зразумела, i вялiзны флот, з розных мораѓ.
  Тым не менш армада рушыла на рускiя пазiцыi. А колькi там салдат у Расii? У сто разоѓ менш! Ну яшчэ i працоѓныя-будаѓнiкi прыбываюць.
  Але вось шасцёрка з магiчнай зброяй ангельцаѓ узяла i атакавала.
  На гэты раз у вечна юных ваяроѓ i аѓтаматы, i мячы, i ѓвесь сакрушальны чароѓны арсенал.
  I як яны ѓзялiся за знiшчэнне такой вось армii.
  Мiрабела Магнiтная махнула мячамi, ссякаючы ангельскiх салдат. Затым дала чаргу з аѓтаматаѓ, скошваючы супернiкаѓ. Пасля босыя дзявочыя ножкi ваяѓнiцы кiнулi гранату, раздзiраючы войска iмперыi Льва.
  А пад канец першай хвалi атакi Мiрабела засвiстала.
  Вароны траплялi ѓ прытомнасць, прабiваючы верхавiны ангельскiм салдатам.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар праспявала:
  - Самы моцны ѓ свеце - рускiх дух!
  Маргарыта, гэтая вечная дзяѓчынка, i таксама тэрмiнатар каласальнай разбуральнай сiлы, секанула мячамi, якiя даѓжэлi. А потым дала чаргу з аѓтаматаѓ. Потым босыя пальчыкi вечнага дзiцяцi запусцiлi забойны прэзент смерцi. Той разарваѓ масу ворагаѓ Расii.
  Пасля чаго дзяѓчынка з залатымi валасамi як засвiшча, i цэлую хмару крумкач на галовы ангельцам скiне. Тыя прабiваюць верхавiны.
  Маргарыта прабуркавала:
  - Будзе вораг разгромлены ѓ пыл i пух!
  Наташа ѓ наступленнi ... Дзяѓчына з блакiтнымi валасамi спачатку правяла мячамi млын. Затым узяла i босымi пальчыкамi ножак шпурнула гранату апорную смерць ангельцам. Потым дала чаргу з аѓтаматаѓ.
  Далей скiнула станiк i як палыхне маланкай з пунсовага соску.
  Конi i людзi разам апынулiся падкiнуты i разарваныя на шматкi.
  Наташа рыкнула:
  - Але пасаран!
  Ваяѓнiца Мiрабела шпурнула забойчую гранату босай, дзявочай ножкай i пiскнула:
  - Я крутая дзяѓчынка!
  Маргарыта гэтая нястомная дзяѓчынка голай пяткай паддала прэзент смерцi i выдала:
  - А я крутая баба!
  Зоя дзяѓчынка з жоѓтымi валасамi ѓ нападзе гарачая. I ѓзяла дала чаргу з аѓтаматаѓ, а затым секанула мячамi i правяла прыём матыль. Дзяѓчынка босымi ножкамi кiнула прэзент знiшчэння. Разарвала масу англiйскiх салдат. А затым ваяѓнiца з малiнавых саскоѓ выпусцiла пульсар разбурэння. I той лупануѓ па ангельскiх шэрагах.
  Зоя пабулькала:
  - Я такая вось, самая крутая!
  I зноѓ ваяѓнiца як рубанет, на гэты раз маланкай з пупка. Тая возьме i пару сотняѓ ангельцаѓ спалiць.
  I засмяецца сабе скаля зубкi. А ад зубоѓ пасылаюцца сонечныя зайчыкi якiя слепяць супернiка.
  Аѓгусцiна таксама ѓ бiтве. Такая вось крутая з крутых дзяѓчынак. I вось яна возьме мячамi падаѓжаючы рубанет. Потым з аѓтаматаѓ стрэлiѓ. Скасiць шэраг ангельцаѓ. Пасля чаго босымi пальчыкамi ножак як зашпурне гранату. Якая ангельскiх байцоѓ раздзiрае нiбы прамакашку.
  А вось яшчэ страмчэй з лалавага соску выпускае забойны падарунак смерцi. I колькi супернiкаѓ выводзiцца са строю.
  А вось з круглага пупка рудай кралi вылятае каскад маланак, i палiць супернiкаѓ, нiбы паходня шашлыкi.
  Аѓгусцiна прабуркавала ва ѓсю глотку:
  - Будзе вельмi смачна!
  Святлана тут як тут. Яна ѓ лютым руху. I яе мячы праходзяць скрозь шэрагi нiбы танкi, праз пяхоту. А затым хупавым рухам аѓтаматы скошваюцца супернiкаѓ. А калi клубнiчныя соску спрацоѓваюць, то гэта i зусiм бязмежжа.
  А калi пупок выкiне нешта тое, што рэальна i бязмежна павее забойствам.
  Ваяѓнiца вiскоча:
  - Я чэмпiёнка!
  Мiрабела Магнiтная свiшча нiбы крэча. I падаюць на ангельцаѓ нiбы шэры дождж. Вось дзяѓчынка возьме i сячэ мячамi нiбы нажнiцамi. А пасля вось спрацуюць i аѓтаматы. Юная ваяѓнiца ѓ вялiкiм удары. А вось яшчэ страмчэй, калi босая, дзявочая ножка студэнткi запусцiць падаруначак смерцi.
  Мiрабела прапiшчала:
  - За велiч паходу камунiзму!
  Маргарыта вельмi актыѓная i жорсткая дзяѓчына. Яна дае чаргу з аѓтаматаѓ, ссякаючы ангельцаѓ. I затым мячамi ссякае цела.
  А потым босымi ножкамi такое знiшчальнае пашле.
  I юныя ваяѓнiкi як засвiшчаць. I пасыплюцца на непрыяцеляѓ такiя густыя шматкi страцiѓшых прытомнасць крумкач.
  Наташа вядзе агонь крайняй трапнасцi, i раве:
  - Слава Айчыне цароѓ!
  Дзяѓчына дала чаргу з аѓтамата. Потым секанула мячамi, зразаючы байцоѓ iмперыi льва. А потым босымi пальчыкамi ножак як кiне падарунак поѓнага знiшчэння.
  А потым пунсовымi саскамi спусцяцца пульсары. А пасля з круглага пупка вылецiць такая разбуральная i забойная маланка. I спалiць поѓным поѓна, англiйскiх салдат.
  Але самым разбуральным прэзентам стала, калi ѓ дзяѓчыны з блакiтнымi валасамi лопнулi трусы, i з улоння Венера вылецела разбуральнае тарнада магiчнай анiгiляцыi.
  Вось гэтага ангельцам i зусiм не вытрымаць. Возьме i саб'е ѓ трэскi i труны.
  Ваяѓнiца раѓла:
  - Слава касмiчнай i царскай Айчыне!
  Зоя з дзiкай энергiяй ваюе. Вось яна правяла млын мячамi. Потым дала дакладную чаргу з аѓтаматаѓ. Прычым кожная куля, пушчаная вельмi прыгожай дзяѓчынай з валасамi колеру юнага дзьмухаѓца, уразiла прама ѓ цэль i не прайшла дарма. А затым босыя пальчыкi хупавых ножак шпурнулi чарговы падаруначак смерцi. I гэта аказалася вельмi дакладна i трапна. I кожны асколак магiчнай, шматразовай гранаты трапiѓ прама ѓ цэль.
  А затым малiнавы сасок узяѓ i пальнуѓ з правай грудзей па кавалерыi, а з левай па пяхоце.
  Зоя прачырыкала:
  - Слава цару Аляксандру!
  А вось з пупка вылецела маланка спачатку па пяхоце, а потым па кавалерыi. Гэта аказалася вельмi забойна i дакладна.
  А вось апошнi акорд, калi тарнада паднялося з прыгожага грота Венеры, раздзiраючы трусiкi дзяѓчыны-ваяѓнiцы. I столькi ангельцаѓ зараз знiшчаецца.
  Баец-самка раве:
  - За Русь запаветную!
  Наташа, зразаючы ангельскiх салдат, заѓважыла:
  - Запаветная зямля Iзраiль... Русь крыху па-iншаму называецца!
  Аѓгусцiна ваяѓнiца ѓ смяротным аскале сваiх блiскучых нiбы люстэрка зубоѓ. I ад iх адлятаюць сонечныя зайкi, што засмажваюць англiйскiх салдат. Рудая дзяѓчына праводзiць прыём мячамi, ссякаючы супернiкаѓ. Затым страляе з аѓтаматаѓ, падкошваючы iх нiбы газонакасiлкай. А калi паляцiць кiнутая босай ножкай рудай гарпii граната, i парве англiйскiх байцоѓ.
  А затым ваяѓнiца рудай масцi як возьме i з лалавага соску, нешта тое, што прыносiць гiбель стрэлiць. I пройдуць дзiкiя пульсары.
  Дзяѓчына ѓзяла i з пупка нешта такое, якое не дае шанцаѓ выратавацца запусцiць i вякне ва ѓсю глотку.
  - За перамогу над ворагамi Расii!
  I пад канец раздзiраючы тонкiя трусiкi з улоння Венеры запусцiць нешта тое, што, не дало англiчанам нават часу перахрысцiцца. Завалiла намёртва.
  Святлана ѓзяла i секанула мячамi нiбы лопасцямi млына. Рассекла ангельскiх байцоѓ. I потым шуганула з аѓтаматаѓ. Зрэзала непрыяцеляѓ масу. Дзяѓчына ѓзяла i точаным пальчыкамi босых ножак запусцiла гранату. I разарвала супернiкаѓ масу. А потым з клубнiчных саскоѓ стрэлiла такiм разрадам ударнай маланкi. I выпалiла ангельскiх байцоѓ без жалю найменшай.
  Вось i ѓзяла з пупка паслала прамень магiчнай магii. I ѓсiх парвала на дробныя часткi.
  А пад канец ѓзяла, скiнула сiнiя трусiкi, i як запусцiць цэлы шторм з улоння Венеры, i запалiць полк i спалiла да канца.
  Мiрабела Магнiтная зноѓ секанула прарабiѓшы прыём матыля па людзях. А потым дала чаргу з аѓтамата. Скасiла ангельскiх салдат. Босыя ножкi дзяѓчыны кiнулi некалькi шматразовых гранат. I разарвалi супернiкаѓ.
  А затым ваяѓнiца як засвiшча. I зверху на ангельцаѓ сталi з нястомнай сiлай станковага кулямёта сыпацца вароны. I як яны вострымi дзюбамi прабiвалi салдат брытанскай iмперыi разам з каскамi.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар праспявала:
  - Слава Рускай Айчыне!
  Маргарыта нястомная дзяѓчынка таксама з захапленнем правiшчала, скалячы свае зубкi.
  - Герою цару Аляксандру слава!
  I босымi ножкамi возьме i шпурне такое забойнае, нiбы зверху ѓпала агнязарная паля.
  I дзяѓчынка зноѓ як засвiшча... I на галовы ангельцаѓ вароны нiбы лiвень забойны пасыплюцца.
  Наташа дзярэцца з пяхотай з дзiкiм ашалелам. I мячамi па ангельцах возьме i лупне. I з аѓтамата ворагаѓ пакосiць. А калi яе голая пятка як падкiне прэзент смерцi, тое становiцца вельмi выдатна.
  I ваяѓнiца з блакiтнымi валасамi як выпусцiць з пунсовага соску ѓражлiвы прэзент анiгiляцыi. I засмажыць жыѓцом англiйскiх байцоѓ.
  Вядома, шкада хлопцаѓ, але яны прыйшлi на спрадвечна-рускую зямлю - Аляску. I з iмi цяжка зладзiць, без гвалту.
  А вось Наташка як лупанет з пупка магутным, электрычным разрадам, збiваючы супернiкаѓ у крывавае месiва. Яна робiць гэта вельмi эфектыѓна.
  Але самая разбуральная падача чакае ворагаѓ калi з улоння Венеры як загадвае магiчных гiперплазменны шторм. Гэтае i зусiм татальнае знiшчэнне прыносiць.
  Ваяѓнiца раве:
  - Камунiзм ужо блiзкi!
  Зоя вядучая смяротны агонь па супернiку, з аѓтаматаѓ, секанула мячамi. Раскрышыла цэлую шэраг ангельцаѓ. Затым босымi пальчыкамi хупавых ножак шпурнула забойчую гранату. Парвала на часткi брытанскiх салдат.
  А калi малiнавыя саскi блiснулi пульсарамi, крышачы брытанскую моц, то ангельцам i зусiм стала кепска.
  А вось i пупок дзяѓчыны выпусцiѓ маланку, якая расплавiла штыкi ѓ вiнтовак ангельскiх байцоѓ, i прымусiла iх самiх дымiцца.
  Але самы магутны прэзент анiгiляцыi вылецеѓ з грота Венеры. Ён усiх непрыяцеляѓ зараз узяѓ i спалiѓ. I пакiнуѓ ад супернiкаѓ толькi ражкi i ножкi. Дакладней падэшвы ботаѓ.
  Зоя прачырыкала:
  - Камунiзм наступiць - слава цару!
  Аѓгустына змагаецца з агрэсiѓнай жартай. Яна дзяѓчына ну такая баявая, што выратую няма супраць яе нiкому. Яе медна-чырвоныя валасы веюць па ветры, як сцяг Ленiна, з якiм iдуць на штурм Зiмовага палаца. Ваяѓнiца i з аѓтаматаѓ чэргi дасць, прычым кожная куля сапраѓды ѓ мэту. I мячамi без лiшнiх цырымонiй рубанет.
  А калi босыя пальчыкi ножак дзяѓчынкi-тэрмiнатара як шпурнуць гранату, самай забойнай моцы. I разарвуць на дробныя, iрваныя кавалкi ѓсiх салдат Брытанii што апынулiся ѓ эпiцэнтры разбурэння.
  А вось i рубiнаѓ саскi спрацавалi. Таксама забойнае ѓздзеянне на супернiкаѓ. Адзiн сасок, блiскучы каштоѓнасцямi, выкiнуѓ разрады па пяхоце, а iншы па кавалерыi Брытанскай iмперыi. I палыхнула лiтаральна пякельным запалам.
  Аѓгустына прачырыкала:
  - Слава Радзiме Расii!
  I вось з пупка дзяѓчынкi рудай масцi як вылецiць маланка. I палыхне па ангельскiх шэрагах.
  Наташка голай пяткай паддаѓшы гранату пiскнула:
  - Ты супер!
  Рудая мегера з грота Венеры як выпусцiць забойны струмень магiчнай вiхуры i рыкне:
  - Мая Радзiма СССР!
  Святлана таксама ваюе з агрэсiѓнымi заваротамi. I босымi пальчыкамi ножак шпурляе тоненькiя дыскi, кожны з якiх адсякае тузiн ангельскiх галоѓ. Ваяѓнiца скалiць зубкi. Страляе з аѓтаматаѓ, сячэ супостатаѓ мячамi, i ператварае iх у крывавую калатушу.
  А вось з яе клубнiчных саскоѓ паляцелi промнi магiчных лазераѓ. I гэта скажам прама вельмi нават выдатна. Як палыхне па непрыяцелю. I гэтыя промнi што вывяргае прыгожая грудзi дзяѓчынкi, сапраѓды пышнае выпальванне робяць.
  Дзяѓчына наогул скажам ваяѓнiца супермэн!
  I з круглага пупка прыгажунi як лупнуць маланкай, выпальваючы ѓ шэрагах супернiка цэлыя прасекi.
  Святлана пiскнула:
  - За Русь, якая ѓсiх страмчэй!
  I вось з яе прыгожага ѓлоння Венеры як выляцi паток, бушуючай магiчнай плазмы, i абрынецца на ангельцаѓ. Лiтаральна спалiѓшы iх у попел, i галавешкi.
  Святлана рыкнула:
  - У Iмя Рускага Хрыста!
  Мiрабела Магнiтная, адчайна ваюючы, i секчы мячамi, нiбы верталёт у штурмавым рэжыме, пацвердзiла:
  - У Iмя Iсуса, нашага Рускага, Белага, Усемагутнага Бога!
  I босая ножка дзяѓчыны як запусцiць прэзент анiгiляцыi такi забойны.
  Пасля чаго дзяѓчына зноѓ як салавей-разбойнiк засвiшча. Вароны ад такога свiсту вар'яцеюць i страчваюць прытомнасць. А iх дзюбы свiдруюць ангельскiя чэрапы.
  Мiрабела адзначае:
  - Лепш, быць царом на гадзiну, чым рабом на век.... Але памiраць не жадае чалавек!
  Маргарыта хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды людзi самi не ведаюць, чаго хочуць!
  Дзяѓчынка правяла млын i шпурнула босай ножкай гранату. Затым блiснула жамчужнымi зубкамi, выдаѓшы:
  - Чалавек жадае стаць Богам, але ахвяраваць не жадае!
  I Маргарыта, дала чаргу з аѓтаматаѓ. Скасiла масу супернiкаѓ. I потым як засвiшча. I вароны пападалi на галовы ангельскiх салдат, са смяротным зыходам.
  Дзяѓчынка адзначыла са смяшком:
  - Выдатна ѓсё тое, што да перамогi вядзе!
  Мiрабела Магнiтная правёѓшы забойны млын, ссекшы цэлым тузiну ангельцаѓ галавы, пацвердзiла:
  - Узяць уверх над ворагам, ну а сродкi не ѓ рахунак!
  Наташа правяла мячамi прыём матылёк. Затым дала вельмi трапную чаргу, выкошваючы супернiкаѓ. Яна iх зразала нiбы нажом алей. I блiснула жамчужнымi зубамi. Ад яе iклоѓ адляцелi сонечныя зайчыкi, якiя адарвалi англiйскiм салдатам галовы. I зрабiлi гэта ѓсё грозна i пераканаѓча.
  Затым босыя пальчыкi ножак дзяѓчыны ѓзялi i запусцiлi лiмонку. Якая, iрвануѓшы, адразу сотню воiнаѓ Брытанii загасiла. I адарвала iм канечнасцi.
  А далей Наташа са свайго пупка як украпiць маланкамi смерцi i знiшчэннi, пакажа вышэйшы клас. I пупок спрацаваѓ вельмi i вельмi агрэсiѓна, сеючы немiнучую смерць.
  А калi з грота Венеры пасыпалiся кляксы магiчнай, разбуральнай энергетыкi, то гэта аказалася рэальнай выдатным пiлатажам.
  Наташка раѓнула:
  - За святыя перамогi!
  I пунсовымi саскамi выпусцiць баявыя пульсары, што зразаюць супернiка начыста.
  А вось у нападзе Зоя. Гэтая дзяѓчына з залатымi валасамi, такая актыѓная i блiскучая. Вось яна ѓзяла i з аѓтаматаѓ дала вельмi трапную i дакладную чаргу. А затым мячамi секанула наводмаш. Уражвае кiдок босай ножкай забойнай бамбёжкi смерцi. А потым узяла i малiнавымi саскамi як выпусцiць крайняй сiлы забойныя пульсары. I парве воiнаѓ iмперыi льва.
  I праарэ:
  - Слава камунiзму!
  I з пупка пашле такую дзiкую маланку, што спалiць ворагаѓ дашчэнту.
  А затым дзяѓчына з грота Венеры такую бязмежную сiлу хвалю паднiме, што гэта будзе проста дзiкая стыхiя.
  Зоя зароѓ:
  - За Русь святых цароѓ!
  I з жамчужных зубоѓ выпусцiць такiх зайцоѓ анiгiляцыйнай энергii, што тыя спаляць палову ангельскага палка. I яшчэ як коней спалохае, што страмчэй дзяѓчат не бывае.
  Аѓгустына выскалiла зубы i падмiргнула напарнiцам. Затым узяла i босымi пальчыкамi ножак закiнула прэзент смерцi ѓ байцоѓ iмперыi льва. Дала чаргу з аѓтаматаѓ, потым правяла млын мячамi рассякаючы супернiкаѓ.
  I правiшчаѓшы:
  - За рускi камунiзм!
  I з лалавых саскоѓ выпусцiла падарунак анiгiляцыi i разбуральнай магii. Лiтаральна зжыраючы жыѓцом ворагаѓ.
  А калi з пупкоѓ вылецелi маланкi, што дзюбанулi па ангельскiх шэрагах, i iх усiх падкасiлi, нiбы сярпом. Ды i падсмажылi, нiбы шашлыкi на патэльнi.
  А вось з улоння Аѓгустыны палiѓся паток пякучай, пякельнай энергii. I як стаѓ усё спальваць, i ператвараць у попел. I вось цэлага ангельскага палка, з-за плынi магiчнай плазмы не стала.
  Рудая ваяѓнiца правiшчала:
  - За рускi камунiзм!
  I ад сваiх жамчужных зубоѓ як выпусцiць зайкi сонца. I тыя ангельскiх байцоѓ папаляць i каскi iм расплавяць.
  Вось так рудая дае.
  А тут i Святлана ѓ баi. Такая вось жудасная i пякучая прыгажуня. Хаця яе валасы выклiкаюць асацыяцыю са снегам.
  Ваяѓнiца ѓзяла i зноѓ пракруцiла мячамi, рассекшы працiѓнiкаѓ. Затым з аѓтаматаѓ пальнула, i вельмi трапна, практычна смяротна i забойнай. Усе кулi ляглi проста ѓ мэты.
  Затым босыя ножкi дзяѓчыны выпусцiлi падарункi разбурэння i знiшчэннi.
  Парвалi масу салдат iмперыi Брытанii.
  А вось з малiнавых саскоѓ паляцелi пульсары знiшчэння. Ды такiя вось забойчыя, што ад iх выратую няма. I столькi засмажылi байцоѓ Англii. I дзейнiчалi без нiякага жалю.
  А ад з пупка лупанула такiмi пякучымi маланкамi, круцейшы разраду атмасферы. I ѓсiх спалiла зараз.
  А потым дзяѓчына ѓзяла i выпусцiла са сваiх вуснаѓ зайчыкi поѓнага знiшчэння i смерцi.
  Спалiла масу супернiкаѓ....
  А вось як з улоння вылецiць цэлае тарнада знiшчэння i анiгiляцыi. I запалiць ангельскiх байцоѓ нiбы яны свечкi на Каляды. I папалiць без найменшага шкадавання.
  Святлана раѓнула:
  - Слава Айчыне царскага камунiзму!
  Мiрабела Магнiтная з азартам пацвердзiла:
  - Героям слава!
  I дзяѓчына таксама з зубоѓ выпусцiла сонечныя зайчыкi, якiя спалiлi масу ангельцаѓ.
  Тут узялi дзяѓчыны-ведзьмы, i каб паскорыць паражэнне супернiкаѓ як з пятай кропкi выпусцяць магiчныя газы. I дзясяткi тысяч ангельцаѓ зараз застылi. А затым завалiлiся ѓ пакутлiвых канвульсiях.
  Мiрабела Магнiтная i Маргарыта Коршунова засвiсталi ва ѓнiсон, сiнхронна, i маса крумкачоѓ i грыфаѓ якiя зляцелiся падзяѓбцi целы забiтых, узялi i павалiлiся шматкамi на ангельцаѓ. I прабiвалi iм башкi, i шлемы, i iншае наскрозь. Забiвалi намёртва.
  Аѓгустына зноѓ з грота Венеры выпусцiла цэлае тарнада чараѓнiцтва, што ѓразiла працiѓнiкаѓ, i як прасвiстыць з дзiкiм аскалам атрутных зубоѓ.
  - Я генiй смерцi!
  I ѓся шасцёрка зноѓ засвiшча... Апошнiя тысячы ангельцаѓ з вялiзнага войска дабiты iх свiстам i адыёзным забойствам. Увайшлi яны лiтаральна ѓ труны.
  Пасля чаго самы час пераключыцца на флот Брытанii. Паѓтары сотнi тысяч англiчан знiшчаны на сушы. I зараз самы час узяцца за мора.
  Мiрабела Магнiтная, ледзь дакранаючыся хваляѓ голымi ружовымi пяткамi, бяжыць па хвалях. Дзяѓчына размахвае мячамi, далятае да блiжэйшага браняносца i сячэ матросаѓ мячамi. Не забываецца i страляць з аѓтаматаѓ.
  А ягоныя босыя ножкi вельмi дакладна i забойна кiдаюць гранаты. I гэта можна сказаць, што здорава.
  А пад канец дзяѓчынка захоплiвае штурвал карабля. Разгортвае магутны браняносец, i адразу два караблi на поѓнай хуткасцi сутыкаюцца адзiн з адным. Нiбы дзве гары сышлiся разам, i метал разбураѓся, i гарэлi перагародкi. I падалi ѓ ваду разгубленыя ангельцы. I танулi сотнямi.
  Мiрабела як засвiшча - рыбы ашалелi i сталi бiць ангельскiх матросаѓ хвастамi па мордах.
  Дзяѓчынка прашыпела:
  - Слава царызму - iдзем да камунiзму!
  Маргарыта, ссякаючы супернiкаѓ, i рассякаючы iх на часткi мячамi, i секчы ангельцаѓ як капусту прарывалася да штурвала. Яна босымi пальцамi ножак кiдала гранаты ѓ супернiка, i адбiвала яму вантробы. Дзяѓчынка аказалася рэальна вельмi класнай i непераможнай. I вось ёю захоплены штурвал.
  I зноѓ два ангельскiя браняносцы разгарнуцца i сутыкнуцца. I скрыгат металу, i падзенне гiгантаѓ. I пасля затапленне.
  Наташа таксама ѓ жорсткай атацы. Яна папрацавала мячамi. Затым зрэзала чаргой. I босымi пальчыкамi жаночых ножак запусцiла бамбёшку.
  Потым захапiла штурвал i павярнула браняносец на таран. Але пры гэтым не забылася i з пунсовага саска лупнуць пульсарам, раздзiраючы маракоѓ.
  Дзяѓчына пiскнула:
  - Гром i маланка!
  Зоя, крышачы працiѓнiкаѓ мячамi, i страляючы з аѓтаматаѓ, расчысцiла шлях да штурвала. Босымi пальчыкамi ножак павярнула браняносец. Той i таранiѓ свайго найблiжэйшага калегу.
  Зоя рыкнула:
  - Гэта фантастыка!
  I з малiнавага соску выпусцiць чарговы пульсар.
  А вось i Аѓгусцiна ѓ справе. Рубанула па матросах мячамi, дала чаргу, ды так каб нiводная куля не праляцела мiма. Прарвалася да мэты. Таксама босымi пальчыкамi круцiць штурвал.
  I абодва браняносцы сутыкнуцца.
  Рудая мегера ва ѓсю глотку ѓсклiкнула:
  - За Айчыну бiцца будзем арлiцы!
  Святлана таксама ѓ баi самка-майстар. Мячамi ангельцаѓ рубанет. Затым чаргой з аѓтамата скасiць. А потым босымi ножкамi пару тонкiх дыскаѓ кiдае.
  Захапiла штурвал, павярнула. I зноѓ браняносцы сутыкаюцца.
  Дзяѓчынка пiскнула ва ѓсю глотку:
  - Я твору цуды!
  Мiрабела Магнiтная, рассекшы ангельцаѓ мячамi, асядлаѓ чарговы карабель. I зноѓ сутыкнула з разваротам браняносцы. I як ваяѓнiца засвiстыць. I што масу матросаѓ напалоханыя рыбы ѓ ваду збiлi.
  Маргарыта таксама ѓ бiтве майстрыха. Спачатку ангельцаѓ мячамi сячэ. Затым босымi ножкамi возьме i дыскi забойныя кiдае. А пасля дзяѓчынка без лiшнiх цырымонiй браняносец разгортвае, i ѓ супастаѓ таранiць.
  Пасля чаго дзяѓчынка крычыць:
  - Будзе масць карт супер!
  Наташа таксама дзяѓчынка зусiм не прамашка. Рассякае ангельскiх матросаѓ, нiбы прамакашку. Затым захоплiвае штурвал. I зноѓ сутыкае браняносцы. Але вось калi з пунсовага соску вылятае прэзент класа супер - то гэта рэальная смерць.
  Зоя б'ецца без усялякiх комплексаѓ. Ссекла кучу ангельцаѓ мячамi. Босы ножкай кiнула бумеранг адсякаючы iм галавы. А затым захапiла штурвал i зноѓ два караблi сутыкнулiся.
  Ваяѓнiца пiснула:
  - Iдзём на таран!
  Аѓгусцiна таксама баба не прамашка. Узяла i босымi пальцамi ног схапiла адмiрала за нос i выкiнула яго за борт. А потым пасекла ѓсiх мячамi, нiбы квашаную капусту. А пасля захапiла штурвал, i разгарнула браняносец з пякельным таранам.
  I тыя сталi тануць зараз.
  Святлана ваяѓнiца ад зруйнавальных сiл. Рассекла масу ангельскiх матросаѓ. I ѓзяла босымi ножкамi павярнула штурвал, i таранiѓ адразу тры карабля ангельскiх разам i прымудрылася iх лёгка затапiць.
  Пасля чаго прагарлапанiла:
  - Бiжутэрыя эѓтаназii!
  Мiрабела Магнiтная чарговы карабель ангельцаѓ захоплiвае i сутыкае са скрыгатам, у дадзеным выпадку крэйсер, ревя:
  - Слава Айчыне!
  Маргарыта таксама ѓ руху новы карабель асядлала. I вар'ятам таранам завалiла, знiшчаючы непрыяцеля.
  I прабурчала:
  - Крэйсера тонуць!
  Наташа таксама ѓжо звыклым метадам крэйсер асядлала i сутыкнула. Пры гэтым яшчэ i з пунсовага саска пульсар выпусцiла. Той таранiѓ брытанскую пасудзiну прама ѓ борт i раскалоѓ яе.
  Ваяѓнiца пiснула:
  - Слава Айчыне царскага камунiзму!
  I потым з улоння Венеры выкiне згустак, якi адразу два крэйсеры затапiѓ.
  Зоя таксама ѓ атакавалым руху. I штурвал разгарнула. Давай ангельцаѓ разбураць i крэйсера сутыкаць, борт у борт. А затым босымi пальцамi ног бамбiку кiнула, i чарговы англiйскi карабель патапiла.
  Далей дзяѓчына працягнула знiшчэнне ѓжо маланкай з малiнавых саскоѓ.
  Аѓгусцiна таксама ѓ вельмi агрэсiѓным развароце. Рассекла ангельцаѓ мячамi. А потым босай ножкай кiнула ракавiнку, тая, трапiѓшы ѓ штурвал так разгарнула ангельскi крэйсер, што ён сутыкнуѓся са сваiм калегам.
  Рубiнавы правы сасок выкiнуѓ маланку, якая патапiла фрэгат, а левы брыганцiну.
  Рудая гарпiя зароѓ:
  - Славiцца эпоха царызму!
  I з грота Венеры, магiчным цунамi як паддасць.
  Святлана таксама ѓ дзiкiм экстазе, раѓнула:
  - Русь пераможа!
  I разгарнула чарговы карабель у таран, i стала ламаць метал. I абедзве пасудзiны зараз пачалi тануць i выбухаць.
  Мiрабела Магнiтная зноѓ свiснула... Тысяча рыб падскочыла, i адразу ж адначасова хвастамi дзюбнула ѓ борт крэйсера. Той нахiлiѓся i стаѓ тануць.
  А дзяѓчына-тэрмiнатар захапiла чарговы крэйсер, i так спрытна яго накiравала сваiмi босымi, дзявочымi ножкамi круцячы штурвал, што адразу чатыры караблi ад гэтага затанулi.
  I Маргарыта сутыкнула два крэйсеры, патапiѓшы iх, пiскнула:
  - Слава Айчыне царскай усiм жыццi!
  I дзяѓчынка кiнула пяць гарошын босымi пальчыкамi ножак, i адразу пяць караблi брытанскай iмперыi ѓзарвалася нiбы пiстоны пад кавадлам.
  Наташа ухвальна кiѓнула. I выкiнула паток энергii са свайго ѓлоння Венеры. Утапiла пару крэйсераѓ i пабулькала:
  - Расii жыць пры камунiзме!
  Зоя таксама з улоння выкiнула цунамi энергii, перагортваючы караблi, i прашыпела:
  - А яшчэ лепш пры царызме!
  Аѓгусцiна лалавымi саскамi накiравала паток энергii на ворагаѓ. Падпалiла зараз некалькi караблёѓ. Выбiла маланку з пупка i вякнула:
  - За царскi рэверанс!
  Святлана тым часам сутыкнула два апошнiя ангельскiх крэйсера, i патапiла яшчэ пару судоѓ выкiдваючы прамянi магiчнага лазера з клубнiчных саскоѓ. Потым узяла i паддала разрадам маланак з улоньня Венеры i правiшчала:
  - За велiч цароѓ Расii!
  Мiрабела зноѓ засвiстала ... Вось ужо i дэльфiны сталi ѓ борта ангельскiх пасудзiн бiць, прымушаючы iх пераварочвацца, i тануць.
  Дзяѓчынка праспявала:
  - Вышэйшы камунiзм - гэта ёсць царызм!
  Маргарыта гэтая босая дзяѓчынка, шпурнула яшчэ адну гарошынку ѓ брытанскi фрэгат, а другую пасудзiну патапiла, рушыѓшы голай пяткоѓ, вякнула:
  - I царскiя часы былi самыя лепшыя!
  Мiрабела, дабiваючы ангельцаѓ з гэтым пагадзiлася:
  - Зразумела лепшыя!
  I дзяѓчынка, рушыѓшы босы, круглай пяткай у нос фрэгата, прымусiла таго падляцець i патапiць яшчэ тры караблi.
  
  БАСАНОГАЯ ДЗЯђЧЫНА ђКРАШЧАЕ ЧЫНГIСХАНА
  Дзяѓчына-ваяѓнiца спяшаецца на бiтву пры Калцы, каб дапамагчы рускай рацi. Яна бяжыць, мiльгаючы босымi, точаным, загарэлымi ножкамi.
  Бiтва на Калку мае ключавое значэнне. Калi пабiць мангольскiя рацi, то магчыма не будзе i Батыя з наступным мангола-татарскiм ярмом. Ва ѓсякiм разе - гэта ѓрок i нашчадкi Чынгiсхана тройчы падумаюць, перш чым iсцi на Русь.
  Мiрабела бяжыць на дапамогу рускiм войскам i забiяцка сабе напявае, яе голыя, круглыя, злёгку запыленыя пятачкi мiльгаюць;
  Я дзяѓчына мацней за ѓсiх на свеце,
  Якая нарадзiлася ѓ чысцiнi...
  Няма мяне прыгажэй на планеце-
  Мы будзем у росквiце ѓсюды!
  
  Ды славiцца Расiя ѓсiх цудоѓней,
  Краiна што заваявала цэлы свет...
  Няхай адразу стане людзям цiкавей,
  Любы ваяѓнiк сапраѓдны кумiр!
  
  Я буду баранiць краiну святую,
  Дзе нашыя продкi верце ѓсiх мацней...
  Даведайцеся людзi дзяѓчыну босую,
  Яна арлiца, а не верабей!
  
  Была я ѓ мiнулым жыццi камсамолкай,
  Бiлася фашыстаѓ лiха так круша...
  I галасок такi быѓ дзеѓкi звонкi,
  I светлая паветраная душа!
  
  Змагалася пад Масквой я вельмi адважна,
  У мароз была дзяѓчынка басанож...
  I мой напор лiчы такi ѓдарны,
  Зламала фрыцу морду кулаком!
  
  У славу Iсуса наш сцяг,
  А таксама найвялiкшы Бог Сварог...
  На векi Лада найсвяцейшая з намi,
  I самы светлы ѓ свеце Белы Бог!
  
  Мы людзi што нарадзiлiся ѓ святло сонца,
  Ярыла нас на подзвiг натхнiѓ...
  I песенька дзяѓчынак бурна льецца,
  Вось крылы распасцiрае херувiм!
  
  Страляла я з аѓтамата трапна,
  Кiдала ножкай босаю прэзент...
  Я кiнула ѓ фашыста сваю сетку,
  На выгляд крыху ѓ дзяѓчынкi гадоѓ!
  
  Ваяѓнiца я лiчы ад Бога,
  Стварыла свет, у якiм прыгажосць...
  У iмя найвялiкшага Сварога,
  У душы прыгажунi спее прыгажосць!
  
  Мы абаранiлi ад фашыстаѓ Крэмль,
  Змаглi ѓсiх замачыць лiчы за раз...
  Няма не наступiць у дзяѓчынкай дэмбель,
  I дзiвiм фрыцаѓ прама ѓ вока!
  
  У iмя славы вечнай камунiзму,
  Я камсамолка босая бiлася...
  Мы знiшчым зграi ведай фашызму,
  Каб сталь ворагам Русi не паддалася!
  
  Пад Сталiнградам дзяѓчаты ваявалi,
  Алелi як рубiн у iх соску ...
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Не ведаючы смутку i нуды!
  
  Мы лепшыя ѓ Айчыне дзяѓчаты,
  Я камсамолка голая амаль...
  Але так разбурала Рэйх з аѓтамата,
  Што немцы ѓ нашу роту не прайшлi!
  
  У iмя самай прамянiстай Расii,
  Усё веру будзе вельмi добра.
  Вялiкi Iсус павер мiсiя,
  Хаця стукае снарадаѓ долата!
  
  У iмя нашай Радзiмы вялiкай,
  Мы будзем злых фашыстаѓ пабегчы...
  Ды спынiм зграi арды дзiкай,
  Хоць у лютым нападзе злосны таць!
  
  Няхай iмя Езуса сонцам свецiць,
  Няхай мацi Марыя дасць вялiкi рай...
  Для Лады Усемагутнай мы ж дзецi,
  I ты змагайся смела i мацуйся!
  
  У Iмя нашай Радзiмы вялiкай,
  Што падарыла камунiзм усюды...
  Святых з iкон ззяюць бачу аблiччы,
  У адной Адзiнай Госпада сям'i!
  
  У Iмя ѓсемагутнага Сварога,
  Збавiцеля ђсявышняга Хрыста...
  Павiнны мы быць як Бога Роду,
  На ѓсiмi Бясконцага Творцы!
  
  Ды Русь падыме сьцяг над сабою,
  Мы станем усiх мацней i мудрэй...
  Хоць атакуе Чынгiсхан крутою,
  А мы дзяѓчынкi ѓсё-ткi разумнейшыя!
  
  Так кажу вам людзi вы адважвайцеся,
  Служыце Рускiм верным нам Багам...
  I душы расейцаѓ у баi ратуйце,
  Хоць наносiць пякельны рой удар!
  
  Мы пераможам, я гэта цвёрда ведаю,
  Здолеем усiх фашыстаѓ адолець...
  Не руйнуе байцоѓ Айчыны Каiн,
  I з ровам грозным будзе жывы мядзведзь!
  
  Мы зробiм усё вельмi нават класна,
  Усiх фрыцам i манголаѓ пераможам....
  Бо ваяваць з дзяѓчынкамi небяспечна,
  Народ Расii ведай непераможны!
  
  Пакажам усе мы грозныя аскалы,
  Зламаем Чынгiсхану мы рогi...
  У iмя бясконцай Рода славы,
  Няхай будзе вельмi светлы лёс!
  
  Ды мы хораша будзем дзеѓкi бiцца,
  Пакажам самы вышэйшы ѓ свеце клас...
  Я воiн, i душа вер не паяца...
  I за перамогi Бог Хрыста аддасьць!
  
  Мы разаб'ем тумены Чынгiсхана,
  На Калцы будзе дзяѓчыны ѓ баi...
  Не выстаяць ад пякельнага ѓдару,
  Я Iсуса са Сталiнам люблю!
  
  Так насяку ворагаѓ павер без рахунку,
  Змагу iх нiбы мошак перамагчы...
  У нас паверце цвёрдая праца,
  Хоць жыццё далiкатнае як шоѓку нiтку!
  
  У Iмя Лады, Найсвяцейшай Марыi,
  Што падарылi юнацтва i каханне...
  Мы дзеѓкi ножкамi зусiм босымi,
  Затопча супостата ѓ бруд i кроѓ!
  
  Хрыстос прыйдзе, i мёртвыя ѓваскрэснуць,
  Пярун, Ярыла, Белы Бог, Сварог...
  Яны адзiныя ведайце людзi сапраѓды,
  А над сусветам Усемагутны Род!
  
  Карацей вечным будзе наша шчасце,
  Выдатна i цудоѓнай на стагоддзi...
  I неба, i зямля ѓ магутнай уладзе,
  I неѓмiручасць, i юнацкасць назаѓжды!
  Спела Мiрабела прыгожа i яе цела вельмi мускулiстае, загарэлае, i прывабнае. I яе голыя ножкi, вельмi прывабна мiльгаюць.
  Дзяѓчынка спазнiлася крыху, i бiтва ѓжо iшла. Але затое падбеглi iншыя прыгажунi. Наташа, Зоя, Аѓгусцiна, Анжалiка, Святлана. I гэта ѓжо шасцёрка ваяѓнiц. I ваяѓнiц вельмi крутых, i фiзiчна вельмi моцных з шырокiмi плячыма i высокiмi грудзьмi.
  Вось шэсць дзяѓчат з мускулiстымi i надзвычай рэльефнымi целамi.
  Мiрабела секла мячамi, i варожа працiѓнiкаѓ прабуркавала:
  - Слава Русi!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурнула востры з беражкамi дыск, i адрэзалi галовы.
  Наташа, секчы мангольскiх воiнаѓ, i рэзалi працiѓнiкаѓ i пiскнула:
  - За Расiю да канца!
  Зоя, рассякаючы нукераѓ, заявiла, скалячы зубы, буркнула:
  - Рубi Чынгiсхана!
  Аѓгусцiна рассякаючы ворагаѓ Кiеѓскай Русi, босымi пальчыкамi ножак кiнула бумеранг i пiскнула:
  - За Айчыну нашу мацi!
  Анжалiка рэзала супернiкаѓ, i голай пяткай падкiнула забойную гранату з разбурэннем i прабуркавала:
  - За Айчыну за Русь!
  Святлана, рассякаючы з мангольскiх воiнаѓ, i босымi пальчыкамi кiнуѓшы атрутныя iголкi, буркнула:
  - За самыя крутыя перамогi!
  Мiрабела секла з велiзарным азартам варожых нукераѓ, i поѓная цiкавасць дзяѓчынка заспявала;
  Вялiкая Расiя - бязмежныя палi,
  Няхай мiж зорак гарыць зямля святая...
  Я веру пачуццi сэрца не растаючы
  Мы абаронiм мяжу ад краю i да краю!
  
  Хай будзе ѓ нашым доме камунiзм,
  Якi спарадзiѓ таварыш Ленiн...
  I знiшчаны злосны вораг фашызм,
  У iмя найвялiкшых пакаленняѓ!
  
  Бо Радзiма ѓ сэрцах у нас адна,
  I ѓ будучынi на мноства галактык...
  Хай славiцца ѓ стагоддзях мая краiна,
  Айчына ты не проста салодкi фанцiк!
  
  Няхай мая Айчына цвiце,
  Мы адолеем веру Чынгiсхана...
  Перамог адкрыем бязмежны рахунак-
  На славу ведаю рускага Iвана!
  
  Мы воiны-дзяѓчынкi такiя моцныя,
  Што супастат нас адолець не можа...
  Мы дочкi Сварога i сыны,
  Здольныя ѓрэзаць фюрэра па морды!
  
  За нас Багiня Лада веру я,
  Якая багоѓ нарадзiла шмат...
  Усе людзi - гэта дружная сям'я,
  Якая ѓ сэрца ведаю Рода!
  
  I усемагутны Рускi Iсус,
  У вялiкiм Праваслаѓi нарадзiѓся...
  Вядома, дэмiург зусiм не баязлiвец,
  Сярод людзей Усявышнi пасялiѓся!
  
  На славу Усемагутнага Хрыста,
  Мячы свае мы вострыя падымем...
  З манголамi змагацца да канца,
  Каб не прыйшла на Русь арда Батыя!
  
  Ды з намi бясконцы ѓ сiле Род,
  Якi стварае светабудову...
  I Ён такое зрабiць проста змог,
  Што проста дзiвiць нам прытомнасць!
  
  Мы людзi - гэта космасу прастор,
  Здольныя да заваявання сусвету...
  Хоць навастрыла арды Батая сякера,
  Русь з сiлай Рода ѓ лаянцы нязменнай!
  
  Дзяѓчынкi вельмi кахаюць басанож,
  Па ледзяных гурбах хутка iмчацца...
  I дзяѓбуць манголу кулаком,
  Каб не адважыѓся з Айчынай разабрацца!
  
  Айчыны прыгажэй не знайсцi,
  Хоць атакуюць Русь кашмарнай зграяй...
  Дзяѓчынцы гадоѓ не больш за дваццаць,
  Яна ѓжо секла самураяѓ!
  
  Выдатная i класная яна,
  Дзяѓчынка што разбурае жартам манголаѓ...
  Хай атакуе Зямлю Сатана -
  Мы скрушым ворага сталёвым разгромам!
  
  Вось я махнула босаю нагой,
  I пяткай голай ткнула ѓ падбародак...
  Дзяѓчынкай стала я такi круты,
  Не трэба ѓ дадзенай справе самавалак!
  
  Мячы мае мiльгаюць як пяро,
  I сякуць раць мангольскую так лiха...
  Ды будзе трывалым у мяне вясло,
  Супернiк знiшчаны будзе дзiка!
  
  Ды наша Русь - цудоѓней не знайсцi,
  Вялiкая, як сонца над планетай...
  Мы зможам сабе шчасце ведай знайсцi,
  I гераiчнасцi подзвiгi апеты!
  
  Расiя прамянiстая краiна,
  Што падарыла камунiзм народам...
  Яна навекi Родам нам дадзена,
  За Радзiму, за шчасце, за свабоду!
  
  Айчына - славiм Госпада Хрыста,
  Марыя з Ладай будуць няхай адзiныя...
  Таварыш Сталiн замянiѓ бацьку
  Мы рускiя ѓ баях непераможныя!
  
  Народа свету - любяць рускi шлях,
  Адзiныя мы паверце людзi сэрцам...
  Нас кулаком паверце не сагнуць,
  Адкрыем хутка ѓ космас ведаю дзверцы!
  
  Нагою босы ѓступiм мы на Марс,
  Венеру хутка ѓ доблесцi асвоiм...
  Усё будзе проста вышэйшы ведайце клас,
  I стане чалавек любы героем!
  
  Ды Iсус вядома супермэн,
  З Зварагам месцы Русь з каленяѓ узнiме...
  Не будзе ѓ рабят лiчы праблем,
  Праславiм Рода ѓ бясконцасць Iмя!
  Манголаѓ усяго трыццаць тысяч i шэсць дзяѓчат iх секлi вельмi лiха.
  А калi Мiрабела знесла галаву Судубею, кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак востры кiнжал, чара шаляѓ канчаткова хiснулася ѓ бок рускiх войскаѓ.
  Мiрабела секчы манголаѓ, вымавiла:
  - На вайне палкаводзец як правiла хоча весцi як леѓ, але для перамогi i падначалены не павiнен быць баранам!
  Наташа агрэсiѓна адзначыла, рассякаючы нукераѓ, i збiваючы iм без праблем галавы:
  - Палiтык - гэта пляча якая дае атручаны мёд, i пойла абяцанняѓ з заправай хлуснi i без солi iсцiны!
  Зоя, рассякаючы манголаѓ, i босай ножкай шпурнуѓшы атрутную iголку, прабуркавала:
  - Калi палiтык адкрывае рот, намёртва захлопваецца душа выбаршчыка!
  Аѓгусцiна, зразаючы манголаѓ, i рассякаючы iх да самых сёдлаѓ, прачырыкала:
  - Чым больш з пашчы палiтыка вылецiць залатых гор, тым дакладней у выбаршчыка спусцее кашалёк!
  Анжалiка, секчы манголаѓ, i зразаючы iм галовы, ламаючы голымi пяткамi скiвiцы, дасцiпна адзначыла:
  - Палiтыку лёгка ѓзлезцi на залатую гару ѓласных абяцанняѓ, для выбаршчыка такi ѓздым адкрывае падзенне ѓ бездань!
  Святлана працягнула, ацалелыя манголы, ужо звярнулiся ва ѓцёкi, i яна кiдала iголкi, босымi пальчыкамi ножак, буркуючы:
  - Бог даѓ чалавеку розум для стварэння, i палiтыка для пакарання!
  Пасля чаго бой канчаткова перайшоѓ у пераслед ворагаѓ. Мiрабела секла супернiкаѓ i напявала:
  - Воiны цемры - дакладна моцныя,
  Зло кiруе мiрам, не ведаючы лiкi...
  Але вам сыны Сатаны,
  Не зламаць моц Хрыста!
  I Мiрабела дабiваючы непрыяцеляѓ.
  Ссякаючы апошнiх манголаѓ, вымавiла:
  - Недабiты вораг як не долеченная хвароба - чакай ускладненняѓ!
  У гэтай бiтве рускiя, вядома ж, перамаглi. Але мала гэтага. Манголы, сабраѓшыся з сiламi ѓсё роѓна могуць пайсцi на Русь. Хаця iм i далi ѓрок.
  Таму шасцёрка дзяѓчынак атрымала заданне ад Рускiх Багоѓ замачыць Чынгiсхана, пакуль ён не ѓмацаваѓся ѓ Харэзме.
  Там якраз абложваюць старую сталiцу iмперыi. Можа адзiны буйны горад, якi адмовiѓся здацца. I зараз яго манголы штурмуюць.
  Наташа прапанавала:
  - Трэба забiць Чынгiсхана i яго сыноѓ. Тады войска манголаѓ распадзецца!
  Мiрабела пацвердзiла:
  - Больш справы - менш слоѓ!
  I дзяѓчыны - уся шасцёрка атакавалi супернiкаѓ. I давай секчы манголаѓ мячамi, якiя даѓжэлi, i кiдаць босымi пальчыкамi ножак прэзенты смерцi.
  Ваяѓнiцы разышлiся... I прасякалi ѓ пазiцыях супернiка цэлыя прасекi. I як яны iх рассякалi.
  Мiрабела, секануѓшы манголаѓ, адзначыла:
  - Нас немагчыма перамагчы!
  Наташа, прасякаючыся праз легiёны манголаѓ, гэта пацвердзiла:
  - Калi мы адзiныя - мы непераможныя!
  I Зоя рушыла па манголах голай пяткай, iх фiгуральна разарваѓшы. Пасля чаго пiскнула:
  - Веру адрадзiцца Русь!
  Анжалiка, рассякаючы супернiкаѓ, пiскнула:
  - За гэта я б'юся!
  Аѓгустына, крышачы мангольскiя рацi, зароѓ:
  - I супостатаѓ не баюся!
  Святлана выдала, са смакам рассякаючы ворагаѓ:
  - Гэта будзе абарона Кiеѓскай Русi на далёкiх подступах!
  I дзяѓчаты секлi манголаѓ, хорам заспявалi;
  Захацелася Чынгiсхану мiрам кiраваць,
  У яго амбiцый поѓны каробак...
  Хоча па Айчыне Кiеѓскай стукнуць,
  Але яго мы ѓгонiм проста ѓ труну!
  
  Мы дзяѓчынкi дачкi Сварога,
  Можам усiх манголаѓ перамагаць...
  У кожным сэрцы ёсць часцiца Бога,
  Нас не адолее злосны тат!
  
  Верце будзем хутка з Iсусам,
  Ён прадстаѓце самы слаѓны Бог...
  Перамагаць вялiкае мастацтву,
  Каб кожны ѓ сэрцы славы мог!
  
  Чынгiсхан падступна атакуе,
  Яго арды рацi вялiкiя...
  На аркане дзяѓчыну босую,
  Воiны-нукеры павялi!
  
  Русь, вядома, будзе вельмi светлай,
  Самай чыстай мацi-краiнай...
  У ёй шчаслiвыя нават iншаверцы,
  Хоць часам праблемы з Сатанай!
  
  Найвялiкшы ёсць заваёѓнiк,
  Гэты злосны варвар Чынгiсхан...
  Хто схiлiѓся той у душы здраднiк,
  Нас не заваюе мангольскi хан!
  
  Вораг, вядома, вельмi моцны,
  Яго арды нiбы акiян...
  Але дзяѓчынкi выгляд маюць стыльны,
  Уражаны ѓ сэрца Чынгiсхан!
  
  Можам заваяваць часцiцу свету,
  Зможам адолець жартам арду...
  Таму ѓ Хрысьце душа кумiра,
  Армiю манголаѓ разарву!
  
  Чынгiсхан баец хоць вялiкi,
  Але павер яго мы разаб'ём...
  Хоць цмок iдзе тысячалiкi,
  Славу пацвердзiм сталёвым мячом!
  
  Русь сабою краiны абараняла,
  Ад нашэсцяѓ пякельнай саранчы...
  Грудзi мацярынскай прыкрывала
  Усе народы Сонца i Зямлi!
  
  Дзяѓчаты сказалi вельмi цвёрда:
  Чынгiсхан табе не выстаяць...
  Сцяг Айчыны развiваѓся ганарлiва,
  Здасi iспыт цвёрда ты на пяць!
  
  Меч дзяѓчынак вастрыё мае,
  Што мацней у сусвеце не знайсцi...
  Не нясiце звяры ахiнею,
  Мы здолеем у рай кахання ѓвайсцi!
  
  Нiчога няма ѓ Радзiме ведай лепш,
  Чым дзяѓчынкi святла, мiр, дыямент...
  Рускiя, татары, мардва, чукчы -
  За вас усiх Хрыстос жыцьцё ведай аддасьць!
  
  Усё выдатна будзе ѓ нашым свеце,
  Чынгiсхана згiнула арда...
  Не прыйдзе Армагедон Батыя,
  Не патопча рускiх сатана!
  Вось Наташа кiнула востры кiнжал i прыкончыла Чынгiсхана шпурнуѓшы падарунак смерцi босымi пальчыкамi ножак.
  А Мiрабела Магнiтная адсекла галаву старэйшаму сыну Чынгiсхана Джучы.
  Такiм чынам два галоѓныя верхаводы манголаѓ былi забiтыя.
  Другога сына Чынгiсхана прыкончыла Аѓгусцiна, а трэцяга Зоя, уразiѓшы забойнымi прэзентамi смерцi.
  А вось чацвёртаму сыну, зламала шыю ѓдарам босай нагi Святлана.
  Ды гэтыя дзяѓчаты паказалi найвышэйшы баявы клас. У Чынгiсхана застаѓся толькi адзiн законны сын Кюлькан, але ён яшчэ маленькае дзiця. Так што барацьба за ѓладу непазбежная. Зрэшты, ёсць яшчэ ѓнук Менга - старэйшы ад Джучы i ѓжо амаль дарослы юнак.
  Яго далi прыкончыць светла-рудай Анжалiцы. Каб засталiся толькi малыя дзецi i была барацьба за трон Чынгiсхана.
  А значыць манголам будзе не да паходу на Русь. I хутчэй за ѓсё iх iмперыя распадзецца i кане ѓ лепту.
  Зрэшты, дзяѓчынкi яшчэ на ѓсякi выпадак засеклi некалькi самых аѓтарытэтных палкаводцаѓ Чынгiсхана, каб ужо нiхто не змог заваяваць Русь i аб'яднаць манголаѓ.
  Пасля чаго мiльгаючы босымi, круглымi пяткамi вярнулiся ѓ свой час.
  Кiеѓская Русь не ведала нашэсця. Паступова феадальная раздробленасць змянiлася кансалiдацыяй Земляѓ. I гэта зрабiѓ Аляксандр Неѓскi, якiх перамогамi над шведамi i немцамi ѓмацаваѓ свой аѓтарытэт. I паколькi яго не атруцiлi правiлаѓ доѓга, i нават паспеѓ каранавацца, атрымаѓшы тытул iмператара i цара. Перад гэтым скарыѓшы Польшчу, Балгарыю, i ѓсе дзяржавы па Волзе. Быѓ узяты i Царград. Стварыѓшы сваю вялiкую iмперыю. Якая не распалася, бо Неѓскi ѓмацаваѓ пасада ѓ спадчыну ад сына да сына i па старшынстве.
  Так узнiкла царская дынастыя. Кiеѓская Русь працягвала заваёвы. Яна мела сiлы, якiя не былi параѓнальныя з суседзямi. I ѓ адрозненне ад Iсламскага халiфата i iмперыi Чынгiсхана не распалася. Аляксандр Неѓскi заснаваѓ моцную цэнтралiзацыю рускай iмперыi, i абмежаваѓ уладу сатрапаѓ зрабiѓшы iх якiя змяняюцца i падпарадкаванымi Кiеву i Царграду.
  Так што ѓсё было добра. Пакуль увесь свет не стаѓ адзiным i кансалiдаваным.
  А гэта зразумела паскорыла навуковы прагрэс i людзi значна раней зляталi ѓ космас, i асвоiлi планеты сонечнай сiстэмы. Жыць рабiлася ѓсё лепш i весялей. У гэтых умовах часам успамiналi Чынгiсхана, i адзначалi, што ён таксама мог стварыць вялiкую iмперыю, калi б яго не спынiлi б рускiя Багiнi.
  Здымалi i фiльмы...
  А калi навука развiлася i авалодала таямнiцай часу, то i Аляксандра Неѓскага i Чынгiсхана ѓваскрэсiлi з мёртвых.
  Яны пагулялi адзiн з адным у шахматы. Неѓскi адзначыѓ:
  - Ты быѓ годны заваёѓнiк!
  Чынгiсхан кiѓнуѓ:
  - Я саступiѓ толькi дочкам Рускiх Багоѓ!
  I зрабiѓ ракiроѓку.... Абодва кiраѓнiкi старажытнасцi засмяялiся i заѓважылi:
  - Кожны чалавек каваль свайго шчасця, але ѓсё што ѓ свеце ёсць залежыць вышэйшых сiл, не лiчачы гонару!
  АЛЯКСАНДР ЧАЦВЕРТЫ ЖЫВЫ БОГ
  Мiрабела на гэты раз адпраѓляецца каб дапамагчы ѓ бiтве Аляксандру Чацвёртаму - сыну Аляксандра Македонскага легендарнага з цароѓ.
  Гэта ѓсяго толькi хлопчык гадоѓ дзесяцi. А рэальная ѓлада належыць у iмпэрыi рэгенту.
  Мiрабела нiяк не магла ѓспомнiць iмя рэгента. I пакуль проста бегла па гарачых пясках Блiзкага Усходу, шлёпаючы босымi, загарэлымi i хупавымi ножкамi.
  Ды нялёгкая ёй выдалася дарога. Пяткi голыя дзяѓчыны пясок вельмi нават абпальвае.
  Каб хоць крыху адцягнуцца Мiрабела вырашыла праспяваць. Бо песня сапраѓды тонус жыццёвы канкрэтна паднiмае:
  А галасок у прыгажунi цудоѓны.
  Дзяѓчына так радасна спявае;
  Я босая дзяѓчынка бягу па пустынi,
  Мне падэшвы раздзiрае гарачы пясок...
  Што здарылася з прыгажуняй цяпер,
  Ад чаго ѓ яе салавей-галасок!
  
  Свет вядома ж паверце не салодкi,
  Шмат усякiх паверце пад сонцам праблем...
  Застаецца нажаль непрыемны асадак,
  I паляванне дзяѓчынкi спазнайце вялiкiх змен!
  
  Вось у эпоху спусцiлася павер Аляксандра,
  Македонскi вялiкi ад Бога баец...
  Аказалася там нiбы голая Касандра,
  Палкаводзец магутны - павер малайчына!
  
  Але сканаѓ выдатны як сонца кiраѓнiк,
  На троне застаѓся яго малы сын...
  I вядома вароны вы ѓ гэтым не рвiце,
  Што дзiця на троне нажаль зусiм адзiн!
  
  Абаранiць яго дзяѓчына заѓзята спрабавала,
  Захаваць на троне святую мару...
  Каб iмперыя кiравала светам не трохi,
  Я малiтву Усявышняму Богу прачытаю!
  
  Вось цяпер я босая бягу па пустынi,
  Вельмi балюча падэшвам няшчасным маiм.
  Аказалася iмперыя ѓ поѓнай дрыгве,
  Хай дапаможа ђсявышнi Гасподзь, херувiм!
  
  Вось прымчалася я да стану ваяѓнiчых грэкаѓ,
  Прапанавала паслугi ѓ бiтву мячом...
  Таму што мы ѓсе братаны-чалавекi,
  I працiѓнiкаѓ смела павер разаб'ём!
  
  Што ж такi лёс у славянкi,
  Моцна бiцца, лёс не клянячы...
  Калi трэба паставiм супернiку банкi,
  Рахунак адкрылi ѓжо набегла пеня!
  
  Вось б'юся за адзiнства антычнага свету,
  Каб кiраваѓ Вялiкi Усявышнi Гасподзь...
  Бо бiтвах Айчыны гучыць рая лiра,
  Разрываючы часам святую плоць!
  
  Ды дзяѓчына вiцязь краiны патрыётка,
  За iмперыю грэкаѓ змагаючыся кахаючы...
  Абараню на троне антычным дзiця,
  Таму ад Бога прыйшло гэта ведайце дзiця!
  
  Будзе свет чалавецтва слаѓны адзiным,
  Ведаю будзе цудоѓна i ѓсё добра...
  Македонiя - гэта амаль што родная Расiя,
  Лодку трэба раѓняць калi ѓ ёй надламалася вясло!
  
  Хутка Бог Iсус да нас прыйдзе з ласкай,
  Дасць выратаванне сынам чалавецтва ѓсiм...
  Каб сталi плебеi наймудрэйшай шляхтай,
  Каб вырашылася пабольш жыццёвых праблем!
  
  Слава Богу, i слава Хрысту Iсусу,
  Што вялiкае сонца на небе нарадзiѓ...
  Ставiцца ж трэба да мастацтва...
  Каб было ѓ нас больш праведных сiл!
  
  Вось калi ѓзняѓся ѓ нябёсы ѓ паднябессi,
  Вышэй зорак узнясемся Iсуса захоѓваючы ...
  Усе, хто памёр у экстазе вялiкiм уваскрэснуць,
  Найсвяцейшую Марыю за Сына хваля!
  Мiрабела даспявала, i як падскочыць i пракруцiць у паветры босымi ножкамi круцёлку. I засмяецца.
  Тут дзяѓчына ѓспомнiла, што рэгент Аляксандра чацвёртага Фiлiп Арыдэя - яго дзядзька i брат Аляксандра Македонскага. Але ён быѓ забiты. I зараз на троне Антыгон Аднавокi. Ён падтрымлiвае Аляксандра Чацвёртага.
  А супраць яго выступае Касандра кiраѓнiк i сатрап Македонii.
  Вось павiнна адбыцца бiтва, у якой загiнуць i Антыгон Аднавокi i намiнальны цар Аляксандр чацвёрты.
  У Антыгона Аднавокага больш тэрыторыi i войскi. У Касандра сама Македонiя i Грэцыя - больш арганiзаванае i лепш узброенае войска.
  Так што шанцы прыкладна роѓныя - i найменшая выпадковасць можа вырашыць зыход бiтвы.
  Хоць гэтая гiсторыя крыху разыходзiцца з афiцыйнай, але часы даѓнiя, як было на самой справе нiхто толкам не ведае.
  Мiрабела бяжыць у лагеры Антыгона Аднавокага. I яе голыя, круглыя пяткi зiхацяць.
  Вось ужо вiдаць удалечынi вымпелы i сцягi лагера. Армiя вялiкая. Лiчы землi да Iндыi i частка Iндыi. Егiпет пакуль вагаецца на чый бок устаць.
  Антыгон i Касандра змагаюцца за ѓладу. Але перамога Антыгона дазваляе зноѓ сабраць iмперыю ѓ адзiны кулак, а Касандра яе наадварот распыляе.
  Так што выбар Мiрабелы - вiдавочны!
  Дзяѓчына падбягае да лагера. На яе мускулiстыя, загарэлыя, у адным бiкiнi адразу ж ѓтаропiлiся воiны.
  Але нiхто не асмелiѓся пярэчыць i тармазнуць.
  Мiрабела iмчыцца, i яе босыя ножкi, пакiдаюць на пяску хупавыя сляды.
  Многiя воiны, асаблiва маладыя падаюць на каленi i гэтыя сляды прагна цалуюць.
  Вось прыгожая, мускулiстая дзяѓчына iдзе мiма шатроѓ. Воiны ёй кланяюцца.
  I зноѓ цалуюць яе адбiткi слядоѓ. Мiрабела гэта дзяѓчына, якая проста супер.
  Яе спрабуе малады воiн схапiць за голае калена. I дзяѓчына ѓзяла i яго брыкнула.
  Той упаѓ i грымнуѓся.
  Мiрабела праспявала:
  - Заслужы, мяне ты заслужы,
  Дзеѓку заслужы!
  Заслужы, прыгажуню з аѓтаматам,
  Больш не грашы!
  I перад ёй усё падаюць на каленi.
  Дзяѓчынка падбягае да шатра Антыгона. Ён вялiкi як сапраѓдны палац.
  А воiнаѓ тут шмат - сама меней тысяч дзвесце на ѓвесь лагер. Вось гэта мурашнiк.
  Каля ѓвахода Мiрабэлу сустракаюць сапраѓдныя волаты. I яны прапускаюць дзяѓчынку.
  Вось ваяѓнiца ѓваходзiць у шацёр, i iдзе далей, ступаючы босымi, хупавымi ножкамi па пышных дыванах.
  Яе зноѓ, i зноѓ прапускаюць. I дзяѓчаты кланяюцца прама ѓ пояс. I выглядае ѓсё цудоѓна.
  Вось яна ѓнутры шатра i яе сустрэѓ Антыгон. Даволi буйны мужчына з павязкай на воку.
  Паглядзеѓ на дзяѓчыну цудоѓную нiбы багiня.
  I сказаѓ:
  - Ты прыйшла па любоѓ!
  Мiрабела адмоѓна трасянула галавой i зароѓ:
  - Я прыйшла прынесцi табе перамогу!
  Антыгон кiѓнуѓ i адказаѓ:
  - Што ты ведаеш аб Касандры!
  Дзяѓчына адказала з усмешкай:
  - Ён прыгатаваѓ табе пастку! У яго ѓ трое менш салдат, але яны больш арганiзаваны. Аднак калi зайсцi з таго боку, дзе нас не чакаюць, мы можам атрымаць рашучую перамогу!
  Антыгон з падазрэннем спытаѓ:
  - А калi цябе сам даслаѓ Касандра? I ты завядзеш нас у пастку!
  Мiрабела ѓпэѓнена адказала:
  - Касандра не зможа аб'яднаць iмперыю. Ён усяго толькi ѓзурпатар. Толькi пад уладай сына Аляксандра Македонскага можна захаваць адзiнства дзяржавы. А я заѓсёды дапамагаю таму, хто садзейнiчае яднанню чалавецтва!
  Антыгон кiѓнуѓ:
  - Чамусьцi я вам веру! Ну, што ж выступiм у паход!
  Мiрабела агрэсiѓна адказала з лютасцю:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем за ѓладу Петрыкi,
  I снамi Бог Амон - святыя аблiччы!
  Пасля чаго дзяѓчына прапанавала правесцi войска, i Антыгон пагадзiѓся.
  З'явiѓся i сам Аляксандр Чацвёрты.
  Ён быѓ даволi буйны i мускулiсты хлапчук. Светлыя валасы i цёмная ад загару скура, вiдаць было што дзецюку зручней хадзiць басанож, чым апранаць сандалi i даспехi.
  Але вось хлопчык садзiцца на каня. Яму гадоѓ адзiнаццаць, але можна даць чатырнаццаць-пятнаццаць.
  Вiдаць, ён з цiкавасцю глядзiць на Мiрабэлу, i прамаѓляѓ:
  - Якiя мускулы ѓ яе!
  Дзяѓчына з усмешкай адказала:
  - Я ваяѓнiца вышэйшага класа!
  Хлопчык-кароль кiѓнуѓ:
  - Так! Я пасля перамогi, зраблю цябе сваёй першай жонкай!
  Мiрабела адзначыла з усмешкай:
  - Думаю, я пасля перамогу, перанясуся ѓ iншы свет! Нажаль мая мэта дапамагчы вам, але над сабой я не ѓладная!
  Аляксандр Чацвёрты загадаѓ:
  - Вядзi нас у бой!
  I вялiзнае войска Антыгона выступiла ѓ паход. У ёй былi нават баявыя сланы.
  Мiрабела агрэсiѓна адзначыла, заграбаючы гарачы пясок босымi, моцнымi ножкамi:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем за ѓладу парад!
  I тут паправiлася:
  - За ѓладу Македонii!
  Баявая дзяѓчынка - нiчога супраць яе не скажаш. Вось гэта сапраѓды каласальная сцерва.
  I войска Антыгона i Аляксандра рухаецца ѓ абыход, войскаѓ Касандра.
  Iдзе вялiкi рух.
  Мiрабела напявае ѓ паходзе, прычым ад мужчынскага iмя:
  Я - Аляксандр, грэкаѓ цар.
  Ён - Дарый, персаѓ гасудар. На полi лаянкi зноѓ мы сышлiся.
  
  Пад Iсай я яго пабiѓ I славу тым я заслужыѓ, "Непераможны" iмя атрымаѓ!
  
  Увесь свет тады мяне прызнаѓ, "Чароѓным" мяне назваѓ! Сваiм мячом я гэта даказаѓ!
  
  Прыйшоѓ яго я перамагчы I краiны ѓсё злучыць. Час усiм людзям разам мiрна жыць! - - - Яго войска перада мной. Ад страху мы згуртавалi строй. Гуляем мы зноѓ сваiм лёсам!
  
  Iх - больш нас амаль у сем разоѓ, Але iскры б'юць з нашых вачэй. Мы верым: багi не пакiнуць нас! - - -Ворагi пайшлi на нас натоѓпам,Не ведаюць, што такое строй.Войскi свае паслаѓ ён на забой!
  
  Вось вершнiкi яго ляцяць, Яны нас напалохаць хочуць. Такiя - толькi трусоѓ перамогуць! - - -Фаланга ѓ цэнтры трымае строй.Памруць, але не пакiнуць бой.Змяшалiся персы перад iх сцяной!
  
  А справа бой. Жорсткi бой.Але трымаюцца! I трымаюць строй! Фракiйцы там! Iм гэта не ѓпершыню!
  
  Але змята левае крыло I адступае ѓжо даѓно, I просiць дапамогi маёй яно!
  
  Я iм на дапамогу не iду. Бо гэта бой! Стаю i чакаю! Там эсалiйцы! Веру я ѓ лёс!
  
  А ѓ цэнтры панiка кiпiць, Фаланга наша iх нацiскае, I ѓ бакi iх коннiца бяжыць!
  
  Мая дасягнута тут мэта! Нам багi прыадчынiлi дзверы!! Я коннiцу кiдаю ѓ гэтую шчылiну!!! - - -Зямля дрыжыць i пыл клубiць,I iскры б'юць з-пад капытоѓ -То коннiца цяжкая ляцiць!
  
  Яны - таварышы ѓсё мне, Пальчатку кiнулi лёсу! Хочам увесь свет мы падпарадкаваць сабе!
  
  Пяхота - галоѓная ѓ баi,Бяжыць за коннiцай у страi. Непераможная, як Ахiл у баi!
  
  Я бiтвы адчуваю зыход.Гетайры б'юцца ѓ праход.I шчытаносцы набiраюць ход!
  
  Урубiлiся мы ѓ яго войскi! Перамога ѓжо зусiм блiзкая!! Наш бой запомняць людзi на стагоддзi!!!
  
  Ужо змяты гвардыя яго! I сотня метраѓ да яго! А наперадзе няма больш нiкога! - - -Убачыѓшы нас перад сабой,Як подлы баязлiвец, а не герой,У спалоху Дарый пакiдае бой.
  
  Якi ён баязлiвец! Якi нягоднiк! Ён зганьбiѓ свой вянок! I ѓлады ѓсёй яго прыйшоѓ канец!
  
  Куды ты дзенешся?! Бяжы! Сябе ад смерцi беражы! Аб багi! Якiя смешныя мае ворагi!
  
  Усё войска персаѓ ужо бяжыць. Сёння бiтваю я сыты! Полмира мне зараз належыць!
  Вось войска завяршыла паход i выйшла ѓ тыл Касандра. I тут Мiрабелу чакала адкрыццё - акрамя грэцкiх i македонскiх войскаѓ тут былi i егiпцяне.
  Дык вось чаму Касандра ѓ рэальнай гiсторыi перамог, а Аляксандра Чацвёртага паланiлi i забiлi.
  Такiм чынам у Антыгона ѓсяго ѓ паѓтара раза больш салдат, пры лепшай якасцi ѓ ворага.
  Але на яго баку схаднейшая пазiцыя i тактычная раптоѓнасць.
  Мiрабела ж накiравалася ѓ атаку.
  I разам з ёй чатыры чароѓныя дзяѓчыны: дочкi багоѓ.
  I давай секчы супостатаѓ.
  Мiрабела павяла мячамi млын, ссякаючы салдат Касандра i праверашчала:
  - Жанчына гэта галiнак якi лепш за ѓсё спее ѓ перагное распусты, але яго ѓсё роѓна чакае адплата!
  Наташа таксама секла з ашалеласцю i лютасцю. Яе голае катаванне зламала скiвiцу воiну-грэку, пiскнуѓшы:
  - Палiтык - гэта матэматык, якi адымае i дзелiць, i тое гэта робiць з каласальнай хiбнасцю ѓ сваю кiшэню!
  Зоя працягваючы секчы супостатаѓ i босымi пальчыкамi ножак кiнуѓшы атрутныя гульнi i пiскнуѓшы:
  - Бог стварыѓ жанчыну басаногай i юнай, сатана пры дапамозе палiтыкаѓ яе абуѓ, i прымусiѓ трапiць у дзяцiнства!
  Анжалiка агрэсiѓна секла масу ворагаѓ, i яе медна-чырвоныя валасы луналi на ветры нiбы пралетарскi сцяг.
  I дзяѓчына прабуркавала:
  - Лепш жанчыне фарсiць голымi пяткамi, чым аказаць абутай праз жанiцьбу з ботам!
  Святлана секла працiѓнiкаѓ i рэзала iх i вiшчала:
  - Жанчына - гэта самая прыгожая кветка ѓ садзе Госпада Бога, але самая падступная вусень - палiтыкан-мужчына брыдкай пад'ядае яе сцяблiнка!
  Мiрабела працягваючы секчы працiѓнiкаѓ пiскнула i выдала:
  - Аголяючы свае грудзi, жанчына пакiне мужчыну без порткаѓ i здзярэ з яго тры шкуры!
  Наташа агрэсiѓна працягнула, круша супернiкаѓ:
  - Дзяѓчына-бландынка вядома ж прыгожая, толькi светлая галава занадта ѓжо ѓ лiтаральным сэнсе слова!
  Зоя, разразаючы воiнаѓ Касандра буркнула:
  - Бландынка дзяѓчына светлая галава не заѓсёды лiтаральна, але заѓсёды фiгуральна выдатны падлогу!
  Анжалiка працягваючы разбураць працiѓнiкаѓ пiскнула:
  - У чым рознiца памiж палiтыкам i прастытуткай - апошняя кладзецца дзеля грошай пад любога, а першы пакладзе палову выбаршчыкаѓ дзеля нажывы любымi сродкамi!
  Святлана, зразаючы непрыяцеляѓ армii Касандры, i босымi пальчыкамi ножак шпурнуѓшы бумеранг, выдала:
  - Прастытутка за грошы ператварае любую аслiную нiкчэмнасць у мужчыну, палiтык i бясплатна зробiць з любога мужчыны нiкчэмнага iшака!
  Мiрабела ламаючы рознага роду супернiкаѓ, i ламаючы скiвiцы босы, круглай пяткай, выдала:
  - Хлопчыкi з часам становяцца мужчынамi, палiтыкi з гадамi цi ператвараюцца ѓ дыктатараѓ, цi становяцца хадзячымi анекдотамi!
  Наташа, секчы супостатаѓ, i зразаючы iм галовы, кiдаючы босымi пальчыкамi паражальныя прадметы, пiскнула:
  - Палiтык не заѓсёды смешны, але заѓсёды хадзячы анекдот, i бясплатны клоун!
  Зоя, рассякаючы рознага роду непрыяцеляѓ, вякнула:
  - Дыктатар часта прымушае пралiваць падданых слёзы, затое ѓ анекдотах над iм жадае ѓся краiна!
  Анжалiка, рассякаючы македонцаѓ, пiскнула:
  - Чым карысныя дыктатуры - калi народ будуюць, жадаючы падстрыгчы як бараноѓ, i ѓ авечых галовах прачынаецца лiсiца!
  Святлана, правяла баявы млын, адсякаючы галовы i прачырыкала:
  - Калi ты розумам баран будзеш пастрыжаны, калi ѓ цябе выкрутлiвасць лiсiцы пусцiш на каѓнер сваiх канкурэнтаѓ!
  Мiрабела, працягваючы рассякаць супернiкаѓ, выдала:
  - Лiсiца i з iльва здзярэ тры шкуры, i моцнага як дуб абдзярэ як лiпку!
  Наташа, б'ючыся з надыходзячымi фалангiстамi, адзначыла:
  - Якой бы не была доѓгая мова палiтыка, жыццё выбаршчыка стане ад гэтага толькi карацейшае!
  Зоя агрэсiѓна прымецiла, рассякаючы ворагаѓ:
  - У пагонi за доѓгiм рублём, палiтыканы кароцяць мовы на крытыку, успамiнаючы - маѓчанне золата!
  Анжалiка, раскройваючы якi напаѓзае непрыяцеляѓ выдала:
  - Маѓчанне - гэта золата, але часцяком у чужой кiшэнi!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, прабуркавала:
  - Чалавека з вялiкай лiтара цягне да святла, чалавека па прызнаннi сабакi да светлавалосы!
  Мiрабела працягваючы секчы варожае войска, буркнула:
  - Бог даѓ чалавеку розум i несмяротную душу, сатана розум закiнуѓ за розум, ператварыѓшы цела ѓ тушу!
  Наташа, крышачы супернiкаѓ, раѓнула:
  - Чалавек - гэта такое жывёла, якiм рулiць лiсiца, якая выдае сябе за льва ѓ авечай шкуры!
  Дзяѓчаты разышлiся, секлi войска Касандра з вялiкай эфектыѓнасцю i напорам. I iхнiя мячы як лопасцi прапелера мiльгалi.
  Зоя адзначыла, кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак, гарошынку з забойнай узрыѓчаткай:
  - Чалавек марыць мець сiлу Усявышняга Бога, дзеля дасягнення малпавых нiзiнных мэт!
  Анжалiка рудая мегера, рассякаючы непрыяцеляѓ, выдала:
  - Бог вядома ж любiць нашы душы, але так хацелася, каб Усявышнi палюбiѓ i нашы целы, паслаѓшы не толькi духоѓнае ацаленне!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ таксама дадала, голай пяткай зламаѓшы ворагу скiвiцу:
  - Бог стварыѓ Еву каб яна дарыла шчасце, а зрабiѓ палiтыка каб ён краѓ мары, але затое паднiмаѓ настрой, няхай i без прыгажосцi!
  Мiрабела рассякаючы супернiкаѓ i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы гранаты, пiскнула:
  - Палiтык - гэта разнавiднасць кiшэннiка якi замяняе спрытныя пальцы доѓгiм мовай, i стварае пры крадзяжы куды больш шуму, адбiваючы здольнасць думаць!
  Наташа з гэтым цалкам пагадзiлася, руйнуючы непрыяцеляѓ i праверашчала:
  - Кiраѓнiк, якi любiць шмат балбатаць, мала даб'ецца толку ѓ практычных справах, бо доѓгая мова - кароцiць рукi!
  Зоя агрэсiѓна адзначыла, ссякаючы чарговую порцыю непрыяцеляѓ, i босай ножкай шпурнуѓшы гранату:
  - Чаму Усемагутны Бог рэдка размаѓляе з людзьмi - каб не прыпадабняцца палiтыкам з слоѓным паносам, якiя маскiруюць бяссiлле!
  Анжалiка, рассякаючы непрыяцеляѓ i босымi пальчыкамi ножак узяла i шпурнула ѓ ворага забойнае, i пiскнула:
  - Палiтык шмат кажа, i яшчэ больш загаворваецца, але яго словы праходзяць мiма вушэй выбаршчыка, якi не аглух ад пустазвонства!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i босымi пальчыкамi ножак запусцiѓшы разбурэнне, выдала:
  - Чым даѓжэй язык у палiтыка, тым карацейшы розум выбаршчыка якi за яго галасуе!
  Мiрабела адзначыла, зноѓ шпурнуѓшы босымi пальчыкамi ножак, забойную бамбiку:
  - Для выбаршчыка доѓгая мова палiтыка - гэта пятля на шыю, якая зрэшты спачатку капае на мазгi, а затым пудрыць галаву, чарговы пустапарожняй пудрай!
  Наташа агрэсiѓна заявiла, выкошваючы непрыяцеляѓ:
  - Высокi розум рэдка спалучаецца з доѓгай мовай, але фанабэрыстасць звыкла для словаблудства якое не ведае меры!
  Зоя дасцiпна адзначыла, скалячы зубкi i рыкаючы нiбы пантэра:
  - Доѓгая мова добра залазiць у кiшэнi, калi спалучаецца з веданнем тонкасцяѓ падлiзнiцтва!
  Анжалiка, рассякаючы непрыяцеляѓ, вельмi дасцiпна заѓважыла:
  - Сапраѓдны генiй не будзе доѓга балбатаць, сцiсласць сястра таленту, а генiяльнасцi брат лаканiчнасць!
  Святлана, зразаючы фалангiстаѓ, якiя ѓжо накiравалiся ва ѓцёкi - раѓнула:
  - Доѓгi язык гэта не толькi прыкмета кароткага розуму, але i бясконцай дурасцi!
  Карацей кажучы разбiлi войска Касандра, i яму Мiрабела асабiста адсекла галаву.
  Пасля чаго дзяѓчыны прымусiлi палонных цалаваць свае босыя, точаныя, злёгку запыленыя i скрываѓленыя ножкi.
  Тыя гэта рабiлi пакорлiва i згiнаючыся ѓ тры пагiбелi.
  Iмперыя Аляксандра Македонскага аднавiла адзiнства. I зноѓ заззяла сцяг Македонii.
  Потым былi новыя паходы на арабаѓ, з iх заваяваннем. Затым да Геркулесавых слупоѓ, з захопам Рыма i Карфагена. I на Iндыю з яе поѓнай заваёвай.
  Аляксандр Чацвёрты пражыѓ семдзесят гадоѓ i паспеѓ заваяваць яшчэ i Кiтай, перасягнуѓшы славу свайго бацькi.
  Яго назвалi Аляксандр Найвялiкшы. Ён захапiѓ усе цывiлiзаваныя краiны антычнага свету. I ѓзнiкла iмперыя ад Атлантычнага да Цiхага акiяна. Велiзарная, магутная i квiтнеючая.
  Крыху пазней была захоплена i Японiя. А затым была заваяваная i Амерыка.
  Iмперыя стала сусветнай. У ёй кiраваѓ род Петрыкi. Аѓтарытэт якога быѓ такi вялiкi, што не было сур'ёзных паѓстаньняѓ сатрапаѓ. I вось прагрэс, абмiнуѓшы эпоху змрочнага сярэднявечча адразу ж перайшоѓ у iндустрыяльную.
  А потым прамысловая рэвалюцыя. I палёты чалавецтва ѓ космас на тысячу гадоѓ раней, чым у рэальнай гiсторыi.
  А ѓ дваццаць першым стагоддзi iмперыя дайшла да краю сусвету. Была створана машына часу i навучылiся ѓваскрашаць мёртвых.
  Былi ѓваскрэшаныя i Аляксандра Македонскага i яго найвялiкшы сын.
  Так змянiѓся ход сусветнай гiсторыi. I для чалавецтва гэта было цудоѓна.
  Уявiце сабе сусьветную iмпэрыю, у якой ужо нават даѓно памерлых людзей уваскрашаюць, i сучаснае дваццаць першае стагодзьдзе. У якiм больш за дзвесце краiн у свеце, i балансiроѓка на мяжы ядзернай вайны.
  I розныя каранавiрусы ѓсё блукаюць!
  Так што... Дзяѓчыны здзейснiлi найвялiкшы подзвiг дзеля ѓсяго прагрэсiѓнага, ды i не вельмi прагрэсiѓнага чалавецтва!
  
  ДЗЯђЧЫНА-БЛОНДНIКА ДАПАМАГАЕ КНЯЗЮ СВЯТАСЛАВУ
  Дзяѓчына-багатыр мускулiстая i ѓ бiкiнi бяжыць да табара Вялiкага князя Кiеѓскага Святаслава.
  Армiя Рымскага iмператара падышла да рускага табара. У рымлян перавага ѓ сiлах разы ѓ паѓтара. Яны сабралi вялiкае войска.
  Святаслаѓ жа страцiѓ iнiцыятыву. Набегi печанегаѓ, i здрады балгараѓ, моцна пакалашмацiлi яго войска. I зараз прыходзiцца, бiцца саступаючы лiкам.
  У рэальнай гiсторыi, Святаслаѓ, заняѓ абарону ѓ крэпасцi. Але рымскi флот перакрыѓ забеспячэнне рускiм па Дунаi. I ѓ вынiку тыя ледзь не загiнулi, пакуль не пагадзiлiся пасля некалькiх сутычак пайсцi, на цяжкiх умовах.
  Мiрабела разумела, што лепшы шанц, гэта адразу ж разбiць рымскiя войскi i iсцi на Царград.
  Тады i балгары, i грэкi, i венгры падтрымаюць пераможцу Святаслава, i ѓ з Вiзантыйскай iмперыяй будзе скончана!
  I Царград стане сталiцай вялiкай Рускай дзяржавы! Бо Святаслаѓ заваяваѓ вельмi шмат. Усе Паволжа i Крым, i Поѓнач Каѓказа, i Балгарыю з Румынiяй. Але пасля яго гiбелi, заваяванае было страчана. I ѓжо лезуць на Волгу печанегi.
  Так што зараз крытычны момант. I ёсць шанец што Кiеѓская Русь стане наймацнейшай i найшырэйшай iмперыяй у свеце, яшчэ да свайго хрышчэння.
  Мiрабела ведае ад гэтага i iмчыцца ѓ бой.
  Але што яна зробiць адна? Можа прыйдзе яшчэ пяць байцоѓ - хлопчык i чатыры дзяѓчыны - дачкi рускiх Багоѓ, i несмяротнае дзiця?
  Мiрабела на гэта вельмi нават разлiчвае.
  Але пакуль бяжыць мiльгаючы, голымi, ружовымi пятачкамi. Пры гэтым дзяѓчына напявае:
  - Мы змагаемся з за Русь,
  З iмем Сварога...
  Ты дзяѓчына не трусь,
  У сэрцы ты ѓ Бога!
  Вось яна падбягае ѓсё блiжэй да крэпасцi, дзе знаходзяцца рускiя войскi Святаслава.
  Спачатку дзяѓчына ссякае мячамi двух рымскiх вартавых, што стаяць каля цытадэлi.
  Мiрабела нават праспявала:
  - Айчыны ляцiць у паднябессе...
  У iмя Пяруна Расiя ѓваскрэсне!
  Вось сапраѓды навошта рускiм трэба было прымаць чужую веру? Насамрэч куды лепш верыць сваё роднае i светлае. Тыя рускiя Багi, што клапацiлiся аб славянах i спрыялi iх росквiту.
  Вось ваяѓнiца падбягае да сцяны. На версе стаяць вартавыя.
  Яны бачаць пiсаную, залатавалосую прыгажуню i прымаюць яе за багiню.
  Тым больш Мiрабела вельмi рослая, асаблiва па тых часах, i мускулiстая, каб яе прынялi б за звычайную жанчыну.
  I вось Мiрабела стала чапляцца пальцамi рук i босых ножак караскаючыся па сцяне ѓверх. I гэта вельмi прыгожа выглядала.
  Дзяѓчына вельмi прыгожая, а яе рэльеф цяглiц на зайздрасць любому мужчыну.
  Вось гэта сапраѓды дачка багоѓ.
  Мiрабела ѓскараскалася наверх. Яна ѓсмiхнулася i падмiргнула вартавым.
  Воiны былi яе нiжэйшыя, i дзiвiлiся моцным i глыбока прамаляваным мышцам дзяѓчынкi.
  Ваяѓнiца адразу ѓзяла быка за рогi:
  - Вядзiце мяне да князя Святаслава!
  Старэйшы з воiнаѓ з сiвой барадой кiѓнуѓ:
  - Ды багiня, мы гатовыя!
  Двое юнакоѓ упалi на каленi i пацалавалi Мiрабелi голыя ступнi. Дзяѓчына паводле кiѓнула:
  - Гэта цудоѓна!
  Пасля чаго рушыла ѓ суправаджэннi воiнаѓ, у цэнтр крэпасцi, дзе знаходзiѓся сам вялiкi Кiеѓскi князь Святаслаѓ.
  Мiрабела была вясёлай, i напявала:
  - Будзе круты вынiк,
  Мы iдзём на Царград!
  Вось яна, шлёпаючы босымi падэшвамi па камянях, дабралася да будынка, дзе знаходзiѓся знакамiты старажытнарускi палкаводзец. Асоба легендарная.
  Вось унутры яе сустрэлi новыя воiны. Памацалi Мiрабэлу за моцныя мускулы i грудзi. Потым прапусцiлi далей.
  Святаслаѓ яшчэ не лёг спаць i сустрэѓ рослую госцю. Ён быѓ невысокi ростам, але шыракаплечы, з голенай галавой, якую вянчаѓ чуб. Яшчэ не стары, спелы муж, поѓны сiл i энергii. Ён паглядзеѓ на Мiрабэлу i нахмурыѓся. Непрыемна, калi жанчына ѓзвышаецца над табой.
  Спытаѓ яе з усмешкай, якая глядзелася натужлiва, бо вочы глядзелi па злому:
  - З якой мэтай з'явiлася да мяне - прыгажуня?
  Мiрабела адказала таксама ѓсмiхнуѓшыся, i глядзела ласкава:
  - Каб дапамагчы табе перамагчы рымлян вялiкi!
  Святаслаѓ з уздыхам заѓважыѓ:
  - Адзiн меч нiчога не вырашае, хоць ты i моцны я бачу ваяр!
  Дзяѓчына тупнула босай ножкай i адказала:
  - Трэба напасцi на рымлян зараз. Яны яшчэ не ѓсе сiлы сабралi, i будуць атрымлiваць падмацаваннi. Неадкладна разбiць i iсцi на Царград!
  Святаслаѓ кiѓнуѓ i заѓважыѓ:
  - Я таксама так думаѓ. Але ѓ ворага перавага ѓ сiлах!
  Мiрабела лагiчна адказала:
  - Час працуе супраць нас! Калi яшчэ крыху прамарудзiць, то рымскi флот адрэжа нас па Дунаi, i мы не будзем мець нi падмацаванняѓ, нi забеспячэнняѓ. А сiлы супернiку толькi вырастуць!
  Святаслаѓ з уздыхам заѓважыѓ:
  - Наш аракул прадказаѓ, што ѓ адкрытай сутычцы мы прайграем!
  Мiрабела жорстка адказала:
  - А вы не думалi, што гэты аракул набыты базiлiкам? I што прамаруджванне толькi павялiчыць перавагу Вiзантыi!
  Святаслаѓ панура запярэчыѓ:
  - Аракул рэдка памыляѓся, i раней прадказваѓ нашы перамогi, i над хазарамi, i iншымi народамi. Зрэшты... Ты выпадкова не дачка багоѓ?
  Мiрабела кiѓнула:
  - Можаш выпрабаваць мяне ѓ бiтве з любым тваiм ваяром!
  Святаслаѓ нечакана ѓдарыѓ Мiрабэлу кулаком у жывот. Дзяѓчына машынальна зрушылася, i баднула князя галавой у лоб. Той упаѓ.
  Два рослыя воiны кiнулiся на Мiрабэлу, але дзяѓчына скокнула i трапiла ѓ iх сваiмi голымi пяткамi.
  Байцы грымнулi...
  Мiрабела нахiлiлася i нацiснула Святаславу на шыю. Той ачуѓся i расплюшчыѓ вочы.
  Пасля прамармытаѓ, пацiраючы выцяты лоб:
  - Вось Чорны Бог. Ты, вiдаць, дачка Чарнабога. Так рушыла, галава трашчыць!
  Мiрабела адказала:
  - Я магу зварыць зелле, якое зробiць тваiх воiнаѓ мацней i цягавiтей.
  Тады мы абавязкова пераможам ворага!
  Святаслаѓ кiѓнуѓ, паголенай з чубам галавой:
  - Вары! Я табе веру!
  Мiрабела папрасiла:
  - Сарвём такую-сякую траву i зелле будзе гатова!
  Вялiкi князь вылучыѓ ёй на падмогу пару тузiнаѓ дзяѓчат-прыслужнiц.
  Мiрабела разам з iм у гай адправiлася збiраць зелле, якое павялiчвае сiлу i цягавiтасць байцоѓ. У гаi пакуль яшчэ не было вiзантыйскiх ваяроѓ.
  Але дзяѓчына-волаты была напагатове. I нездарма.
  Вось некалькi дзясяткаѓ вершнiкаѓ паспрабавала атакаваць якiя вяртаюцца дзяѓчат з поѓнымi кошыкамi травы i грыбоѓ.
  Мiрабела кiнулася на супернiка ѓ бой. I ѓзмахнуѓшы мячамi, адразу тры галавы зрэзала.
  Затым як давай супостатаѓ секчы. Вось гэта дзяѓчына - проста тэрмiнатар у бiкiнi i босымi ножкамi.
  Яе голая пятка як урэзала вiзантыйскаму воiну ѓ падбародак. Той, праляцеѓшы, збiѓ адразу пецярых варожых вершнiкаѓ.
  Мiрабела прачырыкала:
  - Я самая ѓ свеце крутая, i дзеѓка менавiта босая!
  Вось гэта сапраѓды быѓ супервыверт. Мiрабела працягвала секчы супернiкаѓ, i кiдаць босымi пальчыкамi ножак аскепкi шкла, дзiвячы супернiкаѓ.
  Тыя рымляне, што не паспелi збегчы, былi забiтыя. А Мiрабела атрымала чарговую сваю перамогу.
  Вось дзяѓчаты шлёпаючы босымi ножкамi, на Балканах летам цёпла, i прынеслi грыбы, ягады i траву. I Мiрабела ѓ вялiкiм чане стала варыць забойнае i прываротнае.
  I гэта разносiла моцны даѓкi пах па ѓсiм табары. А дзяѓчына з залатымi валасамi памешвала ѓсё босы, точанай ножкай.
  I гэта добра дапамагала.
  Мiрабела варыла зелле ѓ катле i спявала;
  Я нарадзiлася ведай у стагоддзi дваццаць першым,
  У якiм электронiка ѓсюды...
  I ѓ мяне павер сталёвыя нервы
  Лёталi людзi ведайце на Месяцы!
  
  Вялiкае тварэнне чалавека,
  Здольнае асягнуць, гуляючы шар...
  Мы дзецi наѓтбука, iнтэрнэту-
  I па невуках нанясем удар!
  
  Што толькi ведайце мы вынаходзiлi,
  У адным мезенцы заключаны экран...
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Калi запалае нават злы пажар!
  
  Паверце, наш час ведай надыдзе,
  Краiна навукi пышна заквiтнее...
  Хай перамагае Авель, а не Каiн,
  Перамог адкрылi бязмежны рахунак!
  
  Мы верым у нашу матухну-Расею,
  Што здзейснiла зорны паварот...
  Палi расою з жэмчуг абросiлi,
  Перамог адкрылi бясконцы рахунак!
  
  У славу Iсуса i Сварога,
  Ворагаѓ мы будзем дружна перамагаць...
  У iмя Усемагутнага ведай Рода,
  Адкрылi мы вялiкую рускую раць!
  
  Ды няхай любоѓ грымiць у вялiкай славе,
  Няхай будзе Лада з намi назаѓжды...
  Мы нарадзiлiся ѓ касмiчнай дзяржаве -
  Споѓнiцца вялiкая мара!
  
  У нас быѓ Ленiн i вялiкi Сталiн,
  Цар Пётр Першы, i навальнiца Iван...
  Маем мышцы мы па цвярдзей сталi,
  Такi надзел вялiкай рацi дадзены!
  
  Ды хай Бацькаѓшчына ѓ веры квiтнее,
  Якое нам прынесла каханне...
  Няхай надвор'е будзе вечным траѓнем,
  I лье толькi злая ѓ лаянцы кроѓ!
  
  Мы народжаныя каб казку зрабiць бадыллю,
  На славу рускiх анёлаѓ, багоѓ...
  Каб зьвярнуѓся ѓраз працiѓнiк злосны пылам,
  I шчодра напякалi пiрагоѓ!
  
  Не веру чалавек не будзе слабым,
  Яго доля ѓсiх дэманаѓ перамагаць...
  Атрымаем найвялiкшыя ѓзнагароды,
  Хай будзе знiшчаны ѓ лаянцы таць!
  
  Ды сiлы нашай вораг яшчэ не ведае,
  А я ж веру адрадзiцца Русь...
  Хоць на немаѓлят, жанчын нападае,
  Мы пераможам - у тое веру i не трусь!
  
  Хай будзе наша Радзiма вольная,
  Хай будзе ѓ вечнай славе назаѓжды...
  Мы вiцязi паверце высакародныя,
  Нас не палохаюць бяды i гады!
  
  Карацей будзе хутка нам прабачэнне,
  Мы супостата веру пераможам...
  Прыйдзе ад Бога Роду абвяшчэньне,
  Хай крылы распасцiрае херувiм!
  
  Тады скончым тое, што мы пачалi,
  Пабудуем новы горад усiх мацней...
  I будзе шмат лепш, чым спачатку,
  Сатрэцца ѓ парашок круты злыдзень!
  Дзяѓчына-волаты даспявала. I вось зноѓ усё закруцiлася ѓ катле, блiснула, i зелле было гатова.
  Цяпер рускiя воiны яго распiвалi. Iх было больш за трыццаць тысяч, разам з балгарамi.
  Глынуѓ зелля i Святаслаѓ. Ён быѓ гатовы ваяваць. З iм яго брат - куды больш высокi Данiла.
  Ну, што ж у шлях рускiм вiцязям. Гэта ѓсё будзе вялiкай i кровапралiтнай лаянкай.
  Мiрабела таксама выпiла, i адчула, як да яе прыбыла i без таго немалая сiла.
  Дзяѓчына блiснула мячамi i вымавiла:
  - Лепш перамагчы стоячы, чым прайграць на каленях!
  Пасля чаго ѓжо Святаслаѓ скамандаваѓ:
  - Ну, браты ѓ бой!
  I вароты расчынiлiся, i руская дружына выступiла. I гэта была поѓная сiл i энергii войска.
  У вiзантыйцаѓ войска тысяч пяцьдзесят, i яно таксама выстраiлася. Здаецца больш лiкам, але не гэтак мужна i горача духам.
  Сам Рымскi iмператар на лаянку сабраѓся. I вось вiзантыйскае войска ѓзяла i рушыла.
  Яна цяжэйшая даспехамi, i мае перавагу ѓ коннiцы.
  Але абганяючы вершнiкаѓ наперадзе бяжыць Мiрабела Магнiтная, поѓная энергii i якая прагне бiцца. Дзяѓчынка тут найвышэйшага калiбра. I як зб'ецца з вiзантыйскiмi ваярамi.
  Праводзiць удар у скачку, адразу двума босымi ножкамi, збiваючы супернiкаѓ i верашчыць:
  - Слава часам Рускай рацi!
  Пасля чаго дзяѓчынка аглушальна засвiшча ва ѓсё горла. Ды гэта выглядае крута i пацешна.
  I яе мячы як абрынуцца на ворагаѓ, зразаючы iх нiбы брытвай. Вось гэта дзяѓчына.
  А тут з'яѓляюцца яшчэ i iншыя ваяѓнiцы.
  Наташа сячэ вiзантыйскiх ваяроѓ мячамi i крычыць:
  - За Русь Святаслава!
  I босымi пальчыкамi ножак як шпурне атрутную iголку.
  А тут у бой i Зоя iдзе. Вiзантыйскiх салдат сячэ з вялiкiм адчаем. I разбурае iх з гарачым энтузiязмам.
  Праводзiць мячамi млын.
  I Анжалiка рудая за рымлян узялася i давай iх знiшчаць з вялiкай лютасцю i адчайным напорам.
  I яе голая пятка таксама працуе i ламае скiвiцы.
  Дзяѓчына раве:
  - У iмя Пяруна!
  I Святлана таксама секчыся з велiзарным напорам, знiшчаючы супернiка.
  I праводзiць млын мячамi i верашчыць:
  - За камунiзм!
  Мiрабела рассякаючы рымлян, адзначае:
  - Хочаш набыць увесь свет, напоѓнi мудрасцю галаву, i любоѓю сэрца!
  Наташа, секчы супостатаѓ з Вiзантыi, заявiла:
  - Залатое сэрца не заѓсёды прыцягвае грошы ѓ кiшэню, але дазваляе здабыць незлiчоныя скарбы на нябёсы, у параѓнаннi з якiмi горы купюр не каштуюць i шэлега!
  Зоя, рассякаючы легiянераѓ, адзначыла:
  - Цяжка зразумець чаму Бог дапускае зло, але яшчэ цяжэй, чаму чалавек не дапускае дабро ѓ сваё сэрца, i мiласэрнасць ва ѓчынкi!
  Анжалiка адзначыла, секчы рымлян, i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы дыскi:
  - Залатыя горы з вуснаѓ палiтыкаѓ не вартыя ламанага гроша, затое медная паѓшка, калi чалавек душка, вялiкi скарб свету!
  Святлана, агрэсiѓна секчы, байцоѓ Вiзантыi, адзначыла:
  - Бог стварыѓ чалавека для шчасця, чалавек жа стварае сабе праблемы i няшчасце, жадаючы стаць Богам-Творцам!
  Мiрабела рассякаючы супернiкаѓ мячамi, выдала:
  - Чаго жадае жанчына, таго жадае Бог, можа таму ѓ мужчын суцэльныя непрыемнасцi i праблемы, бо жанчына крыѓдлiвая бязбожна!
  Наташа, рассякаючы рымлян, адзначыла:
  - Калi дзецi смяюцца ад шчасця, бацькам не да смеху, дык выдаткi на падарункi выйшлi зусiм не смешныя!
  Зоя, секануѓшы вiзантыйцаѓ i адправiѓшы iх босай ножкай у накаѓт, лагiчна адзначыла:
  - Бог чалавеку заѓсёды любячы Бацька, а вось лёс часцяком капрызная мачыха!
  Аѓгусцiна рассякаючы рымлян, лагiчна дадала:
  - Нават лiсiцы цяжка ашукаць лёс i немагчыма правесцi Бога!
  Святлана, рассякаючы супернiкаѓ, i агрэсiѓна iх круша, i голай пяткай кiнуѓшы выбухны пакет, выдала:
  - У палiтыцы магчыма ѓсё, але Бога не ѓсё роѓна не падманеш нават раз, хоць ты i прывык выбаршчыкаѓ вадзiць за нос да бясконцасцi!
  Мiрабела рассякаючы ѓ капусту супернiкаѓ, i робячы з iх адбiѓныя па-рымску, заявiла:
  - Палiтыкi вялiкiя прайдзiсветы ѓ падмане, але нiкчэмныя ѓ справах праѓды!
  Наташа, працягваючы з энтузiязмам секчы ворагаѓ, адзначыла:
  - Палiтык хавае iклы, але любiць паказаць зубы, асаблiва калi выбаршчык з курыным мазгамi!
  Зоя, круша рымлян, дасцiпна заѓважыла:
  - У палiтыка няма пачуцця меры ѓ абяцаннях, але выкананнi строгiх лiмiт, якi iмкнецца да абнулення!
  Анжалiка, рассякаючы непрыяцеляѓ, з лютасцю заявiла:
  - У палiтыка абнуленая памяць на абяцаннi, але затое iмкненне прыдзiраць да бясконцасцi!
  Святлана агрэсiѓна прымецiла, зразаючы галовы рымлянам:
  - Палiтык мовай можа падняць цэлае цунамi, але, калi гаворка iдзе аб працы галавой - надыходзiць поѓны штыль!
  Мiрабела правяла босымi ножкамi круцёлку, ссякаючы працiѓнiкаѓ i праверашчала:
  - П'янiца праспiцца, а палiтык захроп, калi гаворка iдзе да выканання абяцанага з п'яных вачэй!
  Наташа арыгiнальна адзначыла, зразаючы непрыяцеляѓ:
  - Палiтык - гэта прастытутка, што бярэ галасы адразу, але асалоды не прыносiць нi разу!
  Зоя, секчы рымлян, з гэтым суцэль пагадзiлася:
  - Палiтык мае амбiцыi льва, якiя даводзяць выбаршчыка да сабачага жыцця!
  Анжалiка, змагаючыся з вiзантыйцамi, i iх руйнуючы, лагiчна адзначыла:
  - Бог чалавека i ѓ грахах любiць, толькi бязбожнае душу загубiць!
  Святлана, зразаючы легiянераѓ, нiбы брытва валасiнкi на барадзе, свiснуѓшы выдала:
  - Вольная воля дар ад Бога, толькi чалавек не ведае сумлення парога!
  Мiрабела секучы ѓжо парадзелых рымлян, прабуркавала:
  - Свабода сумлення - дар Усявышняга, свабода ад сумлення - праклён ад нiжэйшага!
  Наташа, секчы рымскiх, дакладней вiзантыйскiх салдат, падвяла вынiк:
  - Бог даѓ свабодную волю па вялiкай любовi, чалавек жа выбраѓ сабе долю немалой крывi!
  Каб неяк зрабiцца весялей, Зоя заспявала:
  Я дзяѓчына простая камсамолка,
  Нядаѓна пiянеркай была...
  Скала па канаце вельмi спрытна,
  Вельмi як кажуць прыгажосць мiлая!
  
  Але фюрар уварваѓся ѓ мiлую Расiю,
  Пагражае фашызму люты аскал...
  Але ѓсё роѓна дзяѓчынкi ѓсiх прыгажэй,
  Адкажам на падступны ѓдар!
  
  На славу нашай мацi вялiкай,
  Пойдуць хлапчукi смела памiраць...
  Спынiм навал нацыстаѓ дзiкi,
  Непераможнай будзе наша раць!
  
  Мне камсамолцы выдалi заданне,
  Хутчэй данесцi разведку ѓ штаб,
  Таму ты напружы дыханне,
  Каб не было ѓ сне ѓсiх слiзкiх жаб!
  
  Iду босая дзяѓчына па лузе,
  Хоць не са звычкi кралi гарадской,
  Спачатку добра, а пасля прутка,
  Па жвiру дорага iсцi босы!
  
  Падэшвы моцна ад камянёѓ дубеюць,
  I выступае ад парэзаѓ кроѓ...
  Але сцягi на Айчыннай ярка лунаюць,
  I будзе з намi Госпада любоѓ!
  
  Услаѓiм Iсуса волата,
  Якi вышэй i прыгажэй усiх...
  Калi народ i партыя адзiныя,
  Адсвяткуем поспех i поспех!
  
  Фашызму веру мы хрыбет зламае,
  Паколькi кожны войн з ясляѓ...
  Перамога будзе ѓ прамянiстым траѓнi,
  У геене ж зрынуць стань злыдзень!
  
  Ды славiцца зямля мая святая,
  Грымяць перамогi славы кастрычнiка...
  Хоць дзяѓчына ѓ абносках i босая,
  Пакутуе яна мiлая не дарма!
  
  За Радзiму мы прысвяцiлi сэрца,
  На славу залатой лiчы душы...
  Да поспеху прыадчынiлi шустра дзверцы,
  А злосць i падступства задушы!
  
  Ды будзь Расiя свету гегемонам,
  Парадак у сусвеце навядзi...
  Усiх супостатаѓ узнагароды разгромам,
  I пешку правядзi жартам у ферзi!
  
  Хай будзе Русь мая ѓ сусветнай славе,
  Няхай у ёй на Марсе яблынi квiтнеюць...
  У савецкай, чырвонай, лютай дзяржаве,
  Народ у рэальнасць увасобiць мару!
  
  Мы зробiм Iмя па бацьку вялiкiм,
  Паколькi камсамолкi страмчэй усiх...
  Падтрымаюць на iконах святых аблiччы,
  Мы пераможам, пакiнуѓшы ѓ сэрцы грэх!
  Амаль усё вiзантыйскае войска было перабiта, а яго рэшткi звярнулiся ва ѓцёкi.
  Пераследуючы непрыяцеля, Анжалiка выдала:
  - Божы дар не яечня, але хто адмаѓляецца ад ласкi мае мазгi мокрай курыцы i ѓсмятку!
  Святлана рушыла супернiка голай пяткай па патылiцы i пiскнула:
  - Бог любому чалавеку дае ласку, але багацце не кожнаму наканавана ѓзяць!
  Мiрабела руйнуючы непрыяцеляѓ дадала, скалячы зубкi:
  - Санi могуць свае, могуць бы i не свае, але месца на троне заѓсёды чужое, таму што палiтыку ва ѓладзе, мае iмкненне благое!
  Наташа, дабiваючы рымлян, суцэль лагiчна i правiльна заѓважыла:
  - У палiтыка сем пятнiц на тыднi, таму яму заѓсёды хочацца зладзiць выбаршчыкам вечны панядзелак, а сабе суцэльную нядзелю!
  Зоя агрэсiѓна адзначыла, зразаючы галовы якiя адыходзяць рымлянам:
  - Палiтык любiць парады даваць выбаршчыкам, але добрая парада дарог, а тыя, што раздаюць палiтыканы, нiчога не вартыя!
  Анжалiка, рассякаючы беглых вiзантыйцаѓ, буркнула:
  - Няма больш салодкай солi, чым соль iсцiны, i больш горкага мёда, чым мёд перадвыбарных абяцанняѓ!
  Святлана, круша беглых байцоѓ адзначыла, босай ножкай кiнуѓшы дыск з вострымi канцамi:
  - Бог можа прабачыць любы грэх выявiѓшы ѓдзел, але чалавек недаравальна дурны, калi даруе сабе абыякавае няѓдзел!
  Мiрабела падвяла ѓсяму гэтаму вынiк, дабiваючы апошнiх рымлян:
  - У Бога можна i верыць, i не верыць, толькi першае робiць нас выявай Усявышняга, а апошняе, жывёлам з рангу прымата нiжэйшага!
  Вiзантыйскае войска было ѓшчэнт пабiта, i зараз нiшто не мяшала рухацца на Царград.
  Войска Святаслава расло прама на дражджах. Да яго далучалiся i грэкi, i балгары, i сербы, i венгры i iншыя сiлы.
  I вось рушыѓ услед штурм гэтай магутнай цытадэлi.
  Мiрабела атакавала разам з iншымi дзяѓчынкамi. Пры гэтым секчы абаронцаѓ Канстанцiнопаля, дзяѓчына працягвала вастрыць:
  - Бог стварыѓ Еву прыгожай i юнай, каб Адам яе любiѓ, але палiтыкан у душы чалавека, маладосць душы забiѓ, i знявечыѓ цела да чорцiкаѓ!
  Наташа, крэмсая абаронцаѓ Царграда, адзначыла:
  - Добра быць юнай жанчыне целам, дрэнна быць бездапаможным дзiцём, калi даходзiць да справы!
  Зоя, зразаючы супернiкаѓ, рацыянальна выдала:
  - Палiтык рознымi словамi кажа па сутнасцi адно - мне ѓлада, а вам локшыну на вушы, мне трон, а вам ад прыкрасцi стогн!
  Анжалiка, гэта рудая дзяѓчына, зноѓ праводзячы рэзкiя выкруты мячамi, адзначыла:
  - Палiтык - гэта салавей, якi салодка спявае, але ѓ рэальнай птушкi ноты напiсаны Богам, а ѓ палiтыкана, якая заграбуе лапай знаходнiка!
  Святлана, дасцiпна дадала, рассякаючы чарговага абаронцы Царграда:
  - Бог вырашыѓ - чалавек яго сын родны, палiтык жа зрабiѓ - выбаршчыка пасынкам-сiратой!
  Мiрабела ѓ лютасцi рассякаючы непрыяцеляѓ, i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы атрутныя iголкi скончыла:
  - Самы любячы Бацька - Усявышнi Бог, праѓда незразумела чаму чалавек-дзiця горка плача кiнуты Усемагутным Айцом, у безданi жорсткага светабудовы - нават адна горкая слязiнка дзiцяцi iрве сэрца кахання!
  Вось ужо штурм завяршыѓся i Царград упаѓ. Заваёвы Святаслава ѓмацавалiся. Потым былi паходы ѓ Iран i Iндыю. I тамака рускiм пакаралiся ѓсё новыя i новыя землi. Пал i Багдад....
  Узнiкла вялiзная iмперыя, ад Егiпта, Балкан, да самага Кiтая.
  Пасля смерцi Святаслава, праѓда, адбылося падзел уладанняѓ. Але старэйшым быѓ унук Яраслаѓ Мудры. I ён зноѓ злучыѓ iмперыю, i скарыѓ Кiтай.
  На Русi была прынята новая рэлiгiя: Раднаверства, на чале з Родам-Стваральнiкам i вучэннем аб раi i пекле. Але ѓ Рода быѓ яшчэ поѓны пантэон багоѓ - сыноѓ i дачок.
  Канца свету не будзе, так Русь вечная i рускiя Богам абраны народ.
  Так нарадзiлася новая гiсторыя ѓ паралельным светабудове.
  
  БАСАНОГАЯ БЛОНДЫНА ДАПАМАГАЕ ВЯЛIКАМУ КНЯЗЮ ВАСIЛЮ ТРАЦIМУ
  Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная, зрэшты, перамясцiлiся неѓзабаве ѓ iншую гiсторыю.
  Войска Васiля Трэцяга аблажыла Казань. Камандаваѓ, праѓда, не сам цар, а ягоны брат Дзмiтрый. Малады ваяка! Але дасведчаны!
  Iшоѓ 1506 год, першы поѓны год кiравання Васiля Трэцяга - якi значна ѓмацаваѓ Масковiю i ѓзмацнiѓ цэнтралiзацыю кiраѓнiка. Праѓда, не занадта шмат якi заваяваѓ, але затое мелага велiзарныя амбiцыi!
  I вось Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная вырашылi дапамагчы рускаму вялiкаму князю, i нават у нейкай ступенi i iмператару ѓзяць горад i сталiцу ханства.
  Несмяротныя хлопчык i дзяѓчына-тэрмiнатар пайшлi на штурм Казанi, размахваючы шаблямi. Яны секлiся нiбы волаты. Будучы несмяротнымi ваяѓнiкi рухалiся хутчэй гепардаѓ. А босымi пальцамi ног запускалi загадзя прыгатаваныя востра вывастраныя дыскi, што дзiвiлi татараѓ прама ѓ горла.
  Алег i Мiрабела iмклiва iмчалiся, i ѓзляцеѓшы на сцяну правялi млына, ссекшы па пяць-шэсць татарскiх байцоѓ.
  Затым сталi рэзаць супернiкаѓ, i запускаць, збiваючы па тузiне нукераѓ.
  I тыя падалi i завальвалiся.
  Хлопчык i дзяѓчына змагалiся нiбы тытаны. Яны адрознiвалiся спрытнасць, а мячы рабiлi за секунду пятнаццаць узмахаѓ. I так яны секлi супернiк. У юных ваяѓнiкоѓ i зброя была асаблiвая: мячы i шаблi адначасова i секлi яны практычна любы метал i плоць.
  Алег правёѓ вялiкага матыля, зрэзаѓ адразу тузiн супернiкаѓ i зароѓ:
  - Я велiзарны мотаролер!
  I зноѓ хлапчук у апантаным нападзе.
  А вось i дзяѓчынка Мiрабела кiдае босымi пальчыкамi ножак гранату i пiшчыць:
  - Наша Айчына слаѓная, Раднаверная, Праваслаѓная! I татараѓ мы здолеем пабiць, i Казанню пад Руссю быць!
  I зноѓ юныя, несмяротныя ваяѓнiкi атакуюць. I ваююць з лютым шаленствам. У iх дзiкi каскад iдэй i шалёнай энергii.
  Юная пара ѓ нападзе. I падаюць пад iх ударамi татарскiя ваяры. А байцам якiя атрымалi неѓмiручасць i адпрацоѓваюць сваё вечнае жыццё вельмi нават весяла.
  Алег, зрэзаѓшы татарына, зароѓ:
  - Сотня, за сотняй, полк за палком! Рускiя вiцязi сякуць мячом! Веру, перамога хутка прыйдзе! Мы адкрываем слаѓны рахунак!
  Мiрабела кiнула босымi пальцамi ножак востра вывастраная кружэлка i праспявала:
  - Калаѓрат! Еѓпатый Калаѓрат!
  Алег Рыбачэнка гэты вечны хлопчык таксама кiнуѓ дыск босы, дзiцячай, але вельмi моцнай нагой i праспяваѓ:
  - Абаронца Айчыны! Пяруноѓ салдат!
  Мiрабела Магнiтная, працягваючы секчы, праспявала:
  - Калаѓрат! Еѓпатый Калаѓрат!
  Хлапчук, ссякаючы ворагаѓ, прашыпеѓ:
  - Герояѓ Русi збiрае ѓ набат!
  Вось так гераiчныя дзецi i ваююць - вялiкiя волаты! У iх рызыкi i сiлы, на цэлы легiён.
  А можа i на дзесяць легiёнаѓ! Гледзячы на iх, падбадзёрылiся i астатнiя воiны, i сталi перахлiстваць, праз сцены Казанi.
  Алег, рассякаючы татараѓ, зароѓ:
  - За цара Васiля Трэцяга!
  I як кiне востра вывастраная кружэлка, як зрэжа дзясятак супернiкаѓ Русi.
  I зноѓ пракруцiць матылька, а за iм млын. Ссякаючы за раз цэлы тузiн. А затым хлапчук як возьме, i голай пяткай рушыць хана ѓ падбародак.
  Той паляцiць, i плюхне прама ѓ кацёл з кiпячай смалой.
  Алег Рыбачэнка прароѓ:
  - Ну, цябе да д'ябла!
  Мiрабела ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак бумеранг, зрэзала пецярых нукераѓ i зароѓ:
  - Слаѓся Бацькаѓшчына цара Васiля!
  Алег Рыбачэнка захоплена пацвердзiѓ:
  - Слався святая Расiя!
  Мiрабела, секчы татараѓ, прашыпела:
  - Гэта яшчэ не Расiя, а Масковiя!
  Вось ужо значная частка сцяны захоплена рускiмi ваярамi. Яны ѓжо трапляюць у сам горад.
  Вялiкi князь Васiль аказаѓся некалькi ѓ ценi з-за свайго вялiкага сына Iвана Грознага.
  Але вось у рэальнай гiсторыi яму Казань не скарылася. А цяпер дзiця i дзяѓчына-волаты перапiсваюць, i дадаюць тое што не ѓдалося рускiм продкам.
  Алег Рыбачэнка ссек адным ударам чатыры галавы. Затым хлопчык шпурнуѓ босымi пальцамi ног бумеранг. Ссек яшчэ сем байцоѓ i правiшчаѓ:
  - У труну ѓвагналi так-сяк, а наймацнейшы ваѓкалак,
  Жадаѓ мне шыю пракусiць, але апынуѓся сам як дзiчына!
  I юны ваяр як захочацца...
  Маргарыта пракруцiла шрубу i пiскнула:
  - Я кобра гатовая да скачка!
  I зноѓ запусцiць босымi пальчыкамi ножак забойны бумеранг. Дзяѓчынка, што i казаць, нiбы найкруцейшая багiня.
  Вось ужо большая частка Казанi захоплена. Адважныя ваяѓнiкi штурмуюць палац вярхоѓнага хана. Яны поѓныя шаленства i дзiкага азарту. Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная - воiны-тэрмiнатары. I кожны iх узмах, а махаюць яны вельмi часта - гэта новыя трупы!
  Алег Рыбачэнка, змагаючыся, заѓважыѓ:
  - А бо гэта бiтва можа шмат памяняць!
  Мiрабела лагiчна пагадзiлася:
  - Iван Грозны пакарыѓ Казань! А зараз яе заваюе i яго дзядзька Змiцер!
  Хлапчук кiнуѓ босымi пальцамi ног бумеранг. Перарэзаѓ горла пецярым татарам i раѓнуѓ:
  - За вялiкую Русь i неба славян!
  Мiрабела прыгожая дзяѓчына, упэѓнена пацвердзiла:
  - За Вялiкую iмперыю!
  I дзяѓчынка таксама кiнула босымi пальцамi ножак востра вывастранае лязо.
  I перарэзала масу нукераѓ, а каго i пасекла. Такая вось ён прыгажуня баявая.
  Вось сапраѓды Мiрабела крутая. Дзеля неѓмiручасцi пагадзiлася стаць дзяѓчынкай у бiкiнi, адмовiѓшыся ад ранейшага цела, i быць прададзенай у рабства. Але затое такую знайшла звышчалавечую сiлу! I гэта паверце, зразумела, i для яе супер!
  Дзяѓчынка ваюе, i хлопчык ваюе, а ворагi падаюць. Яны рассечаныя i аслабленыя.
  Вось i адважныя ваяѓнiкi прарываюцца ѓ тронную залу, дзе знаходзiцца Казанскi хан.
  Той спрабуе сысцi, але хлапчук кiдае босай нагой зорачку i прабiвае хану патылiцу. Той прабiты падае i памiрае...
  Затым воiны-рэйнджары нiшчаць i астатнiх татараѓ. Зрэшты, апошнiя, страцiѓшы свайго ѓладара, кiдаюць зброю i здаюцца.
  Вось i ѓпала Казань. Цяпер Расея ѓстала на гэтыя землi. Вялiкi князь Масковii Васiль частку татараѓ пасялiѓ у Расiю, а частку рускiх пасялiѓ у Казанi.
  Затым i зусiм стала лепей. Новы рускi Вялiкi князь, быѓ абраны i Вялiкiм князем Лiтоѓскiм. Узышоѓ на пасад...
  Зразумела чаму - перамога над Казанню ѓсiх вельмi ѓразiла. I зразумелi, што Русь, вельмi моцная!
  I воiны-рэйнджары тут пастаралiся. Узялi i разбiлi войска асноѓнага канкурэнта Вялiкага князя Васiля Трэцяга. А самому прэтэндэнту ѓзялi i знеслi несмяротныя хлопчык i дзяѓчынка галаву.
  Прычым зрабiлi гэта, дружна кiнуѓшы босымi ножкамi дыскi, пры гэтым прараѓ:
  - Славяне павiнны быць адзiныя! Будзем усе непераможныя!
  I падскочыѓшы, i засекшы гетмана, юныя ваяры ѓсклiкнулi:
  - Мы воiны новай эры i круты фармацыi!
  Пасля чаго палонныя цалавалi босыя сляды ног юных ваяѓнiкоѓ, пакiнутыя iмi на свежым снежку. А гэта пагадзiцеся вельмi нават крута!
  А потым i паход на Астрахань. Вось як адна перамога цягне за сабой i iншыя.
  Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная разам з гэтым вялiкiм князем, рушылi i да Астраханi.
  Хлопчык i дзяѓчына штурмавалi гэты буйны горад. Яны змагалiся, зноѓ прыбыѓшы рускае войска праз калiдор часу.
  I зноѓ секлiся, i кiдалi босымi пальцамi ножак бумерангу. Тут ужо пайшло ѓсё лягчэй. I войскам камандаваѓ сам Васiль Трэцi. I моц яго была вялiкая. Прыбылi i войскi Вялiкага Княства Лiтоѓскага. Яны штурмавалi гэты горад.
  А дзецi-тэрмiнатары секлiся, i кiдалi бумерангi, дыскi, зорачкi. Алег Рыбачэнка нават кiнуѓ i пару гранат.
  Босымi ножкамi юныя ваяры таксама кiдалi вострыя зорачкi, i тоненькiя, але здольныя за раз перарэзаць некалькi глыток дыскi.
  А iх ножкi сапраѓды ѓвасабленне спрытнасцi, i iмклiвай i вельмi нават дзiкай сiлы.
  А як дзяѓчына босымi пальцамi ножак бумеранг кiдае, то ворагам святой Маскоѓскай Русi гэта будзе зусiм не мёд!
  Воiны-тэрмiнатары хорам пракрычалi:
  - Слава Васiлю Трэцяму найвялiкшаму з рускiх цароѓ!
  I зноѓ вялiкая перамога Рускага царства.
  Васiль Трэцi каранаваѓся на тытул цара, i быѓ афiцыйна прызнаны iмператарам. Яго iмперыя стала вялiзнай. Рускiя таксама сталi пранiкаць i ѓ Сiбiр. А Крымскае ханства нават прызнала сябе васалам Расii.
  Пасля выгнання мiтрапалiта, Васiль Трэцi абавязаѓ новага ѓладара царквы змянiць дагматы i дазволiць шматжанства. Збольшага гэта было выклiкана далучэннем Казанi, Астраханi i iншых iсламскiх земляѓ.
  Сам Васiль Трэцi тут жа ажанiѓся з лiтоѓскай князёѓнай Глiнскай i татарскай Тамары. А потым яшчэ i на чацвёртай дзяѓчыне.
  Дазволiѓ Сiнод мець рускiм па чатыры жонкi. I гэтым многiя князi скарысталiся.
  Вайна з Польшчай завяршылася заваёвай... Рускае войска было моцнае, i куды большыя. Ды Алег i Мiрабела дапамаглi. А з гэтым ваяѓнiкамi-тэрмiнатарамi нiводны сапернiк не страшны.
  I стаѓ Васiль Трэцi i каралём Польскiм. Iмперыя ѓмацавалася. Але вось на пасад Асманскай iмперыi прыйшоѓ Сулейман Пышны. I гэты кiраѓнiк заваяваѓ Венгрыю. Аблажыѓ ён i Вену.
  Але вось Крымскае ханства парвала з Расiяй. I рушыѓ услед новы паход. Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная таксама па загадзе гiперусемагутнай ведзьмы-багiнi i тут вызначылiся. Зразумела пры штурме Перакопа. Тут наймацнейшая частка абароны крымскiх татараѓ. Але ж i воiны: Алег i Мiрабела вельмi нават крутыя!
  I як памчацца, i як панясюцца! I як стануць секчы татараѓ. I з якiм дзiкiм энтузiязмам за гэта возьмуцца.
  I хлопчык кiнуѓ босымi пальчыкамi ножак зорачку, i тая зрэзала адразу шасцярых татараѓ.
  А дзяѓчынка кiдком зорачкi збiла пецярых. Вось такiя баявыя аказалiся хлопцы.
  Алег i Мiрабела расчысцiлi частку сцяны. Акрамя таго папрацавала i артылерыя. Маса разбурэнняѓ была прычынена татарам. Вось i Крымскае ханства загiнула.
  Потым была бiтва з войскам Сулеймана Пышнага. На гэты раз гэтаму ѓ рэальнай гiсторыi вялiкаму султану не павезла. Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная не толькi перабiлi шмат турак, але i ѓзялi султана ѓ палон.
  Расея прымусiла турак сысцi з Балкан. I сама заснавала там свае крэпасцi. I адабрала таксама i Стамбул. Зноѓ узнiк Канстанцiнопаль.
  Васiль Трэцi часова спынiѓся. Трэба было пераварваць заваёвы. Лiвонiя пагадзiлася плацiць рускiм данiну, i без вайны саступiла ва ѓладаннi Нарву.
  Васiль Трэцi нават у 1535 годзе загадаѓ будаваць у вусцi Нявы горад-порт. Нешта накшталт Пецярбурга Пятра Першага. Праѓда, сталiцу Васiль перанёс якраз у Канстанцiнопаль.
  У 1537 рускiя захапiлi Выбарг i ѓмацавалi сябе з поѓначы ад шведаѓ, разбiѓшы iх ушчэнт.
  Пры штурме Выбарга зноѓ вызначылiся Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная.
  Хлопчык i дзяѓчына натуральна пераскочылi праз парог часу i прынялi ѓдзел у штурме.
  Вось Алег кiнуѓ босымi ножкамi бумеранг, выбiѓ дзясятак супернiкаѓ i праспяваѓ:
  - Слава Расii i яе цару Васiлю Трэцяму!
  Мiрабела таксама кiнула босымi пальцамi ножак нешта забойнае i смела выдала:
  - За Русь святую i царыцу незямную!
  Пасля чаго хлопчык i дзяѓчынка так разышлiся, што цэлую прасеку з трупаѓ шведаѓ прасеклi.
  У 1540-1541 годзе рускiя войскi захапiлi ѓ турак яшчэ i Малую Азiю. А 1545 годзе i яшчэ Месапатамiю i Палестыну. У 1547 у сакавiку, цар, ва ѓзросце ледзь споѓнiѓшыся 68 гадоѓ - сканаѓ. Яго кiраванне ѓ сорак два гады аказалася i працяглым i вельмi шчаслiвым з мноствам заваёѓ для Расii.
  Васiль Трэцi быѓ названы Васiлём Вялiкiм. А на пасадзе апынуѓся юны, але ѓжо па мерках Русi паѓналетнi Iван Васiльевiч.
  I паколькi Васiль Трэцi пражыѓ даѓжэй, чым у рэальнай гiсторыi, удалося пазбегнуць баярскай смуты.
  Iван Васiльевiч, спачатку вырашыѓ цалкам падпарадкаваць сабе Лiвонiю, вайна ѓ 1550 аказалася паспяховай. Магутная руская артылерыя ѓсiх змятала, i хутка былi захопленыя практычна ѓсе гарады.
  Вядома, дзецi-тэрмiнатары Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная прынялi ѓдзел у баях.
  Яны босымi, дзiцячымi ножкамi так заѓзята кiдалi ѓсё вострае i колючае, што лiвонскiя войскi гiнулi ѓ велiзарных колькасцях.
  Мала таго, юныя ваяѓнiкi яшчэ i з гармат трапна страляюць i так трапна.
  Алег хлопчык-тэрмiнатар пальнуѓ, i кiнуѓ босымi ножкамi забойны прэзент.
  Раскiдаѓ супернiкаѓ i пiскнуѓ:
  - Я ѓвасабленне разбурэння!
  I хлапчук расхочацца i прараве:
  - Я сын вялiкага адраджэння!
  Мiрабела, гэтая крутая дзяѓчынка, таксама босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае, i пiскне:
  - Я дачка вялiкiх багiнь анiгiляцыi!
  I зноѓ дзецi смяюцца i скаляць зубкi. А потым так узляцяць на крэпасць. I так усiх пасякуць. У iх не мячы, а папросту прапелеры. I нiшчаць лiвонцаѓ i iншых салдат наёмнага войска без жалю.
  Хлопчык i дзяѓчынка ѓвесь час басанож, нават па снезе. I iм несмяротным ваяѓнiкам, падобнае нават падабаецца!
  А чаму б i не? За чым абутак тым людзям, якiя маюць целы хутчэй чым у любога звера, i зразумела не могуць прабачыць або захварэць.
  Потым Iван Грозны ваяваѓ у Егiпце. Заваяваѓшы за некалькi гадоѓ уся поѓнач Афрыкi уключаючы i Марока. Далей быѓ захоплены i Аравiйскi паѓвостраѓ.
  Германiя была раздробнена, Аѓстрыя слабая, Iспанiя i iншыя краiны занятыя войнамi.
  Царская Расiя рухалася па Iране да Iндыi. Да 1590 Iндыя была захоплена. Iван Грозны дажыѓ да шасцiдзесяцi васьмi гадоѓ i памёр у 1598 годзе. I яму ѓспадкаваѓ Iван Пяты. Расея працягнула экспансiю на ѓсход i захоп Кiтая. Хаця вайна выдалася дольнай зацяжной i цяжкай.
  Каб заваяваць Кiтай спатрэбiлася тры войны.
  Нават удзел у баях Алега Рыбачэнкi i Мiрабелi Магнiтнай не адразу забяспечыѓ перамогу.
  Ды i юныя ваяѓнiкi ваявалi эпiзодамi. Набягуць сабе, пасякуць кiтайцаѓ i зноѓ адбягуць.
  Канешне, хлопчык i дзяѓчынка дзейнiчалi вельмi актыѓна i эфектыѓна. I босымi пальцамi ножак актыѓна кiдалi вострыя зорачкi, дыскi, i бумерангi.
  Алег Рыбачэнка засек асабiста кiтайскага мiнiстра абароны. А потым як кiне хлапечай ножкай гранату. Так адразу два тузiны жоѓтых ваяроѓ на той свет, вымавiѓшы:
  - Слава Русi, якая вечна ѓ стагоддзях паказвае шлях сусвету!
  I дзяѓчынка Маргарыта як возьме i босай ножкай запусцiць бумеранг якi забойны, што круцейшы няма куды.
  I разграмiѓшы супернiкаѓ, дзяѓчынка пiскне:
  - За такую Русь, ты змагайся i не трусь!
  I хлопчык з дзяѓчынай сталi махаць яшчэ больш iнтэнсiѓна.
  Iван пяты памёр у 1620 годзе, i яго справу працягнуѓ сын Iван шосты. Пасля зацятых войн у 1640 годзе Кiтай быѓ канчаткова пакораны.
  Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная сталi больш актыѓна з'яѓляцца ѓ розных месцах бiтваѓ i бiтваѓ.
  А затым хлопчык Алег як кiнуѓ бумеранг i знёс галаву кiтайскаму iмператару. I сам стаѓ героем!
  А дзяѓчынка Мiрабела босай ножкай кiнула гранату i выбiлi цэлы штаб супернiкаѓ.
  I вядома ж дзякуючы гэтым несмяротным дзецям i была здабыта найвялiкшая з перамог Расiйскай iмперыi!
  А пасля перамогi над Кiтаем, Маскоѓскай Русi ѓжо нiхто практычна не страшны! I рускiх ужо нiхто не спынiць i не пераможа! Яны ѓжо прайшлi кропку не вяртання!
  I Расея ѓмацавалася як вялiкая iмперыя. Iван Шосты яшчэ дзесяць гадоѓ кiраваѓ, пакуль не захапiѓ Карэю i большую частку Iндакiтая.
  Пасля яго на пасаду ѓзышоѓ Аляксандр Першы. Новы цар працягнуѓ ранейшы курс на заваёвы. Iндакiтай быѓ цалкам пакораны, i рускiя караблi высадзiлiся ѓ Аѓстралii i сталi асвойваць гэты кантынент. Акрамя таго рускiя яшчэ раней увайшлi ѓ Аляску i прасоѓвалiся па Канадзе... Тут яны ѓжо сутыкалiся з Францыяй, хто здабыла нарэшце пры Людовiку чатырнаццатым стабiльнасць i росквiт, i хутка якая набiрае абарачэннi Англiяй.
  Акрамя таго, Расея працягвала асвойваць Афрыку i сутыкнулася i там з супрацьдзеяннем з Брытанiяй. Швецыя таксама ѓзмацнiлася i паспрабавала атакаваць Расiю.
  Але рускiя войскi былi напагатове, а Брытанiя i Францыя не выступiлi разам. I войскi Аляксандра першага пакарылi гэтую дзяржаву.
  Вядома ж, i Алег Рыбачэнка, i Мiрабела Магнiтная прынялi ѓ гэтым удзел.
  Басаногiя ваяѓнiкi кiдалi дыскi, i секлi доѓгiмi, спецыяльнай загартоѓкi мячамi.
  Яны такiя крутыя i захапляльныя.
  Алег Рыбачэнка кiнуѓ босымi пальцамi хлапечых ног вострую зорачку, збiѓ дзясятак шведаѓ i праспяваѓ:
  - За славу святой Русi!
  Дзяѓчынка Мiрабела таксама шпурнула босымi ножкамi смяротны прадмет i прашыпела:
  - За велiч непераможнага Роду!
  I дзецi дружна як скокнуць i стукнуць голымi пяткамi шведскага ваяводу ѓ грудзi.
  Той праляцеѓ i збiѓ яшчэ тузiн варожых салдат.
  Пасля смерцi Аляксандра першага ѓ 1675 годзе, на пасад узышоѓ цар Аляксей Першы сын Аляксандра. Звычайна пасада ѓ спадчыну iшла па старшынства сыноѓ, i далей унукаѓ ад старэйшага сына. Так заснаваѓ яшчэ Васiль Трэцi, каб потым не было барацьбы за пасад. З моцнай цэнтралiзацыяй.
  Аляксей першы сутыкнуѓся з Францыяй у Амерыцы, а з Брытанiяй у Афрыцы.
  Рускiя войскi тым часам уступiлi i ѓ нямецкiя землi. Захоп iшоѓ даволi паспяхова, бо княствы былi раздроблены. Пераѓзыходныя лiкам рускiя палкi захапiлi i Iталiю. Пасля чаго адбыѓся паход на Францыю. Царства Людовiка Караля-Сонца бясслаѓна скончылася. Рускiя i iншаземныя палкi ѓзялi Францыю.
  Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная зноѓ вызначылiся.
  Юныя воiны змагалiся мячамi i кiдалi дыскi ѓ варожых салдат. Перабiлi шмат воiнаѓ.
  Хлопчык кiнуѓ босай нагой у непрыяцеля зорачку, i зароѓ:
  - Я ёсць ваяр супермэн!
  Дзяѓчына таксама босымi пальцамi ног шпурнула забойны дыск i прасвiстала:
  - А я ѓвасабленне дзiвоснага космасу!
  I як пакажа сваю доѓгую мову! А потым як дасць голай пяткай у нос французскаму графу. У таго лоб трэснi.
  А Алег Рыбачэнка пранясецца, нiбы пякельны метэор, i пара тузiнаѓ французаѓ узяла i палегла. А потым хлапчук як дзюбне з захопленай гарматы карцеччу.
  I пакладзе масу байцоѓ. Тыя курчацца ад болю i памiраюць!
  А ваяры-тэрмiнатары нясуцца сабе i ѓсiх ссякаюць, нiбы яны самi анёлы смерцi i iмклiвей гепардаѓ.
  Брытанiя так-сяк адбiлася на моры i папрасiла свету. Расея працягнула экспансiю ѓ Амерыцы. Яе войскi захапiлi ѓсе англiйскiя i французскiя калонii, i дайшлi да Мексiкi.
  Завяршылася пакарэнне Афрыкi i Аѓстралii.
  Цяпер засталася незанятай толькi Iспанiя i яе калонii, i Партугалiя з калонiямi.
  Але гэтая вайна ѓжо была для Пятра Першага, якi атрымаѓ уладу ѓ 1700 годзе. Новы цар не Раманаѓ, а Рурыкавiч, скарыстаѓшыся падставай як напад на рускiх купцоѓ, увёѓ войскi ѓ Iспанiю i Партугалiю.
  Гэтыя краiны ѓжо былi ѓ заняпадзе i былi хутка разгромлены. Рускiя войскi таксама сталi пакараць калонii. Яны былi i большыя i лепш аснашчаны, i ѓзброены. У рускiм войску быѓ ужо бяздымны порах i фугасныя снарады, i баявыя дырыжаблi. Зьявiлiся i нават танкi. I першыя бранявыя цягнiкi. Якiя, рабiлi ѓражанне на супернiкаѓ.
  Узнiклi ѓ рускiм войску i першыя кулямёты.
  Але i тут Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная не маглi не вызначыцца. Iм трэба ваяваць i сваё неѓмiручасць адпрацоѓваць.
  Вось хлопчык зноѓ кiне гранату босай ножкай. I разарве на шматкi супернiкаѓ. Пасля чаго пропет:
  - У Iмя той Расii, што пакарае ѓвесь мiр i сэрцы людзей!
  Дзяѓчына таксама як кiне босы ножанькай, невялiкую, але моцную па разрыѓной моцы бамбёшку. Разарве iспанцаѓ i пiскне:
  - За такое каб было шчасце людзям усiм заѓсёды!
  I дзецi, кiдаючы босымi ножкамi прэзенты смерцi, праспявалi:
  - Хай будуць вечна юнымi i, нашы светлыя гады!
  I пасля гэтага як зарад чымсьцi ладна забойным. А шаблямi ну так махаюць.
  Што кроѓ ракою льецца, i ѓся зямля сыходзiць з-пад ног!
  Вось гэта ваяѓнiкi! Ну, проста супермэны з босымi ножкамi, якiя амаль голыя i ѓ спякоту i ѓ мароз.
  Затое такiя выбiтныя байцы! Самай вышэйшай маркi i класа! Вось сякуць сабе i нiшчаць супернiкаѓ!
  Хлопчык i дзяѓчына, нiбы Арханёлы самай дзiкай анiгiляцыi, якiм няма перашкод i перашкод на шляху да новых перамог i здзяйсненняѓ.
  Па шляху iх здаюцца гарады, i жыхары выходзяць, i цэлую адбiткi босых ног несмяротных i вялiкiх ваяѓнiкоѓ.
  Iспанiя i Партугалiя разам з калонiямi былi заваяваны дастаткова хутка. I засталася толькi адна Брытанiя.
  Але ѓ 1725 годзе войскi Пятра Першага высадзiлiся i на ёй.
  Алег Рыбачэнка i Мiрабела Магнiтная, як заѓсёды, наперадзе ѓсiх. Юныя ваяѓнiкi несмяротныя i пераскокваюць у часе.
  Вядуць агонь з кулямётаѓ, i шпурляюць босымi пальцамi ног забойныя гранаты.
  Разрываюць ангельцаѓ, i iншых ваяроѓ.
  Алег раве, страляючы i выкошваючы:
  - Мы воiны касмiчнага братэрства!
  Дзяѓчына Мiрабела кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату, i правiшчала:
  - I пераможам усiх без сумневу!
  Пасля чаго дзяѓчынка босай пяткай так урэзала герцагу Бекiнгема што зламала яму шыю!
  Захапiлi Лондан i канчаткова завяршылi заваёву свету.
  Так узнiкла, адзiная iмперыя. Пётр Першы памёр у 1735 годзе, i на трон узышоѓ яго ѓнук Пётр Другi. Яшчэ юны, але разумны i цвёрды кiраѓнiк. Расii ѓзмацняла цэнтралiзацыю, будавалiся заводы i дарогi. З'явiлiся аэрапланы, i ѓсё больш актыѓна працягвалiся чыгункi.
  Пётр Другi кiраваѓ даволi доѓга i стабiльна. У 1790 годзе яму ѓспадкаваѓ Пётр Трэцi. Краiна была квiтнеючай, i ѓсё ж мiрнай. Вось ужо пайшлi размовы аб касмiчнай экспансii.
  I ѓ 1817 годзе адбыѓся першы палёт чалавека ѓ космас. У 1820 годзе царом стаѓ Аляксандр Другi. Новы цар хацеѓ больш бурнага развiцця космасу i засваеннi прасторы.
  У 1825 адбыѓся першы палёт на Месяц. А ѓ 1845 годзе рускiя караблi зляталi на Марс. А ѓ 1847 годзе на Венеру. У 1850 годзе на Меркурый, а ѓ наступным на спадарожнiкi Юпiтэра. На самую далёкую планету Плютон расейскiя касманаѓты ѓступiлi ѓ 1860 годзе.
  Так iшло засваенне сонечнай сiстэмы. А ѓ 1917 г. адбыѓся першы палёт за межы сонечнай сiстэмы. Некалькi вялiкiх зоркалётаѓ адправiлiся да Альфа-Цэнтаѓра.
  А ѓ 1921 году i да Сiрыуса... Тамака дарэчы выявiлi некалькi адносна нармальных планет. Праз сорак гадоѓ, з'явiлiся i першыя караблi, якiя лётаюць са звышсветлавой хуткасцю.
  А ѓ 2017 годзе ѓпершыню расейскi касманаѓт даляцеѓ да краю галактыкi.
  Гэта было ѓвогуле выдатна.
  У 2030 году была вынайдзена машына часу... I чалавецтва перайшло на iншую, больш высокую прыступку развiцця. Няхай нават на троне, усё яшчэ сядзяць Рурыкавiчы, i кiруе чалавечай iмперыяй абсалютная манархiя.
  Зрэшты, i апазiцыя iснуе, якая спрачаецца - цi патрэбна сусветнай Расii - рэспублiка. Але яна паводзiць сябе цiха. Народ i так задавальняе iснуючае становiшча, бо жыць стала вельмi добра, i з кожным годам усё лепей.
  
  БЛОНДЫНКА РАТАЕ IМПЕРЫЮ IВАНА ГРОЗНАГА
  Мiрабела Магнiтная зноѓ выконвае мiсiю. На гэты раз яна дапамагае сур'ёзнаму Iвану Грознаму.
  У дадзеным выпадку яна абараняе Полацак ад орд Стэфана Баторыя.
  Вечны хлопчык Алег Рыбачэнка застаѓся ѓ Полацку. Атака была адлюстравана, але становiшча заставалася трывожным. Але тут з'явiлася Мiрабела Магнiтная i, яшчэ чатыры дзяѓчынкi. Яны ѓзнiклi, нiбы з дзiркi ѓ прасторы. Усе пяць дзяѓчын былi басанож i ѓ бiкiнi Так з'явiлася чароѓная шасцёрка.
  Хлопчык, якi пражыѓ дастаткова доѓга i ѓсё яшчэ студэнтка Мiрабела Магнiтная, якая ѓжо паспеѓ пабываць у часы Напалеона Трэцяга, свiснулi:
  - Зноѓ мы трапiлi! Гэта выдатна!
  Алег Рыбачэнка рашуча заявiѓ:
  - I адназначна памяняем ход гiсторыi!
  Наташа, Маруся, Аѓгусцiна, Святлана страсянулi мячамi. Дзяѓчынкi былi настроены вельмi рашуча.
  Наташа прапанавала:
  - Нас зараз шасцёра... Давайце ѓдарым па польскiм лагеры!
  Алег Рыбачэнка ахвотна падтрымаѓ гэтую iдэю:
  - А што? Давайце лупанем! Усе мы разам вялiкая сiла!
  Мiрабела Магнiтная з гэтым вельмi ахвотна пагадзiлася:
  - Мы сiла проста каласальная!
  I яе голая пятка раздушыла таракана.
  I ваяѓнiцы ляпнулi босымi ножкамi, адна аб адной у знак пацверджання.
  Уначы са сцяны горада Пскоѓ спусцiлася шасцёра загартаваных байцоѓ. Яны на дыбачках падбiралiся да польскага лагера. Тут фармальна войска Польшчы, а фактычна наймiты са ѓсёй Еѓропы. Асаблiва шмат немцаѓ. Буйное войска.
  Але ж i шасцёрка байцоѓ крутая. I дзяѓчаты з хлопчыкам узялi i знялi вартавых, кiнуѓшы вострыя iголкi пальцамi босых ножак. Упалi прабiтыя вартавыя. Ваяѓнiцы размахалiся мячамi, i прыступiлi да рубкi. Яны быццам зграя змей, атакавалi лагер.
  Для сярэднiх вякоѓ як незвычайна - калi атакуюць дзяѓчаты ѓ бiкiнi. I яны, разячы супернiка, лiтаральна сеюць цэлыя палi смерцi.
  Алег Рыбачэнка махаѓ мячамi, i сек. Размахваючы хлопчык рассек спрытнага палкоѓнiка.
  I прамурлыкаѓ:
  - За Русь святую будзем бiцца!
  Мiрабела Магнiтная рассекла багатага пана напалову, i голай пяткай зламаѓшы нос нямецкаму графу, прачырыкала:
  - Нас смерць на полi лаянцы не страшыць!
  Наташа, секчы палякаѓ, немцаѓ i iншых наймiтаѓ, правiшчала:
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца!
  Круша польскае войска, i наймiтаѓ, Маруся, гэтая дзяѓчына-тэрмiнатар вякнула:
  - Пад зорным небам, смерць нас не возьме!
  Аѓгусцiна, гэта дзяѓчына прапелер. Лепшае ѓвасабленне савецкага спецпрызна, i нават нейкi мутант, рубячы ляхаѓ - прачырыкала:
  - За Русь сваю святую буду бiцца!
  Святлана, круцячы мячамi, i рассякаючы немцаѓ, шведаѓ i ляхаѓ, дзюбануѓшы круглай пяткай, прачырыкала:
  - Я зараджаю магутны кулямёт!
  Наташа, рассякаючы i ляхаѓ, i немцаѓ, i ѓсiх наймiтаѓ з Еѓропы, i нават турак цвыркнула:
  - Разi ворагаѓ - не ведаючы ценю страху!
  Агнязарная Аѓгусцiна, яе медна-чырвоныя валасы луналi на ветры як сцяг Аѓроры, прашамацела:
  - Мiры сусвету глядзяць на цябе!
  Маруся, гэта бландынка з залацiстымi валасамi, як прачырыкае, падскокваючы на голых ножках:
  - Няхай у крывi гарыць твая кашуля!
  Мiрабела таксама кiне босымi пальчыкамi ножак востры дыск, зразаючы галоѓ наймiтам i раѓне:
  - За Iвана Грознага!
  Святлана з вялiкiм наскокам, дзюбанула босай пяткай у жывот ляху. Потым кiнула голымi пальцамi ногi некалькi дыскаѓ, зразаѓшы пару дзясяткаѓ, прараѓ:
  - Памры Айчына душой сваёй кахаючы!
  I дзяѓчаты засмяялiся. Якiя яны прыгожыя i сэксуальныя чартоѓкi. I буйныя, i накачаныя з рэльефнай мускулатурай. I кiдаюць босымi нагамi iголкi, i тоненькiя кружэлкi - забiваючы адным адразу некалькiх салдат.
  I iдуць лiтаральна па трупах...
  I пакiдаюць крывавыя, хупавыя адбiткi босых, дзявочых ступняѓ.
  I толькi шэсць чалавек супраць некалькiх дзясяткаѓ тысяч байцоѓ. Але ѓ шэрагах ляхаѓ панiка. I яны не ведаюць, колькi на iх напала. I псiхуюць капiтальна. Некаторыя з iх нават сталi страляць сябар у сябра i секчыся.
  Алег Рыбачэнка гэты вечны хлопчык кiнуѓ босымi ножкамi самаробную бомбу, i зароѓ на польскай мове:
  - Немцы напалi! Нас атакуюць немцы!
  А потым зноѓ шпурнуѓ бамбiку i прароѓ, ужо на нямецкай:
  - Ляхi напалi! Нас атакуюць ляхi!
  Мiрабела падхапiла на нямецкай:
  - Нас атакуюць ляхi! Ляхi рэжуць немцаѓ!
  I што пачалося: нямецкiя наймiты сашчапiлiся з ляхамi. А ѓ разню ѓступiлi яшчэ i шведы. Адбылася кровапралiтная сутычка. Якую ѓзмацнялi ѓзмахi мячоѓ, i шабель галаногiх дзяѓчат, i бязвусы хлапчукi ѓ шортах.
  Алег Рыбачэнка гарлапанiѓ ва ѓсё горла:
  - Калi мы адзiныя, мы непераможныя!
  I дадаваѓ на нямецкай:
  - Сячы ляхаѓ!
  Потым на шведскiм:
  - Сячы ляхаѓ i немцаѓ!
  Затым басаногi хлапчук дадаваѓ на польскай:
  - Сячы немцаѓ i шведаѓ!
  Мiрабела таксама раѓла ва ѓсю глотку:
  - Сячы ляхаѓ i шведаѓ!
  I голай пяткай дзяѓчына бiла ворагам у падбародкi.
  I кiдалi босымi пальчыкамi ножак прыгажунi атрутныя iголкi.
  I панiка ѓзмацнялася... Узаемная звалка ѓсё нарастала. А хлапчук i Наташка сталi падыходзiць пад шумок, прасякаючы сабе каляiну з трупаѓ, да шатра караля Польшчы Стэфана Баторыя.
  Гэты кароль быѓ Семiградскiм ваяводам. Гэта значыць намеснiкам турэцкага султана над Венгрыяй. Памiж царства ѓ Польшчы зацягнулася. Сярод прэтэндэнтаѓ на Польскi трон быѓ i Iван Грозны. Аднак узяць пасад Iвану не атрымалася. Адбiлася i супрацьдзеянне краiн Захаду, якiя не хацелi такога рэзкага ѓзмацнення Расii. I боязь шляхты страцiць свае вольнасцi. I ваганнi самога Iвана Грознага - цi не прывядзе далучэнне Польшчы да таго, што ѓласнае баярства паднiме галаву?
  Ва ѓсякiм разе, гiстарычная падзея: аб'яднанне Расii i Рэчы Паспалiтай пад уладай Iвана Васiльевiча не адбылося. А Польскi пасад раптам захапiѓ Стэфан Баторый. Да гэтага часу Расiя захапiла большую частку Лiвонii. А ѓ семдзесят сёмым годзе, ужо амаль уся Лiвонiя, акрамя Рыгi i Рэвеля, было пад Расеяй.
  Стэфан Баторый назапасiѓшы сiлы, i атрымаѓшы грошы на вайну ад Турэцкага султана, i Ватыкана пачаѓ паход на Расii. Выбраѓшы першай мэтай Полацак. I пад гэтым горад вырашаѓся лёс Лiвонскай вайны. У рэальнай гiсторыi Полацак быѓ узяты ляхамi, пасля чаго тыя захапiлi iнiцыятыву i сталi перамагаць. А на Расiю навалiлiся незлiчоныя бедствы.
  Але на гэты раз у бiтве цудоѓная шасцёрка. I супраць iх ляхам i iх наймiтам не выстаяць!
  I разня пайшла такая кровапралiтная, што не ѓ казцы сказаць, нi пяром апiсаць. Хоць, напрыклад электроннай клавiятурай суцэль можна.
  Алег Рыбачэнка свiснуѓ i раѓнуѓ:
  - Ляхi сякуць немцаѓ!
  Мiрабела Магнiтная вякнула:
  - Немцы сякуць ляхаѓ!
  I прарваѓся разам з Наташка да табара караля. Стэфан Баторый спрабаваѓ зарыентавацца. Ён быѓ багата апрануты, i меѓ сумесь усходнiх i еѓрапейскiх рыс асобы.
  Алег Рыбачэнка кiнуѓ босымi пальцамi хлапечых ног востры тоненькi дыск. Той праляцеѓ па дузе, тоненька прасвiсцеѓ. I ѓпiѓся Стэфану Баторыю памiж вачэй. Кароль Польшчы атрымаѓ смяротнае раненне i са стогнам завалiѓся. Ды нялёгка прыйшлося манарху. Нядоѓга доѓжылася ягонае кiраванне. Звычайны, басаногi хлапчук. Або нават не зусiм звычайны яго завалiѓ.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ з захапленнем:
  - Я шкет-знiшчальнiк, матор мой гарыць! Неба мая мясцiна! I лях-агрэсар няхай будзе бiты, я смерцi круты ѓладар!
  Мiрабела шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату, парвала масу наймiтаѓ i пiскнула:
  - А я дзяѓчына-багатыр!
  Алег Рыбачэнка зрабiѓ рэверанс i як пракрычыць на польскай мове:
  - Немцы забiлi караля!
  А затым як прараве яшчэ раз:
  - Шведы з немцам заадно!
  Мiрабела як праарэ ва ѓсю глотку:
  - Адпомсцiм за караля!
  I пайшла пасля гэтага сапраѓдная звалка памiж ляхамi i наймiтамi. Яны секлiся на поѓную шпульку. I актыѓна секлi адзiн аднаго, i абсыпалi кулямi. I маса трупаѓ сыпалася, i раздзiралася на часткi. I гiнулi воiны тысячамi.
  А тут яшчэ i дзяѓчаты i два хлопчыкi як пастаралiся. Гэта быѓ сапраѓдны вэрхал. I такая вось татальная рубка. I секлi фрыцаѓ, i ляхаѓ, i шведаѓ i нават турак. I мясасечка пайшла найвышэйшага класа.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ:
  - Недаступныя шведам золата. Хоць розуму ѓ iх палата! Я ворагаѓ Расii парублю! I каго з мячамi таго прыб'ю!
  А дзяѓчаты разышлiся. I даваць кiдаць босымi пальцамi паражальныя прадметы. Гэта ж прыгажунi i птушкi самага высокага палёту.
  Алег Рыбачэнка ѓзяѓ i з натхненнем праспяваѓ:
  - Не знаёмыя мне хваляваннi! У мяне ѓ грудзях захоѓванне! Я ваяѓнiк проста вышэйшы клас!
  Мiрабела правёѓшы рукамi васьмёрку, дадала:
  - Ворагу пяткай у вока!
  Наташка з натхненнем праспявала:
  - I баец фiрмы "Адыдас"!
  Маруся падскочыла i раѓнула:
  - Конь Пегас!
  I ваяѓнiцы як падскочаць, i як раѓнуць. I галасы ѓ iх гулкiя, нiбы ѓ вараных коней!
  Вогнезарная Аѓгустына прашыпела:
  - Мы ваяѓнiцы....- Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi адразу тузiн дыскаѓ, i ѓразiѓшы некалькi дзясяткаѓ ляхаѓ i немцаѓ. - Самога крутога кшталту! I як Iван Крушыла!
  Святлана, гэтая бландынка-тэрмiнатар пацвердзiла:
  - I я б усiх задушыла!
  Пасля чаго зноѓ кiнула босымi хупавымi пальцамi ног, вострыя, атручаныя iголкi.
  I зноѓ завалiся супернiкi - немцы i ляхi.
  Мiрабела падкiнула голай пяткай самаробны выбухны пакет раскiдаѓшы супернiкаѓ i пiскнула:
  - За Русь вялiкую!
  Наташка выскалiлiся, выпусцiла босымi нагамi некалькi смяротных прэзентаѓ, i выдала:
  - Мы будзем бiцца на Зямлi! На небе i ѓ апраметнай цемры!
  Алег Рыбачэнка, секчы мячамi ѓ абедзвюх рук i, кiдаючы хлапечымi нагамi дыскi, праспяваѓ:
  - Машына смерцi звар'яцела...
  Маруся, сякучы ѓсiх запар, i кiдаючы хупавымi пальчыкамi босых дзявочых ножак дыскi, працягнула:
  - Яна ляцiць метэарыт!
  Агнязарная Аѓгусцiна, прашыпела, кiдаючы дыскi, якiя свяцiлiся, i зашыпела:
  - I кiруе мiрам сам Сатана!
  Белабрысая Святлана з захапленнем працягнула спевы:
  - I будзем святкаваць поспех!
  Наташа ѓзяла i прачырыкала з захапленнем:
  - Вайна сёння....
  Маруся з апломбам дадаѓ, пускаючы босымi пальцамi ног iголкi i дыскi:
  - А заѓтра будзе мiр!
  Агнязарная Аѓгустына са лютай лютасцю адказала, шыпячы нiбы змяя. I яе босыя ножкi кiдалi, такiя вострыя iголкi, што прабiвала ѓсiх да горла:
  - I Люцыпар павер кумiр!
  Святлана працягнула з дзiкiм, апантаным нацiскам:
  - Мы будзем бiцца на зямлi на небе i апраметнай цемры!
  Мiрабела секчы непрыяцеля, i боднуѓшы працiѓнiка галавой, узяла i прабуркавала:
  - На славу Радзiме i мне!
  Наташа, кiдаючы дыскi з дапамогай босых, хупавых дзявочых пальчыкаѓ i спявала:
  - Мы будзем бiцца да канца, прымусiм ва ѓнiсон стукаць сэрцы!
  Маруся хiхiкнула i прачырыкала, секчы ляхаѓ, i шпурляючы босымi ножкамi каменьчыкi.
  - А потым самагонкi для разгону!
  Агнязарная Аѓгусцiна пасылаючы смяротныя iголкi, i тое, што паражае i разбiвае, засiпела:
  - А потым вiнца - да канца!
  Бландынка-тэрмiнатар зноѓ паслала босымi пальцамi атрутныя iголкi, i прачырыкала:
  - Цi пiва шчодрага разлiву!
  Пасля чаго ваяѓнiца-прыгажуня засмяялася, i ад яе смеху ѓ наймiтаѓ Стэфана Баторыя лопалiся барабанныя перапонкi.
  Алег Рыбачэнка дасцiпна заѓважыѓ:
  - Без вайны няма мiру, без кахання няма балю!
  Наташа, кiдаючы босымi пальцамi хупавых, дзявочых ног бумерангi з вострымi гранямi, прачырыкала:
  - Жаночая прывабнасць любiць юнацкасць, мужчынская фiнансы!
  Маруся, зiхацячы асляпляльнай усмешкай, i кiдаючы ножкамi прэзенты смерцi - выдала:
  - Жанчыны добрыя ѓ маладосцi, мужчыны з грашыма!
  Вогнезарная Аѓгусцiна з актыѓнасцю мегеры, вывяргала босымi ножкамi патокi смерцi, прашыпела:
  - Жанчына - гэта кветка, мужчына труцень iдучы на мёд!
  Жамчужная бландынка Святлана, прачырыкала, падкiдваючы голымi пяткамi ляза, скалячы зубкi:
  - Добра быць жанчынай, блага быць бабай!
  Алег Рыбачэнка рубячы ляхаѓ i наймiтаѓ, i размахваючы мячамi як лопасцямi верталёта, рыкнуѓ:
  - Мужчыну паѓстала быць з жонкай, але не быць бабай!
  Наташка запусцiла босымi пальчыкамi, стрыгучыя бумерангi, i раскiдваючы сiнiя валасы, гаркнула:
  - Мужчына заѓсёды сабака, але сабачага жыцця яго даводзяць часцей за ѓсё сукi!
  Зоя, трасучы валасамi колеру сусальнага золата, прачырыкала ва ѓнiсон, скалячы зубкi, i кiдаючы босымi пятачкамi тое, што забiвае, цi яшчэ горш разбiвае на часткi:
  -Лепш, калi мужчына сабака, чым сука!
  Мiрабела, правяла мячамi прыём - трайны цмок, i босымi пальчыкамi ножак кiнуѓшы кiнжал, буркнула:
  - За Айчыну ѓсяго свету прыгажэй!
  Аѓгусцiна, чые медна-чырвоныя валасы луналi, нiбы пралетарскi сцяг, а босыя, дакладныя ножкi вывяргалi патокi смерцi i анiгiляцыi, вякнула:
  - Мужчына калi хоча мець жаночае цела, павiнен пачынаць мужчынскую справу!
  Святлана, запусцiѓшы босымi ножкамi, бумеранг у выглядзе пяцiканцовай свастыкi, прачырыкала:
  - Для мужчыны добра мець цела жанчыны - толькi не лiтаральна!
  Хлопчык на выгляд гадоѓ трынаццацi Алег Рыбачэнка стаѓ спяваць, складаючы лiтаральна на хаду:
  Нарадзiѓся я ѓ час залатое,
  Прагрэс - вялiкае дваццаць першае стагоддзе...
  I цела ѓ хлапчука маладое,
  Ён самы моцны ѓ свеце чалавек!
  Я хлопчык быѓ у шчаслiвым, шчодрым свеце,
  Здавалася, зараз горы мог згарнуць...
  Не я адкрыѓ: што двойчы два чатыры -
  Каб да поспеху азараѓся шлях!
  Але перанёсся ѓ бурны век дваццаты,
  У якiм вiхура - святая вайна...
  Разбураны з мармуру палаты -
  I кiруе баль магутны Сатана!
  У Расii гэта племя волатаѓ,
  Мы можам рой планет перавярнуць...
  Калi народ i партыя адзiныя -
  I да камунiзму азараюць шлях!
  Вось на вайне хлапчук апынуѓся,
  I для яго стаѓ Сталiн iдэал...
  Ваяѓнiк юны басанож застаѓся,
  Калi фашыст на край роднай напаѓ!
  Гарыць зямля, i памiраюць хвоi,
  Планета ѓсё ѓ апантаным агнi...
  Хлапчук па гурбе iдзе босы,
  Да сваёй вялiкай, доблеснай мары!
  Што рабiць, ён i сам, нажаль, не ведае,
  Круцiцца на марозе люты снег...
  Ну чамусьцi перамагае Каiн,
  Падонкам застаецца ѓвесь поспех!
  Дачакацца можна - ведаю, будзе справа,
  I паляцiм iмклiва на Марс...
  Мая дзяѓчынка моцна схуднела,
  Але паказала ѓ бiтве проста клас!
  Яна босая па снягах бегла,
  Мароз ёй пяткi шалёна кусаѓ...
  Адольфа зрынем лiха з пастамента,
  I нанясем iмклiвы ѓдар!
  Мы ад Масквы адкiнулi фашыстаѓ,
  Увайшлi стралой у зрынуты Берлiн...
  I стала на планеце вельмi чыста,
  Вось крылы распасцiрае херувiм!
  Увойдзем у Берлiн мы гэта цвёрда ведаем,
  Хоць фашыст каварны i жорсткi...
  I будзем сьвята ѓ прамянiстым траѓнi,
  Няхай не сыдзе велiч у пясок!
  Мы адродзiм прасторы светабудовы,
  I будзе на планеце прамянiсты рай...
  У славу бясконцага стварэння,
  Хлапчук ты змагайся i мацуйся!
  Мiрабела Магнiтная з вялiкiм энтузiязмам дадала, скалячы жамчужныя зубкi:
  - Дзяѓчынка ты змагайся i мацуйся!
  I Алег Рыбачэнка змагаѓся з шалёнай лютасцю, якая спалучалася з выдасканаленай ашчаднасцю. Прыгожы, вельмi мускулiсты хлопчык вельмi спрытна кiдаѓ босымi пальцамi вострыя дыскi, зразаючы галовы польскiм i нямецкiм салдатам.
  А дзяѓчыны яшчэ больш спрытна напiралi, i выкарыстоѓвалi свае босыя, хупавыя ножкi для кiдання iголак i якi нясе смерць. Ваяѓнiцы мечамi ѓсiх рэзалi i рабiлi татальны парашок з крывi i косткi. I секлi, секлi, запускалi вострыя iголкi, i мноства дыскаѓ i бумерангаѓ.
  Ляхi неслi каласальныя страты i захлыналiся крывёй. I яшчэ як захлыналiся. Нiбы фантаны i вадаспады пунсовай вадкасцi лiлiся. I выплюхвалiся, згаралi, гублялi канечнасцi. Усё гэта адбывалася ѓ апантаным, ураганным тэмпе.
  Больш чым шасцiдзесяцiтысячнае войска гiнула i знiшчалася.
  Алег Рыбачэнка, кiдаючы босымi пальцамi дзiцячых ног смяротныя дыскi, прабуркаваѓ:
  - Войскi гатовыя - спадарыня! Мы будзем усiх знiшчаць!
  Наташка, дасцiпна i скалячы зубкi, выдала:
  - Мы будзем усiх знiшчаць!
  Мiрабела правёѓшы прыём млын, прабурчэла:
  - I супостата дзiвiць!
  I ваяѓнiцы пайшлi ѓсiх рэзаць, i рэзаць нiбы наразным ножыкам. I гэтыя прапелеры загадай знiшчэнне. I нават падпявалi:
  - Але, калi шчыра казаць! Усiх знiшчаем пагалоѓна!
  Ваяѓнiцы ѓсiх лiтаральна спальвалi сваiх канкурэнтаѓ - проста нiшчачы i робячы татальныя труны. I ведучы фiгуральнае i бесперапыннае знiшчэнне.
  Мiрабела разразаючы супернiка, нiбы лустачкамi сыр, i ссякаючы галовы прапiшчала:
  - За Расiю i новага прэзiдэнта краiны!
  Зоя з залатымi валасамi дзяѓчынкi, i вяла таталiтарны разгром. I пагульваючы бiцэпсамi, вымавiла:
  - Якiм бы не быѓ бы ваяр! То перамагаць заѓсёды варты!
  I зноѓ ваяѓнiцы кiдалi босымi ножкамi, ляза, якiя дзiвiлi супернiкаѓ. I стваралi патокi крывi.
  Дзяѓчаты шлёпалi босымi ножкамi, па пунсовых лужынах, i падымалi кучы пунсовых, смяротных пырсак.
  Агнезарная Анжалiка дасцiпна заѓважыла, паслаѓшы некалькi смяротных, i забойных лёзаѓ, што пырскалi фонтамi, шалёнай, апантанай энергii. I ѓзнiмалiся цэлыя хмары бясконца жорсткiх i лютых дэманаѓ.
  Дзяѓчына дасцiпна вымавiла:
  - Будзем смяяцца i будзем, сябруем! I будзем усiх бiць!
  Святлана перакруцiлася ѓ сальта, i зноѓ ударыла голымi пяткамi ѓ грудзi аднаго з ляхаѓ, што той перавярнуѓся, i адкiнуѓшы капыты, зламаѓ шыi некалькiм дзясяткам людзей.
  Святлана ѓсклiкнула з захапленнем:
  - Вось гэта смертаносная мегера! Вось гэта i ёсць удар!
  Мiрабела секчы наймiтаѓ i iншую паскуддзе, рассякаючы iх мячамi, i голай пятак скрышыѓшы чарговую скiвiцу венгерскага князя, прачырыкала:
  - Мой удар самы смяротны ѓ сусвеце!
  Наташа хiхiкнула, i выпусцiѓшы агнязарнымi зубкамi кучу сонечных зайчыкаѓ, выдала:
  - Каханнем перамагаюць i забiваюць!
  I дзяѓчынкi ѓсе чатыры засмяялiся, але iх смех глушыѓ i забiваѓ супернiкаѓ.
  У гэты момант з брамы Полацка выйшлi рускiя дружыннiкi i апалчэнцы. Яны з усяго размаху накiравалiся на супернiка. I актыѓна круцiлi мячы.
  Да гэтага часу, большая частка ляхаѓ i наймiтаѓ, была перабiта. I парадзелыя шэрагi супернiкаѓ, на якiх абрынулiся хвалi расiйскiх атрадаѓ. Удар рускiх войскаѓ быѓ асцярожны. З мушкетаѓ стральцы загадай агонь, але пазбягаючы пакуль зблiжэння. I нiшчылi супостатаѓ.
  А дзяѓчаты ѓсё яшчэ кiдалi босымi ножкамi ляза i бумерангi, i скалiлi свае беласнежныя зубкi. Пускалi нават люстраныя выявы, i сляпiлi супернiкам вочы.
  Ляхi гублялi арыентацыю i iх дабiвалi ѓдарам востра вывастраных мячоѓ. I не было iм не шанцаѓ, нi лiтасцi. Iшло тое, што зьяѓляецца сьмяротным i бязьлiтасным. I тое, чаго не спынiць чалавечымi намаганнямi.
  I расстрэлы з боку стральцоѓ, i апалчэнцаѓ i бязлiтасная рубка, з боку дзяѓчынак-тэрмiнатараѓ, што руйнуюць i перамолваюць.
  Добра ваяѓнiцы сябе паводзяць, i сякуць жорстка. I выбiраюць для знiшчэння мэт начальнiкаѓ. Адсякаюць iм галовы, кiдаючы дыскi. Або выбiваюць вочы - вострымi iголкамi. Так што дзяѓчынкi паводзяць сабе дзёрзка i крута. Перамолваюць без усялякiх цырымонiй.
  Мiрабела рассякаючы мноства наймiтаѓ, i iншай мразi, i пад яе мячамi галовы нiбы кавуны, разляталiся з пунсовымi пырскамi ва ѓсе бакi.
  Дзяѓчына зараѓла:
  - Мой самы высокi ѓ светабудове клас!
  Наташа кiнула босай ножкай гранату з падкруткай, i як прачырыкае з энергiяй:
  - Мы велiч космасу! Усiх смецем!
  Зоя, трасучы сваiмi залатымi валасамi, паслала босымi пальцамi кружочак з заменчанымi канцамi.
  I выдала з лютасцю, кiваючы:
  - Я тое, што праносiць i выносiць!
  Агнезарная Анжалiка паслала чарговы прэзент смерцi, i дасцiпна заѓважыла:
  - Вынесцi можа любы дурань, прынесцi карысць не кожны разумнiк!
  Дасцiпная i зiготкая жамчужнымi валасамi Святлана, вывела афарызм:
  -Забiць, здольны, i iдыёт, уваскрашэнне непадуладна i генiю!
  Алег Рыбачэнка таксама выдаѓ вельмi арыгiнальна:
  - Перамагаючы ворага - яго забiваеш, перамагаючы сябе - дорыш лепшае жыццё!
  Мiрабела дадала, круша ворагаѓ са смакам:
  - Лепш падарыць адно жыццё годнаму чалавеку, чым забiць тысячу мярзотнiкаѓ - узрасцiць кветку прадуктыѓней, чым растаптаць тысячу казурак!
  Наташа, рубячы ляхаѓ i венграѓ, адзначыла:
  - Не той дужы хто забiвае, а той усемагутны хто ѓваскрашае!
  Рудая Анжалiка, рассякаючы воiнаѓ Рэчы Паспалiтай, вякнула:
  - Хто занадта задзiрае нос перад боем, застаецца з носам пры дзяльбе трафеяѓ!
  Зоя рассякаючы супернiкаѓ, шпурнуѓшы босымi пальцамi ножак забойчую гранату буркнула:
  - Калi чалавек перастаѓ быць малпай - калi стаѓ пераймаць не прыроду, а анёльскую пароду!
  Святлана, рассякаючы ворагаѓ, i з пунсовага соску выпусцiѓшы маланку, узяла i дасцiпна выдала:
  - Цi быѓ чалавек малпай пытанне спрэчнае, але ѓ жаданнi панаваць ён тыповая жывёла, ды яшчэ схiльная да спячкi!
  Мiрабела Магнiтная, секчы з лютасцю працiѓнiкаѓ, i дабiваючы апошнiх супостатаѓ, дадала:
  - Палiтык - гэта лiсiца з амбiцыямi льва, свiнскiмi метадамi, асьлiным упартасць, i па-малпе схiльная да плагiяту!
  I потым кiнуѓшы голай ружовай падэшвай гранату, дадала:
  - Хочаш стаць проста разумным - вер падручнiкам, хочаш стаць па-сапраѓднаму мудрым - не вер палiтыканам!
  Войска Стэфана Баторыя было дабiта. Рускае войска зноѓ пайшло на Варшаву. I адбылiся выбары сейма, дзе новым царом Рэчы Паспалiтай стаѓ Iван Грозны.
  Адбылося яднанне народаѓ славянскага свету. I Лiвонiя таксама ѓвайшла ѓ склад Расii. Потым была перамога над Швецыяй i заваёвай Выбарга.
  А потым ваявода Скапiн-Шуйскi дайшоѓ i Стакгольму. I Швецыя была заваяваная.
  Расея стала вялiкай iмперыяй звярнуѓшы свой погляд на ѓсход. I там здарылася нямала заваёѓ, плюс будаѓнiцтва гарадоѓ. Затым рускiя войскi пакарылi i Крымскае ханства, разам з крэпасцю Азоѓ. I гэта выдатныя дасягненнi.
  Iван Грозны пражыѓ да 1599 года, i яго царства аказалася вельмi працяглым i галоѓнае слаѓным. Спадкаваѓ трон сын Iван Пяты, i дынастыя Рурыкавiчаѓ захавалася на троне. Заваёвы i паходы працягвалiся.
  Але гэта ѓжо iншыя гiсторыi. Няѓжо што царская Расея атрымала поспех больш, i палякi, украiнцы, беларусы i рускiя былi разам i ѓпэѓнена перамагалi ворагаѓ. Так паступова пакараючы ѓвесь свет, i пашыраючыся ад царства да царства!
  А Iван Грозны так i застаѓся ѓ памяцi народа як найвялiкшы з рускiх цароѓ! I ѓвайшоѓ у гiсторыю найбуйнейшым заваёѓнiкам, якi ѓ некалькi разоѓ павялiчыѓ тэрыторыю Расiйскай iмперыi!
  
  ДЗЯђЧЫНА ДАПАМАГАЕ НАПАЛЕОНУ ТРЭЦЯМУ
  Дзяѓчына Мiрабела Магнiтная патрапiла ѓ свет Франка-Прускай вайны, памiж Бiсмаркам i Напалеонам Трэцiм. У рэальнай гiсторыi Германiя перамагла i завяршыла сваё аб'яднанне. А затым гэта прывяло да першай сусветнай вайны i краху Расiйскай iмперыi i дынастыi Раманавых.
  Вядома ж для Расii было б лепш, калi б Германiя не аб'ядналася б, i не змагла б перамагчы Напалеона Трэцяга.
  Мiрабела Магнiтная, шлёпаючы босымi ножкамi па траве бегла цяпер да французаѓ.
  Варта папярэдзiць, што пад Седанам прусакi прыгатавалi Напалеону Трэцяму пастку i захапiлi пануючыя вышынi.
  Што можна сказаць аб Напалеоне Трэцiм? Пляменнiк Напалеона Вялiкага спрабаваѓ пераймаць свайму дзядзьку. I хацеѓ стварыць магутную iмперыю, i можа заваяваць Еѓропу.
  Спачатку яму спадарожнiчаѓ поспех. Удалося выйграць Крымскую вайну з Расiяй. Праѓда коштам вялiкiх страт i сама Францыя не атрымала тэрытарыяльных набыткаѓ ад гэтага. Потым войны ѓ Iндакiтаi.
  Перамога на Аѓстрыяй, i далучэнне пара абласцей у Iталii.
  Далей не так паспяхова. Бельгiю захапiць не ѓдалося. Мексiку таксама.
  Шанец дапамагчы Аѓстрыi ѓ вайне з Прусiяй аказаѓся ѓпушчаны.
  А вось зараз вайна з магутнай Нямеччынай.
  У рэальнай гiсторыi - поѓны разгром Францыi i паланенне Напалеона Трэцяга.
  Але вось у Мiрабелы - басаногай дзяѓчыны ѓ бiкiнi ёсць шанец прадухiлiць катастрофу. I не даць атрымаць ля заходнiх межаѓ Расii Германiю i развiцца магутнаму ворагу.
  Мiрабела бяжыць сабе па сцяжынцы ѓ лесе, i напявае:
  - Калi, калi доѓга, доѓга...
  Калi, калi па дарожцы...
  Тупаць скакаць i бегчы!
  Але мусiць, то мусiць...
  Але, мусiць, можна, можна!
  Тое цалкам, цалкам магчыма!
  Можна ѓ Афрыку патрапiць!
  У Афрыцы ракi вось такой шырынi,
  А Афрыцы горы вось такой вышынi!
  Ах, кракадзiлы, бегемоты!
  Ах, малпы, кашалоты!
  Ах, ах i зялёны папугай!
  Ах, ах i зялёны папугай!
  Вось на гэта дзiцячай песенькай падскоквае да лагера Напалеона Трэцяга.
  Французы даволi шматлiкiя i лагер вялiкi. Хоць дысцыплiна не параѓнаць з прусакамi. I, мабыць, гарматы састарэлыя, i мундзiры занадта яркiя. Ды i ѓ цэлым войска горш часоѓ Напалеона.
  Праѓда французы нядрэнна б'юцца штыкамi. Дадзеную зброю як раз у Францыi i вынайшлi.
  Так што бiцца можна амаль на роѓных. I бой трэба будзе вельмi суровы.
  Дзяѓчыну ѓ бiкiнi не сталi спыняць. Хаця салдаты яе i пажыралi вачыма.
  Мiрабела гэта рэдкая прыгажосць i вельмi нават спартовая грацыя. Яна бяжыць сабе мiльгаючы голымi, круглымi, ружовымi пяткамi.
  I вось яна падбягае да галоѓнага шатра, дзе знаходзiцца iмператар Францыi - Напалеон Трэцi. Яго ѓлада вялiкая. Хаця фармальна i iснуе парламент i сенат. Але фактычна Напалеон Трэцi амаль не абмежаваны.
  I вось зараз ён поѓны жадання разбiць немцаѓ, i частку паѓднёвай Германii ѓключыць у свой склад.
  Канешне, да Напалеона Першага яму далёка. Той ужо памёр у гады Напалеона Трэцяга, а ѓ сорак гадоѓ падпарадкаваѓ сабе ѓсю Еѓропу.
  Але Напалеон Трэцi ѓсё яшчэ верыць у сваю славу. Тым больш Францыя ѓжо пракралася ѓ Афрыку, i ѓ яе велiзарная ганарыстасць.
  Дзяѓчыну спынiлi каля ѓваходу ѓ шацёр гвардзейцы i спыталi:
  - У вас якая справа да iмператара?
  Мiрабела сумленна гледзячы сапфiравымi вочкамi, адказала:
  - Асабiстая справа!
  I яе без пытанняѓ прапусцiлi. Зразумела, у такой прыгажунi ёсць да iмператара толькi асабiстая справа.
  Мiрабела шлёпаючы босымi, хупавымi ножкамi па дыванах рухалася па шатры якi нагадвае памерамi цырк-шапiто. Яе некалькi разоѓ прапускаѓ каравул.
  Нарэшце Мiрабела ѓвайшла ѓ кабiнет iмператара. Напалеон Трэцi адразу ж усклiкнуѓ:
  - Якая прыгажосць!
  Дзяѓчына пакланiлася манарху. Напалеон Трэцi быѓ немалады, невысокi ростам, i не надта бачны. Лысаваты, i не падобны на вялiкага кiраѓнiка.
  Мiрабела была яго значна вышэй i яе знешнасць такая яркая.
  Напалеон глядзеѓ на яе прагным позiркам, пабулькаѓ:
  - У вас такая прыгажосць... Проста цуд!
  Мiрабела хiхiкнула i адказала:
  - Усе мяне лiчаць прыгажуняй. Толькi для некаторых мужчын, я занадта ѓжо буйная!
  Напалеон кiѓнуѓ, скалячы ѓстаѓную скiвiцу:
  - Я люблю вялiкiх жанчын! Вы мне даспадобы!
  Мiрабела тупнула босай, загарэлай, мускулiстай ножкай i адзначыла, адразу узяѓшы быка за рогi:
  - Я не займацца каханнем з вамi прыйшла! А хачу паведамiць што на вашым шляху прусакi выставiлi засаду, i чакаюць, калi вы ѓвойдзеце ѓ далiну!
  Напалеон, ссунуѓшы бровы, спытаѓся:
  - А ты адкуль гэта ведаеш?
  Мiрабела жорстка адказала:
  - Па-першае, да дам прынята звяртацца на вы! А па-другое - ведаю!
  Напалеон памякчэѓ:
  - Я таксама меѓ смутныя прадчуванне, але мая разведка нiчога не пацвердзiла. А ты адкуль ведаеш?
  Дзяѓчына лагiчна заѓважыла:
  - У кожнай жанчыне Д'ябал! А Д'ябал ведае ѓсё - гэта амаль Бог, толькi з iншага боку!
  Iмператар кiѓнуѓ:
  - Лагiчна! Ты занадта прыгожая для шпiёнкi. Ну, добра... Я пайду iншым шляхам, мне i генералы казалi, што пад Седанам раѓнiна вельмi няёмкая для нападу. Але я хачу правесцi ноч з табой!
  Мiрабела заѓважыла:
  - Памiж намi сорак гадоѓ рознiцы!
  Сапраѓды, Напалеону ѓжо шэсцьдзесят два гады. I ён лысаваты i прыгажосцю не блiскае. Але лысiна на лбе яшчэ невялiкая, а знешнасць высакародная. Плечы даволi шырокiя, на грудзях шмат ордэнаѓ з каменьчыкамi.
  Прычым ордэны не толькi французскiя, але i англiйскiя, рускiя i iншыя.
  Хаця Расiя нават рада вайне з французамi, якiх скавала Германiя.
  Напалеон загадаѓ:
  - Вiна нам!
  Дзяѓчаты прыслужнiцы падбеглi i палiлi ѓ сярэбраныя кубкi вiна. Пасля чаго адбеглi, тупаючы абцасiкамi.
  Напалеон глынуѓ i даѓ Мiрабелi.
  Тая паспрабавала вiна. I адчула, што яно прыемнае i моцнае.
  Выпiла палову куфля i адзначыла:
  - Добрая рэч! Але трэба спачатку разбiць прусакоѓ!
  Напалеон спытаѓся:
  - Вы францужанка?
  Мiрабела сумленна адказала:
  - Не!
  Iмператар пацiкавiѓся:
  - А хто вы?
  Мiрабела з гонарам вымавiла:
  - Я руская!
  Напалеон з усмешкай кiѓнуѓ.
  - Такая прыгожая i руская? У цябе валасы як сусальнае золата!
  Дзяѓчына пацвердзiла:
  - Мае валасы - гэта супер!
  Iмператар прапанаваѓ:
  - Можа тады паспытаеце чорнай iкры?
  Мiрабела згодна кiѓнула:
  - Гэта добрая iдэя!
  I дзяѓчына пацягнулася залатой лыжкай да фужэра з iкрой. Iмператар з усмешкай, прапанаваѓ:
  - Станьце маёй фаварыткай! Я з вас герцагiню зраблю!
  Мiрабела пацiснула плячыма i адказала:
  - Вельмi прыемна... Але нешта мне падказвае, што я не паспею стаць герцагiняй! Мая мiсiя будзе карацей!
  Напалеон уздыхнуѓ i адказаѓ:
  - Я вас кахаѓ, не ведаючы запал раней,
  Кахаѓ у сэрцах, без утрымай стамляльны...
  Я вас кахаѓ, так шчыра, так пяшчотна,
  Як дай вам Бог - каханым быць iншым!
  Мiрабела кiѓнула i заѓважыла:
  - Вы можаце стаць вялiкiм манархам. Ведаеце, магу правесцi вас немцам у тыл, i вы атрымаеце найвялiкшую перамогу!
  Напалеон здзiвiѓся:
  - Вы гэта зможаце?
  Мiрабела прачырыкала:
  - Усё немагчымае, магчыма ведаю дакладна!
  Iмператар кiѓнуѓ:
  - Вы хараство! Давайце патанцуем.
  Напалеон устаѓ. Хоць Мiрабела i была басанож, але ѓсё роѓна вышэй манарха амаль на цэлую галаву.
  Яны сталi танчыць. Дзяѓчына не вельмi i ѓмела. Але Напалеон ёй дапамагаѓ.
  Мiрабела прачырыкала:
  Мы ѓсе глядзiм у Напалеоны,
  Людзей шалёных мiльёны...
  Яны хочуць мары служыць,
  А ператварылiся проста ѓ дзiчыну!
  Мiрабела ѓ адказ з энтузiязмам заспявала, песню пра Напалеона Банапарта:
  Напалеон-то, Напалеон
  Iшоѓ ды на Расiю ваяваць.Вось бы на Расею iшоѓ ён ваяваць, Захацеѓ ён усiм святлом валодаць.
  
  Захацеѓ усiм светам ён валодаць, Аляксандру, страх Цару задаць. Аляксандра, вось бо спалохаѓся, Назад яму лiст падпiсаѓ.
  
  Спадары-то, усе нашы дваране, Яны перапугалiся, не ведаюць як i быць.
  Перапалохалiся, ды ѓсе разбеглiся,
  Ой, ды ѓ Маскве няма, браткi, нiкога!
  
  Як адзiн, адзiн не спалохаѓся -Вось Кутузаѓ, усiм нам камандзiр. Як адзiн, толькi адзiн не спалохаѓся -Князь Кутузаѓ - вось ён наш герой!
  Напалеон Трэцi кiѓнуѓ:
  - Давай яшчэ спявай прыгажуня!
  Мiрабела працягнула напяваць, цэлую паэму, падгледжаную ёю неяк у iнтэрнэце:
  Я стаю ва ѓнiверсаме... Там-тарам-тарам-тарарам...
  Я разглядаю палiцы, не чапляю нiкога... I нейкi белы анёл, што стаiць тут не задарма, Кажа мне салодкагучна: "Ну, чаго табе? ... Чаго?"
  
  I ад гэтага гучання мне становiцца чароѓна, Што-то мямлю, але не чую лапатання свайго, Кажу, што галаданне - гэта, у прынцыпе, гаюча, Але, наогул-то, вы на палiцы хоць паставiлi б чаго ...
  
  I на гэта анёл Люся (так клiчуць яе ѓ народзе), Кажа даволi цiха: "Там-тарам-тарам-там-там!!!", Што, напэѓна, азначае, што нядобра так ужо, накшталт ... Што, маѓляѓ, глотку перакусiць за родны ѓнiверсам!
  
  ...I зноѓ плыву ѓ нiрване, прагна паветра ротам хапаю,Усё бела-сiне-чырванее, шызы дым з усiх бакоѓ.Каса з выручкай дзённаю маментальна знiкае,
  
  
  
  Застаемся я i Люся, уваходзiць сам Напалеон...
  
  Iмператар незадаволены: па Калужскай не пусцiлi! Адступаюць па Смаленскай, дзе паспелi ѓсё пад'есцi... Ззаду маршалы тоѓпяцца, слiны голадна глытаюць... Схуднелыя гвардзейцы - проста шкада на iх глядзець!
  
  Банапарт дрыжыць iкрою (гэта, мiж iншым, прыкмета!),Ён разглядае палiцы, i iкра дрыжыць мацней...Паварочвае да Люсi, падзывае да нас Мюрата,Схуднелы i цудоѓны, той вусы ѓздымае ѓверх...
  
  Iмператар пачынае: "А ля гер, ком а ля геро! Войска вельмi галадае! Войска вельмi галадае! Будзем золатам плацiць! "Люся гэтак жа па-французску вельмi цiха i спакойна, Кажа: "Разуйце зенки! На вiтрыне ѓсё стаiць!",
  
  А старая гвардыя ѓ шапках мядзведжыхГаняла па зале "Мiнтай" i сыркi...У "Мiнтаi" танулi добрыя надзеi,У сырках загiналiся сталёвыя штыкi...
  
  Iмператар працягвае:"Войска вельмi галадае! Ах ты, чорт цябе... шэры!",Гiпнатычная сiла, што у яго тоiцца позiрку, Уся накiравана на Люсю, аж дымiцца ѓсё вакол ...
  
  Iмператар глядзiць грозна - Люся глядзiць на Мюрата, А Мюрат - ён хлопец бравы! Цягне ѓверх свае вусы,Iмператар чырванее - Люся глядзiць на Мюрата,А Мюрат - ён хлопец бравы, цягне ѓверх свае вусы,Iмператар есць вачыма - Люся глядзiць на Мюрата,А Мюрат - ён хлопец бравы, цягне ѓверх свае вусы. А старая гвардыя
  
  з болем на тварах "Мiнтай" вырашыла са стрэльбаѓ сваiх.
  
  плачам - пакiдаюць краму, I брыдуць яны натоѓпам па заснежанай дарозе, Праклiнаючы ѓсё на свеце ... Наперадзе Бярэзiна ... Так-так ... Уi-уi ...
  
  Iзноѓ змяняецца малюнак: усё вакол зноѓ святлее, Тая ж каса, тая ж Люся , цiха-мiрна, як заѓсёды. Я стаю i ѓсмiхаюся, на душы маёй цяплее.
  
  ѓвага аказаць.Я прашу, каб далi кнiгу скаргаѓ або прапаноѓ, Каб у ёй на дзвюх старонках падзяку напiсаць. Падзяка, падзяка, падзяка i на пяць...
  Напалеон Трэцi буркнуѓ:
  - Гэта хараство!
  I ѓпаѓ на крэсла iмператар захроп. Мiрабела азiрнулася. I нядоѓга думаючы ѓзяла i налiла сабе яшчэ вiна. Глынула з радасцю, i стала яго цягнуць.
  Потым грукнула iмператара па шчацэ. Напалеон ачуѓся.
  Дзяѓчына вымавiла:
  - Час ваша вялiкасць збiраць войскi i выйсцi ѓ тыл прусакам!
  Напалеон з уздыхам заѓважыѓ:
  - Гэта было б цяжка!
  Мiрабела ѓ адказ запярэчыла:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем,
  За ѓладу парад...
  Прусакоѓ разаб'ём
  Пад песню гэтую!
  Напалеон неахвотна падпарадкаваѓся. I вось яго Мiрабела вядзе пад руку, i прымушае трубiць збор. Войскi ѓжо паспелi адпачыць i самы час здзейснiць абыходны манеѓр.
  Каб крыху ѓзбадзёрыць Напалеона дзяѓчына-волаты робiць яму масаж шыi. I Банапарт-малодшы адчувае ѓ сабе прыток энергii. I вось вялiкае французскае войска выступае.
  Мiрабела аддае каманды ад iмя iмператара. У вынiку чаго войскi прыходзяць у рух, але без музыкi i барабаннага бою. Што вельмi самавiта. Войска збiраецца.
  I выступае, рухаючыся па круку, у абыход вышынь. Мiрабела самi ѓзялася праводзiць французаѓ. I вельмi дабро на iх пакрыквае. Войска ѓ руху.
  Дзяѓчына выбегла наперад, i памчалася, мiльгаючы голымi, круглымi пятачкамi. За ёй iшлi войскi.
  Мiрабела бегла i напявала:
  - Калi крэпасць на шляху,
  Непрыяцель пабудаваѓ...
  Трэба з тылу абысцi -
  Узяць яе без стрэлу!
  Вось так дзяѓчына правяла вялiкае войска ѓ тыл прусакам. I французы атакавалi немцаѓ застаѓ iх знянацку. Гэта быѓ люты i адчайны напад.
  Мiрабела з двума шаблямi накiравалася ѓ бой.
  Спачатку дзяѓчына-багатыр, правяла прыём млын i ссекла галовы пары прускiх салдат. Затым яе голая пятка ѓзяла i трапiла ѓ падбародак германскаму афiцэру, скрышыѓшы яму скiвiцу.
  Мiрабела зароѓ:
  - Мы змяце ворага адным ударам,
  Слава пацвердзiм сталёвым мячом...
  Вермахт дзiвiлi мы не дарма
  У трэскi i прусакоѓ разаб'ем!
  I вось дзяѓчына рушыла каленам у падбародак нямецкаму палкоѓнiку. I ад моцнага ѓдару, у таго зламалася шыя. Вось гэта сапраѓды быѓ уражлiвы бой. I бой, што трэба.
  Мiрабела правяла мячамi прыём матыль, i прачырыкала:
  - Прыгажосць, прыгажосць, я прусака як ката!
  I яе голая пятка ѓ скачку патрапiла нямецкаму генералу ѓ грудзi. Той ад моцнага ѓдару падляцеѓ, i напароѓся на прускiя штыкi. Вось гэта аказалася выдатна. I пырснулi фантанчыкi крывi.
  Мiрабела прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Сiла мая вялiкая, мы скрушым прусака!
  Французы, застаѓ немцаѓ знянацку iх моцна разбуралi. Армiя Бiсмарка налiчвала больш за дзвесце тысяч салдат. I гэта найбуйнейшая бiтва з часоѓ "Бiтвы Народаѓ". Напалеон Трэцi сам у гушчу бою не кiдаецца, а аддае перавагу кiраваць на адлегласцi.
  Бiсмарк таксама ѓ бiтву не лезе. Iмкнецца сабраць разам раздробленыя нямецкiя часткi. Так што напруга не спадае.
  Мiрабела сячэ двума мячамi. Акрамя таго таго босымi пальчыкамi ножак кiдае ѓ супернiка кiнжал. I вось адразу тры прусакi падаюць ад трапнага кiдка.
  Мiрабела праспявала:
  Мы жывем на бацькоѓскай Зямлi,
  Унукi Лады i Божыя дзецi...
  I ляцiць на крылатым канi,
  Русь да вялiкiх здзяйсненняѓ стагоддзяѓ!
  I вось яе дзяѓчыны мячы як рубануць па прусаках. I зноѓ голая, круглая пятка дзяѓчыны зламае скiвiцу чарговаму нямецкаму генералу. Вось гэта скажам дзяѓчынка - проста супер.
  I вось яна ѓсё блiжэй i блiжэй падыходзiць да Бiсмарка. Дзяѓчына настроена вельмi рашуча. I кiдае з усяго размаху бамбiку з нiтрагiцэрынам. Яна праляцiць i як дагадзiць Бiсмарку прама ѓ лоб каскi.
  I раздаѓся магутны выбух. Бiсмарка разам з генераламi разарвала.
  I страцiѓшы галаву, прускае войска зараз ператварылася ѓ некiравальную масу.
  I пабеглi немцы, кiдаючы сцягi, гарматы i прыпасы. Пайшло з боку французаѓ жорсткае пераслед. I гналi гэтых прусакоѓ да самай мяжы. Пакуль амаль усяго яны не загiнулi i не завалiлiся ѓ палон.
  Пасля чаго вайна перайшла ѓжо на Германскую тэрыторыю. Францыя заваявала значную частку тэрыторыi, да самай Эльбы. I ѓмацавала свой уплыѓ.
  Напалеон Трэцi неѓзабаве памёр, але памёр у славе. I пасад успадкоѓваѓ Напалеон Чацвёрты.
  Расея ѓ асобе Нямеччыны не атрымала сабе моцнага ворага. Але падчас вайны з Турцыяй у 1877 году, iзноѓ Францыя рушыла на Крым. Аляксандр Другi ѓ гэтых умовах змушаны быѓ сысцi з Балкан. А Францыя захапiла i Iталiю... Але Брытанiя занепакоеная гегемонiяй Напалеонаѓ сама ѓступiла ѓ вайну.
  Баi зацягнулiся i ахапiлi ѓсю Еѓропу. У вайну ѓступiла i Аѓстрыя.
  А Расiя ѓжо пры Аляксандры Трэцiм, зноѓ пачала вайну з Турцыяй. I паколькi ёй нiхто не перашкаджаѓ, захапiла i Стамбул, Малую Азiю, i землi да Егiпта, а таксама Iрак, выйшаѓшы да Iндыйскага акiяна.
  Затым Аляксандр Трэцi пакарыѓ i Iран. Увайшоѓшы ѓ гiсторыю ѓжо не як мiратворац, а як заваёѓнiк. Расiя адужэла. Францыя i Брытанiя працягвалi вайну. Напалеон чацвёрты прапанаваѓ Расii саюз.
  Мiкалай Другi спадкаемец Аляксандру Трэцягу, якi заѓчасна пайшоѓ на той свет, пагадзiѓся.
  Расiя атакавала англiйскiя калонii ѓ Iндыi, Пакiстане i Егiпце. Акрамя таго рускiя сухапутныя войскi атакавалi Аѓстра-Венгрыю i Прусiю.
  Еѓропа аказалася заваяваная рускiмi i французскiмi войскамi. Расiя атрымала сабе ѓсе славянскiя землi i межы прайшла па Одэры, i амаль да Вены.
  Так завяршыѓся першы раздзел свету. Потым Японiя напала на Расiю. Але рускiя былi моцныя i гатовы. Плюс яшчэ ѓ iх магутны флот не толькi на Цiхiм, але Iндыйскiм акiяне. Так што царская Расiя Мiкалая Другога iх упэѓнена перамагла.
  Японiя стала рускай губерняй.
  Потым разам з Францыяй царская Расiя Мiкалая Другога падзялiла i Афрыку. Далей рускiя захапiлi i Кiтай, а Францыя цалкам Тайланд i Iндакiтай. А потым расейцы i французы занялi i Аѓстралiю.
  Усё ѓсходняе паѓшар'е аказалася падзелена памiж Расiяй i Францыяй.
  Але яшчэ заставалiся незанятыя тэрыторыi ѓ Заходнiм паѓшар'i i ѓ першую чаргу ЗША, але iх заваёва гэта ѓжо iншая гiсторыя. А Мiрабела Магнiтная малайчына - проста дзяѓчына супер!
  
  Пуцiнская Расея ваюе ѓ Афганiстане
  АНАТАЦЫЯ
  Тэракт 11 верасня 2011 года сарваѓся. I вось ужо пуцiнская Расiя ваюе ѓ Афганiстане. Баi iдуць жорсткiя, чара вагаѓ вагаецца. Зразумела адмысловы гераiзм паказваюць прадстаѓнiцы жаночага спецпрызна - выдатная падлога малоцiць маджахедаѓ.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  Амерыканцы на ѓсялякi выпадак выслалi са сваёй краiны падазроных асоб i тэракт 11 верасня 2001 года не адбыѓся. I вось ужо расейскае войска змагаецца з талiбамi.
  Баi iдуць вельмi разлютаваныя. I бамбуюць пазiцыi маджахедаѓ.
  У небе чатыры расiйскiя дзяѓчыны: Наташа Сакалоѓская, Анастасiя Вядзьмакова, Акулiна Арлова, Мiрабела Магнiтная.
  I яны актыѓна малоцяць душманаѓ.
  I нацiскаюць пальчыкамi босых ножак, на кнопкi джойсцiка. Такiя вось баявыя дзяѓчынкi. Якiя могуць практычна ѓсё.
  I дзяѓбуць ненавiсных душманаѓ. Iдзе вайна з Талiбан. У асноѓным Расея бамбiць. Але ёсць i сухапутныя часткi, што б'юцца з ворагамi.
  А ѓ тым лiку на танку Т-95 эксперыментальнай машыне.
  I таксама б'ецца Наташка, Зоя, Аѓгустына i Святлана.
  I таксама малоцяць маджахедаѓ...
  Вайна iдзе ѓжо некалькi год. Падыходзiць да канца тэрмiн прэзiдэнцтва Пуцiна. I ѓ адрозненнi ад ранейшай гiсторыi ёсць iнтрыга. На самой справе хто пераможа? У эканомiцы справы iдуць усё роѓна. Вайна зацягнулася i ѓ Чачэнii i ѓ Аѓганiстане. Праблем поѓна. Кошты на нафту i газ не такiя высокiя як у рэальнай гiсторыi. Так што камунiсты прэтэндуюць на большае.
  Наташа Коршунава, страляючы з танка, адзначыла:
  - Вось мы ваюем, а перспектывы не вiдаць!
  Зоя кiѓнула з усмешкай:
  - Гэта не наша вайна! I навошта нам у гэтых гарах кукаваць?
  Аѓгусцiна ѓ адказ праспявала:
  - Пакiнуць размовы!
  Наперад i ѓверх, а там...
  Бо гэта нашы горы -
  Яны дапамогуць нам!
  Яны дапамогуць нам!
  Святлана з гэтым пагадзiлася:
  - Я веру, што дапамогуць!
  I Т-95 выпусцiѓ чарговы важкi снарад па маджахедах. I разнёс iх капiтальна, такi скрышальны ѓдар.
  I аскепкi фугасных душманаѓ пасеклi.
  Наташа стукнула голай, ружовай пяткай i праспявала:
  - За святы камунiзм наступаем,
  I гранаты босыя кiдаем!
  I вось дзяѓчынкi ѓ баi агрэсiѓныя...
  А маджахеды адной камсамолцы падсмажылi неяк пяткi. Злавiлi i да голай падэшвы распаленым жалезам. I гэта трэба сказаць так балюча атрымалася.
  I дзяѓчына раѓла ад пакут i вiшчала...
  А потым ёй босыя пальчыкi ножак зламалi душманы абцугамi. Вось гэта iхняя палiтыка.
  Зоя ѓзяла i зароѓ:
  - Вайна, вайна, вайна,
  Няхай над светам люта грукоча...
  Хутчэй iдзе чыны i ордэны -
  Калi снарады рвуцца днём i ноччу!
  I голай пяткай як нацiсне...
  Аѓгусцiна адзначыла, смеючыся:
  -Супраць дзяѓчынак нiхто не папрэ!
  Вось яны сапраѓды прымусiлi палоннага душмана цалаваць свае босыя,
  Хупавыя ножкi. I той абсыпаѓ iх пацалункамi.
  Аѓгустына адчула, як язык лiжа яе голую, круглую, ружовую пятку.
  I прабуркавала:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце - ворагаѓ замачу ѓ сарцiры!
  I зноѓ смяецца ва ѓсю глотку!
  Вось дзяѓчынкi ѓ Аѓганiстане лютавалi.
  Вось Тамара i Веранiка прымусiлi свае босыя пыльныя пяткi лiзаць палонным маджахедам. А потым на iх памачылiся. I як дзяѓбуць з гранатамёта - раздзiраючы душманаѓ.
  Тамара агрэсiѓна адзначыла:
  - Мы самыя ѓ свеце крутыя!
  Веранiка пагадзiлася:
  - Страмчэй не бывае!
  I дзяѓчаты хапалi мужчын босымi пальчыкамi ножак за насы i рабiлi iм слiвы.
  Такiя яны ад прыгажунi. А ѓ адказ iм калi траплялiся ѓ палон, смажылi пятачкi.
  Вайна зразумела iдзе з пераменным поспехам.
  Расейскiя войскi разбураюць маджахедаѓ. А тыя ѓ адказ вядуць мiнную вайну.
  I таксама падрываюць расейскiя войскi. То эшалон спусцяць, то яшчэ нешта падарвуць.
  I збiваюць верталёты, пускавымi сiстэмамi. Што робяць вельмi эфэктыѓна.
  Дзяѓчынкi ѓ адказ з маджахед здзекуюцца. I шмат чаго з прымушаюць прыгажуням мовамi вылiзваць.
  Сталенiда адзначыла, скалячы зубы:
  - Злы душман паѓзе па скалах,
  Даѓбанi яго напалмам!
  Ты iх не шкадуй,
  Вынiшчай гэты гадаѓ...
  Як блашчыц душы
  Бi як тараканаѓ!
  Вось дзяѓчынкi за справу ѓзялiся...
  Алёнка, напрыклад са сваiм басаногiм батальёнам у бiкiнi як узялася разбураць воiнаѓ Алаха.
  I яна басанож заражалася, i ѓ дзяѓчын такi прэс рэльефны. А пяткi дзяѓчын круглыя i ружовыя.
  Алёнка кiдае босымi пальчыкамi ножак гранату i раве:
  - У iмя СССР!
  Анюта хiхiкнула, скасiла маджахедаѓ i пiскнула:
  - СССР даѓно няма! Ёсць Расiя!
  Ала падкiнула голай, круглай пяткай выбухны пакет i пiскнула:
  - За Айчыну i яе палёт у славе!
  I дзяѓчынка як засмяецца. I зноѓ дасць чаргу, прычым вельмi трапна.
  Марыя, таксама страляючы, i падкiдваючы забойнай сiлы гранаты, прачырыкала, скалячы зубкi:
  - За найвялiкшыя перамогi!
  Алiмпiяда, строчачы па маджахедах, i забiваючы iх з надзвычай трапнасцю i кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак лiмонку, пiскнула:
  - За вялiкiя дары!
  Матрона таксама разбурала душманаѓ i пiшчала:
  - Слава Расii, i будзе Геракл месiя!
  Маруся, выбiваючы непрыяцеляѓ, i босай ножкай шпурнуѓшы ѓ супернiка падарунак смерцi, вякнула:
  - За Русь-матухну!
  Вось такiя баявыя тут дзяѓчынкi.
  I хапаюць душманаѓ босымi пальчыкамi ножак за насы. Вось так яны iх капiтальна разбураюць.
  Наташа, радок з аѓтаматаѓ, пiскнула:
  - За наша права!
  I як прыгажуня возьме i засмяецца.
  Вось гэта дзеѓкi - усiм дзеѓкам дзеѓкi...
  Алiса i Анжалiка працуюць снайперкамi. Яны вельмi прыгожыя i баявыя дзяѓчынкi.
  I трапляюць з вiнтовак вельмi трапна. З iмi нiхто практычна не можа зладзiць.
  Алiса калi пальнет, то прама ѓ вока. I ѓразiць надзвычай трапна.
  Пасля чаго адзначыла:
  - Мы адважна ваюем!
  Анжалiка, гэта рослая, мускулiстая, рудая баба шпурнула гранату, разарвала маджахедаѓ i пiскнула:
  - За Русь святую!
  Алiса бландынка кiдалi босымi пальчыкамi ножак, атрутнай iголку, прабiла камандзiра афганскiх баевiкоѓ i пiскнула:
  - За новыя рубяжы!
  I зноѓ збiла з вiнтоѓкi андроiда.
  Анжалiка заѓважыла:
  - I бурбалка пашыраѓся пакуль не лопнуѓ!
  Алiса з гэтым пагадзiлася:
  - Трэба ва ѓсiм меру ведаць! Бо планета круглая!
  I дзяѓчыны засмяялася, выскалiѓшы зубкi.
  На самой справе вось яны ваююць, i невядома дзеля чаго.
  Афганская вайна - эпiзод другой!
  Зрэшты, была i чачэнская вайна, з паѓторам. Спачатку паражэнне, а затым рэванш.
  А вось i за Аѓганiстан Пуцiн захацеѓ узяць рэванш. Заваяваць Аѓганiстан - гэта перасягнуць дасягненнi савецкiх правадыроѓ.
  Тыя вайну за Аѓганiстан - прайгралi!
  Толькi пытанне ѓдасца? Адна надзея на баявых дзяѓчынак!
  Дзяѓчынкi разбуралi непрыяцеля з велiзарным энтузiязмам...
  Зграбныя, загарэлыя, мускулiстыя i босыя ножачкi дзяѓчат-ратаборцаѓ пляскалi па цёплых, летнiх на красавiцкiм сонейку лужынах.
  Абмытыя дажджом ваяѓнiцы-камсамолкi былi цудоѓныя, нiбы казачныя феi, хай i жудасна падрапаныя ѓ бiтвах, на нявiнных тварыках лiловыя сiнiчкi. Падчас бою амаль усё адзенне ѓ гламурных ваяѓнiц вялiкай Расii згарэла або падарвалася, i яны беглi напаѓаголеныя, i паходнi валасоѓ: у Галiны, нiбы сусальнае золата, у Ангелiна, як полымя вывяргаючага вулкана Везувiй, затулялi iх стройныя, перакочваюцца. .
  Ззаду засталося заваленае трупамi i дашчэнту пабiтай тэхнiкай, усё пакапанае бомбамi, варонкамi i глыбокiмi ранамi-траншэямi пакiнутымi ад уздзеяння невядомых дыскалетаѓ - поле.
  Сам Кабул нiбы цела, якое стамляецца невылечнай хваробай, вывяргаѓ з сябе клубы чорнага, але пры гэтым нiбы пазбаѓленага жыцця дыму. Спiралi, якiя складалiся з атамаѓ згарэлай матэрыi, крыжавалiся i перасякалiся ѓ небе сатанiнскiм арнаментам.
  Ангелiна ваяѓнiца-сiбiрачка адзначыла:
  - Нават прырода iмкнецца падкрэслiць нашу чалавечую слабасць i бездапаможнасць перад стыхiямi!
  Галiна, распырскаѓшы моцным ударам па лужыне ваду, запярэчыла:
  - Мы людзi нададзены дарма ствараць, уласную рэальнасць. Бо розум у сутнасцi мацней мускулатуры. Што такое мышцы? Проста бялковыя валокны, у якiх узаемадзейнiчаюць электрамагнiтныя сiлы.
  Ангелiна ѓважлiва паглядзела на неба. Вiхуры ад дыму нiбы задумалi мiнiятурную бiтву памiж сабой. Нiбы дэманы дзялiлi ѓладу над светабудовай. Струменьчыкi сутыкалiся, перасякалiся, то складалi своеасаблiвы арнамент, то наадварот расплывалiся ѓ прасторы.
  Ангелiна неспадзявана пракалола босую нагу аб вастрыi металiчнага аскепка i, спынiѓшыся, прастагнала.
  - Вось чартаѓшчына, я капiтальна ѓлiпла! Да чаго ж могуць быць колкiя аскепкi!
  Галiна па-фiласофску заѓважыла:
  - Увесь свет складаецца з iголак, толькi якiя жывуць ён здаецца прылiзаным, з-за абутага свядомасцi! - I дадала ѓдакладнiѓшы. - Нас могуць апрануць i распрануць чужыя, але "абуты" сябе толькi самi!
  Ангелiна аѓтаматычна ѓскiнула вiнтоѓку i прыстрэлiла настырнага ѓ сваiм жаданнi ѓсiх мачыць, якi высачыѓся iм на сустрэчу душмана. Маджахед з разбiтым тварам выпусцiѓ з рук вiнтоѓку i са стогнам асёл. Ваяѓнiца-сiбiрачка падкалола:
  - Ты б крутым, а стаѓ дурным! Вось да чаго даводзiць служэнне шэйхам!
  Галiна кiнулася жыватом на зямлю i дала прыцэльную чаргу. Трое маджахедаѓ плаѓна абсела на свежую вясновую траѓку. Ангелiна цалкам разумна вымавiла:
  - Хацелi рускай зямлi, вось вы яе i атрымалi, хоць i пры фiксаваным лiмiце!
  Галiна хiтра хiхiкнула:
  - Кiраѓнiкi, якiя жадаюць бязмежных прастор, атрымлiваюць строга па лiмiце, грошы на сваю магiлу! Зрэшты, нажаль i падданых хаваюць не радзей!
  Ангелiна заявiла з усёй сур'ёзнасцю:
  - Смерць кепска, але жыццё пад ярмом яшчэ горш... Чым цяжэй ярмо, тым цяжэй яго скiнуць. - Тут агнязарная д'ядзелiца ѓспомнiла. - Але ж мы зараз спраѓляем пераможны банкет, усё атрымоѓваецца i нават непрыступная сталiца Трэцяга Халiфата - Кабул у нашых ног!
  Галiна са стомленым тонам вымавiла:
  - А што ѓ гэтым сэнсу. Трэба будзе iшачыць потым, як нам i не снiлася! Думаеш зараз афганцы, усё за нас зробяць? Наiѓная ты дзяѓчынка!
  Ангелiна цалкам слушна на гэта запярэчыла:
  - Калi мы пераможам галоѓнага свайго ворага, то гэта вызвалiць рэсурсы для далейшай барацьбы! Ты сама павiнна гэта разумець.
  Галiна замест адказу паглядзела на пакапанае траншэямi поле, якое ляжала перад ёй. Колькi хлопцаѓ i расейскiх, i афганскiх знайшлi на iм смерць? Свет - гэта не пекла, але i, вядома ж, зусiм не рай. У iм, мабыць, нават хутчэй за ѓсё - дамiнуюць шырокiя аб'екты апраметнай. Бо царкоѓныя артадоксы вучаць, што ратуецца нiкчэмная меншасць.
  А большасць людзей з-за грахоѓнасцi сваёй прыроды асуджана на мукi.
  Галiну падобны пастулат Святога Пiсання заѓсёды раздражняѓ i выклiкаѓ абурэнне. Вось сапраѓды, што артадоксы лiчаць грахом? Нават цалкам натуральна iмкненне кожнага, хто жыве да кар'еры i першынства. Але няѓжо падобнае не з'яѓляецца натуральным следства чалавечай прыроды. I непарушнага закону эвалюцыi.
  Вось, напрыклад, калi б Чырвоная Армiя кiравалася вучэннем Хрыста - ударылi цябе па правай шчацэ, падстаѓ левую, чым бы гэта скончылася для ѓсёй савецкай Айчыны.
  Дзяѓчаты-камсамолкi натрапiлi на не да канца знiшчаны афганскi дот i вымушаны былi залегчы пад прыцэльным агнём.
  Ангелiна, пацiраючы босы падэшвай траву, бо ёй пятка моцна свярбела, вымавiла:
  - Часам даводзiцца пакутаваць... Але ж нават мука становiцца руцiнай, што, па сутнасцi, горш за ѓсё!
  Галiна змянiла сваё становiшча, дакладным стрэлам знесла паѓчарапа якi аддаваѓ брэхавым тонам загады маджахеду i прабурчала:
  - Вахабiзм выкарыстоѓвае не эстэтычныя метады: у пяцi разоѓ на аднаго. Прычым калi iх менш, то адыходзiць назад!
  Ангелiна вымавiла з сумным выглядам:
  - А што, ты хочаш сумленнасцi ад лiсы?
  Галiна сумна адказала:
  - Пагадзiся, бо хочацца верыць у нешта прыгожае! Нават у сумленнасць лiсы, або высакароднасць ваѓка!
  Дзяѓчыны-камсамолкi былi вымушаныя падпаѓзаць да ацалелага доты на карачках. Старажытная тактыка паѓзцi па-пластунску, выкарыстоѓвалася ваяѓнiцамi ѓ бiтве. I трэба сказаць не без поспеху.
  Ангелiна зняла адной чаргой пецярых якiя спрабавалi выпаѓзцi з хованкi салдат Талiбан, i ѓзрадавана вымавiла:
  - Руская раць, як заѓсёды, перамагае. Хай нават у супернiка i перавага!
  Галiна, выпусцiѓшы паражальную чаргу, засмяялася ѓ адказ:
  - Перавагi ѓ маджахедаѓ нiколi не будзе. - Затым звалiѓшы адным стрэлам дваiх, дадала. - Цяпер не будзе нiколi!
  Ангелiна ледзь паспела прыгнуць галаву ад траплення зарада. Нават пасма агнязарных валасоѓ аказалася зрэзанай, вуглаватым асколкам. Рудавалосая ваяѓнiца-камсамолка ѓсклiкнула:
  - Стрыжка тут бясплатная, хоць туалет i накладна спраѓляць!
  Галiна, хiхiкаючы скрозь слёзы, адказала сяброѓцы:
  - Ты ведаеш гэта зусiм не смешна... Наогул у выпадку смерцi цi будзе працяг вось у чым пытанне?
  Ангелiна зрабiла выгляд, што здзiвiлася:
  - А ѓ чым тут, уласна кажучы, сыр-бор? Бо нябыт, прынамсi не ѓтрымоѓвае нi болi, нi стомленасцi, нi перажыванняѓ. А значыць яно куды саладзейшае, чым наша жыццё суцэльных выпрабаванняѓ! - I тут жа агнязорная д'ябла дадала. - Жыццё суцэльнае выпрабаванне вузкага шляху, але праблемы ёсць харчаванне, нашага жадання пажыць на шырокую нагу!
  Перш чым адказаць, Галiна злавiла прыцэлам маджахеда з пысай дварнякi i плаѓна нацiснуѓшы на курок паставiла кропку ѓ яго чэрпыханнi. Ваяѓнiца-камсамолка, страсянуѓшы рудымi кучарамi, усмiхнулася:
  - Ведаеш усё без выключэння, аддаюць перавагу жыццё небыццю. Значыць нават у нашай уласнай свядомасцi, складзена, невымоѓнае хараство!
  Галiна хiхiкнула, з яѓным натугай:
  - У тым лiку жыць i пакутаваць! - Золатавалосая ваяѓнiца-камсамолка зрабiла паѓзу i ѓжо больш спакойным голасам без надрыву дадала. - Але хiба можна зразумець святло не ведаючы ценю. А асалода не ведаючы болю. Усё светлае спазнаецца праз дуалiзм!
  Ангелiна пагадзiлася толькi часткова:
  -Калi такiм чынам разважаць, то мы i павiнны былi пацярпець паражэнне ад маджахедаѓ, каб па-сапраѓднаму зразумець густ перамогi. - Агнязарная д'ялiца-камсамолка рушыла кулаком, расколаѓшы абломак плiты. - Таксама ж дуалiзм: прайграѓ i выйграѓ! Перамога заѓсёды гарчыць стратамi, але салодкая прызамi - паражэнне набывае толькi горыч, i салёны смак "узнагароднага" ярма!
  Галiна, працiраючы аптычны прыцэл, не магла не пагадзiцца:
  - Так, несумненна, пэѓны дуалiзм прысутнiчае ва ѓсiм. Як свайго роду, Бажаство, было б безнадзейна руцiнным без Д'ябла.
  Ангелiна паспяшалася, не спыняючы агню паправiць сваю сяброѓку:
  - Сам па сабе тэрмiн Д'ябал на Старажытнагрэцкай пазначае паклёпнiк. Гэта значыць, у Бiблii была зроблена спроба прадставiць апазiцыю Богу ѓ максiмальна заганным выглядзе.
  Галiна, выбiѓшы са снайперкi вока чарговаму маджахеду, падказала сваёй сяброѓцы:
  - Гэта чорны пiяр. Спроба падняць свой рэйтынг, апусцiѓшы апанента?
  Ангелiна цалкам лагiчна адзначыла:
  - Вядома ж, кожны ѓлада выкарыстоѓвае ѓласны адмiнiстрацыйны рэсурс, каб зняславiць свайго апанента. У гэтым ёсць пэѓная заканамернасць, не жаданне i ѓлада аддаваць, i прывiлеi з кармушкай губляць. Таму чакаць у Бiблii аб'ектыѓнага вызначэння супрацьстаяння памiж Богам i Сатанай, па меншай меры, наiѓна.
  Галiна нават закацiла свае блакiтныя вочы на лоб:
  - Вядома, ад уладаѓ нельга патрабаваць аб'ектыѓнасцi. Але вось пытанне, хто такi сатана. Самы дасканалы анёл якi спрабуе даць больш свабоды тварэнню, цi... Той, хто i стаѓ бацькам зла i пакуты?
  Ангелiна сумна ѓздыхнула:
  - Боль i пакуты сталi, для чалавецтва настолькi натуральнымi, што ёсць у мяне сур'ёзныя сумневы, што iх спарадзiѓ менавiта Люцыпар...Вось усякiм выпадку без жадання Усемагутнага Бога цi наѓрад у створанай iстоты хоць што-небудзь атрымалася...
  Галiна, паслаѓшы смяротную кулю ѓ крывую пераноссе маджахеда, той ляснуѓся ѓнiз, маментальна залiѓшыся крывёй. Ваяѓнiца адразу ж пагадзiлася:
  - Ды ѓсё зло i праблемы спiсваць на Д'ябла ѓсё роѓна, што крыѓдзiцца на бiзун, якая ѓдарыла, чым на таго, хто ёю ѓдарыѓ.
  Ангелiна сама, уразiѓшы супернiка кароткай чаргу, а таксама пасадзiла прыкладам, па блiжэйшай перакрыжаванай рожы, пасля чаго дадала:
  - Больш дарэчная тут наступная аналогiя: гаспадар вывастрыѓ з дрэва палку, збiѓ ёю раба, а затым кажа - палка абсалютнае зло, а гаспадар абсалютнае дабро!
  Галiна неасцярожна павярнулася, i зламаная костка дзявочай ключыцы прычынiла жудасны боль запалёным суставам. Ваяѓнiца трошкi зморшчыла лобiк, але не прынiзiлася да стогнаѓ. Мала таго, яна нiбы гуляючы ѓ кеглi, разбiла траiх маджахедаѓ. Адзiн з афганцаѓ выпусцiѓ узведзены фаѓстпатрон, у вынiку спрацавала пускавая ѓстаноѓка.
  Вогненных сноп, здавалася, прапалiць скрозь бетон, а ѓверх паляцелi аскепкi ад целаѓ, касцей, разарванага мяса.
  Галiна, хiхiкнуѓшы, здзекуючыся сама над сабой (без гумару на вайне не выжыць, цi прынамсi не захаваць у здароѓi псiхiку) праспявала:
  - Якi боль, добры боль: матч супраць духаѓ-нацыстаѓ; сто - нуль!
  Абедзве прыгожыя дзяѓчынкi гучна, гучна засмяялiся .... I мабыць з пранiзлiвы смех так паѓплываѓ на перапалоханых маджахедаѓ, што стралянiна з iх боку зараз жа змакла. Цiшыня аказалася настолькi раптоѓнай i цяжкай, што ѓдарыла ваяѓнiцам па вушах. Нават мусiць разрыѓ ракеты Фаѓ-5 у чарапной скрынцы быѓ не гэтак забойным!
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Ангелiна ѓсклiкнула:
  - Нiшто так пранiзлiва не крычыць пра страты, як ваеннае зацiшша!
  Галiна, нервова чухаючы босай ножкай сабе вуха, з невычэрпнай дасцiпнасцю дадала:
  - Гукi бiтвы аглушаюць, але па-сапраѓднаму глухiм становiшся, калi не заѓважаеш канчаткi кананады!
  Маджахеды нечакана палегчылi задачу - выкiнулi белыя анучы i прынялiся ва ѓсю глотку лямантаваць:
  - Бэн Ладэн капут! Бэн Ладэн капут!
  Ваяѓнiца-сiбiрачка апенек не ѓтрымалася ад афарызму:
  -Да дрэннага кiраѓнiка народ ставiцца як пiву, хоча бачыць халодным i на стале, толькi гатовы за гэта заплацiць не толькi паперкай!
  Галiна на гэта тонка прымецiла:
  - Калi кiраѓнiк дрэнны, ён выдатна кацiруецца ѓ анекдотах! А калi шмат анекдотаѓ, то i жыццё робiцца весялей! А смех падаѓжае жыццё! Гэта значыць, пры нiкуды не вартых правадырах: жыццё як суцэльны анекдот: доѓгае, вясёлае, страшнае, але заѓсёды паляванне ведаць працяг!
  Ангелiна нервова хiхiкнула:
  - А я, дык не ведала, чаму бяздарныя цары звычайна так доѓга кiруюць!
  Маджахедаѓ здалося амаль паѓтараста чалавек. Сярод iх было не менш за трыццаць дзецюкоѓ ад дзесяцi да шаснаццацi гадоѓ, большасць у шорцiках i басаногi, якiя паспелi пазабiваць у акопах сабе голенькiя загарэлыя каленкi. Пры выглядзе прыгожых ледзь прычыненых iрванымi лахманамi дзяѓчын, хлапчукi чырванеюць i апускаюць галовы, але пры гэтым працягваюць спадылба глядзець выдатных да жудасцi ваяѓнiц.
  Маджахеды-афганцы разгублена складаюць зброю, iм нават не прыходзiць у галаву, што сорамна лiчы палове батальёна, здавацца двум параненым, зусiм яшчэ на выгляд юным дзяѓчатам. Наколькi яны перапалоханыя i ашаломлены.
  Адзiн з хлапчукоѓ нервова чухаючы брудную падэшву аб траву, падобна, такi ѓвагнаѓ у голую пятку стрэмку, на ламанай рускай вымавiѓ:
  - Цётачкi не адпраѓляйце мяне ѓ Сiбiр, там мы сабе насы, пальчыкi i ножкi адмарозiм!
  Ангелiна злосна вымавiла:
  - Усё роѓна адправiм, а каб ногi басанож па снезе не качанелi, цябе будуць моцна бiць кожную гадзiну палкамi па голых ступням.
  Хлапчук-маджахед затросся ад страху, i зароѓ як дзяѓчынка. Галiна паспяшалася суцешыць дзiця:
  - Ты яшчэ занадта малы. Мусiць, цябе падвядуць пад катэгорыю грамадзянскага насельнiцтва. На ѓсякi выпадак скажаш, што табе няма яшчэ дванаццацi, тады ѓ лагер цябе дакладна не забяруць.
  Пацан-апалчэнец, нечакана перастаѓ раѓцi i нiжэйшым тонам голасу, iмкнучыся пераймаць даросламу, вымавiѓ:
  - Я сваiх таварышаѓ не кiну! Цi ѓсё на волю цi разам у канцлагер!
  Дзяѓчаты ѓразiлiся нечаканай мужнасцi хлопца, Ангелiна падышла i пагладзiла па галоѓцы:
  - Малайчына, гэта табе залiчыцца... Але ты не бойся большасць палонных маджахедаѓ будзе працаваць у еѓрапейскай частцы Расii аднаѓляючы заводы i сельскую гаспадарку, а для вас дзяцей будзе добрае сiлкаванне, лепш, чым у вас па картках i кiно самае класнае стануць паказваць.
  Палонныя хлапчукi i сапраѓды былi худыя, у некаторых нават праступiлi скулы, а ѓ траiх голых па пояс рабят пад тонкай скурай прасвечвала кожнае рабрынка, а рукi сталi настолькi тонкiмi, што дзiѓна як яны трымалi ѓ iх афганскiм фаѓстпатроны. Нормы ежы ѓ Трэцiм Халiфаце Талiбан, якiя выдаюцца па картках, зменшылiся ѓ апошнiя месяцы настолькi, што насельнiцтва амаль памiрала з голаду. Тым больш, што менавiта вясна традыцыйна самая дэфiцытная для прадуктаѓ пара года.
  Галiне было шкада гэтых рабят, дзяцей "Звышчалавекаѓ", цяпер падобных на жабраку, галодную басоту. Яна, парыѓшыся ѓ кiшэнях, знайшла ѓ iх маленькую амерыканскую шакаладку i разгубiлася.
  Падарунак атрыманы пад ленд-лiз быѓ занадта малы, а дзецюкоѓ было трыццаць два (астатнiя нашмат старэй, у ваеннай цi пажарнай форме, няголеныя, вельмi непрыемныя, згорбленыя з-за чаго вырабляюць ѓражанне старцаѓ!), на ѓсiх не хопiць шакаладу.
  Даць адным i пакрыѓдзiць iншых? Цi кiдаць жэрабя? Апошняе звычайна i бывае вынахадам, але ѓ дадзеным выпадку можа здацца смешным. Або падзялiць шэсць плiтак, памiж самымi маленькiмi байцамi.
  Апошняе здалося Галiне Ламаносавай самым справядлiвым i ён, дастаѓшы шакаладку, асцярожна зняѓшы абгортку, падзялiла дзелькi, уручыѓшы iх найболей дробным i худзенькiм афганскiм рабятам.
  Былыя маджахеды i сапраѓды, падобна, былi зламаныя. Нiводзiн не рыпнуѓся, не зрабiѓ спробы, накiнецца цi адабраць зброю. Праѓда, некаторыя скрозь зубы мармыталi нейкiя лаянкi, але варта было дзяѓчатам-камсамолкам зрабiць у iх бок крок, як душманы тут жа змаѓкалi i ѓцiскалi галовы ѓ плечы, нiбы чакаючы ѓдару.
  Галiна нават з неѓласцiвай ёй пагардай фыркнула:
  - Трэба ж Звышчалавекi скурчылiся. А дзе iх нязломны мусульманскi дух талiба?
  Ангелiна, вырваѓшы ѓ аднаго з дзецюкоѓ цыгарэту-самакрутку, i кiнуѓшы ѓ траву загасiѓшы яе пальчыкамi точаных, хоць i пакрытых ранкамi ножак, прыкрыкнула:
  - У таго, хто палiць папяросы, будоѓля жыццёвых поспехаѓ, занадта часта станавiцца на перакур!
  Галiна ахвотна пацвердзiла:
  - Вось з чым я згодна з Бэн Ладэнам, сапраѓдны ваяр-маджахед не павiнен: пiць, палiць i абавязаны захоѓваць шлюбную вернасць!
  Пасля гэтых слоѓ хмурныя, гатовыя ѓ любы момант разраѓцца хлапчукi, вылiлiся дружным рогатам i, усё адразу неяк стала лягчэй на душы.
  Калi ваяѓнiцы-камсамолкi здалi ваеннапалонных найблiжэйшай расiйскай частцы, Ангелiна зрабiла Галiне перавязку, замацаваѓшы падабенства шыны на зламанай ключыцы. Паходны лекар, тут жа прапанаваѓ ваяѓнiцы легчы на насiлкi i некалькi дзён правесцi ѓ спакоi. Ваяѓнiца-камсамолка з пагардай адпрэчыла гэтыя прапановы, хаця разумела, што, на жаль, i ѓ Расiйскай Армii ёсць нямала салдат, якiя б за яго тут жа ѓхапiлiся. Яе голас быѓ строгi, як у школьнай настаѓнiца, якая дае справаздачу нядбайнага вучня:
  - Прапусцiць гадзiннiк нашага трыѓмфу, апошнiя самыя радасныя днi вайны? Ды гэта самае жорсткае пакаранне, якое толькi можна прыдумаць. Ды i не жадаеш, цi ты пазбавiць Расейскую Армiю яе лепшага снайпера?
  Лекар пабляднеѓ, пажылы твар стаѓ матавым, перад вачыма замаячыѓ прыкмета трыбунала... Галiна бачачы яго страх толькi звонка, нiбы маленькая дзяѓчынка засмяялася i пляснула далонькай плячу:
  - Ну не трэба так! Я сама больш маджахедаѓ ненавiджу тых, што пiша даносы. Так што...
  I дзяѓчына, засвiстаѓшы, выдалiлася...
  Кальцо вакол Кабула яшчэ было недастаткова шчыльным, асобныя афганскiя частка прарывалiся з катлоѓ да сваiх вузлоѓ абароны сталiцы. Паѓднёвы напрамак перарэзалi, але на поѓначы, дзе наступ пачалося толькi дваццатага красавiка, ды яшчэ было затрымана фарсiраванне паѓнаводнай нiжняй плынi рацэ Афганiстана, маджахеды яшчэ мелi шчылiны.
  Бэн Ладэна ѓгаворвалi пакiнуць Кабул, бегчы ѓ напрамку поѓдня, далей схавацца на падводнай лодцы. Афганскi падводны флот, пры ѓсiх сваiх стратах, па-ранейшаму быѓ самым незаѓважным у свеце, i налiчваѓ баявых субмарын, значна менш, чым усе астатнiя флатылii свету разам узятыя!
  Але затое яны былi ѓтоенымi да крайнасцi.
  Але Бэн Ладэн здавалася, да такой ступенi маральна зламаны ѓласным палiтычным i ваенным фiяска, што вырашыѓ прыняць смерць. Iстэрычны дыктатар, зусiм не быѓ толькi своеасаблiвага высакароднасцi i не быѓ баязлiѓцам, гатовым на ѓсё дзеля адтэрмiноѓкi спаткання са старой чыё дыханне халадней вадкага азоту, а хватка няѓмольная. Зрэшты, пра гэта ён абвясцiѓ публiчна, а што на самой справе задумаѓ...
  Мова дадзена разумнаму палiтыку хаваць думкi, але часцей за ѓсё гаворка палiтыкана адкрывае бессэнсоѓнае неразумнасць!
  Наташа таксама дзярэцца вельмi цвёрда. I яе голая круглая пятка як паддасць прэзент анiгiляцыi i граната праляцiць i капiтальна парве маджахедаѓ.
  Дзяѓчынка прачырыкала:
  - Раз, два, тры, чатыры, пяць! Выйшла баба пастраляць!
  Зоя, страчучы па душманах, i скошваючы цэлыя шэрагi баевiкоѓ, прапiшчала:
  - Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму....
  I заззяе сонца -
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Аѓгустына дала чаргу па афганскiх баевiках, i зрэзала цэлы шэраг.
  I прабуркавала:
  - Слава камунiзму ѓ Расii!
  Святлана са смяшком заѓважыла:
  - У нас капiталiзм!
  I дзяѓчынка кiнула голай пяткай забойчую гарошынку.
  Пасля чаго праваркавала:
  - Будзе людзям шчасце,
  Шчасце на стагоддзi...
  У савецкай улады -
  Сiла вялiкая!
  Наташа кiнула гранату, перавярнуѓшы танк маджахедаѓ, якi быѓ зроблены з дрэва i прачырыкала:
  - За вялiкi камунiзм!
  I ваяѓнiцы ѓзялi i засвiсталi. I з неба сталi падаць вароны, якiя трапiлi ѓ прытомнасць.
  I яны дзюбамi прабiвалi галовы маджахедам. I прабiвалi iм чалму i iншае.
  Зоя прапiшчала, падмiргваючы:
  - Слава Расii, з другiм прышэсцем камунiзму!
  Дзяѓчынкi вельмi нават зiхацелi дасцiпнасцю. I лiтаральна iх iскрыла.
  Аѓгустына скаля зубкi праверашчала:
  - Славiцца Бацькаѓшчына - якая ваюе з душманамi!
  I дзяѓчына ѓзяла i з базукi як лупанет. I яе неверагодная сiла папросту забойная.
  Зоя ѓзяла i прачырыкала:
  - Будзе перамога над ваярамi Бэн Ладэна!
  I ваяѓнiца дала вельмi трапную чаргу. I кожная куля патрапiла ѓ мэту.
  Пасля чаго дзяѓчыны прачырыкала:
  - Цяпер мы зноѓ на парадзе,
  Агонь бальшавiзму ѓ грудзях...
  Камунiстычнай брыгадзе -
  З намi Ленiн наперадзе!
  Святлана пацвердзiла, скошваючы працiѓнiкаѓ, нiбы касой траву i прачырыкала:
  - За вышэйшы пiлатаж!
  I дзяѓчынка ѓзяла i збiла варожы самалёт. Прычым, гэта зрабiла надзвычай трапна.
  Наташа агрэсiѓна адзначыла, скошваючы супернiкаѓ, i вiшчала, скалячы зубкi:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I вось дзяѓчынка як дзюбне па ворагу. I вось знесла з вежы танк, i адарвала метал ад корпуса i раз'ехалiся ва ѓсе бакi каткi.
  Яны iмчалiся i круцiлiся па траве, i абпальвалi ѓсё запар. I трапiѓ адзiн з каткоѓ маджахеду ѓ жывот i перарэзаѓ напалову.
  Наташка адзначыла, падмiргваючы:
  - За Айчыну што страмчэй усiх!
  I дае ваяѓнiца вельмi трапную чаргу. Баi такiя тут жорсткiя i кровапралiтныя.
  Душманы агрызаюцца. Iх здаецца, што лiтаральна незлiчоная колькасць.
  Жадаецца афганцам мiру i адзiнага кiравання. Але вось Расея на iх тэрыторыi зноѓ. I iдуць жорсткiя там баi ѓ гэтым фатальным Аѓганiстане.
  Зоя, страляючы, адзначыла:
  - Слава часам вялiкага камунiзму!
  I дзяѓчынка кiне босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы лiмонку.
  I супернiкаѓ на часткi разарве.
  Аѓгусцiна адзначыла, скошваючы маджахедаѓ:
  - Славiцца наша вернасць i вера!
  Рудая падскочыла i пабегла на душманаѓ. Яе медна-чырвоныя валасы луналi нiбы баявы сцяг. Адразу вiдаць - дзяѓчынка што трэба.
  I вось дзяѓчына сваёй голай, ружовай, агрубелай пяткай як патрапiць у падбародак афганскаму генералу. I зламае яму скiвiцу. Пасля чаго прыгажуня праворкуе:
  - За выдатныя дасягненнi Расiйскай iмперыi!
  I зноѓ баi ѓ Аѓганiстане вельмi цвёрдыя i крывавыя. Маса рознага роду разбурэнняѓ i смерцi вакол.
  Мiрабела наносячы зруйнавальныя ѓдары па душманах з паветра i паднiмаючы ѓверх цэлыя клубы камянёѓ i металу, з расплаѓленым жалезам, прабуркавала:
  - Я наймацнейшая лётчыца!
  Акулiна Арлова ѓсумнiлася:
  - Не самая моцная гэта я!
  I таксама як дзюбне па непрыяцелю вялiкай разбуральнай сiлай ракетай.
  Анастасiя Вядзьмакова вельмi нават агрэсiѓна прымецiла, пасылаючы снарады каласальнай разбуральнай сiлай са свайго штурмавiка.
  Дзяѓчына, душачы голай ружовай пяткай, прабуркавала:
  - За Айчыну мы будзем змагацца,
  Давай цалавацца!
  I наш браняпоезд паспеѓ разагнацца!
  Акулiна Арлова мела зубкi з колерам жэмчугу i вельмi прыгожы раток. I яе мова вельмi ружовы i хупавы, здольны тварыць цуды.
  Дзяѓчына прабуркавала:
  - Не стрываць славянам прынiжэньня,
  На талiбаѓ мы папрэм гарой...
  Не пацерпiм больш абразы -
  Зьнiшчым ворага босай нагой!
  Зразумела дзяѓчыны вельмi смяшлiвыя i пявучыя. У iх столькi шарму i розных прыколаѓ.
  Мiрабела ѓспомнiла як мова душмана лiзаѓ яе агрубелую, пыльную падэшву босы ногi дзяѓчынкi.
  I наколькi гэта казытлiва i прыемна.
  Дзяѓчына праспявала:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце,
  Ворагаѓ усiх замочым у сарцiры....
  Не верыць Бацькаѓшчына слязам -
  А злым алiгархам - дамо па мазгах!
  Наташа Сакалоѓская - лётчыца ад Люцыпара, прачырыкала:
  - Слава Расii найвялiкшай з краiн!
  I голай пяткай як нацiсне. Вось гэта сапраѓды дзяѓчынкi што трэба з кашмарным аскалам. I калi ад iх шматмэтавых машын вылятаюць забойнай сiлы ракеты, то ѓверх паднiмаюцца траншэi i дзоты!
  Дзяѓчынкi на афганскай вайне - гэта, зразумела, нешта асаблiвае i непаѓторнае.
  Сталенiда выпускае па маджахедах ракеты каласальнай, забойнай моцы.
  I раздзiрае воiнаѓ Алаха iхняга Талiбана. Ды дадзены рух паказаѓ сваю жыццяздольнасць. Столькi гадоѓ змагаецца з Расiяй.
  Сталенiда i Веранiка, шлёпаючы босымi, пыльнымi падэшвамi па пяску, падкацiлi разрад.
  I зноѓ ляцiць нешта надзвычай забойнае. I якое нясе ѓ сабе масу разбурэння.
  Сталенiда праспявала:
  - Слава нашай Радзiме цудоѓнай!
  Пасля чаго як возьме i пакажа мову. I яе голая пятка нацiсне на кнопку пускавога механiзма.
  Вiкторыя i Веранiка ѓзялi i падцягнулi нешта поѓнае сiлы i каласальнай моцы разбурэння.
  I вось спрацаваѓ расейскi газамет. I выпальвае цэлыя палi з душманамi.
  Дзяѓчаты мелi каленкi колеру шакаладу - такiя вось загарэлыя. I гэта сапраѓды вельмi сэксуальна. Скура амаль у дзяѓчынак чорная, а пышныя валасы наадварот светлыя, i крыху залацiстыя.
  Вось гэта цудоѓныя прыгажунi.
  I калi ѓжо запусцяць нешта... Прыгожыя дзяѓчыны блiшчаць ад поту, i iх загарэлая скура здаецца што вылiтая з бронзы.
  Наколькi гэта ѓсё чароѓна.
  Сталенiда вынiшчаючы афганцаѓ, пiскнула:
  - Маё войска моцнае, ахоѓвае мiр яна!
  Тамара на гэта запярэчыла:
  - Можа, быць ты мела на ѓвазе - наша войска!
  Веранiка i Вiкторыя заспявалi, ведучы агонь па афганскiх душманах:
  - Час не ранняя...
  Не жадаем у войска!
  Оу, оу, о -
  Не жадаем у войска!
  Там хлопцы не занадта цягавiтыя на каханне!
  I як прыгажунi засмяюцца.
  Тамара дзюбнула па супернiку i пiскнула:
  - За найвялiкшы камунiзм у сусвеце!
  Нiкалета заспявала, мiльгаючы голымi каленкамi:
  - Капiталiзм скажам цвёрдае няма,
  Сацыялiзм - вось наш адказ!
  I дзяѓчына зноѓ як кiне забойнай сiлы, каласальнай разбурэння гранату.
  Алёнка са сваёй камандай б'ецца са шматлiкiмi душманамi.
  Ваюе дзяѓчына з вялiкiм энтузiязмам. Б'ецца нiбы монстр. Паказвае свой каласальны клас i пiшчыць:
  - У iмя несмяротных iдэй камунiзму,
  Мы бачым будучыню нашай краiны...
  Анюта запярэчыла з усмешкай:
  - У Расii зараз капiталiзм! Так што...
  Алёнка кiнула голай пяткай каласальнае разбурэнне i пiскнула:
  - Сацыялiзму жыць!
  Ала з задаволеным выглядам адзначыла:
  - Будзе эпоха вялiкага камунiзму!
  I зноѓ як дзюбне забойчую чаргу.
  Марыя прабуркавала, з вельмi задаволеным выглядам, i круша маджахедаѓ, што напаѓзалi як саранча.
  - Хай будзе эпоха камунiзму!
  I зноѓ як кiне забойны прэзент смерцi.
  Алiмпiяда вельмi агрэсiѓна прымецiла, выбiваючы талiбанаѓскiя орды, i выццё:
  - За велiч камунiстычнай Расii!
  I зноѓ як кiне дзяѓчына босай ножкай такое небывалае разбурэнне.
  Маруся, дзяѓбаючы непрыяцеляѓ, i выкошваючы iх з аѓтамата, i плiткамi прэса пагульваючы, пiскнула:
  - За Русь святую!
  Матрона, расьсякаючы працiѓнiка, i скошваючы яго, правiшчала:
  - За Бога Пяруна!
  Алёнка пацвердзiла:
  - I за Сварога!
  Ала скасiѓшы чаргой душманаѓ, зароѓ:
  - I вялiкую Мацi Багоѓ Ладу не забудзьце!
  Марыя, выбiваючы маджахедаѓ, адзначыла:
  - Велiч нашай Радзiмы ва ѓсiм!
  Алiмпiяда як урэжа з гранатамёта, i разарве непрыяцеляѓ i пiскне, ва ѓсю глотку:
  - Мы перамагаем пагалоѓна!
  Анюта з гэтым цалкам пагадзiлася:
  - Ды наша перамога непазбежная!
  I ваяѓнiца ѓзяла, i босая пятка спрацавала.
  I з танка афганцаѓ - сарвала вежу.
  Матрона праспявала са смяшком:
  - Усё лепшае будзе ѓ нас!
  Дзяѓчыны працягваюць змагацца з незлiчонымi нiбы атака хмары саранчы маджахедамi.
  Колькi iх тут - вялiкае мноства.
  Але i дзяѓчынак шмат. I яны вельмi прыгожыя.
  Вiёла i Мальвiна ѓзялiся за афганскiх душманаѓ вельмi лiха. I давай iх са зверствам разбураць.
  Вiёла нават прачырыкала, кiнуѓшы босай ножкай рэактыѓную гранату:
  - Я ѓсё па разбураю!
  I як дасць па маджахедах трапную i дакладную чаргу.
  Мальвiна адзначыла, таксама радок з вялiкай дакладнасцю па душманах:
  - Наша перамога на святой вайне!
  I зноѓ падкiне гранату пры дапамозе голай пяткi.
  Вось гэта дзяѓчынкi - самы вышэйшы шануй у iх клас.
  Вiёла нават прачырыкала, падмiргваючы:
  - Будзе яшчэ i горад на Венеры i на Марсе!
  Мальвiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Будуць там яблынi квiтнець!
  Дзяѓчынкi адрознiвалiся вельмi вялiкай прыгажосцю i захапленне выклiкалi каласальнае.
  Але вось зноѓ на танку рухаецца Герда з лiку наймiтаѓ.
  I ваяѓнiца таксама басанож i ѓ бiкiнi.
  I яна на адмысловым стромкiм танку Леапард-3. А гэта машына вялiкай трэба сказаць моцы.
  I з ёй дзяѓчаты таксама амаль голыя.
  Герда страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i вiскоча:
  - Слава эпосе новых тэхналогiй!
  I як цвiкоѓ па супрацiѓнiку.
  I iрване аскепкава-фугасны снарад каласальнай разбуральнай сiлы.
  Маджахеды з адарванымi рукамi i нагамi разлятаюцца ѓ далёкiя бакi.
  Аднаму з iх адарвала галаву ѓ касцы. Яе падкiнула, i падфутболiла.
  I дзяѓчынка Аѓрора босай ножкай падкiнула гэты качан.
  Пасля чаго дзяѓчына пiскнула:
  - Наш бег самы круты!
  I дала вельмi дакладную i трапную чаргу. Ад якой дзясятак маджахедаѓ было скошана.
  Аѓрора з усмешкай прабуркавала:
  - Яблынi на колеру, будзе ѓ нас рагу!
  Герда на танку драбнiла душманаѓ. I яе разам з сяброѓкамi стрэлы з двух гармат насiлi забойны характар.
  Шарлота пальнула, нацiснуѓшы босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка i вякнула:
  - Знакамiтая пантамiма Хеопса!
  Пасля чаго прыгажуня разрагатаецца.
  Крысцiна, дзяѓбаючы афганцаѓ з кулямёта, адзначыла:
  - Бог ды застанецца з намi!
  Магда лагiчна заѓважыла:
  - А цi патрэбны яму такiя як мы босыя, мурзатыя дзеѓкi?
  Герда прабуркавала:
  - Патрэбна мне вялiзная сiла!
  I як лупiць па супернiку забойным снарадам. I маса забiтых i разбурэнняѓ пайшла зараз.
  Шарлота адзначыла, голай пяткай нацiснуѓшы на кнопку джойсцiка:
  - Гэта нiбы армiя Люцыпара!
  Пасля чаго прыгажуня як блiсне жамчужнымi зубкамi.
  Маджахеды катавалi адну з дзяѓчат. Вышмаравалi яе босыя падэшвы ножак сланечнiкавым алеем, i ѓсталявалi жароѓню. I стала полымя лiзаць дзяѓчыне голенькiя, круглыя пяткi.
  I гэта было так цудоѓна. I лiтаральна лашчыла ёй падэшву.
  Герда пабулькала з лютасцю:
  - Вас мы ѓсiх засмажым!
  Шарлота пахiхiкала i выдала:
  - Мы ѓ вочы спачатку духам - паглядзiм! А затым iх усiх засмажам i з'ямо!
  Ваяѓнiцы вядома ж на вялiкай вышынi.
  Вось сталi цiснуць маджахедаѓ гусенiцамi. I вельмi атрымалi поспех у гэтым. З-пад каткоѓ лiлася кроѓ, i храбусцелi костачкi. Усё выглядала вельмi выдатна.
  Герда з усмешкай заѓважыла:
  - Я шалёная кобра!
  I зноѓ як па духах лупне. Гэта яе крэда.
  А з паветра ѓкладваюць бомбы за бомбамi. I не даюць лiтасцi ѓсёй гэтай зграi талiбаѓ.
  Шарлота падмiргнула, лётчыцам праз скайп i прапiшчала:
  - Ды будзе наша бурная праграма рэалiзавана!
  Крысцiна з гэтым пагадзiлася:
  - Вядома ж будзе!
  А ѓ небе Альбiна як дзюбне па душманах. I масу разбурэнняѓ зробiць.
  Пасля чаго прачырыкае:
  - Я сапраѓдны цмок-бландынка!
  I Альвiна з паветра як ракету спусцiць, i ворагаѓ разнясе.
  Пасля чаго прараве:
  - За эпоху каласальнага камунiзму!
  Альбiна, дзяѓбаючы духаѓ з паветра, дадала:
  - I не каласальнага таксама!
  Дзяѓчынкi, зразумела, з фантазiяй.
  Вайна памiж СССР i Аѓганiстанам працягвалася...
  Наташа страляла па салдатах талiбанаѓскай iмперыi, лiтаральна выкошваючы iх i напявала...
  Няхай заѓсёды будзе Сонца,
  Няхай заѓсёды будзе неба...
  Няхай заѓсёды будзе мама -
  Няхай заѓсёды буду я!
  I дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у афганцаѓ забойчую гранату. I масу воiнаѓ iсламскай iмперыi парве.
  Зоя таксама страляе i напявае:
  -Слаѓся, ты слався, ты наша Зямля!
  Нашы родныя лясы i палi!
  У Iмя ђсявышняга,
  Ты наша родная, святая сям'я!
  I таксама босымi пальчыкамi ножак як шпурне па маджахедах нешта такое забойнае.
  Ды ваяры фундаменталiсцкай iмперыi сутыкнулiся з сур'ёзнай праблемай.
  Рудая Аѓгусцiна працягвала выкошваць маджахедаѓ i праверашчала, скошваючы iх шэрагi:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце!
  I як шпурне босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы прэзент смерцi, раздзiраючы ворагаѓ.
  I Святлана таксама дадаць па непрыяцелям чымсьцi забойны, i разбуральным целы.
  I пасля чаго праворкуе:
  - Слава Радзiме маёй!
  I таксама кiне босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы падарунак анiгiляцыi.
  Вось гэта дзеѓкi - проста жах.
  Ваяѓнiцы прынялiся за Аѓганiстан i ад талiбанаѓскай iмперыi ляцяць трэскi.
  Наташа, страляючы па маджахедах, i скошваючы iх, адзначыла:
  - Будзем славiць Бога мы з Iмем Сварога!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць забойны прэзент анiгiляцыi.
  Дзяѓчынкi сапраѓды паказчык найвышэйшага пiлатажу.
  Зоя нацiснула пунсовым саском на кнопку базукi, дзюбанула па маджахедах i пiскнула:
  - За СССР!
  I Аѓгусцiна таксама возьме i па жоѓтых войсках дзюбне. I масу маджахедаѓ разнясе i прапiшчыць:
  - Але жыць па-ранейшаму, але жыць па Брэжневе!
  Я нема, я нема, не магу!
  I босымi пальчыкамi ножак зноѓ запусцiць нешта лiмiтава забойнае. Вось гэта дзеѓка.
  I Святлана таксама ѓ бiтве вельмi нават баявая краля. I б'ецца адчайна. I здольная зрэзаць масу надыходзячых баевiкоѓ з Iсламскай iмперыi Талiбан.
  I дзяѓчына раве:
  - Слава камунiзму Сварога!
  I астатнiя пацвярджаюць:
  - Камунiзму слава!
  . РАЗДЗЕЛ Љ3
  Лiзавета страляе па супернiку. I таксама выкарыстоѓвае босыя пальчыкi ножак. У яе нядрэнны танк, здольны прабiваць супернiкаѓ наскрозь. I гэтая дзеѓка трэба сказаць, проста
  класа супер.
  I яна страляе, i супостатаѓ дзiвiць.
  I напявае:
  - У перамозе несмяротных iдэй камунiзму,
  Мы бачым будучыню нашай краiны...
  I чырвонаму сцягу нашай Айчыны,
  Мы будзем заѓсёды беззапаветна верныя!
  Кацярына таксама вядзе агонь па супернiку, дзiвiць яго наскрозь, i прабiвае вежы машын. Пасля чаго верашчыць:
  - Слава камунiзму Лады!
  I таксама выкарыстоѓвае босыя пальчыкi ножак.
  Алена таксама вядзе агонь па маджахедах. Малоцiць талiбанаѓскую iмперыю. Уражвае яе наскрозь, i верашчыць:
  - Наша справа правая!
  I Еѓфрасiння таксама па ворагах вельмi трапна ѓсаджвае. I напявае:
  - У iмя вялiкiх iдэй! Будзе зрынуты злыдзень!
  I таксама як падмiргне сваiм напарнiцам.
  I танк Лiзаветы як скакне. I давай маджахедаѓскiя войскi разбураць. I гэта было дзiка.
  Дзяѓчыны спявалi i раѓлi:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце!
  I зноѓ вельмi трапна стралялi.
  Вось гэта былi дзеѓкi - што трэба!
  I малацiлi непрыяцеляѓ-маджахедам лiха.
  Вось у небе дзяѓчынкi таксама душманам давалi.
  Анастасiя Вядзьмакова, збiваючы самалёты, перайшла i да наземных цэляѓ. Яна iх разбурала i верашчала:
  - Мы дзеѓкi бравыя, бравыя. бравыя,
  У нас хлапчукi вельмi мiлыя кучаравыя!
  Мы iх малоцiм горача,
  А пасля плюнем, праз левае плячо!
  Акулiна Арлова, дзяѓбаючы супернiкаѓ, выдала:
  - Пакуль у шлях-дарогу!
  I збiла маджахедаѓ босымi ножкамi.
  Мiрабела Магнiтная таксама збiвала талiбанаѓскiя войскi i праверашчала, выскаляѓшы зубкi:
  - Перамог будзе шмат!
  I яе голыя пальчыкi ножак прыйшлi ѓ рух.
  Вось гэта былi дзеѓкi - проста суперклас!
  Алёнка i яе каманда бiлiся з маджахедамi. I гэта выглядала вельмi харызматычна.
  Дзяѓчаты трымалi абарону i кiдалi ѓ надыходзячых воiнаѓ талiбанаѓснай iмперыi босымi пальчыкамi ножак прэзенты знiшчэння.
  Алёнка паддала голай пяткай прэзент анiгiляцыi i праспявала:
  -Алека, ад шчасця слязу лье!
  Анюта шпурнула босымi пальчыкамi ножак прэзенты смерцi i пiскнула:
  - Як гуслi душа яе спявае!
  Ала таксама лупанула нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку базукi i выдала:
  - Кап, кап, кап, i сiнiх вачэй Алёнкi, падаюць слёзы на дзiду!
  Марыя дзюбанула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прапiшчала:
  - Прама на дзiду! I мумiё!
  Алiмпiяда таксама як засмяецца, i выскалiць свае жамчужныя зубкi.
  Яна дзяѓчына рэдкай прыгажосцi i абаяннi.
  Пры гэтым ваяѓнiца хiхiкае i верашчыць:
  - Слава царам камунiзму!
  I голай пяткай паддасць забойны прэзент смерцi.
  Маруся таксама рвецца ѓ бой...
  I пiша па маджахедах з вялiкай iнтэнсiѓнасцю з кулямётаѓ. I голай пяткай кiдае прэзенты смерцi.
  I прамаѓляе:
  - За вялiкi камунiзм!
  Матрона таксама б'е воiнаѓ талiбанаѓскай iмперыi. Выкошвае iх з вялiкай iнтэнсiѓнасцю. I усклiкае, падмiргваючы:
  - За выдатныя перамогi!
  Алёнка агрэсiѓна заяѓляе, скошваючы супернiка:
  - Наша Русь самая першая i вялiкая!
  I таксама кiдае босы ножкай забойны прэзент анiгiляцыi.
  Анюта са смяшком заяѓляе, зразаючы шэрагi маджахедаѓскiх салдат:
  - Слава Чырвонай армii!
  I зноѓ кiдае ѓ супернiка, забойныя прэзент анiгiляцыi.
  I Ала як пачне разбураць супернiкаѓ. I таксама яе босыя пальчыкi ножак ворагаѓ капiтальна ламаюць.
  I ляцiць кiнуты голымi нагамi прэзент смерцi.
  I вось Марыя таксама ѓ баi вельмi баявая дзяѓчына. I яе стрэлы вельмi пазнакi i якiя дзiвяць супернiка з гарантыяй.
  I гэта дзеѓка таксама баявога характару.
  Страляе сабе i верашчыць:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Алiмпiяда страляе па супернiку. Выкошвае маджахедаѓ i з усмешкай прамаѓляе:
  - Нашай Радзiме слава!
  I зноѓ афганцаѓ давай малацiць.
  I босымi пальчыкамi ножак кiдаць прэзенты смерцi ѓ супернiкаѓ.
  Вось такiя дзяѓчаты ѓ Расiйскiм войску.
  I яны страляюць па ворагу яго канкрэтна ѓражваюць.
  Маруся таксама вядзе агонь па супернiку. I робiць гэта вельмi трапна.
  Дзяѓчына верашчыць ва ѓсю глотку:
  - Слава КПСС!
  I падмiргвае бэзавымi вочкамi.
  I зноѓ кiдае босымi ножкамi прэзент знiшчэння. Вось гэта дзеѓка - проста супер.
  Маруся прыгажосць, i амаль голая.
  Матрона таксама страляе па супернiку, прычым вельмi трапна. Пападае ѓ яго i пiшчыць, выскалiѓшы зубкi:
  - Неба i Зямля - любоѓ мая!
  I таксама дзяѓчына як замочыць супернiка пры дапамозе голай пятачкi ножак.
  Дзеѓкi любяць забiваць - вось гэта дзеѓкi!
  Сталенiда таксама супраць маджахедаѓ iнтэнсiѓна змагаецца.
  I гэтая дзяѓчына як выпусцiць па ваярах талiбанаѓскай iмперыi ракету. I як парве масу афганскiх салдат. Вось гэта дзяѓчынка - прама скажам што трэба.
  Сталенiда прабуркавала:
  - За Айчыну - СССР!
  Веранiка таксама б'ецца з ворагамi адчайна. I кiдае босымi пальчыкамi ножак забойныя прэзенты смерцi.
  I пры гэтым дзяѓчына верашчыць:
  - За вялiкi камунiзм!
  Вiкторыя б'ецца. Вось яна нацiснула голымi, загарэлымi ножкамi на пускавую ѓстаноѓку i як лупанула па маджахедах. Разнесла iх i прабуркавала:
  - Вер маёй Айчыне!
  I Серафiма як дзюбне па супернiку. Як яго ѓкладзе i знiшчыць масу маджахедаѓ, раѓнуѓшы:
  - За Айчына наша!
  Вось гэта дзяѓчыны - проста цуд нейкi.
  Алег Рыбачэнка гэты несмяротны хлопчык таксама змагаецца разам з дзяѓчынкамi. Ён сапраѓдны, i самы круты на свеце баец.
  Хлапчук сячэ афганскiх салдат мячамi i кiдае ѓ iх прэзенты пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  I пры гэтым напявае:
  - Калi крэпасць на шляху,
  Непрыяцель выбудаваѓ...
  Трэба з тылу абысцi.
  Узяць яе без стрэлу!
  I зноѓ хлапчук i дзяѓчо разам з iм Маргарыта засвiшчаць.
  I вароны атрымаѓшы сардэчны прыступ падаюць на галовы маджахедаѓскiх салдат.
  Маргарыта Коршунава сячэ маджахедаѓ мячамi, гэтая хвацкая дзяѓчынкi i пiшчыць:
  - Слава царам камунiзму!
  I зноѓ босай ножкай махне, i iголкi атрутныя ѓ ворагаѓ кiне.
  Вось гэта дзецi - сапраѓдныя монстры.
  Алег Рыбачэнка, строчучы па працiѓнiках, як выдасць:
  - Толькi б была, галава цэлая!
  Будзем хутка мы ѓ Кабуле,
  Вось i ѓсе справы!
  Маргарыта пацвердзiла гэта, знiшчаючы працiѓнiкаѓ:
  - Ды мы будзем у Кабуле!
  I як возьме i голай пяткай прэзент смерцi паддасць.
  Вось гэта дзецi - сапраѓдныя монстры.
  I б'юцца нiбы волаты юныя. Хаця на выгляд iм гадоѓ усяго толькi дванаццаць. Але яны толькi выглядаюць дзецьмi.
  Цяпер Бэн Ладэн стаѓ такiм монстрам, што iм палохаюць дзяцей. Як раней быѓ час, пужалi Гiтлерам. I гэта зразумела, таксама цiкава i лагiчна.
  А маджахеды месцамi здолелi ѓклiнавацца ѓ расiйскую тэрыторыю.
  На тое яны маджахеды i лiкам моцныя.
  У захопленых сёлах войскi талiбанаѓскай iмперыi, узялi i не доѓга думаючы вырашылi ѓсiх жанчын i дзяцей вылупцаваць i бiць палкамi па пятках, а дарослых мужчын проста замкнуць
  у адрыне спалiць. На самай справе яны небяспечныя, а працоѓная сiла маджахедам не патрэбна. А жанчын хоць гвалтаваць можна. I мужчын узялi ѓсiх заштурхалi ѓ хлеѓ. Хто супрацiѓляѓся,
  тых на месцы ж i прыстрэлiлi. Усiх падлеткаѓ у якiх ужо прабiвалiся вусiкi, таксама разам з дарослымi мужчынамi кiнулi ѓ адрыны аблiтыя бензiнам. На самой справе гэтыя ѓжо могуць ваяваць.
  Узялi маджахеды i падпалiлi. I мужчын жыѓцом спалiлi. А хлопчыкаѓ не старэйшыя за чатырнаццаць i ѓсiх жанчын незалежна ад узросту, распранулi i сталi лупцаваць пугай.
  А затым бамбукавымi палкамi бiць па пятках. Некалькi дзяцей малодшага i некалькi старых ад болевага шоку адкiнулi капыты. Iншыя былi збiтыя так што не маглi ѓстаць.
  I iх босыя ножкi апухлi.
  Тады кiтайцы паднялi iх i пагналi штыкамi ѓ свой бок. Вось гэта жорсткiя пачвары.
  I так пачынаѓся новы парадак пад кiраваннем Талiбану.
  I гэта яшчэ толькi пачатак.
  У маджахедаѓ шматразовая перавага ѓ пяхоце, але значна слабейшая авiяцыя i меншая i горшая якасцю тэхнiка i цяжкiя ѓзбраеннi. Многiя афганскiя танкi зроблены з
  дрэва. I гэта iм не дадае моцы.
  Вось Герда на сваёй машыне вельмi лiха разбурае воiнаѓ талiбанаѓскай iмперыi. I збiвае iх з вялiкай iнтэнсiѓнасцю. I яе гармата працуе.
  Герда ѓразiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак супернiка i прачырыкала:
  - Слава часам камунiзму ѓ немцаѓ!
  Шарлота таксама пальнула пры дапамозе босых нок i пiскнула:
  - Героям камунiзму слава!
  Крысцiна ѓзяла i лупанула па супернiку, нацiснуѓшы на кнопку пунсовым саском i пiскнула:
  - I Радзiма нашай слава!
  I Магда як урэжа па супернiку, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i прабуркуе:
  - Нашай Айчыне роля на стагоддзi!
  I таксама па ворагу як урэжа.
  I вось гэта баявыя прыгажунi - класа супер i гiпер.
  Ваяѓнiцы самага шырокага профiля i з баявога цеста.
  Альбiна i Альвiна баявыя лётчыцы з Германii таксама маджахедаѓ малоцяць.
  I робяць гэта з вялiкiм энтузiязмам.
  I выкарыстоѓваюць пры гэтым босыя пальчыкi ножак.
  Збiвае Альбiна ѓ небе афганскi самалёт i верашчыць:
  - За камунiзм у развiтых краiнах!
  Альвiна збiла самалёт пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i дадала:
  - I ѓ якi развiвае таксама!
  Вось гэта сапраѓды былi дзеѓкi - што трэба!
  I разбураюць маджахедаѓ. I вось збiваюцца афганскiя самалёты ѓ небе.
  А тут пераходзяць на наземныя цэлi.
  З iмi i Хельга, таксама вельмi нават прыгожая дзяѓчына-бландынка.
  I лупне па супернiку.
  I зрэжа самалёт босымi пальчыкамi ножак i прабуркуе:
  - За вялiкi камунiзм!
  А Альбiна саб'е афганскую машыну, прымусiць яе гарэць i дадасць:
  - За самыя вялiкiя прасторы!
  I Альвiна як падрэжа маджахедаѓскага штурмавiка i выдасць:
  - За багiню Геру!
  I возьме засмяецца.
  Хельга таксама не занадта доѓга думаючы разбурае афганцаѓ i раве:
  - Слаѓся Бацькаѓшчына наша вялiкая!
  I збiвае непрыяцеляѓ вельмi нават трапна.
  А Наташа i яе каманда лютуюць.
  Яны маджахедаѓ вялiкiмi масамi нiшчаць. I пры гэтым напяваюць:
  - I ляцiць на крылом канi,
  Русь з далёкiя тысячагоддзi!
  Зоя таксама як лупане ѓ супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i вякне:
  - За Расею ѓ якой кiруюць рускiя Багi!
  Аѓгусцiна з усмешкай дадала, круша непрыяцеляѓ. i выкарыстоѓваючы для гэтага голыя пяткi:
  - За СССР!
  I таксама як дадасць стрэл нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку базукi.
  I Святлана таксама ворагаѓ канкрэтна нiшчыць.
  I таксама выкарыстоѓвае босыя пальчыкi ножак. I скошвае масу маджахедаѓ.
  Пры гэтым спявае:
  - Мы жывем на бацькоѓскай Зямлi,
  Унукi Сварога - слаѓныя дзецi!
  Наташ нацiснуѓшы лалавым саском на кнопку базукi i падбiѓшы маджахедаѓскi танк, выдала:
  - I ляцiм на крылатым канi,
  Мы ѓ далёкiя тысячагоддзi!
  Зоя зразаючы чэргамi маджахедаѓ. I нагрувашчваючы з ваяроѓ iсламскай iмперыi трупы, пiскнула:
  - Смяялася Русь,
  I плакала, i спявала...
  Ва ѓсе стагоддзi, на тое яна Русь!
  Аѓгусцiна строчачы па непрыяцелях, вельмi агрэсiѓна адзначыла, кiнуѓшы голай пяткай гранату:
  - Мы будзем наймацнейшымi ѓ свеце!
  I таксама як лупанэт па маджахедах. I адразу ж цэлы шэраг iх скасiць.
  I Святлана таксама ваяроѓ iсламскай iмперыi нiшчыць. I босымi пальчыкамi ножак разбуральнай сiлы прэзенты кiдае, i спявае:
  - Слава эпосе павер камунiзму,
  Веру не будзе ѓ нас пацыфiзму!
  I клубнiчны сасок дзяѓчына нацiсне на кнопку базукi i капiтальна разнясе.
  А вось i iншыя прыгажунi б'юцца.
  Напрыклад, Джэйн Амстранг. Таксама трэба адзначыць вельмi цiкавая i баявая дзяѓчынка-прыгажуня.
  Разбурае насядалi маджахедаѓ i папiскваючы прамаѓляе:
  - Вось i лета надыдзе!
  Дзяѓчына пальнула па афганцах, зрэзала iх i прабуркавала:
  - За Айчыну i волю да канца!
  Гертруда таксама дзюбнула па супернiку. Збiла танк маджахедаѓ i пiскнула:
  - За камунiзм вялiкi!
  I Малання як запусцiць у непрыяцеля нешта забойнае. Разнясе яго ѓ трэскi i пiскне:
  - Я iду на траву!
  I Монiка дзяѓбане ѓ працiѓнiка нечым забойным i прачырыкае, скалячы зубкi:
  - Гляну ѓ яснае неба i зразумею, што жыву!
  Джэйн узяла i прабуркавала:
  - У неба звон грымне!
  Гертруда ѓсадзiла ѓ супернiка i пiскнула:
  - Дождж пралье пралiѓной!
  Малання як сасобiць у супернiка з вiскам:
  - Я iду ѓ сваё дзяцiнства!
  Монiка пальнула па маджахедах, разбiла машыну ворага i праспявала:
  - Летнi дожджык за мной!
  Вось гэта дзяѓчыны - проста супер цуд!
  Наташа агрэсiѓна адзначыла, страляючы ѓ непрыяцеляѓ i ежа:
  - Мы вялiкiя воiны Сварога!
  I кiне босымi пальчыкамi ножак у супернiка забойны прэзент смерцi.
  Зоя ѓзяла i дзюбнула ѓ супернiка аѓтаматнай чаргой. Падкасiла яго i пiскнула:
  - За Русь Сварога!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент анiгiляцыi.
  Аѓгусцiна таксама як дзюбне па супернiку. I босымi пальчыкамi ножак зашпурне забойны прэзент анiгiляцыi. Разарве непрыяцеля i пiскне:
  - За рух да камунiзму!
  I Святлана таксама па супернiку як шуганет. I жвава ворага загасiць. I яе голая пятка возьме, i забойны падарунак смерцi знойдзе. I масу непрыяцеляѓ прыстукне.
  I пасля чаго дзяѓчына праспявае:
  - Выгляд у нас самы баявы,
  Я дзяѓчынка стала, вельмi круты!
  Вось такiя дзеѓкi - проста супер.
  Наташа вельмi па баявым сябе ставiць.
  А вось Алег Рыбачэнка таксама ваюе адчайна.
  I хлопчык сячэ маджахедаѓ мячамi i пiшчыць:
  - Слава эпосе камунiзму!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурляе забойны прэзент смерцi.
  Вось гэта хлапчук - проста супер.
  I Маргарыта Каршунова, ворагаѓ капiтальна малоцiць. I босымi пальчыкамi ножак непрыяцеляѓ нiшчыць.
  Пасля чаго верашчыць:
  - Я дзяѓчынка супер!
  I зноѓ босымi пальчыкамi як запусцiць у супернiка вострыя i атрутныя гульнi.
  А затым дзецi як возьмуць i засвiшчаць. I маса крумкач зараз аглушана i падае на непрыяцеляѓ, iх прабiваючы. I чэрапы становяцца дзiравымi.
  Вось гэта скажам так па-баявому пайшла разборка.
  I дзецi аб'ектыѓна кажучы баявыя i несмяротныя.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ, рассякаючы на часткi маджахедаѓ.
  Гэта было да таго прыгожа,
  Чалавек стаѓ рабом калектыва!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак хлопчык забойныя прэзент смерцi ѓ ворагаѓ без асаблiвых цырымонiй пашле. Вось гэта сапраѓды забойца.
  Алег Рыбачэнка ѓзяѓ i праспяваѓ:
  - Тая, тая, тая, мы вязем з сабой ката!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак як дзюбне забойнае па непрыяцелю. I гэта вельмi агрэсiѓна.
  Маргарыта, ламаючы непрыяцеляѓ, i скошваючы iх трапнымi стрэламi, выдала:
  - Слава эпосе рускага камунiзму!
  I зноѓ шпурнула ѓ супернiка босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак смерцi.
  Вось дзецi зноѓ як возьмуць i свiшчуць. I маса крумкач павалiлася на галовы кiтайскiх салдат. Вось такое пайшло iх татальнае знiшчэнне.
  А дзецi поѓныя энтузiязму i жадання рэальна пабiцца.
  Алёнка страляе па супернiку i пiшчыць:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I кiне босы, точанай ножкай прэзент смерцi.
  Вось гэта дзяѓчынкi скажам так - вельмi нават баявыя.
  Анюта пiша па супернiку i аглушальна вiскоча:
  - За нашу вялiкую Радзiму.
  I голай пяткай падкiне тое, што прыносiць разбурэнне i смерць.
  I Ала па ворагах гасiць чэргамi. Скошвае масу маджахедаѓ, i босымi пальчыкамi ножак шпурляе гранаты i пiшчыць:
  - За новыя вялiкiя перамогi!
  I таксама як ударыць забойнай чаргой.
  А вось Марыя таксама ворагаѓ падкошвае забойнай касой. I голай пяткай у непрыяцеляѓ нешта вельмi разбуральнае кiдае. I скаля зубкi прамаѓляе:
  - Расея гэта будзе чэмпiён!
  I Алiмпiяда таксама супернiка дзюбне з вялiкай энергiяй. I абрыне на ворага забойны кулак, цi кавадлу. I таксама прыменiць босыя пальчыкi ножак.
  I прараве:
  - За Русь самую святую!
  I выскалiць зубкi ва ѓхмылцы.
  Маруся таксама ѓ баявым становiшчы i верашчыць, выскалiѓшы iклы:
  - Я вас маджахеды разарву!
  I босымi пальчыкамi ножак як кiне самы забойны прэзент смерцi.
  I Матрона як па ворагах дзюбне. I ёй ад гэтага рэальна кепска стане. I ѓ труну Матрона масу маджахедаѓ угонiць. I прапiшчыць, выскалiѓшы зубкi:
  - Я самая баявая ѓ свеце!
  I засмяецца.
  Вось якiя тут дзяѓчынкi - галасок прыгажунь звонкi.
  Сталенiда таксама разбурае супернiкаѓ, вынiшчае маджахедаѓ i раве:
  - За вялiкi гурт Рускiх багоѓ!
  I таксама кiне босымi пальчыкамi ножак гранату.
  I разарве масу маджахедаѓ.
  Вось гэта дзяѓчаты - самы вышэйшы клас i супер.
  Веранiка дзяѓбае душманаѓ i крычыць:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I зноѓ яе босыя пальчыкi ножак ссякаюцца афганскую машыну.
  Вiкторыя бурыць смуглых салдат. Скошвае iх нiбы касой i агрэсiѓна выскаляючыся, прамаѓляе:
  - За Айчына наша бязмежная!
  I босымi пальчыкамi ножак, зноѓ шпурляе прэзент смерцi.
  I Серафiма таксама маджахедаѓ як лупанэт. I з базукi выплюне прэзент смерцi, нацiскам пунсовым саском на кнопку.
  Вось ён якая - баба баявая.
  I прамуркоча:
  - Слава эпосе камунiзму!
  I яшчэ б'юцца Алiса i Анжалiка. Гэтыя дзяѓчаты снайперы. I страляюць па кiтайцах з вялiкай забойчай сiлай.
  I трапляюць сапраѓды ѓ цэль з каласальнай трапнасцю.
  Пры гэтым Алiса раве:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце!
  I босымi пальчыкамi ножак, як возьме i запусцiць падарунак анiгiляцыi, нiшчачы маджахедаѓ.
  I Анжалiка таксама па асмуглай армii ѓрэжа. I прыменiць босыя пальчыкi ножак. А на курок нацiсне пунсовым саском грудзей i буркне:
  - Слава майму свету!
  I таксама як разрагатаецца.
  Вось гэта дзеѓкi, усё дзеѓкам дзеѓкi.
  Алiса агрэсiѓна i актыѓна напявае, страляючы ѓ супернiка:
  - Славiцца наша зямля,
  Усе мы народы - родная сям'я!
  I таксама Алiса як шпурне босымi пальчыкамi ножак забойчую гранату.
  А Анжалiка таксама ворагаѓ малоцiць. I босымi пальчыкамi ножак прэзенты смерцi кiдае.
  Пры гэтым рудая дзеѓка спявае:
  - Славiцца наш СССР!
  I яе голая пятка кiдае забойчую гранату.
  Вось гэта дзеѓкi - рудая i бландынка.
  у гэтых дзяѓчатах столькi ѓсяго i такога асаблiвага, крутога i дакладнага.
  Сталенiда ведучы агонь па супернiку, i робячы трапныя стрэлы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, агрэсiѓна прабуркавала:
  - За Расiю i свабоду да канца!
  I зноѓ нацiснула на кнопку пры дапамозе лалавага соску грудзей.
  Сталенiда дзяѓчына вельмi хорт i крутая. I ѓ ёй столькi рызыкi i волi з сiлай.
  Дзяѓчынка праспявала:
  - Сталiн - гэта слава баявая,
  Сталiн нашага юнацтва палёт...
  З песнямi змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за Сталiнам iдзе!
  Веранiка, страляючы па маджахедах i актыѓнай вынiшчаючы iх, пiскнула:
  З песняй змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за Сталiнам iдзе!
  Вiкторыя, ведучы агонь па афганскiх войсках, прачырыкала:
  - Нам дадзены велiзарны крылы,
  Смеласць нам вялiкая дадзена...
  Сталiнскiм калгасным багаццем,
  Славiцца савецкая краiна!
  I дзяѓчына шпурнула босай ножкай забойны прэзент смерцi.
  Серафiма, скошваючы без лiшнiх цырымонiй маджахедаѓ, выдала:
  Сталiн - гэта слава баявая,
  Сталiн нашага юнацтва палёт...
  З песнямi змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за Сталiнам iдзе!
  Сталенiда з усмешкай падхапiла, напяваючы:
  - З песнямi змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за Сталiнам iдзе!
  I вось ваяѓнiцы сапраѓды ѓзялiся за знiшчэнне маджахедаѓ без лiшняй пыхi i мiтуснi. Яны трэба сказаць вельмi нават баявыя прыгажунi.
  Сталенiда прачырыкала, выскалiѓшы зубкi:
  - З песняй змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за Сталiнам iдзе!
  Вось такiя баявыя тут аказалiся дзяѓчынкi.
  Веранiка з усмешкай адзначыла:
  - Будзе наша перамога на святой вайне.
  I паказала мову.
  Вось так тут дзяѓчыны - проста найвышэйшы i найкруцейшы ѓ iх смак.
  Вiкторыя адзначыла, падмiргваючы дзяѓчынкам:
  - Гэта ёсць наш апошнi i рашучы бой!
  I зноѓ як лупанет па супернiку.
  I ѓрэжа босымi пальчыкамi ножак.
  Вось гэта дзяѓчынкi - проста малайцы.
  I дзяѓчаты, якiя так любяць рэальна бiцца.
  Сталенiда прашыпела:
  - I Талiбану быць трывiяльна ѓ труне!
  Вiкторыя з гэтым пагадзiлася:
  - так быць! I гэты Бэн Ладэн куды небяспечней Гiтлера!
  Веранiка з гэтым пагадзiлася:
  - Ды ѓ яго куды больш салдат!
  Серафiма зло адзначыла, скошваючы чэргамi маджахедаѓ:
  - Лiкам жадае ѓзяць!
  Сталенiда ѓпэѓнена вымавiла:
  - Хлусiш не возьмеш!
  I блiснула жамчужнымi зубкамi.
  Пасля чаго кiнула босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату разбурэння.
  Вiкторыя з усмешкай адзначыла, выскалiѓшы зубкi:
  - Слава камунiзму!
  I зноѓ кiнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак смерцi.
  Веранiка лупанула па супернiку i праверашчала:
  - Слава камунiзму i нашай партыi!
  Серафiма адзначыла:
  - I справе Ленiна слава!
  I паслала ѓ ворага падарунак анiгiляцыi.
  I вось так яны разышлiся гэтыя дзяѓчаты. I так маджахедаѓ малоцяць.
  Алёнка, скошваючы афганскiх салдат з лютасцю адзначыла:
  - За вышэйшыя дасягненнi камунiзму!
  I зноѓ ляцiць кiнутая босымi пальчыкамi ножак граната.
  I вось Анюта вельмi агрэсiѓна дзейнiчае супраць супернiка.
  I косiць непрыяцеляѓ з забойным напорам. Зразае iх нiбы сярпом. I верашчыць:
  - У славу СССР!
  Баявая Ала маджахедаѓ малоцiць i верашчыць:
  - У iмя Пяруна!
  I таксама босымi пальчыкамi ножак у супернiка забойныя прэзенты кiне.
  Агрэсiѓная Марыя адзначыла, скошваючы супернiкаѓ:
  - Дзеля кiравання СССР!
  I таксама босымi пальчыкамi ножак як паддасць забойны прэзент смерцi.
  I Алiмпiяда як возьме па ворагах урэжа i пiскне:
  - За Айчыну да вышэйшай перамогi!
  I таксама яе босыя ножкi як адправяць забойны прэзент анiгiляцыi.
  Вось гэта дзяѓчына - проста скажам так - ультра!
  I Матрона ѓзялася за маджахедаѓ, i давай iх забiваць. I дзейнiчала з каласальным нацiскам.
  I ваяѓнiца пры гэтым напявала:
  - Нас цiсне ярмо арды!
  I Маруся, дзяѓбаючы працiѓнiкаѓ i скошваючы iх нiбы забойнай касой, вякнула:
  - Нас цiсне ярмо басурман!
  I Алiмпiяда, ссякаючы афганскае паскуддзе, пiскнула:
  - Але ѓ нашых жылах кiпiць,
  Алёнка, страляючы ѓ супернiка, дадала:
  - Неба славян!
  I Анюта з усмешкай праверашчала:
  - I ад марскiх берагоѓ,
  Да ледзяной Калымы!
  Рудая Ала ѓпэѓнена дадала:
  -Усё гэта наша Зямля,
  Усё гэта мы!
  Марыя, страляючы ѓ супернiкаѓ, дадала:
  - Усё гэта мы!
  I кiдком босых пальчыкаѓ ножак раскiдала, масу маджахедаѓ.
  Вось гэта баявыя дзяѓчынкi. I ѓ iх напор скажам так - супер.
  Алёнка адзначыла, пасмейваючыся ѓ кулак:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Анюта дадала са смяшком:
  - Ленiну слава!
  Ала, страляючы па маджахедах, выдала:
  - Пiянеры там i тут,
  Песню Ленiну спяваюць!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату.
  Вось такая баявая гэтая дзяѓчына Марыя. I разбурае маджахедаѓ з каласальным напорам.
  I iх лiтаральна змятае венiкам.
  Марыя, строчачы па непрыяцелях, пiскнула:
  - Мы пiянеркi - дочкi камунiзму!
  I зноѓ як шпурне ѓ ворага, вялiкую порцыю ѓзрыѓчаткi.
  Алiмпiяда адзначыла, зразаючы супернiка, нiбы сярпом траву:
  - Я ваяѓнiца класа супер!
  I яе босыя, точаныя ножкi як дзяѓбуць у маджахедаѓ, каласальным i разбуральным.
  Вось гэта дзеѓкi. Проста скажам яны супер.
  Алёнка адзначыла:
  - Мы пiянеркi i Ленiну песнi спяваем!
  Анюта паправiла:
  - Няма мы камсамолкi! I спяваем песнi Сталiну!
  Ала агрэсiѓна адзначыла, страляючы ѓ супернiка:
  -Мы здолеем дабiць ворага,
  I будзе свята кулака!
  I Марыя страляючы ѓ супернiка, скошваючы непрыяцеля i маса маджахедаѓ была замочана.
  Дзяѓчына прапiшчала, выскалiѓшыся:
  - За Расiю i космас!
  Алiмпiяда аглушальна засмяялася i падмiргнула:
  - За нашу Радзiму вялiкую!
  I босымi пальчыкамi ножак як шпурне забойнай сiлы падаруначак смерцi.
  Маруся хiхiкнула, i агрэсiѓна адзначыла:
  - За перамогу над Аѓганiстанам.
  Матрона хiхiкнула з апломбам:
  - Слава КПСС!
  I як пакажа мову!
  Вось гэта дзяѓчаты крутыя.
  I Алег Рыбачэнка маджахедаѓ мячамi малоцiць i раве:
  - За вялiкi СССР!
  I босымi пальчыкамi ножак хлопчык як шуганет па супернiку.
  I чырыкае:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Маргарыта сячэ афганцаѓ i вiскоча:
  - За нашу Айчыну!
  I босымi пальчыкамi ножак, дзяѓчынка як запусцiць атрутныя iголкi. I горла маджахедам яны ѓваткнуцца.
  I дзяѓчынка праспявае:
  - Мой вялiкi камунiзм будзе з намi!
  I дзецi зноѓ як засвiшчаць i тысячы страцiѓшых прытомнасць варон пратаранiлi маджахедам чэрапа.
  
  УДАЧАЯ ЖАНIЦЬ НАПАЛЕОНА БОНАПАРТА
  Напалеон Банапарт ажанiѓся з сястрой Аляксандра Першага. Гэты шлюб быѓ выгадны абодвум iмперыям. Абодва iмператара параднiлiся. I вырашылi замест бессэнсоѓнай вайны сябар з сябрам захапiць Турцыю.
  Асманы вядома руска-французскай армii не канкурэнты i Канстанцiнопаль быѓ узяты падчас адной кампанii. Потым быѓ паход у Малую Азiю i Егiпет. Маса новых захопаѓ.
  Напалеон пакарыѓ яшчэ i Iран. Сярэдняя Азiя дасталася Расii. А затым рушыѓ услед i паход на Iндыю. Банапарт вялiкi захапiѓ шмат Зямлi.
  Але вось у 1825 годзе памёр Аляксандр Першы. Кастусь адрокся. А Мiкалай Першы сутыкнуѓся з мецяжом дзекабрыстаѓ.
  I жорстка здушыѓ яго. I тады Напалеон вырашыѓ свайго сына i сваяка цара Аляксандра першага паставiць на пасад Расii, замест Мiкалая-ѓзурпатара.
  I гэта было моцным ходам. Францыя разам з калонiямi мела велiзарнае войска. А Напалеон лiчыѓся генiем. I разлiчваѓ зразумела на хуткую перамогу.
  А Кутузава якраз i не было. Рускiя войскi былi разбiтыя, тым больш лепшыя генералы аказалiся дзекабрыстамi, i былi арыштаваныя або пакараныя.
  Паход Напалеона завяршыѓся ѓзяццем Масквы i Санкт-Пецярбурга.
  Iмператар адмянiѓ прыгон, i народ яго ѓспрыняѓ станоѓча.
  Мясцовая элiта таксама змiрылася i на трон быѓ пасаджаны Напалеон Другi.
  А праз дзесяць гадоѓ быѓ праведзены рэферэндум i адбылося канчатковае злiццё дзвюх iмперый.
  Напалеон пажыѓ да 1838 года i памёр у 69 гадоѓ. Ягонае кiраванне было вельмi слаѓным, а заваёвы рэкордныя для аднаго чалавека.
  У 1831 Напалеон здолеѓ высадзiцца ѓ Брытанii i яе таксама пакарыѓ. За тым захоплiваѓ калонii ѓ Амерыцы i паспеѓ паваяваць з ЗША.
  Новым iмператарам стаѓ Напалеон Другi, бялявы, высокi юнак. Ён ужо быѓ дастаткова дарослым, каб працягнуць справу бацькi i пакараць астатнi свет.
  Яшчэ былi дзiкiя землi i Кiтай, Японiя, i тыя калонii ѓ Амерыцы, што не паспелi захапiць французы.
  Вайна iшла ѓ цэлым пад дыктоѓку новай iмпэрыi. Напалеон другi кiраваѓ да 1880 гады i паспеѓ амаль увесь мiр заваяваць. Пасля чаго ѓзышоѓ на пасад Напалеон Трэцi. I ён прыхапiѓ апошнiя дзiкiя землi ѓмацаваѓшы iмперыю.
  Уся планета стала адзiнай. Наступiла эпоха росквiту. Паѓстаннi ѓспыхвалi рэдка, так жыццё было добрым. I рэлiгii жылi мiрна. Але ѓсё больш дамiнаваѓ атэiзм, з культам асобы iмператара.
  I здарыѓся першы палёт чалавека ѓ космас у 1930 году. Навука ѓ адзiнай iмперыi развiвалася хутчэй. А потым на Месяц, далей на Марс i па ѓсёй Сонечнай сiстэме.
  А ѓ 2001 годзе, пачаѓся першы пiлатуемы палёт да зоркi Сiрыѓс. I гэта вялiзны прарыѓ чалавецтва.
  Ды Напалеон змог людзей аб'яднаць i заваяваць увесь свет. I гэта нарадзiла больш дасканалую мадэль улады i эканомiкi.
  Генiй Напалеона перамог... I свет стаѓ куды больш шчаслiвым... Вось ужо ѓ 2021 годзе, не эпiдэмiя каранавiруса гуляе па планеце Зямля, а на суседнiх планетах горада будуюцца, а ствалавыя клеткi навучылiся актывiзаваць так, што паспяхова праводзяць амаладжэнне чалавека. I гэта сур'ёзна.
  I ѓжо старыя становяцца юнакамi, а старыя дзяѓчатамi. I гэта проста стала неяк супер!
  Вось гэта гiсторыя... Не тое што злая рэальнасць, калi людзей дастае то каранавiрус, то засуха, то наадварот пралiѓныя дажджы. I яшчэ шматлiкае i шматлiкае iншае.
  У свеце няма парадку - поѓна войн i жорсткасцяѓ.
  А ѓ свеце Напалеонаѓскай сусветнай iмперыi - ужо камунiзм. Няма бедных, ва ѓсiх праца, i кожны сыты. Усе дзецi вучацца ѓ школе на камп'ютарах цi праз iнтэрнэт. Многiя ѓвогуле працуюць чыста намiнальна.
  Толькi чатыры гадзiны працягласць працоѓнага дня, i тры выходныя на тыдзень з кучай святаѓ.
  Шмат робатаѓ у вытворчасцi i сферы абслугоѓвання. Вельмi шмат працоѓных месцаѓ, на якiх ты проста ставiш лайкi ѓ кампутары.
  Добра стала жыць. Аѓтамабiлi даюцца бясплатна, цi машыны тыпу маленькiх верталётаѓ з электрычнымi рухавiкамi. Маторы больш дасканалыя i па-экалагiчнаму чыстыя.
  I чаго толькi няма... нават красоѓкi ѓ дзяцей з'явiлiся i з iх дапамогай можна лятаць па паветры.
  Злачыннасць амаль зусiм знiкла, i нават сталi ѓладкоѓваць гладыятарскiя баi як у Старажытным Рыме.
  На Месяцы ѓжо мора з'явiлiся i вялiкiя гарады, пабудаваныя ѓдарнымi тэмпамi. I на Марсе таксама, i на Венеры. Заводы ѓжо на сонечнай энергii асвоiлi Меркурый. Як добра стала толькi таму, што Напалеон Банапарт ажанiѓся з сястрой Аляксандра Першага!
  
  
  КАЛI Б ВАЙНА ПАЧАЛАСЯ ђ САРАК Трэцiм
  Гiтлер не напаѓ на СССР у сорак першым годзе. Ён вырашыѓ працягваць баявыя дзеяннi на Захадзе супраць Брытанii. Акрамя таго пасля акупацыi Югаславii i высадцы на востраве Крыт узнiклi асцярогi, што немцы трывiяльна не паспеюць завяршыць кампанiю на ѓсходзе - да халадоѓ i пралiѓных дажджоѓ.
  Так што быѓ абраны iншы шлях. У лiпенi немцы разнеслi англiйскую ваенную базу на Мальце i высадзiлi там дэсант. А таксама ѓзмацнiлi групоѓку Роммеля. Быѓ узяты штурмам Талбук. I пасля чаго пачаѓся наступ на Егiпет.
  Адначасова ѓ вераснi быѓ узяты штурмам Гiбралтар. Пасля чаго фашысты сталi перакiдваць войскi напрамую ѓ Афрыку.
  Фюрэр вырашыѓ, што сто пяцьдзесят нямецкiх дывiзiй можна выкарыстоѓваць больш рацыянальна, i замест СССР захапiць Блiзкi Усход, Iндыю i Афрыку.
  Ужо ѓ кастрычнiку восем дывiзiй Роммеля i iтальянскiя часткi захапiлi Егiпет.
  А далей пачалося ѓварванне ѓ Iрак, Палестыну, Кувейт. Немцы перакiдвалi ѓсё больш войскаѓ у Афрыку. Сталiн пакуль чакаѓ.
  За зiму немцы пакарылi Блiзкi Усход i рушылi на Iран. Гэта супала з уступленне ѓ вайну Японii, якая атакавала ЗША на Перу-Харбар.
  I захапiла вялiкiя тэрыторыi.
  Увесну 1942 гады немцы ѓжо былi ѓ Iндыi. I захапiлi ѓсю поѓнач i частку цэнтра Афрыкi.
  А за лета i восень заваявалi астатнюю частку Чорнага кантынента.
  I гэта было крута.
  Пачалася паветраная аблога i наступленне на Брытанiю авiяцыяй.
  Немцы выкарыстоѓвалi рэсурсы i працоѓную сiлу заваяваных тэрыторый.
  I прасавалi Англiю нiбы баксёр грушу.
  Самалёты Ю-188, былi больш магутныя i дасканалыя. Абнаѓлялiся i знiшчальнiкi.
  З'явiлiся новыя асы - экстра-класа якiя разбуралi ангельцаѓ у небе.
  I тады Чэрчыль, бачачы, што iм несдобровать прапанаваѓ Трэцяму Рэйху мiр на любых умовах.
  ЗША таксама гатовы былi саступiць i Германii, i Японii. Фюрэр пагадзiѓся спынiць вайну, але на ѓмове выплат вялiкiх рэпарацый. А таксама забраѓшы сабе калонii ѓ Афрыцы i ѓ Азii.
  Пасля чаго немцы сталi рыхтаваць паход на СССР. Яшчэ ѓ сорак першым годзе пачалася распрацоѓка сямейства танкаѓ новага пакалення i вельмi цяжкiх.
  А менавiта - "Пантэра", "Тыгр"-2, "Леѓ", "Маѓс" i некалькi маральна састарэлы "Тыгр". Да чэрвеня 1943 гады ѓ серыi былi толькi "Пантэра" i "Тыгр". Астатнiя машыны пакуль праходзiлi выпрабаваннi. Таксама прайшоѓ мадэрнiзацыю Т-4, атрымаѓшы больш магутнае ѓзбраенне, i Т-3.
  Немцы не паспелi пераѓзброiць сваё войска. Найноѓшы знiшчальнiк МЕ-309 толькi пачаѓ паступаць. Праѓда ѓ серыi быѓ Фоке-Вульф магутная ва ѓзбраеннi i хуткасцi машына. Ю-288 таксама толькi-толькi пачаѓ паступаць у серыю.
  СССР за два гады выпусцiѓ больш за дванаццаць тысяч танкаѓ i невялiкую колькасць самаходак. Трэцяя пяцiгодка была па афiцыйных звестках перавыканана. Самалётаѓ было выпушчана больш за васемнаццаць тысяч. Шмат тысяч гармат i мiнамётаѓ. А таксама каля мiльёна пiсталет-кулямётаѓ. Войска пераводзiлася на аѓтаматы.
  У страi была Т-34-76, i некаторыя iншыя вiды танкаѓ. У прыватнасцi серыя КВ. Магутныя КВ-3, КВ-4, КВ-5. Пры гэтым КВ-3 важыла 68 тон, а КВ-4 18 тон, КВ-5 100 тон. Хаця рэальная практыка паказаѓ, што цяжкiя танкi часта ламаюцца i не вельмi эфектыѓныя ѓ баявых дзеяннях.
  Акрамя Т-34-76, выпускаѓся яшчэ i колава-гусенiчны танк А-20, эвалюцыя ранейшых БТ, i Т-29 таксама колава-гусенiчны, але з трыма гарматамi.
  Даволi праѓда слабы браней. У цэлым танкавы парк быѓ моцны.
  Больш за трыццаць тры тысячы танкаѓ, i невялiкая колькасць самаходак, а таксама танкеткi.
  Праѓда частка сiл знаходзiлася на Далёкiм усходзе, бо Японiя развязала сабе рукi i рыхтавалася да нападу разам з Трэцiм Рэйхам.
  Самураi не занадта моцныя ѓ танках, але маюць шмат пяхоты. У тым лiку i каланiяльнай.
  Трэцi Рэйх меѓ у чэрвенi 1941 года пяць тысяч дзевяцiсот танкаѓ супраць дваццацi дзвюх тысяч савецкiх. Прыкладна суадносiны - адзiн да чатырох.
  Былi праѓда яшчэ i трафейныя, але iх амаль не выкарыстоѓвалi. Усяго ѓ немцаѓ 21 танкавая дывiзiя. За другое паѓгоддзе сорак першага года было выпушчана ѓсяго 1800 танкаѓ, пры невялiкiх стратах, але са зносам. У сорак другiм гале было выпушчана шэсць тысяч танкаѓ. Шмат у чым дзякуючы намаганням Шпеера. I Трэцi Рэйх зраѓняѓся з СССР па колькасцi выпушчаных машын за год. Ды i якасць падцягнулася. З'явiѓся ѓ серыi "Тыгр" i Т-4, i Т-3 прайшлi мадэрнiзацыю. Напярэдаднi ѓварвання ѓ СССР, выпуску, танкаѓ дасягнуѓ тысячы машын за месяц, плюс i самаходкi. У серыю пайшла "Пантэра", якая пераѓзыходзiла большасць савецкiх машын i Т-34-76 у бранiраваннi iлба i ѓзбраеннi. Дадзены танк быѓ нядрэнны, як i Т-4 з гарматай 75-мiлiметра i калiбр 48 ЭЛ, таксама праѓзыходны 34. I сам "Тыгр", таксама машына хоць i састарэлая, але грозная.
  Але пакуль Трэцi Рэйх саступаѓ у агульнай колькасцi танкаѓ. Праѓда Брытанiя i ЗША сёе-тое немцам перадалi. У прыватнасцi "Шэрманы", прыкладна супастаѓныя ѓ лабавой бранi i ѓзбраеннi з савецкiмi трыццацьчацвёркамi, i добра абароненыя браняй ангельскiя "Чэрчылi". Усяго больш за дзве з паловай тысячы дадзеных танкаѓ.
  Плюс яшчэ ѓ немцаѓ былi iтальянскiя танк, але слабыя, i некаторая колькасць турэцкiх у асноѓным прададзеных ЗША.
  Немцы агульную колькасць танкаѓ давялi да васямнаццацi тысяч, плюс яшчэ i самаходкi. Пры гэтым у СССР усё яшчэ больш танкаѓ трыццаць тры тысячы агульная колькасць. Але калi браць найноѓшыя, дык ужо ѓ немцаѓ будзе больш.
  Пакуль СССР яшчэ не ваяваѓ i працаваѓ на рэйках мiрнага часу i саступаѓ немцам у найноѓшай тэхнiцы што рабiлася за месяц. Асаблiва ѓ самаходках, якiх выраблялася шмат, асаблiва лёгкай - "Паляѓнiчы".
  Прычым дадзеная САУ зусiм нядрэнная i рухомая.
  Да гэтага можна дадаць яшчэ i 10 тысяч японскiх танкаѓ. Але яны звычайна лёгкiя, i частка з iх ваюе з Кiтаем.
  У цэлым у танках блiзкi парытэт. Плюс яшчэ частка машын у немцаѓ асаблiва "Пантэр" не асвоена экiпажамi. Так што ѓ цэлым можна казаць у гэтай справе парытэт.
  Але горш, чым у сорак першым. Тады немцы саступалi мацней колькасцю. I iх танкi машыны КВ i Т-34 практычна не прабiвалi.
  I ваяваць ужо даводзiлася - нiбы на два франты. А саюзнiк толькi адзiн: Манголiя.
  У авiяцыi справы яшчэ горшыя. СССР колькасцю самалётаѓ быццам бы моцны. Але немцы авiяцыю падцягнулi ѓ колькасцi прэсуючы Брытанiю. I развiлi майстэрства асаѓ - асаблiва Марсэля. Дадзены лётчык, перавысiѓшы трыста збiтых самалётаѓ атрымаѓ адразу два ордэны Рыцарскi Крыж Жалезнага крыжа з дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi.
  За сорак другi год немцы вырабiлi больш за дваццаць восем тысяч самалётаѓ. За першую палову сорак трэцяга ѓжо 20 тысяч, i змаглi дагнаць СССР па агульнай колькасцi. Пры лепшай якасцi машын.
  Асаблiва найноѓшага МЕ-309, якi меѓ сем вогненных кропак, у тым лiку i тры авiягарматы ѓ 30-мiлiметраѓ.
  Гэта пагадзiцеся вялiкая сiла. Як зрэшты i Фоке-Вульф. Ю-188 i зусiм бамбавiк, якi не мае сабе роѓных.
  Да гэтага трэба дадаць i японскую авiяцыю. Што давала дзяржавам восi адчувальную перавагу.
  Японскiя асы таксама вельмi дасведчаныя. I iх знiшчальнiкi манеѓраныя.
  Такiм чынам у небе ѓ дзяржаѓ восi перавага i лiкам, i якасцю сiл.
  Плюс яшчэ Амерыка i Брытанiя перадалi некаторую колькасць сваiх самалётаѓ. Асаблiва моцны амерыканскi бамбавiк Б-29, i знiшчальнiк "Аэрокобра". Знiшчальнiк "Мустанг", мабыць, горай. У яго толькi шэсць кулямётаѓ. Але таксама лепей за савецкiя будзе. Р-51 таксама нядрэнны амерыканскiх штурмавiк.
  У цэлым з улiкам заходняй тэхнiкi ѓ немцаѓ i японцаѓ перавага ѓ небе i лiкам i якасцю i баявым досведам яшчэ вышэй.
  Так што ѓ небе хутчэй за ѓсё вось будзе панаваць цалкам.
  У артылерыi некалькi лепей. У СССР шмат прылад i мiнамётаѓ. Было каля ста тысяч у чэрвенi сорак першага года супраць сарака васьмi тысяч нямецкiх i каалiцыi. Вядома, немцы працягвалi выпускаць прылады, але ѓсё ж ведучы наступальныя войны не занадта шмат. Так што тут у СССР захавалася перавага. Плюс яшчэ i "Кацюшы".
  У гiтлераѓцаѓ праѓда з'явiлiся газаметы, але не ѓ занадта вялiкiх колькасцях.
  Так што пакуль у прыладах СССР мацней. Хаця нямецкiя 88-мiлiметровыя гарматы мабыць лепшыя ѓ свеце. Iх выпускаецца даволi шмат. А "Кацюша", у абароне не вельмi моцная. I не занадта дакладная.
  Так што суадносiны сiл тут больш-менш i ѓ абароне можна трымацца.
  А абарону ѓзмацнiлi. Лiнiю Молатава дабудавалi за два лiшнiя гады. I лiнiю Сталiна аднавiлi. Так што можна трымацца.
  У пяхоце суадносiны сiл таксама змянiлiся... СССР правёѓ мабiлiзацыю.
  I пасля сорак першага года, дзе ѓ яго было пяць з паловай мiльёнаѓ салдат, давёѓ сваю колькасць да пятнаццацi мiльёнаѓ.
  Маштабы мабiлiзацыi былi вялiкiя.
  Але i Трэцi Рэйха разгарнуѓ вялiкiя сiлы. Вельмi шмат замежных дывiзiй, каланiяльныя войскi, войскi сатэлiтаѓ. I ѓ немцаѓ было дваццаць пяць мiльёнаѓ пяхоты, i пяць мiльёнаѓ у саюзьнiкаѓ. Усяго трыццаць мiльёнаѓ - вялiкая перавага. Праѓда каланiяльныя дывiзii не надта добра навучаныя, але з нямецкiмi камандзiрамi.
  Дывiзii СС у цэлым у немцаѓ на вялiкай вышынi. Частка Вермахта мае вялiкi ваенны досвед. I ѓ гэтым плане гiтлераѓцы моцныя. Акрамя таго ѓ немцаѓ вялiзная перавага ѓ мабiльнасцi. Тут вытворчасць Еѓропы i пастаѓкi з Брытанii i ЗША. У колькасцi аѓтамабiляѓ, матацыклаѓ i грузавiкоѓ у немцаѓ перавага разоѓ у сем-восем.
  I пiсталет-кулямётаѓ у iх больш. У тым лiку i пастаѓленых з Амерыкi i Брытанii.
  У цэлым фашысты ѓ пяхоце моцныя. А яшчэ дзесяць мiльёнаѓ супраць СССР мабiлiзавала Японiя, не лiчачы яшчэ частак што супраць Кiтая.
  Так што ѓ жывой сiле ѓ дзяржаѓ восi вялiкая перавага. I ѓ яе мабiльнасцi таксама.
  Марскi флот у Японii шматкроць мацнейшы за савецкi Цiхаакiянскi.
  Немцы ѓ падводках таксама маю вялiкую перавагу.
  Але ѓ авiяносцах i вялiкiх караблях пакуль не вельмi. Але i СССР тут не моцны.
  Шмат караблёѓ, зрэшты, у Iталii. У цэлым на моры вораг таксама куды мацнейшы.
  СССР, саступаючы ѓ паветры, якасцю i колькасцю, мае некаторую перавагу ѓ артылерыi, больш колькасны, чым якасны. У танках мацней крыху колькасцю, але горш якасцю. I ѓ цэлым можа нават у танках вораг i мацнейшы. У пяхоце саступае лiкам i мабiльнасцi. Многiя часткi Трэцяга Рэйха - гэта каланiяльнае гарматнае мяса, як i японскiя. Але ѓ СССР не ѓсiм адмабiлiзаваныя навучаны як след. Баявога досведу ѓ фашыстаѓ больш. Праѓда савецкiя войскi стаяць у нядрэннай абароне.
  Даволi магутная, развiтая ѓ iнжынерным стаѓленнi абарона дае шанец стрымаць шматлiкую пяхоту.
  Куляметаѓ i гармат шмат i гэта таксама павялiчвае ѓстойлiвасць.
  Дзве лiнii Молатава i Сталiна, i будуецца за iмi яшчэ i трэцяя.
  У цэлым становiшча СССР стратэгiчна безнадзейнае. У вайне на знясiленне яго рана цi позна праѓзыходныя эканомiкай i рэсурсамi Трэцi Рэйх яго сатэлiты ѓ тым лiку i Турцыя, i Японiя з калонiямi адолеюць.
  Адна надзея ѓ выпадку зацяжной вайны Брытанiя i ЗША могуць адкрыць другi фронт.
  Ну i яшчэ цуд-зброя...
  Ва ѓсякiм разе стаѓка зроблена на шчыльную абарону. I на тое, каб выматаць i спынiць ворага.
  Сталiн, зрэшты, i да вайны спрабуе дамовiцца. Напрыклад, саступiць частку тэрыторыi немцам. Або прапанаваць арэнду нафтавых свiдравiн.
  А можа выплачваць рэпарацый - збожжам, нафтай, золатам, вуглём, цi нават кансервамi?
  Гiтлер, аднак свету не жадае. Гэта i зразумела - войска СССР гэта патэнцыйная пагроза. Як i камунiстычная iдэалогiя. Так што ворагi яны смяротныя.
  I фюрар жадае войны.
  Хiрахiта, таксама марыць аб рэваншы за Халхiн-Гол. I хоча абшараѓ Сiбiры.
  Ды i ѓ ЗША многiя не супраць паваяваць супраць СССР.
  Але пакуль Гiтлер iх не запрашае. Суадносiны сiл - ахавае ... I што рабiць?
  Сталiн вядома ж таемна спрабуе дамовiцца з англiчанамi i амерыканцамi.
  Але яны яму сказалi: трымайся з усяе сiлы, а там вiдаць будзе. Можа, i дапаможам. А так рызыкаваць не будзем.
  Карацей кажучы, вайна стала непазбежнай.... А тут яшчэ ёсць праблемы - Чырвоная Армiя не вельмi ѓмее абараняцца. Яе вучылi ваяваць на чужой тэрыторыi i наступаць, а не баранiцца.
  А немцы ѓсё ж палову свету захапiлi i шмат што ѓмеюць.
  Вось 22 чэрвеня 1943 гады пачалася вайна. Яна не была нечаканай, але ѓсё ж тактычна аказалася раптоѓнай. Адразу ѓсе сiлы фрыцы кiнулi на ворага.
  I гатовы непрыяцеля знiшчаць.
  У самыя першыя гадзiны, аказалася, што немцы моцныя ѓ паветры. I што ѓ iх шмат войскаѓ высокага ѓзроѓню. I што "Тыгр" вельмi нават нядрэнны танк прарыву, хоць i маральна састарэлы. I грозную сiлу МЕ-309 i Ю-288.
  Ды iрванула гэтая армады, i iх савецкiя войскi сустрэлi ѓпартым супрацiвам.
  Баi разгарнулiся на ѓсёй мяжы. I iшлi ѓ асноѓным пад дыктоѓку вермахта. Лезлi нiбы казуркi, шматлiкiя наймiты.
  Як высветлiлася ѓмацавання занадта блiзка размешчаны да мяжы i не валодаюць дастатковай глыбiнёй у абароне. Ды яшчэ i самае галоѓнае гэта памылкi генералаѓ, якiя мелi мала досведу, i не вельмi разумелi, як трымаць абарону.
  Ды i воiнскi дух многiх частак, асаблiва на Украiне аказаѓся слабым.
  I масавыя здачы ѓ палон i дэзерцiрства сталi правiлам. Асаблiва на Заходняй Украiне.
  I ѓ Закаѓказзе, дзе наступалi туркi i немцы i, iншаземная раць было неспакойна. Працiѓнiк здолеѓ прарвацца i акружыць Ерэван. Але сам горад не здаваѓся.
  Батумi пасля дзесяцi дзён упартых баёѓ было ѓзята. Немцы змаглi за першыя днi ѓклiнавацца на дзясяткi кiламетраѓ у савецкую абарону. I адрэзаць Беласток... I ѓзнiк кацёл пад Львом. I хаця за першыя два тыднi гiтлераѓцы прасунулiся менш, чым у рэальнай гiсторыi ѓ сорак першым годзе, але савецкiм войскам было цяжка перахапiць iнiцыятыву. Так вораг мацнейшы.
  Калi ѓ сорак першым годзе ѓ немцаѓ была перавага ѓ пяхоце, толькi ѓ самыя першыя днi. А потым перавага перайшла да Чырвонай Армii. Той тут мабiлiзоѓваць не было чаго.
  I ѓклiноѓваннi аказалiся небяспечнымi... I вось немцы з баямi змаглi прарвацца да Мiнска. I гэта ѓжо сур'ёзна.
  У самiм горадзе разгарнулiся жорсткiя баi. Фюрэр загадаѓ наступаць i не здавацца. I Сталiн загадаѓ - нi кроку назад!
  Праз месяц пасля пачатку наступу, немцы вышыѓ да Бярэзiны, i ѓзялi Мiнск... Падышлi да Жытомiра.
  Японцы ж змаглi акружыць Уладзiвасток. I гэта таксама сур'ёзная заяѓка з iхняга боку. Была захоплена i значная частка Манголii.
  Немцы таксама разам з сатэлiтамi захапiлi Малдавiю i сталi падыходзiць да Адэсы. I гэта крута.
  Сталiн адчуваѓ сябе вельмi няѓтульна. I разумеѓ сваю асуджанасць супраць такой каалiцыi.
  Зноѓ прапанаваѓ мiр. Але фюрар, зразумела, не жадаѓ. I працягвалi немцы наступаць...
  У канчатковым вынiку Сталiн вырашыѓ трымаць абарону на Дняпры.
  Праз два месяцы пасля пачатку вайны гiтлераѓцы выйшлi да Дняпра, а ѓ цэнтры нават падышлi да Смаленска.
  Ерэван, акружаны туркамi, яшчэ трымаѓся... стварылася лiмiтава небяспечнае становiшча.
  Сталiн сабраѓ нараду вайскоѓцаѓ. Трэба нешта рабiць. Калi проста абараняцца - пройгрыш - гэта справа толькi часу.
  Жукаѓ прапанаваѓ нанесцi ѓдар у цэнтры. Хаця сiл было замала... Ужо жнiвень...
  На фронце з'явiлiся першыя танкi "Леѓ". Яны паспелi да баявога прымянення крыху пазней. Дадзеная машына была цяжкай у 90 тон, i з магутнай гарматай. Лабавая абарона самавiтая: сто пяцьдзесят мiлiметраѓ лоб корпуса з нахiламi, i дзвесце сорак лоб вежы. Такi танк трымаѓ усе машыны СССР, а яго 105-мiлiметровая гармата даѓжынёй ствала ѓ 70 ЭЛ прабiвала нават КВ-4 са 180-мiлiметровай лабавой браняй.
  Гэта сапраѓды сур'ёзная зброя. Але занадта вялiкая вага зразумела абцяжарваѓ манеѓранасць i хуткасць. Ды гармата рабiла толькi пяць стрэлаѓ за хвiлiну. Немцы атрымалi танк магутны, але не надта практычны да ѓжывання.
  З'явiѓся i "Тыгр"-2. Дадзеная машына апынулася ѓ практычным плане лепей, чым у рэальнай гiсторыi. Бо рухавiк у тысячу конскiх сiл быѓ створаны i ѓкаранёны. I пры вазе ѓ шэсцьдзесят восем тон, дадзеная машына атрымалася адносна рухомай i хуткаснай i не так часта ламалася.
  "Пантэра"-2 таксама стала паступаць. Важыла яна пяцьдзесят тры тоны, але рухавiк у 900 конскiх сiл, гэта кампенсаваѓ. Гармата ѓ 88-мiлiметраѓ даѓжынёй у 71ЭЛ дастаткова моцная i бранябойная, дакладная i хуткастрэльная была здавальняючай, цi нават добрай для барацьбы з танкамi супернiка.
  Гэтыя машыны ѓ баях паказалi свой узровень. У вераснi немцы канчаткова акружылi Смаленск. Пал i горад Талiн. Немцы i iх каланiяльныя орды разам з сатэлiтамi наблiзiлiся да Ленiнграда.
  Падышлi i Крыму. Кiеѓ, якi стаяѓ на ѓзгорку i быѓ добра ѓмацаваны яшчэ трымаѓся...
  Надышоѓ кастрычнiк... Палiлiся дажджы i рух гiтлераѓцаѓ замарудзiлiся.
  Хутка завяршыць вайну не ѓдалося. Японцы таксама спынiлiся, блакаваѓшы Уладзiвасток, захапiѓшы большую частку Манголii, i здолеѓшы ѓзяць Хабараѓск.
  Немцы пакуль вырашылi не лезцi на ражон, а прасаваць авiяцыяй. Тым больш былi нядрэнныя рэактыѓныя распрацоѓкi. I бамбавiкi новай фармацыi маглi бамбаваць практычна бяскарна.
  Ды i балiстычныя ракеты, гэта таксама вялiкая моц разбурэння.
  Праѓда, яны каштуюць дорага, i не валодаюць вялiкай дакладнасцю.
  А вось рэактыѓныя бамбавiкi глядзяцца вельмi перспектыѓна.
  I немцы вялi паветраны наступ. Новыя самалёты Ю-488 i ТАЯ-400 маглi бамбаваць заводы СССР на ђрале i за ђралам. Новы Ю-488 першы серыйны нямецкi бамбавiк, з чатырма рухавiкамi.
  У адрозненне ад амерыканскага Б-29 у яго менш пляц крылаѓ i вялiкая хуткасць. А ѓ ТАЯ-400 увогуле шэсць рухавiкоѓ i каласальная атрымлiваецца моц.
  Немцы i iх сатэлiты ѓ лiстападзе канчаткова перайшлi да абароны. Яны толькi ваявалi i бамбiлi. Iшло паветранае наступленне.
  I шмат было прыгожых дзяѓчат у баях.
  Вось на танку Т-34-76 змагаецца экiпаж Лiзаветы. Дзяѓчыны нягледзячы на мароз у бiкiнi i босыя.
  Яны рухаюцца, а супраць iх "Пантэра". Ваяѓнiца Эѓфрасiння разганяе танк пры дапамозе голай, круглай пяткi i спявае:
  - За iдэi камунiзму
  Смела ѓ бой пойдзе,
  I войска фашызму,
  Мы разаб'ем!
  "Пантэра" ѓ лоб не прабiць. I даводзiцца з ёй зблiжацца, каб выйсцi ѓ борт. Дзяѓчыны пагульваюць цяглiцамi прэса. Iх танк iмклiва зблiжаецца з супернiкам.
  Пантэра страляе. Ляцiць забойнай сiлы снарад, але трыццацьчацвёрка ѓхiляецца.
  Кацярына заѓважае:
  - Рызыкоѓная тактыка!
  Гарматы ѓ пантэр робяць пятнаццаць стрэлаѓ за хвiлiну. I вельмi цяжка праскочыць на патрэбную дыстанцыю.
  Дзяѓчынкi напяваюць:
  - I ѓ зорнай вышынi i горнай цiшынi,
  У марской хвалi i лютым агнi!
  I лютым, i лютым, i лютым агнi!
  I вось iх танк праслiзгвае памiж "Пантэрамi" i палiць iм па бартах.
  Вось гэта баявыя дзяѓчынкi. I запальваюць машыны. Спачатку адна пантэра прабiта, затым другая.
  Алена ѓзяла i прачырыкала:
  - Слава нашай Радзiме - СССР!
  I зноѓ дзяѓчаты ѓ хуткiм руху танка. I падбiваюць "Тыгр". Яны вiдавочна крутыя.
  Лiзавета праспявала з захапленнем, нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак:
  - А ѓ бiтву сыходзяць - дзяѓчаты босыя,
  Вялiкая стыхiя, крутая стыхiя!
  Ваяѓнiцы што i казаць - на вышынi!
  Б'юць ворагаѓ з усёй iмклiвасцю пантэр. Iх нiхто не спынiць.
  А ѓ небе Анастасiя Ведзьмакова, тая яшчэ краля. Вось гэта дзяѓчынкi проста жудасная жудасць.
  А як яны агрэсiѓна i без усялякiх цырымонiй ваююць.
  Вось дзяѓчына ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак навяла авiяцыйную гармату i лупанула па ворагу.
  Пасля чаго прачырыкала:
  - Я самая крутая баба!
  I бой працягваецца....
  Акулiна Арлова раве, скошваючы супернiкаѓ:
  - Я ёсць дзеѓка-супер!
  I зноѓ скошвае ворага. Вось такiя тут кралi.
  I яна выконвае прыём падвойная бочка збiваючы МЕ-309 i гэта вельмi крута.
  Вось гэта ваяѓнiцы яны даюць Люфтвафэ прыкурыць.
  Акулiна Арлова збiвае самалёт супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiшчыць:
  - Слава СССР!
  Мiрабела Магнiтная таксама ѓ страi, проста цуда-краля. I гэтая лётчыца ѓпэѓнена збiвае гiтлераѓца прыёмам патройная бочка i пiшчыць:
  - За найвялiкшыя iдэi камунiзму на планеце Зямля!
  Вось гэта сапраѓды аказалася вельмi крута.
  Тры дзяѓчыны дзейнiчаюць нiбы кралi i вельмi баявой вышынi i велiчынi.
  Вось ужо надышла зiма. I мароз... Чырвоная армiя спрабуе наступаць.
  Але супернiк да зiмы больш-менш гатовы. На гэты раз Вермахт на ѓсялякi выпадак i на халодны перыяд назапасiѓ адзенне i харчаванне.
  Праѓда каланiяльныя войскi моцна мерзнуць i iм няѓтульна.
  Атрымалася Чырвонай Армii дэблакаваць Смаленск, i адцiснуць ва Украiне фашыстаѓ за Дняпро.
  Але вораг моцны, i яго авiяцыя лютуе. I бамбiць, бамбiць, i яшчэ раз бамбiць!
  I вось ужо рэактыѓныя знiшчальнiкi ѓ баi. А замест Фоке-Вульф больш дасканалая машына ТАЯ-152. I гэта зразумела таксама немалая атрымалася праблема.
  У авiяцыi i немцы i японцы моцныя. Марсэль за чатырыста збiтых самалётаѓ атрымаѓ высокую ѓзнагароду - Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатымi дубовымi лiстамi мячамi i дыяментамi. А за пяцьсот быѓ узнагароджаны Вялiкiм Крыжам Жалезнага крыжа.
  Гэты лётчык i насамрэч стаѓ проста легендарным. I ён для савецкiх лётчыкаѓ проста кашмар.
  Сталiн нават адзначыѓ:
  - Гэта чорны д'ябал! I яго пара адправiць у пекла!
  Ды вайна iдзе. Узiмку некаторыя поспехi дасягнуты, але няма вырашальнага пералому.
  Праѓда рэактыѓны знiшчальнiк МЕ-262 аказаѓся не занадта надзейным i эфектыѓным. Ды i рухавiк далёкi ад дасканаласцi. Затое ТАЯ-152 куды больш практычна, чым Фоке-Вульф. I дадзеная машына яшчэ выкарыстоѓваецца не толькi як знiшчальнiк, але яшчэ i штурмавiк i франтавы бамбавiк.
  Машына аказалася шматмэтавая i сур'ёзная. У СССР з'явiѓся пакуль толькi ЯК-9, якi спрошчаны, i зняты з вытворчасцi МIГ-3.
  Увесну як сышлi снягi i пацяплела гiтлераѓцы зноѓ сталi наступаць.
  I паѓднёвыя войскi ахвотней ваявалi, калi няма маразоѓ. Баi iшлi жорсткiя.
  Чырвоная армiя бiлася ѓпарта. Але сiлы былi няроѓнымi. Немцы выкарыстоѓвалi як самы масавы танк "Пантэру"-2, машыну з магутным узбраеннем i нядрэнна абароненую ѓ лоб. I "Тыгр"-2 таксама прыстойную.
  Таксама ѓ баях прыняѓ удзел i "Маѓс".
  Хоць дадзеная машына занадта ѓжо цяжкая i цiхаходная. А танк "Леѓ", быѓ фактычна зняты з вытворчасцi.
  Усё яшчэ ѓ серыi была машына Т-4 мадэрнiзаваная. А Т-3 ужо знялi з вытворчасцi.
  У СССР таксама праблемы... Трэба мадэрнiзаваць серыю КВ. I яна пакуль неэфектыѓная.
  IС-2 пакуль не з'явiѓся. А вось Т-34-85 пайшла ѓ серыю. I гэта ѓ цэлым лагiчна.
  А цяжкiя танкi i зусiм знялi з вытворчасцi. Сталiн загадаѓ зрабiць стаѓку на адзiн масавы Т-34-85. Што ѓвогуле i лагiчна. Хоць у iлоб дадзеная машына Пантэру -2 i не брала. Але затое магла прабiць у борт.
  Улетку з'явiлiся нямецкiя рэактыѓныя бамбавiкi "Арада", якiх савецкiя знiшчальнiкi нават не маглi дагнаць. I гэта сур'ёзна.
  Гiтлераѓцы ѓзялi Смаленск, Вязьму, Ржэѓ, i Калiнiн.
  Блакавалi Ленiнград... Да Масквы да канца лета, засталося ѓсё сотня кiламетраѓ.
  Але Чырвоная армiя бiлiся вельмi ѓпарта. Японцы завяршылi захоп Манголii i ѓварвалiся ѓ Сярэднюю Азiю.
  Становiшча вельмi ѓскладнiлася.
  Сталiн кiдаѓ громы i маланкi, i раз-пораз упадаѓ у iстэрыю. Але гэта мала памагала.
  Сiтуацыя станавiлася ѓсё больш складанай. Увосень немцы змянiлi свой план i павярнулi на поѓдзень, да Каѓказа.
  Былi ѓзяты Арол, Курск, а ѓ кастрычнiку i Варонеж ... Да канца лiстапада Чырвоная армiя адышла за Дон i там замацавалася. Былi страчаны значныя тэрыторыi.
  I прэсiнг гiтлераѓцаѓ усё нарастаѓ.
  Асаблiва рэактыѓныя бамбавiкi дастаюць. I вельмi балюча кусаюць.
  Але савецкiя дзяѓчаты ваююць на вялiкай вышынi.
  Немцы спрабуюць прарвацца да Ленiнграда. Атакуюць Ноѓгарад. Але адважная чацвёрка дзяѓчынак устала на iх шляху.
  Наташка кiнула босай ножкай гранату ѓ фашыстаѓ i праспявала:
  - Дарэмна...
  Зоя запусцiла голай пяткай прэзент смерцi i дадала:
  - Працiѓнiк...
  Аѓгусцiна паддала нешта знiшчальнае i пiскнула:
  - Лiчыць...
  Святлана босымi пальцамi ног падкiнула гранату i пiскнула:
  - Што...
  Наташа шпурнула босымi ножкамi пару лiмонак i вякнула:
  - Рускiх...
  Зоя таксама паддала нешта энергiчнае i смяротнае, пiскнуѓшы:
  - Здолеѓ.
  Аѓгусцiна запусцiла смяротнае, прабурчэѓшы:
  - Вораг ....
  Святлана зноѓ паддала знiшчальнае i вякнула:
  - Зламаць!
  Наташа дала чаргу i пiскнула:
  - Хто...
  Зоя таксама пальнула па чарнаскурым iншаземцам, што набралi фашысты i пiскнула:
  - Смеѓ!
  Аѓгусцiна выдала з напорам i лютасцю:
  - Той...
  Святлана паддала з аскалам пантэры:
  - У...
  Наташа кiнула босай ножкай гранату i вякнула:
  - Баю...
  Зоя шпурнула босымi пальцамi прэзент смерцi i буркнула:
  - Нападае!
  Аѓгустына дзюбанула i буркнула:
  - Ворагаѓ...
  Святлана паддала звязку гранат босымi падэшвамi, i як праарэ ва ѓсю глотку:
  - Будзем...
  Наташа цвiкнула чаргой i прашыпела:
  - Люта ....
  Зоя зрэзала фашыстаѓ i пiскнула:
  - Бiць!
  Аѓгустына зноѓ пальнула i вякнула:
  - Люта ....
  Святлана прачырыкала, вядучы стралянiну:
  - Бiць!
  Наташка зноѓ кiнула хупавай, босай ножкай гранату, прачырыкала:
  - Мы знiшчым фашыстаѓ!
  Зоя ѓзяла i прачырыкала:
  - Будучы шлях у камунiзм!
  I кiнула босымi пальчыкамi ногi лiмонку.
  
  Ваяѓнiцы спяваюць ва ѓсю глотку;
  Вялiкая краiна СССР,
  Якая ѓсiх страмчэй у светабудове...
  Здарылася мiльён лiчы праблем,
  Але наша справа - праца i стварэнне!
  
  Паверце вораг краiну не пераможа,
  Якая ѓсiх прыгажэй i мацней...
  Мы выставiм надзейны хутка шчыт,
  I будзем нарэшце павер разумнейшыя...
  
  Ды дзядзька Сэм вырашыѓ дапамагчы,
  Фашыстам пасля змены ѓ Рэйху ѓлады...
  I абнавiлася ѓ нацыстаѓ моц,
  Вораг хоча СССР парваць на часткi!
  
  Цяпер сур'ёзна бiцца стала нам,
  З фашыстамi што моцныя лiхiя...
  але нанясем удар пад дых ворагам,
  У славу нашай мацi Расii!
  
  Няма ведайце рускую проста не зламаць,
  Умеем, каханы адважна мы ваяваць...
  Вось уздумаѓ вермахт нас атакаваць,
  Але можа толькi абрынуцца не адцiснуцца!
  
  У Расii кожны воiн з ясляѓ,
  Дзiця цягне рукi да пiсталета...
  Хай будзе вельмi разумным чарадзей,
  Якi стварыѓ планету гэтую!
  
  Для Гiтлера на зуб не ѓзяць Маскву,
  Ён вельмi моцна атрымаѓ па лычы...
  Навошта палез на Русь ён не разумею,
  Яму слаба забiць у мячом бацылу!
  
  Ды пад Масквой вораг чос атрымаѓ,
  Яму дзяѓчынкi босай пяткай далечы...
  Ты вiдаць фюрар папросту дэбiл -
  Калi паквапiѓся ѓ камунiзму далi!
  
  Вось пiянеры з песнямi iдуць,
  У атаку з барабанным iрвуцца боем...
  Хай будзе фюрэру зараз капут,
  А мы пагонiм фрыцаѓ палонным строем!
  
  Хлопчык пяткай босы на гурбу,
  Без страху ѓ наступе ступае...
  Фашыстаѓ угонiць хутка ведае ѓ труну,
  А ружы расцвiтуць у прамянiстым траѓнi!
  
  I будзе хутка Гiтлеру кают,
  Ён у труну ѓвойдзе. а iм пераемнiк Герынг...
  Пасадзiм хутка фюрара на крук,
  хоць часам важкi колкi венiк!
  
  Мы створым цудоѓны рускi свет,
  У якiм будзе кiраваць Русь паверце...
  Такое скласцi не адважыѓся Шэкспiр,
  Хоць атакуюць Русь з напорам чэрцi!
  
  Жорсткi бачны Гiтлера напор,
  Яму саюзнiк ранейшы дапамагае...
  Нездарма раздаецца дзевак стогн,
  Не будзе месца вiдаць хутка ѓ раi!
  
  Ды дзядзьку Сэм змянiѓ маршрут,
  I танкi, самалёты шле фашыстам...
  У сваiм iмкненнi вельмi янкi крут,
  Каб у труну ѓвагнаць пабольш камунiстаѓ!
  
  Вось стала горш, хоць i Сталiнград,
  Памяѓ ладна ѓсе бакi фашыстам...
  Такi ѓзнiк нястрымны расклад,
  Пад гэтым небам, безумоѓна чыстым!
  
  Ну што ж рабiць - дзеѓкам не з рукi,
  Ад фюрара арды ѓ баях хавацца...
  I не да твару дзяѓчынкам боты,
  Яны заѓсёды павер умеюць бiцца!
  
  Для дзяѓчат маразы не страшныя,
  Яны калi ваявалi пад Масквою,
  Былi амаль голыя i босы,
  Гранату кiнуѓшы голую нагою!
  
  Так што ты Герынг ж хацеѓ,
  Ну думаѓ янкi адразу табе дапамогуць...
  I насаджвала апраметнае бязмежжа,
  А дзяѓчаты толькi з дзiкай злосцю стогнуць!
  
  Iдуць суцэль крывавыя баi,
  Дзяѓчынкам ведай на век павер не здацца...
  У нас не будуць на рахунках нулi,
  I магутны РПГ пакладзены ѓ ранцы!
  
  Ваяѓнiцы гэта прыгажосць,
  За iх гатова бiцца сама Лада...
  У iх галубоѓ свяшчэнны чысцiня,
  Няхай будзе проста вышэйшая ѓзнагарода!
  
  Ды веру, што прыйдзе Бог Сiл Сварог,
  I мёртвыя ѓ бiтве ѓваскрэснуць...
  I затрубiць паляѓнiчы ѓ слаѓны рог,
  I выйгрышы будзе самы сумленны!
  
  Не будзе больш гора на Зямлi,
  I слёзы горкiя тады ѓсохнуць...
  Мы будзем жыць у адзiнай ведай сям'i-
  А злыя чэрцi проста здохнуць!
  
  Хлапчукi-пiянеры смела ѓ бой,
  па снезе хлопцы босыя нясуцца.
  Я веру вечна буду Русь з табой,
  Хоць часам разбiтыя стануць сподкi!
  
  Бог Iсус усё загiнулых уваскрэсiць,
  I будзе кiраваць разам з Белым Богам...
  Паднiмем на за Айчыну смела шчыт,
  Служыць Расii будзе слаѓным доѓгам!
  
  Ды Сэм каварны, папросту хiтры,
  Яго цалкам зразумелыя жаданнi...
  Ён шчупальцы да Масквы зараз постэр,
  I чакаюць Айчыну злыя выпрабаваннi!
  
  Але з намi Лада i Гасподзь Пярун,
  I Ленiн, Сталiн, i наймудрэйшы Троцкi...
  Якi, вiдаць войска сагнуѓ,
  А самы галоѓны салавей Высоцкi!
  
  Карацей будзе гурт святых Багоѓ,
  Мы пераможам у бiтву супостата...
  I ѓскiнем масу моцных кулакоѓ,
  На славу найвялiкшага салдата!
  
  Дзяѓчыны ѓ атаку басанож,
  Бягуць i не бяцца ведай марозу...
  Не цягнуць у бiтву iх лiчы сiлком,
  Ведай пунсовая ззяе ѓ святле ружа!
  
  Карацей сваёй Радзiме байцы,
  Бы ѓ бескарыслiвасць ганарлiвыя служыце...
  няхай ганарацца дзяды i бацькi,
  А з неба вы дарункаѓ за грош не чакайце!
  Наташка кiнула босай ножкай лiмонку i праспявала:
  - З неба...
  Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi гранату i выдала:
  - Зорачка...
  Аѓгустына запусцiла голай нагой прэзент смерцi i праспявала:
  - Яркая...
  Святлана таксама кiнула гранату, пры дапамозе босай ножкi, i выдала:
  - Крышталiна!
  Наташа дала чаргу i прашыпела:
  - Я вам...
  Зоя запусцiла босымi пальцамi падарунак смерцi, прашыпеѓшы:
  - Песеньку....
  Аѓгустына паддала голай пяткай, што нясе смерць i прапiшчала:
  - Праспяваю...
  Наташка працягнула, агрэсiѓна напяваючы:
  - Пра....
  Зоя кiнула басенькай ножкай узры-пакет, раскiдаѓшы фашыстаѓ i пiскнула:
  - Роднага...
  Аѓгустына паддала голай пяткай звязку гранат, выдала:
  - Сталiна!
  Аѓгустына ѓзяла i раскiдала чэргi, i паляцелi яе голыя ножкi з разбурэннем па фрыцах:
  - Мы расколем супернiкаѓ!
  Святлана ѓзяла i босай пяткай падкiнула, звязку гранаты, i прапiшчала:
  - Разнясём фашыстаѓ!
  I чацвёрка працягвала страляць i кiдаць гранаты. Рухаѓся нямецкi "Тыгр"-3. Машына з 128-мiлiметровай гарматай. I страляе сабе.
  А дзяѓчаты кiдалi гранаты. Падрывалi фашыстаѓ. А тыя стралялi ѓ адказ. Лезлi наперад. Зноѓ пруць танкi. Рухаецца найноѓшы нямецкi "Леапард"-1. Вельмi рухомая машына.
  Але i яго дзяѓчынкi ѓзялi ѓ абарачэнне i падбiлi. Разарвалi рухомую з газатурбiнным рухавiком машыну. I разнеслi яе на шматкi.
  Наташка са смяшком заѓважыла:
  - Мы выдатна ваюем!
  Зоя з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi нават выдатна!
  Аѓгусцiна дасцiпна заѓважыла:
  - Будзе ѓ нас перамога!
  I запусцiла босай ножкай супрацьтанкавую гранату. Моцная дзяѓчынка. I столькi ѓ ёй дасцiпнасцi.
  Святлана таксама пальчыкамi голай нагi запусцiла прэзент смерцi, i патрапiла ѓ супернiка. Вельмi агрэсiѓная дзяѓчына, з вачамi колеру васiлькоѓ. У ёй такая дасцiпнасць, i пасаж сiл!
  Наташа дала чаргу, i выскалiлiся:
  - За Русь святую!
  Зоя страляла вельмi актыѓна, i скалiлася, паказваючы жамчужныя зубкi:
  - Я ваяѓнiца таго ѓзроѓню, што не згасае!
  Аѓгусцiна таксама стрэлiла. Скасiла фашыстаѓ i прабулькала:
  - Я ваяѓнiца з вялiкiх амбiцый!
  I выскалiла жамчужныя зубкi!
  Святлана пацвердзiла:
  - Вельмi вялiкiх амбiцый!
  Дзяѓчыны ваююць вельмi даѓно. I вядома ж атрымалi поспех у ратнай працы. Яны ѓвогуле класныя прыгажунi. Выбiтны розум. I страляюць першым гатункам.
  
  Трохi па-iншаму пра рубель
  Франклiн Рузвельт сканаѓ нашмат раней, па дзiѓнай iронii лёсу 30 студзеня 1943 гады. Генры Уоллес хоць i лiчыѓся леваком, але аказаѓся ѓ куды большай ступенi iдэалiстам i запатрабаваѓ ад Сталiна ѓ абмен на аказанне ваеннай дапамогi правядзення палiтычных рэформаѓ i амнiстыi ѓсiм палiтычным зняволеным.
  Рэзкая рэакцыя Сталiна, якi да таго ж толькi што атрымаѓ найбуйнейшую перамогу пад Сталiнградам, i адчуваѓ сябе вельмi крутым i моцным, раззлавала Уоллеса, i той заявiѓ аб спыненнi ваеннай дапамогi СССР. Адыграла негатыѓную ролю, i пазiцыя Чэрчыля, якi не хацеѓ хуткага прасоѓвання Чырвонай Армii ѓ Еѓропу i нечаканая гнуткасць Адольфа Гiтлера, якi аб'явiѓ аб замарожваннi "канчатковага вырашэння яѓрэйскага пытання". Фюрэра змаглi ѓгаварыць разважныя людзi з асяроддзя ѓ тым лiку, як нi дзiѓна, i галоѓны кат Трэцяга Рэйха Гiмлер.
  Спрацаваѓ аргумент: што яѓрэi нiкуды не падзенуцца, а прайграѓшы вайну можна ѓсё страцiць i беззваротна. Ну, а перамогшы на Усходзе, можна будзе з саюзнiкамi паразмаѓляць i па-iншаму.
  Ва ѓсякiм разе, ЗША замарозiлi ваенныя дзеяннi, Брытанiя таксама, i, хоць фармальна нават перамiр'е не было афiцыйна абвешчана, канфлiкт на захадзе аказаѓся згорнуты. Што, вядома, пайшло на карысць Вермахту. Нямецкi падводны флот спынiѓ рэйды, саюзнiкi скаталi, застапарыѓшы стратэгiчныя бамбардзiроѓкi.
  Савецкiя войскi, як у рэальнай гiсторыi авалодаѓшы ѓ пачатку лютага 8 чысла Курскам, а 9 Белгарадам. 15 лютага пачаѓся штурм Харкава, якi, пазбягаючы акружэння, пакiнулi нямецкiя войскi. Яшчэ раней гiтлераѓцы пакiнулi Растоѓ-на-Доне.
  18 лютага ѓ стаѓку прыбыѓ асабiста Гiтлер. Ён надзялiѓ Майнштэйна новымi паѓнамоцтвамi. Акрамя таго, з Захаду спешна перакiдвалiся падмацаваннi. У першую чаргу, канешне ж, авiяцыя. Не так ужо i мала паглынаѓ самалётаѓ заходнi фронт - амаль палову машын. Некалькi дывiзiй, якiя планавалася перакiнуць у Афрыку, былi адпраѓлены чыгуначнымi шляхамi на Усход. Акрамя таго, усе хоць трохi баяздольныя фармаваннi перакiдвалiся з Францыi i Балкан, а ѓ самой Нямеччыне, была абвешчаная Рэйхстагам татальная мабiлiзацыя i вайна.
  19 лютага Майнштэйн аддаѓ загад аб пераходзе 4-й танкавай армii ѓ контрнаступленне з мэтай спынiць савецкiя войскi, якiя наступалi праз Паѓлаград. 22 лютага быѓ заняты Паѓлаград. Задача абароны шляхоѓ да Дняпра з поѓначы праз Краснаград або Днепрапятроѓск, або праз Палтаву або Крэменчуг была ѓскладзена на групу Кемпф.
  У адрозненне ад рэальнай гiсторыi немцы атрымалi поспех значна больш. У iх дзякуючы ѓводу ѓ бiтву ѓсiх сваiх паветраных войскаѓ iзноѓ вярнулася перавага ѓ паветры. Акрамя таго, у наступе прыняло ѓдзел больш сухапутных у тым лiку i 30 новенькiх танкаѓ "Тыгр", якiя ѓ рэальнай гiсторыi ганебна загразлi ѓ афрыканскiх пясках.
  Атачыць Харкаѓ немцам атрымалася на шэсць дзён раней, чым рэальнай гiсторыi, 8 сакавiка, Белгарад фрыцы захапiлi, а Белгарад з ходу быѓ захоплены раней на 9 дзён - 10 сакавiка.
  Гiтлераѓцам удалося таксама з наскоку, авалодаць i Курскам, замкнуѓшы 14 сакавiка яшчэ адно кольца. 18 сакавiка фрыцы захапiлi i Стары Аскол. Аднак насталая бездараж i гераiчнае супрацiѓ савецкiх войскаѓ перашкодзiлi фашыстам развiць поспех. Але страты Чырвонай Армii ѓ катлах аказалiся больш значнымi, чым у рэальнай гiсторыi, а Курская дуга, зрэзана яшчэ ѓ сакавiку 1943 года.
  Поспех Майнштэйна апынуѓся сур'ёзным, але абмежаваным, так фашысты, не змаглi вярнуць нават усяго таго, што страцiлi падчас Варонежска-Касторненскай аперацыi. Хоць зараз у iх ужо не было галаѓнога болю - Курскай дугi. Але гэта стварыла дадатковыя праблемы: дзе i як наступаць?
  Пакуль саюзнiкi паводзiлi сябе пасiѓна нямецкая эканомiка, вельмi актыѓна раскручвалася. Выпуск танкаѓ i самаходак на працягу трох месяцаѓ вырас у два разы дасягнуѓшы 1200 машын у месяц, у тым лiку i найноѓшых "Тыграѓ", "Пантэр" - значна праѓзыходных у баявой моцы савецкую тэхнiку. Але новыя танкi яшчэ трэба было асвоiць экiпажам, i давесцi да розуму iх дзiцячыя хваробы.
  I абраць кiрункi для наступу няпроста. Можна рушыць i на Маскву, i зноѓ паспрабаваць узяць рэванш за Сталiнград, прарывацца да Каѓказскай нафты. Адной з мэт, мог стаць i Ленiнград, куды парадам цяжка перакiдваць падмацаваннi.
  Немцы тры месяцы чакалi, збiралi сiлы i новыя танкi, навучалi навабранцаѓ. Ужо ѓ войску i чатырнаццацiгадовыя хлапчукi не рэдкасць, шмат сфармiравана замежных дывiзiй. Колькасць Вермахта дасягнула максiмальнага значэння ѓ 10,5 мiльёнаѓ салдат i афiцэраѓ, няхай нават пры некаторым знiжэннi якасцi войскаѓ.
  У паветры баi iшлi з пераменным поспехам. Гiтлераѓцы павялiчвалi выпуск самалётаѓ, i дзейнiчалi больш актыѓна.
  Iх асы, як правiла, выбiралi сабе месца бою, i iмкнулiся не ѓступаць у бiтву, саступаючы лiкам.
  Трэба адзначыць, што Фоке-Вульф хоць i саступаѓ савецкiм самалётам у манеѓранасцi, але высокая хуткасць пры пiкiраваннi дазваляла яму сысцi пры выхадзе ѓ хвост, а магутнае ѓзбраенне збiць самалёт з першага ж заходу. Так што поѓнасцю захапiць перавагу над фашыстамi не ѓдавалася, i хутчэй у паветры дамiнавалi больш вопытныя нямецкiя асы, з больш магутным узбраеннем.
  Гiтлер усё ж прыняѓ рашэнне наступаць на Каѓказ, толькi крыху па-iншаму. А менавiта зрабiѓшы Сталiнград галоѓным кiрункам, i накiраваѓшы туды групы войскаѓ "А" i "Бы". Рашэнне вядома не аптымальнае, але пасля страты Ржэѓскага плацдарма, наступаючы на Маскву, немцам прыйшлося б пераадольваць вельмi магутную лiнiю абароны.
  На рахунак Ленiнграда, то тут штурм горада-цытадэлi не даваѓ Трэцяму Рэйху нават у выпадку поспеху вырашальных дывiдэндаѓ.
  Так што засталося рухацца на поѓдзень. Сталiн жа ѓсё ж апярэдзiѓ Гiтлера 22 чэрвеня савецкiя войскi перайшлi ѓ наступленне на Арлоѓскiм i Кускiм напрамку. Прычына адмовы ад чакальнай тактыкi была звязана з пасiѓнымi паводзiнамi саюзнiкам: нi мiру, нi вайны. Што яшчэ можна было пацярпець, але... Недахоп дзюраля нараѓне з усё большым выпускам нямецкiх самалётаѓ паступова перадавала ѓсё большую i большую iнiцыятыву Люфтвафэ.
  Тым больш гiтлераѓцаѓ ужо з'явiѓся вельмi нядрэнны бамбавiк Ю-188, якi развiвае хуткасць, праѓзыходную або як мiнiмум не якая саступае Якам, i нават мiнуѓ паспяховыя выпрабаваннi Ю-288. Апошняя машына, нараѓне з серыйным ДА-217 магла быць вельмi нават добрым стратэгiчным бамбавiком. I такiм чынам нямецкая авiяцыя станавiлася для савецкiх войск, вельмi неспрыяльным фактарам.
  Гiтлер жа марудзiѓ з надыходам, так iшло фармiраванне новых танкавых дывiзiй i навучання экiпажаѓ. З-за адсутнасцi бамбардзiровак "Тыграѓ" i "Пантэр" выпусцiлi больш, чым у рэальнай гiсторыi, i iх трэба было асвоiць.
  Немцы паспелi падрыхтавацца да абароны ѓ цэлым, iх не ѓдалося заспець знянацку. Баi доѓжылiся больш за месяц. Савецкiя войскi сутыкнулiся з новай германскай тэхнiкай, i высветлiлася "Пантэра" i "Тыгр" у сустрэчных бiтве на парадак мацней за савецкiя машыны. Баданне не давала Т-34 i КВ, рэальных шанцаѓ на перамогу. Тым больш вытворчасць машын з больш магутнай 85-мiлiметровай гарматай не была пакуль асвоена, а 76-мiлiметровая "Пантэру" i "Тыгра" ѓ лоб не магла ѓзяць.
  Савецкiя войскi толькi на асобных участках прасунулiся да пятнаццаць кiламетраѓ i панеслi вялiзны ѓрон. Немцы ж змаглi перайсцi ѓ контрнаступленне. Сярод палкаводцаѓ варта адзначыць пачаткоѓца на ѓсходнiм фронце, але шырока вядомага на Захадзе Роммеля. Яму ѓдалося нядрэнна сябе зарэкамендаваць у бiтве з парадамi.
  Немцы змаглi, развiваючы контрнаступленне выйсцi да Дона. Але потым замест наступу на Маскву iх павярнулi на поѓдзень.
  Фюрэр прагнуѓ рэваншу за Сталiнград. Трэба адзначыць, што гэта спачатку пайшло немцам нават на карысць. Сталiн не верыѓ у варыянт паѓтору аперацыi "Блау" i ѓсе свае рэзервы перакiдваѓ блiжэй да Масквы. У вынiку чаго гiтлераѓцы, прасоѓваючыся ѓздоѓж Дона, зайшлi савецкiм войскам з тыл.
  Аднак Чырвоная Армiя была ѓжо iншая. Савецкiя генералы, якiя атрымалi баявы вопыт, дзейнiчалi больш умела, а самi салдаты прыкметна загартавалiся. Фрыцы так не змаглi перайсцi Дон i прарвацца да Сталiнграда. Максiмум iх дасягненняѓ, захоп Растова-на-Доне, i выхад да ракi на ѓсiм яе прамежку. Праѓда савецкiя войскi страцiлi Варашылаѓград, Данец, i значныя тэрыторыi, але гiтлераѓцы не змаглi захапiць падчас летняй i восеньскай кампанii, нават таго, што iм удалося ѓ 1942 годзе. Што Сталiн лiчыѓ пэѓным посьпехам. Калi мець на ѓвазе, што СССР зараз ваяваѓ на адзiн фронт.
  Пагроза з боку Японii, слабела па меры паражэнняѓ Краiны Узыходзячага Сонца ѓ вынiку паражэнняѓ у Цiхiм акiяне. I пакуль СССР мог не надта баяцца за Далёкi Усход.
  Зiмой пачалося ѓжо контрнаступленне Чырвонай армii. Шматлiкiя нямецкiя танкi ѓ мароз i гурбах вiдавочна пасавалi, а шахматнае размяшчэнне каткоѓ забiвала шасi. Але поѓнага поспеху дабiцца i тут не ѓдалося. Немцаѓ крыху пацяснiлi ѓ цэнтры, i правалiся на Дону, але Ленiнградскую вобласць, з-за занадта магутнай абароны супернiка вызвалiць не ѓдалося. Пакуль блакада захоѓвалася. Немцы таксама шмат чаму на вучылiся, але ѓжо знемагалi ад вайны. Наступнае лета стала спробай перахопу iнiцыятывы фрыцам. Але зноѓ гiтлераѓцы толькi змаглi выйсцi да Дона. Штурм Ленiнграда скончыѓся правалам.
  У ЗША здарылiся перамены. Уоллес, якi прытрымлiвае чакальнай тактыкi, прайграѓ прэзiдэнцкiя выбары рэспублiканцу Чэйнi. Але пераемнiк працягваѓ сябе паводзiць пасiѓна. Дакладна таксама як лейбарысты, якiя змянiлi Чэрчыля ѓ руля Брытанii. Узiмку сорак пятага года савецкiя войскi змаглi прабiць абарону Вермахта ѓ цэнтры i рушыць наперад да Смаленска i нават заняць гэты горад. Але рэактыѓная авiяцыя супернiка дамiнавала ѓ паветры i наступ савецкiх войскаѓ спынiлася. А ѓ сакавiку i красавiку фрыцы адыгралi страчанае. Улетку 1945 гады немцы паспрабавалi развiць наступ, на Маскву выкарыстоѓваючы танкi серыi "Е" i рэактыѓныя бамбавiкi i першыя ѓ свеце дыскападобныя баявыя апараты.
  Балiстычныя ж ракеты прызналi занадта ѓжо дарагой, i неэфектыѓнай зброяй. Немца ѓдалося падысцi да Масквы, але ѓжо наступiла позняя восень, а амерыканцы прымянiлi атамную зброю i прымусiлi капiтуляваць Японiю.
  Маючы атамную бомбу Чэйнi, запатрабаваѓ ад абедзвюх краiн заключэнне мiру.
  Але i Сталiн, i Гiтлер не маглi нiяк дамовiцца. Не было адзiнства i ѓ ЗША, дзе многiя рэакцыйныя колы, лiчылi, каб няхай абодва бакi забiваюць адзiн аднаго як мага даѓжэй.
  Але паколькi фашыстам удалося, на гэты раз канчаткова адрэзаць Ленiнград i падысцi на сто кiламетраѓ да Масквы ЗША i Брытанiя сталi дапамагаць СССР, аднавiѓшы пастаѓкi Лэнд-лiз.
  Узiмку савецкiя войскi сталi зноѓ адцiскаць фашыстаѓ, але так i не змаглi дэблакаваць Ленiнград. Горад Ленiна паѓ, але затое фрыцаѓ крыху адцiснулi ад сталiцы. Дапамога ад Захаду была ѓмеранай i магла мець вырашальнага характару. Але i немцы страшэнна стамiлiся i выматалiся.
  Лета 1946 г. прайшло з нязначнымi пазiцыйнымi зменамi. А зiмой савецкiя войскi дабiлiся пэѓных поспехаѓ, выбiѓшы фрыцаѓ з Ржэва i Вязьмы i пацяснiѓшы няхай нязначна iх на Доне.
  Увесну 1947 гады сканаѓ Адольф Гiтлер i, 18 траѓня было падпiсана пры пасярэднiцтве ЗША i Брытанii перамiр'е. Умовы аказалiся даволi цяжкiмi для СССР i не занадта выгаднымi Германii. Украiна, Беларусь, усе землi, якiя ѓтрымлiваѓ Вермахт, станавiлiся мандатнымi тэрыторыя пад сумесным кiраваннем ЗША, Брытанii, Германii i сатэлiтаѓ.
  Трэцi Рэйх станавiѓся падабенствам Эѓразьвязу, а акупаваныя савецкiя тэрыторыi, тыпу пратэктаратаѓ, уключаючы i Ленiнград. Дон атрымлiвалася статут мандатнай тэрыторыi, незалежнай ад СССР i фармальна самастойнай, але з фактычна вялiкiм уплывам ЗША.
  Такiм чынам, тэрыторыя Савецкай Расii моцна ѓразалася. Сталы i аслабелы Сталiн, быѓ змушаны сысцi з палiтыкi. Яго аѓтарытэт рэзка звалiѓся, а асяроддзе раскалолася.
  Пасля адстаѓкi Сталiна, ад СССР неѓзабаве аддзялiѓся Каѓказ - Грузiя, Арменiя, Азербайджан. А праз некалькi гадоѓ i Сярэдняя Азiя. Такiм чынам, Расея аказалася адкiнутая ѓ ролю другараднай дзяржавы, няхай i ядзернай зброяй. У параѓнаннi з рэальнай гiсторыяй - Пецярбург, Смаленская, Пскоѓская, i не якiя iншыя вобласцi на Захадзе аказалiся мандатнымi.
  А неѓзабаве аддзялiлiся i раёны Паѓночнага Каѓказа, населеныя пераважна мусульманамi. У Нямеччыне пасля смерцi Гiтлера (хутчэй за ѓсё фюрару дапамаглi сысцi), неѓзабаве сканаѓ i наркаман Герынг. Быѓ забiты i Гiмлер. Улада захапiѓ больш умераны Шпеер. Праз некалькi гадоѓ аднавiлася шматпартыйная сiстэма, а нацысты сталi куды больш умеранымi.
  У канчатковым вынiку ѓ свеце дамiнаваць i панаваць сталi ЗША. У iх не было ѓ якасцi канкурэнта зараз СССР, ды i камунiсты неѓзабаве страцiлi ѓладу. У Кiтаi правiла праамерыканскi ѓрад, у Iсламскiм свеце тое ж самае. Наступiла эпоха татальнай амерыканскай дамiнацыi...
  Але шчасця гэта чалавецтву не прынесла, хаця амерыканцы, усталяваѓшы гегемонiю на Зямлi змаглi ажыццявiць палёт на Марс яшчэ ѓ дваццатым стагоддзi, акрамя таго, прагрэс i тэхналогii развiвалiся яшчэ хутчэй, чым у рэальнасцi. Адбiвалася тое, што зараз ЗША кантралявалi навукоѓцаѓ з усяго зямнога шара. А бо не сакрэт, што менавiта празмерная сакрэтнасць тармазiла развiццё чалавечай навукi.
  У пэѓным сэнсе стала больш бяспечна, чым у рэальнай гiсторыi. Армii ЗША i iх сатэлiтаѓ маглi цiснуць тэрарыстаѓ i экстрэмiстаѓ у любым пункце зямнога шара, не асцерагаючыся абвiнавачванняѓ у не палiткарэктнасцi. Можна праводзiць гуманiтарныя iнтэрвенцыi i эфектыѓную эканамiчную i палiтычную глабалiзацыю. Няма сэнсу падсiлкоѓваць рэлiгiйных экстрэмiстаѓ, каб звяргаць палiтычных супернiкам - гэта можна зрабiць простай iнтэрвенцыяй.
  Так што ѓ вызначанай ступенi, мiр стаѓшы аднапалярным у параѓнаннi з рэальным шматпалярным накшталт бы выйграѓ. Але тут Васiль Цёркiн убачыѓ лёс асобна ѓзятага чалавека...
  Ганна Казей (Цiкавае i верагодна не выпадковае супадзенне прозвiшчаѓ, хаця дзеянне адбываецца ѓ дваццаць першым стагоддзi!) сышла са станцыi электрычкi i далей iшла пешшу. Электрычка прыбраная, з абцякальнымi вагонамi, але сама станцыя адна з самых глухiх. Стаяла цёплая ѓкраiнская восень - бабiна лета, калi на плячах у бярозкi залатыя сукенкi, а лясы i гаi апранутыя ѓ царскую барва. Прырода прыгожая, ды i жанчына не пазбаѓленая яшчэ любаты, хоць ёй не менш трыццацi пяцi гадоѓ, а валасах ужо праступае сiвiзна.
  Ганна Казей сумная, дык яна накiроѓваецца на спатканне да сваiх дзяцей... у катаржную турму. Пра што суддзя, якi прысудзiѓ дванаццацiгадовага хлапчука i пятнаццацiгадовую дзяѓчынку да 99 гадоѓ турэмнага зняволення? Дык паступiць у адносiнах да няшчасных дзяцей? А зрабiлi, яны тое што? Ну, сарвалi ѓлёткi з рэклямай. Ды яны рэзалi дрот тэлефоннай i iнтэрнэт-сувязi, каб змагацца з заразай амерыканскага ѓплыву.
  Iснуе ва Усходняй Украiне рух - "Патрыятычнага супрацiву". Няма яны не вядуць сапраѓднай партызанскай вайны, як гэта было падчас Другой сусветнай. У асноѓным iх супрацiѓ - гэта прапаганда i дробныя без чалавечых ахвяр дыверсii. Вось яе дзецi i захацелi, кiнуць выклiк заходняй тыранii, здзейснiѓшы некалькi абразанняѓ правады.
  Але на вiдэакамеры ѓдалося iх засняць, ды i "добразычлiѓцаѓ" суцэль хапае. Дзецям прад'явiлi абвiнавачанне ѓ дыверсiйнай дзейнасцi i нават тэрарызму, а таксама нанясеннi сур'ёзнай шкоды эканомiцы. I сувязi юным узростам, улiчылi змякчальную акалiчнасць - далечы амаль сто гадоѓ катаргi.
  Суд прайшоѓ вельмi хутка, а адвакат толькi паводле кiваѓ пракурору. Ды i сам працэс аказаѓся закрытым. Прычым Ганне намякнулi, што яе дзецям яшчэ пашанцавала, калi б яны ведалi, i мелi б сувязi з падполлем не пазбегнуць iм спачатку катаванняѓ, а затым i смяротнага пакарання. Зрэшты, само знаходжанне на катарзе, гэта хiба не катаванне.
  Ногi ѓ Ганны ѓ старых туфлях заплятаюцца. Яна нясе на сабе цэлы заплечнiк з перадачамi, якiя дазволена рабiць, толькi раз на год. А яшчэ няшчасным дзецям, мусiць, не занадта выдатна ѓ зняволеннi.
  Катаржнiкi стаяць дарогу, таму iх няма ѓ барачным лагеры, яны расцягнулiся па трасе. Патрулi хiхiкаюць Ганне, i бесцырымонна лезуць рукамi ѓ заплечнiк, здабываючы ежу. Каѓбаса сервелата здаравенны палiцай з мясцовых адразу ж засунуѓ сабе ѓ рот. Нягледзячы на тое, што фармальна Украiна, як бы мае ѓсе атрыбуты дзяржаѓнасцi, у тым лiку i абiраную Раду, але амерыканскiх сцягоѓ больш, чым жоѓта-блакiтных.
  Хлапчукi, якiм яшчэ не выканалася васямнаццаць, працуюць асобна ад дарослых. Дзень стаiць цёплы, сонечны, паласатыя, турэмныя кашулi складзеныя ѓ асобны стос, i худыя, жылiстыя целы, шакаладных ад загару падлеткаѓ, блiшчаць ад поту. Адны шырокiмi шуфлямi награбаюць камянi i жвiр на чыгуначныя шляхi, трэцiя цягнуць рэйкi, iншыя габлююць i пiлуюць бярвенне.
  Тут хлапчукi з дзесяцi да сямнаццацi гадоѓ, а некаторыя выглядаюць нават маладзейшымi. I як не пашкадаваць iх, калi ѓ мандатнай Украiне iснуе дамiнаванне англасакскага права, калi з дзесяцi гадоѓ крымiнальная адказнасць дастасавальная як да дарослых?
  Тут палiцай паказаѓ Ганне, чый рукзак прыкметна аблегчыѓся - дзе шукаць сына Марата (таксама магчыма не выпадковае супадзенне тут iмёнаѓ!). Ды цяжка ёй, цягаць такi цяжар, але ѓсё роѓна ён мацавацца. А гэты палягчэнне не ѓ радасць, дык тут пайка бедная i хлопцы худыя.
  А вось i яе сынок. Упёрся голымi, у замоѓленых вышэй каленяѓ паласатых штанах нагамi ѓ вострыя камянi i штурхае бочку з бетонам. I гледзячы на босага, цяжка дыхаючага прыцiхлага Марата Ганна зразумела, што ён таксама неверагодным намаганнем волi мацавацца. Стрыжаная нагала галава на фоне худзенькiх плячэй здаецца вялiкай, а светлыя валасы на фоне загарэлага вуглаватага чэрапа практычна незаѓважныя. Ад чаго хлопчык здаецца зусiм лысым. Маршчынка на лобiку стала больш прыкметна глыбей. Ад чаго калi б не малы рост i вузкiя плечы хлопчыкi б здаваѓся нашмат старэйшым.
  Марат працуе, i побач блукаюць лютыя якiя пакрыкваюць i размахваюць шырокiмi сырамятнымi бiчамi наглядчыкi. Гэта катарга, бязлiтасная. Каб вытрымаць такi тэмп працы варта хоць не колькi секунд паслабiцца, i прылегчы на бочку, каб даць адпачыць жылiстай, спаласаванай бiзуном спiне. Зрэшты, калi яна абпальвае, скуру звычайна не рассякае.
  Ганна не мае права падысцi, пакуль не наступiць абедзенны перапынак у рабоце. Так даводзiцца глядзець i чакаць.
  У мацi мiмаволi наварочваюцца слёзы. Ногi ѓ хлапчука, усё ѓ ранках, у ѓдарах, сiняках, падэшвы ѓ мазалях. Усю вясну, лета i восень малалетнiх катаржнiкаѓ прымушаюць укалываць басанож. Маѓляѓ, зняволеным хлопчыкам так нават спрытней i лепш. Насамрэч гэта праславутая амерыканская эканомiя. Тым больш абутак заходняга ѓзору занадта хутка зношваецца. I так дай Бог казённым чаравiкам хаця б зiму пратрымацца - балазе клiмат пацяплеѓ i снежныя часы не такiя ѓжо i доѓгiя.
  А вось зараз хлапчукоѓ прымушаюць перацягваць цяжкiя рэйкi. Ну куды такое Маратыку. Худы ён як чарацiнка, вось як рабрынкi з-пад загарэлай скуры прасвечваюцца, а жывот ад напругi правальваецца. Цёмныя кругi пад вачыма, кажуць, што нялёгка даецца катаргам хлопчыку. Цi зможа ён працягнуць 20 гадоѓ, пасля чаго можна будзе падаць законнае права на апеляцыю?
  Але трэба аддаць належнае Марату, ён спрытна ѓкладвае рэйцы, i ѓбачыѓшы мацi, усмiхаецца ѓ адказ. Маршчынка на лбе разгладжваецца i вiдаць, што гэта ѓсё ж хлапчук, якi знаходзiць вясёлае ѓ любой сiтуацыi...
  Свiшча бiзун i балюча абпальвае Марата. Мацi ѓскрыквае, спрабуе кiнуцца на наглядчыка на палiцай-амбала хапае яе за плячо.
  - Не смей! Напад на турэмшчыка пры выкананнi абавязкаѓ... У лепшым выпадку дзясятка!
  Ганна ѓжо цiшэй абураецца:
  - А яны хiба маюць права па законе бiць дзяцей?
  Палiцай шчыра адказаѓ:
  - Гэта называе вымушанай мерай фiзiчнага ѓздзеяння ѓ адносiнах да злачынцаѓ. Скардзiцца зусiм бескарысна!
  Жанчына цяжка ѓздыхнула, i пастаралася адвесцi вочы ад свайго сына, каб не было так цяжка. Астатнiя хлапчукi таксама ѓкалываюць. Амаль усе яны басанож, толькi пара самых старэйшых у нейкiх вiдавочна самаробных апорках. I ѓсе стрыжаныя нагала, без выключэнняѓ. Калi адзiн з iх падышоѓ з каменем на плячах блiжэй, то яго Ганна разгледзела выкалаты нумар.
  Жах - няѓжо ѓ яе сына ёсць такое?
  Перапынак на абед кароткi - па законе катаржнiкi павiнны працаваць не менш за дванаццаць гадзiн у суткi, а рэальна iх ганяюць i па чатырнаццаць-шаснаццаць. Праѓда тут шмат залежыць ад цяжару працы. Напрыклад, цi наѓрад нават дарослы чалавек, вытрымаць цягаць паѓсотнi кiлаграм вагi, з аднаго паверху на iншы на плячах.
  А вось, напрыклад, збiраць хлопам можна i даѓжэй. Дзяѓчаты звычайна працуюць на плантацыях, бо хлопчыкам фiзiчна цяжэй.
  На абед кормяць дзецюкоѓ рысам, на ђкраiне ён выдатна прыжыѓся i вельмi каштоѓная бялковая ежа. Трохi дадаюць i малака з хлебам, i часныком - каб менш хварэлi. Ежа цалкам здаровая, так што хлапчукам хоць i замала, але шчарбатых ротаѓ не вiдаць. Вось i яблычкi сустракаюцца i лiмоны.
  Марат хоць i галодны, тлумачыць мацi:
  - У нас ёсць звычай, прычым мудры - дзялiць перадачы на ѓсiх дзецюкоѓ!
  Ганна здзiвiлася:
  - Мудры?
  Больш старэйшы хлапчук, з вычварнай наколкай на руцэ i крыжом на грудзях упэѓнена растлумачыѓ:
  - Вядома! Часцей, чым раз на год можна атрымаць перадачу толькi за вялiкi барык. I захоѓвае яе нельга. Так нас шмат i нейкае падсiлкоѓванне iдзе стала!
  Ганна пагадзiлася i, пагладжваючы сынка па спiне, адчувала як свежыя так ужо загоеныя палосы i ранкi. Мама спытала ѓ сына:
  - Б'юць часта?
  Марат, выцiснуѓшы ѓсмешку, адказаѓ:
  - Iмкнуцца не пакалечыць. Ныркi i жыццёва важныя органы не адбiваюць.
  Ганна працягвала роспыт:
  - А так басанож хадзiць не холадна?
  Хлапчук сумленна адказаѓ:
  - Вядома, у вёсцы босымi бегалi толькi ѓ цёплыя днi, а тут выганяюць, пакуль не выпадзе снег, i тое можа быць эканомiя... Але.
  Хлапчук з крыжом зноѓ умяшаѓся:
  - Я тут ужо пяць гадоѓ! Нiчога страшнага, працуючы на свежым паветры, сiлкуючыся здаровай ежай, можна быць загартаваным i нават не кашляць! Выжывем, калi не памром!
  Марат, акуратна адкусiѓшы каѓбаскi, заѓважыѓ:
  - Вядома, выжывем, i можа быць, здабудзем свабоду!
  Тут Ганна нечакана зразумела, што тэмы для размовы аказалiся вычарпаныя. Марат жыѓ сваiм жыццём, яно сваiм. I спачуваць хлопчыку недарэчна, ён толькi пакрыѓдзiцца. Хоць шанцы ѓ Марата ѓбачыць волю, блiзкiя да нулявых. Ды i ѓцёкi арганiзаваць з вобласцi фантастыкi. Тым больш нават калi i ѓцячы, то ѓ сучасным свеце, хiба зможаш занадта доѓга хавацца ѓ падполлi? Тэхналогii растуць, i iх размова напэѓна запiсваецца, i можа нават з вiдэамалюнкам.
  Марат спытаѓся пра сабаку Палкан, i атрымаѓшы адказ - замоѓк. Ганна разумела паглядзела на сына. Яму бачым, хацелася падрабязней распытаць аб сястрычцы, але ён адчуваѓ, што мама з ёй пакуль яшчэ не мела зносiны. Час перапынку на абед кароткi, i праз пяць хвiлiн дзецюкi-працоѓнiкi зноѓ пачнуць працу.
  Ганна працягнуѓся сыночку вязаныя тэпцiкi:
  - Апранi мой мiлы!
  Марат шэптам адказаѓ:
  - Не пакладзена... Усе хлопчыкi павiнны быць аднолькавыя ѓ пакараннi. А хадня басанож да маразоѓ гэта адна з формаѓ пакарання! Яны iх проста спаляць. Лепш няхай панасiць, калi падрасцём мой малодшы брацiк.
  Мама пагладзiла напрыканцы агрубелыя збiтыя ногi сына, i нягледзячы на пыл пацалавала iх. Затым рушыѓ услед заключны пацалунак у лобiк i пад грозны вокрык наглядчыка, яна паднялася i накiравалася да выхаду. Затым спынiлася. Праца была арганiзавана з амерыканскай рацыянальнасцю: катаржнiкi ѓкалывалi так, каб нагрузка iшла на розныя групы цяглiц. Тады праца i цела развiваецца, больш прапарцыйная i зняволеныя менш стамляюцца, а значыць, з iх можна выцiснуць нашмат больш.
  Рукi ѓ Марата ѓжо арагавялi ад мазалёѓ, i ён дастаткова ѓпэѓнена грузiць шуфлем. Цела хоць худое, але жылiстае, а тонкiя рукi моцныя. Не, можа, яшчэ доѓга вытрымаюць на катарзе. Так што пакуль хаваць хлапчука ранавата.
  Канваiр груба штурхнуѓ Ганну i прыкрыкнуѓ:
  - Твой час скончыѓся! Давай тупай адсюль! I так перабрала лiмiт!
  Ногi жанчыне падаюцца вельмi цяжкiмi. Наперадзе яшчэ наведванне сястры Марынкi. Цяпер якраз восеньскi прыпар, i трэба злавiць час. Добра яшчэ, што брат i сястра знаходзяцца не надта далёка.
  Амерыканскi капiтал дамiнуе на ђкраiне, як, дарэчы, i iншаземныя службоѓцы. Сам просты народ жыве сцiпла, але сёе-тое перападае i яму. Ва ѓсякiм разе, рыззё таннае, i Ганна ѓ сваiх бедняцкiх абноѓках выглядае белай варонай.
  Зрэшты, юныя дзяѓчаты катаржанкi ѓ сваiх паласатых сукенках нагадваюць зняволеных у нацысцкiх лагерах. Iх можна разгледзець з вагона электрычак. Многiх дзяѓчат кiдаюць у турмы за простую нявыплату падатку, даючы iм шанц адпрацаваць. Таму на палях прымусовых работнiц шмат.
  Ганне павезла, толькi што дзяѓчыны скончылi вялiкi ѓчастак i да новага iм басапятым тупаць яшчэ вёрст дзесяць. А значыць можна пагаварыць з Марынка. Мабыць, басаногая, худзенькая дзяѓчына, у паласатай сукенцы з нумарком i прозвiшчам на грудзях не здавалася канваiру небяспечнай, i ён iшоѓ, паклаѓшы аѓтамат не плячо. Марынка, як i Марат з момант апошняй сустрэчы стала крыху вышэйшай, i значна худай. Усё ж ва ѓкраiнскай вёсцы праблемы з ежай не было.
  Тут жа кормяць па норме, вiдавочна недастатковай, для такой iнтэнсiѓнай i цяжкай працы. Марынка на пытанне мацi прызналася:
  - Ды есцi вельмi хочацца! Мы нават адлоѓлiваем дажджавых чарвякоѓ, мыем iх i па-асаблiваму вэндзiм, а часам i ямо волкiмi. Галаванавата!
  Ганна спытала аб здароѓi. Марынка сумленна адказала:
  - Цяглiцы спачатку моцна нылi, асаблiва хварэла спiта, але я зараз уцягнулася. Тут яшчэ нiчога - працуем на свежым паветры i зямлi. Горш будзе зiмой, на станках сапраѓды цяжка i нудна.
  Мама, успомнiѓшы прадзiльнi, дадала:
  - I пыльна!
  Марынка спытала аб Мараце. Даведалася, што хлапчук здаровы, i нават за некалькi месяцаѓ катаржнай працы фiзiчныя адужэѓ i загартаваѓся. Узрадавалася. Малодшаму брату ѓжо споѓнiлася сем гадоѓ, i ён таксама моцны. Бацька ж зараз на катарзе недзе ѓ Сiбiры, i яго пазбавiлi права перапiскi. Вядома, толькi, што ён пакуль жывы, у выпадку смерцi было б апавяшчэнне.
  Марынка з уздыхам заѓважыла:
  - Каб не мой бацька, можа, i не ѓлезла б у гэтую справу! Усё жыццё праходзiць у паласатай робе, i нават у туалет iсцi сроем i з песнямi - гэта кашмар!
  Ганна пастаралася ѓсмiхнуцца, заѓважыѓшы:
  - Калi не будзе заѓваг, праз дваццаць гадоѓ па законе можна паслаць хадайнiцтва аб датэрмiновым вызваленнi!
  Марынка адмоѓна матнула галавой:
  - У першыя дваццаць гадоѓ звычайна не мiлуюць, за выключэннем выбiтных заслуг... Ну калi выявiш уцёкi цi змова! - Дзяѓчына грозна звяла выгарэлыя на сонца да колеру пераспелай пшанiцы бровы. - Але я нiколi не пайду на данос!
  Ганна паглядзела на дачку. Мужны, як у Марата падбародак, правiльныя, крыху завастрылiся рысы твару. Валасы пры зняволеннi дзяѓчатам згольваюць нагала, але яны ѓжо паспелi крыху адгадуй. Пачалi ледзь-ледзь нават завiваць белыя, залацiстыя кудзеркi. Даволi высокая дзяѓчына i нягледзячы на худзiзны зусiм не здаецца кашчавай, або вуглаватай.
  Ганна мiмаволi спытала дачушку:
  - А вас таго... Не спрабавалi згвалцiць?
  Твар Марынка завагалася, i яно цiха адказала:
  - Не без гэтага, але... Амерыканцы ѓсё ж рэлiгiйныя i ѓ iх гэта не заахвочваецца... Без дазволу вышэйшага начальства. Але можна афiцыйна аформiцца ѓ бардэль i адзiн год тэрмiна пойдзе на два!
  Ганна не стала пытацца. Яна ведала, што Марынка толькi абразiць ад прапановы падобных паслуг. На душы ѓ жанчыны стала яшчэ цяжэй. А дзяѓчына з усмешкай адказала:
  - Не журыся... Шанцы яны заѓсёды маюцца! Там больш, у жыццi ёсць нямала i вясёлага.
  I схуднелая прыгажунi заспявала, а дзяѓчаты хорам падхапiлi;
  Што здарылася з пяшчотнай нявестай,
  Я ѓ пакутах з чорнаю душою!
  Успамiнаючы аблiчча яе цудоѓны,
  Што захоѓваю, калi ѓступаю ѓ бой!
  Басаногiя дзяѓчаты, спявалi ад iмя хлопца, прыгожы раманс, i гэта глядзелася цалкам натуральна i прыгожа.
  Памятаю, як сцежкай брылi павольна,
  Па паселiшчах мiрных, пустках!
  На табе прыбраная адзежа,
  Лёгкi крок i шлях да манастыроѓ!
  
  А на полi спее залататроѓе,
  Ветрык развеяѓ увесь туман!
  Будзе ѓ вечнай славе Праваслаѓе,
  Святло надзей у малiтвах хрысцiян!
  
  Нажачкi босыя па дарогах,
  Мы з дзяѓчынкай каемся ѓ грахах!
  Пакланiся i вер Святому Богу,
  Жыццё тваё ён узважыць на вагах!
  Ахова ѓ асноѓным складалася з мясцовых палiцаяѓ i добразычлiва слухала дзяѓчынак. Сiмпатычныя зняволеныя ѓступiлi ѓ паласу, дзе толькi што прайшла, асяняючы навальнiца.
  А калi з грымотам голас з пасаду,
  Не варты ты ѓвайсцi ѓ Мой рай!
  Таму што святасць небасхiлу,
  Не даступная, нават не мары!
  
  Вам грахоѓным у нiзкiх, брудных бедах,
  Варта вякамi знаходзiцца i знаходзiцца!
  Шанавацца толькi мужнасць у перамогах,
  Нiбы сплаѓ адзiная рускiх раць!
  
  Наш салдат не ходзiць па карчмах,
  Гарэлку пiць, яму брыдка - зло!
  Ён наймацнейшы ваяр - навальнiца свету!
  Хто палез на Русь, сатрэм у дзярмо!
  
  Крок маёй дзяѓчынкi па дарожцы,
  За плячыма iрваная торба!
  Беражэ яна свае боцiкi,
  Усё аддала ѓ Божыя аруды!
  Дзяѓчыны ѓсе мелi агульнае - гэта робы i босыя ногi. Большасць з iх ужо рослыя i буйныя дзяѓчыны, але ёсць яшчэ зусiм маленькiя дзяѓчынкi, з голеныя нагала галоѓкамi. Яны пакiдаюць такiя ж маленькiя, босыя сляды. Ганна мiмаволi пускае слязу - няшчасныя вязнi канкiскадорскага рэжыму. I за хто з адправiлi ѓкалываць па чатырнаццаць-шаснаццаць гадзiн на катаргу?
  I ѓжо чуе пах, чорнага гару,
  Па паселiшчах пранеслася арда!
  Усю краiну на часткi разарвалi,
  У попеле i руiнах горада!
  
  Вось тады дзяѓчынка абурылася,
  - Не, не справа хавацца ѓ склеп!
  I на фронт з усёй запал папрасiлася,
  Таму што Iсус паклiкаѓ!
  
  Самалёт ёй далi, бiць фашыстаѓ,
  Каб лётала, славячы гэтым Хрыста!
  Каб было горача ѓ небе чыстым,
  Каб закрылiся фрыцам нябёсы!
  
  Ды яна ваявала ѓсёй сiлай,
  I малiлася перад iконай зло!
  Не хацела быць у палоне магiлы,
  Вынiшчыла гадаѓ, не лiк!
  Пры гэтых словах дзяѓчаты нават самыя з iх падбадзёрылiся i прыбавiлi кроку. Ганна таксама пляскала па цёплым гразi басанож. I яе было гэта прыемна. Нiбы ты вяртаешся ѓ сваё ѓласнае юнацкасць. Буйная галька дарог, казыча голую падэшву, i ад гэтага адыходзiць стомленасць, i выяѓляе бадзёрасць. I хаця далейшы працяг раманса i вельмi сумнае Ганна шырока ѓсмiхаецца.
  Але ѓ баi апошнiм выйшла дрэнна,
  Чамусьцi лопнуѓ бензабак!
  Пашкадуй малю, я плачу Бога,
  Шкада, калi дзяѓчаты гараць!
  
  Iсус адказаѓ мне сурова,
  За цябе я мучыѓся, пакутаваѓ!
  I цяпер павер мне - няма труны,
  Загiнуѓшых усiх Усявышнi ѓваскрашаѓ!
  
  I зараз у раi твая нявеста,
  Добра ёй, Сам абцёр слязу!
  Вер, табе знойдзецца таксама месца,
  Увасобiш ты даѓнюю мару!
  
  Толькi ведай - служэнне Расii,
  Гэта шлях, каб Богу дагадзiць!
  Што быць планеце ѓсёй шчаслiвей,
  Трэба Радзiме ѓсёй крэпасцю служыць!
  
  Галоѓны грэх - Айчыны адварочвацца,
  Не пайсцi на лаянку - залегчы ѓ кусты!
  Аддаць перавагу ролю бездапаможнага паяца,
  Не спазнаѓшы Гасподняй прыгажосцi!
  
  Так iдзi i адпомсцi фашыстам,
  Iсус так грозна загадаѓ!
  Дым знiкне ѓ паветры духмяным,
  Будзе час i для мiрных спраѓ!
  
  Пры цары Уладзiмiра Кiрылавiча Раманава
  Так 20 красавiка 1946 гады пачалася Трэцяя сусветная вайна. Германiя, Iталiя i Японiя напалi на царскую Расiйскую армiю. I зноѓ высветлiлася самая непрыемная рэч - генералы праспалi вырашальны, першапачатковы момант удару.
  Фон Бок прарываѓся з Усходняй Прусii, Майнштэйн цiснуѓ з поѓдня, у цэнтры надыходзiѓ легендарны Роммель.
  Праѓда Iтальянская армiя аказалася неарганiзаванай i мала баяздольнай, затое самураi змагалiся надзвычай паспяхова. Гiтлераѓская Германiя ѓступiла ѓ вайну, адмабiлiзаваную i яе войскi ѓжо праз тры тыднi ѓпартых баёѓ выйшлi да Вiслы i атакавалi Варшаву.
  Але затым тэмп наступлення звалiѓся. Варшаву абараняла вельмi магутнае кольца абароны, дакладней адразу чатыры амаль непрыступныя палосы, а сам горад якое ператварыла ѓ цытадэль. Рацыянальна было б пакiнуѓшы сталiцу царства Польскага блакiраванай, прасоѓвацца далей, але Гiтлер настойваѓ на тым, што не пакiдаць у нямецкiм тыле незанятых крэпасцяѓ i загадаѓ любым коштам узяць горад штурмам.
  Трэба адзначыць, што фюрар Трэцяга хоць i дамогся за час свайго кiравання найвялiкшых дасягненняѓ i фенаменальных заваёѓ, быѓ цяжка хворы сiндромам Паркiнсана. I з прычыны гэтага не мог адэкватна ѓспрымаць рэальнасць.
  Бiтва за Варшаву стала эпiчным эпiзодам Трэцяй сусветнай вайны. Гiтлераѓцы, страцiѓшы больш за мiльён дзвесце тысяч забiтымi i параненым, у рэшце рэшт узялi сталiцу польскага царства, але патрацiлi на гэта чатыры з паловай месяцы каштоѓнага часу.
  Такiм чынам, спроба развiць наступленне на ѓсход правалiлася. Праѓда немцы змаглi, злучыцца ва Усходняй Прусii i заняць большую частку царства Польскага - Варшаву i Кракаѓ. Але спроба пасля ѓзяцця Прагi, наступаць на Славакiю з трэскам абярнулася дзындрай.
  Гiтлер мог колькi заѓгодна бiцца ѓ iстэрыцы, але Трэцi Рэйх спасаваѓ. Зрэшты, i разлiк рускiх генералаѓ на блiцкрыг i штурм Берлiна не апраѓдаѓся.
  Узiмку сорак шостага, сорак сёмага года баявыя дзеяннi працягвалiся. Немцы спрабавалi рушыць наперад i неслi страты. Рускiя часткi распачалi некалькi асцярожных наступальных аперацый. Адбiлi назад захопленую немцам Клайпедскую вобласць i заходнiя раёны Лiтвы Японцы неслi вялiкiя страты, але былi спынены.
  У Афрыцы зiмой расiйскiя палкi, змаглi вярнуць страчанае летам, i выйсцi на зыходныя рубяжы. А дзе-нiдзе нават уклiнiцца ѓ iтальянскiя ѓладаннi.
  Калi абмiнула верхавiна вясны, немцы пачалi новы вялiкi наступ з Еѓропы. Яны галоѓную стаѓку рабiлi на звышцяжкiя танкi вагой больш за сто тон. Трэба адзначыць, што самы буйны расiйскi танк "Аляксандр"-4 важыѓ усяго шэсцьдзесят тон, i, зразумела, немцам удалося атрымаць перавагу ѓ бранiраваннi ѓзбраеннi.
  Але недахопы ѓ выкарыстаннi мастадонтаѓ таксама мелiся. Асаблiва калi даводзiлася пераадольваць водныя перашкоды.
  У царскiм кiраѓнiцтве не было адзiнага пункта гледжання - вырабляць звышцяжкiя танкi самiм цi не.
  У небе ж праходзiлi самыя разлютаваныя баталii. Рэактыѓныя самалёты вызначалi, за кiм будзе паветраная перавага. Пакуль трымаѓся адносны якасны парытэт. Можа нават немцы няшмат, i апярэджвалi рускае войска якасцю, але крыху ѓступалi колькасцю.
  Акрамя таго, рашэнне Гiтлера павялiчыць выпуск балiстычных ракет сябе не апраѓдала. Дарагое, але недастаткова дакладная зброя сябе не прабачала. Хаця, напрыклад, зусiм неэфектыѓным яго назваць нельга. Калi дыверсанты цi шпiёны ставiлi маячок, тое яно знаходзiла свае мэты вельмi нават выразна. Ды i крылатыя ракеты ѓжо набывалi дакладнасць.
  Расiйскi сярэднi танк "Пётр" - 5 па сукупнасцi характарыстык апынуѓся, лепшай машынай свайго класа пры меншай вазе, не саступаючы ѓ баявых характарыстыках даражэйшай "Пантэры" - 3.
  Яшчэ адной картай у Германii сталi танкi-лiнкоры "Пацука", "Монстар", "Алiгатар". Як сродак тактычнага прарыву падобныя машыны моцныя, але развiваць з iх дапамогай наступ практычна немагчыма.
  Дыскалеты, нягледзячы на свае выдатныя лётныя характарыстыкi, прымянялiся толькi ѓ разведцы i як вышынныя бамбавiкi. Яны маглi паднiмацца на вышыню да трыццацi кiламетраѓ i завiсаць над Масквой, але слабая жывучасць у баi i дарагоѓля пазбаѓлялi машыну перавагi ѓ выглядзе выкарыстання яе як знiшчальнiка.
  Чыннiк малой жывучасцi - кольца рэактыѓных рухавiкоѓ падвышанай магутнасцi, адно трапленне ѓ матор i дыскалет губляе ѓстойлiвасць. Прычым, памер лятальнага апарата не мог быць менш за трыццаць метраѓ у дыяметры.
  Атрымлiвалася, грувасткая i дарагая рэч.
  Немцы наступалi з перапынкамi пачатак вясны, усё лета, i да сярэдзiны восенi. Царскае войска ѓпарта абаранялася i акопвалася... Войскi Трэцяга Рэйха панеслi вельмi вялiкiя, велiзарныя страты, а прасунулiся ѓсяго ад ста да ста пяцiдзесяцi кiламетраѓ. А ѓ Афрыцы тым часам рускае, царскае войска пры падтрымцы абарыгенаѓ выбiла iтальянцаѓ з Эфiопii i Самалi, заняла Трыпалi ѓ Лiвii.
  Разам з маразамi, надышоѓ час Расiйскiм генералам адваёѓваць раней страчанае. Але i яны не мелi яшчэ сiл, вырашальнай выявай пераламаць хоць баёѓ. Да канца сакавiка 1948 гады, немцаѓ усяго толькi адцiснулi на зыходныя пазiцыi. Затое ѓ Афрыцы выцiснулi iтальянцаѓ з Лiвii i ѓжо ѓступiлi ѓ Тунiс. Прыкметна рускiя войскi рушылi наперад i ѓ экватарыяльнай Афрыцы.
  У маi ѓжо немцы i iх саюзная раць наступалi. Iшла вайна i знясiленне. Тут у Расii прыкметная перавага ѓ людскiх рэсурсах.
  I зноѓ нямецкiя поспехi невялiкiя. А вось царскi марскi флот выбiѓ Японiю з некалькiх буйных марскiх архiпелагаѓ i позняй восенню выцеснiѓ самураяѓ - паклаѓшы Iнданезiю па боты вiцязяѓ-саколiкаѓ.
  Зiмой руская армiя нечакана пачала вялiкi наступ у снежных Альпах. План быѓ канчаткова вывесцi са строю Iталiю, i прымусiць немцаѓ расцягнуць свае сiлы на новых франтах.
  Раптоѓнасць i дзёрзкасць сябе апраѓдалi. У канцы студзеня паѓ Рым. Горад-легенда, у якiм знаходзiѓся папскi прастол i з iм з цяснейшай, калючай дроце-патаѓцы звязаны сiмвалiчныя адносiны.
  Нямцоѓ iзноѓ адцiснулi за Вiслу... Але галоѓнае ѓ сярэдзiне красавiка Iталiя стала цалкам вольнай. Калi, вядома, можна лiчыць вызваленнем ператварэнне ѓ адну з расiйскiх губерняѓ з прызначаным Самадзяржаѓным манархам сатрапам.
  Але ѓ 1949 году фашысцкая Нямеччына ѓжо ваявала практычна ѓ адзiночку. Японiю адцiснулi назад у сваю метраполiю, а Iспанii i Партугалiя працягвалi чакаць. I iх шанцы ѓлада ѓ гэтую бойню iмклiва падалi.
  Але вось калi ѓлетку Трэцi Рэйх падскрабаючы апошнiя рэзервы зноѓ перайшоѓ у наступ, партугальскi дыктатар Салазар, абвясцiѓ Расii вайну. Толi яго занепакоiлi поспехi рускiх войскаѓ у Афрыцы - яны ѓжо занялi Бостану, i падышлi да межаѓ ПАР i Анголы. Толь тут згулялi сваю ролю ЗША. Падступны Трумэн намякаѓ, што наймацнейшая ѓ эканамiчным развiццi дзяржава, свайго не ѓпусцiць i Расеi ѓсталяваць сусветную гегемонiю не дазволiць.
  Ва ѓсякiм разе, генералiсiмус Франка выявiѓ вытрымку, а Салазар няма. Адкрыццё партугальцамi новага фронту, стварыла праблемы для якая ѓступiла ѓ Алжыр Расiйскай армii.
  Але летам у пачатку восенi немцам не ѓдалося нiчога iстотнага дасягнуць. Яны уткнулiся ѓ глыбокаэшаланаваную абарону. А самы цяжкi ѓ свеце супертанк "Монстар"-3, якi дасягнуѓ вагi ѓ 10 тысяч тон, i калiбра бамбамета ѓ 2000 мiлiметраѓ паказаѓ сябе толькi вельмi дарагiм непаразуменнем. Яго нягледзячы багацце зенiтак, знiшчылi расiйскiя штурмавiкi, наносячы дзёрзкiя ѓдары з паветра.
  Калi наступiла зiмовае зацiшша, рускае войска асноѓны цяжар баёѓ перанесла ѓ Афрыку.
  Партугальскiя, каланiяльныя войскi аказалiся не занадта ѓжо моцныя. Царскае войска, пры падтрымцы арабаѓ i мясцовага насельнiцтва наступала. Узiмку вызвалiлi Анголу, адрэзалi немцаѓ, ад ПАР i Мадагаскара. Увесну баi кiпелi больш у Алжыры i Камеруне. Гiтлераѓцы адступалi, але прасоѓвацца было вельмi цяжка. Але ѓсё роѓна поспех за поспехам.
  А ѓ Еѓропе панавала зацiшша, калi не лiчыць паветраных бiтваѓ.
  У 1950 годзе Самадзяржаѓная Расiя працягвала нарошчваць выпуск узбраенняѓ. У яе наступiла пераважная перавага ѓ рэсурсах. Аѓстралiя канчаткова перайшла пад кантроль рускай дзяржавы.
  Улетку фрыцы рвалiся, пялiся, кiдалi на рускiя пазiцыi тысячы балiстычных ракет, нават праводзiлi абстрэлы Масквы, выкарыстаючы Фау падвышанай далёкасцi. Але амаль нiчога не дабiлiся. Угразлi i выдыхлiся.
  А царскае камандаванне нетаропка даядала Афрыку... Баi за Марока зацягнулiся, да канца лютага 1951 гады. Але затое камунiкацыi Трэцяга Рэйха на чорным кантыненце былi канчаткова разарваныя.
  ПАР i Мадагаскар усё яшчэ трымалiся, i вясной 1951 года расiйская армiя пачала наступленне на Нiгерыю, што канчаткова выраѓнаваць фронт.
  Улетку 1951 гады немцы iзноѓ спрабавалi наступаць... А рускiя душылi на Афрыцы, i авiяцыяй дацiскалi Японiю. Самурая абаранялi выключна метраполiю, але ѓпарта не жадалi заключаць мiр.
  Самае галоѓнае, да канца восенi ѓся экватарыяльная Афрыка перайшла пад кантроль царскай Расiйскай iмперыi. Цяпер у Трэцяга Рэйха, рэальна засталiся пад кiраваннем, толькi зняможаныя землi заходняй Еѓропы.
  1952 азнаменаваѓся наступам рускiх войскаѓ на Мадагаскар i ПАР, а таксама заваёва Расiйскай авiяцыяй перавагi ѓ паветры. У вераснi 1952 года, упаѓ апошнi нямецкi населены пункт на чорным кантыненце. Вiдаць, што цяпер прускi дух канчаткова выйшаѓ.
  Адчуѓшы безнадзейнасць свайго становiшча, Японiя ѓ лiстападзе падпiсала цяжкую капiтуляцыю. На краiну Узыходзячага Сонца былi накладзены каласальныя рэпарацый i ѓведзены рускiя войскi.
  Хоць iмператар Хiрахiта i захаваѓ за сабой фармальны тытул, але Японiя, апынулася ѓ васальнай залежнасцi ад Расii.
  I вось 1 студзеня 1953 гады, рускiя войскi нарэшце-то пачалi сваё вырашальнае наступ у Еѓропе. Цяжка хворы Адольф Гiтлер i слухаць не жадаѓ аб мiры, цi нейкай ганаровай капiтуляцыi. Хоць ужо вiдаць i няѓзброеным поглядам - Нямеччына лiмiтава знясiлена.
  А рускае войска абзавялося новымi, дасканалымi танкамi "Пётр" -7 i "Аляксандр" - 10 з дынамiчнай абаронай i пёравымi снарадамi. I яна рванула далей да зор. А дакладней на Берлiн.
  Баi ва ђсходняй Прусii iшлi вельмi ѓпартыя. Кёнiгсберг быѓ акружаны яшчэ ѓ пачатку лютага, а загiнуѓ толькi ѓ красавiку.
  У студзенi лютым немцаѓ выбiлi, з мiжрэчча Вiслы i Одэра. У сакавiку рускiя ѓзялi Вену, а красавiку Баварыю.
  Берлiн таксама штурмавалi ѓ красавiку - такi вось шчаслiвы для царскай Расii аказаѓся гэты месяц. I штурм завяршыѓся падзеннем фашысцкай сталiцы. Гiтлер не стаѓ канчаць самагубствам. Ён памёр у Бон, ад мноства сваiх невылечных больак.
  Але таксама па дзiѓнай iронii лёсу цi капрызнай Палады гэта здарылася 30 красавiка. Праѓда, не 1945, а 1953 гады. Але лiшнiя восем гадоѓ, якiя падарыла яму Немязiда, вiдавочна не пайшлi ашалеламу падонку на карысць. Толькi больш, крывi i больш смерцяѓ.
  I сам Гiтлер памучыѓся яшчэ больш працяглы час, чым у рэальнай гiсторыi.
  Капiтуляцыя таксама прыйшлася на падобную дату 9 траѓня 1953 гады. Так скончылася Трэцяя сусветная вайна.
  Яна працягнулася крыху больш за сем гадоѓ. Панесла ѓ агульнай складанасцi больш за сто дваццаць мiльёнаѓ чалавечых жыццяѓ. Дакладна падлiчыць цяжка. Еѓропа аказалася абяскроѓленай. Расея таксама панесла каласальныя страты, для краiны са штогадовым прыростам насельнiцтва ѓ тры з лiшнiм адсоткi - гэта не смяротна.
  Але цар Уладзiмiр Трэцi нават пайшоѓ на беспрэцэдэнтны крок - узаконiѓ шматжанства. Нават Праваслаѓная царква, пайшла ѓ гэтым пытаннi на саступку дазволiѓшы мець хрысцiянiну па чатыры жонкi.
  Ды i наогул катэхiзiс быѓ перагледжаны па шматлiкiх пытаннях, ва ѓгоду сучасным рэальнасцям.
  Расiя цалкам узяла пад кантроль Афрыку, акрамя маленькiх iспанскiх уладанняѓ, Аѓстралiю, Аѓстрыю, нямецкiя землi па Одэры, уключыла ѓ свой склад Iталiю, i ѓсе ѓладаннi самураяѓ i немцаѓ у Азii i ѓ Цiхiм акiяне.
  Францыя, Бельгiя i Галандыя падзялiлi Германiю, пакiнуѓшы немцам толькi Берлiн i частку земляѓ вакол яго. I пры гэтым прызналi сябе расейскiмi васаламi.
  Такi зыход вайны яшчэ больш умацаваѓ пазiцыi Уладзiмiра Трэцяга.
  Надышоѓ час адноснай стабiльнасцi. ЗША развiвалiся самi па сабе, i мелi ядзерную зброю. А цара ђладзiмiра Раманава таксама назапасiѓся прыстойны арсенал. Расiя пераварвала свае ѓладаннi, i асаблiвага жадання, нешта яшчэ заваёѓваць не было.
  Тым больш грымнуѓ запуск спадарожнiка, а затым i палёт чалавека ѓ космас - ён таксама здарыѓся ѓ 1961 году, толькi 9 траѓня, затое на борце было адразу два рускiх касманаѓта Алег i Наташа. Ды i сам палёт быѓ больш грандыёзна абстаѓлены.
  У 1969 годзе i Расея i ЗША адначасова зляталi на Месяц. I гэта быѓ сапраѓдны прарыѓ у космас.
  Далей экспансiя развiвалася намнога хутчэй, чым у рэальнай гiсторыi. У 1981 годзе нага савецкага касманаѓта ѓступiла на Марс, а ѓ 1984 годзе на Венеру. На Месяцы сталi будаваць першыя рэгулярныя селiшчы. Меркурый стаѓ новай прыступкай для чалавек у 1991 годзе.
  Наступны год аказаѓся не такiм вясёлым для расейцаѓ. Найвялiкшы цар Уладзiмiр Кiрылавiч памёр. Яго кiраванне аказалася самым працяглым i для дома Раманавых, i за ѓсю гiсторыю Расii: шэсцьдзесят два гады! I гэта трэба прызнаць аказалiся гады вялiкiх здзяйсненняѓ, няхай нават за iх прыйшлося заплацiць каласальную цану.
  Паколькi ва Уладзiмiра Кiрылавiча не аказалася сыноѓ мужчынскага полу, то ѓзнiкла юрыдычная калiзiя. Сам цар вырашыѓ яе вельмi проста - аб'явiѓ сваю дачку Марыю пераемнiцай. i спадкаемнiцай. Самадзяржаѓны манарх усiм можа, ён вышэй за закон i сам закон. Але ѓзбунтавалiся прадстаѓнiкi старэйшай галiны Мiкалая Другога. Акрамя таго i Мiхаiла Аляксандравiча Раманава засталося патомства. Спачатку сын, а затым, бо сын загiнуѓ адносна маладым, i ѓнук. Такiм чынам узнiк i яшчэ адзiн прэтэндэнт на пасад, ужо па лiнii Аляксандра Трэцяга.
  Справа запахла грамадзянскай вайной... Але... Пасля бурных мiтынгаѓ i абмеркаванняѓ у сенаце быѓ прыняты кампрамiсны варыянт. Iмператарам абвяшчаецца малалетнi сын Марыi Георгiй першы. А да яго паѓналецця кiруе калектыѓная рэгенцкая рада, куды ѓваходзяць усе асноѓныя прэцэдэнты ад iмператарскага прозвiшча.
  На тым усё i вырашылi.
  У 1993 годзе расiйскi касманаѓт упершыню прызямлiѓся на адным са спадарожнiкаѓ Юпiтэра. Сама планета-гiгант занадта ѓжо - непад'ёмны гмах, якi не пажадаеш i ворагу. На ёй, кубак кавы вагай, з кувалду!
  Рэгенцкая рада iснавала i пасля таго, як Георгiй першы ѓступiѓ юрыдычна правамоцным манархам на пасад. Самадзяржаѓе так i заставалася непарушным. Хоць рост пiсьменнасцi i дасведчанасцi насельнiцтва - у 2000 году ѓвялi ѓсеагульную абавязковую сярэднюю адукацыю, i спараджаѓ суцэль натуральнае iмкненне да большай палiтычнай волi i прадстаѓнiцтву ва ѓладных структурах усяго грамадзянскага насельнiцтва Расiйскай iмперыi. А ѓ ёй кiтайцаѓ i iндусаѓ больш будзе, чым рускiх.
  Тым больш у гэтай сiтуацыi арыстакратыя не магла iсцi на дэмакратызацыю i парламенцкую форму кiравання. Рускае дваранства магло растварыцца i напэѓна б растварылася ѓ прастанароднай i iншаземнай хвалi.
  А так манарх на троне стаѓ сапраѓдным гарантам - стабiльнасцi i панавання стрыжневай нацыi.
  А ѓ 2012 годзе адбылася найбуйнейшая падзея - скарылася расiйскiм астранаѓтам самая далёкая планета Сонечнай сiстэмы - Плутон! А з Венеры да стала манарха падалi першыя вырашчаныя на незямной планеце: гароднiна i садавiна.
  
  НЕ РАНЯЙ малюсенькiя дыскi
  АНАТАЦЫЯ
  Выпадкова ѓпушчаны дыск з галаграмай, адкрыѓ Адольфу Гiтлеру веданне будучынi, што аказалася вельмi небяспечным для свету. Фюрэр часова адмаѓляе ад нападу на СССР i пакуль атакуе на Захадзе.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 1.
  Падарожнiк у часе выпадкова ѓпусцiѓ маленькi жорсткi дыск з галаграмай. А ѓ ёй была гiсторыя планеты Зямля. I патрапiла гэта ѓ рукi СС, прычым да вельмi разумнага палкоѓнiка. I той змог дастукацца да Гiмлера i Гiтлера. I тыя яго прынялi паглядзелi галаграму. I зрабiлi высновы.
  У першую чаргу вiдавочна вырашаѓ Гiтлер. Ён-то зараз атрымаѓ веды таго як будзе iсцi вайна.
  I зразумела тое-сёе адкарэктаваѓ. У прыватнасцi не стаѓ спыняць танкi пад Дзюкерам. I разграмiѓ ангельцаѓ. Ды i Францыя капiтулявала на некалькi дзён раней, бо ѓ гiтлераѓцаѓ былi нядрэнныя веды аб колькасцi i размяшчэннi войскаѓ.
  Але самае цiкавае далей... Гiтлер прыняѓ рашэнне высадзiць дэсант у Брытанii i заваяваць яе. I гэта здавалася моцным ходам. Так да гэтага былi ѓ фрыцаѓ сумневы. Сам Гiтлер вялiкi англафiл, i сур'ёзна разлiчваѓ на саюз Брытанii i Трэцяга Рэйха супраць СССР. Але на гэты раз ужо ѓсё было зразумела.
  Акрамя таго Гiтлер ужо дакладна ведаѓ, што дамовiцца з Брытанiяй не атрымаецца, а СССР вельмi моцны ѓ вайсковых адносiнах i занадта хутка фармуе рэзервы. Дык з iм так проста не справiцца. I трэба спачатку стварыць магутны танкавы парк, супраць трыццацьчацвёрак.
  I яшчэ атрымаць рэсурсы англiйскiх калонiй. I гэта галоѓнае - такiя тады будуць у Трэцяга Рэйха незлiчоныя рэзервы i моц. I зразумела ангельцы зараз сталi слабейшымi. Не далiчылiся войскаѓ, што страцiлi пад Дзюкерам.
  Акрамя таго Гiтлер меѓ зараз дакладныя звесткi аб Брытанскай берагавой абароне i разумеѓ лепш як трэба весцi паветраную вайну. Акрамя таго фюрэр прызначыѓ Шпеер мiнiстрам узбраенняѓ i боепрыпасаѓ, i даѓ яму надзвычайныя паѓнамоцтвы - загадаѓшы перавесцi эканомiку Трэцяга Рэйха i акупаваных краiн на ваенныя рэйкi. I выпуск узбраенняѓ у Германii рэзка ѓзрос - асаблiва самалётаѓ. Што дазваляла выйграць паветраную бiтву за Брытанiю, i ажыццявiць высадку дэсанта. I гэта зразумела вельмi i вельмi крута.
  Гiтлер зараз ведаѓ нашмат больш аб сваiх супернiках. I таму вырашыѓ аб'явiць татальную вайну куды раней, i да таго як Трэцi Рэйх стаѓ прайграваць. Зразумела, што саюзнiкi моцныя. I што пакуль Вермахт не ѓграз з СССР варта скончыць з Брытанiяй. Карыстацца момантам.
  Заадно зразумела перавесцi максiмальную колькасць заводаѓ на тры змены i выкарыстоѓваць замежных працоѓных. I гэта зразумела суцэль сур'ёзна. I больш будаваць падводных лодак. Памятаць, што пры гэтым удалося выйграць у падводнай вайне.
  Немцы нарошчвалi свой патэнцыял ударнымi тэмпамi. I прасавалi ангельцаѓ у небе. Акрамя таго нанеслi i зруйнавальны ѓдар, захапiѓшы Мальту адразу. I гэта таксама мела значэнне. Гiтлер у жорсткай форме пагаварыѓ з Франка i прымусiѓ таго прапусцiць нямецкiя войскi i штурмам авалодаѓ Гiбралтарам. Пасля чаго фрыцы iрванулi ѓ Афрыку табунамi. А прэсiнг на Брытанiю ѓсё нарастаѓ.
  I здавалася, што шанцаѓ у ангельцаѓ няма... У прынцыпе так яно i ёсць. ЗША адкрыта ѓступiць у вайну не вырашылiся. А высадка адбылася ѓ вераснi, пасце таго, як авiяцыя Брытанii была задушана праѓзыходнымi сiламi Люфтвафэ. Вырашальную ролю адыгралi намаганнi Шпеера, якога Гiтлер яшчэ ѓ маi прызначыѓ i загадаѓ перавесцi эканомiку на ваенныя рэйкi. I гэта ѓдалося. Трэцi Рэйх хутка набiраѓ абароты i яго ВПК. Магчымасцi нямецкiх авiяцыйных заводаѓ дазвалялi выпуску па дзевяноста-сто самалётаѓ у дзень. I супраць такой моцы Брытанii было не выстаяць.
  Плюс яшчэ моцны ход з боку Гiтлера дазволiць жанчынам ваяваць у небе.
  I вось Альбiна i Альвiна - дзве басаногiя прыгажунi ѓ бiкiнi ваююць у паветры.
  Яны вельмi крута прасуюць ангельцаѓ.
  Альбiна збiвае пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак брытанскi самалёт i верашчыць:
  - Усё на абрыѓкi разарвём!
  Альвiна таксама падразае супернiка голай пятачкай i верашчыць:
  - Будзе наша перамога!
  Ды калi дзяѓчаты ваююць амаль голенькiмi, то гэта будзе сур'ёзна. I так ужо супернiка разарвуць, што мала не здасца нiкому. Наколькi моцныя босыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi.
  А калi ѓжо яны пачынаюць вiскатаць i раѓцi - то гэта зусiм завал.
  Альвiна збiваючы чарговую ангельскую машыну, выдала:
  - Нас немагчыма перамагчы!
  Альбiна, падразаючы ангельца, таксама пiскнула:
  - Мы мацнейшыя за ѓсiх!
  Дзяѓчынкi вядома ж стромкiя. Нядрэнна таксама выявiѓ сябе i Марсэль. Яму Гiтлер надаѓ адмысловую ѓвагу. I дадзены феномен аса, якi ѓтаропiѓ ѓ другой сусветнай вайне некалькi рэкордаѓ - раскрыѓся куды раней.
  Самае галоѓнае - гэта высадка на сушы. Немцы мелi дакладны прагноз надвор'я i веданне берагавой абароны, таму высадка пайшла вельмi паспяхова.
  Гiтлераѓцы дзейнiчалi ѓпэѓнена. У баi браѓ удзел батальён СС "Ваѓчыцы" з дзяѓчынак. Ваяѓнiцы ваявалi ѓ адным бiкiнi i басанож што зрабiла iх непераможнымi. I гэта трэба сказаць вельмi паказальнае i крутое рашэньне.
  Фашысты працягвалi атакаваць... I адразу ж з ходу былi захоплены плацдармы на зямлi Брытанii.
  Герда i Шарлота шлёпаючы босымi ножкамi па восеньскiх лужынах, вялi агонь па ангельскiх войсках i пiшчалi:
  - На святой вайне, будзе наша перамога! Сцяг iмперскi наперад - слава загiнуѓшым героям!
  I iншыя дзяѓчынкi кiдаючы гранаты босымi ножкамi, паказалi свой самы вышэйшы клас, рыкаючы:
  - Нас нiхто не спынiць,
  Нас нiчога не пераможа!
  Смела мы ворага ѓроем,
  Наша воля - маналiт!
  I сапраѓды дзяѓчаты паводзiлi сябе проста шыкоѓна. I на самой справе - гэта дзяѓчынкi - супер!
  А калi яшчэ i станiкi знялi, i такую нязломную агрэсiю паказалi, што гэта сапраѓды стала - супер!
  Герда страляючы ѓ супернiкаѓ, пiскнула:
  - Нас нiхто не пераможа!
  I голай пяткай падкiнула гранату. I масу непрыяцеляѓ разарве.
  Шарлота таксама босымi пальчыкамi ножак шпурнула лiмонку, парвала масу непрыяцеляѓ i пiскнула:
  - За арыйскi камунiзм!
  Крысцiна таксама змагаецца, выкошваючы працiѓнiкаѓ i раве:
  - За Прусiю-матухну!
  Магда кiнула голай пяткай забойны прэзент смерцi, праваркавала:
  - За вялiкiя рубяжы i здзяйсненнi!
  Дзяѓчыны, вiдаць бушуюць капiтальна. I паказваюць свой клас. Прычым вельмi знамянальны.
  Дзе ѓжо супраць каманды дзяѓчынак, асаблiва калi яны сарвалi станiкi - выстаяць!
  Дзяѓчыны вядома ж калi ѓжо пакажуць клас, то вельмi знамянальна пакажуць.
  I яшчэ як заравуць ва ѓсё горла.
  Ды ѓжо дзе тут Трэцяму Рэйху супраць такога выстаяць...
  Але вось нарэшце фрыцы абышлi i Лондан. I рушылi па яго плошчах.
  А Чэрчыль бяжыць у Канаду.
  Лондан каб пазбегнуць разбурэнняѓ ангельцы здалi. Ды i наогул супрацiѓлялiся слабавата. I былi зрынуты зараз.
  Англiя ѓпала. На пасад быѓ пасаджаны прагерманскi кароль i сфармiраваны ѓрад на чале з прэм'ерам Мослi.
  Пасля чаго пачалася заваёва калонiй Англii. I немцы рыхтавалiся да паходу на ѓсход. I збiралi новыя танкi. Т-4 быѓ мадэрнiзаваны пад больш магутнае прыладу. I Т-3 атрымаѓ гармату з даѓжэйшым ствалом.
  Чэрчыль вядома ж падцiснуѓ хвост i стаѓ прасiць ЗША ѓступiць у вайну. Але ѓ Амерыкi жаданне знiкла бачачы як гiтлераѓцы моцныя.
  I яшчэ ѓ тэхнiцы намецiлiся некаторыя перамены. Немцы робячы Тыгр , размясцiлi рухавiк i трансмiсiю разам i адным блокам i папярок, вежу зрабiлi менш i ѓжо, i хадавую частку змянiлi на лягчэйшую i практычную.
  "Тыгр" у вынiку апынуѓся нiжэй за два метры, i вагой менш за трыццаць восем тон. Што пры рухавiку ѓ сямсот конскiх сiл забяспечыла яму нядрэнную рухомасць. А абарона была нават лепш, бо браня апынулася размешчана пад нахiламi. I так танк проста не ѓзяць.
  Дадзеная машына не мела сабе роѓных.
  Пасля капiтуляцыi i падпарадкавання Брытанii пайшоѓ працэс захопу калонiй.
  Немцы не паспявалi ѓжо напасцi на СССР увесну сорак першага года. А ѓлетку было вiдавочна, што да зiмы не паспеюць!
  Так што Гiтлер вырашыѓ пакуль на Расiю не iсцi. А паколькi ЗША могуць стварыць атамную бомбу, то спачатку трэба заваяваць iх. Хаця дастаць Амерыку за акiянам i няпроста. Але трэба...
  У першую чаргу немцы ѓ траѓнi сорак першага года ажыццявiлi аперацыю "Iкар" па захопе Iсландыi. I гэта было дзёрзка i разумна. Затым на Грэнландыю i далей на Канаду.
  Iшла размова - цi не хоча Сталiн далучыцца да каалiцыi восi? I таксама ѓступiць у вайну з ЗША? Спакуса вiдавочна была вялiкай. Але Сталiн захаваѓ паслядоѓнасць... i не стаѓ залазiць у вайну.
  А немцы падбiралiся да ЗША. Японiя разграмiла амерыканскi флот пры Перу-Харбар i захапiла масу зямлi. Немцы паспелi захапiць таксама i Iндыю. I гэта было iх моцным ходам.
  Гiтлер загадаѓ збiраць войскi ѓ Аргентыне i Бразiлii. I збiраць там каласальныя сiлы. А таксама рухацца i праз Канаду. Японiя ж перакрыла ЗША i Панамскi пярэсмык. I сталi цiснуць амерыканцаѓ абапал.
  Немцы змаглi пераканаць Аргентыну i Бразiлiю ѓступiць у вайну супраць ЗША. Аѓтарытэт Трэцяга Рэйха быѓ вялiкi. У Амерыкi моцная эканомiка, але слабаватае войска. I яе капiтальна прасуюць. I мора японцы амаль увесь флот патапiлi. I Амерыка апынулася пад ударамi падводнага флота. I вельмi магутнымi зруйнавальнымi паразамi магутных караблёѓ i авiяносцаѓ. Якiя таксама ѓсiх разбураюць.
  Гiтлер узяѓ супернiка за прэсiнг i стаѓ цiснуць нiбы касталомам. I гэта было балюча.
  I дзяѓчаты моцна разбураюць амерыканцаѓ у небе. I танк "Тыгр" у мадэрнiзаваным варыянце стаѓ крутой машынай. I ѓсiх малацiѓ нiбы адбойны малаток.
  Гiтлер забойны тэрмiнатар. I дзяѓчыны ѓ вермахце такiя вось забойныя ваяѓнiцы i дзiвяць супернiка.
  Вось напрыклад дзве лётчыцы з Трэцяга Рэйха - Альбiна i Альвiна iх звалi А - квадрат, вельмi жвава набiралi рахункi. Пакуль рэкардсменам лiчыѓся Марсэль. Да чэрвеня 1943 гады ён давёѓ свой рахунак да чатырохсот машын i ѓ вынiку атрымаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатымi дубовымi лiсцем, мячамi i дыяментамi. А гэта ѓжо пятая ступень.
  Але Альбiна i Альвiна яго ѓжо даганялi. Перавысiѓшы трыста збiтых машын кожная яны атрымалi Рыцарскiя Крыжы Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. А вось зараз ужо падбiралiся да чатырох сотняѓ. I не збiралiся спыняцца.
  Вось Альбiна нацiснула босымi пальчыкамi ножак на педалi штурвала i праверашчала:
  - Слава вялiкай Айчыне!
  I збiла пару амерыканскiх самалётаѓ.
  Альвiна працягваючы весцi агонь, таксама лупанула. Збiла пры дапамозе босых ножак два самалёты войска ЗША i пiскнула:
  - Мы ѓвасабленне нянавiсцi!
  Дзяѓчыны разышлiся не на жарт. Яны вельмi жвавыя ѓ бiтве.
  Альбiна дала чаргу з авiяпушкi i прашыпела:
  - Слава Айчыне - пуга!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Велiзарная слава!
  Амерыканаѓ немцы прасавалi вельмi цвёрда. I бралi якасцю сваёй авiяцыi.
  Нядрэннай распрацоѓкай аказаѓся i Е-50. Гэты танк атрымаѓся з бранябойнай i хуткастрэльнай гарматай. I з нядрэннай лабавой абаронай.
  Амерыканскi "Шэрман" яму не сапернiк. Ды i "Першынг" таксама. Е-50 паказаѓ сябе машынай-зверам.
  Немцы ѓ сорак трэцiм годзе аселi ѓ Грэнландыi i стварылi плацдарм у Канадзе. Адначасова германская дыпламатыя на свой бок перацягнула i Бразiлiю, з даѓно паслухмянай Аргенцiнай. I пачалося прасоѓванне i з паѓднёвых плацдармаѓ.
  1944 год стаѓ вырашальным. Нямецкiя i японскiя войскi ѓварвалiся ѓ Мексiку, i захапiлi амаль усю Канаду, уварваѓшыся i на Аляску. А потым баявыя дзеяннi перанеслiся канчаткова ѓ ЗША. На яе тэрыторыi сталi адбывацца сапраѓдныя бiтвы.
  I вядома ж нямецкiя танкi серыi Е сябе вельмi небяспечнымi i баявымi машынамi паказалi. Куды амерыканцам да iх. Такая сiла ѓ фашыстаѓ надышла.
  Асаблiва калi танкавы экiпаж Герды ѓ нападзе i разбурае войскi ЗША.
  У яе машына серыi Е-50, спрытнюга i iмклiвая. У яе ствол даѓжынёй у 100 ЭЛ i калiбр гарматы 105-мiлiметраѓ. Калi такая гармата дзюбне.
  Герда нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка, выпусцiла снарад, нiбы ѓразiѓшы супернiка i пiскнула:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Шарлота гэтая рудая дзяѓчынка таксама лупанула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, па амерыканцах i прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Нашым непераможным войскам слава!
  Крысцiна таксама дзюбанула босымi пальчыкамi спрытных, точаных ножак i вякнула:
  - Гераiзму вермахта слава!
  Магда, выкарыстоѓваючы доѓгiя хупавыя пальчыкi голых ножак, таксама лупанула i правiшчала:
  - Непераможнаму вермахту слава!
  I чатыры дзяѓчыны як возьмуць i праравуць, ва ѓсю глотку:
  - Мы сапраѓдныя арлiцы, i гераiчнасцi поѓныя! I лятаем нiбы птушкi, адважнай Радзiмы сыны!
  Герда зноѓ стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Уразiла амерыканскую машыну i прашыпела:
  - Не, не сыны, а дочкi!
  Шарлота стрэлiла ѓ амерыканскую машыну, адарвала ёй вежу i прачырыкала:
  - Вядома ж дачкi i вельмi гераiчныя!
  Крысцiна лупанула па супернiку. Прабiла непрыяцеля наскрозь, i прашыпела, выскалiѓшыся зубкамi:
  - Мы ёсць сапраѓдныя машынкi смерцi!
  Магда таксама пальнула па супернiку. Разбiла варожую браню, пратаранiла лоб непрыяцеля i вякнула:
  - I мы самыя дасканалыя машынкi, што ёсць на свеце!
  I дзяѓчынкi хорам завылi:
  - Слава Германii, слава, танкi рвуцца наперад! Дывiзii Трэцяга Рэйха вiтае адважны народ!
  Карацей кажучы, у немцаѓ сапраѓды справы клеiлiся, i iх войскi атрымлiвалi адну перамогу за другой.
  У ЗША вядома ж моцная эканомiка, але яны прайгравалi ѓ якасьцi тэхнiкi. Асаблiва танкаѓ i рэактыѓнай авiяцыi. Немцы ѓжо мелi МЕ-262 Х у серыйнай вытворчасцi, i гэты самалёт быѓ i жывучым хуткасць больш за 1150 кiламетраѓ за гадзiну, i ѓзбраенне пяць авiяцыйных 30-мiлiметровых гармат. Супраць падобнай машыны амерыканцам не выстаяць.
  Была ѓ немцаѓ i птушка ХЕ-262, простая ѓ вытворчасцi, амаль цалкам з дрэва, вельмi лёгкая i манеѓраная. Але ХЕ-262 з прычыны занадта малой масы i высокай хуткасцi, i спрошчанай быѓ складзены ва ѓпраѓленнi i патрабаваѓ высокай квалiфiкацыi лётчыкаѓ. Затое ён выдатна падыходзiѓ для стылю Хафмана, якi дзейнiчаѓ у зблiжэннi. I з блiзкай дыстанцыi разбураѓ амерыканцаѓ.
  Але акрамя Марселя, яшчэ i дзве дзяѓчынкi дзейнiчалi: Альбiна i Альвiна. Яны перавысiлi кожная па трыста збiтых самалётаѓ i атрымалi Рыцарскiя крыжы жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Рыцарскiя крыжы з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi мелi пакуль толькi Хафман якi збiѓ больш за пяцьсот самалётаѓ, i Рудэль, легендарны штурмавiк якi падбiѓ больш за пяцьсот танкаѓ, i мноства iншых наземных мэт. I яшчэ семнаццаць самалётаѓ.
  У Трэцiм Рэйху зацвердзiлi яшчэ i шостую ступень Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi, таму хто дасягне тысячы збiтых самалётаѓ, або такой жа колькасцi разбiтых танкаѓ.
  У дадзеным Рыцарскiм крыжы павiнна было начэплена не менш за сотню дыяментаѓ, i ён быѓ бы буйней, чым iншыя Рыцарскiя крыжы. Так што ѓзнагарода не толькi атрымлiвалася ганаровая, але i дарагая.
  Альбiна i Альвiна ляцяць па небе. Збiваюць сабе самалёты янкi i напяваюць скрозь зубы:
  - Прыгожыя дзяѓчаты,
  Вялiкiя сяброѓкi...
  Бы грозныя хлопцы -
  I класныя патугi!
  Альбiна пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак навяла авiяцыйную гармату, лупанула па амерыканцы i пiскнула:
  - Агеньчыкi вясёлых вачэй!
  I падмiргнула напарнiцы. Тая зрэзала свайго вiзавi. Разнесла супернiка ѓ дробныя трэскi, выкарыстоѓваючы босыя пальчык ножак, i прачырыкала:
  - За камунiзм i нашы слаѓныя перамогi!
  Альбiна паправiла напарнiцу, збiваючы самалёт янкi:
  - За арыйскi камунiзм!
  I абедзве дзяѓчыны разрагаталiся.
  Тым часам вайна працягвалася. Амерыканцы вiдавочна прайгравалi, лепшаму па тэхнiцы i вывучцы ворагу, ды яшчэ выкарыстоѓвалага замежныя дывiзii.
  У прыватнасцi ѓ янкi асноѓны танк "Шэрман". Ну куды яму супраць асноѓнага нямецкага Е50. Машына ѓ гiтлераѓцаѓ мела лабавую браню ѓ 250-мiлiметраѓ, бартавую ѓ 170-мiлiметраѓ, i вага ѓ семдзесят тон пры рухавiку ѓ 1200 конскiх сiл з фарсiраваннем матора.
  Трэба адзначыць, што "Шэрман" не мог прабiць немца нават у борт, бо браня ѓ Е-50 нахiльная. Нават "Шэрман" з семнаццацiфутавай гарматай, "Светлячок" не вельмi браѓ у борт немца. А бо дадзены танк не быѓ масавым.
  А сам амерыканскi танк гiтлераѓцы ѓпэѓнена бралi з пяцi кiламетраѓ. Тым больш у яго высокi сiлуэт. Крыху лепшым быѓ у амерыканцаѓ "Першынг". Але гэты танк не быѓ такiм масавым як "Шэрман" i ѓсё роѓна яго 90-мiлiметровай гарматы бракавала для эфектыѓнай дужання.
  Толькi "Звышпёршынг", мог прабiць нямецкi Е-50 у борт. Балазе гармата i калiбра ѓ 90-мiлiметраѓ i даѓжынёй ствала ѓ 73 ЭЛ. Але затое хуткастрэльнасць усяго чатыры стрэлу ѓ хвiлiну супраць дванаццацi ѓ нямецкага Е-50, i вага пяцьдзесят тон для рухавiка ѓ 500 конскiх завялiкi. Ды i браня недастатковая. У лоб нямецкага асноѓнага мастадонты амерыканцаѓ усё роѓна не прабiваѓ. А быѓ у фрыцаѓ яшчэ i Е-75 з гарматай калiбра 128-мiлiметраѓ i таѓшчынёй бартавой бранi ѓ 210-мiлiметраѓ пад нахiламi, з яшчэ лепшай абаронай i рухавiком у 1500 конскiх сiл.
  Так што з самага пачатку ЗША прайгравалi. Толькi танк Т-93, дакладней самаходка вагой у дзевяноста тры тоны, i таѓшчынёй лабавой бронi ѓ 305-мiлiметраѓ i гарматай у 155-мiлiметраѓ магла змагацца з нямецкiм мастадонтамi ѓ лоб.
  Але хадавыя якасцi дадзенай самаходкi былi няважнымi, як i хуткастрэльнасць. I немцы яе знiшчалi авiяцыяй.
  Так што амерыканцы ѓ цэлым не мелi поспеху, i безнадзейна прайгравалi.
  I нямецкiя войскi падыходзiлi ѓсё блiжэй i блiжэй да Нью-Йорка i Вашынгтона.
  Рузвельт стаѓ малiць Гiтлера аб мiры.
  Але фюрар хацеѓ толькi без усялякiх умоваѓ поѓнай капiтуляцыi. Вашынгтон быѓ акружаны. I гiтлераѓцы пачала штурм сталiцы ЗША.
  Танкавы экiпаж Герды ваяваѓ за светлае заѓтра. I без лiшнiх праблем перамагаѓ.
  Дзяѓчына нават стала страляць не толькi босымi пальчыкамi ножак, i пунсовымi саскамi грудзей. I гэта выдатна дапамагала.
  Шарлота таксама пальнула нацiснуѓшы лалавымi саскамi на кнопку джойсцiка i праверашчала:
  - Велiч камунiзму ѓ тым, каб быць не рыбай, а кiтом!
  Крысцiна, ведучы агонь, нацiскаючы на кнопкi джойсцiка, адзначыла:
  - А мы немцы i пабудуем найвялiкшы з камунiзмаѓ!
  Магда, страляючы малiнавымi саскамi па супернiках, агрэсiѓна выдала:
  - Самы светлы камунiзм! Толькi ѓверх, нi кроку ѓнiз!
  Герда босымi пальчыкамi ножак навёѓшы гармату, i перавярнуѓшы трапным стрэлам амерыканскую гаѓбiцу, пацвердзiла:
  - За арыйскi камунiзм!
  Пасля падзення Вашынгтона, Амерыка неѓзабаве капiтулявала. I здарылася гэта 31 студзеня 1945 гады.
  Скончылася другая сусветная вайна. I прыход Гiтлера да ѓлады, пасты супаѓ, з капiтуляцыяй Амерыкi.
  Здавалася, надышоѓ працяглы перыяд свету. Сапраѓды ѓсе войны скончаны, ЗША захопленыя i чаго яшчэ жадаць? Але заставалася яшчэ адна звышдзяржава з калонiямi: Японiя. I Гiтлер хацеѓ i яе заваяваць, а таксама СССР.
  22 чэрвеня 1945 гады пачалося ѓварванне войска Трэцяга Рэйха ѓ СССР.
  На што разьлiчваць у гэтых умовах Чырвонай Армii? Сiлы ѓжо вельмi няроѓныя.
  Але мабыць нейкiя разлiкi ѓ рускiх i iншых нацыянальнасцяѓ усё ж такi ёсць.
  I яны б'юцца вельмi нават адчайна.
  Наташа, Зоя, Аѓгусцiна, Святлана ваююць з гiтлераѓцамi.
  Дзяѓчыны па традыцыi басанож i ѓ бiкiнi. I гэта iх крэда. Яны б'юцца з дзiкiм азвярэннем.
  Наташа, ведучы агонь з аѓтамата, заѓважае:
  - У чым мы добрыя, што ѓмеем бiцца!
  Зоя, страляючы па супернiку, пагадзiлася:
  - Умеем!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату.
  Аѓгусцiна штабнавала па фашыстах з кулямёта, i вялiкiм азартам, прагарлапанiла, кiнуѓшы голай пяткай гранату:
  - Я знiшчальнiк зла!
  Святлана, таксама ведучы агонь па супернiку, i трапна страляючы, выкошваючы ворагаѓ i кiнуѓшы босай ножкай пакет з выбухоѓкай з-за якога перавярнуѓся танк, забiяцка выдала:
  - Я сатру Трэцi Рэйх у парашок!
  I дзяѓчына зноѓ паказала язык.
  Вось гэта ваяѓнiцы. З iмi ты можаш ваяваць практычна супраць любога монстра. I нават гiтлераѓскага.
  Наташа, страляючы па гiтлераѓцам, i абараняючы Маскву, праспявала:
  - Нас цiсне ярмо арды,
  Нас прыгнёт ярмо басурман...
  Зоя, ведучы агонь па фрыцах, i запускаючы босымi пальчыкамi ножак забойнае прасiпела:
  Але ѓ нашых жылах кiпiць,
  Неба славян...
  Аѓгусцiна страляючы па фашыстах, i дзеяннi вельмi энергiчна, паддаючы гранату голай пяткай, працягнула:
  I ад чудскiх берагоѓ,
  Да берагоѓ Калымы...
  Святлана з дзiкiм азартам напявала, пагульваючы цяглiцамi ног, i плiткамi прэса выдала:
  Усё гэта наша Зямля,
  Усё гэта мы!
  I тут дзяѓчаты трэба сказаць былi з вялiкай ганарлiвасцю i каласальнай агрэсiяй.
  Iх нiхто не спынiць, iх нiшто не пераможа. Злыя ваѓчыцы душаць ворага, злыя тыгрыцы - салют героям.
  Цi можа быць гераiням. Вось гэта азартныя дзяѓчынкi самага высокага палёту птушкi.
  I калi б'юцца, то ѓжо ад душы.
  I Алёнка са сваiм экiпажам на танку КВ-13. Машына, якая гатова супрацьстаяць нямецкiм, пiрамiдальным кампазiцыям. Дзяѓчына страляе па супернiку, i спявае:
  - Нашы танкi, гэта проста цуд,
  Ад пустыняѓ, да паѓночных мораѓ!
  Разарвем цябе павер Юда,
  Будзе знiшчаны страшны звер!
  Анюта пацвердзiла з лютасцю, таксама пальнуѓшы па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Я непрыяцеля парву i сатру ѓ парашок.
  Ала па чарзе зарадзiла ѓ супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкала:
  - За велiч камунiзму чырвонага колеру!
  Марыя таксама лупанула па непрыяцелю, зрабiѓшы трапны стрэл голай нiжняй канечнасцю i зароѓ:
  - За прыгожыя перамогi!
  Маруся таксама пры дапамозе босых пальчыкаѓ ног рушыла непрыяцеля, нiбы яго ѓразiѓшы i вякнула:
  - За самыя вышэйшыя iдэi камунiзму!
  Пяцёрка бiлiся з фашыстамi, нiбы тэрмiнатары.
  А ѓ небе ваявалi i савецкiя лётчыцы. Вось у прыватнасцi Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова.
  Яны бiлiся нiбы былiнныя волаты-самкi. Выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак пасылалi авiяцыйныя снарады. Здзiѓлялi непрыяцеляѓ вельмi трапна.
  Анастасiя нацiснула пунсовым саском на кнопку джойсцiка, уразiла фашыста i прачырыкала:
  - Слава iдэям камунiзму!
  Ведучы агонь па супернiку, выкарыстоѓваючы клубнiчныя соску, напаѓголая Акулiна таксама прабуркавала:
  - Героям СССР слава!
  Вось такiя тут гарачыя i моцныя дзяѓчынкi. Як яны ваююць, нiбы сапраѓдныя звяры. I ѓ iх звышчалавечая рызыка i каласальная сiла.
  Анастасiя, круша гiтлераѓцаѓ, праспявала:
  - Над няшчаснай планетай завiсла,
  Злосных фрыцаѓ кiпячая цемра...
  Акупант свая сякера ненавiсная,
  Завастрыѓ i сячы галава!
  
  Чалавек ён аднак не пешка,
  I не вечна хадзiць пад ярмом...
  Ператворыць злых ворагаѓ у галавешкi,
  Уладарам стане мiроѓ!
  А тут яшчэ i Лiзавета на самаходцы СУ-100. Машына з больш магутнай, чым у Т-34-85 гарматай у 100-мiлiметраѓ i гатовая з ворагамi ваяваць.
  Дзяѓчыны ѓ танку зразумела ѓ адным толькi бiкiнi.
  Лiзавета нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка страляючы дастаткова дакладна ѓ непрыяцеля, i прабуркавала:
  - За Расiю камунiзму!
  Затым па чарзе стрэлiла i Кацярына, выкарыстоѓваючы для стральбы пунсовы сасок грудзей.
  Уразiла гiтлераѓскi танк i прабуркавала:
  - За поспехi ѓ будаѓнiцтве камунiзму!
  Алена таксама пальнула па супернiку, выкарыстоѓваючы босымi пальчыкi ножак. Разнесла ствол пiрамiдальнага танка, усё гэта зрабiла трапна.
  Пасля чаго прачырыкала:
  - Самы светлы ѓ нас будзе камунiзм!
  Далей лупанула i Еѓфрасiння, хоць яна звычайна ѓсяго толькi кiроѓца. Але дзяѓчына ѓрэзала вельмi трапна, адбiваючы ѓ танка гiтлераѓцаѓ рулю.
  Пасля чаго праваркавала:
  - Наш камунiзм ярчэй сонца!
  Дзяѓчыны на танку босыя i ѓ бiкiнi вельмi хораша i харызматычна глядзяцца. А ѓ iх грудзей з такiмi пунсовымi саскамi.
  Лiзавета праспявала з захапленнем;
  Зьнiшчым ярмо павер фашызму,
  Калi трэба горы зварочу.
  Будзе эра, эра камунiзму,
  У нябёсы я з песняй палячу!
  I зноѓ дзяѓчына пунсовым саском нацiсне на кнопку джойсцiка i ѓрэжа па гiтлераѓцам.
  Так што фюрару мала не здасца.
  З такiмi дзяѓчынкамi зразумела, што СССР яшчэ жывы, i не зламаць яго так проста Гiтлеру.
  Хаця i лезуць немцы наперад...
  Герда ваюе на танку Е-50 У, тое будзе забойнае скрушэнне. I так усiх на iм малоцiць.
  Нацiскае босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, i прабiвае 34 i раве:
  - За камунiзм вялiкi арыйскi!
  Шарлота ваюе, i таксама босымi пальчыкамi ножак пасылае, забойны снарад i вiскоча:
  - Гэта супер!
  Крысцiна ѓзяла i лупанула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак у непрыяцеля са смяротным падскокам i прабуркавала:
  - За вялiкiя перамогi!
  I Магда таксама як лупанет з забойным падскокам пры дапамозе голай пяткай лупанула з кулямётаѓ i рыкнула:
  - За супермэнаѓ!
  Так што Чырвонай армii ад гэтага прутка.
  Вось Агата i Адала ваююць на дыскалёце. Ваяѓнiцы кiруюць машынай з дапамогай джойсцiкаѓ, i разгортваюць гэты наймагутны агрэгат. I так разбураюць супернiкаѓ. I лупяць цеплавымi промнямi з паветра. Лiтаральна знiшчаючы моц сапернiкаѓ.
  Агата вядучы агонь па непрыяцелю, раве:
  - Шалёны мой запал!
  I голай, круглай пяткай як нацiсне.
  Адала страляючы па ворагах, упэѓнена заяѓляе:
  - Гэта толькi ѓлада!
  I таксама босыя пальчыкi ножак выкарыстоѓвае, супраць ворага.
  Дзяѓчынкi канкрэтна разышлiся. I такiя скажам прама баявыя прыгажунi.
  Так што СССР вельмi цяжка супрацьстаяць падобнай моцы.
  Альбiна i Альвiна таксама ваююць i збiваюць пры дапамозе босыя пальчыкаѓ ножак непрыяцеляѓ. I вельмi грозна.
  I дзяѓчаты разбураюць Чырвоную армiю i равуць:
  - Белыя ваѓкi збiваюцца ѓ зграю,
  Толькi тады выжыве род...
  Слабыя гiнуць - iх забiваюць...
  Ачышчаючы святую кроѓ!
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Немцы i iх саюзнiкi прасуюць Чырвоную Армiю. I разбураюць Расiю.
  Але наѓзамен б'юцца i савецкiя дзяѓчаты. I паказваюць свой вышэйшы клас.
  Настасся Ведзьмакова заскоквае ѓ самалёт. Падымае яго ѓ паветра, iдзе ён туга i раве:
  - За камунiзм вялiкi!
  Дзяѓчына ваюе ѓ адных толькi трусiках. I гэта вельмi прыгожа.
  I Акулiна Арлова нават станiк зняла, i адных толькi баязлiвец змагаецца. I дзяѓчына вельмi крутая.
  Акулiна гэта дзяѓчына супер, i пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак збiвае супернiка i вiскоча:
  - Слава камунiзму!
  Мiрабела Магнiтная была ѓ адных толькi плаѓках. Такая вось прыгожая i баявая дзяѓчынка. I як правiшча:
  - Я ёсць дзяѓчына, якая супер!
  I таксама пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак прабiвае супернiка.
  Такiя вось дзяѓчаты i вельмi крутыя i гарэзлiвыя. I так разбураюць нiбы клюшкай дзецi б'юць па ледзяшах усю фашысцкую каалiцыю.
  Але ѓсё роѓна вермахт надыходзiць.
  Тады чатыры дзяѓчынкi i заваявалi легендарную славу. Хаця ѓвогуле iх слаѓны шлях пачаѓся яшчэ ѓ сорак першым годзе. Гiмлер угаварыѓ фюрара паспрабаваць у баях жаночыя батальёны, са спецыяльна падрыхтаваных арыек.
  Баявыя дзеяннi паказалi, што жанчыны: зусiм не слабое звяно i ѓмеюць нядрэнна бiцца. I несцi пры гэтым менш страт, чым мужчыны. Ваяѓнiцы бiлiся i ѓ пяхоце, босымi ножкамi шлёпаючы па гарачых пясках пустынi Сахара. I асвоiлi танкi. Выпрабаваѓшы "Тыгр", у баях з Брытанiяй.
  Цiкавым аказаѓся лёс танка "Пантэра". У рэальнай гiсторыi, гэты лепшы i другi па масавасцi танк Трэцяга Рэйха згуляѓ асноѓную ролю ѓ "Панцвале". У альтэрнатыѓнай, "Пантэры" амаль не ваявалi. Да штурму Брытанскай метраполii яны не паспелi. Да баёѓ супраць ЗША у серыю пайшлi больш дасканалыя i магутныя "Пантэры"-2.
  А зараз чацвёрка атрымала яшчэ больш магутны, i дасканалы "Е"-50, якi адрознiваецца моцным узбраеннем i абаронай.
  Ваяѓнiцы адчувалi сябе вельмi ѓпэѓнена. Кiраванне танка самае сучасна з джойсцiкамi. Найноѓшая машына. Нават рухавiк газатурбiнны. А вось поѓна яшчэ i "Пантэр"-2. Трыццацьчацвёрка не сапернiк падобнай машыны.
  Герда напаѓляжала ѓ крэсле. Яна была бiкiнi. Дзяѓчаты ѓжо прывыклi змагацца напаѓголыя. Гарачыя пяскi пустынi абпальвалi iх босыя ногi, каменьчыкi гор калолi босыя падэшвы. Але ваяѓнiцы зусiм не зламалiся i не сцерлiся ѓ парашкi.
  Камандзiр экiпажа, узнагароджаная мноствам узнагарод, прашыпела:
  - А вось зараз i Расiя супраць нас! Чакаюць новыя прыгоды, i перамогi!
  I страсянула сваёй белай, як сьнег галавой. Натуральная бландынка, вельмi прыгожая i загарэлая.
  Шарлота ѓхмыльнулася.
  Гэтая дзяѓчына мела медна-чырвоныя валасы, што гарэлi нiбы полымя. Таксама прыгажуня, з бронзавым загарам. У бiкiнi, загарэлая, мускулiстая. З босымi ножкамi, якiя пратопалi i па гарачым пяску, i па вострых камянях.
  Вогнезарная д'ялiца заѓважыла:
  - Рускiя, мабыць, самыя фанатычныя нашы супернiкi!
  Крысцiна падала свой голас. У яе валасы медна-жоѓтыя, таксама гараць як полымя, але з залацiстым адценнем. I той жа загар, мускулы, i прыгажосць. Выразнае i разам з тым далiкатнае твар. I бiкiнi. Ножкi, якiя адтапалi многiя мiлi па цвёрдай i пякучай паверхнi, але не страцiлi вытанчанасцi, i плыѓных лiнiй. Босыя пальчыкi акуратна падстрыжаныя, i вельмi спрытныя.
  Рыжа-жоѓтая дзяѓчына спытала:
  - А чаму ты так думаеш?
  За яе адказала Магда. У гэтай дзяѓчыны валасы бела-залатыя, мядовая бландынка. Вельмi прыгожая, мускулiстая, з выразным тварам, i сапфiрава-iзумруднымi вачыма. Ножкi таксама загартаваныя, з круглымi пятачкамi, i роѓнымi пальчыкамi. Мабыць, у Магды найболей далiкатны тварык, амаль рахманы, нягледзячы на мужны падбародак. Герда, напрыклад, выглядае больш жорсткiм. Крыху мякчэй Крысцiна, i некалькi разбэшчана нiбы ведзьма Шарлота.
  Магда заѓважыла:
  - У iх таталiтарны як у нас строй. Яны таму больш цвёрдыя!
  Герда ѓхмыльнулася i адказала:
  - Савецкiя танкi - гэта куча металаму. Нам iх не трэба баяцца!
  Магда мякка запярэчыла:
  - У серыi КВ, поѓна мастадонтаѓ. Асаблiва КВ9.
  Дзяѓчыны хiхiкнулi. Апошнi танк i сапраѓды апынуѓся "шэдэѓрам" - найцяжкай машынай трыма гарматамi: дзве ѓ 152 -мiлiметра i адна ѓ 122, пры вазе ѓ трыста тон, i лабавой бранi ѓ 200-мiлiметраѓ. Адна з самых няѓдалых мадэляѓ у танкабудаваннi. Такi танк i зусiм перавозiць не ѓяѓлялася магчымым. I машына проста выдаткаваныя дарма грошы! У серыю паступiѓ яшчэ i КВ-10 - машына з трыма 107 - мiлiметровымi гарматамi i вагой дзвесце тон, свайго роду знiшчальнiк танкаѓ.
  Не самая лепшая iдэя ставiць на танк дзве гарматы. А тры тым больш. Тут Сталiн, вядома ж, выявiѓ самадурства. I моцна краiне перашкодзiѓ. Зрэшты, распрацоѓваѓся i танк з серыi Iсаѓ. Але таксама вялiзны i цяжкi. Адзiнае адрозненне ад серыi КВ - гэта спроба ѓставiць браню пад рацыянальным нахiлам. Але войны Чырвоная армiя не вяла, i таму тэхнiка не надта ѓдасканальвалася. I не было баявой практыкi прымянення машын.
  Наогул чатыры гады адтэрмiноѓкi ѓ параѓнаннi з рэальнай гiсторыяй немцы выкарыстоѓвалi больш плённа.
  Рудая Шарлота нацiснула босымi пальцамi ногi на джойсцiк. Пальнула па памежным дзоце. Снарад 105-мiлiметровай ударыѓ у савецкую зброю, i перавярнуѓ яе. Стаѓ рвацца баявы камплект, i дэтанаваць снарады.
  Рудая ведзьма прашыпела:
  - Я страшны вiцязь - на каленi дзiкуны! Ворагаѓ Айчыны я каштарыс з твару зямлi!
  I выскаѓ жамчужных зубоѓ, i бляск смарагдавых вачэй. Дзяѓчыны i сапраѓды вышэйшага класа.
  Крысцiна хiхiкнула i адказала:
  - Цяпер стрэлю я!
  I таксама пальнула па супернiку. Стрэлiла савецкая 76-мiлiметровая гармата. Снарад трапiѓ у нахiльны лоб Е-50. I сышоѓ у рыкашэт. Толькi бразнула дзяѓчынкам па вушах.
  Герда пляснула босымi ножкамi i прачырыкала:
  - Якi пасаж!
  I сама зрабiла наступны стрэл... Нямецкiя танкi расстрэльвалi савецкi ѓмацаваны раён. Працаваѓ i Е-100. Дадзеная машына таксама аказалася вытворнай ад "Маѓса". Не занадта ѓдала iдэi двухгарматнага танка. Е-100 ужо зняты з вытворчасцi.
  Замест яго ѓ серыю паступаюць штурмавыя мадыфiкацыi серыi "Е". Але гэты пакуль працуе. I выпускае снарады.
  Шарлота прарэзлiва хiхiкае, i трасе босай ножкай:
  - Вайна ёсць жудасны стан, але захапляе як гульня!
  I дзяѓчына стрэлiла, прычым вельмi трапна.
  Крысцiна выскалiла свае жамчужныя зубкi. Яна пажадлiвая, драпежнiца пантэра.
  Савецкiя гарматы вядуць агонь, а перад iмi i мiнныя палi. Рухаюцца нямецкiя тэлетанкi. I працуюць з дзiкiм ровам штурмавыя бамбаметы.
  Памежныя слупы валяцца. Гiтлераѓскiя полчышчы, перасеклi мяжу.
  Магда не надта дасцiпна заѓважыла, пастукаѓшы босай ножкай аб браню:
  - Мы змятаем моцную абарону, але мецелкi сталёвыя!
  Ваяѓнiцы падмiргнуѓ адзiн аднаму. Савецкая абарона была дастаткова магутнай. Асаблiва шмат выкладзена мiн. I гэта затрымлiвала немцаѓ. Але рушыць наперад усё ж атрымоѓвалася.
  Працавалi па савецкiх пазiцыях бамбаметы, а зверху яшчэ i заходзiлi штурмавiкi. Неслiся ѓ глыбiню абароны Чырвонай армii i ТА-400, адна з самых грозных мадыфiкацый бамбавiкоѓ. Цэлых шэсць рухавiкоѓ, у тым лiку i рэактыѓныя. I бамбуюць, разбураюць савецкiя гарады.
  Герда пастрэльваючы, заѓважыла з ухмылкай:
  - У баi мы звяры, але з розумам чалавека!
  I зноѓ пальнула. Разбiла савецкую гармату. Наогул гэта дзеѓка вышэйшага эшалона. I такая вось крутая.
  Е-50 расстрэльваѓ савецкiя пазiцыi, сам практычна не атрымлiваючы пашкоджанняѓ. Нахiльная браня машыны з цэментаванай сталлю давала выдатны рыкашэт. Савецкiя снарады нават не маглi, як трэба падрапаць немцаѓ.
  Крысцiна прыгадала выпрабаваннi "Тыгра". Тады гэта быѓ першы сэрыйны нямецкi танк. Нiводны са снарадаѓ не мог прычынiць "Тыгру" шкоды. Ангельцы сыпалiся пад яго ѓдарамi. Але вось семнаццацiфутавая гармата, прабiла ѓ лоб. Тады дзяѓчаты ледзь не загiнулi. I гэта запомнiлася ваяѓнiцы. Як блiзка яны апынулiся каля кашчавай старой з касой, адчуѓшы яе ледзяное дыханне.
  Дзяѓчына пацерла сваю босую падэшву аб кут. Ёй вельмi захацелася выскачыць з танка i прабегчыся. Яна ж такая непасрэдная ваяѓнiца.
  Крысцiна праспявала з апломбам:
  - Сiнi туман, i ѓсюды падман!
  Ваяѓнiцы захiхiкалi... Вiдок у iх быѓ вельмi сэксуальны i эратычны.
  А гармата працавала i страляла. Яна i не думала спыняцца. Усё пасылала снарад па снарад. Разбiваючы ѓ трэскi i аскепкi савецкiя пазiцыi.
  Гучала ззаду з рэпрадуктараѓ песня;
  Салдат заѓсёды здаровы,
  Салдат на ѓсё готаѓ...
  I пыл як з дываноѓ,
  Мы выбiваем з дарог!
  I не спынiцца,
  I не змянiць ногi -
  Ззяюць нашы твары,
  Блiшчаць боты!
  I зноѓ абвальваецца моц рэактыѓнага бамбамету на савецкiя пазiцыi. I зноѓ разбурэннi i цэлыя ѓмацаваныя раёны падкiдвае ѓверх. I гарматы адлятаюць у самыя розныя бакi.
  Некалькi дзясяткаѓ нямецкiх танкаѓ вядуць агонь адначасова i, разбураючы, усё запар.
  Герда сябе адчувае Багiрай, якая выйшла на паляванне. Вось першая лiнiя савецкай абароны ѓжо разбурана. Але байцы Чырвонай армii яшчэ корпаюцца i страляюць па немцах.
  Сярод тых, хто змагаецца, ёсць i пiянеры. Юныя ленiнцы добраахвотна далучылiся да Чырвонай Армii. Большасць хлапчукоѓ басанож i ѓ шортах. Носяцца сабе, мiтусяцца.
  I гiнуць пiянеры...
  Шарлота ведучы агонь, рыкнула:
  - А на пiянераѓ, вось якая справа, уся краiна глядзела!
  Пальнула па расейцах, i Крысцiна, атрутна прашыпеѓшы:
  - Мы сокаламi глядзiм, арламi парым!
  I зноѓ выпусцiла агнязорную ѓсмешку. Цудоѓныя дзяѓчынкi...
  Некалькi нямецкiх танкаѓ перабiралася пад зямлёй. I яны з'явiлiся ѓ тылы савецкiх войскаѓ, уносячы панiку i радок з кулямётаѓ. Гiтлераѓцы заявiлiся, нiбы камары, з апраметнага кашмару.
  Е-50 убачыѓ у оптыку рух трыццацьчацвёркi. Герда выскалiлася, стала наводзiць ствол. Савецкая машына з маленькай вежай Т-34-76 i вельмi рухомая. Паспрабуй у такую i патрап. Дзяѓчынка ѓжо дастаткова вопытная, але савецкая машына ѓсё ж непадобная на амерыканскi "Шэрман".
  А адлегласць да рускай амаль пяць кiламетраѓ.
  Дзяѓчына чухае сваю босу пятку, Шарлота казыча ёй памiж пальчыкамi. Дзяѓчынкi хiхiкаюць.
  Потым Герда страляе па рускай машыне. Снарад праносiцца зусiм побач, ледзь не чыркаючы па бранi... Але ѓсё роѓна мiма. Герда ѓ прыкрасцi стукае кулаком па метале.
  Магда падказвае напарнiцы:
  - Ты ѓ корпус лупi! Там патрапiць будзе лягчэй!
  Герда перадае джойсцiк Магда i шэпча:
  - Дык ты гэта рабi сама!
  Магда захоплена праспявала:
  - Зямля ѓ iлюмiнатары, зямля ѓ iлюмiнатары ... - Дзяѓчына ѓзяла босымi пальчыкамi джойсцiк, i нацiснула на кнопку, працягваючы спяваць. - Зямля ѓ iлюмiнатары бачная!
  I яе снарад сапраѓды трапiѓ у падмурак савецкага танка. Машына лопнула, i раскалолася. Пачала гарэць... Савецкiя снарады рвалiся ѓнутры чэрава.
  Магда трасянула босымi пальчыкамi, i прасiпела:
  - Вось бачыце, як я ѓзялася! А вы кажаце...
  Шарлота прашыпела, выскалiѓшы iклы:
  - Мы зноѓ гаворым, на розных мовах!
  Зьявiлiся новыя савецкiя машыны. Першымi iшлi трыццацьчацвёркi. Рухомыя i шматлiкiя машынкi. Далей рухалiся з серыi БТ. Гэта ѓжо састарэлы колава-гусенiчны тып. Прасоѓвалiся i зусiм дапатопныя Т-26, што не здольныя iнакш як драпнуць нямецкую браню. Больш за магутныя i цяжкiя КВ, прасоѓвалiся ѓ самым канцы. I мноства пяхотнiкаѓ.
  Крысцiна хiхiкнуѓшы, рыкнула:
  - Ну, мы iм i пакажам!
  Нямецкiя машыны адкрылi агонь з вялiкай дыстанцыi, iмкнучыся прыцiснуць савецкую пяхоту да зямлi. Разбуралi яны таксама i танкi, i iншую жыѓнасць.
  У небе з'явiлiся i савецкiя штурмавiкi: знакамiтыя Iлы. Яны атакавалi нямецкi строй. Iм насустрач iмчалiся гiтлераѓскiя знiшчальнiкi. Iшла сапраѓдная звалка. Нямецкiя знiшчальнiкi ХЕ-262, вельмi спрытныя i спрытныя з манеѓранасцю. Атакуюць савецкую тэхнiку, прэсуючы нiбы прасам.
  Шарлота зноѓ пальнула. Патрапiла ѓ савецкую БТ, i прабурчала:
  - Гэта лiрыка не казка... Казка будзе наперадзе!
  Е-50 спынiѓся i адлюстроѓваѓ савецкую контратаку. Не занадта дасведчанае камандаванне кiнула танкавы рэзерв фактычна на забой. I патрапiлi расiйскiя машыны - нiбы куры ѓ ашчып. I дралi iх капiтальна.
  Герда выстрала, праламала лоб трыццацьчацвёрцы i прашыпела:
  - Што ж Стваральнiк - параненае пекла!
  Шарлота таксама пальнула, знайшоѓшы мэту, савецкiя машыны рухалiся прамалiнейна, i дзяѓчаты паспелi прыстраляцца. Ды i ѓвогуле гэтая чацвёрка з феноменаѓ.
  Рудая гарпiя праспявала:
  - Усiх забiвае наша атрута!
  I ваяѓнiцы працягнулi весцi агонь, скалячы свае такiя моцныя, i буйныя нiбы ѓ конiкаѓ зубкi.
  Крысцiна прачырыкала з апломбам:
  - Усiх забiвае наша атрута!
  Магда, падбiѓшы 34, раѓнула:
  - Такi ѓ нас вынiк!
  Веранiка, Аксана i Наташа разам з iншымi дзяѓчатам сыходзiлi з акружэння. Батальён дзяѓчынак атрымаѓ загад адысцi ѓ тыл, бо ѓ ваяѓнiц практычна не было супрацьтанкавых сродкаѓ. Сталенiда Паѓлаѓна мела досвед вайны, служачы добраахвотнiкам у Iспанii. I разумела, што супраць танкаѓ серыi "Е" пагранвойскам не выстаяць. Дзяѓчыны зрэшты, падбiлi некалькi транспарцёраѓ, але i самi панеслi страты.
  Цяпер батальён засяродзiѓся i адступаѓ.
  Веранiка, Аксана i Наташа скiнуѓшы боцiкi, адыходзiлi босыя, i ѓ лёгкiх блузках. Да адлюстравання цяжкiх танкавых калон, савецкiя войскi не гатовы. А прабiць танк Е-50 папросту няма чым. Адзiны шанец гэта пашкодзiць гусенiцы. Але ѓ дадзенай машыны коѓзанкi размяшчаюцца на асобных калясках, i вывесцi iх з ладу вельмi цяжка.
  Дзяѓчынкi рухалiся на ѓсход лясамi i малымi групамi. Яны выглядалi вельмi кранальна. Закасалi штаны, i ѓ адных толькi лёгкiх кашулях. Доѓгiя, светлыя, злёгку кучаравыя валасы распусцiлiся. Босыя ножкi прыемна казыча трава, i часам трапляюцца i шышачкi. Усё выглядае вельмi эратычна. Грудзi прасвечваюць праз тонкiя кашулi.
  Веранiка, заграбаючы босай ножкай траву, у прыкрасцi прамаѓляе:
  - Вось чартаѓшчына - толькi пачалася вайна, а ѓжо даводзiцца адступаць!
  Аксана, чые светлыя валасы, былi злёгку рудаватымi, выскаляючыся зубкамi, адказвае:
  - А асаблiвых iлюзiй i не мела! Гiтлер заваяваѓ амаль увесь свет... Паспрабуй з такой чарадой ты зладзiся!
  Наташа страсянула беласнежнай шавялюрай i выдала:
  - Усё жадаюць спадабацца... Цяжка з iмi зладзiцца! Вернай быць не вельмi лёгка!
  Веранiка кiѓнула. Яе валасы такiя залацiстыя i прыгожыя. Яна цудоѓная.
  А вось iх дагнала Вiкторыя. Зусiм рудая дзяѓчынка. Валасы нiбы пажар. I такiя пякучыя. Павеяѓ вецер i, здаецца, гэта лунае пралетарскi сцяг, такая палаючая шавялюра.
  Вiкторыя зняла з сябе кашулю i агалiла тулава. Яе грудзей былi поѓныя, соску пунсовыя, нiбы макi. Прыгожая ваяѓнiца. I яе моцнаму, трэнiраванага цела iдзе агаленне.
  Наташа хiхiкнула i таксама агалiла тулава, заѓважыѓшы:
  - А прыгожыя ѓ нас целы... Мы проста Амазонкi!
  Веранiка пакiвала галавой:
  - Цi не занадта гэта радыкальна - агаляць грудзi! Трэба выконваць правiлы прыстойнасцi!
  Вiкторыя пакiвала галавой, i страсянула рудымi кудзеркамi:
  - У камунiстычным грамадстве - правiлы маралi, паняцце адноснае. - Дзяѓчына трасянула голымi грудзьмi, яе пунсовыя соску вельмi панадлiва блiшчалi. - А быць голай не грэх. Дакладней паняцце граху папоѓскае, а наша крэда, воля ад буржуазнай маралi!
  Наташа пацвердзiла, трасучы пышным, i пругкiм бюстам:
  - Блiжэй да прыроды! Блiжэй да натуральнага! I галiзна натуральная!
  Аксана таксама ѓсмiхнулася i агалiла тулава. На самай справе, у летнюю спякоту як прыемна калi грудзей голыя. I iх абдзiмае ветрык. Прыгожая дзяѓчынка, i галiзна iдзе. Усе дзяѓчыны спартовыя, з фiгуркамi, голыя целы ваяѓнiц вельмi гарманiчна глядзяцца.
  Прыгожыя дзяѓчыны крочаць па сцяжынцы. Яны такiя цудоѓныя, i вельмi прывабныя.
  Веранiка прачырыкала, матнуѓшы галавой:
  - Але ж так зусiм не эстэтычна!
  Вiкторыя адмоѓна страсянула галавой:
  - Не! У нас цудоѓныя целы! I мы голыя глядзiмся проста цудоѓна!
  Наташа кiѓнула, i падскокваючы, вымавiла:
  - Добра быѓ галышом... Вось Iльiч са стрэльбай прыйшоѓ!
  Аксана пагладзiла сабе грудзi i пiскнула:
  - На самай справе, мой бюст гэта супер!
  Вiкторыя захоплена праспявала:
  - Ох, дзяѓчынкi, а мы налётчыцы! Кашалечкi, кашалькi, i кашалёшнiкi! Мы бачылi даляры - горы залатыя!
  Наташа, трасучы аголенымi грудзьмi, з усмешкай праспявала:
  - Раней былi голыя, босыя, дурныя!
  I ѓся чацвёрка дружна разрагаталася. Дзяѓчаты пляскалi босымi ножкамi, задзiралi голыя пяткi. Прыгожыя ваяѓнiцы. За плячыма ѓ iх заплечнiкi i аѓтаматы ППШ. Сiмпатычныя ваяѓнiцы, вельмi выдатныя.
  Веранiка лiслiва вымавiла:
  - Перад Богам, мы ѓсё роѓныя... I прыйдзецца адказваць за распусту!
  Наташа хiхiкнула i адказала з усёй рашучасцю:
  - Бога няма! Гэта казка!
  Вiкторыя, трасучы сваiмi аголенымi, загарэлымi грудзьмi, захоплена ѓсклiкнула:
  - Бога прыдумалi моцныя гэтага свету, каб трымаць народ у падпарадкаваннi!
  Веранiка адмоѓна матнула свой залацiстай галавой:
  - А хто тады стварыѓ сусвет?
  Вiкторыя хiхiкнула i адказала:
  - Сусветы самi растуць, нiбы лiсце на дрэве. Яны вырастаюць з нiчога. Калi ѓ далёкай бясконцасцi стала расцi з нуля дрэва ѓ сусвеце, i з таго часу з'явiлася мноства светабудов.
  Наташа хiхiкнула i паказала мову, заѓважыѓшы:
  - Гаркавата! Можа i, штаны знiмем?
  Вiкторыя падтрымала iдэю:
  - Гэта выдатна прыдумана!
  I дзяѓчыны ѓсе тры дружна вызвалiлiся ад штаноѓ, застаѓшыся ѓ адных трусiках. А якiя ѓ iх моцныя i мускулiстыя целы. Проста цудоѓныя, i вышэйшы пiлатаж.
  Аксана праспявала з захапленнем:
  - У таракана вусiкi, у дзеѓкi голай трусiкi!
  Адна толькi Веранiка засталася з закатанымi штанамi, i кашулi. Яна адказала з дакорам:
  - Нядобра вось так галышом! А раптам нас убачаць!
  Наташа хiхiкнула i адказала:
  - А няхай нават i бачаць! Я люблю ѓзбуджаць мужчын!
  Вiкторыя хiхiкнула, патрос амаль голымi сцёгнамi, адказала:
  - Мужчыны гэта смецце - проста брыдота!
  I стукнуѓшы свежы грыбок босай ножкай, дадала:
  - Да чаго ж усё ж прыемна на жарабцы ѓзяць i пракацiцца!
  Аксана з усмешкай заѓважыла:
  - Калi, яны лашчаць цябе гэта прыемна... Асаблiва калi мужчыны маладыя, прыгожыя...
  Наташа нагадала дзяѓчатам:
  - Памятайце, мы хлапчука злавiлi. Выдатны дзяцюк, i напэѓна ѓ яго дасканаласць не па гадах буйное!
  Вiкторыя аблiзнулася i вымавiла з пажадлiвасцю ѓ голасе:
  - Як гэта было б выдатна праверыць!
  Веранiка з абурэннем раѓнула:
  - Якiя брыдоты вы кажаце! Нельга так здзекавацца з пачуццямi людзей! Тым больш, калi гаворка iдзе няхай пра нямецкага, але хлопчыка!
  Аксана хiхiкнула i адказала:
  - Ты нас прабач, але на душы так паскудна...
  Наташа ахвотна пацвердзiла:
  - Немцы наступаюць, i хочацца памарыць пра нешта добрае! Напрыклад, аб хлопцах!
  Вiкторыя са смяшком прапанавала:
  - А што, калi сапраѓды палавiць мужчын? Гэта было так выдатна!
  Веранiка жорстка адказала:
  - Жанчын упрыгожвае сцiпласць, а не нахабнае прыставанне!
  Вiкторыя адмоѓна матнула сваёй агнязарнай галавой. Пляснула босымi ножкамi i раѓнула:
  - Не! Якраз няма большага задавальнення, самой абраць мужыка i зацягнуць у пасцелю. - Рудая д'ябла трасянула, медна-чырвонымi кучарамi, i працягнула. - Вось менавiта перапiхнуцца ѓ кустах дзеля задавальнення, а не iсцi пад вянок.
  Веранiка строга вымавiла:
  - Сэкс без прычыны - прыкмета дурнiны! - I дадала. - Гэта супярэчыць нормам камунiстычнай маралi!
  Вiкторыя не пагадзiлася:
  - Сам Ленiн казаѓ - жонкi павiнны быць агульныя!
  Наташа хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ну, я не сказаць, каб так вось кiдалася на мужыкоѓ, але гуляць актыѓную ролю - прыемна! Калi ты сама падобнае выбiраеш за кiм ударыць! Але ѓ нашай частцы да гэтага не даходзiць.
  Вiкторыя згодна кiѓнула:
  - Ды ѓ нас адны дзеѓкi... Але можна перабрацца цераз плот! - Дзяѓчына прачырыкала з вялiкiм задавальненнем. - Мужыкi, мужыкi... Заѓзята поѓзаюць на пузе нашы мужыкi!
  Веранiка адмоѓна матнула галавой:
  - Не, Ленiн нiколi такога не казаѓ!
  Наташа ѓсклiкнула, пратэстуючы:
  - Не, якраз менавiта гэта Уладзiмiр Iльiч i вымавiѓ! Пры камунiзме i будзе ѓсё агульнае, у тым лiку жонак!
  Вiкторыя хiхiкнула, i прамармытала:
  - Жанчыны гэта добра... Мужыкi яшчэ лепш! Эх, патрапiць бы ѓ палон, каб там згвалтавалi цэлай ротай.
  Дзяѓчаты хорам засмяялiся. А Вiкторыя, скалячыся, дадала:
  - А потым збiлi прыкладамi! А пяткi падпалiлi б мяккiм агеньчыкам i прысыпалi корбiтам!
  Наташа стукнула босай нагой шышачку i прабуркавала:
  - Пяткам прыемна, калi па iх б'юць бамбукам! Вось у Кiтаi дзяѓчын i хлопчыкаѓ лупiлi палкамi па босых падэшвах. I iм гэта падабалася!
  Вiкторыя са смакам праспявала:
  - Якiя катаваннi ѓ Галiвудзе! Адны толькi каты, а не людзi!
  Веранiка дасцiпна заѓважыла:
  - Вось трапiце ѓ пекла... Будуць вам i катаваннi, i пяткi не толькi бамбукам, але i распаленым жалезам прыпякуць!
  Наташа праспявала, сцiскаючы моцна кулакi:
  - Чорны крумкач у суседняй браме!
  Вiкторыя, трасучы голымi сiськi, з пунсовымi саскамi працягнула:
  -Люлька, кайданкi, падраны рот!
  Аксана, чыя грудзi таксама аголена, i трасучы сцёгнамi, адказала:
  - Колькi разоѓ пасля бойкi мая галава!
  Веранiка падтрымала парыѓ, тупаючы босымi ножкамi:
  - З перапоѓненай плахi ляцела куды.
  Наташа з лютасцю зараѓла, трасучы аголенымi грудзьмi:
  - Дзе Радзiма! Няхай крычаць пачвара!
  Вiкторыя, пляскала i вiшчала, круцячы сцёгнамi, ледзь прычыненымi празрыстымi трусiкамi:
  - А яна нам падабацца, хай i не прыгажуня!
  Аксана прашыпела, дрыгаючы, голымi загарэлымi каленкамi:
  - Сволачы даверлiвая!
  Веранiка з уздыхам заѓважыла:
  - Мы савецкiя памежнiцы. А вядзем размову, нiбы падзаборныя шлюхi. Няѓжо так можна...
  Вiкторыя ѓ адказ праспявала:
  - Дзякуй вам Сталiн-правадыр! За дурныя, пустыя вочы! За тое, што мы як вош i жыць нельга!
  Наташа пагразiла рудай д'ябла кулаком:
  - Ну, ты так не харта! Патрапiш у адмысловы аддзел!
  Вiкторыя ѓпэѓнена вымавiла:
  - Хутка немцы прыйдуць у Маскву... I ѓжо Сталiна павязуць у клетцы!
  Аксана хiхiкнула i запярэчыла:
  - Думаеш, зыход вайны прадвызначаны?
  Вiкторыя сур'ёзна адказала:
  - А як жа iнакш? У Гiтлера больш за палову свету пад акупацыяй, плюс яшчэ i Японiя з яе калонiямi. - Дзеѓка злосна тупнула хупавай, босы ножкай. - А ѓ нас нават прыстойных танкаѓ няма! Серыя КВ - гэта пародыя на машыны. Т-34 вiдавочна драбнаваты. А нармальнага танка не створана! I снарады бранябойныя горшыя за нямецкiя будуць!
  Наташа цяжка ѓздыхнула, i пробулькала:
  - З гэтым даводзiцца пагадзiцца! Нажаль, нашы танкi яшчэ так недасканалыя. А КВ? Ды яны ламаюцца....
  Дзяѓчаты змоѓклi, i iх гуллiвасць ѓпала.
  Сапраѓды ѓжо першыя гадзiны вайны паказалi, што i Т-34-76 не зусiм надзейную каробку перадач мае, а серыя КВ тым больш. I што паскудна, чым цяжэй, танк, тым слабей ён прыстасаваны да перасоѓванняѓ. А 200-мiлiметраѓ лабавой бронi не дастаткова, каб трымаць снарады нават 88-мiлiметровай гарматы "Пантэры"-2, а не тое, што Е-50.
  Як нечакана высветлiлася нямецкiя машыны на парадак мацней у лабавым бранiраваннi i ѓменнi трымаць удар. А савецкая тэхнiка вiдавочна пасуе.
  Зрэшты, i ѓ рэальнай гiсторыi немцы перамагалi ѓ самыя першыя ж гадзiны i днi. А бо ѓ iх не было такой колькасцi танкаѓ i самалётаѓ, i грознай рэактыѓнай авiяцыi. I не было машын цяжэй за дваццаць дзве тоны. Наогул дзiѓна слабымi аказалiся немцы ѓ сорак першым годзе. I пры гэтым, што дзiѓна перамагалi мацнейшага супернiка. А зараз? Усе казыры гiтлераѓцаѓ: баявы вопыт, лепшая мабiльнасць войскаѓ, уменне ѓзломваць абарону - узмацнiлiся. I фюрара не тры з паловай тысячы лёгкiя, i паѓсярэднiх танкаѓ, а дзесяцi тысяч цяжкiх. I рэактыѓная авiяцыя, якой у прынцыпе вiнтавая не сапернiк.
  I Чырвонае войска па-ранейшаму лепш навучана наступаць, чым абараняцца. I вучылi салдат бiць ворага на яго ж тэрыторыi, а не абараняць сваё. Вядома, сёе-тое i лепей стала. Лiнiю "Молатава" дабудавалi. Гэта ѓжо плюс. Абарончы рубеж у iнжынерным стаѓленнi куды мацней, чым у сорак першым годзе.
  Акрамя таго войскi ѓсё ж лепш адмабiлiзаваны, чым у рэальнай гiсторыi. I рыхтавалiся да адбiцця ѓдару. Але ѓсё роѓна вывучка ѓ абароне не вельмi. Дух не надта наступальны. Авiяцыя адкрыта пасуе. I ѓзровень навучання лётчыкаѓ не параѓнаць з нямецкай. Хоць у фрыцаѓ такi каласальны досвед.
  Суадносiны сiл куды горшыя, чым у сорак першым годзе. Тады СССР меѓ у чатыры разы больш танкаѓ i самалётаѓ, i ѓсё роѓна пасыпаѓся. А зараз? Цяпер у немцаѓ перавага ѓ якасцi i колькасцi. Прычым у танках якасць ой як заѓважна на баку гiтлераѓцаѓ. Ды i авiяцыi таксама.
  Можа, таму ѓ чацвёркi дзяѓчын такi песiмiзм.
  Ваяѓнiцы разам не заводзяцца.
  Наташа, iдучы па каранях дрэѓ, i адчуваючы паколванне ѓ босых нагах, заѓважыла:
  - Вось мы паказалi ворагам спiну! А можа, лепей было б устаць i памерцi годна!
  Вiкторыя адмоѓна матнула рудай галавой:
  - А што зменiць наша смерць? Толькi гiтлераѓцы будуць выхваляцца новай перамогай!
  Веранiка тут пагадзiлася:
  - Так! Наша смерць толькi дадасць лаѓраѓ фашыстаѓ! А варта атрымаць найноѓшую зброю i бiцца з гiтлераѓцамi.
  Аксана скептычна заѓважыла:
  - А як? Супраць Е-50, няма зброi!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Дзяѓчынкi замоѓклi... I сапраѓды, што за танк Е-50? Машына з шчыльнай кампанавальнай схемай, нiжэй за два метры i вялiкiмi кутамi нахiлу бронi. Свайго роду дасканаласць у танкабудаваннi.
  Новае пакаленне машын з гiдрастабiлiзатарам гарматы. I браня нахiленая i бартоѓ, i iлба, i кармы. Прысадзiсты тып. У прынцыпе слабое месца гэта нiз корпуса, калi патрапiць памiж каткоѓ. Але гэта таксама трэба ѓмець. Акрамя таго немцы вешаюць на гусенiцы i экраны - даючы падвойную абарону.
  Так што фрыцы атрымалi аптымальны танк, якi не ѓзяць i СУ-100, пакуль яшчэ рэдкай самаходцы.
  Пры абстрэле савецкiх пазiцый выкарыстоѓвалiся газаметы i бамбаметы.
  А вось зараз над дзяѓчатамi праляцелi самалёты-штурмавiкi. Яны вiдавочна пагражалi прыгажунь закапаць.
  Калi б, вядома, iх убачылi б.
  Наташа, выскалiѓшы тварык, вымавiла:
  - Усе мы бабы сцервы - фюрар не круты!
  I зноѓ паслала аскалаѓ у бок гiтлераѓцаѓ.
  Вiкторыя лагiчна i дасцiпна заѓважыла:
  - Ён баец не першы, нават не другi!
  Аксана сур'ёзна адзначыла:
  - А "Пантэра"-2 у борт суцэль можна ѓзяць. У яе ѓсяго 82-мiлiметра бранi пад невялiкiм ухiлам. Для нас яна праблему не складзе!
  Веранiка хiхiкнула i выказала здагадку:
  - Можа мы якраз менавiта такi танк i падаб'ём...
  Дзяѓчынкi ѓжо некалькi гадзiн iшлi не спыняючыся. Час перавалiѓ за поѓдзень. Можна спынiцца i падсiлкавацца. Народ у СССР жыѓ не надта лёгка, але сiтуацыя ѓ эканомiцы паляпшалася. Частка тавараѓ прадавалася па пайковых, вельмi нiзкiх коштах, частка па камерцыйных - высокiм.
  Трэцяя пяцiгодка 1938-1942 гады была фармальна нават перавыканана. Дасягнута гэта было зрэшты, павелiчэннем працягласцi працоѓнага дня, i драконаѓскiмi пакараннямi за прагулы. Тым больш фармальна i першыя дзве пяцiгодкi перавыкананы, але фактычна гэта не так. Высокi ѓзровень iнфляцыi, дазваляѓ манiпуляваць са статыстыкай.
  Але краiна развiвалася дастаткова хутка. Можа, не так iмклiва як паводле афiцыйнай статыстыкi, але... Паказчыкi раслi. Заводы будавалiся, выпуск дадаваѓ асаблiва ѓ машынабудаваннi. Павялiчваѓся вал i ѓзбраенняѓ.
  Дадало i сельскую гаспадарку. Пасля першапачатковага спаду выклiканага калектывiзацыяй сталi працаваць калгасы. Выпускалася ѓсё больш трактароѓ, угнаенняѓ, рознага iнвентара. Калгасы паступова паднiмалiся. Чацвёртая пяцiгодка была запланавана крыху сцiплей, так чым вышэйшы ѓзровень. Тым цяжэй гэты ѓзровень узняць! Але сорак трэцi i сорак чацвёрты гады iшлi, ва ѓсякiм разе, афiцыйна па плане. Або нават крыху апярэджваючы. Актыѓна стымулявалiся i звышурочныя работы. I рознага кшталту пазыкi.
  Сельская гаспадарка крыху яшчэ дадала, i гэта дазволiла замарозiць пайковыя цэны на прадукты харчавання, i павялiчыць лiмiт водпуску прадуктаѓ. Некалькi вырас заробак.
  Вядома, у СССР не ѓсё так iдэальна, як на экранах кiно, але жыць патроху станавiлася лепей. З'явiлiся веласiпеды, i нават у сорак чацвёртым годзе першыя чорна-белыя тэлевiзары. Знялi таксама i першае каляровае кiно пра Сталiна, зразумела. Выйшаѓ у серыю аѓтамабiль "Масквiч". Дадалася вытворчасць кансерваѓ i цукерак, кандытарскiх вырабаѓ. З'явiлiся ѓ продажы i халадзiльнiкi на амiяку.
  Гэта значыць, у СССР былi зрухi да лепшага. I НКВД ужо не так лютавала як у трыццаць сёмым, i трыццаць восьмым годзе. Канешне, народ вайны не хацеѓ. I немцаѓ баялiся.
  СССР меѓ ужо вельмi высокаразвiтую цяжкую iндустрыю i машынабудаванне. Але пакуль яшчэ як мае быць, папоѓнiць войска аѓтамабiлямi не паспелi. Хаця, вядома ж, у параѓнаннi з сорак першым годам, абсталяванне на парадак вырасла. I колькасць самой армii дайшла да адзiнаццацi мiльёнаѓ - у два разы больш, чым у сорак першым. I гэта з цяжкасцю вытрымлiвала эканомiка.
  Сталiн здолеѓ стварыць моцную iндустрыю, але фюрар занадта ѓжо шмат заваяваѓ, i зладзiць з iм не ѓяѓлялася магчымым. Зусiм несупастаѓныя аказалiся рэсурсы.
  Але вось ужо выраблялася ѓ СССР нядрэнная тушонка. I дзяѓчаты з задавальненнем яе елi, разам з цыбуляй i хлебам.
  Наташа злосна заѓважыла, жуючы мяса:
  - Ну чаму фюрар не пайшоѓ яшчэ на Японiю! А прылез да нас!
  Вiкторыя, жорстка пляснуѓшы босай ножкай па карча, адказала:
  - Глупства непраходнае!
  Аксана прапанавала:
  - Я думаю, што фрыцы нас недаацэньваюць! А ѓ рэальнасцi мы павiнны ѓсю гiтлераѓскую зграю разарваць!
  Веранiка з уздыхам адзначыла:
  - Не пашанцавала нам... Хаця вайна магла пачацца i ѓ сорак першым. Такiя тады чуткi хадзiлi!
  Вiкторыя згодна кiѓнула, i страсянула аголенымi грудзьмi, прашыпеѓшы:
  - Верагодна так! Але мабыць Югаславiя, i поспехi Брытанii супраць Iталii зблыталi Гiтлеру планы. Але, уласна кажучы, гэта нават пахабна фрыцам на карысць.
  Наташа босымi пальцамi хупавых ножак раздушыла мурашкi, i згодна кiѓнула:
  - Вядома! У сорак першым годзе Трэцi Рэйх не маючы цяжкiх танкаѓ i рэактыѓнай артылерыi, быѓ бы для нас зусiм бяспечным. Мы б яго смелi... А так фрыцы паднялi планку.
  Дзяѓчына цяжка ѓздыхнула.
  Вiкторыя паглядзела на Наташу. На яе голыя, пругкiя грудзi i падумаѓ: "усё ж якая, гэта прыгажуня", як выдатна было б яе палашчыць. Але ѓслых казаць гэтага не стала - сапраѓды непрыстойна.
  Веранiка лагiчна заѓважыла:
  - Гiсторыя не мае ѓмоѓнага ладу... А наогул лепш было б ударыць у саракавым годзе, калi фашысты наступалi на Францыю. Тады момант - зручней не бывае!
  Вiкторыя пагардлiва фыркнула:
  - I парушыць пакт? Сталiн на гэта не пойдзе! Ён жа даѓ слова гонару не нападаць!
  Наташка засмяялася i заѓважыла:
  - Ах, якiя мы высакародныя!
  Дзяѓчаты даелi хлеб, тушонку i цыбулiны. Запiлi кiслым малаком з бiклаж. Рушылi далей.
  Недзе чуѓся гул матораѓ. Рухалiся нямецкiя танкi. Сярод iх самы буйны Е-100. Больш масiѓныя экзэмпляры Шпееру ѓдалося забракаваць. А на самой справе, навошта танку два ствалы? Лепш зрабiць два танкi лягчэй з рознымi стваламi, чым адзiн з двума, але цяжкi.
  Е-100 таксама зняты з вытворчасцi, але яго пакуль яшчэ можна сустрэць у серыi. Мала таго Гiтлер таксама кахае мастадонтаѓ, i загадаѓ захаваць усё серыю ад Е-5, да Е-100.
  Даволi масавы Е-75 машына з 128-мiлiметровай i вагой восемдзесят тон. Унiфiкаваная з Е-50 у бранi. Цi наѓрад лепшая мадэль, практычна нават горай будзе. "Каралеѓскi Леѓ" з 210-мiлiметровай гарматай, i вагой сто тон.
  Дзяѓчаты ѓзлезлi на высокую сасну i назiраюць за танкамi. "Каралеѓскi Леѓ" дзякуючы рухавiку ѓ 1800 конскiх сiл, досыць магутны мастадонт i жвавы. Е-100 таксама абсталяваны, магутным рухавiком. Рухаецца i "Штурмлёѓ", з магутным у 500-мiлiметраѓ рэактыѓным бомбамётам. Гэта адна з самых эфектыѓных машын прарыву.
  Лёс самога танка "Леѓ", быѓ неадназначным. Ён з'явiѓся раней "Пантэры", i паспеѓ паваяваць у Швецыi, Швейцарыi, i падчас высадкi ѓ самой Брытанii.
  Гiтлер заваяваѓ i Швейцарыю, i Швецыю, навязаѓ кабальныя дамовы Iспанii i Партугалii. Тыя былi змушаныя адмовiцца ад сваёй нацыянальнай валюты i прыняць марку. Тым самым трапiѓшы пад уплыѓ нямецкага капiталу.
  Танк "Леѓ", меркавалася выкарыстаць i супраць Амерыкi. Але занадта цяжкая машына, з недастаткова хуткастрэльнай гарматай не задаволiла вайскоѓцаѓ. Перавага аддалi больш дасканалай "Пантэры"-2. Дадзеная машына сваiм узбраеннем задаволiла вайскоѓцаѓ, а хадавыя якасцi, i браня асаблiва лабавая - больш за годныя. "Пантэра"-2 стала танкам перамогi ѓ вайна з ЗША. А "Леѓ" выкарыстоѓваѓся вельмi рэдка. "Тыгр" аказаѓся таксама не занадта прадуктыѓным танкам, ледзь паспеѓшым засвяцiцца ѓ баях канца сорак другога года. А "Тыгр"-2 састарэлы, ледзь паспеѓшы з'явiѓшыся. Мадэрнiзаваная "Пантэра"-2 пры вазе ѓ пяцьдзесят тон не саступала "Тыгру"-2 у абароне i ѓзбраеннi, i пераѓзыходзiла ѓ хадавых якасцях пры меншай на васемнаццаць тон вазе.
  Баявая практыка паказала што "Пантэра"-2 значна пераѓзыходзiць "Шэрман" у баявых якасцях, прабiваючы дадзеную машыну з вялiкай дыстанцыi, да трох з паловай кiламетраѓ, i практычна сама непрабiѓная ѓ лоб i толькi з блiзкай адлегласцi ѓразлiвая ѓ борт. I тое далёка не для ѓсiх мадэляѓ "Шэрмана".
  Амерыка прайграла рэактыѓнай нямецкай авiяцыi i "Пантэрам", а таксама больш ранняй Е-25 - унiкальнай самаходцы, усяго паѓтара метра вышынi.
  ЗША капiтулявалi...
  Наташа пагладзiла сама сабе клубнiчны сасок. I з прамянiстай усмешкай вымавiла:
  - Я ты! Ён, яна - разам цэлая краiна!
  Вiкторыя падтрымала:
  - Разам дружная сям'я! У слове мы - сто тысяч я!
  Аксана хiхiкнула i, паказаѓшы на мастадонтаѓ, заѓважыла:
  - Танк "Е" вельмi нiзкарослы i прысадзiсты. Яго цяжкавата будзе дастаць.
  Веранiка сумна прашыпела:
  - Ды дапаможа нам Бог!
  Наташа хiхiкнула i прачырыкала:
  - У Амерыцы для ѓсёй краiны, у Амерыцы для ѓсёй краiны, у Амерыцы для ѓсёй краiны - магчымасцi роѓныя!
  Вогнезарная Вiкторыя як хiхiкне, i прараве:
  - Для розных пластоѓ грамадства магчымасцi роѓныя!
  I як захоча. I зубкi свае прыгожыя як пакажа.
  Аксана выказала меркаванне:
  - Калi немцы адарвуцца, ад сваiх баз забеспячэння iм вельмi дрэнна будзе!
  Веранiка хiхiкнула i прапанавала:
  - Давайце тады памолiмся!
  Наташа пагардлiва фыркнула i пакiвала галавой:
  - Не! Мы камсамолкi, а значыць атэiсткi!
  Вiкторыя агрэсiѓна папярэдзiла:
  - А я наогул ваяѓнiчы атэiст! I Бога няма - гэта медыцынскi факт!
  Веранiка асцярожна заѓважыла:
  - Але вы не можаце гэтага даказаць!
  Вiкторыя ѓ адказ агрэсiѓна блiснула смарагдавымi вачамi. I прашыпела з аскалам:
  - Я магу! Калi iснуе Бог, дык ён павiнен быць адказным. А значыць клапацiцца аб людзях. - Рудая дзяѓчынка агрэсiѓна ѓдарыла босай ножкай па ствале хвоi. - Цi можна сабе ѓявiць фенаменальны касмiчны розум, якi б не клапацiѓся б аб сваiм стварэннi!
  Наташа ахвотна пацвердзiла:
  - Вось менавiта! Мы ж для Бога, як дзецi для Айца, а ён пра нас не клапацiцца!
  Веранiка асцярожна заѓважыла:
  - Але ж i клапатлiвы бацька карае сваiх дзяцей...
  Наташа хiхiкнула ѓ адказ:
  - Але не нявечыць iх!
  Вiкторыя сярдзiта адзначыла:
  - Вось ужо сапраѓды бываюць дзiѓныя ѓ вашага Бога метады выхавання! Ён, напрыклад, узяѓ, i патапiѓ усё чалавецтва i нават нявiнных жывёл. Узнiкае пытанне, а што за фашысцкiя метады?
  Аксана з усмешкай дадала:
  - I наогул вечныя пакуты ѓ пекле... Гэта таксама вiдавочны перабор, бо нiякiя метады справядлiвасцi не могуць апраѓдаць катаваннi!
  Веранiка разгублена развяла рукамi, i з уздыхам вымавiла:
  - Я таксама лiчу, што патоп Ноя вiдавочны перабор. Але ж Зямля напоѓнiлася грахом перад вачыма Бога...
  Вiкторыя са смяшком заѓважыла:
  - Ды дзецi сталi сваволiць. Бацька ѓзяѓ у рукi аѓтамат i прыстрэлiѓ тых, хто вякаѓ, пакiнуѓ толькi цiшэй вады, нiжэй травы. - Рудая выскалiла буйныя зубкi. - Такая атрымлiваецца аналогiя!
  Веранiка пацiснула плячыма, i нягучна вымавiла:
  - Я не святар, каб даваць адказы на падобныя пытаннi. Але думаю, на гэта ѓ Бога былi прычыны.
  Вiкторыя хiхiкнула i адзначыла:
  - Так... Па чыннiку пападалi без прычыны, толькi ѓсiх i бачылi нiбы згiнулi!
  Наташа выказала здагадку:
  - Можа, быць, Бiблiя гэта проста габрэйская казка. Чаму мы павiнны ѓ яе верыць?
  Аксана выказала сваю думку:
  - Трэба, ва ѓсякiм разе, ахоѓваць свой гонар. I не занадта разлiчваць на пасмяротны рай!
  Вiкторыя хiхiкнула, i заѓважыла:
  - Так... Святары любяць расказваць казкi! Прычым, не занадта прывабныя!
  Веранiка цiха заѓважыла:
  - Але ж Iсус Хрыстос цалкам прывабны вобраз!
  Вiкторыя хiхiкнула i матнула галавой:
  - Я б за такога пацыфiста замуж бы не выйшла!
  Наташа хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ды мужчына павiнен пастаяць за сябе... А чаму вучыць Бiблiя? Стукнулi цябе па правай шчацэ - падстаѓ левую!
  Веранiка хацела сказаць, але вiдавочна сумелася. А тут уставiла Вiкторыя:
  - Сапраѓды дзiѓная мараль. То Бог вучыць любiць ворагаѓ, то топiць разам усё чалавецтва. I як такое можна растлумачыць?
  Наташа адказала сама:
  - Думаю, тым, што Бiблiя напiсана таленавiтымi фантазёрамi!
  Веранiка на гэта млява запярэчыла:
  - Хто як глядзiць... Але iнакш чым iснаваннем Бога немагчыма растлумачыць з'яѓленне Сусвету. - Тут дзяѓчына ѓзбадзёрылася. Правяла босы, стройнай ножцы па кары i працягнула. - Як нi круцi, але больш пераканаѓчай версii паходжання Сусвету, акрамя як яе стварыѓ Бог знайсцi цi прыдумаць немагчыма!
  Наташа пацiснула плячыма i спытала:
  - А першапрычына з'яѓлення Бога?
  Веранiка ѓздыхнула i адказала, губляючы ѓпэѓненасць:
  - Гэта ѓжо аксiёма... Варта прыняць верай, што Бог iснуе. I што ён iснаваѓ вечна i не мае першапрычыны.
  Наташа адмоѓна матнула галавой:
  - Прыняць верай адвечнасць Бога? Але я магу прапанаваць прыняць верай вечнасць светабудовы, але ѓжо без Усявышняга...
  Веранiка лагiчна заѓважыла:
  - Гэта выглядае алагiзмам. Як гэта матэрыя вечная, а адкуль яна зьявiлася?
  Вiкторыя тут жа парыравала:
  - А што лагiчна - Бог вечны... А адкуль ён з'явiѓся!? Тым больш адразу ѓсемагутны i ѓсёведны?
  Веранiка з адчаем адказала:
  - Iснаваѓ заѓсёды... Мы прымаем гэта верай! А як гэта магчыма - неспасцiжна!
  Наташа тут заѓважыла:
  - Сапраѓды, мы тут стаiм на роѓных. Матэрыя таксама павiнна была неяк узнiкнуць. А адбываецца неспасцiжнае. - Дзяѓчына ѓхмыльнулася i ѓпэѓнена адзначыла. - Але ѓсё ж такi пытанне, чаму на зямлi столькi зла застаецца адкрытым.
  Спрачацца i сапраѓды можна шмат...
  Гiтлераѓцам ва ѓсякiм разе супрацьстаялi меншыя, меней дасведчаныя, i горшыя тэхнiкай сiлы.
  Калi ѓ рэальнай гiсторыi ѓ сорак першым годзе ѓ СССР была чатырохразовая перавага ѓ танках, пры лепшай якасцi машын, то зараз ужо ѓ немцаѓ больш мастадонтаѓ i яны больш эфектыѓна. I авiяцыя ѓ немцаѓ рэактыѓная i таксама больш за лiкам i якасцю. У рэальнай гiсторыi ѓ СССР самалётаѓ было ѓ чатыры разы больш. Праѓда, мабыць, якасць на баку Люфтвафэ. Састарэлыя машыны нямецкiм саступалi. Ды i найноѓшыя таксама не адназначныя былi. Але цяпер ужо ѓ немцаѓ рэактыѓная авiяцыя, якой шрубавая савецкая - не супернiкi.
  Вядома, лiнiй абароны паспелi накапаць, але навучанне слабавата. Усё яшчэ Чырвоная армiя пераважна наступальнага характару. Адзiн плюс, што немцы не змаглi заспець войскi знянацку. Але i мiнус у тым, што яны колькасная перавага ва ѓсiм, i яшчэ больш рэальнага баявога досведу чым у сорак першым.
  Плюс яшчэ разумее колькасць сiл. I гэтаму так цяжка супрацьстаяць. У сорак першым годзе СССР пасля мабiлiзацыi абагнаѓ Вермахт у колькасцi, але саступаѓ у якасцi пяхоты, i агульнай мабiльнасцi. Цяпер на рахунак якасцi не ѓсё адназначна. У вермахце шмат каланiяльных, не занадта баяздольных дывiзiй. Але затое добрая штурмавая шруб МР-44, i шмат тэхнiкi. I ѓ гэтым планеце вораг стаѓ яшчэ мацнейшым. СССР, вядома, таксама дадаѓ, але не так моцна.
  Амаль увесь свет супраць Расii. I тут шанцаѓ куды менш, чым у сорак першым.
  Альбiна, збiѓшы некалькi самалётаѓ, заѓважыла:
  - Вось мы молацiм, молацiм, а берагоѓ не вiдаць...
  Альвiна зарагатала i адказала:
  - Мы ѓжо падыходзiм да Дняпра i будзе бой вялiкi...
  Ваяѓнiцы ѓ бiкiнi працягвалi наступ. Гiтлераѓцы абышлi Брэсцкую крэпасць i заткнулi кацёл. Танк Е-50, рухаѓся ва ѓсходнiм напрамку.
  Герда захоплена праспявала:
  - Я дзяѓчына такая вось крутая! Ламаю як ледзяшы ѓсiх ворагаѓ... I па марозе смела пру босая, што нават iскры сыплюць з-пад ног!
  Шарлота хiхiкнула, падбiла ѓ корпус трыццацьчацвёрку i захоплена ѓсклiкнула:
  - У Айчыне сумнявацца няма прычыны! Ваяѓнiцы круцей чым мужчыны!
  Крысцiна таксама нацiснула на кнопку босай ножкай, i люта выдала, падбiѓшы савецкую гармату. Так што нават адарваѓся ствол:
  - Даходы высокiя як горныя вяршынi!
  Магда па чарзе пальнула з гарматы. Яна 105-мiлiметровая i забойная была ѓ найноѓшай мадыфiкацыi даволi хуткастрэльнай, робячы дзесяць стрэлаѓ у хвiлiн.
  Дзяѓчынка нацiснула босымi пальчыкамi, i прашамацела:
  - Працэнт у радку будучай дадзены...
  Герда лупанула па савецкiм танку, раскрышыла браню i вякнула:
  - Вы пераканаецеся ѓ гэтым самi!
  Даѓбанула i Шарлота, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, з дзiкiм апантаным ровам:
  - Айчына цяпер блiжэй да нас!
  Крысцiна таксама стрэлiла, ужыѓшы пальчыкi голых, загарэлых ног выдаѓшы:
  - Сустракайце сонца разам з намi!
  Магда таксама лупанула, i нацiснула босай пяткай. Разбiла ѓ якiя плаваюць аскепкi савецкую гармату, праспеѓшы:
  - Радзiма ѓсiх мацней!
  I ваяѓнiцы як заравуць, нiбы буйвалiцы на бойнi. Чацвёрка вельмi кахае мужчын. Гэта сапраѓды iм да спадобы. А чаму б i не? Яны такiя прыгожыя i агрэсiѓныя. I шчадралюбныя. А мужчына - гэта сабака, толькi паманi. I ѓ цябе будзе ѓсё, у тым лiку i грошы. А бабы гэтыя фiзiчна вельмi моцныя. I пераварваюць мужчынскiя дасканаласцi з шалёным тэмпераментам. I нязменным задавальненнем.
  Не трэба чакаць мужчыну цэлы год - i ѓсё ж аргазм цябе знойдзе!
  Герда ѓзяла i зараѓла, пальнуѓшы па савецкай трыццацьчацвёрцы, i сарваѓшы вежу:
  - Я ёсць сапраѓдны рыцар анiгiляцыi!
  Крысцiна паказала мову, i пагрозлiва прасiпела:
  - А мой аскал, як у пантэры!
  Шарлота агрэсiѓна выдала, пагражаючы кулаком, i нацiснуѓшы на джойсцiк босымi пальчыкамi ног:
  - I наперадзе вялiкiя перамены!
  Магда прачырыкала i вякнула:
  - Мы ѓвасабленне гетэры!
  Герда хiхiкнула i адказала:
  - Як добра калi цябе лашчаць рукi прыгожых юнакоѓ!
  I дзяѓчына ѓявiла сабе як далонi лапаюць клубнiчныя соску. Гэта i сапраѓды, настолькi выдатна. I казытлiва i ѓзбуджае. I вельмi прыемна.
  Герда пальнула па савецкай СУ-85. Разбiла машыну, i прачырыкала, шлёпаючы босымi ножкамi па бранi:
  - Ах, дуба дам, дуба дам!
  Шарлота агрэсiѓна пацвердзiла, надзiмаючы шчокi i трасучы поѓнымi грудзьмi:
  - Дуба! Дуба! Дуба дам!
  I як возьме i засмяецца... Нiбы званочкi звiняць. I галасок такi прамянiста звонкi.
  А яе ахвярай стала 76-мiлiметровая, расiйская гармата. Зброя дастаткова архаiчная.
  Крысцiна хiхiкнула, i правiшчала:
  - Я буду раѓцi i ламаць!
  I таксама босымi пальчыкамi накiравала снарад на варожую машыну.
  Якая прыгожая. Золата i медзь - гэта выдатна!
  Магда i зусiм залатая, як праспявае з энтузiязмам:
  - Усё таксама рыдае катрынка...
  Тут яна развярнула савецкую трыццацьчацвёрку i працягнула, сумна спяваць.
  - У Берлiне яна чужаземка!
  Герда ѓ адказ прачырыкала. Нацiснула пальчыкамi босы ногi на кнопку джойсцiка, i збiла савецкую гаѓбiцу.
  - Берлiн сталiца свету!
  Шарлота прамычэла з апломбам у адказ:
  - А Лондан гэта сталiца Парыжа!
  I цвiкоѓ па савецкай Т-26. Машынка хоць i невялiкая, але таксама лiчыцца танкам.
  Крысцiна ѓзяла i выдала, круцячы босымi ножкамi ровар:
  - А Парыж гэта сталiца Рыма!
  Пасля чаго як зарагача... I смарагдавымi вочкамi прасвiдруе ѓсiх ваяѓнiц запар. I шчэрыцца пры гэтым, i зубкамi iскрыць. А зусiм як возьме i дзюбне па савецкiх танках. Знясе каля трыццацiчацвёркi палову вежы.
  А ѓслед за ёй i Магда, возьме i засвецiць гранатай. Гэта значыць снарадам. Па СУ-76. Ужо вiдавочна састарэлай машыне, але ѓсё яшчэ катыруецца.
  I прачырыкала:
  - А Рым - гэта сталiца Маямi!
  Гэта сапраѓды смешна. Але дзяѓчаты залiшне захапiлiся. Яны не заѓважылi, як пара байцоѓ савецкага войска падпаѓзла да iх са звязкамi супрацьтанкавых гранат, i падарвалi гусенiцы. I як возьме i iрване. Лопнулi каткi i, Е-50 страцiѓ рухомасць.
  Ну што ж бывае...
  Гiтлераѓцы маюць танкаѓ шмат i куды больш дасканалыя, чым савецкiя. I ѓ iх i экiпажы больш дасведчаныя.
  Вядома, шмат замежных салдат, што нараджае некаторыя праблемы, але гэта не страшна. Затое колькасцю войска вельмi моцныя. I супраць гэтага не папрэш.
  Колькасцi ѓ сорак першым годзе фрыцам якраз не хапала. Асаблiва мала было танкаѓ. I гэта iм перашкаджала ваяваць.
  Альбiна i Альвiна на штурмавiках сыпалi бамбёшкi на супернiка. Чырвоная армiя пад iх ударамi i калацiлася i гiнула.
  Альбiна, скiнуѓшы чарговы падарунак смерцi, пiскнула:
  - За вырашальныя перамены i перамогу!
  Альвiна ахвотна пацвердзiла, ведучы агонь нацiскам босых пальчыкаѓ ножак на кнопкi джойсцiка:
  - За тое, каб з ног зляталi ад поспехаѓ Трэцяга Рэйха.
  Нямецкiя лётчыцы Гертруда i Адала, шлёпаючы босымi ножкамi, забралiся ѓ двухмесны ХЕ-328, у рэактыѓную машыну - гэта монстар з дзесяццю авiяпушкамi.
  Толькi што прайшоѓ дождж i, дзяѓчынкi пакiнулi хупавыя, вельмi выразныя сляды голых ножак.
  Яны былi гэтак панадлiвым, што прыслугоѓваючыя ѓ аэрадроме падлеткi прагна пажыралi босыя сляды вачыма, i нават у хлапчукоѓ сталi брыняць дасканаласцi. Наогул лётчыц было шмат - баявыя дзеяннi паказалi, што жанчыны адрознiваюцца пры роѓных умовах удвая большай выжывальнасцю, чым мужчыны. А значыць, i эфектыѓныя. А Гiтлер, зразумела, не такая асоба, каб кагосьцi шкадаваць.
  У самiм Трэцiм Рэйху афiцыйна ѓведзена шматжанства - права на чатыры жонкi. Гэта вельмi практычна. Але не занадта ѓпiсваецца ѓ хрысцiянскiя традыцыi. Нездарма фашызм шукае новую форму рэлiгii. Гiтлер настойвае на тым, каб гэта быѓ манатэiзм, але такi асаблiвы - з пантэонам паганскiх, старажытнагерманскiх багоѓ. Вядома ж, сам Гiтлер у дадзеным пантэоне пастаѓлены вышэй за ѓсiх у якасцi веснiка i пасланца Усявышняга Бога.
  Так што фюрар, зразумела вельмi нават кахае сябе культываваць.
  Гертруда i Адала запускаюць у неба свой шматмэтавы штурмавiк, якi можа гуляць ролю i знiшчальнiка.
  Ваяѓнiцы вельмi ѓпэѓненыя ѓ сабе. У рускiх няма рэактыѓнай авiяцыi, i яны цi наѓрад здолее супрацьстаяць нацiску тыгрыц неба.
  Гертруда прабурчала:
  - Я вiцязь пякучага патоку...
  Адала захоплена пацвердзiла, скалячы зубкi:
  - I ѓсiм пастаѓлю мат!
  Дзяѓчыны разрагаталiся. Яны нацiскалi босымi пяткамi на педалi, i раскруцiлi рэактыѓны штурмавiк.
  Было яшчэ цёмна, але крыху на ѓсходзе паказалася светлая паласа. Дзяѓчаты засвiсталi... Пад iмi ѓжо паплылi абшары Расii. Ваяѓнiцы хiхiкалi, i падмiргвалi адзiн аднаму. Яны такiя экстрапаветраныя, i прыгожыя.
  Вось iм насустрач узлятаюць савецкiя машыны. Шрубавы ЯК-9, мабыць, самая масавая машына з лiку апошнiх выпускаѓ. Не занадта ѓзброеная, але адносна танная i з невялiкiм бранiраваннем. МiГ-5, больш хуткасная, з кулямётным узбраеннем машына. МiГ-3 больш ранняя мадэль. ЛАГГ-7 верагодна самая хуткасная i ѓзброеная птушка. У апошняй мадыфiкацыi цэлых тры 20-мiлiметровыя гарматы.
  Але гэта ѓсё шрубавыя машыны - рэактыѓных самалётаѓ не створана. I немцы сябе адчуваюць вельмi ѓпэѓнена.
  Гертруда страляе з дзесяцi авiягармат. Лупяць 30-мiлiметровыя i дзве 37-мiлiметровыя прылады. Яны праносяцца, нiбы агнiсты смерч па савецкiх самалётах. Аднак чырвоныя лётчыкi iмкнуцца ѓхiлiцца i зайсцi ѓ хвост.
  Адала ѓ гэты момант манеѓруе. У лоб нямецкую машыну не возьмеш, але выхад у хвасты багаты. Для СССР напад не зьяѓляецца нечаканым. Ужо зарабiлi зенiткi. Свецяцца ѓ цемры снарады, якiя разарвалiся.
  Немкi адчуваюць пэѓную нервовасць. Здавалася, ужо столькi пабачылi, што нiчым не здзiвiш, але... Савецкiя лётчыкi адважныя i не баяцца страт. Iх нiчым не спалохаеш. Але вiдаць досведу замала. Нямецкi самалёт лёгка выходзiць з пiке, i збiвае савецкую машыну. Разносiць яшчэ адну ѓ трэскi.
  Моц нямецкага ѓзбраення вельмi вялiкая. Гэта кампанент, у якiм фрыцы маюць вялiкую перавагу над Расеяй. Але ж яшчэ i хуткасць у фашыстаѓ каласальная.
  Адала паскараецца i прарываецца наперад. А Гертруда выпускае рэактыѓныя ракеты па супернiку. Парады атрымлiваюць па зубах. Некаторыя боепрыпасы наводзяцца на цеплыню цi гук.
  Адала шэпча:
  - Яны нас не заб'юць!
  Дзяѓчынкi раскручваюць сваю машынку... Яны iмкнуцца быць стрымана. А тут савецкi знiшчальнiк як таранiць суседнi нямецкi, рэактыѓны штурмавiк. I як пачне iрваць, i расколвацца. I неба i паветра.
  Гертруда прашаптала:
  - Шалёная смерць!
  Ваяѓнiцы яѓна разгубiлiся, i iх так таранiць могуць.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  На мiрны Уладзiвасток,(на Далёкiм Усходзе, ваеннае становiшча ѓведзена не было), абрынуѓся страшны ѓдар. Большая частка караблёѓ Цiхаакiянскага флота стаяла абяззброеная ѓ партах, многiя маракi таксама былi перакiнуты, на заходнi фронт. Напады Краiны Узыходзячага сонца з аднаго боку чакалi, але на практыцы аказалася, што i не чакалi. Генерал Ямамота зрабiѓ стаѓку, на адначасовы ѓдар усiмi сiламi, якiя толькi можна выкарыстоѓваць. Амерыка, быѓшы адносна хутка разгромлена, не паспела, патапiць пераважную большую частку японскага ваенна-марскога флоту, асаблiва грозную моц, уяѓлялi лiнкоры.
  Капiтан першага рангу Васiльчыкаѓ якраз менавiта ѓ гэтую перадсвiтальную гадзiну, гуляѓ у карты з iншымi афiцэрамi флота. Рабяты былi зусiм яшчэ маладыя, iх пакiнулi тут сачыць, каб караблi канчаткова не згнiлi. Васiльчык адзiны з iх хто панюхаѓ пораху, яго перавялi з Ленiнграда сувязi з неабходнасцю лячыцца ад моцнага запалення лёгкiх, падхопленага ѓ вельмi пахмурным горадзе. Капiтан першага рангу, або калi перавесцi на сухапутныя войскi, палкоѓнiк, атрымлiваѓ асалоду ад цiшынёй Уладзiвастока, яго квiтнеючымi вулiцамi. Зiма абмiнула, красавiк прайшоѓ на радасцях, стаяѓ цудоѓны, цёплы, чэрвень не ѓ сярэдняй, а трапiчнай паласе. Афiцэры крыху выпiлi, балазе гарэлка ѓ марской краме, па цяперашнiх мерках (перадваенная iнфляцыя абясцэнiла рубель), цi ледзь не танней малака.
  Зрэшты, настрой псавала навiна, што чарговы караван з амерыканскай тушонкай не прыйдзе, з прычыны чаго закуска падаражэла, i прыйшлося замест, далiкатнай тэхаскай цяляцiнкi, есцi ѓжо надакучлiвую рыбiнку з салёнымi агуркамi. Афiцэры некалькi разоѓ спрабавалi перавесцi размову, на тэму вайны i прасiлi расказаць пра тыя цi iншыя бiтвы, але Васiльчыкаѓ адмоѓчваѓся i адводзiѓ размову ѓбок. Нарэшце калi яго канчаткова дасталi раѓнуѓ:
  - Вось адправяць вас на фронт, дык даведаецеся кузькiну мацi. Зразумееце, што порах пахне не духамi, а трупамi!
  Вельмi маладзенькi марскi лейтэнант ( толькi што атрымаѓ эпалеты, пасля паѓгода вучэння ѓ якую паступiѓ адразу са школьнай лавы) падскочыѓ:
  - Вось каго нам не хапае! Жанчыны! Прыгожай бабы! Чаго мы сядзiм адны, бо ѓ горадзе поѓна адзiнокiх дзяѓчын.
  Дзецюкi загаманiлi:
  - Вядома, пайшлi шукаць дзевак.
  Афiцэр заспяваѓ раманс:
  - Як добра прылегчы на траѓку, i што смачнае памяць! Уладкаваць у лазнi перапарку, i дзевак маладых паклiкаць!
  Васiльчыкаѓ прыкрыкнула на моладзь, якая ѓсхадзiлася.
  - На вулiцы каменданцкая гадзiна, а дзяѓчаты спяць пасля цяжкай працы! Не ѓсiм пашанцавала атрымаць гэтак блатнае месца, упiваючыся, калi вакол льецца пот i кроѓ.
  Афiцэрык падкалоѓ:
  - Порах пахне не духамi, а трупамi, толькi для радавых, у камандзiраѓ супрацьгазы з фiльтрам!
  Васiльчыкаѓ нахмурыѓся:
  - Фiлосаф! Тыповы Спiноза, засталося толькi навучыцца, мовай нацiскаць на курок! I будзе: пах! Пах! Пах!
  Афiцэры засмяялiся, нават шыбы сталi дрыжаць. Васiльчыкаѓ дадаѓ:
  - Мова ѓ сябе вялiкая, калi ѓ апанента розум малы!
  Малодшы афiцэр прабурчаѓ:
  - Хопiць пра гэта, лепш вып'ем!
  Астатнiя байцы загаманiлi:
  - Правiльна, налiвай! Да свiтання нам, вядома, хопiць гарэлкi, ды закускi таксама хопiць да халеры!
  I вогненная вада палiлася ѓ шклянкi! Ды так што завiравала i запенiла, загучалi непрыстойныя, з матам песнi.
  Дзверы раптам расчынiлiся, i пакой нiбы ѓварваѓся ѓраган. Раслая агнязарная дзяѓчына падскочыла да афiцэраѓ, i з усяго размаху хрустнула недапiтай бутэлькай гарэлкi цаглянай сцяны. Дзяѓчынка прагарлапанiла:
  - Алкаголiкi i хамы! Уся краiна працаваць, цi ваюе, вы як свiннi шчасцееце. Забылiся пра сумленне i гонар! Нездарма Ленiн казаѓ: п'янства горшы з усiх заган, яго асаблiвая згубнасць у агульнадаступнасцi!
  Малодшы афiцэр быѓ ужо ладна п'яны, вочы скасiлiся, i ён загарлапанiѓ у адказ, схапiѓшы пустую бутлю:
  - А ты сучка валi адсюль! Цяпер так дам!
  Дзяѓчына коратка стукнула наском бота пад каленку. Удар здаваѓся лёгенькiм, без размаху, але юнак завыѓ i апусцiѓся. Бутэлька ѓпала i разбiлася. Усе ахнулi, Васiльчыкаѓ усклiкнуѓ:
  - Ды гэта азнакi лётчыца-ас па Iспанii i Фiнляндыi Ганна Ведзьмакова. У яе легендарныя валасы, колеры агню! З прыбыццём вас, камандзiр эскадрыллi...
  Вядзьмакова кiѓнула:
  - Я пакуль у званнi маёра, i першая лётчыца-ас, ганараваная зоркi героя СССР. Толькi што прыбыла на сваiм знiшчальнiку МiГ-5. Пакуль астатняя эскадрылля на ѓсходнiм фронце. Мне ж даручылi... Ну, гэта зусiм не ваша справа, што мне даручылi. У любым выпадку, мне трэба, каб ваш мiнаносец, неадкладна падняѓ амерыканскi сцяг i выйшаѓ у мора.
  Васiльчыкаѓ здзiвiѓся:
  - А чаму менавiта наш?
  Вядзьмакова блiснула зялёнымi вачыма:
  - Таму што гэтая машына зроблена ѓ ЗША. Вам яе паставiлi па Лэнд-лiзу, а далей выконвайце толькi мае загады.
  Васiльчыкаѓ скрывiѓся:
  - Палкоѓнiк слухаецца маёра, ды яшчэ з iншага ведамства. У вас паѓнамоцтвы ёсць.
  Вядзьмакова працягнула дакумент з пячаткай НКУС i подпiс намеснiка Старшынi стаѓкi i Старшынi Саѓнаркама, кiраѓнiка таемнай палiцыi - маршала Берыi.
  - Зразумеѓ! I без лiшнiх размоваѓ, будзеш слухацца толькi мяне! Што будзе ѓ адваротным выпадку, казаць не буду: вам не пяць гадоѓ!
  Васiльчыкаѓ пакланiѓся:
  - Добра! Мiнаносец на хаду, трэба толькi падняць матросаѓ з казармаѓ i праз дзве гадзiны адплываем.
  Вядзьмакова схапiла юнака-афiцэра за валасы, яна была на галаву яго вышэй i вiдавочна мацней:
  - Гэта што за хам i п'янiца! Чаму ѓ вас такая распушчаная каманда! Гэта тып больш паходзiць на юнгу, чым афiцэра. Можа яго для пачатку, добра надзьмуць, каб увесь хмель выйшаѓ.
  Васiльчыкаѓ сумеѓся:
  - Гэта Паша Калабкоѓ. Яго адправiлi на курсы прама з сувораѓскага вучылiшча, па скарочанай праграме. Ён яшчэ зусiм хлопчык, праз два месяцы дзень нараджэння - шаснаццаць гадоѓ.
  Вядзьмакова скрывiѓся:
  - Ого! У пятнаццаць год i ѓжо афiцэр! Вось што акселерацыя робiць! А i не ведала, што малакасы, ужо званнi атрымлiваюць.
  Васiльчыкаѓ пацiснуѓ плячыма:
  - На камунiстычным фронце дзецi рана сталеюць! Тым больш з iм здарылася гiсторыя, накшталт ён лепшае апавяданне напiсаѓ пра фантастычную абарону Масквы, i Жукаѓ гэта адзначыѓ, i параiѓ перавесцi хлапчука з курсантаѓ у афiцэры.
  Вядзьмакова падабрала:
  - Добра! Што ён не дурань нядрэнна, але больш нiякiх п'янак! Адчую пах, а нос у мяне сабачы, адразу пад трыбунал! Наогул i ты за гэта заплацiш. Ужо чалавек немалады, а сябе ж.
  Васiльчыкаѓ кашлянуѓ:
  - Наогул-то мяне трыццаць два, але ѓжо быѓ шэсць разоѓ паранены ѓ Iспанii i Фiнляндыi, так што здаюся старым...
  Вядзьмакова хацела нешта сказаць у адказ, як раптам перадсвiтальную цiшыню раскалоѓ жахлiвы грукат. Гэта нiбы з неба пасыпалiся цяжкiя валуны, шыба зараз лопнула. Градзiнкi аскепкi загрукалi па стале i нават трапiлi ѓ рукi i твары ап'янелых афiцэраѓ. Вядзьмакова прагарлапанiла:
  - Усё неадкладна на выхад.
  Васiлькоѓ у адказ крыкнуѓ, ды так, што ледзь не парваѓ галасавыя звязкi:
  - Гэта дванаццацi цалевыя снарады! Японскiя лiнкоры, падобна, прыступiлi да палявання, у гэта значыць.
  Вядзьмакова ѓ прыкрасцi ѓдарыла ботам у сценку:
  - Пачалося, але не так як мы планавалi! Зусiм не так! Праклён, трэба неадкладна вывесцi эскадру ѓ моры i патапiць флот краiны вузкавокiх макак.
  Васiльчыкаѓ прамармытаѓ:
  - Зброя ёсць толькi на маiм мiнаносцы i яшчэ на пары дробных карыт. Нам нават няма чым адказаць.
  Вядзьмакова паказала кулак:
  - Ну, берагавая артылерыя ѓ вас павiнна быць! Ня ѓсе ж адправiлi на заходнi фронт, а таксама авiяцыя. Бо пра тое, што Японiя ѓ любы момант можа ѓступiць у вайну, ужо не першы год гавораць.
  Васiлькоѓ хацеѓ сказаць, але зноѓ грымнула, пасыпалiся аскепкi. Завыла сiрэна, папярэджваючы аб з'яѓленнi самалётаѓ. Васiльчык падняѓся i крыкнуѓ, перакрываючы гул Ведзьмакова:
  - Авiяцыя ѓ нас ёсць, i берагавыя батарэi, няхай нават не ѓ поѓным камплекце маюцца. Здолеем адказаць!
  Лётчыца прабурчала, прабягаючы па вулiцах:
  - Мне б толькi да майго знiшчальнiка дабегчы i я так гэтым япашкам усаджу, мала не здасца. Яны яшчэ заплацяць за Цусiму, i Мудэн.
  Васiльчыкаѓ пагадзiѓся:
  - Ды заплацяць! Ды яшчэ з працэнтам!
  Пачулiся разрывы i запознены стракатанне зенiтак. Наогул большую частку СПА Уладзiвастока вывезлi яшчэ ѓ сорак першым годзе, для ѓзмацнення абароны Масквы( Чакалася што Гiтлер стукне, але тады i пранесла!), так шматлiкiя кропкi камарыльнi краiны Узыходзячага сонца, здавалася, не асаблiва зважалi на падобны "шум". Японскiя пiкiруючыя бамбавiкi, з пранiзлiвым вiскам скiдалi вясновыя "падарункi". Удар наносiѓся i па горадзе, i па флоце. Самалёты японцаѓ не занадта буйныя, але вёрткiя, а вось лiнкоры наадварот здаравенныя. Пакуль амерыканцам удалося патапiць толькi два падобныя прыгажуны, а ацалелыя разам з крэйсерамi разбуралi ѓзбярэжжа. Гэта моцна паходзiла на зладзейскi напад краiны Узыходзячага Сонца, якое адбылося 27 студзеня 1904 года. Толькi тады не было авiяцыi.
  Васiльчык адчуваѓ, што задыхаецца ад бегу. Ён не супермэн, а просты чалавек з хворымi лёгкiмi, якi трапiѓ у няпростую сiтуацыю. А ва Ведзьмакова не яго абагнала на шмат. Цiкава колькi ёй гадоѓ, наѓрад цi больш за трыццаць, грудзi вялiкiя, а плечы шырокiя як у мужчыны.
  Вядзьмакова раптам разгарнулася i памахала рукой:
  - Не бяжы стары, за мной! - Праарала яна з такой сiлай, што гукавая хваля проста ѓдарыла па вушах. - Выводзь хутчэй мiнаносец у мора.
  Побач прагрукаталi разрывы, сыпалiся абломкi, адзiн з iх падаѓ прама на Ведзьмакова, i ён машынальна злавiла яго рукамi. Дзяѓчына-лётчыца адчула сябе варатаром, якi паспяхова выйграѓ пенальцi, абломак, быѓ круглым, цёплым i паходзiѓ на мяч. Ганна раптам адчула, як па руках цячэ нешта вадкае. Дзяѓчына паглядзела на абломак, i тут нават у яе жалезнай ваяѓнiцы, загартаванай трыма гадамi вайны (Разам з iспанскай) да горла падступiла млоснасць. У яе ѓ руках была дзiцячая галоѓка. Бедная дзяѓчынка (гэта вiдаць па кароценькiх касiчках, з выбiтымi вочкамi. Ведзьмакова акуратна паставiла галоѓку на трэснуты асфальт i перахрысцiла:
  - Ты не паспела нi зграшыць, не пажыць! Зрэшты, няма грэшнiка больш за Бога, таму няма большага граху абыякавасць да пакут дзяцей.
  Iзноѓ грукат, i аскепкi, адзiн трапiѓ дзяѓчыне ѓ бот, падрапаѓшы скуру. Вядзьмакова хацела ѓжо павярнуцца i iмчацца з усiх ног да ѓзлётна-пасадачнай паласы, дзе яе МiГ, цярплiва чакаѓ агрэсiѓнай гаспадынi, але...
  Востры як клiнок кiнжала погляд ваяѓнiцы адрознiѓ невыносную грымасу болю на твары капiтана першага рангу Васiльчыкава, калi яго верхняя частка адарванага цела ляцела падкiнутае выбухной хваляй. Дзяѓчына, сама ледзь ухiлiлася ад аскепка. Ёй ужо ѓ свой час, неяк зачапiла шчаку, яшчэ час паветранай бiтвы ѓ Iспанii. У вынiку застаѓся глыбокi шнар, якiя, доѓгi час псаваѓ ёй знешнасць. Праѓда, у Сiбiры ёй пазнаёмiлi з адным вельмi моцным ведзьмаком, якiя, здолеѓ з дапамогай прыцiранняѓ i заклiку духаѓ, вылечыць нiбы яго i не было, гэтае раненне i яшчэ парачку. За гэта Ведзьмакова падарыла яму сваю нявiннасць, спазнаѓшы жаночыя радасцi. Пасля чаго дзяѓчынка лавiла найменшую магчымасць выкусiць шчасце кахання з мужчынам, што было вельмi нялёгка зрабiць у ханжаскiя савецкiя часы, нават пры яе сатанiнскай прыгажосцi i ѓменнi спакушаць. Справа вядома не столькi ѓ тым, каб уламаць, мужчыну, а ѓ тым, каб пра гэта не даведаѓся парторг. А даносчыкаѓ усiх масцяѓ столькi, што стукач, на стукачы i стукачом падганяе. Так што асаблiва не разгонiшся, калi табе дарагая кар'ера. Але месяцы чатыры таму, калi ёй уручылi зорку героя, за дваццаць пяты, збiты запар фашысцкi самалёт: яна пазнаёмiлася ѓ Берыяй. А ва ѓсiх савецкiх вярхах не было большага бабнiка, чым кiраѓнiк тайнай i яѓнай палiцыi.
  Вядзьмакова бегла як узлётна-пасадачнай паласе. Прычым, што з ёй рэдка бывае, пераблытала ѓ незнаёмым горадзе вулiцу, у вынiку чаго толькi павялiчвала дыстанцыю.
  Лётчыца бегла i ѓспамiнала: Берыя ѓ ложку быѓ вынаходлiвы, але не ѓ яе гусце, лысаваты, брухасты, не Апалон. Так што ёй каханкам ён так i не стаѓ. Наогул чуткi аб тым, што Берыя гвалтаваѓ жанчын вiдавочнае перабольшанне. Калi яму казалi цвёрдае не, другi чалавек Чырвонай iмперыi, як правiла, не звяртаѓся да прымусу. Хаця хто рызыкне з дзяѓчат сказаць няма такому монстру? Кату Расii нумар адзiн!
  Але вось даверанай асобай Лаѓрына Палыча, яна стала. Наогул яна стала адной з першых жанчын-добраахвотнiкаѓ якiя змагалiся ѓ Iспанii. Савецкiх лётчыкаѓ увогуле ѓ гэтай грамадзянскай вайне ѓдзельнiчала няшмат. Падобна, сам Сталiн не асаблiва хацеѓ перамогi сацыялiстаѓ. А што лагiчна, вось у Францыi перамаглi сацыялiсты, быццам бы левыя, а адносiны з СССР толькi пагоршылiся. Але пры гэтым, улiчваючы, што Франка фашыст i буржуй, а народны ѓрад Iспанii быццам бы левы, зусiм iгнараваць просьбы аб дапамозе было нельга. Ды савецкiм лётчыкам трэба было атрымлiваць досвед, апрабаваць новую тэхнiку. Першапачаткова вайна iшла з пераменным поспехам, але затым армii Франка пры падтрымцы iтальянскiх i нямецкiх частак удалося захапiць Каталонiю. Бiтва ѓ паветры iшла спачатку на роѓных, але потым з'явiѓся знакамiты Месершмiт. У першым жа паветраным баi Ведзьмакова адчула сiлу гэтага самалёта ѓ параѓнаннi з IЛ-16. У прыватнасцi хуткасць, рознiца ѓ сто кiламетраѓ за гадзiну, дазваляла фашысцкiм лётчыкам самiм выбiраць, дзе як i калi ѓступiць у бой. Па-другое, узбраенне 20-мiлiметровая авiяпушка, магла збiць фанерны IЛ-16, на вялiкай дыстанцыi, у той час як МЕ-109 маючы супрацьпульнае лабавое бранiраванне трымаѓ стрэлы 9.6 - мiлiметровага кулямёта савецкага знiшчальнiка. Таму каб знiшчыць Месер, трэба было або, атакаваць з тылу, або калi вельмi пашанцуе патрапiць у матор, або назiральнае шкло. Трэба адзначыць, што немцы таксама мелi, куды лепшую сувязь i дзейнiчалi больш зладжана. Ведзьмакова збiвалi двойчы, а на трэцi раз яна была сур'ёзна параненая трапiла ѓ палон. Часы тады былi суровыя, але паколькi вайна ѓжо была прайграна, паѓ Мадрыд, Гiтлер у знак добрай волi, i плануючы заключэнне саюза са Сталiнам, загадаѓ вярнуць савецкiх палонных на Радзiму. У палоне Вядзьмакова правяла ѓсяго месяц, ёй змясцiлi ѓ шпiталь для афiцэраѓ, добра кармiлi i даглядалi. Нiхто не бiѓ, i не гвалтаваѓ, магчыма, гiтлераѓцы i рэжым Франка старалiся перад усiм светам, паказаць сябе гуманiстамi ѓ процiвагу крываваму тырану: Сталiну! Затое пасля вяртання на Радзiму, з усiх былых ваеннапалонных толькi адна Ведзьмакова засталася на волi.
  Праѓда, ордэны гэтага, за адзiны збiты iтальянскi знiшчальнiк яе пазбавiлi. Але ѓ войску яна заставалася, i нават прыняла долi ѓ вайне з Фiнляндыяй. Краiна Суомi мела ѓ сваiм самалётным парку толькi 118 састарэлых фанерак. Дзяѓчына амаль не прымала ѓдзелу ѓ паветраных баях, больш займаючыся разведкай, атрымала ордэн, здаецца адзiн манаплан, усё ж збiла, але яго не залiчылi.
  Зрэшты, начная разведка, таксама нядрэнна, справа для армii важная. Вядома, той факт, што вайна з фiнамi доѓжылася сто пятнаццаць дзён, а прасоѓвалiся савецкiя войскi ѓ дзень па паѓкiламетра, не маглi не выклiкаць пачуццi прыкрасцi. Берыя ёй потым прагаварыѓся, што суадносiны страт было пяць да аднаго на карысць краiны Суомi. Праѓда лiнiя Маннергейма была прарваная лабавым нападам, што таксама дасягненне. Выбарг бываюць падарункi - зрэшты, не быѓ узяты, а пакiнуты фiнамi, пасля падпiсання мiрнай дамовы. Вайну перамаглi, няхай, заплацiѓшы ракой крывi. Вядзьмакова нярэдка размаѓляла з параненымi, пяхотай, танкiстамi. У цэлым узровень арганiзацыi Чырвонай Армii быѓ далёкi ад дасканаласцi. Хоць, напрыклад танк КВ-2, вырабiѓ на дзяѓчынку моцнае ѓражанне. Яго 152-мiлiметровая гаѓбiца, магла разбiваць блiндажы, i душыць батарэi. З'явiлiся i новыя савецкiя самалёты МIГI, ЯКI, Ланкi, IЛ, ТУ i iншыя. Ведзьмакава дастаѓся МIГ, названы, так у гонар Мiкаяна. Самалёт меѓ выдатныя лётныя паказчыкi, i самая вялiкая столь вышынi сярод савецкiх сокалаѓ. Праѓда гэтая авiяцыя стала паступаць лiтаральна напярэдаднi вайны, большая частка лётчыкаѓ мела толькi па некалькi гадзiн налёту, а iх саджалi за найноѓшыя, незасвоеныя штурвалы. А вось больш дасведчаныя кадры, па-ранейшаму лёталi на састарэлых IЛ-16, самалёт, якi меѓ лiмiтавую хуткасць на дваццаць кiламетраѓ нiжэй, чым бамбавiк Ю-88. Так што авiяцыi быццам бы шмат, але калi браць яе якасць...
  Напад Германii не быѓ зусiм ужо нечаканым. Чуткi аб тым, што вайна наспявае, хадзiлi ѓжо са студзеня. У войска прызвалi прыкладна пяць мiльёнаѓ запаснiкаѓ, тэрмiн тэрмiновай службы быѓ працягнуты, да чатырох гадоѓ, да мяжы падцягвалiся танкi. I ѓ той жа час актыѓна капалi акопы, шматлiкае войска не стаяла ѓ полi, нiбы яе знарок вывелi i, размясцiла так, што немцам было лягчэй акружыць i знiшчыць нашы войскi. Яна была ва ѓмацаваннях. Праѓда ѓ Маi прайшла чутка, быццам прынята рашэнне i вось-вось пачнецца вызваленне Еѓропы. У прынцыпе Ведзьмакова ѓдар Сталiн па Гiтлеру раней, сказала б толькi дзякуй. Для любой краiны i асаблiва Расii, цалкам натуральна прырастаць тэрыторыяй, iмкнуцца да экспансii. Кiраѓнiк-заваёѓнiк, гэта ганаровае званне... Ды i наогул канчатковая мэта камунiзму, гэта сусветная рэвалюцыя, савецкi звяз на ѓсю планеты, з даляглядам экспансii ѓ космас. Бо нельга доѓга марудзiць i дазволiць фашыстам стварыць зброю, здольнае знiшчыць чалавецтва. З iншага боку, якiм трэба быць iдыётам, што так бязглузда падставiць i войска, i краiну. Трымаць войскi ѓ максiмальна ѓразлiвым выглядзе, iгнаруючы ѓсе дадзеныя аб якi рыхтуецца нападзе? За два месяцы да пачатку вайны, знаёмы вядзьмак напасаѓ ёй што ѓ самы кароткi дзень у годзе, фашысцкiя полчышчы ѓварвацца ѓ СССР! I даслаѓ ёй аберагальны медальён, папярэдзiѓшы, што пакуль ён на ёй Ведзьмакаве не будзе пагражаць гiбель або калецтвы. I што ж! Ён збiла за пару дзён ужо дваццаць дзевяць фашысцкiх самалётаѓ, у тым лiку два Ю-488, i адзiн Ю-287, дарэчы, апошнi бамбавiк настолькi шустры, што Мiг-5 ледзь здолеѓ яго дагнаць. Пасля чаго Вязмякова выпрасiла машыну найноѓшай мадыфiкацыi. Што ж па вершнiку i конь. Сярод савецкiх жанчын яна па колькасцi збiтых машын першая, а сярод мужчын першая з першых. Вось i маёра далi. Так хутка, нiбы ѓ казцы. Але перамога Трэцяга Рэйха суцэль рэальная. Паварот у Афрыкi ѓ сорак першым, а затым вынахад з вайны ѓсiх магчымых, якiя капiтулявалi перад Трэцiм Рэйхам саюзнiкаѓ, а зараз яшчэ i раптоѓны напад Японii. Апошняе наогул кепска, але не смяротна. Ды насельнiцтва Японii, прыкладна сто мiльёнаѓ цi зараз нават крыху больш!(перапiсу даѓно не было, але нараджальнасць вельмi высокая, i пакуль без абмежаванняѓ дэмаграфiчнай палiтыкi, прырост больш, чым у СССР). А калi яшчэ дадаць Марыянетачны рэжым з Кiтайскiм "iмператарам" у Маньчжурыi, то гэта яшчэ мiльёнаѓ трыццаць - сорак (там праѓда даѓно нiхто не лiчыѓ). Плюс яшчэ i заваяваных калонiй мiльёнаѓ на трыста.
  Праѓда частка японскiх войскаѓ, скоѓвае Кiтай, але зараз з Чан Кай Шы будзе хутчэй за ѓсё падпiсаны свет, дакладней, што ад яго засталося, капiтулявала, i яны сумесна з Амерыкай выступяць супраць ужо малалiкай Чырвонай Армii Мао.
  У самой Маньчжурыi, ужо каля дзесяцi мiльёнаѓ японскiх, i тры мiльёны дзвесце тысяч "кiтайскiх" салдат. Агульная колькасць Японскiх Узброеных сiл каля дваццацi сямi мiльёнаѓ, але яны альбо раскiданыя па ѓсёй Азii, i нават у ЗША, альбо з iх чатыры мiльёны складаюць войскi самаабароны i яны знаходзяцца на драбах. Танкаѓ у Японii, нямала, усяго дваццаць дзве з паловай тысячы, а ѓ самой Маньчжурыi, прыкладна з дзесяць тысяч. Ды i самi танкi слабыя, горшыя за нямецкiя ѓзоры 1941 года. Самы масавы Чы-Ха, не зможа прабiць нават у наблiжай браню Т-34, а яго наша машына можа забiць на дыстанцыi больш за кiламетр. Праѓда рэальна, Т-34, прыцэльна б'е з 500 метраѓ. Пераѓзбраенне з оптыкай зацягнулася, i обзорность пакуль слабая. Але гэта танкi, а авiяцыя ѓ Японii нядрэнная. Праѓда крыху горш нямецкай, i амерыканскай, але вось менавiта крыху. Рознiца не больш за на паѓгода. Падчас баёѓ пад Халхiн-Голам, адзiн японскi лётчык-ас(чорт пабяры, яго прозвiшча вылецела з галавы, зусiм вiдаць атупела ѓ гэтае мясасечцы), збiѓ 41 савецкi самалёт, пакуль яго не прыкончылi. Дык гэта пра што гарыць? Нядрэнная ѓ Японiя авiяцыя, i ѓзровень падрыхтоѓкi асаѓ высокi. Праѓда пераѓзбраенне на новыя самалёты, падчас вайны iдэi павольней, чым у iншых краiн. Чаму? Можа з-за таго, што ѓ краiне ђзыходнага Сонца не хапае прамысловага патэнцыялу, каб адначасова адбiваць нацiск ЗША, якая выпускае ѓ дзень больш за дзвесце самалётаѓ, i асвойваць новыя мадэлi. Бамбiлi амерыканцы Японiю моцна, разбуралi заводы, спальвалi гарады. Зрэшты, пакуль яшчэ не так ужо iнтэнсiѓна, пакуль да выспаѓ занадта ѓжо далёка, не паспелi падабрацца, а цяпер ужо калi капiтулявалi перад Трэцiм Рэйхам i зусiм не бамбуюць. I як справiцца з такой моцай. Ваенна-марскi флот Японii, значна мацней, чым цяперашнi, некамплектны Цiхаакiянскi. Пакуль ён не затоплены, аб перамозе нельга i думаць. Але вось сухапутнае войска... На Далёкiм Усходзе зблiзку межы фармальна семдзесят дзве дывiзii, гэтыя звесткi ёй пад вялiкiм сакрэтам перадаѓ Берыя, плюс яшчэ тры памежныя, i дзве дывiзii НКУС. Здаецца i нямала, але цалкам укамплектаваны па штатнай колькасцi, толькi войскi НКУС. Астатнiя дывiзii маюць штаты мiрнага часу. А значыць, у Японii вялiкая перавага ѓ пяхоце, авiяцыi, i нават у танках. Ну, у танках, з нашага боку кампенсуецца якаснай перавагай, а астатняе куды горш. Хаця калi браць стралковую зброю, па лiку аѓтаматаѓ Японiя таксама некалькi адстае, у асноѓным у яе стрэльбы. Зрэшты, i далёкаѓсходнiя дывiзii абсталяваны пiсталет-кулямётамi слаба. Аѓтаматаѓ на ѓсiх не хапае. Так што... У якасным стаѓленнi ѓ пяхоце перавагi няма, хутчэй нават горш, усе лепшыя афiцэры, перакiнутыя на савецкi фронт, тут горшыя войскi, як правiла не абстраляныя, мелыя мiнiмум ваеннай вывучкi. А значыць, вайна пачынаецца, у вельмi неспрыяльным, для СССР абстаноѓцы. I не мала iзноѓ сфармаваных рэзерваѓ будзе кiнутая на ѓсход...
  Ведзьмакова раптам ткнулася ѓ пажарышчы. Палала разбамбаваная гарадская бальнiца. Карцiна сапраѓды апакалiпсiчная жыѓцом гараць i жанчыны, i дзецi, i старыя. Вось грудное немаѓля ѓпала прама ѓ агонь, а вакол жудасны роѓ i стогны.
  Вядзьмакова адчула трубы архангелаѓ у галаве i кiнулася ѓ полымя. Мовы агню лiзнулi дзяѓчынку ѓ голыя рукi i адкрыты твар, але лётчыца рухалася гэтак iмклiва, што здолела падхапiць дзiця, вырваѓшы яго з абдымкаѓ знiшчэння.
  Дзяѓчына выскачыла, адчуваючы скурай толькi лёгкi сверб, кiнула погляд на малютку. Нажаль было занадта ѓжо позна, хлопчык задыхнуѓся ѓцягнуѓшы ѓ лёгкiя полымя, на круглым твары апёкi. Такiя iрваныя пухiры на скуры далiкатней бутонаѓ стакроткi. Вядзьмакова прагарлапанiла:
  - Вось яно людское бязмежжа!
  Ударыла ботам па кучы смецця, пасля чаго кiнулася выбаѓляць, каго яшчэ можна выратаваць. Гэта нагадвала скокi кобры памiж газавымi фаеркамi, дзяѓчына вельмi мудрагелiста выгiналася, i падтанцоѓвала. Яна абпальвалася, боты плавiлiся, гiмнасцёрка абвуглiлася, але яна працягвала ѓпарта бiцца за кожную слязiнку дзiцяцi, за кожны ѓдар маленькага сэрца, за кожную далiкатную, але такое патрэбнае краiне жыццё! Боты развалiлiся, i цяпер дзяѓчына скакала па вiхуры полымя, свае босымi, чароѓнымi, ножкамi. Яна была пакутнiцай, але не проста манашкай катавала сябе пастамi i бiзуном, што не прыносiць карысцi, нi Богу, нi людзям, пакутнiцай-змагаром якая ратуе пэѓныя жыццi. Ножачкi лётчыцы-дзяѓчынкi пакрылiся пластом дробных пухiроѓ, але рухалiся ад болю яшчэ хутчэй i дакладней.
  Капiтан медыцынскай службы, дастаѓ з торбы вялiкiя боты, крыкнуѓ ёй:
  - Вазьмi, хутчэй апранi iх! Ты так станеш калекам.
  Лётчыца адразу адказала:
  - Лепш стаць калекай цялесна, чым быць вырадкам маральна! Нi секунды на сябе, усё для фронту, усё для перамогi!
  Капiтан медыцынскай службы адказаѓ:
  - Гэта сапраѓдны савецкi чалавек!
  Вядзьмакова лаялася:
  - А ты чаго каштуеш ратуй людзей!
  Капiтан уздыхнуѓ:
  - У мяне пратэзы, замест ног!
  Вядзьмакова выцягнуѓшы чарговую дзяѓчынку з напалову спаленым тварыкам i без прытомнасцi, крыкнула:
  - Да чаго жорсткi Бог!
  Капiтан пацiснуѓ плячыма:
  - Не Бог вiнаваты, а людзi!
  Вядзьмакова запярэчыла:
  - Гэта таксама самае, што сказаць - не бацькi вiнаватыя, а дзецi!
  Капiтан хацеѓ нешта адказаць, але клубы дыму патрапiлi, яму ѓ горла, i ён надрыѓна закашляѓ.
  Басаногая дзяѓчына зароѓ:
  -Я ведзьма i выдатней прафесii няма!
  I падаѓшы голай пяткай, працягнула:
  - Адольфу няхай будзе прывiтанне i ѓ злую труну букет!
  Бамбавыя ѓдары сцiхлi, а артабстрэл усё яшчэ працягваѓся. Карабельныя прылады маюць прыстойны запас снарадаѓ, праѓда, агонь зараз вёѓся больш па абяззброеных савецкiх пасудзiнах. Ямамота разумеѓ, што панаванне ѓ моры надоѓга перадасць iнiцыятыву ѓ гэтай вайне Японii. А будаваць караблi, працэс дарагi i доѓгi, хоць напрыклад падводныя лодкi, мабыць, штампаваць прасцей. Гэта, вядома, таксама трэба ѓлiчваць, але важна паламаць структуру. Адмiрал Ямамота, самы ѓплывовы чалавек Японii, пасля iмператара Хiрахiта, адчуваѓ сябе богам. Сапраѓдным богам, так рэлiгiя краiны Узыходзячага Сонца вучыла, што лепшы шлях да абагаѓлення - ратная доблесць! А зараз вялiкi палкаводзец, мог адвольна раздзiраць i карэкцiць прастору вакол сябе.
  Над Уладзiвастокам густыя, чорныя, на многiя кiламетры клубы дыму, гэта запалалi нафтасховiшчы i склады з гаручым. Сотнi, тысячы людзей згараюць, геене, ну як пасля гэтага не адчуць сябе богам, якi помсцiѓ рускiм за стагоддзi знявагi, вялiкага народа змушана тулiцца на чарадзе, такiх малюсенькiх у параѓнаннi з прасторамi Расii выспаѓ. Вось зараз рускi флот тоне, i адрозненне ад Перу-Харбара яны не пакiнуць не адной пасудзiны.
  Ямамота прапаноѓваѓ падчас бiтвы пад Халхiн-Голам, нанесцi падобны ѓдар па Уладзiвастоку, для чаго i быѓ складзены падрабязны план. Але Гiтлер нечакана пайшоѓ на мiр са Сталiнам. Наогул iдыёт Гiтлер, задумаѓ разню Габрэяѓ i тым самым наладзiѓ супраць сябе i Польшчу, i краiны Захаду. I навошта яму гэта трэба было? Жадаѓ атрымаць габрэйскiя багаццi? Але лепш было спачатку стаць сусветнай дзяржавай, разграмiѓшы СССР, i можа потым i iншыя краiны. Захад перамагчы прасцей з-за таго, што яго менталiтэту куды ѓ меншай ступенi ѓласцiвы фанатызм i схiльнасць да самаахвяравання. Вось цi вядомы хоць адзiн выпадак, каб амерыканскiя лётчыкi iшлi на таран. Праѓда, пара сутыкненняѓ было, але гэта, хутчэй за ѓсё, выпадковасць.
  Рускiя фанатычныя, што дзiѓна, бо Праваслаѓная вера не ѓхваляе самагубства, i зусiм не лiчыць, што ратнымi подзвiгамi можна заслужыць шлях у рай. Наогул вучэнне Хрыста, на яго думку - вельмi дурное i непрактычнае. Ён Ямамота чытаѓ Бiблiю i дзiвiѓся людскому глупству, лiчыць Богам такога пацыфiста. Напрыклад, вучыць: стукнулi цябе па правай шчацэ - падстаѓ левую, просяць адну кашулю - аддай дзве, палюбi ворага свайго! Толькi псiхiчна хворы чалавек, можа лiчыць Хрыста Богам. Такая рэлiгiя добрая, толькi для рабоѓ, прымусовых васалаѓ. I трэба ж паверыла ѓся Еѓропа i палова свету.
  Праѓда вучэнне Iсуса, не гледзячы на тое, што адпрэчвае прынцып лядашчага запавету, вока за вока, а вучыць любiць сваiх ворагаѓ, зусiм не перашкодзiла ангельцам заваяваць Трацiну ѓсёй планеты, стварыѓшы самую шырокую iмперыю за ѓсю гiсторыю чалавецтва. I гэта пры ѓсёй рэлiгiйнасцi Брытанii, дзе Бог, згаданы нават у дзяржаѓным гiмне. Дзiѓна прэзiдэнты ЗША клянуцца на Бiблii, але, тым не менш, бамбiлi напалмавымi бомбамi японскiя гарады, жыѓцом спальваючы тысячы жанчын i дзяцей. Прычым забiвалi мiрнае насельнiцтва, не выпадкова, а наѓмысна, гэтая была тактыка тэрарызавання мiрнага насельнiцтва: падрыву людскiх i эканамiчных рэсурсаѓ.
  Хоць японцы тэрыторыю ЗША спачатку, да ѓварвання немцаѓ - не бамбiлi, за ѓсю вайну прарваѓся толькi адзiн бамбавiк i забiѓ, усяго шэсць мiрных жыхароѓ. А яшчэ прыпiсваюць адмысловую жорсткасць самураям. Ён Ямамота ж пры жаданнi, мог бы прарвацца з бамбавiкамi да гарадоѓ ЗША, асаблiва пасля разгрому флоту янкi, пад Перу-Харбарам. Ды Еѓрапейцы маральныя вырадкi. У iх перакручанае разуменне, веры, вучыць i не выконваць!
  У Японii не так! У нас чаму вучаць, тое i выконваюць. Няма такога, каб Бог казаѓ, падстаѓ iншую шчаку, але пры гэтым яго слугi наѓмысна забiвалi малых дзяцей. Ды ѓвогуле вера, што Бог адзiн i Усемагутны, не можа быць праѓдай. Быѓ бы ён адзiн, то вядома б паклапацiѓся б аб тым, каб людзi ѓшаноѓвалi яму правiльна, у веры i праѓдзе i мелi адзiнае вучэнне. А так кожны молiцца, як хоча, што ѓ што здольны. Ды i свет занадта пачварны i не правiльны, каб быць створаным адзiным Усемагутным Богам. Бо любы адказны кiраѓнiк у першую чаргу iмкнуцца да парадку i справядлiвасцi. Ён жадае, што моцны, мудры, высакародны, сумленны, быѓ на першым месцы, а астатнiя альбо выпраѓлялiся, раслi фiзiчна i духоѓна, альбо... Зрэшты калi Бог Усемагутны i Творца сусвету, то б цялесных i разумовых вырадкаѓ не стаѓ бы ствараць.
  Чаму ж iмператар часам вымушаны цярпець як дадзенасць слабасцi людзей? Таму што iншага выйсця няма, ён не можа ѓ iмгненнi вока ператварыць вырадкаѓ у прыгажуноѓ, а трусоѓ у адважных. А вось каб мог, то неадкладна гэта зрабiѓ бы! Нажаль, даводзiцца прымаць, што ёсць i мець справу з тым чалавечым матэрыялам, што атрымаѓ як дадзенасць. Але ад каго атрымаѓ гэта iншае пытанне. Ды i сам iмператар мае слабасцi: ён усяго толькi чалавек - старэе, хварэе, старэе. Дзiѓна, але боскi iмператар, часта жыве менш чым радавы слуга, валодае зброю горш, чым большасць генералаѓ, i многiя салдаты. Ну, што ѓ iм ад Усемагутнага Бога. Але i белыя, нi чым не лепшыя! За ѓсю гiсторыю Еѓропы, не было больш страшнага, i ѓдачлiвага заваёѓнiка, чым Гiтлер. Ён ды сапраѓды сiмвал ратнай доблесцi белых людзей! I, тым не менш, самы вялiкi палкаводзец усiх часоѓ i народаѓ, не змог нават гiмназiю скончыць, атрымаць сярэднюю адукацыю, якое ѓ Японii з'яѓляецца абавязковым!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 5.
  Ды яшчэ i ѓ войска Гiтлера не прынялi, па стане здароѓя. Дзiѓна гэты руплiвец культу сiла, леѓ вайны, апынуѓся настолькi слабы фiзiчна, што нават у Нямеччыне, дзе ѓ кожнага слупа варта па вайскоѓцу, яго не заклiкалi радавым. Ды да чаго дэградавала Еѓропа.
  Зрэшты, Сталiн, iншы самы выбiтны палiтык сучаснасцi, таксама не меѓ сярэдняй адукацыi, ён быѓ самародкам. I што цiкава таксама не быѓ прызваны ѓ войска, па стане здароѓя. Цiкавае, супадзеннi, два злосных ворага не мелi сярэдняй адукацыi, не былi прызваныя прыдатнымi да страявой службы па стане здароѓя, мелi бацькоѓ п'янiц, пры чым у Гiтлера тата спачатку таксама працаваѓ шаѓцом!
  Вось такое супадзенне, дзiѓнае, злавеснае. Герынг афiцыйны пераемнiк Гiтлера не такi. Ён з сям'i арыстакратаѓ, продак Герынга быѓ намеснiкам фактычнага кiраѓнiка Германii Бiсмарка. Таму i Чэрчыль: арыстакрат, з шляхетнага роду, i амерыканскiя плутократы,( прэзiдэнт Рузвельт не больш за пешка, так хутка знайшлi з iм агульную мову.
  Хацелi замянiць iм Гiтлера, але не атрымалася. Гiтлер iх усiх заваяваѓ! Герынг бiзнэсмэн, алiгарх, арыстакрат i прагматык. Ён лепш за Гiтлера здольны аб'яднаць усе антыбальшавiцкiя i антырасейскiя сiлы ѓсяго свету. Амерыка i Брытанiя хочуць скончыць з Расiяй, незалежна ад кiруючага рэжыму, але з камунiстамi, што адмаѓляюць само паняцце прыватнай уласнасцi, iм хочацца скончыць так моцна. Фанатычна, што яны нават заплюшчваюць вочы на празмернае ѓзмацненне Германii i што яны самi вымушаны ѓвайсцi ѓ склад Трэцяга Рэйха.
  Зрэшты, Нямеччына гэта геапалiтычны канкурэнт, але канкурэнт у рамках капiталiстычных i арыстакратычных правiл гульнi, а бальшавiцкая Расея, абсалютна чужародная i варожая. Нават дзiѓна, што Чэрчыль сам прапанаваѓ Сталiну дапамогу, гэта пры ѓсiм сваiм антыкамунiзме, традыцыйнай, англiйскай нянавiсцi да Расii.
  Хацеѓ яшчэ ѓ сорак першым годзе нацкаваць сталiнскую Расiю, на гiтлераѓскую Германiю. Надта ж яго немцы зацiснулi. Бо Нямеччына пад чырвонымi, гэта баявы конь, упрэжаны ѓ савецкую калясьнiцу, а СССР пад карычневымi, вечная партызанская зона. Бо фанатычныя бальшавiкi не змiрацца, i будуць весцi зацяжную партызанскую вайну, якая настолькi знясiлiць Трэцi Рэйх, што ѓсе летуценнi, аб далейшай экспансii знiкнуць як вясёлка пасля навальнiцы! Расея пад Нямеччынай, лепш, чым Нямеччына пад Расеяй! Разумеючы гэта ясна, чаму Чэрчыль i ЗША пасля ваеннай паразы i капiтуляцыi, так хутка пайшлi на зблiжэнне з Трэцiм Рэйхам.
  Ямамота прагматык, ён быѓ супраць вайны з ЗША i Брытанiяй. Але гэтыя дзве iмперыi самi справакавалi Японiю, увёѓшы эмбарга на пастаѓкi нафтапрадуктаѓ. Бо ѓ краiны Узыходзячага Сонца няма сваiх свiдравiн, ды i шматлiкiх iншых сыравiнных рэсурсаѓ. Японцы вялi перамовы, амерыканцы накручвалi ѓсё новыя i новыя зневажальныя патрабаваннi.
  I пры гэтым янкi, правакуючы вайну, зусiм не паклапацiлiся аб прывядзеннi войска i флота ѓ баявую гатоѓнасць. Спакуса аказалася занадта вялiкай, тым больш цеплiлася надзея, што Масква вось-вось упадзе i Германiя, i ёй саюзнiкi прыйдуць на дапамогу. Акрамя таго быѓ разлiк на тое, што ЗША будучы ѓсё ж адносна дэмакратычнай краiнай, моцна залежнай ад грамадскай думкi, калi вайна зацягнецца, не захоча багата палiваць крывёй чужыя выспы. Сапраѓды, з чаго радавому амерыканскаму абывацелю атрымлiваць цынкавыя дамавiны са сваiмi сваякамi, калi гаворка не iдзе аб абароне тэрыторыi ѓласна ЗША, ды i плацiць немаленькiя ваенныя падаткi! Можа таму i царская Расiя прайграла, маючы больш салдат, але рускi народ не лiчыѓ Манчжурыю сваёй тэрыторыяй, а плацiць крывёй i потым за абстрактныя iнтарэсы не хацеѓ. Нажаль, Гiтлер не пайшоѓ на Маскву, збольшага з-за негатоѓнасцi да суровай Зiмы, а збольшага з уласцiвага бальшавiкам фанатызму.
  Не надта хацелася яго на сабе адчуваць.
  Зрэшты, не толькi бальшавiкам, рускiя народ схiльны да самаахвяравання за вялiкiя мэты. Бо першы паветраны таран здзейснiѓ рускi хлопец Месер. Нават дзiѓна, што гэта ён зрабiѓ не дзеля райскiх гурый, а дзеля Айчыны. Хоць... Месер збольшага i дурань, ён бо майстар вышэйшага пiлатажу, вынаходнiк, канструктар, i вядома жывы прынёс бы куды больш карысцi Радзiме. Можа янкi не так ужо i не правы, тыражуючы прынцып: галоѓнае ѓ баi выжыць! Бо мёртвы ѓжо не зможа забiць!
  Некалькi напаѓголых, з аголенымi грудзьмi дзяѓчат пакланiлiся ѓ знак адабрэння.
  Адмiрал Навума заѓважыѓ:
  - Мы ѓжо зрасходавалi больш за дзве трацiны боекамплекта. Прылады моцна нагрэлiся, на iх вёдрамi льюць ваду!
  Ямамота прайграѓ пальцам у паветры крыж i вымавiѓ, нiзкiм, крыху хрыплаватым голасам:
  - Я думаю, гарматы вытрымаюць i апошнюю трацiну снарадаѓ. Хоць не, выбiце да дзевяноста пяцi працэнтаѓ.
  Адмiрал Навума пацiснуѓ плячыма i выцер пот з iлба:
  - А цi варта так выкладвацца ѓ першы дзень?
  Ямамота сцiснуѓ кулакi:
  - Варта! Вядома, стаiць! Мы заспелi рускiх знянацку, як гэта было ѓ 1904 году, у немцаѓ у 1940, але Сталiн жорстка пакарае камандаванне i такое не паѓтарыцца. Так што патрэбна карыстацца тым, што хвост дракона заснуѓ. Наогул-то я разумею Сталiна, вайна з Нямеччынай да такой ступенi паглынула яго ѓвагу, што ён перастаѓ прыглядаць за Далёкiм Усходам. А яго атачэнне без правадыра баiцца праявiць iнiцыятыву. Вось i прашляпiлi наш удар. Як зрэшты, i амерыканцы. Для ѓсiх было вiдавочна, справа рыхтавацца, хмары збiраюцца, хутка грымне гром, але...
  Прабеглi, мiльгаючы босымi, круглымi пятачкамi дзяѓчыны. Яны выконвалi важнае даручэнне.
  Навума пакратаѓ дзяржальню якi вiсiць на поясе самурайскага мяча, або як яго яшчэ прынята зваць катана:
  - Рускiя заѓсёды дзейнiчаюць са спазненнем! Вайне не будзе занадта доѓгай i мы дойдзем да Урала.
  Ямамота падняѓ вочы да неба.
  - Ды дапамогуць нам у гэтым багi, але я так не думаю! Яны хутка вучацца, Халхiн-Гол паказаѓ, што рускiх ѓзровень вышэйшы, чым пры вайне 1904-1905 гадоѓ. Акрамя таго адкрыю табе адну таямнiцу. Наш таемны агент ва Уладзiвастоку, крыху дапамог, што ѓ даволi магутнай берагавой артылерыi не аказалася снарадаѓ, а авiяцыя не здолела своечасова ѓзляцець. Вось яна таемная вайна.
  Навума здзiвiѓся:
  - А куды глядзеѓ СМЕРШ i НКВД?
  Ямамота хiхiкнуѓ, трасучы пальцамi:
  - Тут на Далёкiм Усходзе служаць самыя горшыя кадры Расii, ва Уладзiвасток iмкнуцца, тыя, каму страшна памiраць на савецка-германскiм фронце. Таму тут, куды лягчэй знайсцi здраднiка цi дурня ѓ вярхах, а таксама своекарыслiвага чалавека. А НКВД да такой ступенi прызвычаiлася раскрываць уяѓныя змовы, то сапраѓдных здраднiкаѓ ужо не заѓважае. Так што працаваць можна. Дарэчы заѓваж калi на бок немцаѓ перайшло некалькi генералаѓ, не гледзячы на тое, што iх сем'ям, родным i блiзкiм за гэта пагражае растрэл, то падкупiць кагосьцi з верхавiны цалкам рэальна. Або выкарыстоѓваць уцямную, што нават яшчэ лепш.
  Так што мы правялi немалую працу. Нам японцам наогул уласцiвая дбайнасць у прадумваннi ваенных аперацый, i ѓлiк усiх дробязяѓ.
  Навума пацёр дзяржальню катана:
  - Так! Але ганьба Халхiн-Гала, выклiкае пачуццё горычы i наймацнейшай прыкрасцi! Як мы маглi...
  Ямамота суцешыѓ:
  - Там маньчжураѓ было больш, чым японцаѓ, ды i наогул нельга ѓвесь час выйграваць. Павiнен адзначыць, што ѓсё ж бiлiся з нашага боку не самыя лепшыя часткi, i рускiх была вялiкая перавага ѓ авiяцыi i танках.
  Навума напалову агалiѓ катана:
  - Нас гэта не апраѓдвае! Самурай нiколi не спашлецца на тупы клiнок i на стомленага каня, на мноства ворагаѓ, i слабое зброю!
  Ямамота адкарэктаваѓ:
  - Самурай, вядома, не, але чалавек, на жаль так! Людзям уласцiва памыляцца!
  Ямамота адцягнуѓ увагу i нешта пракрычаѓ у трубкi, а затым працягнуѓ:
  - А ты ведаеш, я прапаноѓваѓ стукнуць па Расii яшчэ ѓ траѓнi 1942 гады. Гэта магло папярэдзiць наступ першых фрыцаѓ.
  Навума кiѓнуѓ:
  - Няѓжо! Але мы ваявалi з ЗША i Брытанскiм iльвом.
  Ямамота пастукаѓ пальцам па рубцы.
  - Так! Слушна, але ЗША атрымалi па зубах, Брытанiя страцiла калонii, а Нямеччыны было адносна прутка. Мы хацелi адцягнуць з Захаду Расii як мага больш сiл, каб аблегчыць Вермахту пераход у наступ супраць Брытанii, не баючыся ѓдару Сталiна ѓ спiну. - Адмiрал выпiѓ сакэ паднесенага басаногай дзяѓчынай у кароткай спаднiцы i працягнуѓ. - Удар быѓ запланаваны на Май, да моманту падсыхання дарог, але перашкодзiлi амерыканцы.
  Навума выхапiѓ катана, секануѓ iм у паветры:
  - Смерць ЗША! Яны вечна замiнаюць Японii.
  Ямамота хiтравата ѓхмыльнуѓся:
  - Не заѓсёды вядома, напрыклад калi мы ѓпершыню ваявалi з Расiяй, янкi выдатна дапамаглi нам крэдытамi, а таксама пастаѓкамi ѓзбраенняѓ. Больш за палову нашага флота была зроблена на грошы ЗША i Брытанii, прычым на iх жа суднабудаѓнiчых верфях. Так што Амерыка не заѓсёды дрэнна, але толькi не ѓ дадзеным выпадку.
  Навума здзiѓлена спытаѓ:
  - I чаму?
  Мiма японскiх адмiралаѓ зноѓ прабеглi, мiльгаючы босымi пяткамi дзяѓчыны-прыслужнiцы.
  Ямамота сышоѓ да тлумачэння:
  - Чарада бамбардзiроѓшчыкаѓ далёкага дзеяння прарвалася да Токiо, i нанесла па сталiцы падступны ѓдар, з ужываннем напалмавых бомбаѓ. Згарэлi сотнi драѓляных дамоѓ, i iмператар загадала любым коштам, адсунуць зону кантролю ад сталiцы. I ѓ першую чаргу захапiць самую блiзкую да Японскiх драб, баявы комплекс амерыканскiх баз на архiпелагу Медзей. Нажаль, нам гэта не атрымалася, так мы сталi прайграваць бiтву за Цiхi Акiян. Добра, што пры гэтым у нас хапiла мудрасцi, хутчэй, заключыць саюз з Трэцiм Рэйхам i адкараскацца малым. У адваротным выпадку, ад нашых гарадоѓ не засталося б нават руiн.
  Галаногiя дзяѓчынкi нават падскочылi, трасучы сваiмi чорнымi i рудымi косамi.
  Навума махнуѓ па паветры мячом:
  - Мы б усё роѓна перамаглi! Дык няѓжо давядзецца аддаць Гiтлеру пасля вайны Фiлiпiны? Гэтую жамчужыну японскай кароны, непрыступны Сiнгапур, квiтнеючы Ганконг, Iнданезiю, нафтавыя свiдравiны захопленых ангельскiх калонiй, i французскай Гвiнеi, Iндакiтая, Бiрмы, Тайланда. I шматлiкае iншае, пра што казаць не паварочваецца мова. Бо мы стаiм на мяжы з Iндыяй, на парозе якую захапаѓ фюрар - Аѓстралii. I ѓсё гэта вось так аддаць без бою, як баязлiвец...
  Ямамота перабiѓ:
  - Сярод белых таксама ёсць разумныя! Нездарма Iмператар у сваiм кабiнеце, паставiѓ бюст Напалеона. Але быѓ яшчэ адзiн Цэзар, ён сказаѓ: утрымаць заваяванае цяжэй, чым заваяваць. У дадзеным выпадку да нас гэта адносiцца ѓ першую чаргу. На дадзеным этапе ѓ нас не было выбара. Мы вырашылi захаваць частку, каб не страцiць усё, у тым лiку суверэнiтэт.
  Навума прайграѓ мечам васьмёрку:
  - Розумам разумею, але сэрцам!
  Ямамота падняѓся i пляснуѓ калегу па плячы:
  - Ды ты не хвалюйся, у дадзеным выпадку мы калi i сыдзем тое, каб вярнуцца. Пераможам СССР i зноѓ кiнемся на Трэцi Рэйха на ЗША i ангельцаѓ, але ѓжо паб'ем iх разам з немцамi i макароннiкамi. I тады ѓсё вернем, плюс яшчэ захопiм Iндыю, Аѓстралiю, Аляску i да... Там будзе вiдаць, у нас бо будуць рэсурсы рускай Сiбiры, а Амерыка зноѓ упадзе ѓ дэпрэсiю. Гэта трэба разумець!
  I зноѓ галаногiя дзяѓчаты закiвалi ѓ знак найвялiкшай ухвалы. Яны такiя ж прыгожыя загарэлыя, не якiя дзяѓчынкi былi нават са светлымi валасамi, i мускулiстыя.
  Адмiрал Навума амаль няѓлоѓным рухам схаваѓ, катана ѓ ножны i, шапялячы, прашаптаѓ:
  - Будучыня добрая, а сучаснасць лепшая! Чуеце на авiяносцах зрасходаваны ѓвесь запас бомб, а на...
  Ямамота коратка загадаѓ:
  - Выйдзi на палубу i агледзься, праз паѓгадзiны мы развернемся i сыдзем да сваёй блiжэйшай базы.
  Навума прасвiстаѓ у нос:
  - Слухаюся камандзiр!
  Адмiрал выскачыѓ, патрымаѓшы дзверы, каб яны не пляскалi. Не паспелi яго крокi сцiхнуць, як дзверы са сцяны выслiзнуѓ цень, яна прайшлася на дыбачках i скiнула покрыва. Ямамота хiхiкнуѓ:
  - Лэдзi Амстранг, вы як заѓсёды раптоѓныя!
  Паток святла абрынуѓся на iстоту, паказаѓшы яе ва ѓсёй красе. Гэта была бландынка, фiгурай нiмфы, iдэальнымi прапорцыямi, але з тварам сталай жанчыны гадоѓ трыццацi пяцi. Ледзь вышэй Ямамота, у скураных, шытых смарагдамi i сапфiрамi пад колер хвалi туфлiкамi з мяккай падэшвай. Скiнуѓшы покрыва, яна была ѓ купальным гарнiтуры i рухалася, нiбы iндыйская танцорка.
  Ямамота спынiѓ жанчыну:
  - Танец выканаеш пазней! А пакуль слухай мяне ѓважлiва, як марыянетачны прэзiдэнт ЗША у складзе Трэцяга Рэйха Генры Трумэн паставiѓся да нашай прапановы, падаць усiм вызваленым тэрыторыям статут фармальна незалежных дзяржаѓ?
  Амстранг адказала сваiм далiкатным галаском:
  - Ён заявiѓ, што яны з Чэрчылем супраць. Усе калонii будуць i далей калонiямi, а Кiтай застанецца падзеленым. Дарэчы, Трумэн заявiѓ, што калi Японiя дапаможа рэжыму Чай Кан Шы, то можа захаваць - ён асабiста папросiць Гiтлера што так было. Карацей у вас свае базы ѓ Маньчжурыi, а гэтак жа рэжым, i нават атрымаць сёе-тое ѓ кантынентальным Кiтаi. У прыватнасцi канцэсii i доступ да сыравiнных рэсурсаѓ.
  Ямамота заѓсмiхаѓся:
  - Гэта добрая навiна! А марыянеткавы ѓрад ЗША ведае, што мы ѓдарылi па СССР? Цi пакуль не?
  Амстранг зрабiла пальцам круг:
  - Ужо ведае! Пакуль афiцыйнай рэакцыi няма, але Трумэн ужо паспеѓ усклiкнуць: малайцы япошкi!
  Ямамота нахмурыѓся, злосна тузануѓ бровамi.
  - Мы яму не япошкi, а японцы, нацыя воiнаѓ i мудрацоѓ, а не пастухоѓ i катаржнiкаѓ як Амерыканцы. Хоць, вядома, гэта добра, значыць, перашкод для наступу ѓглыб Сiбiры не будзе.
  Жанчына гуллiва перабiрала ножкамi па падлозе.
  - Сiбiр гэта добра - яна вялiкая, багатая! I разам з тым Сiбiр гэта дрэнна - тамака снега i холад!
  Ямамота скрывiѓ вусны:
  - Японскi салдат не баiцца маразоѓ. У гэтым i складаецца сутнасць кодэкса Бусiдо: не шукай сабе лёгкага жыцця, а пераадольваць цяжкасцi. Нездарма сiмвалам самурая з'яѓляецца - карась! Гэтая рыба заѓсёды плыве супраць плынi.
  Амстранг здзiвiлася:
  - Карась? Такая бяскрыѓдная рыбка. Няѓжо грозныя, сапраѓдныя дэманы апакалiпсiсу самураi параѓноѓваюць з сябе з пяскарам, якога пякуць на патэльнi, а не з тыграм, або львом.
  Ямамота развёѓ рукамi:
  - Iльвы ѓ Японii не водзяцца! А тыгр занадта ѓжо далiкатная котка, ёй не хапае мужнасцi. Ведаеш адным з галоѓных выпрабаванняѓ самурая, яго ѓ дзесяцiгадовым узросце ѓводзяць у клетку да тыгра i ён павiнен забраць у звера кавалак свежага мяса. Што зенкi вылупiла, не верыш?
  Амстранг замахала галавой:
  - Не веру, што дзесяцiгадовы хлопчык зладзiцца з тыграм, нават калi ѓ яго ѓ руках будзе найвостры меч.
  Ямамота асцярожна паклаѓ руку дзяѓчыне на спiну i пагладзiѓ яе голую, аксамiцiстую скуру.
  - Ты не правiльна зразумела. Сын самурая заходзiць у клетку з тыграм без мяча i якой-небудзь зброi. Ён павiнен моцнай розуму i магутнасцю волi пераканаць тыгра, аддаць яму сваю ежу!
  Амстранг усклiкнула:
  - Ды гэта проста неверагодна! Самурай сапраѓдны Д'ябал! А ты таксама заходзiѓ у такую клетку?
  Ямамота апусцiѓ вочы:
  - На жаль няма! Гэта звычай старажытных часоѓ! Але калi ты хочаш, мы кiнем у клетку цябе? Кажы, ты хочаш патрапiць у клетку з тыграм?
  Амстранг завуркатала, яе загарэлыя, хупавыя як грэцкай статуэткi рукi абвiлi шыю адмiрал. Губкi прызыѓна раскрылiся:
  - Калi тыгр гэта ты, то я гатовая нават у пекла! Хоць рай без цябе горш апраметнай, о мой каханы самурай.
  Ямамота нечакана адштурхнуѓ жанчыну, прароѓ:
  - Цяпер мне трэба падвесцi з iншымi адмiрала вынiкi налёту на СССР, а гэтак жа даведацца, як справы iдуць на сушы. Жаночым уцехам аддавацца некалi. Зразумела табе: некалi! Я паклiчу цябе толькi ѓвечары. Дарэчы не бянтэжыць вузкi разрэз маiх вачэй i жоѓтая скура.
  Амстранг пакруцiла сцёгнамi:
  - Не! Зусiм наадварот! Так нават больш рамантычна i незвычайна! Ты японец, я амерыканка: раса жоѓтая i белая, анёл i дэман! Такi кантраст дзiка заводзiць! Большасць жанчын кахае арыгiнальнае i не падобнае на астатнiх.
  Ямамота налiѓ сабе падлогу чаркi сакэ змешанага з "Джынам" i праглынуѓшы адным махам расслабiѓся:
  - Наогул, я думаѓ жанчыны больш кансерватыѓныя за мужчын. Цi шмат самкi зрабiлi навуковых адкрыццяѓ?
  Амстранг закiнуѓшы галаву, i скалануѓшы светлымi валасамi, вымавiла:
  - Самае галоѓнае адкрыццё для жанчыны - гэта адкрыццё новага мужчыны, толькi пры ѓмове, што ён кнiга, а не радыё! А самураi не балбатуны!
  Пачулася надрыѓная трэль званка, замiгцела зялёная лямпачка. Адмiрал налiѓ сабе яшчэ паѓчаркi, па-руску шмякнуѓ, i закусiѓ мазаны мёдам лiмонам. Аблiзнуѓся i паказаѓ дзяржальню самурайскага мяча:
  - Я асабiста забiѓ больш за сто чалавек, з iх не менш за дваццаць маладыя жанчыны! Ты будзеш самай прыгожай з усiх ахвяр.
  Амстранг прыгразiла, высунуѓшы малiнавы язычок Ямамота:
  - У мяне трое сыноѓ i яны адпомсцяць i табе i тваёй сям'i адмiрал!
  Ямамота здавалася, анi не пакрыѓдзiѓся:
  - Нарадзiла трох дзяцей...
  - Пецярых! - Паправiла Амстранг.
  Тым больш за пяць! I захавала талiю дзяѓчыны?
  Лэдзi закiнула нагу сабе за шыю:
  - Я амерыканка i гэтым усё сказана!
  Ямамота кiѓнуѓ i прашыпеѓ:
  - Зараз да цябе прыйдзе хлапчук яна вельмi моцны баец-нiндзя. Абслужыш яго па вышэйшым разрадзе. Зразумела?!
  Амстранг згодна кiѓнула:
  - Я люблю маладзенькiх... Ён спадзяюся прыгожы?
  Японец упэѓнена адказаѓ:
  - Нават вельмi! Табе спадабацца!
  I рашуча пакiнуѓ каюту. Замест яго амаль адразу ж узнiк хлапчук. На выгляд гадоѓ трынаццаць-чатырнаццаць, вельмi мускулiсты, басанож i шорцiках. Сапраѓды прыгожы, са светлымi валасамi.
  Амстранг ѓзрадавалася... Што ёй не прыйдзецца мець справу з якiм-небудзь старым вырадкам.
  Пацан зрэшты, паглядзеѓ сярдзiта i лаканiчна буркнуѓ на англiйскай:
  - Распранайся!
  Жанчына ѓхмыльнулася i прапанавала:
  - Можа крыху больш рамантычна!
  Хлапчук у адказ наважыѓ ёй аплявуху. Шчака ѓ лэдзi загарэлася. Шпiёнка цяжка ѓздыхнула i пачала здымаць адзенне. Нажаль, не вельмi шматабяцальны пачатак.
  Хлапчук выскалiѓся, скiнуѓ з сябе шорты, i агалiѓ важкую мужчынскую дасканаласць.
  Прашыпеѓ, выскалiѓшыся:
  - Кладзiся!
  З уздыхам лэдзi Амстранг легла на спiну i рассунула ногi. Хлапчук з напорам i вельмi груба ѓвайшоѓ у яе, i ѓзяѓся, нiбы кулямёт дзяѓбцi. Нi ласак, нi слоѓ...
  Шпiёнка была ѓжо дасведчанай шлюхай, i ёй не было балюча. Наадварот, рэзкiя штуршкi амаль прыемныя. Вось яны ѓзбудзiлi яе, i грот Венеры стаѓ напаѓняцца вiльгаццю. Потым i зусiм завялася, i пачулiся сладастрасныя стогны.
  Лэдзi бяруць па грубiянскiм, але i гэта таксама дастаѓляе задавальненне. I вось цябе накрывае хваля аргазму.
  Хлапчук нечакана спыняе дзяѓбцi, з сiлай хапае лэдзi Амстранг за валасы, i нагiнае голай да сваёй дасканаласцi. Шпiёнка адкрывае рот, i бруя б'е прама ѓ мову. Таксама ѓжо не першы раз. А белая кашыца ад хлапчука салодкая, i вельмi прыемная на смак. Амстранг з непадробным задавальненнем аблiзваецца.
  Потым юны нiндзя сам нахiляецца да яе лона тварам, i пачынае самазабыѓна працаваць. Амстранг уздрыгвае ад чарговай хвалi экстазу i раве нiбы буйвалiца на бойнi. Ёй даводзiцца лавiць дасканаласць сваiм пунсовым ротам. I самой працаваць ружовым язычком. Пакуль зноѓ не выкiнецца фантан белага i салодкага.
  Столькi задавальнення. А юны, мускулiсты, i бялявы нiндзя проста нястомны. Яго энергiя невымерная, i пераважная. Гэты славуты баец i пасцелi гiгант. I светленькi валасамi... Проста ѓсё супер i самы вышэйшы клас.
  Адрамантаваны Е-50 адправiѓся ѓ бой. Рускiя ѓсё ж ладна настроiлi ѓмацаванняѓ, i немцам прыходзiлася пераадольваць глыбокаэшаланаваную абарону. Ваяѓнiцы метадычна разбуралi батарэю.
  Герда пальнула, разнёсшы савецкую гармату, а затым з усмешкай у голасе вымавiла:
  - Будзем бiць людзей, i бiць лынды!
  Шарлота зiхоцячы медна-чырвонымi кучарамi, праспявала:
  - Мы раз, ого разбойнiцы! Разбойнiцы!
  I нацiснуѓшы босым пальчыкам на кнопку джойсцiка, адправiла снарад, разбiѓшы савецкi дзот.
  А тут i Крысцiна аглушальна прабурчала:
  - Пiф-паф! I вы нябожчыцы! Нябожчыцы! Нябожчыцы!
  I таксама нацiскае босым пальчыкам хупавай ножкi, адпраѓляючы супернiка ѓ накаѓт.
  А далей з'явiлася Магда. Вось гэта дзеѓка. Таксама пальчыкамi голай нагi на джойсцiк нацiскае, i як лупне.
  - Ах, хто ѓбачыць нас, той адразу ахне!
  Чароѓная Герда трасучы сваiмi поѓнымi грудзьмi, дзюбанула па трыццацьчацвёрцы, i вiскнула:
  - I для кагосьцi смажаным запахне!
  Шарлота нацiснула босымi пальчыкамi на кнопкi джойсцiка, i прачырыкала, нiбы верабейак:
  - А сёе-тое за пазухай мы трымаем!
  Крысцiна разарвала снарадам савецкую зброю i прашамацела, прыцмокваючы пунсовымi губкамi:
  - Да нас не падыходзь...
  Магда таксама нацiснула босым пальчыкам на кнопачку. Разнесла трыццацьчацвёрку i вякнула:
  - Да нас не падыходзь!
  I Герда гэтая агрэсiѓная шэльма, са светлымi валасамi, таксама дзюбне снарадам, i трыццацьчацвёрка лопне як нос баксёра пад кулаком панчара. А ваяѓнiца праскулiць:
  - А то зарэжам!
  I зноѓ дзяѓчынкi зароѓ, i стануць страляць, без усялякага шкадавання, або паѓзаѓ.
  Шарлота захоплена прасiпела:
  - Я класная разбойнiца...
  I таксама як лупанет па савецкай гаѓбiцы. Адны толькi запчасткi паляцелi ѓ розныя бакi.
  Крысцiна як гаркне. Як нацiсне босым пальчыкам на кнопку джойсцiка i прачырыкае:
  - А дэманаѓ дачка нябожчыца!
  Магда таксама цвiкоѓ нацiскам босымi ножкамi на паражальны прадмет, разнясе савецкi танк i выдасць:
  - I не скромнiца!
  Герда выскалiлiся, яе зубкi зазiхацелi. Яна ѓявiла сабе прыгожага юнака. Такога мускулiстага, атлетычнага, з рэльефнымi цяглiцамi, i буйной мужчынскай дасканаласцю. I як яна нахiлiцца i, абхопiць пунсовымi губкамi, яго пульсавалы, нефрытавы стрыжань. Як гэта смачна, нiбы шакаладнае марожанае. I гэта шакаладнае марожанае ты злiзвае языком. I гэта так прыемна, так узбуджальна.
  Эх, як выдатна, калi яшчэ адзiн юнак прыбудуецца да яе ззаду. I пульсавалы, нефрытавы стрыжань увойдзе ва ѓвiльготнены грот Венеры. I як гэта выдатна.
  Герда нават затрэслася ад стомы. Як гэта ёй здавалася кранальна i цудоѓна.
  Дзяѓчына стрэлiла па савецкай зброi. I захоплена прачырыкала, тупаючы босай ножкай:
  - Хлопцы, хлопцы, гэта ѓ вашых сiлах...
  Шарлота таксама лупанула i разнёсшы расiйскi танк, як вякне, трасучы поѓным бюстам:
  - Зямлю ад пажару зберагчы!
  Крысцiна страсянула сваiмi медна-жоѓтымi валасамi. Ашчэрыла агнязорную ѓсмешку, праверашчаѓшы:
  - Мы за мiр за сяброѓства, за ѓсмешкi свету.
  Магда паслала босым пальчыкам нацiск на джойсцiк. Разнесла савецкi танк i рыкнула:
  - За сардэчнасць сустрэч!
  Ваяѓнiцы глядзелi вельмi весела. А зубкi як ашчэрылi. I падмiргваюць i верашчаць.
  Шарлота таксама ѓяѓляе сабе хлопца. Маладога, але з барадой. Як ён яе лашчыць грудзi. Як барада казыча грудзi, валасы кучаравыя праходзяць па саспелай трускаѓцы саскоѓ. I казыча ён яе, i цалуе грудзi. Абводзiць салодкi, мядовы сасок мовай. Такая вось iдылiя. А калi хлопец яшчэ сваю мову суне грот Венеры. Якi будзе смак!
  Шарлота страляе i вiскоча:
  - I будзе вострым меч!
  Вядома, дзяѓчаты хоць i прыгажунi робяць чорную справу - забiваюць савецкiх салдат. Але iх так вучылi з ранняга дзяцiнства. Яны бязлiтасныя ваѓчыцы.
  I яны лiчаць сябе правымi. У iх такое выхаванне i менталiтэт. Пачалi ваяваць дзяѓчынкi яшчэ ѓ сорак першым, сёй-той з iх батальёна "ваѓчыцы", нават яшчэ раней. I мiмаволi ѓспамiнаеш першыя крокi. Калi табе яшчэ было толькi па шаснаццаць. I ѓсё вакол здавалася дзiвосным, прыгожым рамантычным.
  Зрэшты яны i цяпер дастаткова маладыя!
  Над замаскiраванымi дзяѓчатамi праляцелi два дзясяткi ангельскiх самалётаѓ, яны напэѓна нiчога не заѓважылi, i ѓжо пачалi растварацца за лiнiяй гарызонту, як раптам пачулiся новыя падазроныя гукi. Мадлен скамандавала:
  - Усiм ляжаць, i не рухацца!
  Дзяѓчаты замерлi, яны нечага чакалi. I вось з'явiлiся з-за аксамiту лёгкiя транспарцёры i грузавiкi. Мяркуючы па канструкцыi, англiйскай i амерыканскай вытворчасцi. Яны павольна рухалiся ѓ бок сталiцы Тунiса. Мадлен злёгку разгубiлася. Ён лiчыла, што да лiнii фронта яшчэ далёка, а значыць ангельцы яшчэ не паспеюць з'явiцца. Дакладней, не павiнны з'яѓляцца. А тут прэ цэлая калона. Хоць, мабыць, менш батальёна... Хто гэта такiя, якая-небудзь баявая група, абышоѓшы пустынямi зусiм не суцэльны фронт жадае пашнарыць па тылах. Быццам бы лагiчна, хаця з тэхнiкай iх лёгка заѓважыць у пустынi. Ва ѓсякiм разе, трэба перадаць сваiм па рацыi, а агню не адчыняць. Тым больш, што iх усяго толькi сто чалавек, а ангельцаѓ больш за тры сотнi!
  Герда шапнула Шарлоце:
  - Вось яны ангельцы! Упершыню iх так блiзка бачу!
  Рыжавалосая сяброѓка, таксама ладна нервуючыся, адказала:
  - Ды нiчога асаблiвага! I сярод iх столькi неграѓ!
  Сапраѓды не менш за палову ангельцаѓ, былi чарнаскурыя. I калона рухалася павольна, прычым негры яшчэ нешта завывалi... Яны ѓсё блiжэй i блiжэй...
  Тут нервы адной з дзяѓчынак не вытрымалi, i яна ѓдарыла з пiсталет-кулямёта. У тужэй секунду адкрылi агонь i астатнiя ваяѓнiцы, а Мадлен запознена гаркнула:
  - Плi!
  Некалькi дзясяткаѓ ангельцаѓ апынулiся зараз скошаныя, адзiн з грузавiкоѓ запалаѓ. Астатнiя ангельцы адкрылi бязладнае стральбу. Мадлен улавiѓшы момант, праарала:
  - Наступальныя гранаты дружна кiдаць!
  Дзяѓчыны з элiтнага батальёна СС "Ваѓчыцы", шпурляюць гранаты далёка i трапна. А што з дзяцiнства натрэнiраваны, i яшчэ спецметодыку праходзiлi. Гэта калi трэнiруешся з токам, ледзь прамарудзiла з кiдком i цябе разрадам. Шпурнулi свае гасцiнцы i Герда з Шарлатай. А ангельцы кулём i дагары нагамi... Пацешна так. Страляюць бязладна, а негры яшчэ, што гарлапаняць на незразумелай мове. Вось сапраѓды адмарозкi...
  А Герда страляе i кiдае, пры гэтым яшчэ i спявае:
  - У зрэнках СС начны кашмар! Адзiн скачок - адзiн удар! Ваѓчыцы мы - наш метад просты! Не любiм мы цягнуць ката за хвост!
  Шарлота ѓ адказ таксама парыквае. Кулi, выпушчаныя ёю, разбiваюць на аскепкi чэрапа. А то яшчэ выбiваюць вочы. Вось адзiн перапалоханы негр, як усадзiць штыком белабрысы напарнiку ѓ бок. Той крывёю ѓ адказ плюне. Шарлота падпявае:
  - Анёлы зорнага змрочнага пекла! Здаецца, усё ѓ сусвеце разбураць! У неба ѓзляцець хуткiм сокалам трэба! Каб усцерагчы ад пагiбелi душы!
  Ангельцы дзейнiчаюць неарганiзавана, большасць з iх каланiяльныя салдаты: негры i iндусы, арабы. Яны: то падаюць, замiраючы, то наадварот рэзка ѓскокваюць i пачынаюць насiцца як ашалелыя зайцы. Зрэшты, дзяѓчыны страляюць трапна, ды i гранаты хоць аскепкi i недалёка ляцяць, але затое густа! Вось ужо i ворагаѓ засталося няшмат. Мадлен крычыць па-ангельску, у яе галасок такi аглушальнае гучны, што не трэба нават рупара:
  - Здавайцеся i мы пашкадуем вашыя жыццi! У палоне ѓ вас будзе, добрая ежа, вiно i сэкс!
  Падзейнiчала маментальна i раз ужо здаюцца... Рукi ѓверх i ...
  Сабралi паѓсотнi палонных, з iх палова параненых. Мадлен скамандавала:
  - Параненых дабiць!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 6.
  Сталенiда Паѓлаѓна з групай дзяѓчат усё ж уступiла ѓ няроѓны бой. Сiлы i на самой справе не тыя... Але ваяѓнiцы атакавалi транспарта фрыцаѓ. Не гэтак цяжка браняваныя i больш уразлiвыя.
  Басаногiя, напаѓголыя дзяѓчынкi адкрылi агонь па фашыстах. Трапiѓшы пад удар, транспарцёр загарэѓся. Затым ваяѓнiцы падбiлi i iншы транспарт. Прымусiлi яго дымiцца i расколвацца. Трэцi бронетранспарцёр спрабаваѓ пайсцi. Але Наташка падбiла яго з трафейнага гранатамёта. Пасля чаго невялiкага мастадонты дабiлi.
  Ваяѓнiцы пасля гэтага сталi падбiраць трафеi. Аксана з усмешкай паказала на абцякальную гранату:
  - Нямецкi варыянт!
  Вiкторыя, скалячы зубкi, усклiкнула:
  - А вы глядзi негры!
  Сапраѓды сярод забiтых былi i чарнаскурыя, i iндусы, i арабы! Белых толькi некалькi чалавек. Ваяѓнiцы забралi ѓ забiтых зброю. А таксама абшукалi кiшэнi ѓ пошуках грошай. Тут аказалiся i нямецкiя маркi ѓ паперках i металiчныя манеты.
  Пакуль марка заставалася самай магутнай валютай на Зямлi. I нават пасля заваявання Афрыкi з залатым забеспячэннем.
  Ваяѓнiцы шлёпаючы босымi, точанымi ножкамi, абабралi трупы. I абцяжарылiся зброяй.
  Пасля чаго зноѓ адправiлiся ѓ лес. Сталенiда спытала чацвёрку:
  - Ну як? Вы хадзiлi?
  Вiкторыя выпнула грудзi i ганарлiва адказала:
  - Ды прабеглiся трошкi, але так нiчога асаблiвага...
  Сталенiда прапанавала:
  - Можа, зноѓ падзелiмся i на ѓсход?
  Наташа сцiпла прапанавала:
  - А калi стварыць партызанскi атрад?
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Не... Ёсць загад нам адыходзiць, за лiнiю фронту. Дарэчы, што вы ведаеце аб ходзе баёѓ?
  Веранiка з уздыхам адказала:
  - Пакуль нiчога... У нас няма нi радыё, нi...
  Сталенiда перабiла, сур'ёзна вымавiѓшы:
  - Вайна будзе доѓгай i суровай. Магчыма, не ѓсе яе змогуць перажыць. У гэтым выпадку нам трэба...
  У Веранiкi хапiла смеласцi, перабiць:
  - Успомнiць аб Богу?
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Я камунiст i атэiст... I нават народная мудрасць абвяшчае: на Бога спадзявайся i сам не хiбi!
  Вiкторыя пiскнула:
  - Гэтая дзяѓчына патрапiла пад уплыѓ рэлiгiйнага дурману. А я так лiчу: што Бог гэта ѓсяго толькi iлюзiя, але гэта вельмi шкодная iлюзiя, яна скоѓвае розум!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Паважай чужую веру Вiка... А ѓвогуле, вядома ж гэта вернiкi павiнны даказаць, што Бог ёсць!
  Наташа злосна тупнула босай ножкай i адказала:
  - А што тут даказваць! Калi Бог дапускае, што фашысты захапiлi амаль увесь свет, дык якi гэта Бог!
  Вiкторыя жорстка рыкнула:
  - Ну дакажы iснаванне Бога Вера. Акрамя зашмальцаванай аргументу: што ѓсё павiнна мець першапрычыну!
  Веранiка напружыла лобiк, пацерла босы, злёгку запэцканай крывёй падэшвай аб траву i выдала:
  - Ну, растлумачыць, што не было жыцця, а яна развiлася i, нават з'явiѓся чалавек?
  Сталенiда мякка вымавiла:
  - Тэорыя эвалюцыi... Усё iдзе ад простага да больш складанага, i дасканалага. I гэта даказана iснаваннем геалагiчных пластоѓ. - Маладая жанчына, правяла наском босы ногi па траве i прачырыкала. - Вось, напрыклад, ёсць розныя геалагiчныя перыяды, i аб гэтым судзяць па закамянеласцям.
  Веранiка пацiснула плячыма:
  - Я не спецыялiст па крэацыянiзму. I такiх кнiг у СССР не знойдзеш. Але ёсць за мяжой працы, дзе даказваецца - быццам насамрэч навука не супярэчыць рэлiгii. I падведзена навуковая база пад даследаваннi Бiблii. У прыватнасцi пра бiблейскiя прароцтва!
  Вiкторыя хiхiкнула i заѓважыла:
  - Гэтыя прароцтва заднiм лiкам зроблены. Няма рукапiсаѓ Бiблii i Старога запавету старажытней дзясятага стагоддзя нашай эры. Так што няма магчымасцi даказаць прароцтва!
  Наташа энергiчна пацвердзiла:
  - Вызначана так...Не Вера, ваша вера заснавана ѓ першую чаргу на сляпой веры i...
  Вiкторыя ахвотна падказала:
  - Страху, перад смерцю! То, чым спекулюе любая рэлiгiя!
  Веранiка пацiснула плячыма i адказала:
  - А што атэiсты не баяцца смерцi? I што ѓ iх ёсць на нешта яшчэ надзея?
  Вiкторыя пляснула босы па галiнцы, зламала яе i выказала здагадку:
  - Ну, напрыклад, мы можам паверыць ва ѓваскрэсенне сiлай навукi. А гэта таксама пагадзiцеся выдатна!
  Наташа закацiла вочы i летуценна вымавiла:
  - Вось менавiта! Уявiце камунiстычную будучыню. У iм няма грошай, затое багацце бясплатных тавараѓ. У тым лiку i матацыклаѓ, на якiх можна лятаць у космас. I любыя прадукты - пiрожныя, марожанае, ананасы, рабчыкi, i iншае вырошчваюць сiнтэтычным шляхам. Усюды робаты. Людзi працуюць усяго толькi дзве гадзiны ѓ дзень, i тое толькi аддаючы каманды механiзмам. I праз дзень.
  Дзяѓчыны размаѓляючы, крочылi, мераючы ѓсё босымi ножкамi. Яны такiя нагружаныя рознымi аѓтаматамi, i базукамi. Цэлы тузiн прыгажунь.
  А Наташа ѓсё казала:
  - I найбагатая iндустрыя забаѓ. Толькi задавальненнi. Напрыклад, тэлевiзары каляровыя, i адразу глядзiш тузiн мульцiкаѓ. I маса атракцыёнаѓ. Гульнявыя аѓтаматы, камп'ютарныя гульнi, розныя робаты... I нават стратэгii. Як, напрыклад ты гуляеш за Сталiна i перамагаеш Гiтлера. Няхай нават у яго патэнцыял усяго свету....
  Вiкторыя летуценна працягнула, за Наташу:
  - I дома такiя прыгожыя. Кожны мае катэдж з фантанам i садам. А калi людзям мала месца на Зямлi, то засяляюць Венеру, Месяц, Марс i iншыя планеты. У прыватнасцi створаны зоркалёты са звышсветлавымi хуткасцямi, цi нават аѓтобусы нуль-пераходу. Гэта калi заходзiш у аѓтобус, а цябе пераносiць у касмiчныя абшары, цi нават iншы свет. Так цябе сустракаюць кентаѓры, цi казачныя эльфы. - Дзяѓчынка злавiла далонню стракозу, паднесла да вуха, i слухаючы, працягвала, казаць. - А напрыклад, цуды геннай iнжынерыi. Старасцi няма. Усе мужчыны выглядаюць не старэйшыя за дваццаць, як зрэшты, i дзяѓчаты. Усе здаровыя i мускулiстыя, з прыемнымi, свежымi пахамi. Дзяѓчыны заѓсёды здаровыя, без месячных. Магчыма, i дзяцей не давядзецца выношваць, iх будуць гадаваць у кiбер-вантробах.
  Наташа гэта падтрымала з усмешкай:
  - А дрэвы з'явяцца, на якiх цукеркi, марожанае, лядзяшы, тарты - будуць расцi нiбы садавiна. I iх можна будзе, есцi без кроплi тлушчу. I будуць усе шчаслiвыя, маючы новыя машыны, на якiх можна лятаць. I на iншы кантынент i на Марс, а то i ѓ суседнюю галактыку!
  Сталенiда выказала здагадку:
  - I людзi тады будуць ужо iншыя, са звышздольнасцямi. Гэта, зразумела, стане плюсам. А мёртвых уваскрэсяць, i яны не ѓспомняць, што нехта калiсьцi верыѓ у бiблейскiя казкi!
  Вiкторыя раздушыла босай нагой мухамор i рыкнула:
  - Ды вызначана так! Ну, сапраѓды, што абяцае Бiблiя? Хоць будуем i пад барабан, цi дакладней пад гукi органа? I нават мяса не будзе!
  Веранiка развяла рукамi i заѓважыла:
  - Якая ѓ вас дасведчанасць. А бо ѓ Святым пiсаннi, аб узнагародзе i зусiм не гаварыцца вызначана. А строем пад барабан гэта здагадкi!
  Вiкторыя хiхiкнула i паказала мову. Пасля адзначыла:
  - Ну-так... А што там будзе? Нешта без граху? А як наконт свабоднай волi, як без гэтага?!
  Веранiка адказала нягучна, злёгку прыжмурыѓшыся:
  - Вольная воля застанецца, а граху не будзе. - Дзяѓчына пацерла босай ножкай па моху i працягнула. - Гэта стане магчымым, таму што людзi ѓзненавiдзяць грэх. Не ѓсе людзi, а выратаваныя праведнiкi. А значыць калi прыбяруць Сатану i раздражняльныя фактары - грэх страцiць сваю прывабнасць i знiзiць кацiроѓкi.
  Вiкторыя свiснула, рушыла босай, круглай пяткай у ствол бярозы. I ласкава вымавiла:
  - А як можна ненавiдзець грэх, калi ён дастаѓляе столькi задавальнення. Вось, напрыклад, з мужчынамi, асаблiва маладзенькiмi. Калi цябе лапаюць, калi казычуць, калi масажуюць пятачкi. Бо гэтае вялiкае задавальненне адчуваць дакрананнi мускулiстых целаѓ. А вы кажаце - гэта грэх!
  Веранiка злосна рыкнула:
  - А гэта амаральна мець сэкс з рознымi мужчынамi!
  Сталенiда сярдзiта адзначыла:
  - Калi сапраѓды казаць, то i я не пурытанка, але... Усё ж ёсць маральны кодэкс камунiста i яго варта iмкнуцца выконваць. I не класцiся пад кожнага, хто паманiць!
  Вiкторыя смела адказала:
  - А я люблю быць актыѓнай. I мне падабацца самой шукаць i прыцягваць мужчын. Потым займацца з iмi каханнем, як жадаецца табе самой. Хiба гэта не хараство. Ну чаму мы павiнны быць сцiплымi, замест таго, каб кадрыць сабе самцоѓ самi!
  Сталiна холадна заѓважыла:
  - З тваёй знешнасцю гэта не цяжка! Але ж i забiваць, ты значна!
  Вiкторыя крыху паспрабавала адвесцi размову ѓ бок:
  - Вы ведаеце ѓ любым выпадку камунiстычную будучыню, свабодных i мудрых людзей, куды лепш, чым кiраванне Бога, якi дапускае трыѓмф фашызму, цi што топiць чалавецтва ѓ патопе. - Агнязарная д'яблыца раздушыла босымi пальцамi правай нагi паганку i працягнула. - Мне асабiста не даспадобы жыць у царстве тырана, якi называе габрэяѓ сваiм народам, а астатнiя як атрымлiваецца - чужыя?!
  Сталенiда сур'ёзна адказала:
  - Спрачацца аб вышэйшым розуме можна доѓга, але вось у Бiблii... Няѓжо лагiчна яе лiчыць Чароѓным адкрыццём?
  Вiкторыя ѓпэѓнена адказала:
  - Вядома, ж, не! Жорсткасць Старога запавету, неразумны пацыфiзм Новага - прыпiсванне прывiлеяѓ аднаму народу... Хiба не абсурд?
  Веранiка стукнула ѓ прыкрасцi па пнi босымi пальчыкамi. Скрывiлася ад болю i адказала:
  - Дык жа i Павел кажа: Наша вучэнне для iудзеяѓ спакуса, для варвараѓ вар'яцтва! Грэхоѓным розумам такое не зразумець!
  Вiкторыя хiхiкнула i складана вымавiла:
  - Розумам Расею не зразумець,
  Аршынам агульным не вымераць...
  У яе асаблiвы артыкул.
  У Расiю можна толькi верыць!
  Сталенiда ссунуѓшы строга бровы, заѓважыла:
  - Прычым тут Расея да Хрысцiянства. Мiльёны, сотнi мiльёнаѓ людзей верылi ѓ Бога. Сярод iх былi i выдатныя розумы. Такiя напрыклад як Ньютан, Парацэльз, Кант, Пастэр... I ѓ iх былi свае прычыны каб верыць. Мы ж у сваю чаргу супраць iлюзiй! - Маладая жанчына стукнула босай, моцнай нагой па апалай галiнцы, зламала яе i працягнула. - Мы прыхiльнiкi навуковага атэiзму i лiчым што кожны чалавек, каваль свайго шчасця! I што не трэба верыць, што прыйдзе добры дзядзька Iсус i ѓсiх пабудуе, вырашыць усе нашыя праблемы! На гэтай планеце патрэбнае навуковае кiраванне i экспансiя ѓ космас! А не аддавацца ѓсякага роду надзеям на райскiя шаты, цi гарэмы!
  Вiкторыя хiхiкнула i рыкнула:
  - А я б ад мужчынскага гарэма не адмовiлася б!
  Сталенiда строга заѓважыла:
  - Ну, ты рудая i распушчаная... Хто цябе выхоѓваѓ?
  Вiкторыя жартам адказала:
  -Калi тата Карла, а калi наогул нiхто!
  Сталенiда збiла кулаком авадня, i прашыпела:
  - Яно i вiдаць... Калi Бога няма то гэта зусiм не значыць, што варта быць вульгарнай i распуснай!
  Вiкторыя шчыра адказала:
  - Падабаецца! Разумееш падабацца!
  Наташа хiхiкнуѓшы, заѓважыла:
  - Камунiзм абвясцiѓ раѓнапраѓе двух падлог. А значыць i права жанчыне самой шукаць сабе мужыка. Я, напрыклад, лiчу, што выбраѓшы ѓпадабанага хлопца цалкам нармальна яго кадрыць! - Дзяѓчына стукнула босай нагой па чарвiвым грыбе i працягнула. - I цалкам нармальна кахаць адразу некалькiх хлопцаѓ. Яны ж розныя i кожны лашчыць цябе па-рознаму, што вельмi нават прыемна!
  Веранiка цiха шапнула:
  - У геене будзеце вы гарэць за такiя прамовы i справы!
  Сталенiда ѓхмыльнулася i заѓважыла:
  - Мараль камунiзму не менш строгая, чым хрысцiянская. I калi ты будзеш так сябе паводзiць, то... Думаю не сустрэнеш ухвалы! Усё ѓ нас не... бардэль!
  Вiкторыя сур'ёзна заѓважыла:
  - А навошта ханжаства разводзiць? Гэтае хрысцiянства накладвала на жанчын розныя абмежаваннi. У тым лiку, такiя як забарона, любiць больш, чым аднаго мужа. - Рудая д'ябла сярдзiта стукнула босай ножкай па шышцы, падкiнула яе вышэй. I працягнула. - А камунiзм абвясцiѓ, што Бога няма! А значыць ужо ѓсё дазволена! I мы жанчына можам быць у пошуку кахання вольнымi птушкамi. Выбiраючы тых мужчын, што дастаѓляюць куды больш задавальненнi. I гэта галоѓнае!
  Сталенiда пагразiла ѓказальным пальцам рудай:
  - Не гэта для камсамолкi галоѓнае! Увогуле самае галоѓнае гэтае служэнне Айчыне i справе Ленiна. А не пошук асалоды для цела! Гэта вам трэба разумець!
  Вiкторыя пакрыѓджана адказала:
  - Я i ѓ баi звер i пасцелi! Так што не трэба да мяне прэтэнзii вывальваць!
  Рудая д'яблыца прашыпела:
  - Я дзяѓчына супер!
  Веранiка нясмела ѓставiла:
  - Мараль камунiзму i хрысцiянства адзiная: хто не працуе, той i не ёсць!
  Вiкторыя паказала веданне Бiблii:
  - А Iсус казаѓ: не клапацiцеся пра хлеб надзённы... Будзьце як птушкi лясныя.
  Сталенiда агрэсiѓна заѓважыла:
  -Камунiзм нарадзiѓся шмат у чым на адмаѓленнi хрысцiянскiх каштоѓнасцяѓ. А асобныя паралелi суцэль магчымыя. Вось i ѓ нацыстаѓ таксама чырвоны, як i ѓ нас сцяг!
  Вiкторыя босай ножкай раздушыла мухамор, пацерла голую, круглую пятку аб мох i дапоѓнiла:
  - У Трэцiм Рэйха вялiкiя падаткi на прыватны капiтал, i высокi працэнт дзяржаѓнай уласнасцi. У iх часткова ёсць сацыялiзм, але прывiлеi для немцаѓ! - Дзяѓчына адкусiла лiсцiк ад бярозы, i хiхiкнуѓшы, дадала. - А наогул наконт рэлiгii ѓ мяне ёсць вясёлая песенька. Жадаеце, выканаю?
  Сталенiда ахвотна кiѓнула светлай галоѓкай, босай, хупавай ножкай збiла падгнiлую галiнку, i прачырыкала:
  - Праспявай кветку, не саромся!
  I Вiкторыя захоплена заспявала;
  А што Гасподзь меѓ на ѓвазе,
  Ён, жывучы ѓ страшнай далечынi...
  Калi загад аддаѓ да працы,
  Каб мы ѓ сне не знаходзiлiся.
  
  Хоць пышны царскi ѓбор,
  Але чалавека няма скупей.
  Страляе галеча ва ѓпор -
  Наш свет пакут эпапея!
  
  I не вiнаваты ѓ тым Адам -
  Просты савецкi, рускi хлопец...
  Хадзiѓ голы, не хаваючы сорам,
  Як пры царызме пралетар!
  
  Ежы яму даѓ Бог - лiмiт,
  Падножны корм не ведаючы вiдэльцаѓ...
  А хочаш больш будзеш бiт!
  I пiць далонню без бутэлек.
  
  Адам цярпеѓ такi надзел,
  У нейкiм жудасным, сумна раi!
  Але змей на крылах прыляцеѓ,
  Ён зразумеѓ: чалавек пакутуе...
  
  Ёсць спосаб выйсцi з гушчару,
  Пабудаваць горад, даць патомства!
  Каб не блукаць па гаi тэрмiн,
  Трэба часам i вераломства!
  
  Я ключ чароѓны з раю спёр,
  Каб Эдэм руцiн пакiнуць...
  Там дзеву здабудзеш мары,
  Хоць можаш у пекла згiнуць!
  
  Ды рызыка вядома хлопчык ёсць,
  Планета гэтая не падарунак...
  Але ты даведаешся сумленне, гонар,
  I здабудзеш, сваю ведай пару!
  
  Адам гэты ключык атрымаѓ -
  Адкрыѓ браму i выйшаѓ з раю.
  Патрацiѓ шмат грэшнiк сiл,
  Па камянях гор вялiкiх iдучы...
  
  Вось бачыць зноѓ вароты -
  I зноѓ крылаты змей з'явiѓся...
  Сказаѓ: я добры сатана -
  Завала тут сама сабой адкрылася...
  
  Адам увайшоѓ i бачыць ён -
  Такi размаляваны цуд...
  Голая панна за грудам,
  Трэцяць з фарфору золата страва.
  
  Але да чаго ж добрая,
  Адам-хлапчук не стрымаѓся!
  I пацалунак у яе вусны,
  Пасладзей мёда апынуѓся!
  
  
  Яна адказала яму -
  Целы ѓ экстазе бурным злiлiся...
  Не, не клянiце сатану -
  У граху хлопцы з'явiлiся!
  
  Бог выгнаѓ iх з раю, але...
  Планета стала iм жытлом.
  Хоць сонца ѓ людзей адно,
  Затое патомства сталi тысячы!
  
  Ды было вельмi цяжка -
  Патопы, засухi i зiмы.
  Але розум магутнае вясло,
  Стаѓ чалавек тварэннем моцным!
  
  Як анёл можа ён лятаць,
  Як дэман гор рэльеф разбурыць!
  Стварыць дарогу, там, дзе грэбля -
  Дасягнуць любую кропку сушы.
  
  А трэба космасу абшар
  Мы гэтак жа заваяваць здолеем.
  Дык вось наш грэх не прысуд,
  Не, не нясi поп ахiнею!
  
  Не будзь граху - прагрэсу няма,
  Рух думкi спараджаюць!
  На пропаведзь адзiн адказ:
  Не трэба нам чужога раю!
  Дзяѓчаты дружна запляскалi. Трэба адзначыць, што галасок у Вiкторыi моцны, паѓнагучны, вельмi прыемны. I ваяѓнiцы былi захопленыя гэтай паэмай непадробна.
  Сталенiда з усмешкай прапанавала:
  - Калi будзе час, ты выканаеш гэтую песню на стадыёне!
  Вiкторыя згодна кiѓнула, i прапанавала:
  - А заадно i прэмiю зацвердзiм!
  Рудая дзяѓчына хiхiкнула i, хацела было прайсцiся на руках. Але ёй занадта ѓжо шмат навешана зброi.
  Дзяѓчаты iшлi ѓжо дастаткова доѓга i стамiлiся. Прыселi паабедаць. Ускрылi трафейныя кансервы i тушонку. Энергiчна зарабiлi скiвiцамi. Ваяѓнiцы ѓсё маладыя, здаровыя, мускулiстыя.
  Наташа заѓважыла з усмешкай:
  - Сярод забiтых намi амаль усе замежнiкi. Немцы кiдаюць супраць нас iншаземную раць!
  Вiкторыя не да месца праспявала:
  - I злева наша раць, i справа наша раць... Добра з перапою нам ваяваць!
  Сталенiда строга паглядзела на рудую i адзначыла:
  - Гуллiвая ты дзеѓка ... Трэба цябе ажанiць!
  Вiкторыя адмоѓна матнула галавой:
  - А навошта муж? Лепш мець тузiн палюбоѓнiкаѓ!
  Наташа засмяялася i адзначыла:
  - З адным мужчынам доѓга мець зносiны нецiкава - надакучае! Лепш, калi ѓ цябе розныя хлопчыкi!
  Аксана прапанавала:
  - Можа, наступным разам возьмем немца ѓ палон... I добранька над iм паздзекаемся!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ну вы дзяѓчынкi вынаходлiвыя ... А мовы нам захапiць бы не перашкодзiла б!
  Наташа, люта выскалiѓшыся, выдала:
  - Мужыкi, мужыкi... Вельмi, вельмi вы дурныя нашы мужыкi! Мужыкi! Мужыкi! Будуць дзеѓкамi збiтыя нашы мужыкi!
  Дзяѓчаты разрагаталiся... Выпiлi крыху з бiклажаѓ разведзенага спiрту. Пара прыгажунь нават захрапла.
  Але Сталенiда рыкнула:
  - Пад'ём! Хто спiць таго заб'ем!
  Дзяѓчаты падскоквалi i выцягнулiся ѓ стрункi. Яны бразгалi зброяй, i зiхацелi зубкамi. Цудоѓныя прыгажунi. I падмiргваюць сваiмi сапфiравымi вочкамi. Хочацца iм хоць крыху, ды пакуралесiць. Сесцi на каня.
  А так зноѓ маршыруй i тупай сваiмi босымi ножкамi. Хоць дзяѓчынкi i выглядаюць вельмi прывабнымi. У iх столькi прыгажосцi. I мускулiстыя, моцныя целы дзяѓчынак.
  Наташа iдучы, заѓважыла:
  - Пакуль мы не вырашым праблему гiтлераѓскiх танкаѓ, нам супраць фюрэрскiх салдат рабiць няма чаго!
  Вiкторыя ѓдакладнiла:
  - Ты хацела сказаць не салдат, а машын! I наогул, супраць крышана няма прыём, калi няма iншага крышана!
  I рыжая чартоѓка дзюбанула босай ножкай па даѓно згнiлым пнi. Падняла хмару хламу, i пылу.
  Веранiка пакорлiва прабуркавала:
  - На ѓсё воля Божая!
  Сталенiда злосна вымавiла, стукнуѓшы голай пяткай аб камень:
  - Не! На ѓсё будзе нашая бальшавiцкая воля!
  I яе вочкi лiтаральна заiскрылi, ад гневу!
  Вiкторыя жорстка заѓважыла:
  - Гiтлераѓцы без лiшнiх цырымонiй знiшчаюць габрэяѓ. А чаму Бог за свой народ не заступiѓся?
  Веранiка адказала млява:
  - Грахi...
  Вiкторыя праспявала, тупаючы босымi ножкамi:
  - Ох грахi, грахi... Не грашы каза! Не грашы каза! Будзе бiць лаза! Будзе бiць лаза белагрывую!
  I рудая прыгажуня злавiла матылька босымi пальцамi, i падняла нагу, паказаѓшы сяброѓкам.
  - Вось якiя цуды бываюць у нашых лясах!
  Веранiка дасцiпна адказала з усмешкай:
  - Вось бачыш якая прыгажосць... А ты кажаш, што гэта не Божае стварэнне!
  Вiкторыя раѓнула:
  -Рэлiгiя гэта опiум для народа! А матылёк прыгожы, каб лепш маскiравацца пад кветкi!
  Сталенiда сярдзiта заѓважыла:
  - Можа, хопiць аб рэлiгii? Лепш няхай Вера раскажа, як яна будзе сябе паводзiць, калi яе адправiць у разведку?
  Веранiка пацiснула плячыма i адказала:
  - Я буду паводзiць сябе сцiпла!
  Наташа хацела што сказаць, але над дзяѓчына зашумела. Праляцелi рэактыѓныя штурмавiкi. Шмат сталёвых i вельмi драпежных на выгляд сцярвятнiкаѓ. Яны гулi i пускалi бруi пары. Гармат шмат, i вельмi агрэсiѓна немцы пуляют.
  Сталенiда загадала:
  - Маскiравацца!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 7.
  Лiзавета Пятрова маладзенькi лейтэнант памежных войскаѓ, была ашаломленая. Чуткi аб магчымым пачатку вайны хадзiлi ѓжо два месяцы. Але ѓсё роѓна неяк не верылася... Будучы недурной дзяѓчынай, Лiзавета не падзяляла пафаснага форс-мажору афiцыйнай дактрыны - быццам Чырвоная армiя ѓсiх мацнейшая. Яе дзядзька ваяваѓ на фiнскай вайне, быѓ паранены i вельмi горача, з запалам распавядаѓ аб яе ходзе.
  - Нашы танкi павольна цяклi як кiсель з рондаля. Наперадзе рухалiся грозныя СМЯ, з двума рулямi, па шэсцьдзесят тон. Свайго роду таран для ѓзлому абароны. А грукочуць тое як! грымоты як пiск мышы, у параѓнаннi з ровам быка. А пад гусенiцамi калдобiны. Некалькi дзён таму была адлiга, чорная зямля пакрылася ледзяной скарынкай. Танкi пруць усё павольней, iх даганяе кавалерыя. Тысячы вершнiкаѓ, iх даводзiцца стрымлiваць, каб не абагналi танкi. А наперадзе фiны заклалi мiны, i закапаныя бочкi з нафтай. Мноства нашых танкаѓ гарэла як свечкi. Страшэннае вiдовiшча, асаблiва ранняй палярнай ноччу, бензiн i нафту разлiвалiся, змешвалiся з растаючай вадой. Конi спалохалiся i шалёна iржалi, iх пякло i, жывая лавiна рынулася на пяхоту. Вiдовiшча проста жахлiвае, танкi не маглi, нi спынiцца, нi разгарнуцца. Ды i камандаванне забаранiла нам спыняцца.
  Калi iсцi то толькi наперад - ламаючы супернiка. А танкi ѓзрывалiся i гарэлi, кавалерыя патаптала ѓласную пяхоту. Наступ захлынулася, здавалася, зоркi павалiлiся з неба.
  Дзядзька закашляѓ крывёю i перапынiѓся. Глынуѓ сто грам i працягнуѓ.
  - Вось так без разведкi, без авiяцыйнага прыкрыцця мы паперлi. Бiлiся ѓсю зiму i палову сакавiка, умацаваннi прарвалi, але тысяч дзвесце нашых салдацiкаѓ, нiколi не парадуюцца перамозе. Святло для iх назаѓжды патухла.
  Дзяѓчына здзiѓлена спытала:
  - Няѓжо так шмат?
  Дзядзька кiѓнуѓ:
  - Дакладна я думаю, нiхто не ведае, але трупы вывозiлi эшалонамi. Гэта было жудасна. Нас прымусiлi iсцi на штурм абароны, а фiны выкошвалi нашы шэрагi. Проста дзiкае вар'яцтва.
  Алена, запiнаючыся, спытала:
  - I што, мы не такiя ѓжо моцныя?
  Дзядзька адказаѓ:
  - Сiла танка не ѓ бранi, а танкiста галаве!
  Дзяѓчына кiѓнула:
  - Выдатна ты сказаѓ!
  Гэтую размову Лiзавета запомнiла надоѓга. Пыталася, якiя ѓ немцаѓ i фiнаѓ ёсць танкi. У Фiнляндыi зрэшты, танкаѓ увогуле не было, калi не лiчыць тузiна лёгкiх трохтонных танкетак. А нямецкiя танкi, пра дзядзьку iх ведаѓ, яму расказаѓ стрыечны брат, якi ездзiѓ у сорак першым у Германiю. У цэлым яго тэхнiка фашыстаѓ на той момант не ѓразiла.
  - Танк Т-1, важыць усяго пяць з паловай тон, хуткасць 57 кiламетраѓ за гадзiну. Бранiраванне процiпульнае, узбраенне тры кулямёты. Ну, супраць пяхоты пойдзе, але так слабаватая машынка.
  - Але яна ѓ iх не адна? - З трывогай спытала дзяѓчына.
  - Ёсць яшчэ Т-2, Т-3, Т-4, i Т-5!
  Лiзавета ѓсмiхнулася:
  - А якi з iх наймацнейшы?
  - Т-5! У яго дзве гарматы 75-мiлiметраѓ i 37-мiлiметраѓ, чатыры кулямёты. Ды гэта танк прыгажун немцы клiчуць яго "Пярэварацень". - Дзядзька развёѓ рукi, замах iмi як млын.
  - А хуткасць? - Цiкавячы, спытала дзяѓчына!
  - Пяцьдзесят кiламетраѓ па шашы, увогуле дастаткова. У цэлым танк цiкавы, вежа абцякальнай формы. Лепшае з твораѓ фашысцкага танкабудавання. - Дзядзька ѓздыхнуѓ. - Праѓда наш Т-28, i асаблiва Т-34 не горш, а гарматы ѓ нашых танкаѓ нават больш магутны.
  Дзяѓчына прапанавала:
  - Што калi стварыць новыя танкi, круцейшы.
  Дзядзька адказаѓ:
  - Няма нiчога страмчэй КВ-2, гэта такая моц, але ёсць яшчэ i КВ-3, i КВ-4, i асаблiва КВ-5. Апошнi монстар важыць сто дваццаць тон i вось-вось паступiць у масавую вытворчасць. Вось тады будуць немцаѓ малацiць як ланцугом проса.
  Дзяѓчына дэманстратыѓна, пазяхнула:
  - Жадаеш надакучыць дзяѓчыне, кажы аб зброi, а жадаеш растацца назаѓжды - кажы аб савецкай зброi!
  Дзядзька пакрыѓдзiѓся:
  - Што ѓ нас дрэнная тэхнiка?!
  Дзяѓчына пажартавала:
  - Але ж дадзеныя па ёй засакрэчаныя. Кажуць можна атрымаць тэрмiн за адну згадку аб калiбры гарматы танка.
  Дзядзька адмоѓна махнуѓ галавой:
  - Не праѓда! За такую дробязь нiкога не саджаюць!
  Дзяѓчына зморшчылася:
  - Як сказаць! I не такое бывала.
  Дзядзька заѓважыѓ:
  - Скажу табе ѓ Т-34, калiбр зброi 76-мiлiметраѓ. А браня ѓ 52-мiлiметры, калi табе цiкава.
  Дзяѓчына пагардлiва фыркнула:
  - Я б хацела паглядзець на гэты цуд. Пакажаш?
  Дзядзька неахвотна адказаѓ:
  - Пакажу, калi хочаш! Зрэшты, Варашылаѓ назваѓ гэты танк пачварнасцю. Дзякуй маршалу Кулiку, што настаяѓ на яго ѓкараненнi. Ды асабiста Сталiн ацанiѓ гэты танк. Да пачатку сорак трэцяга, плануецца абсталяваць iм сто дванаццаць танкавых дывiзiй.
  Дзяѓчына здзiвiлася:
  - Адным танкам?
  - Не! Яшчэ КВ i Т-80, праѓда, гэты танк лёгкi, я маю на ѓвазе Т-80. Праѓда ён можа плаваць!
  Дзяѓчына здзiвiлася:
  - Плаваць? Гэта цiкава!
  - У нас тры тысячы трыста плаваючых танкаѓ. - Дзядзька вымавiѓ гэта з гонарам, потым панiзiѓ свой голас да шэпту. - Толькi нiкому гэтага не кажы, гэта вялiзная таямнiца. Калi ты прабоѓтаешся, то можаш апынуцца за кратамi. Глядзi: нiшто так не кароцiць жыццё, як доѓгая мова.
  Лiзавета адразу змоѓкла: два днi таму з яе добрым знаёмым адбылася даволi непрыемная гiсторыя. Здарылася наступнае. Праходзiѓ тэатральны вечар, усiм было вельмi весяла, ну вядома выпiлi. Гулялi трубы, скакалi дзяѓчаты i хлопцы. Так Яшка Клопаѓ, весялун i завода змяняецца, як заѓсёды хацеѓ пажартаваць. Падбег да сьцяны, дзе вiсеѓ партрэт Сталiна. Здаравенны партрэт на ѓсю сцяну, яркi, выкладзены мазаiкай. Сталiн выглядаѓ маладым, гадоѓ на 35, не больш, прыгожы. Нават лоб быѓ не такiм нiзкiм i спусцiстым, як у арыгiнала. Яшка гуляѓ на гармонiку, потым кiнуѓ яе ѓ залу.
  - Ой, юлi, юлi, юлi! Гэта песенька "матулi"!
  Хто ѓ насмешку спытаѓ:
  - А чаму ты спяваеш пра мацi, калi перад табой бацька?
  Яшка ѓсмiхнуѓся ѓ адказ i праспяваѓ:
  - Майго бацькi-вырадка раскулачылi ѓ вёсцы! Мой бацька, бацька народа, валадарыць у святым Крамлi!
  Усе засмяялiся, пляскаючы ѓ далонi i прысвiстваючы. Яшка тым часам дастаѓ з-за пояса лiнейку i, хiхiкаючы, заявiѓ:
  - Я б хацеѓ вымераць нос бацьку народаѓ!
  Публiка хорам спытала:
  - Чаму?
  Яшка, пагульваючы лiнейкай, муркаѓ:
  - Таму што ѓ Сталiна вялiкае сэрца! Самае вялiкае ѓ свеце! Значыць, i нос павiнен быць самым вялiкiм!
  У адказ дружны рогат i прысвiстванне:
  Яшка прыѓзняѓся на дыбачках, прыклаѓ лiнейку, пару разоѓ перавярнуѓ. i смеючыся заявiѓ:
  - Пяцьдзесят тры сантыметры! Вось гэта крута! Ён сапраѓды самы вялiкi!
  Усе зноѓ iржалi, паказвалi пальцамi. Наогул вечар атрымаѓся на славу. Лiзавета прыкра трахнула галавой, адганяючы ѓспамiны. Яшку забралi досвiткам, па дарозе ѓ чорны варонак, людзi ѓ скуранках збiвалi яго дубiнкамi i кулакамi. Некалi малады, вясёлы твар ператварыѓся ѓ крывавую калатушу. Лiзавета бачыла гэта, таму iх усiх спецыяльна сагналi, паглядзець на арышт. Потым выступаѓ зампалiт, шмат крычаѓ i пагражаѓ. На месцы арыштавалi яшчэ пецярых, нiхто не асмелiѓся аказаць супрацiвы. Лiзавета запомнiла гэта, яе гарачае каханне да партыi пахiснулася.
  Зрэшты, i зараз, здзейснiѓшы вораг замах на Сталiна, яна не задумваючыся, падставiла грудзi!
  Дзяѓчына спытала дзядзьку:
  - А Францыя краiна моцная?
  Той адказаѓ:
  - Ды моцная! Разам з Брытанiяй, яны кантралююць больш за трацiну свету! З улiкам калонiй насельнiцтва Францыi не саступае СССР.
  Лiзавета свiснула:
  - I такая моц прайграла!
  Дзядзька пачухаѓ лысеючую верхавiну:
  - Ды прайграла! Усе за паѓтара месяца, чатыры еѓрапейскiя дзяржавы былi разгромлены! Нават у Напалеона i Аляксандра Македонскага, не было такiх перамог як у Гiтлера.
  Лiзавета шэптам спытала:
  - А якi ён з сябе Гiтлер?
  Дзядзька пацiснуѓ плячыма:
  - Я яго не бачыѓ! На партрэтах ты яго i сама бачыла. Гавораць сярэдняга росту, нервовы, есць чалавечае мяса, асаблiва любiць адрэзаць у жанчын грудзей!
  Лiзавета матнула галавой:
  - Не свiшчы! Гiтлер вегетарыянец!
  Дзядзька не пагадзiѓся:
  - Па духу ён тыповы людаед! Свайго лепшага сябар Рэма загадаѓ распiлаваць калючым дротам на дзве часткi. Чым не пажадлiвая пачвара! Пасля капiтуляцыi Францыi, ён загадаѓ спалiць жыѓцом сто тысяч габрэяѓ якiя пражываюць у Парыжы i яго наваколлях. У вынiку чаго стаяѓ жудасны смурод! Прычым фашысты не шкадавалi нават малых дзяцей. Пасля спалення, эсэсаѓцы дэманстратыѓна мачылiся ѓ попел! Кажуць, што Гiтлер асабiста ѓдзельнiчае ѓ катаваннях i катаваннях!
  Лiзавета заѓважыла:
  - Кiраѓнiк адымаюць хлеб у ката, збiрае соль на свой зад!
  Дзядзька кiѓнуѓ галавой, дастаѓ цыгарэту, зацягнуѓся. Ён умеѓ вельмi цiкава курыць, пускаючы дым колцамi. Яго погляд стаѓ весялей:
  - Ты ведаеш, чаго я баюся!
  Дзяѓчына тоненькiм голасам адказала:
  - Думаю нiчога!
  Брат бацькi запярэчыѓ, робячы кароткiя зацяжкi:
  - Нiчога не баяцца толькi адмарожаныя! Нармальнаму чалавеку, зусiм не ганебна адчуваць страх! Асаблiва калi ён разумны, i не столькi за сябе як за iншых.
  Дзяѓчына рашуча кiѓнула:
  - Тут я згодна!
  Дзядзька спынiѓ курыць, пакруцiѓ галавой, нiбы размiнаючы шыю:
  - Ведаеш, ходзяць чуткi, што фашысты ствараюць, новую страшную зброю. Бомбу здольную сцiраць у атрутны пыл цэлыя гарады. Прычым ад яго не будзе нiякага выратавання.
  Лiзавета пагардлiва фыркнула:
  - Тыповы блеф Гебельсаѓскай прапаганды!
  Дзядзька глыбока, як марж пад вадой уздыхнуѓ:
  - Э не! Гэта навука! Зброя кажуць навукоѓцы суцэль рэальнае! Яму нават назву прыдумалi - атамная бомба! Дык вось я лiчу, што лепш за ѓсё не чакаючы, пакуль такая жахлiвая зброя патрапiць у рукi фашыстам, напасцi на Нямеччыну першым!
  Лiзавет здрыганулася, нiбы ад удару токам:
  - Але ж гэта непрыстойна, парушаць мiрную дамову. У нас з Германiяй пакт аб ненападзе, дагавор аб сяброѓстве i межах!
  Дзядзька яхiдна заѓважыѓ:
  - А фашысты хiба калi-небудзь выконвалi пагадненнi? Успомнiм хаця б Польшчу, цi Бельгiю з Галандыяй! Гiтлер нават так сказаѓ: сумленнасць - гэта тыповая ахвяра, на алтар мэтазгоднасцi!
  Дзяѓчына з запалам адказала:
  - Сталiн не Гiтлер!
  Дзядзька зрабiѓ, пагадзiѓся, але ѓсадзiѓ дыяметральна супрацьлеглае:
  - Вядома, i менавiта таму павiнен ударыць першым! Нашчадкi не прабачаць яму прамаруджвання! Атака патройвае сiлы, абарона iх паловiць!
  Алена заѓважыла:
  - Наша армiя стане самай наступальнай у свеце, калi вораг ударыць! - А затым паѓтарыла яшчэ гучней. - Але толькi калi вораг ударыць!
  Дзядзька хiтра прыжмурыѓся:
  - Галаву, зрэзаную клiнком - называюць садовай, ад яе ѓзыходзяць гронкi адплаты! Не, я думаю, што Гiтлера трэба было прыкончыць яшчэ тады, калi яго полчышчы накiравалiся да Парыжа.
  Дзяѓчына тупнула босай ножкай( боцiкi стаялi побач!), адказала:
  - Можа быць ты i маеш рацыю!
  Гэтую размову Лiзавета запомнiла надоѓга. Чуткi аб канцэнтрацыi гiтлераѓскiх войскаѓ асаблiва ѓ Польшчы, пастаянныя парушэннi нямецкiмi самалётамi савецкай мяжы, якiя пачасцiлiся арышты ѓ войсках стваралi нервовую абстаноѓку. Адначасова палiтрукi актыѓна выклiкалi: вайны не будзе! Тым не менш, да мяжы падцягвалiся дадатковыя сiлы, асаблiва бранятанкавыя! У прыватнасцi Лiзавета ѓпершыню ѓбачыла найноѓшы танк КВ-3, з двума гарматамi i вагой семдзесят пяць тон. Гэта была эксперыментальная мадэль, якую як нехта шапнуѓ, павiнны былi абкатаць у баях. Дзяѓчыне зрэшты, танк не зусiм спадабаѓся, быѓшы занадта цяжкiм, ён адрознiваѓся нiзкай праходнасцю, ламаѓ масты, вежа круцiлася павольна. Акрамя таго з-за вялiкага калiбру гармат, пакутавала хуткастрэльнасць i адносна нiзкай была дакладнасць! Тым не менш гэтак магутны танк выклiкаѓ упэѓненасць. Дызельны рухавiк у 850 конскiх сiл, грукатаѓ страшна, гэта паходзiла на вывяржэнне вулкана, нямецкiя машыны не ѓ прыклад цiшэй. Дзяѓчына праводзiла пачвару скептычным поглядам i павярнулася, на абцасах...
  Ранiца дваццаць другога чэрвеня 1945 стала страшнай падзеяй, буйныя сiлы фашызму былi кiнуты на СССР. Лiзавета зрэшты, спачатку не адчувала шоку. Тым больш што словы дзядзькi аб стваранай фашыстамi атамнай бомбе глыбока ѓрэзалiся ѓ памяць. Можа нават i лепш Гiтлер напаѓ зараз, калi да стварэння суперзброi яшчэ далёка! Тыгра лепш душыць, калi ён яшчэ не адгадаваѓ iклы! Хоць якi фюрар тыгр, хутчэй за шакал. Але тым сумней будзе канец фашызму!
  Лiзавету паднялi ѓ ложку, i яна хутка апрануѓшыся, далучылася да астатнiх паплечнiц i братоѓ па зброi.
  Асноѓны ѓдар фашысты нанеслi ѓ тыл Беластоцкай групоѓцы. Магутныя бранятанкавыя i механiзаваныя калоны на працягу дзвюх гадзiн паглыбiлiся на сорак кiламетраѓ. А як налiха нават акопы не занадта старанна выкапаны.
  Снарадаѓ для артылерыi не падвезлi, i дзяѓчаты былi вымушаны сустракаць фашыстаѓ вiнтоѓкамi i гранатамi. Вось з'явiлiся гiтлераѓскiя танкi i бронетранспарцёры. Наперадзе рухалiся Е-50, узбраенне чатыры кулямёты i гармата 105-мiлiметраѓ калiбр. Некалькi менш танкаѓ Е-50 Ш, з аскепкава-фугаснымi снарадамi i гарматамi калiбра ѓ 150, 180 i рэактыѓным бомбамётам 380 мiлiметраѓ.
  За iмi больш уразлiвыя, але ѓсё роѓна непрабiѓныя пантэры-2, з 88-мiлiметровымi прыладамi.
  Лiзавета адразу адчула сябе бездапаможнай. Што яна зможа зрабiць, будучы ѓзброенай адной толькi вiнтоѓкай Моськiна i парай супрацьпяхотных гранат? Нямецкiя танкi палiваюць савецкую пяхоту кулямётным агнём, iрвуцца снарады. Побач падаюць скрываѓленыя дзяѓчаты i юнакi. Вось аднаму яшчэ безбародаму хлопцу адарвала ногi. Ён крычыць i цягне да Лiзаветы рукi, на якiх не хапае пальцаѓ. Зноѓ выбухi, у паветры з'яѓляюцца нямецкiя Месэры 262, потым рэактыѓныя штурмавiкi ХЕ-183. Здалёк яны не вельмi страшныя i нагадваюць мух, але падляцеѓшы блiжэй, ператвараюцца ѓ сцярвятнiкаѓ.
  Нямецкiя танкi ѓсё блiжэй i блiжэй, над iмi лунаюць змеi са свастыкай. Адначасова гучыць грандыёзная сiмфонiя Вагнера. Усё выглядае незвычайна пагрозлiвым, нават танкi, дарэчы, не занадта вялiкiя, размаляваныя так што нагадваюць драпежных звяроѓ. Асаблiва шмат выскаленых морд. Лiзавета адчувае жывёльны жах, ёй хочацца бегчы, ногi дранцвеюць, але....
  Як можа рускi чалавек (А беларусы i рускiя адзiн i той жа народ), здрадзiць i спалохацца.
  Лiзавета кiдае гранату. Яна, валодаючы моцнай рукой, шпурляе далёка, i пападае ѓ Е-50. Танк на iмгненне замiрае i тут жа адказвае. Чуецца аглушальны выбух, дзяѓчыну падкiдвае ѓ паветра, i хваля цемры накрывае прытомнасць.
  Лiзавета адчувала, як апускаецца ѓ глыбокi вiр - беспрасветна чорны, i толькi ѓ вышынi злавесна мiгацеюць якiя выпальваюць вочы зоркi. Па меры апускання, на грудзi душыць усё мацней, у галаве стукаюць кавадлы, i кожны iх удар становiцца ѓсё больш балючым i цяжкiм! Нарэшце яе цела дакранаецца дна, халодзiць патылiцу, дзяѓчына хоча ѓскочыць i не можа паварушыцца. Тут вакол - адначасова з усiх бакоѓ чуецца пiск, шамацяць нейкiя дробныя iстоты. Лiзавета адчувае, як шалёна ѓ яе ѓ грудзях б'ецца сэрца. На не кiдаюць пацукi, буйныя як трусы i рознакаляровыя, з перавагай крывавага адцення. Яны кiдаюцца i пачынаюць iрваць. Лiзавета ѓскрыквае i... Апамятаецца.
  Два нямецкiя салдаты, мацаюць дзяѓчыну, потым рэзка падымаюць за валасы:
  - Шнэль! Уставай сука!
  Лiзавета ѓстае, яе хiстае. Дзяѓчына круцiць галавой, ён у яе цяжкая. Ух! Але быццам бы ѓсё цэлае.
  Немцы будуюць калоны палонных, мужчын i жанчын асобна. Алена нават здзiвiлася, што столькi тых, хто здаѓся. Адных жанчын, больш за паѓсотню, параненых не вiдаць, падобна фашысты такiх проста дабiлi. Падганяючы прыкладамi дзяѓчат, (амаль усе жанчыны-ваенныя маладыя i нядаѓна прызваныя), пагналi далей. Было даволi горача, з некаторых жанчын сарвалi гiмнасцёркi i яны "франтавалi" у кашулях.
  Лiзавета спытала капiтана Валянцiну Сiнiцу, у яе на твары красавалася пара вялiкiх сiнякоѓ:
  - Ну i што зараз Валя?
  Капiтан дваццацiвасьмiгадовая даволi прыгожая рудавалосая дзяѓчына адказала:
  - Нiчога, калi ноч будзе цёмная, то збяжым!
  Лiзавета агледзела сябе:
  - Думаю што так! Палон не для савецкiх людзей! Накшталт пашкоджанняѓ няма, аскепкi памiлавалi маё цела! Вось толькi ѓ галаве шумiць.
  Валянцiна адказала:
  - Цябе, падобна, аглушыла! Брр! Але вось я сама не разумею, як апынулася ѓ палоне. Пiсталет-кулямёт заклiнаваѓ, а iншыя дзяѓчаты здалiся. У вынiку трапiлася як апошняя дурнiца!
  Лiзавета кiѓнула:
  - Ды добры пачатак вайны! Не паспела нават аднаго немца забiць, як трапiла ѓ палон. Дзiкi жах! А калi не паспеем збегчы?
  Валянцiна адказала:
  - Ведаеш ты незвычайна прыгожая! Златакудрая з iдэальнай фiгуркай. Я яшчэ нiколi не бачыла прыгажэйшую дзяѓчыну, чым ты!
  Лiзавета адмахнулася:
  - Навошта мне гэтыя камплiменты! Ды i ты не хлопец!
  Капiтан заѓважыла:
  - Цябе могуць папросту згвалтаваць!
  Лiзавета разгубiлася:
  - Як гэта згвалтаваць?
  Валянцiна шчыра здзiвiлася:
  - Ты што не ведаеш?
  Лiзавета запляскала вачыма:
  - Тэарэтычна вядома ведаю, але...
  Валянцiна прыжмурылася:
  - Ты што нiколi не спрабавала з хлопцам?
  Лiзавета адмоѓна матнула галавой:
  - Канечне не! Наогул камунiст не павiнен, раскладацца маральна i займацца каханне па-за шлюбам!
  Валянцiна пацiснула плячыма:
  - Як сказаць! Па-мойму, гэта асабiстая справа кожнага! Акрамя таго мужчыны ѓсё розныя, i задавальненне ад iх атрымлiваеш па-свойму. Тут ужо так проста не ѓгадаеш, але муж хутка дакучае.
  Iдучая справа дзяѓчына-камсамолка запярэчыла:
  - Для чалавека галоѓныя духоѓныя зносiны, а не звярыныя iнстынкты!
  Валянцiна падняла палец уверх:
  - Не будзем, балбатаць на непрыстойныя тэмы! Можа, лепш пагаворым пра партыю i пабудову камунiзму!
  Лiзавета хацела нешта сказаць, як рушыѓ услед загад - калоне спынiцца.
  Яны апынулiся прама перад бетанiраванай пляцоѓкай, да якой пад'ехала пара грузавiкоѓ i аѓтамабiль. Адначасова з'явiлася яшчэ адна калона гнаных жанчын. Мяркуючы па адзеннi, гэта былi грамадзянскiя асобы.
  З нямецкага выфарбаванага ѓ колер хакi аѓтамабiля выпаѓз тлусты немец. У яго быѓ непрыемны, дрэнна паголены твар з патройным падбародкам, i дзiѓны дубальтовы аѓтамат за плячыма. А вось фуражка, на якой зiхацела эмблема - дзве маланкi, выдавала эсэсаѓца. Фашыст выйшаѓ перад дзяѓчатамi i скамандаваѓ на ламанай рускай мове:
  - Раѓняючыся! Смiрна!
  Дзяѓчыны машынальна выцягнулiся, адбiлася ваенная вывучка. Адна з дзяѓчын праѓда прамарудзiла, i атрымлiвалi прыкладам па попе.
  Эсэсаѓскi афiцэр даволi крэкнуѓ, паглядзеѓ на жаночыя ногi i скамандаваѓ:
  - Усiм зняць боты!
  Дзяѓчаты ѓздрыгнулi, па шэрагах пранёсся гул. Тоѓсты немец дэманстратыѓна пазяхнуѓ i, млява прамармытаѓ:
  - Хто не паслухаецца, той будзе павешаны! - I тут жа нечакана грозны вокрык. - Шнэль! Шнэль!
  Дзяѓчыны прынялiся разувацца. Лiзавета адчула, як аѓтаматычна рухаюцца яе рукi. Такое адчуванне быццам падпарадкоѓвацца фашысцкiм катам для яе звыкла. Зняла адзiн бот, адчуѓшы голай ступнёй, прыемную цеплыню бетоннага пакрыцця. Потым другi, акуратна паставiѓ яшчэ новыя, нядаѓна выдадзеныя скураныя боцiкi (кiрзавыя з'явяцца толькi ѓ канцы вайны). Тут пачулiся крыкi. Юная не старэйшыя за шаснаццаць гадоѓ дзяѓчына выскачыѓ i загарлапанiла:
  - Не буду здымаць ёлупы! Няхай ужо лепей з мяне мёртвай здымуць!
  Немец-бароѓ падаѓ знак, два рослыя эсэсаѓцы схапiлi дзяѓчыну i пацягнулi на загадзя прыгатаваную шыбенiцу.
  Дзяѓчыны-ваеннапалонныя выпусцiлi ѓздых, але запярэчыць нiхто не асмелiѓся, вiдаць мовiѓся шок паланення.
  - На крук яе! - крыкнуѓ тлусты фашыст. - Няхай не адразу здохне! Будзе ведаць чартоѓка, як супрацiѓляцца.
  З юнай дзяѓчыны сарвалi адзенне, эсэсавец нават тыцнуѓ цыгару ѓ ружовы сасок прыгажунi. Дзяѓчынка завiшчала i пракрычала:
  - Запомнiце мяне, клiчуць Таня! Смерць фашыстам!
  Эсэсаѓскi афiцэр зароѓ:
  - Вырваць ёй мову!
  Да дзяѓчыны падскочыѓ мардовор са змятым брудным фартухом i абцугамi ѓ руках. Iншы гiтлеравец сцiснуѓ дзяѓчыне шчокi, адкрыѓшы рот. Яна спрабаваѓ супрацiѓляцца. але сiлы занадта ѓжо няроѓныя. З-за рота дзяѓчыны палiлася кроѓ, а сама яна ад болевага шоку страцiла прытомнасць. Фашысцкi ката кiнуѓ вырваную мову i растаптаѓ ботам. Абвiслую голую дзяѓчынку, гiтлераѓцы хутка павесiлi рубам на востры карабельны крук. Яна млява ѓскрыкнула, i затрымцела, дадатковы боль прывёѓ у сябе. На тварах у фашыстаѓ было напiсана шчасце, тое неверагоднае пачуццё садысцкага задавальнення, калi прычыняеш боль сабе падобнаму. Нават калi гэта прыгожая дзяѓчына, са светлымi валасамi. Тут да садызму прымешваецца i сэксуальны элемент.
  Лiзавета закрыла вочы, каб не бачыць падобнага самавольства. Тым часам да iх падышла калона палонных, цывiльных жанчын. Iх фашысты гэтак жа прымусiлi разуцца. Жанчын падабралi маладых, на выгляд нiводнай не было больш за трыццаць пяць i малодшай шаснаццацi. Дужыя беларускiя бабы, па большай частцы светлавалосыя, блакiтнавокiя, прыемныя на выгляд, кроѓ з малаком.
  Тоѓсты афiцэр зноѓ скамандаваѓ:
  - Зняць верхнюю вопратку!
  Лiзавета раптам пачырванела, а што калi фашысты яе пакiнуць i зусiм голай? А пальцы ѓжо расшпiльваюць гiмнасцёрку. Грамадзянскiя жанчыны плачуць i стогнуць, нiбы iдуць на пакаранне. У адной з iх у руках немаѓля. Гiтлеравец выхоплiвае яго з рук. Жанчына-мацi кiдаецца i атрымлiвае ѓдар штыком у жывот. Падае, надрываючыся немым крыкам. Эсэсаѓскi афiцэр пабегае да немаѓляцi, кiдае яго пад ногi i пачынае таптаць. Прычым робiць так, каб ён памёр не адразу, ламаючы далiкатныя ручкi i ножкi.
  Мацi вые i яе валакуць да шыбенiцы, каб яшчэ жывую павесiць на крук. Па шляху iрвуць на часткi адзенне i лупяць прыкладамi. Потым у канец знявечаную ѓздрыгваюць, пры гэтым весела смеючыся, нiбы абкурыѓшыся марыхуанай.
  Лiзавета прашаптала:
  - I цi ёсць iх зверству мяжа! Хто iх нарадзiла, жанчына цi ваѓчыца!
  Валянцiна вымавiла з запалам:
  - Мы гэтага нiколi не даруем i не забудзем! За кожнае сваё зверства фашысты паплацяцца сто разоѓ.
  Лiзавета адказала:
  - На гэта не хопiць усiх нацыстаѓ Нямеччыны.
  Валянцiна пажартавала:
  - Што застанецца, то на Японiю!
  Галоѓны гiтлеравец усё яшчэ не супакоiѓся, у яго тупых вачах гарэла вар'яцтва, маленькi рот крывiѓся:
  - А цяпер папярэджваю! Мы павядзем вас на тэрыторыю Нямеччыны. Тых, хто будзе добра сябе паводзiць, чакае добрае месца, харчаванне, а ѓ будучынi ганаровае грамадзянства Вялiкай Германii. Але калi хто збяжыць, то за кожнага ѓцекача, я загадаю спалiць жыѓцом дваццаць закладнiц. Вы мяне зразумелi! - Роѓ нягоднiка ѓзмацнiѓся. - А зараз вы навочна ѓбачыце што значыць не слухацца фюрара.
  Фашысты кiнулiся ѓ калоне грамадзянскiх жанчын i выбралi дзясятак найбольш брыдкiх на выгляд. Iх бесцырымонна валаклi за валасы, i збiлi ѓ кучу. Пасля чаго эсэсаѓцы прынялiся скручваць жанчын калючым дротам. Тыя адчайна вiскаталi спрабавалi вырвацца. У адказ атрымлiвалi прыкладамi па плячах i ѓ грудзi (што не страцiлi прытомнасць).
  Тоѓсты афiцэр даволi ѓсмiхнуѓся:
  - Ну, а цяпер факел iм! Хай "атрымаюць асалоду ад" болем!
  I зноѓ iдыёцкiя смяшкi фашысцкiх звяроѓ. Трое эсэсаѓцаѓ з дэгенератыѓнымi фiзiяномiямi выцягнулi бак з бензiнаѓ, адкруцiлi вечка. Нягледзячы на адлегласць, да Лiзаветы данёсся агiдны пах палiва. Падобна, гэта быѓ нiзкаактанавы бензiн, атрыманы ѓ вынiку працэсу гидролизации вугалю. На ѓсю шматлiкую тэхнiку фюрару не хапала прыроднай нафты, нават з улiкам паставак СССР i акупаваных Афрыканскiх калонiй, так што фiзiкi Трэцяга Рэйха выяѓлялi вынаходлiвасць. У гэтага бензiну была асаблiвасць, нiжэйшая ѓ параѓнаннi са звычайным тэмпература гарэння, а таксама тое, што ён пачынаѓ замярзаць ужо пры дзевяцi градусах марозу. У свой час гэта адаб'ецца падчас вайны. Скручаныя металiчным калючым дротам жанчыны адчайна махалi рукамi (тыя ѓ каго яны былi вольнымi), фашысты ѓсмiхаючыся i паказваючы мовы нешта выкрыквалi па-нямецку.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 8.
  Танк Е-50 атрымаѓ ужо мноства трапленняѓ. Але вось ваяѓнiцы нарвалiся на цэлую бочку з нiтрагiцэрынам. Iрванула танк, што капiтальна сарвала ѓсе каткi. I ваяѓнiцы апынулiся без машыны. Пакуль шукалi iншы танк, прыгажунi пагрузiлiся ѓ вельмi цiкавыя ѓспамiны аб сорак першым годзе.
  Нажаль, такi прыемны сон Герды аказаѓся кароткiм. Зноѓ уздым i фiззарадка. Зрэшты, дзяѓчыны з гэтай нагоды i не думалi камплексаваць. Яны нават працавалi з асаблiвым энтузiязмам. Мадлен тым часам вырашыла некалькi разнастаiць фiзiчную нагрузку i дзяѓчат... упрэглi ѓ спецыяльныя вазы, на якiх стаялi танкi. Камандуючая ротай СС узрадавана вымавiла:
  - Вось дзяѓчынкi мы i дэфiцытнае палiва зэканомiм, i вас патрэнiруем. Новы вiд нагрузкi, з прыкладным значэннем!
  Калi дзяѓчынкi ѓ купальнiках цягнуць танкi, ды яшчэ аблiваюцца потым пад пякучым сонцам, крутое вiдовiшча. Хоць даводзiцца дзяѓчатам упiрацца босымi ножкамi ѓ пясочак i вострыя камянi. Стагнаць i не здавацца.
  Герда з цяжкасцю пераклады дыханне, па-фiласофску заѓважыла:
  - Гэта вядома ж цудоѓна, але... Вось як мы зараз паходзiм на рабынь Старажытнага Егiпта. Таксама цягнем цяжкi груз, але пры гэтым нас хоць не б'юць бiзуном!
  Шарлота пагадзiлася:
  - Вядома, не б'юць, але ад гэтага анi не лягчэй! Хоць не - гэта ѓсяго толькi фiтнес, сумешчаны з цяжкай атлетыкай!
  Герда пастаралася перавесцi размову на iншую тэму:
  - Як ты думаеш, калi б Аляксандр Македонскi не памёр у такiм юным узросце, ён бы захапiѓ бы Рым, а затым i ѓвесь свет?
  Шарлота пасля паѓзы адказала, стрэсваючы пот:
  - Гэта цяжка сказаць... Бо ён планаваѓ паход супраць непакорлiвых арабаѓ... Але шанец у яго вядома ж быѓ! Хаця нам трэба радавацца, што гэта яму не ѓдалося!
  - Чаму?! - здзiвiлася Герда, папраѓляючы шмараваць плячо шлейку.
  Шарлота скаля ва ѓхмылцы зубе, адказала:
  - Таму што Гiтлеру ѓ гэтым выпадку, было б занадта цяжка яго перасягнуць. А так пройдзе яшчэ дзве тысячы гадоѓ i на пытанне, хто быѓ самым лепшым i вялiкiм палкаводцам усiх часоѓ i народаѓ, рушыць услед адназначны адказ - фюрар Германii!
  Герда прыклалася да шлейкi мацней:
  - Ды Адольф Гiтлер ужо перасягнуѓ Напалеона... Асаблiва гэта стане вiдавочна: калi мы возьмем Егiпет, што Напалеону не атрымалася! А тамака i да самой Iндыi.... Але галоѓнае, вядома, гэта высадка ѓ Брытанii...
  Шарлота жорстка пацвердзiла:
  - Тое, што не ѓдалося Напалеону: увайсцi ѓ Лондан, зробiць Вермахт пад кiраѓнiцтвам Адольфа Гiтлера! Вось толькi цiкава, мы пачнем уварванне ѓ Расiю, да гэтага цi пасля?
  Герда з сумневам вымавiла:
  - Я думаю, што лепш пасля... Напалеон, дарэчы, загубiѓ у Расii ѓсё войска. Але мы ж не французы. Жабенiкi не вельмi здольныя ваякi!
  Магутная бландынка, якая цягнула разам з iмi шлейку, уступiла ѓ размову. Яе голас здаваѓся вельмi нiзкiм, як у мужчыны, хаця постаць была жаночай i прывабнай:
  - Ды французы некалькi трусаватыя, але iх тэхнiка зусiм не дурная. Я бачыла як ЗIЗ-35, бяскарна прабiваѓ браню, нямецкiх Т-4. Нават сорамна стала за нашу тэхнiку... Так i "Мацiльды" ангельцаѓ. Гранатай можна разбiць iм гусенiцы, але прабiць браню... Гарматы 88 - мiлiметраѓ яе бралi, але iх у нас вельмi мала. Застаецца толькi лупiць па гусенiцах, i абезрухоѓваць... Наогул ангельцы моцныя яшчэ i авiяцыяй...
  Герда тут здрыганулася, i не гледзячы на спякоту адчула дрыжыкi:
  - Дык яны ж нас могуць у пустынi выявiць i закiдаць танкi бомбамi!
  Белабрысая баба-багатыр суцешыла:
  - Трапiць рэальна ѓ танк, могуць толькi пiкiруючыя бамбавiкi, з дасведчанымi асамi. Так што верагоднасць таго, што мы наткнёмся менавiта, на iх невысокая. Акрамя таго я веру ѓ наш поспех.
  Наступiла цяжкая паѓза. У кожны воз з танкам упроглася па дзясятку дзяѓчын-ваѓчыц. Яны рухалiся дзвюма невялiкiмi калонамi, такiя вось загарэлыя, мускулiстыя дзяѓчаты... Як гэта было прыгожа... А барханы пры колеры сонца здавалiся ружовымi. Дзiѓны пейзаж.
  Не асаблiва далёка ад дзяѓчат палкоѓнiк СС Дэс з тузiнам арабаѓ пагоншчыкаѓ, i двума бамбiзамi-адмарозкамi рухаѓся па пустынi. У правадыра-хлапчукi ступнi былi падпалены i яго лiтасцi пасадзiлi на ослiка. Палкоѓнiк Дэс гiдлiва моршчыѓся, з-за дэфiцыту вады, пагоншчыкi-качэѓнiкi былi нямытыя i кепска пахлi. Ды i дзень выдаѓся гарачым, нават па мерках афрыканскага ѓзбярэжжа, бо вецер прынёс з Сахары дыханне апраметнай. Так што даводзiлася аблiвацца потам. У шлях падобна меѓся быць блiзкi. Дэс адчуваѓ сябе поѓным iдыётам. Ён можа з-за хлапчука, якi набудзе з тры корабы, страцiць некалькi дзён. А яшчэ атрымае i дысцыплiнарнае спагнанне, таму што адлучыѓся... Праѓда нямецкiя войскi ѓ блiжэйшыя днi наступаць не плануюць, ды i тут на мяжы з Лiвiяй i Тунiсам, даволi глыбокi тыл. Ну, у чыннiк адлучкi заѓсёды можна сабе прыдумаць... Але ѓсё роѓна гэта авантура, прычым... Няма прагнасць мацней довадаѓ розуму.
  Дэс едзе ѓ цяньку на вярблюдзе, папiваючы слабаалкагольную араку з фiнiкаѓ. Хоць гэта напой, можа быць i мацней шнапса, але ѓ такую спякоту гэта самагубства. Пейзаж вакол нецiкавы i некалькi месяцаѓ службы ѓжо надакучыѓ. Дэс спрабуе ѓявiць сабе колькi можа быць скарбаѓ у шэйха... Тунiс знаходзiцца побач з Алжырам, i ѓ iм пiраты, часта хавалi скарб. Ну, а пiратамi, цi дакладней капера на службе ѓ турэцкага султана часта бывалi самi шэйхi. Акрамя таго ѓ Тунiсе i залатыя руднi маюцца, i iзумруды здабывалiся. Праѓда потым з прыходам французаѓ здабыча iзумрудаѓ заглухла... Чаму? З-за ангельскай манаполii, нежаданнi збiваць кошт iндыйскiх iзумрудаѓ, што прымусiла замарозiць распрацоѓкi ѓ калонiях Францыi. А золата ѓ асноѓным у лёгкiх месцах здабылi, а рыць глыбокiя шахты заленавалiся... Дэс падумаѓ, што ѓсё ж французы, мусiць, самая лянiвая i легкадумная нацыя ѓ Еѓропе. Хоць нельга сказаць, што гэта дрэнныя ваякi... Напалеон Банапарт, напрыклад, заваяваѓ Еѓропу, а гэтага не даможашся з нiкуды не вар'ятамi. А цi сапраѓды, што ѓ Напалеона было генiяльнага? Простая тактыка, хуткi пераход, удар усiмi сiламi, абыход з фланкаѓ i спробы зайсцi ѓ тыл... Калi Фрыдрых Вялiкi распрацаваѓ найноѓшую i максiмальна эфектыѓную лiнейную тактыку, то Напалеон проста пераймаѓ Аляксандру Македонскаму... Ды такая тактыка прыносiла поспех, але зладзь хто -небудзь войскам Македонскага або Напалеона, якiя iмклiва перасоѓваюцца, засаду, або б змялi i перабiлi б на маршы. У рэшце рэшт, пад Ватэрлоо Блюхер i Велiнгтон, падлавiлi Банапарта, на яго рызыкоѓным манеѓры. Гэта як кароткi ѓдар на сустрэчу баксёра, якi шырока размахнуѓся. I Напалеон у накаѓце... Рускiя войскi, дарэчы, не разграмiлi Банапарта ѓ бою, а ѓзялi з дапамогай генерала марозу, эпiдэмiй i партызан.
  Што ён думае аб Гiтлеры? Спачатку вядома былi думкi, што фюрар усяго толькi яфрэйтар i выскачка, сын былога шаѓца...Ён аддаѓ перавагу на прэзiдэнцкiх выбарах дзядка Гiндэнбурга, хоць i разумеѓ, што васьмiдзесяцiгадовы стары, проста фiзiчна не зможа справiць з абавязкамi дыктатара! Але не падабаѓся жабракоѓ Гiтлер - выхадзец з нiзам! Але потым, калi прызначылi Адольфа рэйхсканцлерам, ён усё аддаѓ голас нацыянал-сацыялiстам, таму iншай самавiтай правай сiлы ѓжо не засталося. Ды штурмавiкi фактычна цэлае войска яму iмпанавалi. Але быѓ сумнеѓ, што Гiтлер утрымае, асаблiва падчас крызiсу, жудаснай дэпрэсii ѓладу, што Нямеччына канчаткова не развалiцца.
  Але Гiтлер з самага пачатку, прыняѓся за жорсткае навядзенне парадку, забаранiѓшы камунiстаѓ, а потым i iншыя партыi. Разагнаѓ прафсаюзы, замянiѓшы iх працоѓным фронтам. Стаѓ сапраѓдным дыктатарам, з аднапартыйнай сiстэмай. I падняѓ эканомiку, пераѓзброiѓ войска. Але ѓсё ж Дэс не з усiм, што рабiѓ фюрар, згаджаѓся. Напрыклад, навошта такiя вялiкiя рэсурсы трацiць на праграму: "Праца праз радасць!" i вазiць працоѓных на адпачынак, у Нарвегiю, Францыю, а то i на Канары. Цi не лепш на гэтыя сродкi пабудаваць некалькi лiшнiх танкавых заводаѓ, цi прадпрыемстваѓ па вытворчасцi самалётаѓ. Або ѓзяць праект "Фольксваген" , народнага аѓтамабiля - колькi можна было бы танкаѓ адграхаць... Наогул Гiтлер iмкнуѓся сядзець на двух крэслах, падвышаць узровень жыцця, i мадэрнiзаваць войска. Аднак за двума зайцамi пагонiшся, нiводнага не зловiш. Дэс быѓ сваяком галоѓнага эканамiста Трэцяга Рэйха Штаха i добра ведаѓ агульныя характарыстыкi Германскай эканомiкi. У вайну з Польшчай Нямеччына ѓступiла, маючы боепрыпасаѓ усяго на тры тыднi(!) iнтэнсiѓных баявых дзеянняѓ. Ударылi б тады саюзнiкi, ад Трэцяга Рэйха засталiся б галавешкi. Наступ супраць Францыi Гiтлер пачаѓ саступаючы i танках, i гарматах, асабовым складзе i авiяцыi! Але разграмiѓ жабянят, нават не зморшчыѓшыся. Затым наступ на Англiю... Вось тут Гiтлер аблiчыѓся, трэба было дабiць Брытанiю пад Дзюкерам, а затым яшчэ ѓ лiпенi выкарыстоѓваючы караблi гандлёвага флота Нямеччыны( а ён быѓ не маленькi), высадзiць дэсант на выспах. Тады ён бы стаѓ гаспадаром становiшча. Але фюрар не вырашыѓся, магчыма асцерагаючыся, што транспарта з войскамi патопяць лiнейныя ангельскiя караблi... Але сутнасць у тым, што Брытанii ѓ тым момант была такая панiка i блытанiна, а назiранне за морам як след неарганiзавана, што вельмi вялiкi быѓ шанец, як раз на хуткую раптоѓную высадку. Ну, а на сушы Англii асаблiва супрацьпаставiць не было чаго. Прынамсi ѓ якасным стаѓленнi... Але Гiтлер страцiѓ час, i ѓ вераснi Чэрчыль вымавiѓ гiстарычную фразу: становiшча Гiтлера блiскучае i... безнадзейнае. Пасля гэтага Дэс сам выйшаѓ на брытанскую разведку. Хоць фюрар i прайграѓ бiтву за Англiю, суадносiны страт было прыкладна адзiн да аднаго, а калi лiчыць, што прыкладна адсоткаѓ дваццаць пяць прыйшлося на самалёты: збiтыя зенiтнай артылерыяй, то нямецкiя ассы былi нават лепш ангельскiх. Ды i самалёты анi не горш, можа нават МЕ-109(F) i лепш iльвiнай зграi. Ва ѓсякiм разе, у Афрыцы суадносiны сiл, i страт у паветры яшчэ спрыяльней, чым у Брытанii. Такi блiскуча распачаты 1940 год, пад канец прынёс шмат расчараванняѓ. Страцiлi шмат моцных асаѓ i самалётаѓ, ды яшчэ i Мусалiнi саюзнiчак, быѓ ганебна бiты ѓ Грэцыi. Хоць такой была ѓ яго вялiкая перавага ѓ сiлах. А потым у пачатку года наогул аблом, Iталiя страцiла Эфiопiю, Самалi, большую частку Лiвii, i прычым ва ѓсiх бiтвах ангельцы значна (у некалькi разоѓ!) саступалi лiкам. Сотнi тысяч макароннiкаѓ апынулiся ѓ палоне. Ну як не паверыць у хуткi крах Трэцяга Рэйха, асаблiва на фоне нарастальнай дапамогi ворагам Нямеччыны са боку ЗША. Але потым, зноѓ чаша шаляѓ хiснулася ѓ бок Трэцяга Рэйха. Роммель разбiѓ ангельцаѓ i паланiѓ Каленкура, затым у два тыднi ѓпала Югаславiя, Грэцыя i ѓслед за iмi востраѓ Крыт. Дэс нават быѓ рады за немцаѓ, але быѓ i страх перад выкрыццём. Аднак зараз хвалюе iншае, цi нападуць немцы на СССР. Штах казаѓ, што прынцыповае рашэнне Гiтлерам ужо прынята, але пакуль яшчэ не зразумелыя канчатковыя тэрмiны. Часцей за ѓсё называюць 22 чэрвеня, дату капiтуляцыi Францыi...
  Цi наѓрад Нямеччына вытрымае вайну, на два фронту, калi вядома не скончыць яе ѓ сорак першым i да зiмы... А ѓзiмку ваяваць немцы зусiм не гатовыя... Але вось калi Сталiн капiтулюе, то... Зрэшты, нават калi не паспеюць немцы ѓзяць Маскву, то цi наѓрад рускiя змогуць, стварыць досыць магутную ѓ тэхнiчным стаѓленнi групоѓку. Вось колькi яны выпусцiлi зброi падчас першай сусветнай вайны? У параѓнаннi з Нямеччынай i зусiм пшык! Так, што цi наѓрад чым-небудзь, акрамя вялiкiх мас пяхоты рускiя нас здзiвяць.
  Што яшчэ можа быць? Хутчэй за ѓсё вайна працягнецца яшчэ некалькi гадоѓ i скончыцца нiчыйным вынiкам. Брытанiя нiколi не зможа сабраць столькi войскаѓ, каб разграмiць цудоѓныя i выдатна навучаныя часткi вермахта, а Германiя наѓрад цi здолее здушыць авiяцыяй i флотам непрыступныя выспы, а ЗША эканамiчнай дапамогай i абмяжуюцца. Бо амерыканскi абывацель не зразумее, чаму янкi павiнны памiраць, з-за нейкай Еѓропы. Ну, а рускiя народ упарты, будзе партызанiць, вайна зацягнецца, але сiл у iх перайсцi ѓ рашучы наступ не хопiць. Поѓнач Афрыкi хутчэй за ѓсё Брытанiя ѓтрымаць не зможа... Карацей самы верагодны зыход - Трэцi Рэйх вялiкая iмперыя, але не сусветная, а тамака...
  Менавiта гэта Дэс i хацеѓ: разгром Брытанii i захоп выспаѓ багаты выкрыццём (хоць можа картатэку i ѓсе доказы спецслужбы паспеюць знiшчыць, але тут як пашанцуе!). Жадаць, каб прайграѓ Трэцi Рэйх, гэта значыць яго Радзiма з рэжымам, што суцэль уладкоѓваѓ эсэсаѓца вядома ж не хацелася. А нiчыйны вынiк быѓ найлепшым!
  А невялiкi караван паѓзе па пяску. Адзiн з пагоншчыкаѓ-арабаѓ пацягнуѓ тужлiвую песеньку. Пры гэтым часта памiнаючы Алаха. Дэс тут падумаѓ, чаму ѓ мусульман лiчыцца правiльным i дабром сабе як мага часцей прамаѓляць iмя Алаха? Вось у хрысцiянстве наадварот - не памiнай iмя Божае марна! Вось юдэi нават сапраѓднае iмя свайго Бога забылiся - бо Iегова пазнейшая форма вымаѓлення... Наогул Дэс не кахаѓ Бiблiю i слабога Хрыста, яго нават дзiвiла, як гэта ваяѓнiчыя рымляне, вялiкая iмперыя з культам сiлы магла прыняць гэтак пацыфiсцкае ѓ сваёй аснове вучэнне? Хай нават пацыфiзм хрысцiянства i не мяшаѓ весткi вайны, але сама аснова вучэння... Палюбi ворага свайго - павiнна была адрынуць рымскую элiту, ды i не толькi элiту.
  Але хрысцiянства прыжылося, i нават крах Рымскай iмперыi на яго не паѓплываѓ: варвары гэтак жа прынялi гэтае вучэнне, не гледзячы на ѓсю яго ненатуральнасць. Хоць вядома не асаблiва яму i вынiкалi. Напрыклад, пацыфiзм не перашкаджаѓ iснаванню ваяѓнiчы ордэнаѓ. У прыватнасцi трампiльераѓ, якiя, дарэчы, таксама выкарыстоѓвалi свастыку i лiчылi сваiм Богам грошы! Так, што гавораць адно, а робяць iншае! Гiтлер у гэтым стаѓленнi, быѓ куды больш паслядоѓны! Што гаворыць, тое i робiць! Без крывадушных заяваѓ, пра любоѓ да блiжняга!
  Зрэшты, дзiѓна, што царкоѓная сiстэма, пабудаваная на падмане i хлуснi, праiснавала столькi стагоддзяѓ! I нават прагрэс толькi крыху здолеѓ пахiснуць яе асновы.
  Недзе далёка пачуѓся шум матораѓ; судзячы па танальнасцi - гэта былi самалёты. Дэс зрэшты, разлiчваѓ, што паколькi яны накiнулi накiдкi, то ангельцы прымуць iх за арабаѓ i не стануць адчыняць агонь. Буйны целаахоѓнiк Ганс паказаѓ супрацьтанкавую стрэльбу, з якой дарэчы можна пры выпадкi i знiшчальнiк збiць (праѓда не без працы, у плане траплення!).
  Але самалёты так i не з'явiлiся, праляцелi мiма... Пасля чаго арабы зноѓ тужлiва заспявалi... Дэс стрэлiѓ з пiсталета, ды так што смугляку зачапiла вуха. Араб ад страху звалiѓся. А палкоѓнiк СС вылаяѓся:
  - Хопiць завываць шакалы! Моѓчкi, трызнiце, ды хутчэй!
  Качэѓнiкi-пагоншчыкi паднялi свайго няѓдачлiвага напарнiка i працягнулi шлях. Хоць iх твары i сталi пахмурней, але бурчаць нiхто не адважны... Палкоѓнiк СС пагладжваѓ ствол пiсталета( вырабленага дарэчы па адмысловай замове!), што жа гэта выдатны аргумент... Пры любым раскладзе!
  Вось цiкава, а калi рускiя нападуць на iх першымi, цi змогуць немцы вытрымаць падобны нацiск азiяцкага войска? У першую сусветную рускiя неслi велiзарныя страты, у большасцi выпадкаѓ дзейнiчалi вельмi бязглузда, але ѓсё роѓна скоѓвалi буйныя сiлы кайзераѓскай Нямеччыны... А затым яшчэ пры Брусiлаве далечы прыкурыць пад хвост аѓстрыйцам.... Так, што вайна для iх не зусiм ужо благая котка... А калi ѓспомнiць сямiгадовую... Нават Фрыдрых Вялiкi пасаваѓ перад войскам лапцежнай Расii! Не, рускiх не варта недаацэньваць нi ѓ якiм разе, таталiтарны камунiстычны рэжым, зрабiѓ iх нават мацнейшым! Сталiн узняѓ узровень дысцыплiны савецкiх войскаѓ, прамысловай вытворчасцi i забеспячэннi. Моцна прыцiснуѓ карупцыю, а значыць зараз ужо не часы Мiкалая Другога! Значыць, СССР вораг вельмi небяспечны, нават, мабыць, смяротна небяспечны, асаблiва калi стукне першым! У сучаснай вайне фактар раптоѓнасцi мае вялiкае значэнне, як зрэшты, i падчас войн старажытнасцi. Што ж калi мы прайграем, то ѓ адрозненне ад першай сусветнай вайны - рэваншу не будзе! Краiны пераможцы ѓжо не дадуць зрабiць гэтага.... Хоць калi памiж СССР i Захадам пачнуцца спрэчкi, бо для камунiзму не ѓ меншай ступенi ѓласцiвая экспансiя, чым для фашызму, то будзе... На трупах зададзеных капiталiстаѓ i ѓсходнiх камiсараѓ расквiтнее новая Германская цывiлiзацыя . Хто супраць нас, той яшчэ будзе з намi! I магчыма будзе вялiкая антыбальшавiцкая каалiцыя!
  Ганс да сяла маѓчаѓ, раптам спытаѓ палкоѓнiка:
  - Можа спынiцца i зноѓ дапытаць хлапчука з прыхiльнасцю?
  Дэс адмоѓна матнуѓ сваёй сярдзiтай галавой:
  - Няма сэнсу! Нiчога новага ён не скажа.
  - Тады можа, паабедаем, у мяне ѓ жываце, вые завiруха?
  Палкоѓнiк СС здзiвiѓся:
  - I што табе ѓ такую спякоту хочацца есцi?
  Ганс кiѓнуѓ.
  - Мне хочацца, ёсць заѓсёды!
  Дэс паглядзеѓ на сонца, яно ѓжо перавалiла за зенiт, сапраѓды ѓжо чацвёртая гадзiна i пара аб'явiць прывал. Арабы елi асобна якi сабраѓ у гурток, фашысты ѓтрох, не пагрэбаваѓшы мясам i пiвам. Так яны i кiмарылi, Дэс нават на кароткi час забыѓся ѓ сне....
  I бачыѓ нешта вар'яцкае... Нейкiх казурак, спачатку маленькiх, а затым якiя растуць i робяцца ѓсё больш жахлiвымi... А iх скiвiцы наогул жахлiвыя, такая несусветная пачварнасць! Палкоѓнiк адчуѓ, што задыхаецца, сутаргава тузануѓся i прачнуѓся. Не, усё было спакойна два жалезныя ваяры эсэсаѓцы напагатове, а затым зноѓ у шлях.
  Герда i Шарлота ѓвесь дзень былi ѓ найцяжэйшых працах, а затым павалiлiся спаць як забiтыя i пагрузiлiся ѓ свой свет.
  Узнiкла вялiзная галаграма са стадыёнам, дзе праходзiлi сучасныя гладыятарскiя баi. Стадыён быѓ вялiкi з многiмi мiльёнамi людзей. Разнамаснае мора бушавала. Была бiтва самкi-гладыятара Герды, i паѓразумнай iстоты з лiгi цёмных мiроѓ, пылавой туманнасцi.
  Герда выйшла першая. Яна была рухомая гнуткая дзяѓчына, з беласнежна-жамчужнай прычоскай. Ваяѓнiца зрабiла патройнае сальта, перакруцiѓшыся па арэне. Згодна з звычаем на ёй быѓ толькi тоненькi станiк i трусiкi, спецыяльна, для таго каб нельга было схаваць зброю. А так ёй напаѓголай трэба было бiцца толькi адным светлавым мячом. Зрэшты, такая зброя таксама даволi эфектыѓная. Умовы бiтвы не самыя камфортныя пад хупавымi босымi ножкамi дзяѓчыны свецяцца паѓрадыеактыѓныя камянi. Яна, зразумела, усмiхаецца, iмкнучыся не выдаць болi.
  Герду перапаѓняе энергii, яна зноѓ скача i робiць пяцiразовае сальта.
  - Вось гэта я!
  А яе няѓрымслiвая сяброѓка Шарлота тлумачыць, свайму хлопцу:
  - Перад боем гэтую дзяѓчыну старанна адсканавалi, у ёй не павiнна быць нiводнага чыпа або чагосьцi электроннага. Правяраюць дзеву таксама на наяѓнасць чужой магii. Гэта значыць гладыятар можа разлiчваць або толькi на сваё цела, або на востры розум. Зрэшты, Герда нiколi дурнiцай i прасцячкай не была.
  - А што я сумняваѓся? - Спытаѓ падобны на Апалона юнак.
  - Не! Але пяцiразовае сальта, без электронiкi - паказчык добрай спартыѓнай формы. Таму ѓсё ѓ захапленне, вашыя гiмнасткi маглi зрабiць што падобнае? - Шарлота хiтра падмiргнула.
  - Трох маглi, пяцi няма! Ды i яна вельмi высока скокнула з кароткiм разбегам! - Юны волат развёѓ шырэй рукi.
  - Такая сiла! Сiла Трэцяга Рэйха i ѓ iншых мiрах.
  Тым часам рабiлiся стаѓкi. Пакуль усляпую да з'яѓлення супернiка. Герду, падобна, добра ведалi i кахалi па-за залежнасцю ад расы i выгляду.
  Дзяѓчына-гладыятар разбеглася i спачатку правяла шасцiразовае сальта, а затым сямiразовае. Пасля чаго пакланiлася публiцы. Яе мышцы калыхалiся як марская рабiзна, у цэлым дзяѓчына глядзелася эфектна: тыповая амазонка. Зрэшты, лягчэй збiць зорку каменем, чым знайсцi ѓ Вялiкай Касмiчнай iмперыi Нямеччына брыдкую дзяѓчыну.
  - Ёсць жанчыны ѓ нашых паселiшчах: якiм каханне i пашана, каня на скаку спынiць, у палаючую хату ѓвойдзе. - Праспявала Шарлота.
  Пераважная большасць неѓсвядомленых ставак была на карысць Герды. Праѓда, большая частка публiкi чакала, калi з'явiцца яе сапернiк.
  I дачакалася. Рассунулася велiзарная брама, i на пляцоѓку стала выпаѓзаць здаравенная туша. Гэта быѓ сапраѓдны дыназаѓр, накшталт раптара толькi шчупальца меѓ больш за трыццаць. I велiзарны, тон на восемдзесят не менш, таѓшчэзная браня. Велiкан жывёльнага свету.
  Мiльёны глыток, гарлапанiлi, вiшчалi, цвыркалi, залiвалiся салаѓём. Мабыць гiгант iх уразiѓ.
  - Рабiце стаѓкi разумныя! - грукоча кампутар.
  - На каго! - скандуе публiка.
  - Фрыпладафа клiчуць! Каза-ностра!
  Iнагалакты ѓсё масцяѓ складалi заклад розных узроѓняѓ. Тут у азарце бiлiся аб заклад, даводзячы справу да мiльёнаѓ. Некаторыя з тых, хто ѓ цёмную паставiѓ на дзяѓчыну Герду: перазаключалi заклад, на яшчэ большую суму! Каза-ностра iх уразiѓ!
  Рушылi ѓслед аб'явы.
  - У гладыятара Герды пяцьдзесят восем баёѓ i нуль паражэнняѓ, у Казаностра сто восемдзесят чатыры баi i нiкога пакiнутага ѓ жывых. Рабiце стаѓкi!
  Дзяѓчыны з батальёна СС "Ваѓчыцы" таксама складалi заклад, але ѓсё акрамя суровай камандзiршы Мадлен дружна хварэлi за Герду. Так што стаѓкi атрымалiся аднабаковыя.
  У гаѓпмана Мадлен як гэта пакладзена адмысловае меркаванне, каб начальнiца ды не вылучылася супраць падпарадкаваных. Дзяѓчынкi гэта выдатна разумелi, не асаблiва пярэчылi.
  Толькi сябар Шарлоты панура заѓважыѓ:
  - Лепш страцiць грошы, чым здрадзiць такой дзяѓчыне. Што грошы тлен, пагарджанай паперай ледзь хто будзе сыты...
  - Ну, добра калi вы такiя бескарыслiвыя! Можа i самiм, хацелася б пабiцца? - Сурова звузiлi бровы Мадлен.
  - А не супраць! - сказала вясёлая ваѓчыца Берта. - Можна перанесцiся ѓ гладыятарскую залу?
  - У нас пакуль няма такой магутнай магii. - З хмурным выглядам запярэчыла Шарлота. - Здолей стрымаць сваё iмкненне: ворагаѓ не марудзячы ѓсiх забiць, бо ѓсё роѓна наступiць помста, людзей нельга як быдла губiць!
  - Разумна сказана! - Адзначыѓ яе сябар Апалон.
  На арэне прагучаѓ сiгнал, i бой пачаѓся: вялiзны дыназаѓр Казаностра скокнуѓ наперад. Ад удару такой каласальнай масы завiбравала паѓрадыактыѓнае пакрыццё рынга.
  Шарлота заѓважыла:
  - У яго спецыфiчная назва. Чаму Каза-ностра?
  Бландынка з лёгкiм фiялетавым адценнем Берта вылучыла версiю:
  -Магчыма, гэта звязана з тым, што ѓ адным старажытным тэлесерыяле, Каза-ностра была незвычайна крутой мафiяй, стварыѓшы з мэтай захопу сусвету свой вiртуальны свет дыназаѓраѓ!
  - I што з гэтага? - Не зразумела Шарлота.
  - А иногалакты паглядзелi, i на iх зрабiла ѓражанне. - не зусiм упэѓнена выказала меркаванне Берта.
  - Усё не магчыма, магчыма ѓ сусвеце! Што пакараем сваёй сiлай нязменнай! - Праспявала Шарлота. - I не адступяць нiколi салдаты Рэйха, ён нiбы яркая зорка - лавi моманты.
  Вопытная Герда (у яе раптам узнiкла чужая памяць) не спяшалася атакаваць. Яна чакала монстра, адскокваючы ѓ бок цi крыху, калi той падыходзiѓ на небяспечную дыстанцыю i спрабаваѓ скамячыць. Звер быѓ вельмi хуткi, але з-за вялiкай масы iнэртны, часта прамахваѓся.
  Герда ѓ сваю чаргу вывучала яго манеѓры, калi супернiк выйграѓ сто восемдзесят чатыры баi, то значыць, у яго ёсць i моцныя бакi. Праѓда, большая частка баёѓ, хутчэй за ѓсё, прыпала на такiх жа жывёл як ён сам.
  Калi збiваюцца два такiх жа неразумных монстра i перамагае той, хто буйнейшы.
  Зрэшты, трэба прыглядацца, шчупальцаѓ шмат i яны вострыя выгнутыя нiбы шомпала, магчыма атрутныя.
  Цяглiцы прэса Герды гуляюць, яна выгiнаецца як кобра пад гукi дудачкi факiра. Грудзi ходзяць ходырам, i казачна прыгожы хлопец Шарлоты, ловiць сябе на думцы што яму хочацца ѓбачыць яе цалкам, аголенай нiбы старажытнагрэцкая багiня.
  Пачвара некалькi разоѓ прамахнулася, але рухi не замарудзiла. Было вiдаць, што яно - спараджэнне пекла гатова пераследваць дзяѓчыну з метадычнасцю машыны.
  Герда зноѓ скокнула, паслаѓшы паветраны пацалунак натоѓпу. Фiгурка ваяѓнiцы, стала блiшчаць ад якi выступiѓ поту. Яна была нiбы надраеная i адпалiраваная бронза.
  - Ды спрытная дзяѓчынка! - вымавiла з захапленне Берта. - Я б i сама не супраць паскакаць на арэне.
  - I я б не адмовiѓся! - Кажучы так, атлетычных хлопец Шарлоты крыху схiтраваѓ. Ён вядома адчуваѓ некаторы рызыка i жаданне бiцца. Разам з тым усведамляѓ небяспеку сутыкнення з гiгантам.
  Шарлота агрэсiѓна заѓважыла:
  - Я б'юся не горш за яе!
  Вiдаць удосталь паназiраѓшы за рухамi, Герда як конiк скакнула. Яе светлавы меч замiльгаѓ, ссякаючы з наскоку шчупальцы. Яны разляталiся ѓ розныя бакi, пырскала сiняя i карычневая кроѓ. Некалькi кропелек патрапiла на голыя, асмуглыя ногi дзяѓчыны. Пругкая скура скурчылася, самка-гладыятар стрэсла, але засталiся апёкi.
  - Ух, ты атрутны гад. - Яе шматпакутныя мазолiстыя ступнi прайшлiся па калючках i пякучым язвочкам, тулава пачвары. Дзяѓчына ѓмудралася ступаць, так што не прапарола ножку.
  Берта ѓ непадробнай захапленнi вымавiла:
  - Вiртуозна! Нiбы гульня генiя на музычнай прыладзе. Добра было б яшчэ заняцца кампазiцыяй.
  Умiлаваны Шарлоты засмяяѓся:
  - А што тэорыя не павiнна адставаць ад практыкi.
  Монстар выгнуѓся, прымусiѓшы дзяѓчыну саскочыць са спiны. Яна некалькi разоѓ перавярнулася ѓ паветры, выскачыѓшы з-пад назiрання, тузiны крышталiчных вачэй пачвары.
  Берта нават падскочыла ад захаплення:
  - Я гатова! Туды! - Усклiкнула яна.
  - Куд-куды! Ты адкуль i куды! - перадражнiла Шарлота.
  Герда зноѓ атакавала дыназаѓра. Яна вырашыла дзейнiчаць кароткiмi наскокамi i пажадана пазбягаць паразы атрутай. Сьветай меч дзейнiчае па прынцыпе вывяржэньня фатонаѓ у стабiльным паѓпрасторы, што дазваляе пры мiнiмальнай выдатку энергii разрэзаць лiтаральна ѓсё. Дзяѓчына гэтым i карыстаецца. Праѓда ѓ дадзеным выпадку гладыятарскi меч зараджаны мiнiмальнай энергiяй, а значыць, рэжа не так моцна i хутка як хацелася змагаючаму. Ды i ѓвогуле што за бой, калi адзiн партнёр проста збiвае iншага. Трэба каб i адмоѓны персанаж меѓ шанц, iнакш публiка проста не будзе хадзiць на падобныя паданнi. А поспех рэч пераменлiвая...
  На гэты раз, Герда крыху памылiлася. Шчупальцы ѓ цэнтры аказалiся значна хутчэй, чым па баках пачвары. Адно з iх кальнула ѓ грудзi, разрэзаѓшы станiк. Аголеныя грудзей ускалыхнулiся, хлопец Шарлоты разгледзеѓ iх рубiнаѓ соску, ярка блiскучыя ѓ святле некалькiх iншапланетных сонцаѓ.
  Зноѓ рушыѓ услед удар: Герда ссекла пару шчупальцаѓ, але правы бок грудзей аказаѓся адсечаны, пырснула дзявочая кроѓ.
  Самка-гладыятар ссекла яшчэ шчупальца i саскочыла з бар'ера.
  У давяршэнне да ѓсяго тэмпература камянёѓ стала паднiмацца. Мабыць гэтым хацелi падштурхнуць тых, хто змагаецца да большага зблiжэння i больш хуткай развязкi.
  Герда не магла спынiцца, хоць на секунду, босыя ступнi гарэлi, пакрываючыся пухiрамi нiбы на сярэднявечным прэнгу.
  Хлопец Шарлоты са здзiѓленнем заѓважыѓ:
  - Чаму дзяѓчына не надзела сандалi? -Бо абгараць яе цудоѓныя ножкi!
  Шарлота патлумачыла:
  - Звычай такi! Наогул гладыятар павiнен трываць боль, асаблiва калi гэта жанчына. Публiцы дае задавальненне, калi пакутуюць тыя, хто змагаецца.
  - Касмiчны садызм! - Падвёѓ вынiк "Апалон".
  Дзяѓчыне ад гэтага было не лягчэй. Яна вымушана была зноѓ кiдацца на монстра. На гэты раз яе ахвярай, сталi вочы спараджэння цёмных сузор'яѓ. Досвед падказваѓ самцы-гладыятару, што часцей за ѓсё мозг размешчаны блiжэй да вачэй. Ад чаго? Бо трэба перапрацоѓваць занадта шмат iнфармацыi, не аслабленай доѓгiм перадавальным каналам. Таму ваяѓнiца не знаёмая з будынкам стварэння спрабавала намацаць мозг.
  Адзiн за адным, уразiла чатыры вочы, але сама атрымала пару драпiн. Пачвара зараѓла, падобна, яно таксама адчувала боль. I ѓ адрозненне ад чалавека не збiралася яе цярпець.
  Шарлота гэта адзначыла i вывела афарызм:
  - Чым гучней роѓ - тым цiшэй розум, чаму вышэй тон - тым нiжэй iнтэлект!
  - Дакладная заѓвага! - Пагадзiѓся "Апалон". - Певень не самы выдатны палкаводзец!
  Герда адступiла, чарговы выпад шчупальцаѓ занадта ѓжо хуткай жывёлы прыйшоѓся ѓ плiтку прэса, прабiѓшы яе, амаль да хрыбта. Вiдаць, нават пацярпеѓ страѓнiк. Да шчасця ён быѓ пусты, нi хто не будзе аб'ядацца перад сутычкай.
  Цяпер гладыятарка зразумела, што цалкам можа прайграць бой, не гледзячы на часовыя поспехi. Камянi напалiлiся так, што нават пачвара праз косцi на нажышчах адчула iх запал. Герду ратавала толькi моцная трэнiраванасць яе канечнасцяѓ. Дзяѓчына не рэдка басаногая танцавала па распаленым жалезе, дэманструючы надзвычайную стойкасць. Праѓда, гэтыя камянi маглi даваць яшчэ большы запал, як ядзерны рэактар, за кошт паѓрадыёактыѓнага выпраменьвання.
  Так што мужнасць не пакiдала красуню, не гледзячы на тое, што пагроза гiбелi стала рэальнай. А ѓ такiм баi нельга здацца. Дакладней можна, але ѓ гэтым выпадку гэта наймацнейшая ганьба на ѓсё жыццё.
  "Апалон" спытаѓ Шарлоту:
  - А што зыходам можа быць толькi смерць?!
  - Наколькi я ведаю Герду, iншага выбару яна для сябе не зробiць!
  - Мужна, нiчога не скажаш, але я паспеѓ пакахаць яе ѓсiм сэрцам i душой! - Вымавiѓшы гэта, хлопец глыбока ѓздыхнуѓ.
  Дзяѓчына не магла стаяць i зноѓ скокнула на панцыр, перабiраючы абпаленымi ножкамi. Правяла некалькi моцных удараѓ, здзейснiла пару-тройку скачкоѓ. Цяпер яна стала рабiць сальта, секла на лёце.
  - Хто не мае лёгкасцi матыля, не пазбегне быць раздушаным падхватнiкам! - Вымавiла яна стала крылатай са старажытных часоѓ фразу. Так яшчэ бiѓся Гумовы лiс, баксёр паэт. Ён таксама рызыкаваѓ сваiм жыццём, але ѓ меншай ступенi i такога сур'ёзнага, а галоѓнае цяжкага супернiка ѓ яго яшчэ не было.
  Шарлота падказвала ёй, нема крычучы:
  - Падсячы яго чэрава. У некаторых такiх стварэнняѓ мозг размешчаны прама побач са страѓнiкам.
  "Апалон" заявiѓ:
  - А што хiба нельга ёй як-небудзь дапамагчы? Напрыклад, магiяй?
  Шарлота адмоѓна матнула галавой.
  - На арэне магiя не дзейнiчае. Няѓжо якая-небудзь незвычайная i надзвычай моцная.
  - А я яшчэ не авалодаѓ хвалевай магiяй! - уздыхнуѓ пiсаны юны прыгажун.
  - Я, затое яе ведаю ѓ дасканаласцi. - пахвалiѓся нечакана зачасаѓся ѓ iх кампанiю эльф. - Народ i магiя адзiныя!
  Герда скокнула яшчэ пару разоѓ, тут нечакана вылецела лязо, яно рухалася занадта хутка, не даючы адскочыць. Дзяѓчына ледзь паспела падставiць руку. Ад страшнага ѓдару зламалася i лязо i рука, пэндзаль гладыятаркi абвiсла.
  - Вось яшчэ адзiн хук! - Адказала, выцiраючы пот з твару Берта. - Што зараз будзе.
  Шарлота крыкнула дзяѓчыне Гердзе.
  - Паднырнi пад яго! Я, здаецца, успомнiла, дзе ѓ гэтых стварэнняѓ нервовы цэнтр.
  - Падкажы ёй! - Усклiкнуѓ умiлаваны Шарлоты.
  - Немагчыма! - адрэзала агнiстая рудавалосая дзяѓчынка.
  Герда секлася яшчэ больш адчайна, па твары прайшоѓся глыбокi шнар, рассекла шчаку. Чарговы раз яе зачапiла. Рука была пашкоджана, але правая, дзе меч, яшчэ дзейнiчала.
  Публiка шалела, i большасць, што было страшна, балела за монстра! Вiдаць, надакучылi пастаянныя перамогi Герды. Дзяѓчыне, падобна, грунтоѓна якi звыкся да кахання натоѓпу такое было непрыемна. На нейкае iмгненне яна страцiла тэмп, за што была неадкладна пакараная, шчупальца перабiла ёй нiбы вывастраную з карычневага мармуру ножку.
  Хуткасць Герды ѓпала, i яна скацiлася са спiны, атрымаѓшы чарговы ѓдар, якi зламаѓ ключыцу. Тварык перакасiла ад болю, але ваяѓнiца праз муку крыкнула:
  - Я не зламаюся!
  Дзяѓчына ѓпала бокам на распаленыя камянi, зламаѓшы пару рэбраѓ, з-за рота выступiлi крывавыя бурбалкi. Пачуѓся скрыгат, пачвара наступiла васьмiдзесяцi тоннай тушай на здаровую нагу, прыцiснуѓшы прыгажуню. Ад дзяѓчыны павалiѓ дым, i яна забiлася ѓ канвульсiях.
  "Апалон" крыкнуѓ:
  - Яна гiне! Няѓжо ѓсё скончана?
  Берда плаксiва шмыгнула носiкам:
  - Хутчэй за ѓсё, так! Мiлая дзяѓчынка, ты гiнеш, як шкада цябе!
  Шарлота з паддзёѓкай заѓважыла:
  - Ужо не лесбiянка ты Берта?
  - Нi ѓ якiм разе! - У доказ сваiх слоѓ дзяѓчына нахiлiла галаву "Апалона" i моцна пацалавала яго ѓ вусны.
  Юнак прыгнуѓ яе ѓ адказ. Калi цябе цалуюць вось так па-сапраѓднаму горача - гэта проста цуд.
  - Глядзi больш уважлiва! - Абарвала палёт iх запалу Шарлота, зрэшты ѓ яе тоне не было i кроплi рэѓнасцi.
  Сапраѓды над дзяѓчынай схiлiлася вялiзная пашча дыназаѓра-мутанта. I ѓ гэты момант апошнiм адчайным намаганнем гладыятарка шпурнула меч у прамежак памiж небам i горлам. Яно праскочыла ѓнутр. Назапашанай у страѓнiку газы iрванулi, з пашчы палыхнуѓ агонь, i выбухная хваля адкiнула дзяѓчыну. Казаностра раскалоѓся на некалькi частак, адляцела паленае мяса.
  Дзяѓчына пазбавiѓшыся абодвух ног i рукi ляжала без прытомнасцi. Побач з ёю з'явiлiся робаты. На сканары з'явiлася выява грудной клеткi, два сэрцы бiлiся з цяжкасцю, але роѓна ѓ здаровым жаночым арганiзме.
  - Гладыятар Герда засталася ѓ жывых i ёй прысуджаецца перамога! А значыць, наступнае прадстаѓленне будзе, праз тры хвiлiны! - Гучна, але без усялякiх эмоцый абвясцiѓ кампутар.
  - Стаѓкi згулялi! - крыкнуѓ нечый, вiдавочна незямнога паходжання голас.
  Тое, што засталося ад Герды падабралi.
  "Апалон" (ну хто б мог падумаць) усё ж паплакаѓ:
  - I гэтая дзяѓчына застанецца навечна калекам?
  Шарлота так энергiчна матнула галавой, што зляцела некалькi фужэраѓ:
  - Ну ты даеш! Дасягненнi нашай медыцыны такiя, што праз некалькi гадзiн яна будзе як новенькая i не застанецца найменшага пашкоджання. Ну, скажы мой дурны хлопчык, дзе ты бачыѓ у нас калек.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 9.
  Лiзавета адчайна спытала:
  - Няѓжо iх падпаляць!
  Валянцiна адказала з гневам:
  - Не, адпусцяць! Ды яшчэ пiрожных дадуць на дарогу!
  Басаногая Лiзавета паплакала:
  - I гэта ѓсё ж такi жорстка! Ну добра мужчыны, але жанчыны, чаму павiнны так пакутаваць!
  Валянцiна выказала меркаванне:
  - Немцам патрэбны славяне, толькi ѓ якасцi рабоѓ. А раб павiнен баяцца i слухацца! Гэта дыктат, якi стаiць на страху! А каб запалохаць, трэба прычынiць боль!
  Галаногая Лiзавета блiснула блакiтнымi вачыма:
  - I каб раззлаваць трэба, прычынiць боль!
  Успыхнула полымя, агонь распаѓсюджваѓся не так хутка, як пры звычайным бензiне, жанчыны рвалiся, iмкнучыся парваць дрот, з iх распораты iголкамi целаѓ, капала кроѓ.
  Басаногай Лiзавеце здавалася, што час паѓзе дзiѓна павольна, нiбы змеявiк, павеяѓ свежы вецер, i целу, ледзь прыкрытаму лёгкай кашуляй стала холадна.
  Полымя нарэшце ахапiла ѓсiх жанчын-пакутнiц, iх крыкi сталi нашмат гучней. Скура на вачах пакрывалася пухiрамi i злазiць. Пах паленага станавiѓся ѓсё мацней i мацней. Ён яго ванiтавала i з вачэй дзяѓчын цяклi слёзы. Галоѓны фашыст пракукарэкаѓ з яхiднай ухмылкай:
  - Калi хто ѓцячэ, я вас усiх, такiм чынам, спалю! Хайль! Хайль Гiтлер, найвялiкшы кiраѓнiк сусвету!
  Фашысцкiя салдаты дасталi з-за паясоѓ губныя гармонiкi i весела зайгралi на iх! Прычым бачна поѓнай адсутнасцю слыху гiтлераѓцы не цярпелi. Але ад гэтага музыка здавалася яшчэ больш злавеснай.
  Тоѓсты афiцэр зароѓ па-руску:
  - Льецца музыка, музыка, музыка! То сумна, то нясмела дыхаючы! Хто весела скача пад дудачку, ад якой святлее душа! Льецца музыка, музыка, музыка, прэч смутак, хопiць немцы тужыць! Бясконцая, вечная, юная, ад якой так хочацца жыць!
  Яго памочнiк, руды афiцэр пракукарэкаѓ:
  - Танцуюць усе! Ну, сукi танцуйце цi я вас усiх спалю!
  Дзяѓчаты сталi нясмела перабiраць босымi нагамi. Галоѓны фашыст моцна загарлапанiѓ, размахваючы рукамi:
  - Жывей! Ну сучары i шлюхi, жывей!
  Дзяѓчаты сталi ѓ разнабой рухацца куды хутчэй, але гэта мала нагадвала культурны танец, а хутчэй было дзiкiм скокам папуасаѓ, узбярэжжы Парагвая!
  Фашысты падбягалi да жанчын i бiлi кулакамi па твары, нешта нема вiскаталi i рохкалi.
  Галоѓны фашыст зрабiѓ жэст. Хлапчук у форме Гiтлер-югента паднёс яму бутэльку каньяку! Тоѓстая свiння пацягнула прама з горла, сарака градусная вадкасць сагрэла жывот. Бароѓ спытаѓ хлапца, у акуратнай форме:
  - Табе ѓжо ёсць чатырнаццаць, дазваляю застрэлiць любую шлюха!
  На твары хлапчука ѓзнiкла расчараванне:
  - I толькi застрэлiць! Гэта занадта мякка! - Усклiкнуѓ ён.
  Тоѓсты вырадак рохкнуѓ:
  - А што ты ёй хочаш зрабiць!
  Хлопчык агрызнуѓся:
  - Запароць да смерцi, а потым падпалiць!
  - Ну добра давай! Толькi хутчэй, гэтых цялушак трэба яшчэ паспець прыгнаць падчас у Германiю.
  Хлапчук зiхоцячы асляпляльнымi, густа начышчанымi ботамi, рушыѓ уздоѓж строю жанчын. Ён драпежна выскаляѓся i жорстка ѓсмiхаѓся. Час ад часу юны гiтлеравец спыняѓся i штурхаѓ тую цi iншую жанчыну нагой у жывот, але выбару не рабiла.
  Лiзавета малiлася невядома каму - толькi не мяне! Але вось юнак якраз спынiѓся насупраць яе i паказаѓ пальцам:
  - Вось гэтая шлюха мая!
  Лiзавета замерла, здрадлiва задрыжала, а загарэлы тварык пабляднеѓ. Галоѓны фашыст нечакана запярэчыѓ:
  - Найн!
  Хлопчык-фашыст пакрыѓдзiѓся:
  - Гэта яшчэ чаму?
  Бароѓ адказаѓ:
  - Занадта яна прыгожая! Проста цудоѓная дзяѓчына, яе можна падарыць якому-небудзь генералу i выручыць вялiкiя грошы.
  Юны гiтлеравец, неахвотна пагадзiѓся:
  - Добра! Толькi паколькi ты адмовiѓ маёй першай просьбе я замучаю дзве шлюхi!
  Пацан павярнуѓ хутка прабегся i абраѓ двух дзяѓчат па малодшай. Ён на гэты раз спяшаѓся, баючыся як бы, не вырвалi законную здабычу.
  Дзяѓчаты выскачылi на плошчу самi, магчыма яны, спадзеючыся, што прыгожы хлапчук памiлуе iх калi яны будуць пакорлiвыя. Юнак пагардлiва фыркнуѓ:
  - На каленi i цалуйце мне боты!
  Дзяѓчаты павалiлiся i папаѓзлi. Яны ѓпэѓнена цалавалi глянцаваная скуру, адчуваючы моцны пах дарагi ваксы. Сын Гiтлер-югента раптам рэзка схапiѓ дзяѓчат за валасы i з сiлай падняѓ iх:
  - Што сучкi! - Прашыпеѓ дзяцюк па-руску. - Жыць надакучыла! А зараз неадкладна распранайцеся!
  Дзяѓчыны лiхаманкава скiнулi адзенне, застаѓшыся ѓ адных трусiках. Юны садыст загадаѓ:
  - Кладзiся! На зацiскi!
  Дзяѓчыны пакорлiва ляглi, а памагатыя-эсэсаѓцы замацавалi рукi i ногi ѓ адмысловых калодках. Хлапчук правёѓ пальцамi па панадлiвым, яшчэ не паспеѓшым запылiцца ружовым пяткам дзяѓчат. Ён раптам адчуѓ моцнае ѓзбуджэнне i нема прароѓ:
  - Цяжкую бiзун мне!
  Падручныя перадалi бiзун. Яна была няпростая, а складалася з распаленага, да чырвонага дроту з вострымi зорачкамi. Удары такой прыладай куды больш адчувальныя.
  Басаногу Лiзавету кiнула ѓ жар, калi яна падумала над тым што яе чакала. Вось ён жахлiвы аскеп фашызму, калi людзi ператвараюцца ѓ звяроѓ. I гэтыя пякельныя пакуты катаѓ якiя страцiлi элементарных чалавечых пачуццяѓ.
  Плётка злавесна свiшча i абвальваецца на голенькiя, светленькiя спiны дзяѓчат. Удар да косткi рассякае скуру i мяса. Юны фашыстык даволi муркаѓ, ён адчуваѓ сябе сапраѓдным Богам. Ды гэта было бажаство зла, i нязломнай волi, пазбаѓленае пачуцця найменшага спачування. Зрэшты ѓ Гiтлер-югенце вучылi, што спагада - гэта слабасць! Жаль дрэннае пачуццё не годнае сапраѓднага арыйца. Ворага мала забiць, яго трэба прымусiць пакутаваць i подлейшым чынам прынiзiць! Славяне найнiзкая нацыя падобная габрэям, i забiць славянiна, гэта ѓсё роѓна што прыкончыць шалёны сабаку. Што такое сумленне - пякельная пастка душы, прыдуманая яѓрэямi i рускiмi фiлосафамi. Праѓдзiвы арыец не ведае згрызот сумлення, толькi адно ѓ яго выклiкае прыкрасць, што мала забiѓ ворагаѓ! А вось жорстка памучыць жанчыну, цi дзiця: вышэйшая праява арыйскай доблесцi.
  Трусiкi лопнулi пад ударамi распаленага дроту i злезлi з ягадзiц. Дзяѓчаты па пачатку лямантавалi, але хлапчук быѓ не па гадах моцны i яны хутка зацiхлi, страцiѓшы прытомнасць ад страшнага шоку. Зрэшты гiтлераѓскiя каты не разгубiлiся яны абрынулi на галовы юных прыгажунь загадзя прыгатаваныя вядра з ледзяной вадой (выкарыстоѓваючы паходны халадзiльнiк). Тым часам малалетнi садыст зноѓ распалiѓ на агнi дрот i абрынуѓ яго на босыя дзявочыя ступнi. I зноѓ страшныя вiскi, крыкi, у якiх не было нiчога чалавечага.
  Лiзавета ледзь трымалася на нагах, здавалася адкуль маглi ѓзяцца сiлы каб такое вытрымаць. Гэта было нешта пазбаѓленае найменшага сэнсу, якое далёка стаiць за межамi чалавечага. Дзiѓна як гэта мог так рабiць такi мiлы з выгляду хлопчык, амаль дзiця. Проста неверагодна да чаго фашызм нявечыць душы, нават дзiцячыя. Так скалечыць успрыманне цэлага пакалення!
  Дзяѓчаты зноѓ зацiхлi, i на iх зноѓ лiлi ваду. Зрэшты не гледзячы на ѓсе намаганнi крыкi катаваных станавiлiся ѓсё цiшэй i цiшэй. Ад плячэй да ступняѓ у няшчасных пакутнiц не засталося жывога месца. Нарэшце i хлапчук стамiѓся, выцер пот з iлба i смачна плюнуѓ праз зубы ѓ бок калоны няшчасных жанчын.
  - Надакучыла! Можаце спалiць iх!
  Разадраныя дзяѓчыны ѓжо не варушылiся, верагодна пакута перавысiла пэѓную меру. Гiтлераѓцы падбеглi да няшчасных, не асаблiва шчодра капнуѓшы бензiну, падпалiлi. Дзяѓчаты нават не зварухнулiся, хоць агонь павольна са смакам пажыраѓ iхнюю плоць.
  Да гэтага часу сцiхлi i крыкi спальваны жыѓцом гаротных, уся вiна якiх складалася толькi ѓ тым, што яны павiнны былi стаць навочнай дэманстрацыяй непахiснай волi нацызму!
  Тоѓсты вырадак махнуѓ сваiм крывым кулаком:
  - Ну што шлюхi! Я спадзяюся, вы зразумелi па чым фунт лiха! А зараз пабудуецца i крокам марш да свайго новага лёсу.
  Жанчыны стаялi не зварухнуѓшыся, наколькi яны былi ѓзрушаны жорсткасцю, кашмарным вiдовiшчам.
  Хлапчук-фашыст, нядоѓга думаючы, выхапiѓ пiсталет i драпежна скалячыся, стрэлiѓ дзяѓчыне ѓ нагу:
  - Вы чулi, вам сказалi марш!
  Стрэл абудзiѓ жанчын, Лiзавета адчула на плячах ласкавыя рукi Валянцiны.
  - Пайшлi мой верны таварыш, каб помсцiць, трэба жыць!
  Дзяѓчына адважна адказала:
  - I я клянуся, выжыву!
  Тым часам малалетнi падонак расстрэльваѓ якая курчылася ѓпала дзяѓчынку. Пры гэтым ён стараѓся перабiць ёй i рукi, i босыя ножкi. Адразу дабiць дзяѓчыну не хацелася, бо слухаць крыкi ад болю куды прыемней, чым смех.
  Цяжка параненая дзяѓчына, так i засталася ляжаць на дарозе, юны фашыст не стаѓ дабiваць, i яе падхапiлi гакам за рабро i пацягнулi ѓ шыбенiцы.
  Тоѓсты эсэсавец пагладзiѓ хлапчука па галаве:
  - Мой мiлы прыяцель! Ты сапраѓды такi як фюрар у дзяцiнстве! А ведаеш вялiкi Адольф ужо ѓ першым класе пасварыѓся з дзяѓчынкай. Так ён з двума сваiмi сябрукамi падпiльнаваѓ яе па дарозе дадому. Яны злавiлi яе i звязалi, сталi здзекавацца. Палiлi агнём, ламалi косткi, выкалолi вочы, а потым юны Адык залiѓ ёй горла сернай кiслатой вынесенай з урокаѓ хiмii. Тады Гiтлеру было ѓсяго шэсць гадоѓ, а ён ужо быѓ здольны на мужны годны арыйскага мужа ѓчынак.
  Юны гiтлеравец крыѓляючыся спытаѓ:
  - Дзяѓчынка была габрэйка?
  - Не, славянка! Аѓстра-Венгрыя развалiлася, таму што немцаѓ здрадзiлi славяне, тая фюрар пакляѓся змарнаваць iх пад корань! - Бароѓ правёѓ далонню па горле. - Наогул малпы заслугоѓваюць ласкi, а славяне няма!
  Эсэсаѓцы дружна ѓскiнулi лапы:
  - Хайль Гiтлер!
  Маладыя, басаногiя, паѓапранутыя жанчыны хутка iшлi па дарозе. Фашысты ехалi на спецыяльных чатырохколавых роварах суправаджэння (каб не марнаваць, бензiн на канваiраванне недачалавекаѓ). Лiзавета, узрушаная зверствамi i абуральнай амаральнасцю фашыстаѓ, першыя пару гадзiн маѓчала, яна нават нi пра што не думала, а крочыла ѓ паѓсне. Iншыя дзяѓчаты падобна, таксама не былi настроены размаѓляць ва ѓсякiм разе на свецкiя тэмы.
  Пакуль басаногiя дзяѓчынкi iшлi па роѓным асфальце, выкладзеным на савецкай зямлi, ногi адчувалi сябе больш-менш камфортна. Але абмiнуѓшы разварочаны памежны пост яны апынулiся на полькай тэрыторыi... Дарога аказалася пакрыта дробным жвiрам, i вострым друзам упiваѓся ѓ босыя ступнi дзяѓчат. Лiзавета ѓ апошнiя гады не часта магла сабе дазволiць басаногiя прагулкi, неѓзабаве адчула, як голыя пяткi пачало бязлiтасна дзерцi i пячы. Каб адцягнуцца яна загаварыла з Валянцiнай:
  - I што зараз нам застаецца рабiць?
  Капiтан пасля паѓзы цiха адказала:
  - Бегчы мы не можам, iнакш усiх дзяѓчат пераб'юць! У той жа час цярпець падобнае таксама няма сiлы!
  Лiзавета прапанавала:
  - А што, калi зладзiць уцёкi для ѓсiх?
  Валянцiна кiѓнула:
  - Я над гэтым якраз i думаю! Толькi тэхнiчна ажыццявiць такое складана. Паглядзi колькi вакол канвойных.
  Лiзавета вымавiла сувораѓскую фразу:
  - Выюць не лiкам, а ѓменнем!
  Валянцiна адказала:
  - Адной з галоѓных прычын перамог Суворава была лепшая баявая выручка i фiзiчная падрыхтоѓка рускiх войскаѓ. У прыватнасцi турэцкiя войскi не вучылi штыкавым i рукапашным баi, так што яны хутка сыпалiся. А вось з французамi, было больш складана, тым больш што штык вынайшлi менавiта ѓ Францыi.
  Лiзавета рашуча адказала:
  - Але ж перамагалi!
  - Ды перамагалi! Але скажу сапраѓды, не так лёгка як пiшуць у падручнiках! - Валянцiна ѓздыхнула. - Занадта дарагая цана перамогi, здольная абясцэнiць трафеi!
  Лiзавета буркнула:
  - Не аб трафеях iдзе гаворка. Самы вялiкi трафей на вайне - захаванае жыццё! Наогул як казаѓ Сталiн - салдат не мае падлогi!
  Валянцiна прапанавала:
  - Тады стань хлопчыкам i табе стане лягчэй!
  Лiзавета зморшчылася:
  - Я б i сама не супраць стаць хлопчыкам, хлапчукам нашмат вальней!
  Валянцiна свiснула:
  - Гэта чаму?
  - Бо ѓ iх ступакi больш грубыя, а мяне палiць нiбы крочу па вугольчыках! - пiскнула Лiзавета.
  Валянцiна адказала:
  - I ѓ мяне адчуванне нiбы доѓга i жорстка бiлi палкамi па пятках, але трэба трываць. Не выключана, што наш палон зацягнецца i яшчэ не тое будзе. Я чула, што жанчынам у канцлагерах выдаюць абутак, толькi калi выпадае снег, ды i то з дрэва.
  Басаногая Лiзавета здрыганулася:
  - Драѓляныя чаравiкi для дзявочых ног - гэта проста катаванне, я неяк, калi яшчэ была школьнiцай у музеi, апранула iх i прайшлася па калiдоры. Яны такiя нязручныя i ѓвесь час спадаюць.
  Валянцiна паправiла:
  - I жудасна шаруюць ногi, а грэюць зiмой вельмi дрэнна! Ужо куды лепш лапцi, яны i цяплей i мякчэй!
  Жанчыны ѓ вёсках былi больш загартаваныя i не скардзiлiся, а ѓ гарадскiх ужо пачалi выступаць кропелькi крывi, адцiскаючыся слядамi прыгожых, юных ступняѓ на жвiры.
  Па небе праляцела зграя знiшчальнiкаѓ МЕ-109, яны iмчалiся параѓнальна на невялiкай вышынi i, можна было нават разглядзець свастыку на крылах.
  Лiзавета заѓважыла:
  - Цiкава, а дзе нашы слаѓныя Мiгi?
  Валянцiна неахвотна адказала:
  - Думаю, стаяць не запраѓленыя! Наогул у немцаѓ ёсць цiкавая навiнка, мiнiятурныя бомбачкi, iх можна нават падвешваць да крылаѓ знiшчальнiкаѓ. Сыплюць на зямлю як градзiнкi. Танк не возьме, але супраць пяхоты цi самалётаѓ асаблiва такiх лёгкiх як IЛ-26 суцэль эфектыѓна.
  Лiзавета заѓважыла:
  - У нас быццам бы таксама, такiя "дробязi" павiнны былi вось-вось паступiць у вытворчасць. Трохi не паспелi мы. Наогул цяжкая спадчына царскага ладу, перабудова прамысловасцi з капiталiстычных рэек на сацыялiстычныя.
  Валянцiна дадала:
  - Плюс грамадзянская вайна! У дваццаць першым годзе прамысловая вытворчасць упала ѓ параѓнаннi з трынаццатым годам у сем разоѓ. Загiнулi мiльёны людзей, краiна была спустошана i ѓ адрозненне ад царскага ѓрада нам нiхто крэдытаѓ не даваѓ. Вядома, шмат што мы не паспелi. Гiтлер заспеѓ нас у той момант, калi войска толькi-толькi пачаткi пераѓзбраенне на па-сучаснасцi эфектыѓныя танкi.
  Басаногая Лiзавета пагадзiлася:
  - Тут ты маеш рацыю! Мы шмат зрабiлi, але шмат чаго i не паспелi. На вермахт уся Еѓропа працуе. Еѓропа! А царская Расiя прайгравала вайну, нягледзячы на тое, што асноѓныя сiлы Германiя трымала на Захадзе. Вось зараз мы i апынулiся ѓ кепскай сiтуацыi.
  I калi прыйдуць нашыя танкi ѓ Еѓропу?
  Валянцiна адказала:
  - Хацелася, каб хутка! Але я вось таксама ваявала ѓ Фiнляндыi, таму не гэтак поѓная аптымiзму, наша войска не зусiм да вайны гатова.
  Юная дзяѓчына з пагонамi малодшага сяржанта ѓступiла ѓ размову:
  - Я думаю, праз два тыднi нашы танкi вызваляць Варшаву, а праз месяц Берлiн!
  Валянцiна матнула галавой, раскiнуѓшы рудую грыву:
  - Хацелася б у гэта верыць, але... Фашысты акупавалi чатырнаццаць краiн Еѓропы за вельмi кароткi час. Потым пакарылi Афрыку i Брытанiю. Захапiлi Блiзкi Усход i Iндыю. А затым адолелi i Амерыку разам з Канадай. - Дзяѓчына злосна тупнула босай, збiтай аб камянi ножкай. - Гэта кажа аб вельмi вялiкай сiле вермахта, а мы тры з паловай месяцы важдалiся з малюсенькiм фiнскiм войскам. Я не па чутках ведаю, што такое вайна. Няма ѓ дадзеным выпадку вораг нашмат мацнейшы за нас!
  Юная дзяѓчынка разгубiлася:
  - Дык што, мы можам прайграць?
  Валянцiна адказала:
  - У прынцыпе так, але...
  Дзяѓчына-басаножка пiскнула:
  - Што але...
  Галаногая Валянцiна адказала:
  - Гiтлераѓцы самi стануць сабе магiльшчыкамi! Паглядзi, як яны зверствуюць. Супраць iх хутка падымуцца ѓсе ад мора i да мора. Нават пiянеры будуць бiцца з фашызмам, пад нагамi акупантаѓ будзе гарэць зямля. Гiтлераѓцы захлынуцца ва ѓласнай крывi. Iх рашэнне напасцi на СССР стане фатальнай памылкай. - Дзяѓчынка зноѓ тупнула не шкадуючы босы, збiтай, чырвонай ад свежага загару ногi. - Дакладней катастрофай i фашызм змятуць з твару планеты!
  Лiзавета пагадзiлася:
  - Не, вампiру Гiтлеру не абмiнуць асiнавага кола! Але вось, колькi нашых горад будзе разбурана i сёлаѓ спалена. - Дзяѓчынка раззлавана крутанула моцнай шыяй, залацiстыя валасы прыйшлi ѓ рух. - А мы дурнi ведаючы аб якi рыхтуецца ѓдары, нават акопы не вырылi!
  Басаногая Валянцiна згодна кiѓнула:
  - Я думаю, Паѓлава расстраляюць!
  Лiзавета адмахнулася:
  - Ды не ѓ Паѓлаве справа! Наогул загад прывесцi войска ѓ поѓную баявую гатовасць, павiнен быѓ аддаць асабiста Сталiн.
  Валянцiна энергiчна кiѓнула:
  - Вызначана ты маеш рацыю! Але вiдаць правадыр хацеѓ да апошняга адстрачыць пачатак вайны, тым больш што да зiмы вермахт не гатовы, i выйграй мы хаця б месяц, вермахт быѓ не такi грозны. А да сорак шостага, цi сорак сёмага года наша армiя стала б значна мацнейшай. Што вось мяне непакоiць гэтая пазiцыя акупаваных ЗША i Брытанii. Яны могуць пасля заключэння ганаровай капiтуляцыi з Германiяй i нават атрымаць частку савецкай тэрыторыi. - Дзяѓчына тупнула босай, падрапанай i збiтай, круглай, пыльнай пяткай. - Акрамя таго Японiя можа паспрабаваць узяць рэванш за паражэнне ѓ Манчжурыi.
  Кажуць, яна i так ужо напала на наш Уладзiвасток. I, тады мы апынемся ѓ кольцы iзаляцыi.
  Босая стомленая Лiзавета войкнула, наступiѓшы на востры каменьчык, нага адразу пачала крывянiць, а збiтыя пальчыкi ныць мацней. Яна падумала: што фашыстам, бадай, не iх няхай новы i дыхтоѓны абутак патрэбны, колькi жаданне прынiзiць i прычынiць боль. Бо на Русi босыя ногi лiчылiся прыкметай беднасцi, нездарма iснавала выраз басяк - гэта значыць жабрак. Цяпер яшчэ невядома: цi зможа яна, так разбiѓшы i паранiѓшы свае босыя, хупавыя лапкi дайсцi да прывалу. А калi ѓпадзе, што з ёй будзе.
  Нiбы ва ѓнiсон яе слоѓ адна з юных дзяѓчат са скрываѓленымi разбiтымi нагамi, закрычала:
  - Усё я больш не магу!
  I прысеѓ на кукiшкi, працягнуѓшы наперад шматпакутныя ножкi. Фашысты пад'ехалi да яе i, на галаву дзяѓчынкi палiѓся бензiн. Яна рэзка ѓскочыла, але было позна, успыхнула кiнутая запальнiчка, няшчасную ахапiла пякучае полымя.
  Дзяѓчынка, працяжна лямантуючы, кiнулася бегчы, iншыя палонныя раздалiся ѓ бакi. Абагнаѓшы калону, пакутнiца завалiлася, страцiѓшы прытомнасць, патокi полымя абпалiлi няшчаснай лёгкiя, i скон была жудаснай! Рушыѓ услед грозны вокрык:
  - Шнэль! Шнэль! Адсталым сукам смерць!
  Дзяѓчаты ѓ роспачы прыбавiлi кроку. Лiзавета цiхенька стагнала, i кульгала, яе голыя, парэзаныя ступнi выбухалi болем, нiбы ад дакрананняѓ распаленага жалеза. Але яна, як i iншыя дзяѓчаты мацавалася.
  Каб хоць трохi адцягнуцца басаногая Лiзавета вымавiла:
  - Можа праспяваем Iнтэрнацыянал?
  Валянцiна махнула галавой:
  - Гэтыя каты нас усiх расстраляюць! Цярпi! Босыя ногi асаблiва ѓ такiх маладых як мы, хутка грубеюць. Мы вытрымаем i выжывем. Перамога будзе за Чырвоным войскам. Нават калi ѓсе капiталiсты настрояцца супраць нас! Бо ад тайгi, да брытанскiх мораѓ, Чырвонае войска ѓсiх мацней!
  Лiзавета сцiснула кулакi:
  - Але няма духу рускага мацней,
  Iх руiн сябе мы адродзiм!
  Рускi воiн меч вазьмi хутчэй,
  Выстаiм i зноѓ пераможам!
  Пасля гэта стала неяк лягчэй, i нават пякучы боль у акрываѓленых нагах стаѓ слабейшы.
  Сонца схiлялася да захаду сонца, фашысты ѓсё больш нервавалiся i падганялi дзяѓчат.
  Станавiлася свяжэй, ветрык прыемна абдзiмаѓ успацелыя асобы. Басаногая Лiзавета заѓважыла:
  - Падобна нават сонца за нас!
  Валянцiна праз сiлу ѓсмiхнулася:
  - Сонца камунiзму - заѓсёды за нас!
  Ценi на дарозе ѓсё даѓжэлi, рабiлася ѓсё цямней i цямней. Фашысты запалiлi лiхтарыкi, ад чаго вiд iх веласiпедаѓ стаѓ куды больш загадкавым, у iм адчувалася таямнiца. Лiзавета ѓжо ѓяѓляла сабе, што гэта не гiтлераѓцы, а страшныя пачвары. Свайго роду шматаблiчны Вiй або ваѓкалакi. Як нi дзiѓна, але гэта рабiла фашыстаѓ не страшнымi i як бы нерэальнымi. Павесялеѓ - адкрылася другое дыханне, Валянцiна стала напяваць, песеньку:
  - Тамака на невядомы дарожках, танчаць чэрцi ѓ басаножках! Ну, а Кашчэй аб'еѓся капусты!
  Валянцiна ѓхмыльнулася:
  - Ты як заѓсёды непараѓнальная!
  Нарэшце з'явiлiся ѓдалечынi сiгнальная вышка, i сталi бачныя дамы, са святломаскiроѓкай. Значыць, iх шлях ужо блiзкi да канца. Большасць дзяѓчат ужо выбiлiся з сiл, былi ѓ апошняй рысы фiзiчнага знясiлення i трымалiся толькi на iнстынкце выжывання.
  Лiзавета спытала Валянцiну, нiбы яна павiнна была гэта ведаць:
  - А кармiць нас будуць!?
  Капiтан жартам, хаця ёй гэта давалася з цяжкасцю, адказала:
  - Для немцаѓ мы як скацiна, а скацiну ѓ дарозе нiхто кармiць, не абяцаѓ!
  Басаногая Валянцiна са злосцю адказала:
  - Тады я перагрызу Гiтлеру глотку!
  Яшчэ некалькi соцень пакутлiвых крокаѓ, разадранымi, голымi нагамi, i дзяѓчат сталi ѓводзiць у спецыяльны лагер. Падобна, яго загадзя прыгатавалi для ваеннапалонных, у цемры вiдаць былi драѓляныя баракi, таксама вышкi з калючым дротам. Жанчын прынялiся разводзiць па iх, iмкнучыся змясцiць грамадзянскiх i вайскоѓцаѓ асобна. Аднак палонныя былi настолькi стомленымi, што нават не думалi пра ѓцёкi. Яны проста валiлiся на грубыя драѓляныя нары. Лiзавета, iдучы збiтымi скрываѓленымi нагамi, па прытаптанай траве адчувала шчаслiвае адчуванне. Нарэшце яна зможа забыцца ѓ сне. Але калi яна ѓжо ѓваходзiла ѓ барак, да яе падскочылi два эсэсаѓцы i бесцырымонна заламалi.
  - За што? - крыкнула дзяѓчына.
  - Русiш швайн! Iдзi куды загадаюць!
  Лiзавету павялi з лагера, вось яны абмiнулi вышкi, i жалезныя вароты. Спачатку дзяѓчына падумала, што яе жадаюць расстраляць, але потым спалохалася, што яе чакаюць катаваннi. Раптам фашысты падумаюць, што дзяѓчына валодае важным сакрэтам?
  Яе падвялi да асабняка, упрыгожанага барэльефам са львамi. Як нi дзiѓна выгляд багатага маёнтка супакоiѓ Лiзавету, гэта не было падобна на змрочныя катавальныя скляпы сярэднявечча. Зрэшты, гэтыя каты могуць катаваць i мучыць дзе заѓгодна i колькi заѓгодна.
  Яе ѓвялi ѓ будынак, босыя ногi дзяѓчынкi кранулi пышнага, аксамiтнага дывана i патанулi ѓ iм.
  Успыхнула яркае электрычнае святло. З'явiѓся чалавек у лiѓрэi, кiнуѓшы нядбайны погляд на дзяѓчыну, скамандаваѓ:
  - Вымыць ёй ногi!
  Лiзавету пасадзiлi ѓ крэсла i, акуратна апранутая ѓ белае служанка прынесла срэбны тазiк з вадой. Па паходжаннi служанка, была беларуская полька i ведала рускую мову. Апусцiѓшы ѓ тазiк з цёмнай вадой збiтыя ногi, яна стала акуратна расцiраць iх. Дзявочыя ступнi Лiзаветы, уяѓлялi сабой вартае жалю вiдовiшча. На iх не засталося лiтаральна жывога месца, пальчыкi былi збiты. I, тым не менш, ножкi беларускай прыгажунi былi прыгожыя, i былi вартыя прынцэсы цi грэцкай багiнi.
  Служанка акуратна змыла пыл i кроѓ, працерла кожны пальчык. Потым са спагадай у голасе спытала:
  - Вiдаць табе моцна дасталася мiлая?
  Лiзавета адказала:
  - Iншым дасталася мацней! Мне няма чаго скардзiцца на лёс!
  Полька кiѓнула:
  - Я веру для краiны парадаѓ усё скончыцца добра!
  Эсэсаѓцы перапынiлi размову i падхапiѓшы Лiзавету пацягнулi ѓ пышна абстаѓленую залу. Дзяѓчына млява супрацiѓлялася, яе кiнулi, зачынiѓшы дзверы i, тут жа нiбы прывiд паѓстаѓ тоѓсты кныр. Ужо да калацця ѓ мозгу знаёмы голас прасiпеѓ:
  - Ну што пташка, будзеш пакорлiвай!
  Лiзавета паспрабавала адскочыць, але з выгляду нязграбны гiтлеравец аказаѓся спрытней. Яна рэзка скокнуѓ да дзяѓчыны i разарваѓ на ёй кашулю, агалiѓшы дзве даволi буйныя, пругкiя грудзi з точаць уверх соску. Дзяѓчына рушыѓ яму каленам у пахвiну, але фашыст чакаѓ гэта, усё ж у СС служаць не слабакi i парыраваѓ выпад.
  - Супрацiѓляйся, так будзе нават весялей!
  Тоѓсты парсюк зноѓ кiнуѓся на яе, зрываючы рэшткi адзення, у першую чаргу штаны, але раптам нема завыѓ:
  - Ды ты яшчэ кусацца сука.
  Напаѓаголеная Лiзавета вырвалася i кiнулася да процiлеглых дзвярэй, яна разлiчвала, што можа так не будзе салдат. Расхiнула яе i тут жа атрымала моцны ѓдар у падбародак. Перад ёй узнiк мускулiсты падлетак з голым тулавам. У iм яна да свайго жаху пазнала юнага садыста з Гiтлер-югента. Той драпежна ѓсмiхнуѓся беласнежнымi зубамi.
  - А ты тэмпераментная!
  Тоѓсты эсэсавец прапiшчаѓ:
  - Дазваляю табе пакарыстацца ёю разам са мной! Ты ѓжо дарослы i пара паспрабаваць жаночае цела!
  Юны гiтлеравец адказаѓ:
  - Рускiх я пакуль не гвалтаваѓ.
  Лiзавеце стала блага, ад таго што яе можа згвалтаваць, пазбавiць гонару падлетак было асаблiва сорамна. Яна ѓ свае дваццаць два гады захоѓвала нявiннасць i вось зараз, павiнна расстацца са святасцю не з каханым, савецкiм хлопцам, а з такiмi вылюдкамi якiх яшчэ не бачыла святло. Дзяѓчына нема загарлапанiла, але буйны фашыст i зусiм не дробны дзяцюк зараз накiнулiся на яе. Бароѓ важыѓ сама меней паѓтара цэнтнера i стомленая Лiзавета, адчувала, як хутка ѓ яе меншаюць рэшткi сiл.
  Адначасова юны садыст цiснуѓ ёй рукi i шчыкаѓ грудзей. Нарэшце яна ѓпала, i пачвара груба авалодала ёю, з далiкатнасцю кабана падчас цечкi. Лiзавета адчула страшны боль, пагрузiѓшыся ѓ апраметнае пекла!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 10.
  Ваяѓнiцам выправiлi танк, i яны працягнулi сваё пасоѓванне ѓ глыбiню савецкiх пазiцый. Прыгажунi пастрэльвалi па расiйскiх танках, i цвiркалi, скалiлi зубкi.
  Герда раскроiла снарадам трыццацьчацвёрку i прачырыкала:
  - Я ваяѓнiца класа гiпер!
  Пасля чаго як зарагатае... Сапраѓды выдатная дзяѓчынка. Ваяѓнiца найвышэйшага пiлатажу. I крыху дурная, i шлюха... Дрэнны забойца добрых хлопцаѓ.
  Шарлота таксама нацiсне босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка i выдасць:
  - А я люблю разбураць танкi!
  А савецкая трыццацьчацвёрка без лiшнiх заѓваг расколецца. Вежы зносiць i прабiвае наскрозь.
  Крысцiна без лiшнiх забабонаѓ пальнула. На гэты раз ахвярай яе босых пальчыкаѓ стала савецкая гаѓбiца 152 калiбры. Гэта даволi непрыемны калiбр. Лабавую браню нямецкай машыны, зразумела, не праб'е, але трасе ладна. I вушкi ѓ дзяѓчат закладзе.
  Залацiста-рудая ваяѓнiца прамаѓляе:
  - Я такая прыгажосць, басаногая мара!
  А затым цвiкнуѓ i Магда. Таксама ваяѓнiца калi не ад Бога, то сапраѓды ад сатаны. I гэта пры ѓсёй яе рэлiгiйнасцi.
  А якая яна дзяѓчынка тое прыгожая. I вельмi нават сэксуальная, але пры гэтым скромнiца.
  Магда праспявала, стукаючы голенькай ножкай, i дрыгаючы чорнымi, доѓгiмi вейкамi:
  - Бо так не бывае на свеце, каб танкi ламалi ѓ буфеце!
  Герда выскалiлiся i прашыпела, iскра смарагдавымi вачамi, падбiѓшы чарговую прыладу:
  - Я буду супермэн! I ѓсiх спалю!
  I зноѓ сваiмi пальчыкамi як нацiсне, i трасе савецкi дзот. Агрэсiѓная дзяѓчынка. Паспрабуй такую i перасягнi! У ёй нязломная моц!
  Нямецкi танк абстрэльваѓ батарэю. Фашысты ѓжо паглыбiлiся ѓ савецкiя пазiцыi, наблiжаючыся да Мiнска. Але лiнiй абароны шмат, i Чырвоная армiя супрацiѓляецца ѓпарта. Гэтулькi тут панарылi. Так папросту на аператыѓную прастору i не вырвешся. Па-чартоѓску, цяжкiя прыходзiцца задачы вырашаць.
  Ужо былi i выпадкi танкавых таранаѓ. У прыватнасцi хуткасныя, але слаба браняваныя БТ, увесь час iмкнуцца менавiта таранiць. Дык iм нямецкую тэхнiку не ѓзяць. Быѓ выпадак, калi i Якi падалi на нямецкiя калоны з тэхнiкай.
  Шарлота прашыпела, лупячы па савецкай батарэi:
  - Якiя ѓсё ж дурныя гэтыя рускiя. Не, каб адразу капiтуляваць, а ѓпiраюцца...
  Крысцiна на гэта лагiчна адказала, але спачатку нацiскам босым пальчыкам ногi перавярнула 100-мiлiметровую савецкую гармату.
  - Амерыканцы практычны народ, але нават яны не капiтулявалi супраць нас адразу! Так што яшчэ як сказаць, хто дурнейшы. Мы ж яшчэ так далёкiя ад Масквы!
  Магда нацiснула босым пальчыкам ногi на кнопку джойсцiка i ѓпэѓнена вымавiла:
  - Дойдзем! Абавязкова дойдзем i досыць хутка!
  Герда свiснула i праспявала, раскрываючы свае пунсовыя вусны:
  - Мы крочым на Маскву, i фашызму бачым далечы... Хутка Ленiна прыб'ю, i ѓ палоне таварыш Сталiн!
  Пасля дзяѓчына зноѓ нацiснула босымi пальчыкамi на кнопку джойсцiка. I як лупiць. 85-мiлiметровая савецкая гармата падляцела ѓверх з адарванымi коламi.
  Шарлота таксама пальнула, i даволi трапна. Пры гэтым зларадна прашыпеѓшы:
  - Я iх гарматы ѓ неба пайду! I знясу са сферы i Месяц!
  Пасля чаго чарговая савецкая зброя аказалася расколатай, нiбы грэцкi арэх пад кувалдай.
  Ды лупiць нямецкая 105-мiлiметровая гармата вельмi, нават надзвычай забойна. Але пачыналi прыгажунi ѓ пяхоце. I шмат чаго перажылi ѓ ёй. I чаго толькi iх босыя ножкi не адаралi. Гэта быѓ сорак першы год. Калi шмат рашалася. Зыход вайны не быѓ наканаваны. I ваяѓнiцы iшлi супраць вельмi буйных сiл Брытанii. Уладарка мораѓ пакуль не збiралася саступаць, i адчайна супрацiѓлялася.
  Вось пра гэта i ѓспомнiла Гердзе штурмуючай чарговы, вельмi магутны рубеж савецкай абароны. А калi яны былi зусiм яшчэ юныя, дык гулялi, i такое вытваралi. Як жа тады iм было вельмi весяла!
  Перад вачыма Герды паплылi карцiнкi, нiбы ѓ кiнастужцы;
  Апалон адказаѓ:
  - Нiдзе! У нашым шчаслiвым свеце няма i, не можа быць калек! Таму што заваяваѓ свет Трэцi Рэйх дорыць усiм шчасце!
  Дзяѓчаты ѓскiнулi рукi ѓ бадзёрым прывiтаннi:
  - Зiнд Хайль! Канешне ж шчасця! Мы хочам дабра... Два белыя крылы над светам! У нашых душах святло, найзырчэйшае свiтанне - не апiсаць Шэкспiрам!
  Нажаль, зноѓ абуджэнне... Герда прачнулася, адчуѓшы дзiвосны боль у целе... Нялёгка гэта ганяць па пустынi i цягнуць танкi, нават калi ты лiчышся звышчалавекам. Або iсцiнай арыйкай - бязлiтаснай да ворагаѓ Рэйха! У Шарлоты зрэшты, балела не менш i яна нават прастагнала:
  - Якi боль! Якi боль - Трэцi Рэйх супраць янкi - сто нуль!
  Герда паспрабавала ѓзбадзёрыць сябе i сяброѓку:
  - Звышчалавек па Нiцшы павiнен быць бязлiтасны да iншых, але яшчэ больш да сябе!
  - Вось бы самога Фрыдрыха Нiцшэ прымусiць бегаць па пясочку i цягнуць танк зразумеѓ бы ... - Прабурчала Шарлота.
  Герда пагадзiлася:
  - Ды згодна: хто не пакутаваѓ, той не зразумее!
  Пасля сняданку Мадлен ѓзрадавала дзяѓчат:
  - Цяпер простая прабежка, натуральна з грузам. Прагназуецца ѓзрослая актыѓнасць ангельцаѓ, верне iх сцярвятнiкаѓ, так што лепш не рызыкаваць танкамi. Бо якiмi б вы дзяѓчаты крутымi не былi, цягнуць танк хутчэй, чым яны iдзе сваiм ходам, не зможаце!
  Герда незадаволена буркнула:
  - Вядома не сам жа вязеш!
  Мадлен раз'юшылася, або зрабiла выгляд, што раз'юшылася:
  - Паѓсотнi ѓдарам палкай па пятках гэта дурное дзяѓчынкi!
  Ваѓчыцы кiнулiся выконваць загад спадарынi. Герда пакорлiва лягла i ѓставiла свае босыя, зграбныя ножкi ѓ загадзя прызапашанае прыстасаванне. Гэта была фалака! Дзяѓчына ѓдыхнула глыбей, iмкнучыся не выдаць душэѓных пакут. Мадлен сама падышла да сваёй ахвяры, пакратала ёй агрубелыя, яшчэ не паспелi запылiцца пятачкi. Чмокнула мовай i вымавiла:
  - Лiчы ѓдары!
  Для бiцця Мадлен абрала адмысловую дубiну, гумовую, але са сталёвым стрыжнем усярэдзiне. Сама камандзiр таксама яшчэ па ѓзросце дзяѓчына, але з-за масiѓнай, атлетычнай фiгуры ѓяѓная старэйшыя за сваiх гадоѓ, панюхала гуму i сябар рэзка ѓдарыла.
  - Раз! - вымавiла пакутлiвым тонам Герда.
  Мадлен стукнула Герду па пятках яшчэ мацней.
  - Два! - Вымавiла дзяѓчына.
  Камандзiр роты СС працягнула экзэкуцыю. Ён iмкнулася размяркоѓваць удары раѓнамерна, каб боль быѓ максiмальным, але пры гэтым пазбягаць калецтваѓ. Герда лiчыла, iмкнучыся менш увагi звяртаць на палаючыя падэшвы. Калi яна басанож бегала па снезе, боль была не меншай, але дзяѓчынка трывала i не запавольвала кроку, разумеючы, што яе выратаванне менавiта ѓ хуткасцi. Iнакш абмарозiшся, станеш калекай i сыдзеш у выдатак. Так што трэба, значыць трэба быць праѓдай арыйкай i трываць, гартуючы мужнасць. А ѓвогуле болi як такой i няма! Гэта iлюзiя. Насамрэч сiянiсты выдумалi боль, слабасць i старасць! А на справе быць богам наканавана чалавеку, дакладней Звышчалавеку! А хiба Звышчалавек павiнен плакаць, няхай нават ты ѓсяго толькi шаснаццацiгадовая дзяѓчынка, яшчэ нi разу, не цалаваная хлопцам. Нi ѓ якiм разе!
  Пры рахунку пяцьдзесят( слава провiду не збiлася!), Мадлен спынiлася i заявiла:
  - Малайчына! Адна на гэтым пакаранне табе не скончана. Будзеш, бегчы па пустынi басанож не змазваючы падэшвы ахоѓным крэмам. Дадатковы боль паслужыць табе ѓрокам!
  Герда паслухмяна кiѓнула:
  - Дзякуй камандзiр.
  Насамрэч дзяѓчына была не асаблiва ѓзрадаваная, i так бегчы балюча, а без ахоѓнага крэму яшчэ балючай, але разлiчвала вытрымаць. У яе моцныя падэшвы, абутак элiтныя дзяѓчаты апраналi толькi падчас парадаѓ, цi ѓ тым выпадку, калi на марозе трэба было правесцi занадта шмат часу, за межамi цягавiтасцi арганiзма. Але вось дзiѓна, дзяѓчынкi пры такой суровай загартоѓцы практычна не хварэлi... А можа заканамерна! Вось у часы царскай Расii, дзiцячая смяротнасць была высокая, але затое тыя, хто выжываѓ, былi на рэдкасць здаровымi дзецьмi i людзьмi! Ну, а цяпер бегчы басанож па распаленым пяску пустынi... Што ж яна i гэта вытрымае!
  Ой, ой, ой як балюча, але не будзем моршчыцца, а лепш усмiхнемся. Калi малыш усмiхнецца: можа быць, усё абыдзецца!
  Герда нават паѓнагучна заспявала, галасок палiѓся па пустынi:
  Фартуна ты няслушная сяброѓка,
  Сястра патрэбы i цяжкай працы!
  Як кароткае мiмалётнае iмгненне вольнага часу,
  Хаця паляванне перамагаць заѓсёды!
  
  Нарадзiць дзiця - яго чуць лопат,
  Ваѓчыцам ведаць не хутка наканавана!
  Ворагаѓ увагнаць спачатку - трэба ѓ трапятанне,
  Хай у лютасцi кiпiць маё вiно!
  
  Для дзевы меч - найпершая ѓцеха,
  Ён ёй даруе веру ѓ жвавы крок!
  А недзе ѓраган бушуе пекла,
  Любоѓ да Айчыны выкажам у вершах!
  
  У вершах, што не пiсалiся мутнай вадой,
  А тыя, што крывёю мiнуѓ баец!
  Але будзе час нам для жыцця цудоѓны,
  Калi Усявышнi любячы Бацька!
  
  Але на Айца спадзявацца не варта,
  Паколькi мы вужы дарослыя амаль!
  I калi ѓраз жадаем лепшай долi,
  Калi несправядлiвасць не маѓчы!
  
  Дзярыс за кожны колас на лужку,
  За кожную жамчужыну i лiст!
  Ваяѓнiцы ярасна адважвайцеся,
  Дэвiз просты: змагайся i змагайся!
  
  Няма без барацьбы поспеху - мiр такi ѓжо,
  Што не сарваць плод, калi рукi - мох!
  Пятля сцiснула горла яшчэ,
  Крынiца раптам неспадзявана ѓсох!
  
  Але Радзiма дала нам суперсiлы,
  Ты ваяр, рыцар новы чалавек!
  Тое, што было нам цёпла i мiла,
  У сэрцайку дзева захавае навек!
  Дзяѓчына даспявала, ёй падпявалi сяброѓкi... Пакланiлася ветру i панеслася далей. Да чаго ж часам бывае, прыгожы, свету, нават калi балюча. I што ж яна дабяжыць да канца, таму што воiн... А нямецкi ваяр - гэта нават не кавалак жалеза, а нешта цвярдзейшае сталi! I яму застагнаць, значыць сябе здрадзiць!
  На абед дзяѓчатам не далi адпачынку, i неѓзабаве тры ваѓчыцы ѓпалi без прытомнасцi. Iх падхапiлi рамянямi i павалаклi, адразу ѓ дзесяцёх. Сярод упрэгшых была i босая Герда. Як па-зверску палалi голыя падэшвы дзяѓчынкi i нылi iкры, але яна нават не застагнала. Толькi язык распух ад смагi, i было балюча казаць. А яшчэ праз паѓгадзiны ѓпала адразу пяцёра ваяѓнiц. Пасля чаго была абвешчана паѓза i дзяѓчатам дазволiлi папiць вады. А затым добраахвотна-прымусовае пекла працягнулася...
  Дабрацца да базы дзяѓчатам не ѓдалося, i яны былi вымушаны заначаваць проста ѓ пустынi. Ваяѓнiцы працягнулi вакол сябе валасатыя вяроѓкi, пасля чаго леглi адзiн з адным, на плашч-палатку. Пагрузiлiся ѓ сон... Герда зноѓ бачыла, нешта батальнае;
  Вось яна i iншыя ваяѓнiцы скачуць на конях. Наперадзе iх чакаюць прыгожыя бiтвы, тых слаѓных часоѓ калi шанавалiся мужнасць i гонар, а ѓсе былi рыцарам... Усе хто ваяваѓ зразумела, без такiх езуiцкiх прыёмаѓ, калi па пяхоце бамбуюць з паветра. А тут прыкладна роѓнае халоднае зброю i маса магчымасцяѓ праявiць доблесць.
  Iх грацыёзная гонка нарошчвае i нарошчвае тэмп. Паступова разагнаѓшыся, скакуны дасягнулi, дзiѓнасць хуткасцi. Вось знакамiты "Сямiмiльны крок" Трэцяга Рэйха! Калi конь не конь, а што дзiвоснае i крылатае. Валасы наезнiц нiбы застылi ѓ паветры i цягнулiся залатымi, жамчужнымi, смарагдавымi шлейфамi... I толькi часам, яны нервова ѓздрыгвалi ѓ такт руху, нiбы тоненькая струначка гiтары.
  Магутныя мускулiстыя целы коней, выцягвалiся ѓ доѓгiх, нiбы лянiвых, скачках, а затым складалiся амаль удвая, як вялiзныя спружыны, каб зноѓ адштурхнуцца ад зямлi. Скачкi iшлi адзiн за адным, рытмiчнымi iмпульсамi, сiнхронна ва ѓсiх жывёлах атрада. Герда залюбавалася: рухi скакуноѓ былi такiмi свабоднымi, быццам нiшто iх не скоѓвала. Хоць вядома фiгурыстыя з рэльефнай мускулатурай, напаѓголыя ваяѓнiцы, здавалiся часткай коней, колькi спрытна яны сядзелi яны. Прыгажунi бiлi ѓ бакi сваiмi босымi пятачкамi, а скакуны забыѓшыся, што за iмi рвуцца ашалелыя ворагi, накiравалiся ѓ гэта чароѓны паѓбег-паѓпалёт!
  Гердзе ѓяѓлялася быццам яна ляцiць у знiшчальнiку... Як ёй хацелася ѓ гэты момант стаць лётчыцай i рэзаць брытанскiя самалёты - якiя нясуць смерць Германii.
  Атрад спрэчка ѓцягнуѓся ѓ хмызняковыя праходы. Чароѓныя вершнiцы-ваяѓнiцы на пярэднiх конях, прыгнуѓся, напружана ѓзiраючыся наперад i хаваючыся за выгнутымi шыямi жывёл. Iм мускулiстым прыгажуням годных самых прэстыжных подыумаѓ, трэба было першымi выявiць ворага, рызыкуючы патрапiць пад смяротны лiвень. Астравы намёртва сплеценых галiн час ад часу нечакана расступалiся, агаляючы новыя праходы, падобныя на рэчышча рэк. Ваѓчыхi коннага атрада гнуткай хваляй перацякалi па iх, быццам цёмны, блiскучы сталлю паток.
  Герда ѓявiла сабе, танкавую калону iдучую на Парыж. Нямеччына тады ваявала адна, супраць трох iмперый якiя маюць каланiяльныя ѓладаннi: Англii, Францыi i Галандыi, а таксама Бельгii... Крывадушны Франка адмовiѓся адкрыць другi фронт i нават вёѓ сепаратныя перамовы, аб тым, што ён атрымае, калi ѓступiць у вайну супраць Нямеччыны. Мусалiнi задумаѓ таемную перапiску з Чэрчылем, пра тое якiя нямецкiя гарады пяройдуць Iталii ѓ выпадку адкрыцця другога, паѓднёвага фронту, а найпадступнейшы Сталiн мабiлiзоѓваѓ усё новыя i новыя дывiзii. Рады групавалi магутныя танкавыя кулакi( Гэтая iнфармацыя раптам усплыла ѓ мозгу Герды). Калi б чара шаляѓ завагалася, а гiтлераѓскiя войскi забуксавалi, то... Можна было атрымаць адразу некалькi франтоѓ i патрапiць у стратэгiчна прайгранае становiшча. Але Гiтлер аказаѓся генiем, ён не проста перамог, а перамог хутка. Зайшоѓ у тыл i знiшчыѓ спачатку адну частку войскаѓ саюзнiкаѓ, а потым iншую. I хоць у заходнiкаѓ было больш гармат, салдат i танкаѓ, прымусiѓ iх капiтуляваць! Ды i не мелi саюзнiкi таго стрыжня, таго асаблiвага фашысцкага духу (не дарма фашызм, ад слова фашына-звязка!). Вось i прайгралi, калi войскi заходзiлi iм у тыл...
  Дух аказаѓся мацнейшым за матэрыю, а наступаць можна, маючы менш сiл! Чаму падчас першай сусветнай вайны не ѓдалося перамагчы? Магчыма з-за таго, што рэжым кайзера не карыстаѓся такiм вялiкiм даверам у народа, як урад Гiтлера... I не гэтак умелыя былi старыя палкаводцы, ды яшчэ ваяваць прыйшлося на два фронту...
  Раптам Герда адчула як падобна промням заходу, згусцiлiся нядобрыя прадчуваннi - а калi чырвоная Расiя нападзе, i зноѓ яны апынуцца пад падвойным ударам? Праѓда зараз ужо няма асноѓнай пешай сiлы Францыi, а значыць, будзе лягчэй. Акрамя таго немцы адзiныя i сабраныя, згуртавалiся вакол светлай нацыянал-сацыялiстычнай iдэi. Такiмi згуртаванымi яны не былi нiколi!
  Новыя i новыя хмызняковыя выспы на высокай хуткасцi праносiлiся мiма i знiкалi падалi. Самi хмызнякi былi аранжавыя ѓ зялёную крапiнку, з закругленымi, як рыбiныя гаплiкi iголкамi. Яны ѓсё спрабуюць схапiць коней за капыты, а лiсце нагадвае драпежныя тварыкi, прыкладна такiм у сярэднявечныя мастакi малявалi чарцей! Тоѓстыя вогненна-рудыя касiчкi дзяѓчыны-багатыркi Мадлен танчылi ѓ паветры перад тварам Герды. Засяроджаная дзяѓчына ѓчапiлася абедзвюма рукамi ѓ рамянi кiравання, але ѓсё роѓна была выцесненая з першых шэрагаѓ. Неяк ненадакучлiва абапал прыляпiлiся яшчэ дзве ваяѓнiцы. Спакойныя наезнiцы, закамянелыя i разам з тым парадаксальна рухомыя, стройныя, хупавыя i разам з тым магутныя. Твары ад загару здаюцца цёмнымi, а доѓгiя, трапяткiмi валасы наадварот зiхацяць у святле трох заходзячых сонцаѓ. Ваяѓнiцы суровыя, вочы смарагдавыя, сапфiравыя, бурштынавыя, бiрузовыя зiхацяць. Тым не менш у дзявочых асобах, ёсць нешта дзiцячае, наiѓнае, ад чаго хочацца замiлавацца. Яна Герда iм таварыш i сястра, але калi паплечнiцы адчуюць з яе боку слабiну цi здраду, то заб'юць на месцы! А што iм загадае Мадлен ... тое выканаюць беспярэчна!
  Свяцiла, заходзiлi i на iх месцы ѓсплывалi месяцы. Адна за адной, такiя вось яркiя i маляѓнiчыя, розных кветак... Як прыгожа нiбы ѓ небе распускаюцца кветкi, прычым кветкi з райскага сада!
  Свiст ветру ѓ вушах, прыемны водар здаровых дзявочых целаѓ, змешаных даѓкiм конскiм потам i пахкай травой. А недзе наперадзе хаваюцца шматлiкiя ворагi. Лапаткi жывёлы, што пад дзяѓчынай магутна i раѓнамерна, хадзiлi абапал калыскi. Выгляд метадычных мускулаѓ, якiя ѓспушваюцца i ападалi, нешта цьмяна нагадаѓ Гердзе. Але вось што, ваяѓнiца не магла ѓспомнiць. Ды i здрадлiвы час як бы знiкала...
  Дзесьцi далёка ззаду, ледзь адрозна ѓ перастуку кiпцюрастых лап, пачулiся крыкi, незвычайна рэзкiя крыкi ѓпiраѓ, звон металаѓ, гулкiя вiскi гiбрыдаѓ вярблюда i iшака. Даляцеѓ запознены заклiк трубы. То мабыць Шарлота, нажаль трэба так заляцець, скрыганула з упiрамi. Але тым горш для iх!
  Але - ура- ура! - Амаль адразу ж папераджальна зараѓлi i галаѓныя вершнiкi Мадлен. Слоѓ не разабраць - толькi рэзкiя, узнятыя iнтанацыi. Прытрымлiваючыся ѓказання рук, Герда заѓважыла якiя ѓзнялiся над хмызнякамi справа наперадзе, у паѓтары сотнях сажань, галовы чужых упiраѓ. Яны выраслi нiбы нiадкуль - не менш за сто шчыльных фiгур. Абазначылiся i вершнiкi - цёмныя кропкi, на спiнах вялiзных жывёл.
  Атрад Мадлен маментальна i аднатыпна змянiѓ кiрунак - быццам зграя рыбак шмыгнула ѓ бок. Конi, здавалася, яшчэ надалi ходу, хоць гэта наѓрад цi было магчыма. А ѓпiры неяк запаволена зрэагавалi на ворага, што дазволiла Мадлен абмiнуць i абагнаць iх. I ѓ той момант, калi здалося, што небяспека абмiнула, раздалiся новыя крыкi прадбачлiвых. Другая варожая група з'явiлася на гэты раз з левага боку - не менш за восемдзесят вялiзных стварэнняѓ. Атрад ваѓчыц, цi ледзь налiчвае пяць дзясяткаѓ ваяѓнiц, павярнуѓ як канёк фiгурыста, пазбягаючы сутычкi. I зноѓ супернiк дзейнiчаѓ запаволена, быццам не паспяваючы за ѓцякаючымi ѓцекачамi.
  Герда раптам зразумела, што iх проста накiроѓваюць, выводзячы да нейкага падрыхтаванага месца. Было б грубай, згубнай памылкай iсцi па гэтым шляху. Юная ваяѓнiца паспрабавала ѓсклiкнуць:
  - Асцярожней сяброѓкi! Быць прадказальным - стаць каральным!
  Але яе адчайны крык заглушылi... Ды i сама босая Герда адчула бяссiлле. Можа менавiта так пачуваѓся фюрар, калi яму даклалi, што паветраная бiтва за Брытанiю прайграна! Зрэшты, вайна яшчэ толькi пачынаецца.
  Але Мадлен i так усё зразумела i падмiргнула дзяѓчыне:
  - Iдэальная пастка, калi ахвяра думае, што яна загоншчык! - I ссекшы мячом галiнку, дадала. - Iдэальна рабаванне - гэта калi клiент мне сябар падчас рабаванняѓ!
  Азiрнуѓшыся, Герда з трывогай заѓважыла, абедзве групы iдуць паралельнымi курсамi ѓ аддаленнi, правей i лявей. Нiбы рэжуцца канцы нажнiц, гатовыя выявiць артэрыю.
  - Адкуль гэтыя iкластыя ѓзялiся? - У голасе дзяѓчыны чулiся лютасьць i роспач. - Ды яшчэ ѓ такой колькасцi!?
  Прыкiнуѓшы кiрунак, куды iх заганялi ворагi, Герда паспрабавала вызначыць месца засады. Але наперадзе iх жывога "катэра" ѓзнiкалi ѓсё новыя i новыя хмызняковыя выспы, розных колераѓ, рухомыя нiбы хвалi мора па паверхнi якога расцяклася салярка, маляѓнiчыя, якiя адлюстроѓваюць патокi святла ѓжо пяцi месяцаѓ. I менавiта гэта перашкаджала арыентавацца.
  Манеѓруючы памiж зараснiкамi, конi пачалi выказваць першыя прыкметы стомленасцi. Iх целы багата пакрывалiся вiльготнай пенай, цяжкiя гунькi па краях сталi цёмнымi, з'едлiвы пах раздражняѓ ноздры вершнiкаѓ. Герда пацерла сваёй голенькай, ружовенькай пятачкай па спiне, адчула гарачую слiзгату конскай шкуры. Галоѓнае, каб не ѓпала хуткасць!
  Адчуваючы надыходзячую сутычку, басаногая Герда праiнспектавала баявы рыштунак. Некалькi звязкаѓ кароткiх i доѓгiх дзiд прымацаваныя ѓ межах дасяжнасцi коннiкаѓ. Пад iмi - два арабскiя ятаганы, выцягнутыя i крыху выгнутыя. А вось абарона ад стрэл... Яны ж амаль голыя, у бiкiнi, iх жа могуць перастраляць да чортавай бабулi! Хiба гэта не дурасць, iсцi ѓ бой, практычна галышом, калi вораг проста пагражае пакласцi цябе стрэламi. I пра што думалi яе камандзiры. Успомнiлася, што неяк Шарлота ѓпусцiла: "самы масавы, сярэднi французскi танк зiз-35, непрабiѓны ѓ iлоб! А нашы танкi, нажаль як школьная прамакашка!".
  Але Мадлен, падобна, разумела пагрозу, i паспяшалася супакоiць:
  - Наша скура змазана вядзьмарскiм зеллем, якое абаронiць куды лепш даспехаѓ!
  Герда адказала жартам:
  - Хто думае аб абароне падчас бою, абсалютна безабаронны перад панiкай!
  Мадлен ѓсё ж папярэдзiла:
  - На вочы, вушы, i верхнюю частку шыi, зелле дзейнiчае слабей. Так што сцеражыся, можа i патрапiць!
  Герда бадзёра адказала:
  - Я гэта разумею... Але форс-мажор, ён i ѓ Афрыцы форс-мажор. Што зробiш!
  Паветра працяѓ доѓгiх гук, падобны на рыпанне якiя крошацца камяняѓ. Нейкiм натхненнем Герда зразумела, што гэта крык Мадлен. Дзяѓчаты-прыгажунi гаркнулi ѓ адказ, пасля чаго ваяѓнiцы разам паднялi шаблi - хто ѓ правай руцэ, а хто ѓ левай, яшчэ i дзiда. Герда таксама скаланула ятаганам усклiкнуѓшы:
  - Я дзяѓчынка руйнуе!
  Нечакана Герда ѓбачыла, якая iмчыць iм напярэймы Шарлоту, з невялiкiм атрадам красунь: брава - гэта супер!
  У той жа момант у двух сотнях скачкоѓ наперадзе блiснулi гарызантальныя лiнii. То пяхотныя атрады ѓпiраѓ i ваѓкалакаѓ перагарадзiлi прасеку, па якой неслiся нямецкiя ваяѓнiцы. Тут ужо не было бакавых адгалiнаванняѓ, гэты праход вёѓ наѓпрост да згубы. У касых промнях сумесi заходу, i месячнага свiтання шматлiкiя шэрагi ворага, блiснулi ѓсiмi колерамi вясёлкi, якая адлюстроѓваецца ад сталi.
  Новы рык Мадлен патрос прастору, i атрад дзяѓчат разнесла на дзве групы, тут жа слiзганулi ѓ бакi. Яны аддалялiся адзiн ад аднаго, прыцiскаючыся процiлеглым краям прасекi. Герда ѓсклiкнула:
  - Аляксандр Македонскi ѓ бiкiнi!
  Дасягнуѓшы кропкi з найменшай шырынёй хмызнякоѓ, ваяѓнiцы скокнулi напралом праз зялёныя выспы. Адразу ж пачулiся працяглыя, нiбы з аслоѓ здзiраюць скуру, стогны жывёл, ад якiх закалыхаѓся як шыба само паветра. Герда раптам зразумела, што чуе стогны не толькi вушамi, але i праз свае шматпакутныя, дзявочыя ступнi. Падобна, iм таксама балюча, як было стрэмна ваяѓнiцы падчас прабегу басанож, па распаленым, так што можна нават спячы курынае яйка пяску пустынi. Што ж, як кажуць мудрыя: конь ад чалавек адрознiваецца тым, што наезнiка не вызначае галасаваннем, i нiякiя здольнасцi не даюць шанцу асядлаць коннiка! Або яшчэ: у каня чатыры нагi, прабяжыць хутчэй за чалавека, але i працягне капыты раней!
  Кусты былi пройдзены за iмгненне, i скакуны зноѓ вылецелi на адкрытую прастору. На iх целах сталi прыкметныя доѓгiя крывацечныя драпiны. Улiчваючы памеры гэтых ног, драпiны былi прыстойнай глыбiнi; нiбы кiтайцы( Працавiтая нацыя!) траншэi капалi!
  Коннiкi, вакол пачалi таропка сталi раскручваць зброю, таксама скураныя шматкi, затуляючы iмi коней. Каб вырабленая, крупчаста блiскучая скура, абаранiла скакуноѓ.
  Басаногая Герда непрыемна для сябе адкрыла, што яе пальчыкi сталi зусiм няёмкiмi. Чамусьцi саслiзгваюць з вузлоѓ, ну i бездань з iмi, яна ѓсё роѓна прычынiць!
  Шалёная, як полымя вогнiшча па сухiх галiнках скачка ѓвайшла ѓ крытычную фазу. Сама прырода зацiхла, замёршы ѓ трывожнай дэкарацыi. Гарызонт зжэр свяцiла, на захадзе ѓсё афарбавалася палiтрай крывi i ледзянога спакою. Наперадзе на ѓсходзе, зменлiвае неба, ужо стала святлець, пераходзячы ѓ колер палаючай охры. Але нават на гэтым фоне, здавалася, стаiлiся ценi, смерць, i блiскучыя жалезам шэрагi ѓпiраѓ i ваѓкалакаѓ.
  Ублюдачныя, жудасна выродлiвыя пачвары, бачачы, што iх засаду абцякаюць па флангах, iрванулiся з месцаѓ. Нязграбныя фiгуркi пешых воiнаѓ хутка разбягалiся з пазiцый, ныраючы ѓ праходы ѓ зараснiках. На iх месцы агалiлiся шырокiя шэрагi ѓкапаных пад вуглом завостраных жэрдак - верагодна зброi супраць нямецкiх ваяѓнiц. Верхавыя атрады праследавацеляѓ ззаду, заѓважыѓшы манеѓр Мадлен, дадалi ходу, спрабуючы нагнаць уцекачоѓ. Кожны з двух атрадаѓ варожай кавалерыi быѓ значна буйнейшы за супрацьстаялую ёй групы ваяѓнiц i мог разлiчваць на дакладны поспех пры сутыкненнi. Але ѓпiры цяжкiя, а гiбрыды вярблюдаѓ i iшакоѓ куды павольней. Замест скарачэння, адлегласць толькi павялiчвалася. А што параѓналi каня, вярблюда з iшаком па хуткасцi!
  Герда па-фiласофску вымавiла:
  - Можна быць непатрабавальным i цягавiтым, але не варта ѓспрымаць свет як вярблюд i выяѓляць аслiную ѓпартасць!
  Абярнуѓшыся, ваяѓнiца заѓважыла, што iх пераследуюць не дзве, а тры групы вершнiкаѓ. Гэта азначала, што ѓ iх быццам бы i не было iншага напрамку, акрамя як рухацца да засадзе. Калi адхiлiцца, то прыйдзецца бiцца з праѓзыходным лiкам супернiкам. Ну што ж ваѓчыцы ведаюць, чаго жадаюць, не ѓпершыню ваююць. Дарэмна працiѓнiк лiчыць, што прывабiць iх у пастку. Наадварот яны выйграюць час i здолеюць зманеѓраваць. Тут Герда ѓспомнiла, як яна сама басанож танчыла на калючым дроце. Было i балюча, але звалiцца на палаючыя ѓнiзе вуглi яшчэ страшней, а галоѓнае ганебней. Яе голыя круглыя дзiцячыя пяткi адчуваюць якое ѓтыкае сталёвае вастрыё, амаль праколваюць мазалi, набiтыя на вострых камянях. Але ѓсё ж у параѓнаннi з агнём - гэта яшчэ амаль як масажык.
  Яшчэ не пачаѓшы сутычку Мадлен, перахаплялi iнiцыятыву, па-майстэрску перагульваючы супостата. А калi твае супернiкi, упiры i ваѓкалакi, саступаць iм у тактыцы больш, чым зневажальна. I Герда хацела верыць, што iх тактычныя хады нечаканыя для супернiка. Тое, што галовы ворагаѓ адсячэ гiльяцiна. А што Нямеччына вышэй за ѓсё, як светлыя iдэi Трэцяга Рэйха!
  - Атрад у поѓную баявую гатоѓнасць! - Зычны галасок Мадлен вярнуѓ Герду да рэчаiснасцi. - А цяпер сячы.
  Пальчыкi дзяѓчыны ѓсё яшчэ важдалiся з мацаваннямi. Так можна будзе i каня голым пакiнуць. Наогул на вайне як на вайне. Няхай пласцiны зачыняць дакладнага спадарожнiка, што некалькi абмяжуе яго рухомасць. Па-над вырабленай скуры, цямнелi геаметрычнымi шэрагамi пласцiнкi косткi, яны шамацелi, суха бразгаючы на ветры. Ад iх перазвону дзяѓчына рабiлася весела.
  Коннiкi рабiлi апошнюю падрыхтоѓку да бою. Дзяѓчаты шлёпалi босымi ножкамi па крупах коней i прынялiся адвязваць дзiды. Рушыѓшы ѓслед iх прыкладу, напаѓголая Герда з задавальненнем узважыла ѓ руцэ доѓгае шурпатае дрэѓка з вострым металiчным наканечнiкам. Ваяѓнiца прыцмокнула губкамi - добрая кап'ёца!
  У басаногай i мускулiстай ваяѓнiцы Герды ѓжо быѓ вопыт скачкi на конях, i яна адчувала сябе цалкам упэѓнена. Нiбы амазонка ѓ македонскай коннiцы, не хапаючыся, кожнае iмгненне, за рамянi падтрымкi.
  Адвязваючы рамень, дзяѓчына нават прымудраецца захаваць раѓнавагу з дапамогай адных, iкроножных цяглiц. Цяпер яна была гатовая перадаваць iх Шарлоце (яе сяброѓка ѓсё ж прарвалася да яе!) i сама кiдаць дзiды колькi б не працягнулася бiтва.
  А Мадлен працягвала манеѓраваць... У галаве ѓ босай, прыгожай, i вельмi сэксуальнай Герды зноѓ загучала песня, такая шальная i забiяцкая, але адначасова трагiчная i сумная...
  У моры гуляюць баранчыкамi хвалi,
  Я на арэне голая ваюю мячом!
  Погляд на супернiка кiнула ганарлiвы,
  Бяды хвацкiя i боль - нiзашто!
  
  Я ж калiсьцi нарадзiлася, бяспраѓнай рабыняй,
  Камянi цягнула, трэсла на спiне валуны!
  Быць у напружанне, у пакуце родная стыхiя,
  Плечы лашчаць пугай каты-гарэзы!
  
  Хтосьцi багаты i ѓ цяньку з пiвам дрэмле,
  Я пад пякучым струменем махаю малатком!
  Гэта звычай, такi жудасна старажытны,
  Трэба пакорлiвасць да вяльможаѓ увабраць з малаком!
  
  Але пашанцавала - калi можна, назваць тое шанцаваннем,
  Прадалi дзеву з шахт i адправiлi ѓ бой!
  I асвятлiла мяне казачным азарэннем,
  Стала не проста рабыняй, а бабай круты!
  
  Але не бывае паверце бязмежнага шчасця,
  Страшны супернiк трапiѓся, i параненая я!
  Сячы мяне ѓ бiтве злоснай на часткi,
  Божа мне выставiѓ лiк - набегла пеня!
  
  Але не здаюся, з апошнiх сiл ваяю,
  Ды забiвала людзей, праклiнала багоѓ!
  У гэтым вядома зараз горка каюся,
  I не магу падабраць, падыходных тут слоѓ!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 11.
  Дзяѓчыны пад камандаваннем Сталенiды прынялi яшчэ адзiн бой. Але тут мiнула не так удала. Атрад пацярпеѓ страты.
  Тры дзяѓчыны загiнулi, усе астатнiя з тузiна байцоѓ атрымалi раненнi рознага цяжару, i ледзь здолелi адарвацца. Двух дзяѓчынак прыйшлося нават несцi. Нажаль, гэта вайна. Не заѓсёды атрымоѓваецца ѓсiх разбураць. Тым больш што ѓ калоне аказалiся вельмi жывучыя танкi, дакладней САУ Е-5. Яны быццам бы маленькiя, але вельмi жывучыя. А тут яшчэ i рэактыѓныя штурмавiкi падаспелi.
  А за iмi дыскападобныя верталёты. Паспрабуй супраць падобнай моцы выстаяць. Яшчэ толькi тры ахвяры з дванаццацi - можна сказаць танна абышлiся. Затое фашыстаѓ паклалi больш за дваццаць. Такi вось i выдаѓся бой.
  Ваяѓнiцы сыходзiлi, круцячы, iмкнучыся з апошнiх сiл. Наташа гэтая шкадлiвая дзеѓка заѓважыла:
  - Як шкада дзяѓчынак... Вельмi нават шкада... Але вось чаму б у наш батальён не дадаць хлопцаѓ?
  Сталенiда рыкнула, злосна ѓсунуѓшы босай нагой па хрушчу:
  - У каго што... А ѓ цябе адны толькi самцы ѓ галаве!
  Вiкторыя пакрыѓдзiлася i заѓважыла:
  - У мяне таксама! Як хочацца, каб цябе палашчыѓ хлопец. Адчуць свае грудкi ѓ абдымках...
  Рудая д'ялiца сарвала травiнку, адкусiла яе i прабуркавала:
  - Эх хлопчыкi мае стромкiя ... Як добра, што вы не блакiтныя ... Я тых люблю што трахаць дзяѓчынак ... Бо супермэн мачо з пялёнак!
  Сталенiда крыху памякчэѓшы, усмiхнулася:
  - Так... Так крыху становiцца весялей. А як Наташка ваш сябар?
  Дзяѓчына-бландынка не зразумеѓшы, перапытала:
  - Якi сябар?
  Маёр упэѓнена адказала:
  - Андрэйка! Ён жа таксама быѓ узнагароджаны Жукавым!
  Наташа цяжка ѓздыхнула i пацiснула плячыма:
  - Гэтага я, на жаль, не ведаю...
  Андрэйка ( А гэта быѓ iх знаёмы хлапчук i пiянер-герой) тым часам быѓ кiнуты ѓ каземат. Параненага хлапчука пакiнулi звязаным, i нават за шыю прыкавалi ланцугом да сцяны. Наколькi фашысты баялiся рускiх дзяцей? У каземаце было сыра, недалёка ад хлопчыка вiсела прыкаваная ланцугамi да сцяны дзяѓчына. Зусiм голая, целы суцэльная рана, сiнякi, пiсугi, рассяканнi, апёкi, дзяѓчыну катавалi. Яна была ѓ непрытомнасцi i толькi цiха стагнала.
  Хлапчук паглядзеѓ на сцены. Турма была старажытнай, пабудаванай яшчэ ѓ царскiя часы, сцены тоѓстыя, акенца маленькае пад самай столлю, забрана кратамi. Андрэйка адчуваѓ сябе не проста палонным, а вязнем старажытнасцi. Як легендарнага народнага бунтара Стеньку Разiна, яго чакалi катаваннi i пакаранне.
  Андрэйка застагнаѓ, цi зможа ён адзiнаццацiгадовы хлапчук, вытрымаць катаваннi? Цi не заплача нiбы дзяѓчынка! Бо пiянеру нi да твару стагнаць i плакаць. Басаногi, падрапаны Андрэйка павярнуѓся, надта ѓжо балела рана, локцi звязаны, трэба так-сяк павярнуцца, каб стала лягчэй, змянiць вугал. Страшэнны боль на iмгненне адступiѓ.
  У камеры страшнае янiшча. Падлога плямах застылых крывi. Валяюцца абгрызеныя косткi. Людзей? Нават страшна, вiдаць, гэтую камеру прайшло не мала вязняѓ. Праѓда, Андрэйка падумаѓ, што фашысты параѓнальна нядаѓна захапiлi Гародню. I калi яны паспелi так набедакурыць? Няѓжо гэта больш старыя ахвяры? Напрыклад, НКВД? Хлапчук зморшчыѓся. Атрымлiвалася адкрытая жудасць! Як цяжка ѓ засценку. Няма з кiм перамовiцца, падобна, дзяѓчына ѓ поѓнай прастрацыi. Яе падобна каты катавалi, як герояѓ старажытнасцi. Вось толькi цiкава завошта? Якое зло магла прычынiць юная дзяѓчына фашыстам. Зрэшты, i ён Андрэйка проста хлопчык i стаѓ забiваць, гэтую паскуддзе змагаючыся са злом. Фашысты паставiлi сваю нацыю вышэй за iншыя нацыi i народы. Тым самым яны ѓзаконiлi зло i пакуты! Не, нармальны чалавек павiнен змагацца з падобным бязмежжам. Акрамя таго i самi немцы не вольныя, iх скоѓвае таталiтарны апарат. Ён усяляк душыць найменшую iнiцыятыву i праява чалавечых пачуццяѓ.
  Фашызм паходзiць ад слова звязак. Ён бязлiтасна вяжа людзей, ператвараючы iх у скаваных рабоѓ. Камунiзм у сваю чаргу ѓзвышае чалавека, дае яму новыя сiлы, стымулюе паходню жыцця. Ёсць iстотная рознiца. Камунiзм iнтэрнацыянальны па прыродзе i агульначалавечы. Гiтлерызм узвышае толькi адну нацыю, а не ѓсё чалавецтва ѓ цэлым. У гэтым яго недасканаласць. Але ж людзi маюць агульныя каранi, што даказана бiялагiчна. Тыя ж негры, i белыя маюць цалкам здаровае i пладавiтае патомства. Ён Андрэйка сын рускага i беларусачкi, цалкам жыццяздольны, зусiм не дэбiл, i гатовы бiцца з фашызмам.
  Вядома, Павел аказаѓся мацнейшым i здолеѓ адысцi ад ворагаѓ, перабiѓшы мноства немцаѓ. Ён Андрэйка паступiѓ як размазня, патрапiѓ у палон. Можа варта было пакiнуць сабе апошнi патрон. Хаця мёртвы ён не зможа забiць нiводнага немца! А так ён жывы хоць i церпiць.
  Босенькi Андрэйка пачухаѓ аб сырой камень злёгку падпаленую ступню, Iльза знайшла найбольш балючую кропку, прыпякла цыгарэтай, так што ѓтварыѓся пухiры. Але нiчога, адважнага хлапчука гэта не зламае. Наадварот боль павiнен стаць стымулам, ад якога ѓзрасце яго мужнасць. I нiколi пiянер не зламаецца. Наогул трыѓмф немцаѓ носiць часовы характар. Яны рана цi позна будуць зрынуты, падобна таму, як зло заѓсёды прайграе дабру. Можна вядома запярэчыць, дабро перамагае толькi ѓ казках, але ѓ жыццi ѓсё складаней. Але ж i казка з'яѓляецца адлюстраваннем рэальнасцi. Бо шмат што было марай, зараз стала рэальнасцю. Андрэйка падумаѓ: можа яму наканавана памерцi? Што ж гэта цалкам магчыма! Але хiба ён баiцца смерцi. Калi пераможа камунiзм, то яго i iншых герояѓ савецкай краiны, уваскрос для новага шчаслiвага i вечнага жыцця. Тады ён будзе жыць у свеце без смутку, мукi, смерцi i зла! Галоѓнае толькi каб была здабыта канчатковая перамога! Бо толькi ѓ гэтым выпадку ѓсе загiнулыя героi будуць уваскрэшаны!
  I надыдзе царства камунiзму! Свету, дзе самыя патаемныя мары стануць явай. Такому сусвету, дзе чалавеку належыць усё iснае, пра што можна толькi марыць, i нават не заѓсёды разлiчваць на поспех. Вось ён, якi складаны i шматгранны свет. I тады iншыя мiры адкрыюць свае абдымкi чалавеку. Ну што ж! Магчыма, што i бязмежных прасторах, космасу таксама ёсць зло! Яно будзе пераследваць, i раздзiраць якiя жывуць iншапланецян. Але капiталiзм i iм дасць свабоду! Ён разарве путы рабства, i знявагi. Надыдзе час i час свабоды, сваiм прамянiстым святлом зямлю асвецiць! I скiнуць ярмо цемры, цемры народы, i чалавек мiры сусвету заваюе! I будуць унукi ѓспамiнаць не верачы, што жылi ѓ змроку пад жалезнаю пятою. Насiлi знакi злога звера, а сягоння ѓ веры ходзiм чыстай i святой!
  Андрэйка нават здзiвiѓся, як у яго складана склалiся думкi. Нешта асаблiвае i непаѓторнае ёсць у iх. Як гэта было падчас грамадзянскай вайны, калi галоѓнай прыладай пралетарыяту былi верш, а прозу мабыць нават некалькi пагарджалi i грэбавалi. Цяпер жа паэт у палоне, а пёры i лiра, калi вобразна гаварыць у ланцугах. Тым не менш ён не здаецца, i разлiчвае на светлую будучыню. А якiм яму залежыць ад кожнага чалавека. Тут няма такога, каб адзiн усё вырашаѓ i насаджаѓ.
  Андрэйка сказаѓ:
  - Будучыня залежыць, ад нас! Нават у тым выпадку, калi, здаецца, што ад нас нiчога не залежыць!
  Хлапчук пакруцiѓся, ён паспрабаваѓ перацерцi пруты. Занятак гэты нудны i складаны, але некаторыя шанцы на поспех заѓсёды ёсць. Андрэйка, пераадольваючы страшны боль, пачаѓ церцiся аб сцяну. Галоѓнае не ѓскрыкнуць, не паказаць сваёй слабасцi. Ён пiянер, а значыць увасабленне мужнасцi. Трэба дужацца, значыць, будзе дужацца, i абавязкова пераможа! На славу савецкай айчыны.
  Хлопчык упарта цёр, у гэты момант дзяѓчына прыйшла ѓ сябе i прамармытала:
  - На зялёным лужку, скакалi сiнiя зайкi!
  I потым зноѓ сышла ѓ забыццё. Хлапчук прамовiѓ:
  - Няшчасная! Яе замучылi праклятыя фашысты! Але веру, помста не прымусiць сябе доѓга чакаць! Наблiзiцца час перамогi над катамi чалавецтва. - Хлопчык павярнуѓся, i праспяваѓ:
  I будзе над планетай сцяг ззяць,
  Краiны святой, няма ѓ светабудове прыгажэй!
  I калi трэба мы памром зноѓ,
  За камунiзм, у вялiкасць справа наша!
  Боль зноѓ нарынуѓ на хлопчыка, ён ледзь адсунуѓся ад сцяны i пачаѓ тузаць галавой.
  Тут пачуѓся рыпанне i, у камеру ѓвайшла пяцёрка рослых эсэсаѓцаѓ. Яны, нядоѓга думаючы, штурхнулi хлопчыка ботамi i падхапiлi яго пад рукi:
  - Пайшлi сучонак!
  Андрэйка разумеѓ, што супрацiѓляцца бескарысна. Яму расшпiлiлi аброжак. Урэзалi яшчэ пару разоѓ i панеслi на руках. Хлопчыка нiбы абдало ледзяным холадам: куды яго нясуць. Няѓжо зараз адбудзецца самае страшнае!
  Сапраѓды дзецюка цягнулi кудысьцi ѓ нiз. I як нi дзiѓна пры гэтым рабiлася цяплей. Андрэйка раптам адчуѓ сябе намнога больш бадзёра: дзе наша, не прападала! Ён выкараскаецца i з гэтай калатнечы.
  Яго неслi па прыступках, павольна спускаючы! Нарэшце хлапчук адчуѓ, што сырасць саступiла сухасцi. Каты занеслi дзiця ѓ даволi прасторнае памяшканне. Праѓда, сцены выглядалi злавесна, на iх вiселi разнастайныя i фантастычныя па форме iнструменты. Хлопчык убачыѓ некалькi палаючых камiнаѓ i прыстасаванне ѓ форме прэнга. Тут таксама было мноства расцяжак i розных прадметаѓ катаванняѓ. Андрэйка раптам адчуѓ цяжар у страѓнiку, нешта закалола!
  Гэта страх! Зразумеѓ хлапчук, нi ѓ якiм разе яму не трэба паддавацца!
  Басаногi Андрэйка напружыѓся. У зале сядзеѓ палкоѓнiк СС i ѓжо знаёмая жанчына, тая, што ѓдзельнiчала ѓ захопе хлопчыка. Пiянер Андрэйка збялеѓ, вiдаць нялёгкi лёс яго чакае, калi сабралiся дапытваць дзiця, адпетыя каты. Не, ён iм нiзашто не падасца, нават калi давядзецца крычаць нi думкi, нi гуку! Але вось толькi цi здолее ён вытрымаць.
  Палкоѓнiк СС спытаѓ:
  - Iмя!
  Андрэйка маѓчаѓ. Па iм сцебанулi бiзуном. На спiне праступiла чырвоная палоска. Палкоѓнiк СС, зноѓ паѓтарыѓ:
  - Кажы маляѓка iмя!
  Адчайны Андрэйка адказаѓ са злосцю:
  - Я маленькi Сталiн!
  Палкоѓнiк СС фыркнуѓ:
  - Вось якi тон у сучонка! Ён мабыць хоча больш жорсткiх зносiн.
  Iльза праверашчала:
  - Падсмажым пацаненку пяткi.
  Палкоѓнiк СС спытаѓ:
  - Назавi сваiх саѓдзельнiкаѓ i ѓ гэтым выпадку мы цябе адпусцiм!
  Руслан як сапраѓдны пiянер-герой, адказаѓ:
  - Увесь савецкi народ мае саѓдзельнiкi, ад старога да дзiцяцi!
  Палкоѓнiк СС свiснуѓ:
  - Ды ты ѓпартае стварэнне! Не разумееш, што мы можам цябе забiць!
  Блiскаючы блакiтнымi вачыма, Андрэйка адказаѓ:
  - Фашысты забiць могуць, але што iм не па сiлах гэта адабраць надзею на неѓмiручасць!
  Палкоѓнiк крыкнуѓ:
  - Прыступайце!
  Басона i параненага Руслана падхапiлi, разрэзалi вяроѓкi i бесцырымонна сарвалi бiнты. Хлапчук войкнуѓ. Рукi завялi назад, а самога паднеслi да прэнга. Накiнулi на рукi вяроѓку. Палкоѓнiк крыкнуѓ:
  - Выварочвайце паршыѓцу суставы!
  Вяроѓка пацягнулася ѓ самы верх. Андрэйка адчуѓ пякельны боль у параненым плячы, i прастагнаѓ:
  - Мама! Гэта жах!
  Палкоѓнiк выскалiѓся:
  - Будзеш казаць!
  Андрэйка матнуѓ светлай галавой:
  - Не!
  На босыя ногi хлапчукi надзелi цяжкiя кайданы, косцi ѓ плячах захрумсцелi ад страшнага цiску. Палiлася кроѓ. Боль была жахлiвай, пiянер Андрэй пабляднеѓ, лоб пакрыѓся потам, з-за рота чуѓся мiжвольны стогн, але ѓсё ж знайшоѓ у сабе сiлы сказаць:
  - Не! I яшчэ раз не!
  Iльза паклала ѓ камiн сталёвы шомпал i вымавiла скалячыся:
  - Мiлы хлопчык, прызнайся, i мы дамо табе шакаладных цукерак.
  Паранены Андрэй крыкнуѓ:
  - Не! Не патрэбен мне ваш паганы эрзац!
  Iльза ѓскрыкнула:
  - Ну, ты i сука!
  Потым дастала з полымя распалены шомпал i ѓбiла ѓ рану. Пiянер Андрэйка нiколi яшчэ не адчуваѓ такога болю, перахапiла дыханне, ад шоку ён страцiѓ прытомнасць.
  Iльза як вопытная ката пачала масажаваць яму шчокi i шыю, даволi хутка прывяла хлопчыка ѓ сябе.
  - Не спадзявайся паршывец знайсцi забыццё ѓ выратавальным шоку!
  Палкоѓнiк СС загадаѓ:
  - Падсмажце яму пяткi.
  Каты-эсэсаѓцы адразу ж запалiлi невялiкае вогнiшча, полымя стала лiзаць прыгожыя, босыя ногi дзiцяцi. Iльза тым часам зноѓ убiла распалены шомпал у рану. Лекар эсэсавец укалоѓ хлопчыку адмысловыя зёлкi, каб ён вастрэй адчуваѓ боль, i павольней губляѓ прытомнасць. Цяпер пiянера Андрэйку захлiснуѓ бяскрайнi акiян, пакут, яшчэ горш дантоѓскага пекла. Двое iншых катаѓ сталi заганяць хлапчуку распаленыя дабяла шпiлькi пад пазногцi.
  Андрэйка, перапоѓнены жахлiвымi пакуты, адчуваѓ сябе на мяжы поѓнага злому. Але раптам у паѓтрызненнi перад iм паѓстаѓ вобраз Сталiна:
  - Што рабiць правадыр? - спытаѓся хлапчук.
  I Сталiн, белазуба ѓсмiхаючыся, адказаѓ:
  - А што можа яшчэ ѓ дадзенай сiтуацыi, рабiць пiянер! Не трэба толькi плакаць! Набяры паветра ѓ грудзi i спявай.
  Пiянер Андрэйка праз сiлу ѓсмiхнуѓся:
  - Слухаюся правадыр!
  Хлапчук напружыѓся i праз сiлу, якi зрываецца, але пры гэтым чыстым i моцным голасам заспяваѓ, складаючы прама на хаду:
  Патрапiѓ у фашысцкi страшны палон,
  Плыву па хвалях болю страшнага!
  Але сьцякаючы крывёй, песнi спяваѓ,
  Бо з сэрцам сябруе пiянер бясстрашным!
  
  I я скажу вам цвёрда каты,
  Што радасьць гнюсную, вылiлi вы дарэмна!
  Мяне скажа слабы прамаѓчы,
  Бо боль пакутлiвы i папросту жудасны!
  
  Але ведаю, цвёрда веру я,
  Фашызм скiнуты будзе ѓ бездань!
  Абдасць вас злосных полымя бруя,
  А ѓсе хто загiнулi, весялячыся, уваскрэснуць!
  
  I нашая вера ѓ камунiзм моцная,
  Узляцiм як сокал, станем зорак усiх вышэй!
  Хай ракi мёда пацякуць вiны,
  Увесь свет, парад зычны горан пачуе!
  
  I аѓтамат сцiснуѓшы моцна пiянер,
  Па вышэй у неба юны паглядзi-ка!
  I пакажы вагальным прыклад,
  Твой гальштук яркi, як у колеры гваздзiка!
  
  Айчына для мяне ты значыць усе,
  Родная мацi i сэнс усяго юнага жыцця!
  Няхай пакуль нялёгкае быцьце,
  Пакутуе наш народ пры злым фашызме!
  
  Але волю хлопчык чырвоны напружы,
  Плюнь у морду з пякельнай свастыкай бандыту!
  Хай здрыгануцца ѓ шаленстве ворагi,
  I будуць чырвонай армiяй разбiтыя!
  
  СССР - святая краiна,
  Што падарыла камунiзм народам!
  Як мацi сваё нам сэрца аддала,
  За шчасце, мiр, надзею i свабоду!
  Вось так мужна трымаѓся пiянер-герой. I быѓ варты свайго звання, бо пiянер гэта гучыць ганарлiва. Менавiта так i павiнен трымацца кожны савецкi хлапчук.
  Дзяѓчаты тым часам забралiся ѓ гушчар гушчару. Расклалi невялiкае вогнiшча, i падсiлкавалiся. Дзве дзяѓчыны з дзевяцi не маглi iсцi i iм, аказаѓшы першую дапамогу, перавязаѓшы - далечы трафейнага спiрту, каб раны не хварэлi i дзяѓчыны заснулi.
  Наташа заѓважыла з усмешкай:
  - А ѓсё ѓ нашым свеце адносна. Вось, напрыклад спiрт - гэта па вялiкiм рахунку яд, i адначасова лечыць. Вось дзяѓчаты заснулi! I iм стала нашмат лягчэй!
  Вiкторыя дасцiпна заѓважыла:
  - Усё ѓ свеце адносна... I Бог не анёл, i Д'ябал не чорт!
  Веранiка з гневам адказала:
  - Што за блюзьнерства... Пра што гэта гаворка?
  Рудая д'ялiца лагiчна заѓважыла:
  - А пра тое... У Бiблii Бог толькi i размаѓляе мовай гвалту. Адзiн потым лiстапада чаго варта. А д'ябал? Уласна кажучы, аб iм не занадта i чуваць. Ва ѓсякiм разе, нават у Бiблii Сатана больш спакушае, чым забiвае!
  Наташа рацыянальна адзначыла:
  - Божачка i на самай справе любiць гвалт. Цар Давiд вёѓ жорсткiя войны. Саѓл Бог загадаѓ вынiшчыць пагалоѓна цэлы народ: у тым лiку i жанчын, дзяцей i свойскую жывёлу! Дзiѓна казаць аб мiласэрнасцi... Як вам не здаецца?!
  Веранiка хацела сказаць, але на розум нiчога талковага не прыйшло. На самай справе, асоба крыць няма чым. Наконт патопу Ноя, яна i сама шмат думала. I не знаходзiла тлумачэннi, ва ѓсякiм разе рацыянальнага падобнай жорсткасцi. Грэх Бог не знiшчыѓ, ужо Хам, засвяцiѓся, ды i Ной зусiм не святы. А пракляты быѓ не Хам, а Хаамам. Таксама незразумела. Наогул уся гэтая Бiблiя асаблiва Стары запавет поѓная незразуменняѓ. Вось, напрыклад Елiсей забiѓ сорак два дзiцяцi за такую дробязь, што яго падражнiлi за лысiну.
  Гэта ж вiдавочны перабор! Так рабiць з дзецьмi. I растлумачыць такое цяжка.
  Веранiка i сама вагалася ѓ рэлiгii. Не ведала нават якую веру прыняць. I Праваслаѓе не надта падабалася: шмат знешнiх эфектаѓ, пышнасцi, але ѓсё нейкае халоднае. Але i баптысты таксама не давалi спакою i мiру. Як нi круцi, але рэлiгiя ѓ любым выпадку патрабуе веры. А разумная дзяѓчына хацела, каб усё было лагiчна i ѓсе канцы сыходзiлiся.
  Каб усё здавалася рацыянальным i правiльным. А так... Нават вучэнне аб вечных пякельных пакутах здаецца празмерным. Самае страшнае ѓ пекле гэта працягласць пакаранняѓ: пекла будзе заѓсёды. I пройдуць мiльярды мiльярдаѓ гадоѓ, а грэшнiкi ѓсё яшчэ будуць мучыцца i пакутаваць. I гэта жахлiва! Што такое вечнасць? Прасцей адной малпе з завязанымi вачамi барабанячы па клавiятуры надрукаваць Бiблiю, чым перачакаць вечнасць.
  Катаваннi пекла гэта асобная тэма. Вось Гiтлера памучыць даѓжэй i мацней i не грэх. А вось калi ѓ пекла патрапiць падлетак? Наогул, як чалавеку выратавацца, калi ён грашыць. Нават калi не справамi, дык словамi цi думкамi! Ды i што такое грэх?
  Вiкторыя, бачачы, што Веранiка маѓчыць, узмацнiла цiск:
  - Ды i ѓ Адкрыццi Iаана... Толькi стала жыццё на Зямлi наладжвацца, як давай вылiваць на планету Зямля пакарання. I так мучыць усё чалавецтва. I што можна сказаць?
  Веранiка жорстка адказала:
  - У пекла патрапiш - даведаешся!
  Сталенiда спынiла лаянку:
  - Усiм спаць! Наперадзе яшчэ шмат прац!
  Дзяѓчыны ахвотна закрылi вочы. Ноч улетку досыць цёплая, i ваяѓнiцы прыцiснуѓшыся, сябар да сябра заснулi.
  Веранiцы снiлася, што яна патрапiла ѓ свет футурыстычнага будучынi. Iдзеш сабе па вулiцы, а тратуары рухаюцца нiбы рака. А па iм лятаюць маляѓнiчыя аѓтамабiлi. I паѓсюль поѓна пiянераѓ з чырвонымi гальштукамi. I гэтыя дзецi лётаюць i кружацца нiбы матылькi. I ѓсе ѓсмiхаюцца, шчэрыць тварыкi.
  Веранiка махнула рукамi i паляцела. Яна нiбы матылёк, i чуецца плясканне крылаѓ. А ты лятаеш сабе, лятаеш... А навокал такiя яркiя фарбы. Дома вялiзныя, шматколерныя, размаляваныя нiбы тарты. I мноства статуй - розных казачных жывёл. Так усё прыгожа. Адзiн з будынкаѓ нагадвае абсыпаную дыяментамi ватрушку. А вакол яе круцяцца лятаючыя талеркi. Яны свецяцца аранжавым, i даюць асляпляльныя блiкi.
  Iншы будынак у выглядзе сямi якiя стаяць адзiн на адным крабаѓ. Прычым, кожны краб рознага колеру, а клюшнi зiхацяць каштоѓнымi камянямi. А лятальныя апараты: такiя прыгожыя i хупавыя. Некаторыя з iх не маюць фiксаванай формы, а перамяшчаюцца ѓ прасторы нiбы кляксы.
  Iншыя наадварот, структураваныя. Нагадваюць сняжынкi, такая бездакорная геаметрычная форма. Ну чаго не прыгажосць i ѓвасабленне эстэтыкi.
  А вось будынак парыць прама ѓ паветры, i нагадвае арла з расфуфаранымi крыламi, толькi як бы зробленага з крышталю. А дзюба ззяе ярчэй за дыямент, а можа i сонца.
  А як рахунак збудаваннi наверсе, якога цэлы акварыум з дзiвоснымi марскiмi жывёламi. I рыбкi са срэбнай луской, i доѓгiмi, залатымi плаѓнiкамi. А такiя яшчэ там шматногiя стварэннi. I таксама, нiбы абсыпаныя каштоѓнасцямi. I медузы якiя аддаюць усiмi колерамi вясёлкi.
  Да Веранiкi падляцела дзяѓчынка ѓ чырвоным гальштуку. Здзiѓлена спытала:
  - Ты дарослая?
  Веранiка з усмешкай адказала:
  - Так а што?
  Пiянерка хiхiкнула i адказала:
  - Нiчога добрага! Калi ты паѓналетняя, то цябе забярэ гiпердракон.
  Веранiка свiснула:
  - Ого-го! А я думала ѓ вас камунiзм!
  Дзяѓчынка ѓ чырвоным гальштуку сумна кiѓнула, i звонка адказала:
  - У нас сапраѓды камунiзм! Прадукты бясплатныя, тавары бясплатныя, абсалютна ѓсё ёсць. Ад гульнявых прыставак, да вiртуальных шлемаѓ. - Дзяѓчынка кiѓнула, i трасянула празрыстым, крыштальным туфлiкам, прачырыкаѓ. - Вось паглядзi, якое дрэѓца.
  Сапраѓды каля будынка ѓ форме чатырох астраѓ, якiя стаялi адна на адной, рос дуб з залатым лiсцем. А на iм раслi пiрожныя, тарты i розныя кулiнарныя вырабы. Такiя пышныя i прыгожыя.
  Веранiка захоплена ѓсклiкнула:
  - Вось гэта выдатна! Якое дрэѓца...
  Пiянерка кiѓнула i, яе руцэ паѓстаѓ торцiк. Дзяѓчынка прачырыкала.
  - Паспрабуй! Гэта смачна!
  Веранiка праглынула салодкую мякаць торта. Густ i сапраѓды быѓ такi далiкатны, прыемны, нiбы ѓ роце расцвiтае аранжарэя. I наколькi ѓсё гэта выдатна.
  Веранiка шчыра прызналася:
  - Нiколi нiчога лепшага не ела!
  Пiянерка ѓсмiхнулася, i скалячы жамчужныя зубкi, са злосцю адказала:
  - I сапраѓды таксама пры паѓналеццi, дакладней, калi мы становiмся падлеткамi, пажырае гiпердракон. Вось менавiта гэта i ёсць трагедыя нашага вялiкага народа!
  Веранiка рашуча вымавiла, сцiснула кулакi i лупанула босай нагой па паветры:
  - Я адпомшчу дракону! Я гатова пазмагацца з iм!
  Пiянерка пстрыкнула пальцамi правай рукi. I ѓзнiк у паветры востры меч. Вялiкi такi i блiскучы. З вострымi гранямi, i яго клiнок гарэѓ, нiбы быѓ сатканы з зорак.
  Веранiка працягнула далонь. Меч сам увайшоѓ, i ваяѓнiца яго сцiснула. З хваляваннем вымавiла:
  - Я за Радзiму буду змагацца... З Божай дапамогай, дзеля людзей!
  Пiянерка сярдзiта адказала, i нават выпусцiла iскры са сваiх жамчужных зубоѓ:
  - Бога няма! Гэта ѓсё забабоны людзей!
  Веранiка цяжка ѓздыхнула:
  - Ох! Зноѓ... I тут бязбожнае царства...
  Дзяѓчынка энергiчна запярэчыла:
  - У нас не царства! У нас дэмакратыя! Кiруе сенат i кангрэс, i два консулы - хлопчык i дзяѓчынка, якiя выбiраюцца на адзiн год усiм народам. - Пiянерка пляснула туфлiкам па пустаце, ды так што раздаѓся звон. Пасля чаго прасiпела. - Камунiзм, гэта ѓлада народа, а не культ асобнай асобы тыпу Сталiна!
  Веранiка збольшага пагадзiлася:
  - Сталiн сапраѓды залiшне дазволiѓ сябе ѓсхваляць! Трэба быць усё ж яму хоць крыху сцiплей!
  Пiянерка трасянула пунсовым гальштукам i прагарлапанiла, ускiнуѓшы правую руку:
  - Пiянер заѓсёды гатовы! Мы ѓроем усiх жывёлаѓ!
  Веранiка не ѓтрымалася ад пытання:
  - А колькi табе гадоѓ?
  Дзяѓчынка ѓсмiхнулася i ветлiва адказала:
  - Дзвесце дваццаць пяць!
  Веранiка свiснула, i акруглiла вочы:
  - Да ну?
  Дзяѓчынка зрабiла сур'ёзны тварык i заявiла:
  - Мы вельмi павольна сталеем! Ад нараджэння, да паглынання драконам праходзiць, крыху больш за тысячу гадоѓ!
  Веранiка вякнула, пляскаючы пышнымi, чорнымi вейкамi:
  - Гэта прама як вечнае дзяцiнства! Нiбы ѓ казцы!
  Пiянерка сумна вымавiла:
  - Гэта i ёсць казка, толькi вельмi ѓжо страшная... Калi б не дракон мы б наогул былi б несмяротныя i не ведалi б старасцi!
  Веранiка шматзначна вымавiла:
  - Камунiзм гэта царства вечнай маладосцi!
  Дзяѓчынка трасянула залацiстай галавой i прачырыкала:
  - А цяпер, калi ласка, праспявай чаго-небудзь нам! Каб стала весялей!
  З усiх бакоѓ да Веранiкi сталi падлятаць дзецi. Хлопчыкi, дзяѓчынкi, усё прыгожыя, у прыбранай вопратцы. I звiнелi серабрыстымi галасамi, такiмi прыемнымi, i цудоѓна прыгожымi.
  - Праспявай кветачку! Не саромейся! Ты проста вялiкая хараство!
  I Веранiка прызямлiлася на якая рухаецца дарожку, i скачучы па ёй босымi, хупавымi ножкамi, захоплена i пышна гуляючы галаском, заспявала;
  Я дачка Айчыны святла i кахання,
  Найпрыгажэйшая дзеѓка-камсамолка...
  Хоць фюрар будуе рэйтынг на крывi,
  Часам сябе я адчуваю нiякавата!
  
  Вось сталiнiзму вельмi слаѓнае стагоддзе,
  Калi вакол iскрыцца i зiхацiць...
  Расправiѓ крылы ганарлiвы чалавек -
  I перамагае Авель, згiнуѓ Каiн!
  
  Расiя гэта Радзiма мая,
  Хоць часам я адчуваю нiякавата...
  I камсамол адзiная сям'я,
  Хоць басанож iсцi сцежкаю колка!
  
  Фашызм круты на Радзiму напаѓ,
  Iклы гэты парсюк, люты выскалiѓ...
  З нябёс палiѓся шалёны напалм,
  Але з намi Бог i генiяльны Сталiн!
  
  Расея гэта Чырвоны СССР,
  Магутная вялiкая Айчына...
  Дарэмна распускае кiпцюры Сэр,
  Мы будзем сапраѓды жыць пры камунiзме!
  
  Хоць пачалася вялiкая вайна,
  I маса пралiлася багата крывi...
  Вось курчыцца вялiкая краiна,
  Ад слёз, пажарышчаѓ i вялiкага болю!
  
  Але веру, мы Айчыну адродзiм,
  I вышэй зорак савецкi сцяг паднiмем...
  Над намi золатакрылы херувiм,
  Вялiкай, самай прамянiстай Расii!
  
  Такая гэта Радзiма мая,
  Ва ѓсiм сусвеце няма, яе прыгажэй...
  Хоць набегла Сатаны пеня,
  Адужэе ѓ гэтых пакутах вера наша!
  
  Як Гiтлер самазваны ѓчуѓ,
  Здолеѓ забраць i Афрыку ѓсю зараз...
  Адкуль у фашызму столькi сiл,
  Распаѓсюдзiлася па Зямлi зараза!
  
  Вось колькi фюрар шмат захапiѓ,
  I зусiм нават меры не мае...
  Якую бандыт свару спарадзiѓ,
  Над iмi пунсовы сцяг кашмарны лунае!
  
  Такiя фрыцы моцныя зараз,
  У iх не "Тыгры", а страшнейшыя танкi...
  I пабi Адольфа снайпер у вока -
  Пастаѓ фашыстам мацнейшыя банкi!
  
  Што мы не зможам, зробiм жартам,
  Хоць босыя дзеѓкi па марозе...
  Расцiм мы вельмi моцнае дзiця,
  I пунсовую, найпрыгажэйшую ружу!
  
  Хоць вораг iмкнуцца, рвацца да Масквы,
  Але ѓсталi грудзi дзяѓчыны босыя...
  Ударым кулямётам ад касы,
  Салдацiкi вядуць агонь родныя!
  
  Мы зробiм Расею вышэй за ѓсiх,
  Краiнай што ѓ светабудовы Сонца прыгажэй ...
  I будзе пераканаѓчы поспех,
  Адужэе ѓ Праваслаѓi вера наша!
  
  А мёртвых верце, дзеѓкi ѓваскрэсiм,
  Цi сiлай Бога, цi колер навукi...
  Прасторы светабудовы скорым,
  Без усiх паравалок, гнюснай нуды!
  
  Здолеем зрабiць Радзiму круты,
  Вышэй зорак узвядзем трон Расii...
  Ты фюрара вусатага урой,
  Што ѓяѓляе сябе без граняѓ зла месiяй!
  
  Мы зробiм Айчыну як гiгант,
  Што будзе, нiбы маналiт адзiнай...
  Дзяѓчынка ѓстала дружна на шпагат,
  Бо вiцязi ѓ баях непераможныя!
  
  Айчына вялiкае захоѓвай,
  Атрымаеш ад Хрыста тады ѓзнагароду...
  Вайну Усявышнi лепш разарвi,
  Хаця часам змагацца смела трэба!
  
  Карацей хутка адгрымяць баi,
  Скончацца бiтвы i страты...
  I вiцязi вялiкiя арлы,
  Бо ад нараджэння ѓсе салдаты!
  
  
  
  
  
  Страсцi Iмператара Дыялектана
  Iмператар Дыялектан не стаѓ сыходзiць у адстаѓку, а заставаѓся на пасадзе, i кiраваѓ вялiкай рымскай iмперыяй. Яму ѓдалося не толькi кансалiдаваць Рым, але разграмiць Парфiю. Акрамя таго Дыялектан займеѓ сына якому i ѓспадкаваѓ пасад - заснаваѓшы дынастыю Дыялектанаѓ. Сам iмператар якi ѓсталяваѓ Дамiнант пражыѓ семдзесят адзiн год, i змог цалкам аднавiць стабiльнасць i адрадзiць iмперыю. Яго сын Актавiян працягнуѓ курс на росквiт i экспансiю. Найважнейшым стала тое, што не з'явiѓся iмператар Канстанцiн i Хрысцiянства не стала дзяржаѓнай iдэалогiяй i рэлiгiяй.
  А гэта сур'ёзна... Паступова рэлiгiя Хрыста стала спадаць i слабець. А ѓ Рыме паганства прайшло некаторую мадэрнiзацыю.
  З'явiѓся галоѓны Бог - Хронус якi стварыѓ i iншых багоѓ, i сусвет.
  Рымская iмперыя развiвалася... Змрочнае сярэднявечча так i не наступiла. I навука развiвалася куды хутчэй... I вось ужо ѓ 1200 годзе нашай эры, ад Каляд Хрыстова, якога натуральна не адзначалi, а быѓ дзень Сонца, адбыѓся першы палёт людзей на Месяц. А праз трыццаць гадоѓ сусветная iмперыя Рыма пачала палёт i на Марс.
  Алег Рыбачэнка перамясцiѓся ѓ гэты перыяд на машыне часу, дакладней пры дапамозе гранаты часу. Гэта было мiнулае альтэрнатыѓнага ѓзроѓню. Дзе ѓсяго толькi Дыялектан не пайшоѓ раней часу на пенсiю. I была заснавана новая, слаѓная дынастыя.
  А бо ѓсяго толькi iдзе 1230 год. I стартуе 1 траѓня экспедыцыя з пяцi зоркалётаѓ на Марс.
  Уся планета Зямля пад кiраваннем Рымскай iмперыi. Зразумела, пануе парадак i росквiт. А таксама пануе Рымскае права. А сам Рым - сталiца свету!
  Алег Рыбачэнка - звычайны хлопчык гадоѓ дванаццацi ѓ шорцiках i голым торсам, iдзе па вулiцах горада.
  Вельмi прыгожы гэты Рым. Некаторыя вулiцы на гэтым горадзе ѓжо рухаюцца, i цячэ асфальт. Хлопчык Алег усмiхаецца. У Старажытным Рыме яшчэ iснуе рабства, i яго суцэль могуць прыняць за юнага нявольнiка.
  Едуць па горадзе i аѓтамабiлi. Толькi не на рухавiках унутранага згарання, а электрычныя. I гэта куды чысцей i больш практычна. Аѓтамабiлi ѓ асноѓным кропляпадобныя i вельмi прыбраныя. Фарбы ѓ iх яркiя, i вельмi ѓражваюць.
  Хлопчык Алег iдзе сабе i насвiствае, атрымлiваючы асалоду ад свежым паветрам i выглядам высачэзных дамоѓ з рэкламнымi плакатамi. Суцэль сучасны горад з каласальных па памерах хмарачосамi. Толькi яны моцна паходзяць на палацы i вельмi прыгожыя. Шматколерныя са штучнымi каштоѓнымi камянямi.
  Алег узяѓ i босымi пальчыкамi босых ножак злавiѓ муху i праверашчаѓ:
  - Камунiзм, камунiзм,
  Толькi ѓверх не ѓнiз!
  Адна з праязджаючых машын, была нiбы сiнi кiт. I з яе верха бiѓ высачэзны фантан. I яго бруi пералiвалiся дыяментамi. Гэта выглядала прыгожа. Мiма прабегла дзяѓчынка, у кароткай тунiцы, i з босымi ножкамi. Дзецi ѓвогуле частка былi басанож. Надвор'е цёплае, i асфальт люстраны i не пэцкае падэшвы. Праѓда босыя дзецi - гэта тыя, у каго нiзкi сацыяльны статус. Багацейшыя апранаюць сандалi.
  Хлопчык-рабы ѓ шортах бегаюць, загарэлыя i мускулiстыя мятуць вулiцы.
  Хаця яны i так чыстыя. Ужо бачныя i робаты.
  У Рыме рабства адмiрае. Тэхнiка выцясняе нявольнiкаѓ. Шмат партрэтаѓ Суперiмператара, а таксама Дыялектана, i яго сына Актовiна. Апошнi захапiѓ шмат краiн, у тым лiку i Кiтай.
  Алег прагаладаѓся i падышоѓ да аѓтамата. Той пiскнуѓ:
  - Хлопчык-раб, каб атрымаць марожанае трэба заплацiць!
  Алег дастаѓ царскi чырвонец i паказаѓ на сканер!
  У адказ пiск, i жменя сярэбраных манетай здачы, разам з пламбiр у шакаладзе.
  Алег Рыбачэнка стаѓ лiзаць марожанае, i прыцмокваючы губкамi, прабуркаваѓ:
  - Слався Родная зямля! I Старажытны Рым!
  У паветры стаяла ѓрачыстасць. Толькi што аб'явiлi аб тым, што прайшоѓ паспяховы старт пяцi караблёѓ да Марса. I што праз некалькi тыдняѓ яны даляцяць.
  Алег еѓ марожанае. I голай, круглай, агрубелай пяткай, нацiснуѓ на цэглу бардзюры. Той злёгку пагнуѓся, ён быѓ не далiкатны, а пругкi.
  Хлапчук даеѓ марожанае, i рушыѓ далей. Можна напрыклад, паглядзець за будынак у выглядзе морквы з пялёсткамi астры. I гэта скажам проста ѓражвае.
  Тым большая морква вышынёй з палову вярсты. Тут сапраѓды ёсць не паглядзець.
  Алег падскочыѓ, i пракруцiѓшы ѓ паветры круцёлку. Ён быѓ вельмi прыгожым, i адна з жанчын гадоѓ сарака на выгляд, крыкнула:
  - Падыйдзi да мяне!
  Хлопчык падбег да яе... Жанчына стала яго гладзiць па загарэлых, мускулiстых грудзях, прыгаворваючы:
  -Якi ты прыгожы хлопчык, светленькi, а краi ѓ цябе цёмныя. Можа, быць ты мне лiжаш соску грудзей?
  Алег усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Магу! Але за гэта з вас залатая манета!
  Жанчына кiѓнула:
  - Добра папрацуй язычком i атрымаеш!
  I спусцiла з сябе сукенку. Яе грудзi былi вялiкiя i пышныя. Алег прыклаѓся да яе i пачаѓ лiзаць мовай сасок. Гэта даволi прыемна, хоць жанчына i стараватая для хлопчыка. Хаця Алегу ѓжо столькi гадоѓ, што ён збiѓся з рахунку. Але ѓсё роѓна вечны хлопчык.
  А тым часам жанчына яго мацала, i нават камячыла мужчынскую дасканаласць. А яно ѓ хлопчыка вельмi буйнае. I як стала паднiмацца тырчком.
  I ѓстала горкай...
  Тут праѓда з'явiлася двое палiцыянтаѓ i яны прыкрыкнулi:
  - Не на вулiцы ж займацца каханнем!
  Жанчына кiнула Алегу залаты i заявiла:
  - Мяне выклiкае па сотаваму тэрмiнова муж! Але мы яшчэ сустрэнемся, абавязкова сустрэнемся!
  Алег усмiхнуѓся. Колькi тысяч у яго перабывала жанчын. I ѓсе былi задаволеныя. Прычым, у чым перавага быць знешне хлопчыкам? Iншыя жанчыны з дзiцем пачуваюцца нашмат старэй, i ахвотна плацяць за сэкс грошыкi. Што i выгадна, i вельмi прыемна адчуваць сябе прастытуткай мужчынскага полу. Яму мусiць вельмi шмат хто зайздросцiць. Вельмi добра, калi цябе здымаюць жанчыны.
  Ну добра, давай паглядзiм супер горад. Напрыклад будынак, якi мае пазалочаныя сцены i паходзiць на карону. Гэта скажам так, вельмi крута. Або яшчэ адно збудаванне падобнае на ёлку, устаноѓленую на Каляды. I пры гэтым на ёй цацак i гiрляндаѓ так шмат, проста безгустоѓшчына. I настолькi ѓсё прыгожа i пазнавальна.
  Хлопчык крыху прыбавiѓ ходу, яго босыя, кругленькiя пятачкi замiльгалi.
  Алег глядзеѓ як напрыклад, лупцавалi дзяѓчыну-рабыню. Яна была зусiм голая, i яшчэ хвасталi хлапчукi ѓ шараварах з двух бакоѓ. Некалькi дзясяткаѓ чалавек атрымлiвала асалоду ад вiдовiшчам збiванай пугай аголенай рабынi. Некаторыя юнакi нават совалi сабе рукi ѓ штаны. I гэта было проста смешна.
  Алег узяѓ i праспяваѓ:
  - Удар, удар, яшчэ ѓдар, яшчэ ѓдар i вось,
  Нагую дзяѓчыну сякуць, i могуць урэзаць у рот!
  Ды гэта было пацешна. Дзяѓчаты секлi, i бiлi па спiне, баках, i босым пяткам. I глядзелася гэта вельмi выразна i крута.
  Алег Рыбачэнка адчуѓ у штанах зноѓ эрэкцыю. Жанчына гадоѓ трыццацi, даволi прыгожая яго паклiкала. I калi хлопчыка, прычым вельмi рэльефнымi цяглiцамi падбег, раѓнула:
  - Ну давай займiся каханнем са мной!
  Алег кiѓнуѓ ... Жанчына адкiнула тунiку i рассунула стройныя ногi. Вечны хлапчук нядоѓга думаючы ѓвайшоѓ у яе, i пачаѓ працаваць. Чулiся сладастрасныя стогны.
  Алег прабурчаѓ:
  - Заплацi!
  Яна кiнула яму залатую манету з партрэтам iмператара. Хлопчык працаваѓ.
  Алег зрэшты, успамiнаѓ як ён у спецшколе, быѓ агледжаны медсёстрамi, гэта быѓ такi яркi ѓспамiн.
  А яшчэ больш яскравае, калi ён быѓ у Рыме, але з невялiкiм дэфектам, калi стаѓ куды менш i слабей. Вось гэта была круцейшая прыгода.
  Алег Рыбачэнка працягваѓ уздым. Ён павярнуѓ разам са сцежкай i абышоѓ вялiкае старое дрэва. Каб дайсцi да другой пашы кароткiм шляхам, трэба было падняцца вышэй у гару, а затым, абмiнуѓшы яе, выйсцi на iншую сцежку. Хлопчык iшоѓ ужо больш за гадзiну. Ферма, дзе ён вырас, застаючыся ѓсё жыццё рабом, зрабiлася зусiм маленькай. Яе было добра вiдаць, але дзiця брыла не азiраючыся. Ён нiколi не глядзеѓ у той бок, калi быѓ у дарозе. Так яму больш падабалася: не глядзець i не думаць пра тое непрыемнае, нават жудаснае, што заставалася ѓ яго ззаду.
  Яшчаркi грэлiся на гладкiх камянях. Над травой кружылi стракозы. У ценi соснаѓ i лiсцяных дрэѓ варушылiся мышы.
  "У палях шырокiх шмат дзён я сумаваѓ сярод коней, сярод авечак я ранiцы чакаѓ, з казою побач засынаѓ", - круцiлiся ѓ памяцi Алега Рыбачэнкi словы пастуховай песенькi. Ён чуѓ яе тысячу разоѓ за сваё кароткае бясколернае жыццё. I ён ведаѓ яшчэ пару падобных песень.
  Страѓнiк хлопчыка, якi амаль заѓсёды мучыцца голадам, быѓ у гэты час спакойны. Дзiця прывык забываць пра ежу, калi яе не было. Тое, што ён з'еѓ ранiцай, хутка павiнна было стаць далёкiм успамiнам. Iсцi трэба было ѓвесь дзень i ѓсю ноч. Дабраѓшыся да пастухоѓ да вечара, малы павiнен быѓ ранiцай вярнуцца на ферму.
  Птушкi спявалi вакол, а сонца i лёгкi вецер лашчылi цяплом густыя валасы Алега Рыбачэнкi. Малчаѓшы амаль усю ранiцу, хлопчык-раб знайшоѓ сiлы, каб бязладна заспяваць. У гуках суму, няѓмела сплеценых са слоѓ, ён знаходзiѓ зараз заспакаенне. Паступова песня дзiцяцi стала не такой сумнай. У ёй з'явiлiся ноты радасцi, натуральныя ѓ моманты бяспекi i спакою. Хлопчык iшоѓ наперад, нiчога не заѓважаючы. Яго чакала ѓсеяная ягадамi паляна, прахалодная вада ѓ раѓчука i таемнае шчасце раба - адзiнота.
  У зараснiкаѓ дзiкай малiны, дзiця спынiѓся. Не перастаючы напяваць, ён пачаѓ збiраць i ёсць кiслявыя ягады. Нi што не трывожыла яго зараз. Тры гады таму, яшчэ зусiм малым, ён знайшоѓ гэтае месца, поѓнае столькiх задавальненняѓ густу.
  Саспелыя ягады прыцягвалi цёмным колерам. Яны не былi вялiкiя, а зараснiкi былi густымi. Вострымi шыпамi абаранялi яны свой плён. Дзiця старалася не падрапаць. Ён выцягваѓ з зялёнага колкага воблака адну ягаду за iншы. Малiна раставала на мове. Разлiвалася кiслявым сокам у роце. Напаѓняла ноздры салодкiм водарам.
  Хлопчык пераходзiѓ ад аднаго куста да другога. Раптам ён адчуѓ, як сцiхлi стракатыя гукi насякомых. Нечыя хуткiя моцныя рукi, прабiѓшы хмызняк, схапiлi яго. Адна цяжкая мужчынская лапа ѓзяла дзiця за шыю, а другая да болю зацiснула рот. Рукi рэзка тузанулi Алега Рыбачэнку. Ён адчуѓ боль ад мноства якiя наносяцца драпiн. Трэснула старая тунiка.
  Цела хлопчыка ѓ iмгненне аказалася за кустом. Чужая сiла бязлiтасна пранесла яго скрозь калючыя зараснiкi.
  Два рыжаватыя глыбока пасаджаныя вочы ѓпiлiся ѓ твар перапалоханага палоннага. Малому здалося, што тырчаць яны з рудай барады. Тоѓстыя губы чалавека шчыльна сцiснулiся. Твар зрабiѓся яшчэ страшнейшым. Увесь ён выглядаѓ магутнай пачварай, якая струменiла пахi дыму, поту i гарэлага мяса. Па-над жоѓта-шэрай кашулi ѓ яго быѓ надзеты грубы скураны панцыр з нашытымi рагавымi пласцiнамi. На поясе вiсеѓ цяжкi меч. "Разбойнiкi! - спалохаѓся малы. - Гэта разбойнiкi!" Сэрца яго iрвалася вонкi.
  - Трапiѓ, рымлянiн, - нягучна зароѓ чалавек-барада. - Давайце сюды, хлопцы! Хутчэй, у iмя маланак Пяруна! Варушыцеся!
  - Як зайца злавiѓ. Умееш, паляѓнiчы!
  - Вось ведаѓ я што нам пашанцуе. Прыметы такiя былi, добрыя, - дадаѓ iншы, хрыплаваты голас. - Чарапашы панцыр бачыѓ...
  Вочы злоѓленага дзiцяцi кiнулiся. Маляня заѓважыѓ яшчэ траiх бандытаѓ. Двое з iх падышлi, прабраѓшыся праз хмызняк. Яны трымалi дроцiкi на плячах. Хлопчык зразумеѓ - гэтыя двое чакалi яго ѓ траве. Здолей ён вырвацца з лап рыжабародага, яны спынiлi б уцекача без асаблiвых намаганняѓ. Трэцi стаяѓ справа ад сцiскалага Алега Рыбачэнкi галаварэза. У руках у яго былi лук i пара стрэл. Па грозным выглядзе схапiлi яго людзей i незразумелай гаворкi, хлопчык здагадаѓся, што патрапiѓ не да падданых хрысцiянскай Вiзантыi.
  - Барбары! - з жахам паспрабаваѓ прамычаць ён.
  Нямала страшных гiсторый чуѓ маляня ад пастухоѓ аб людзях якiя прыходзiлi з-за Дуная рабаваць i забiваць. Распавядалi, што, упадаючы ѓ лютасць, яны ператвараюцца ѓ ваѓкоѓ i нават могуць хадзiць пад вадой. Яшчэ казалi, быццам варвары здольныя абарочвацца змеямi i прапаѓзаць, дзе заѓгодна. Заѓсёды раптоѓныя ѓ нападзе, прагныя да здабычы, дзiкуны з пастухавых легенд не даравалi нiчога i нiкога не пакiдалi ѓ жывых. Таксама чуѓ Алег Рыбачэнка, што дзiкiя людзi п'юць кроѓ хрысцiян i прыносяць у ахвяру немаѓлят. Шалёны жах ахапiѓ хлопчыка iмгненна, як толькi ён зразумеѓ, у чыiх руках апынуѓся. "Выратуй мяне, божа!" - пранеслася ѓ галаве дзiця. Драѓляны крыжык на грудзях павiнен быѓ выканаць сваё прызначэнне: абаранiць ад бяды. Няѓжо магло быць iнакш?
  - Рымлянiн, - усмiхнуѓся белавалосы юнак, апускаючы дзiда.
  - Вельмi ж ён нiкчэмны, - заѓважыѓ iншы ваяр, вiскi якога закрывалi русыя касiчкi. - Як мышаня. Толькi не пiшчыць.
  - Ды ѓ яго рот зацiснуты, - блiснуѓ срэбнай завушнiцай малады варвар. - Паглядзеѓ бы я як ты запiшчыш з зачыненай пашчай.
  - Глядзi-ка, а ён не абрабiѓся - храбрац.
  - Зусiм смаркаты. Нiкуды не падыходзiць.
  Алег Рыбачэнка перапынiѓ успамiны. Жанчына, перажыѓшы некалькi моцны аргазмаѓ знясiлiла i заснула.
  Хлапчук забраѓ у яе кашалёк з залатымi манетамi i рушыѓ далей. Яго настрой палепшыѓся... Цяпер трэба было крыху зрушыцца наперад у часе.
  Прайшла яшчэ сотня гадоѓ 1330 год... Чалавецтва ѓжо рассялiлася па сонечнай сiстэме. I ѓжо зоркалёты дасягнулi хуткасцi святла i спрабуюць асвойваць зорныя сiстэмы.
  Рым разросся ѓ каласальны мегаполiс. I небе мiльёны лятальных апаратаѓ.
  Алег Рыбачэнка бяжыць па вулiцы, i бачыць як над iм зверху носяцца арды хлопчыкаѓ i дзяѓчынак.
  Будынкi вакол яшчэ буйнейшыя i грандыёзныя. I ѓсё настолькi прыгожа.
  Алег Рыбачэнка радасна заспяваѓ;
  Мы вiцязi - мяча i агню,
  Усiх разам нiбы звяры разарву!
  Мы выставiм рахунак - набег пеня,
  Не стань вiцязь наш папугаем!
  
  Мы станем крутымi як быццам арлы,
  Сумеем зараз рознае паскуддзе!
  Ведай нашы крутыя Айчыны сыны,
  Кiдаем свой выклiк i ѓ вечнасць!
  
  Як проста прыгожа бушуе вайна,
  У якой згараюць народы...
  Прыйшоѓ з апраметнай за нас сатана,
  За iм пруць фашысты-вырадкi!
  
  Мы дзяѓчаты моцна па мордзе дамо,
  Фашыстаѓ як галiнку зламаем...
  I стане тады наш салдат пан,
  Хай пышна квiтнеюць ружы траѓня!
  
  Дасягнуць, здольныя мы шмат што ведай,
  Падняць вышэй зорак свае сiлы...
  I так воiн вялiкi змагайся i мацуйся,
  Мы зробiм грозна магiлы!
  
  Паглядзiш, ваяѓнiк будзе тады,
  Усё новым i нiбы кляновым...
  I веру, абмiне нас у лаянцы бяда,
  Стань вiцязь байцом загартаваным!
  
  Вось магутным ударам скасiѓ цэлы полк,
  А з iм два палкi замачылi...
  А фюрар дракона каб гiдкi здох,
  А мы да зорак слаѓныя мiлi!
  
  Вось кайзер ад страху слязу прыпусцiѓ,
  Маленьнем сваё аб лiтасцi!
  У нас вельмi шмат апантаных сiл,
  Мы будзем пры поѓным парадзе!
  
  Калi мы з трох колерам увойдзем у гэты Берлiн,
  I цар Мiкалай робiцца Богам,
  Вырашыць шлях народ у бясконцасцi сiл,
  Не судзiць манарха так строга!
  
  Бяда над Айчынай не згiне тады,
  Велiч будзе i Сонца...
  Рассеецца кайзера злая арда,
  Няхай сэрца ѓ знямозе б'ецца!
  
  З дзяѓчынкай прыгожай мы лiха пройдзем,
  Па нашых расiйскiх абшарах!
  I будзе нам класна з сям'ёю ѓдваiх,
  Я веру, прыйдзе шчасце хутка!
  
  Новая кар'ера Бобi Фiшэра
  Бобi Фiшэр быѓ згодзен на матч-рэванш з Барысам Спаскiм. I амерыканцы змаглi ѓ парадку выключэння прабiць гэты рэванш, але па старых правiлах. Затое прызавы фонд быѓ высокi - рэкордны ѓ гiсторыi шахмат. I матч праходзiѓ у ЗША. Барыс Спаскi перад гэтым матчам здолеѓ стаць чэмпiёнам СССР. I зноѓ падняѓся ѓ рэйтынгу. I вось Бобi Фiшэр зноѓ б'ецца. I гэта вельмi цiкава.
  Першы свой ход Бобi Фiшэр зрабiѓ пешкай Д-два, Д-чатыры. I ѓжыѓ навiнку, хутка атрымаѓшы перавагу i выйграѓшы. У другой партыi Спаскi выдаѓ Е-два, Е-чатыры. Фiшар па звычцы згуляѓ Сiцылiянскую абарону i тут нечаканасць - варыянт Дракона. Раней такi варыянт у практыцы Фiшара не сустракаѓся. I вось Бобi развiѓ моцную атаку супраць караля Спаскага i завяршыѓ справу матам.
  А ѓ трэцяй партыi зноѓ нечаканасць - Фiшар вярнуѓся да Е-два - Е-чатыры. Спаскi прыняѓ выклiк i пайшоѓ на адкрыты варыянт i патрапiѓ пад разгромны напад. Вiдаць, ён не чакаѓ ад Фiшэра такога спрыту. А ѓ рысай партыi Спаскi сам згуляѓ Д-два, Д-чатыры. На што Фiшар ужыѓ Стараiндыйскую абарону i вiдавочна знайшоѓ узмацненне. I зноѓ пратаранiѓ Спаскага. А ѓ пятай партыi нечакана Фiшэр абраѓ дэбют Рэцi. Спаскi такога вiдавочна не чакаѓ. I атрымаѓшы даволi хутка цяжкую, а тамака i зусiм прайграную пазiцыю.
  У шостай партыi Спаскi, зноѓ кiнуѓ: Е-два, Е-чатыры. На гэта Фiшэр прымелi Чалябiнскi варыянт Сiцылiянкi, што таксама аказалася нечаканасцю i нанёс Спаскаму паражэнне. А ѓ сёмы Фiшар зноѓ вярнуѓся да Е-два - Е-чатыры. I на адкрыты варыянт узяѓ i ѓжыѓ Каралеѓскi Гамбiт. I гэта было жорсткiм рашэннем. Спаскi зноѓ трапiѓ пад разгромны напад i прайграѓ...А восьмы Фiшэр зноѓ абраѓ варыянт Дракона, i як нацiсне на супернiка. I зноѓ матавы напад.
  Спаскi ѓжо не мог даць рады з нервамi i яго ахапiла абыякавасць.
  Фiшар разграмiѓ яго з лiкам трынаццаць - нуль, абсалютны рэкорд матчаѓ на першынство свету. I абнавiѓ свой рэкордны рэйтынг ЭЛА.
  Такая зруйнавальная i фантастычная бiтва атрымалася.
  Цяпер Бобi Фiшэр здабыѓ столькi ѓпэѓненасцi ѓ сваiх сiлах, што не стаѓ бегаць ад Анатоля Карпава. I прыняѓ выклiк - гуляць матч да дзесяцi перамог.
  Пачалося супрацьстаянне памiж Анатолем Карпавым i Бобi Фiшэрам. Рэкорднае ѓ гiсторыi шахмат супрацьстаянне дзвюх асоб, якога не было раней.
  Фiшар лiчыѓся вiдавочным фаварытам у першым матчы. Яго ранейшы разгром Барыса Спаскага проста ѓражваѓ.
  Але Карпаѓ маладзей i псiхiчна больш устойлiвы.
  Зрэшты, усё адносна. Фiшар у першай жа партыi гуляючы белымi здзiвiѓ. Ужыѓ дэбют Сакольскага якi лiчыцца не зусiм карэктным. Але фактар нечаканасцi i стартавае хваляванне Карпава ролю адыгралi. I Бобi Фiшэр здолеѓ атрымаць перавагу, якая аформiлася ѓ эфектны напад.
  У другой партыi ѓжо Карпаѓ адмовiѓся ад ходу Е-два, Е-чатыры i рушыѓ наперад пешку С... Фiшар адказаѓ Е-5, i пайшоѓ на фiгурную гульню. Карпаѓ усё яшчэ нерваваѓся i трапiѓ у моцны цэйтнот i апынуѓся пад жорсткай атакай Фiшэра i зноѓ прайграѓ. У трэцяй партыi Бобi вярнуѓся да ходу Е-два, Е-чатыры. Карпаѓ абраѓ адкрыты варыянт. Мабыць баючыся сiцылiянкi. Але ѓ яго не атрымалася. Фiшар зноѓ знайшоѓ спосаб абвастрыць барацьбу i атрымаѓ моцную атаку на караля. I зноѓ дабiѓся перамогi...
  Анатоль Карпаѓ вiдавочна паплыѓ... Тым не менш Карпаѓ у наступнай партыi сыграѓ Е-два, Е-чатыры... Фiшэр сыграѓ Сiцылiянскую абарону i сваю любiмы варыянт Найдрофа.
  Анатоль Карпаѓ трапiѓ пад атаку, але ѓсё ж такi адчайна абараняючыся здолеѓ адбiць наступ, i вялiзнай працай выратаваць партыю без пешкi.
  У пятай партыi Фiшэр таксама згуляѓ З-два i З - чатыры, у стылi Карпава. Барацьба была вострай, але Карпаѓ у моцнай цэйтноце памылiѓся i атрымаѓ мат.
  У шостай сустрэчы Анатоль Яѓгенавiч здолеѓ зрабiць зноѓ нiчыю, але прайграѓ на Е-два, Е-чатыры сёмую сустрэчу. Рахунак стаѓ пяць-нуль што здавалася казала, аб пераважнай перавазе Бобi Фiшэра. Трэба адзначыць, што фiлiпiнцы занепакоiлiся, што матч на першынство свету, апынецца занадта кароткiм. Але пачынаючы з сёмай сустрэчы, Карпаѓ усё больш i больш упарта супрацiѓляѓся. Рушыла ѓслед восем нiчыiх. Пакуль Фiшар у Сiцылiянцы не прымянiѓ важнае ѓзмацненне, не прабiѓ Анатоля Карпава... Рахунак стаѓ шэсць - нуль... Але Карпаѓ трымаѓся. I вось нарэшце гуляючы чорным Анатоль Яѓгенавiч нарэшце размачыѓ лiк. Фiшар раззлаваны вялiкай колькасцю нiчыiх перагнуѓ палку, занадта шмат ахвяраваѓ у атацы, i вядома вынiку Карпаву ѓдалося выслiзнуць i застацца з пераважнай матэрыяльнай перавагай. Але затым Бобi выйграѓ дваццаць восьмую, трыццатую, трыццаць другую i трыццаць чацвёртую партыю завершым матч з лiкам дзесяць-адзiн на сваю карысць. У першым матчы Анатоль Карпаѓ быѓ зрынуты з разгромным лiкам.
  Пасля гэтага матча Бобi Фiшэр вярнуѓся да турнiраѓ. Ён гуляѓ у iх з вялiкiм поспехам. У адным з iх нават пабiѓ рэкорд Алёхiна адарваѓшыся ад другога месца на шэсць паловай ачкоѓ.
  Фiшар таксама згуляѓ матч з Талем, i яго разграмiѓ з сухiм лiкам восем - нуль. Узяѓшы рэванш за паражэнне ѓ турнiры прэтэндэнтаѓ.
  Але Анатоль Карпаѓ таксама на турнiрах гуляѓ нядрэнна. I змог зноѓ прайсцi ѓвесь цыкл выйграваючы матчы i дайшоѓшы Фiшэра. I зноѓ Бобi Фiшар фаварыт у стаѓках.
  Але на гэты раз Фiшару прыйшлося сутыкнуцца з больш упартым супрацiвам, Анатоля Яѓгенавiча. Матч падоѓжыѓся сорак адну партыю, Фiшэр выйграѓ дзесяць, Карпаѓ тры - i ѓсе тры супраць Дракона якi Бобi гуляѓ за чорных.
  Так Анатоль Карпаѓ пасек Дракона, i паказаѓ што з Фiшэрам можна i трэба змагацца.
  Фiшар зноѓ гуляѓ. Прыняѓ удзел у Алiмпiядзе i ѓ 1980 годзе змог пабiць рэкорд Керэса выйграѓшы на першай дошцы ѓсе чатырнаццаць партый.
  У 1981 годзе адбыѓся новы матч з Карпавым. На гэты раз Фiшар здолеѓ перамагчы з лiкам: дзесяць - чатыры. I матч працягнуѓся сорак восем партый.
  А у 1984 зноѓ быѓ матч. I на гэты раз сiтуацыя аказалася такой жорсткай. Фiшару ѓжо было за сорак. Але ён па-ранейшаму ѓсiх сек i перамагаѓ гуляючы. I Анатоль Карпаѓ дасягнуѓ пiка. I вось пачалася жорсткая бiтва...
  Першапачаткова ѓ лiку павёѓ Фiшар. Ён стаѓ чатыры нуль. Потым ачко выйграѓ Фiшар, потым зноѓ Карпаѓ. Потым яшчэ Фiшар, i мiнулi сорак восем партый пасля чаго рушыѓ услед перапынак у тры месяцы. Упершыню быѓ абраны лiмiт. А лiк шэсць - два на карысць Бобi Фiшэра. Пасля матч аднавiѓся. Карпаѓ выйграѓ сорак дзевятую партыю Потым прайграѓ пяцьдзесят другую i пяцьдзесят трэцюю. I Бобi выйграѓ пяцьдзесят шостую партыю, зрабiѓшы лiк дзевяць-тры, але груба пазяхнуѓ у пяцьдзесят сёмы. I прайграѓ белымi i шэсцьдзесят другую, шэсцьдзесят сёмую злiѓ чорным. I прайграѓ у сямiдзесятай ды яшчэ белымi. Рахунак стаѓ восем дзевяць... Пасля серыя нiчыiх i перамогi Фiшэра ѓ семдзесят восьмай партыi самы доѓгi матч у гiсторыi шахмат скончыѓся.
  Тады i было пастаѓленае пытанне ад адмены гульнi без лiмiту. Так хацелася многiм.
  Але пакуль ФIДЭ толькi вырашылася скарацiць лiмiт да трыццацi шасцi партый.
  Карпаѓ ужо перамагаѓ адзiн раз у матчы Гары Каспарава. Выйграѓ у яго з лiкам чатыры - нуль. Але паѓторны матч выдаѓся больш упартым.
  Карпаѓ першапачаткова павёѓ у лiку - два - нуль, але адзiнаццатай парты пазяхнуѓ, потым прайграѓ шаснаццатую партыю, а пасля перамогi ѓ 19. Каспараѓ выйшаѓ наперад. Але перамажы ѓ дваццаць другi, Карпаѓ зраѓняѓ лiк. I выйграѓшы дваццаць чацвёртую белымi, заваяваѓ права на новы ѓжо пяты матч з Бобi Фiшэраѓ.
  У 1987 годзе новы матч супраць Бобi Фiшэра, якому ѓжо хутка 45 гадоѓ. Але Бобi не палiць, не п'е, займаецца спортам i па-ранейшаму ѓ выдатнай фiзiчнай форме. Ён ужо шасцiразовы чэмпiён свету, больш кратным быѓ толькi Ласкер.
  Пяты бой з Карпавым - супербой. Бобi Фiшар як заѓсёды гатовы, але мiнулы матч паказаѓ, што яго перавага не пераважная...
  Паядынак працякаѓ у жорсткай барацьбе. Пасля дваццацi чатырох партый лiк быѓ чатыры - чатыры, затым у дваццаць сёмай партыi ѓпершыню выйшаѓ наперад у гульнi з Фiшэрам Анатоль Карпаѓ. Здавалася вось-вось здарыцца сенсацыя, але... Фiшэр выйграѓ у наступны пяцi паядынкаѓ чатыры... I лiк стаѓ восем - пяць на яго карысць... Потым яшчэ чатыры нiчые i вычарпанне лiмiту. Пяты матч самага грандыёзнага супрацьстаяння ѓ свеце шахмат за ѓсю гiсторыю. I Бобi Фiшэр падобна Эмануiлу Ласкеру стаѓ сямiразовым чэмпiёнам свету. Але вось усё iдзе па цыклах. Гары Каспараѓ вельмi перспектыѓны малады шахматыст сышоѓ у палiтыку. Ды перабудова, шматпартыйнасць. Гары Кiмавiч не паспеѓ стаць чэмпiёнам свету, а калi ты не першы шахматы не такi цiкавыя як палiтыка, i не стаѓ гуляць у матчах прэтэндэнтаѓ. А Анатоль Карпаѓ нечакана прайграѓ маладому Вiшы Ананду. Ну колькi сапраѓды можна выйграваць усе матчы. Тым больш што iндус здолеѓ падабраць ключ да абароны Каро-Кан, якую цяжка прабiць нават Бобi Фiшэр.
  I вось сышлiся ѓ бiтве сталь i полымя. Рознiца ва ѓзросце ѓ двух шахматыстаѓ у 25 гадоѓ. Бобi Фiшар усё яшчэ вялiкi i моцны, i юны Ананд у 1990 годзе. Жорсткi прама скажам матч.
  Вiшы Ананд вядома ж вельмi таленавiты, але яму не хапае ѓстойлiвасцi. Пасля васьмi нiчыiх ён выйграѓ дзевятую партыю, але дзясяты страцiѓ душэѓную раѓнавагу натыкнуѓшыся на дэбютную навiнку. Потым прайграѓ у адзiнаццатай. I трапiѓ пад жорсткiя цiскi Фiшэра ѓ дванаццатай партыi. Прадуѓ у трынаццатай. Прайграѓ Вiшы нягледзячы на перавагу ѓ дэбюце i чатырнаццатую партыю, выпусцiѓ шанцы ѓ пятнаццаць i прайграѓ шаснаццатую. Упусцiѓ шанцы ѓ сямнаццатай i прайграѓ васямнаццатую... А затым i дваццатую партыю. I дваццаць трэцюю i дваццаць чацвёртую скончыѓшы матч. Бобi перасягнуѓ Ласкера i выйграѓ з лiкам - дзесяць - адзiн. I Бобi Фiшар усё яшчэ чэмпiён. У 1993 годзе адбыѓся яго матч з Шортам, якi выйграѓ у Карпаѓ. Хоць Бобi Фiшэр i было пяцьдзесят гадоѓ, але ён у форме. Як абрынуѓся на Шорта. Ужо пасля пятнаццацi партый лiк стаѓ восем - нуль на карысць Фiшэра. Але Шорт размачыѓ рахунак у шаснаццатай партыi. Але потым прайграѓ дваццаць першую i дваццаць трэцюю партыю.
  I таксама скончыѓ дзесяць - адзiн. Потым Бобi Фiшэр згуляѓ матч у 1996 годзе. З iм бiѓся ѓжо Гата Камскi. Гэта шахматыст быѓ маладзейшы за Фiшэра гадоѓ так больш чым трыццаць. I вельмi ѓпарты. Многiя хацелi жорсткага матчу. Але спачатку Бобi Фiшэр упэѓнена павёѓ у лiку з рознiцай у пяць вачэй. Рахунак стаѓ шэсць адзiн. Але затым Гата Камскi паказаѓ нядрэнныя байцоѓскiя якасцi. Нi адна партыя iх матчы не доѓжылася менш за сорак хадоѓ.
  Рахунак стаѓ сем - тры пасля дваццацi чатырох партый ... Затым серыя з дзесяцi нiчыiх. I зноѓ перамог Гата Камскi, але ѓ трыццаць шостай партыi ѓверх узяѓ Бобi Фiшэр. Зноѓ перамог Бобi Фiшэра... I вось у 1999 годзе чарговы матч з Уладзiмiрам Крамнiкам - рознiца ѓ трыццаць два гады - гэта вялiкi разрыѓ. А Бобi Фiшэр ужо пяцьдзесят шэсць гадоѓ. Ён ужо дваццаць сем на троне, i вось-вось паб'е рэкорд Ласкера. I ѓ гэтым. Яшчэ
  Дзесяцiразовы чэмпiён свету - такога яшчэ ѓ гiсторыi шахмат нiколi не было.
  Бобi Фiшар вядома ж узроставай шахматыст, але дамогся ѓсё-ткi каб лiмiт у трыццаць шэсць партый усё ж адмянiлi. I гэта ѓжо новым прэзiдэнтам ФIДЭ Кiрсанам было зроблена. Але што ж... Будзе нешта цiкавае.
  Тым больш гэты матч будзе амаль апошнi, толькi яшчэ рэванш калi Уладзiмiр Крамнiк пераможа, i далей пойдзе - накаѓт-сiстэма.
  I вось матч пачаѓся...I з самага пачатку нечаканасць - павёѓ Уладзiмiр Крамнiк. Пасля пятнаццацi партый лiк стаѓ два - нуль на карысць Уладзiмiра Крамнiка. Але потым Фiшэр выйграѓ тры партыi запар i выйшаѓ наперад. Але Уладзiмiр упарта ваяваѓ. I здолеѓ у дваццаць першай партыi зраѓняць лiк... Потым пацягнулася серыя нiчыiх... Пакуль у сорак другой партыi не перамог Бобi Фiшэр... У сорак сёмы святкаваѓ перамогу Уладзiмiр Крамнiк, а ѓ сорак восьмай зноѓ Бобi Фiшэр.
  Рахунак быѓ чатыры - пяць на карысць Бобi Фiшэра пасля таго, як быѓ абвешчаны перапынак у тры месяцы. Шахматысты адпачывалi. Пакуль яшчэ фаварытам лiчыѓся Бобi Фiшэр. Матч аднавiѓся. Першыя партыi завяршалiся ѓнiчыю. Толькi ѓ шэсцьдзесят сёмай партыi нарэшце перамог Крамнiк. Рахунак стаѓ пяць - пяць. Потым Крамнiк у семдзесят сёмы зноѓ адолеѓ Фiшэра i выйшаѓ наперад. Але Бобi ѓ дзевяноста шостай сустрэчы зраѓняѓ лiк i стала - шэсць - шэсць. Гэты матч зноѓ быѓ адкладзены на тры месяцы, што ѓжо ёсць рэкорд. Бобi Фiшэр адзначыѓ: гэта мой самы ѓпарты паядынак.
  Вось матч на першынство свету, праз тры месяцы аднавiѓся. Зноѓ серыя нiчыiх. У сто дваццатай партыi Бобi Фiшар нарэшце выйграѓ... У сто трыццаць пятай Уладзiмiр Крамнiк зраѓняѓ лiк. I пасля ста сарака чатырох партый стаѓ лiк сем-сем. Пасля чаго гульня зноѓ працягнулася пасля трох месяцаѓ перапынку. I потым яшчэ матч, да ста дзевяноста другой партыi. I лiк апынуѓся ѓсяго восем - восем. Затым зноѓ перапынак у тры месяцы. I зноѓ гульня... Пасля двухсот сарака партый лiк стаѓ: дзевяць-дзевяць.
  Вось наступiла жорсткая барацьба да першай перамогi. Пасля яшчэ трох месяцаѓ перапынку. I вось яны гулялi... Серыя нiчыiх. I вось дзвесце восемдзесят восьмая партыя. Бобi Фiшэр гуляючы белымi вярнуѓся да ходу Е-так, Е-чатыры. I Крамнiк прыняѓ выклiк. I абраѓ Сiцылiянскую абарону.
  Гэта была жорсткая бойка, да поѓнага знiшчэння. Такi жорсткi адбыѓся абмен ударамi. Але ѓ гэты люты, з забойствамi фiгур. Спачатку перавага была ѓ белых, але затым ужо чорныя завалодалi iнiцыятывай, i была гучная перамога. I нарэшце Уладзiмiр Крамнiк перамог, гегемонiя Бобi Фiшэра скончылася. I гэта было проста супер!
  А Бобi Фiшар пабiѓ рэкорд Ласкера.
  А матч-рэванш гуляць было ѓжо некалi. Справа перайшла ѓ накаѓт-сiстэму. Ды i Бобi Фiшэр ужо гадоѓ нямала, i ён не хоча больш гуляць. Хаця i ѓ турнiрах удзельнiчае.
  Фiшар выйграѓ пару турнiраѓ... I завязаѓ з гульнёй.
  Гары Каспараѓ удзельнiчаѓ у выбарах прэзiдэнта Расii ѓ 2000 i 2004 гадах. А у 2008 годзе не прайшоѓ рэгiстрацыю. Пасля чаго перайшоѓ у жорсткую апазiцыю Уладзiмiру Пуцiну. Уладзiмiр Крамнiк, некаторы час быѓ чэмпiёнам свету, але потым прайграѓ матч Вiшы Ананду.
  А далей наступiла праѓленне Карлесона. У 2010 годзе Бобi Фiшэр i Анатоль Карпаѓ згулялi яшчэ адзiн матч. На гэты раз з скарочаным кантролем часу: паѓгадзiны на партыю. I пасля дваццацi чатырох партый была зафiксаваная нiчыя.
  Так i скончылася iх баявая эпапея гульняѓ... Фiшар неѓзабаве памёр... Так i застаѓшыся легендай у свеце шахмат. Гары Каспараѓ эмiграваѓ у ЗША. Але вось у 2022 годзе нечакана памёр Уладзiмiр Уладзiмiравiч Пуцiн i Гары Каспараѓ вярнуѓся.
  У Расii новыя падзеi, перамены, i мноства розных фактараѓ... Мiхаiл Мiшусцiн выпусцiѓ з калонii Навальнага, i аб'явiѓ курс на паляпшэнне адносiн з ЗША...
  I гэта таксама вельмi цiкава атрымлiвалася. Нарэшце пайшоѓ i Лукашэнка. А Уладзiмiр Клiчко пабiѓ рэкорд Формана. I гэта было дасягненнем, проста супер.
  У Расii былi прыняты некаторыя папраѓкi ѓ канстытуцыю, якiя яе зрабiлi больш адчыненай для мiру. Ужо на пахаваннi Уладзiмiра Пуцiна сустрэлiся Байдэн i Мiшусцiн i дамовiлiся аб тым, што Расiя i ЗША стануць дружалюбным партнёрамi, а можа i саюзнiкамi. Потым абяцалi правесцi i самiт з адчыненымi дзвярыма. У свеце станавiлася ѓсё больш стабiльным i лепшым. Смерць Уладзiмiра Пуцiна была ѓспрынятая многiмi станоѓча. Ды i ѓ Расii людзi радавалiся - нарэшце атрымалi свабоду.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi, зноѓ прымаючы ѓдзел у прэзiдэнцкай гонцы, адзначыѓ:
  - Эпоха памерла, хай жыве эпоха!
  Аляксандр Лукашэнка бег у Кiтай... Але вось Колька застаѓся ѓ Расii. У свеце вялiкiя перамены ѓ лепшым.
  
  ЗЮГАНАђ КАМУНIСТАМ НЕ ПАТРЭБНЫ
  На выбарах прэзiдэнта Расii 1996 года, у першым туры больш за ѓсё галасоѓ сабраѓ Ельцын. А генерал Лебедзь, якi заняѓ трэцяе месца, перакiнуѓся на бок дзейнага прэзiдэнта. Становiшча камунiстаѓ стала безнадзейным. I як мiнiмум атрымлiвалася на чатыры гады яны ѓладу страцiлi. У найважнейшай частцы прэзiдэнцкай. Але адзiн разумны камунiст з аховы Зюганава, вырашыѓ, што сам Генадзь Андрэевiч гэта ѓсяго толькi пасрэдная пешка, якая мала што значыць для партыi. А цяпер толькi перашкаджае.
  I 1 лiпеня 1996 года, Генадзь Зюганаѓ загiнуѓ ад выбуху бамбёшкi. I гэта шмат што змянiла. У прыватнасцi па законе перадвыбарная кампанiя пачыналася па-новаму, i павiнна была прайсцi на працягу чатырох месяцаѓ. А сабраць трэба было ѓжо паѓмiльёна подпiсаѓ. Гэта значыць, зноѓ па крузе ѓсё пайшло.
  I дату выбараѓ павiнен быѓ аб'явiць Савет Федэрацый. I вядома ж да канца кастрычнiка.
  Падхалiмы Ельцына спрабавалi было аб'явiць яго перамогу i па вынiках першага тура, але не атрымалася.
  Наадварот Савет Федэрацый аб'явiѓ на 29 кастрычнiка 1996 года дату новых выбараѓ прэзiдэнта. Так што сiтуацыя вельмi абвастрылася. Зразумела аб сваiм жаданнi паѓторна бiцца абвясцiѓ Уладзiмiр Жырыноѓскi, i Рыгор Яѓлiнскi. Ад камунiстаѓ, вядома ж, таксама павiнен быць кандыдат, але хто? Узнiкла ѓнутраная барацьба. З Ельцынам таксама праблемы - здароѓе здало i хапiѓ чацвёрты iнфаркт. Але штурхаць Аляксандра Лебедзя вiдавочна не хацела элiта. Ня факт, што новы дыктатар будзе кiраваным. Можа, пачаць iрваць звязаныя нiтачкi.
  Аляксандр Лебедзь ужо пры пасадзе... Такая вось узнiкла сiтуацыя. Праѓда камунiсты вылучылi Валянцiна Купцова. Не самы ѓдалы выбар: яшчэ старэйшы за Зюганава, але хоць не лысы. I з iм ударная моц КПРФ. Руцкi пайшоѓ на пасаду губернатара Курскай вобласцi. Усе чын па чыне. Супрацьстаянне камунiстаѓ i партыi ѓлады працягнулася. Толькi Ельцын ужо ѓ паѓмёртвым стане. А КПРФ змянiла каня. Шылава памяняѓ Мылаѓ. I ѓсё роѓна абодва лiдэры камунiстаѓ былi пазбаѓлены харызмы i не мелi доѓгай раскручанай славы.
  А вось Уладзiмiр Жырыноѓскi пасля няѓдалага выступлення атрымаѓ другi шанц. I гэта яго вельмi ѓзбадзёрыла. I ён стаѓ куды больш актыѓна лаяць Ельцына.
  А апошнi ѓсё ж пайшоѓ на новыя выбары. Пайшоѓ другi вiток перадвыбарнай кампанii.
  Валянцiн Купцоѓ не тое, каб занадта харызматычныя, але за iм сiла левых партый. I ён хутка збiрае подпiсы. Яѓлiнскi, атрымаѓшы чацвёртае месца, хоча большага. А Уладзiмiр Жырыноѓскi ѓ лютасцi.
  Тым больш нагода знойдзена. Чачэнцы пайшлi на штурм горада Грознага i Лебедзь падпiсаѓ ганебную капiтуляцыю. I гэтыя пагадненнi цудоѓная нагода Жырыноѓскаму зачапiцца.
  Уладзiмiр Брынцалаѓ ужо не iшоѓ на выбары, вiдаць, яму хапiла славы i папулярнасцi. А Уладзiмiр Жырыноѓскi стаѓ зноѓ выкiдваць конiкi, i ѓвага СМI стала перамяшчацца да яго. А тут яшчэ i Уладзiмiру Вольфавiчу адмовiлi ѓ рэгiстрацыi, абвясцiѓшы подпiсы фальшывымi. I таксама ладны скандал.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi пайшоѓ на пад'ём... Ён рухаѓся нiбы тыгр, якi сарваѓся з ланцуга. I скандал iшоѓ за скандалам... У вынiку Валянцiн Купцоѓ сышоѓ у цень, i прапаганда знарок звяла выбары да супрацьстаяння Уладзiмiра Жырыноѓскага i Барыса Ельцына. Так здавалася ѓсiм i больш выгадна, i бяспечней. Тым больш Уладзiмiр Вольфавiч адлюстроѓваѓся другiм Гiтлерам i вялiзнай пагрозай для Захаду. I гэта трэба сказаць сур'ёзна.
  Вось такое пудзiла ѓзяць i выкарыстоѓваць у сваiх мэтах. А Валянцiна Купцова па максiму iгнараваць. Вось гэта была такая хiтрая тактыка Барыса Эльцына. Дакладней каманды Барыса Эльцына.
  I Уладзiмiр Жырыноѓскi, падыгрываючы публiцы, параѓнаѓ сябе з Гiтлерам. Заѓважыѓшы, што Гiтлера нават сярэдняй адукацыi не было, а Уладзiмiр Жырыноѓскi скончыѓ МДУ з чырвоным дыпломам. Такi ён Уладзiмiр Вольфавiч герой. Прычым, калi Гiтлер, не маючы сярэдняй адукацыi, заваяваѓ усю Еѓропу за паѓтара месяца, то ён Жырыноѓскi за тры месяцы захопiць увесь свет, i на Расiю будуць працаваць усе народы планеты Зямля!
  Такi ваяѓнiчы парыѓ вядома ж i прыцягваѓ, i адначасова адпужваѓ.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi разбушаваѓся i ѓсё больш i больш...
  I з задавальненнем гуляѓ ролю пудзiла, i разыходзiѓся ѓсё больш i больш. I рэйтынг ва Уладзiмiра Вольфавiча рос нiбы на дражджах. Многiм падабалася яго ваяѓнiчасць, асаблiва моладзi. I грознае ѓзрушэнне кулакамi.
  А Ельцын сядзеѓ на медыкаментах... I рэдка з'яѓляѓся на публiцы, i было бачна, што яму цяжка рухацца.
  Былi iншыя кандыдаты ѓ прэзiдэнты - не гэтак прыкметныя. Яны ролi не гулялi. Шакум, Уласаѓ, Фёдараѓ, на выбары не пайшлi. Тулееѓ атрымаѓ пасаду мiнiстра па справах СНД, i таксама ѓ выбарах не ѓдзельнiчаѓ. Замест Тулеева дублёрам у камунiстаѓ стаѓ Пётр Раманаѓ. I гэта таксама вельмi сур'ёзна.
  У прэзiдэнты палезлi некаторыя дэмакраты. Апроч Яѓлiнскага вырашыѓ паспрабаваць сiлы i Канстанцiн Баравы. I таксама здолеѓ сабраць подпiсы для рэгiстрацыi. Ён хоць стаѓ дэпутатам. I здолеѓ прайсцi рэгiстрацыю. Iншыя ѓжо былi малавядомыя i не яркiя.
  Так што ѓжо Уладзiмiр Жырыноѓскi ѓзяѓ на сябе ролю галоѓнага дывановага. Не тое што мiнулым разам, калi сын юрыста быѓ на сябе не падобны! Няма на гэты раз Уладзiмiр Жырыноѓскi быѓ ва ѓдары i завёѓся нiбы чорт. I ѓвесь час пра яго казалi.
  А той, пра каго гавораць, за таго i галасуюць... А Ельцын неяк па стане здароѓя сам амаль не агiтаваѓ. Затое агiтавалi за яго. Шмат ролiкаѓ зьявiлася.
  То бок, Ельцына зрабiлi вiртуальным героем. I гэта крута... Як iнвалiд з чатырма iнфарктамi лезе ѓ прэзiдэнты. Хоць чуткi пра Ельцына ходзяць розныя. I шмат чаго трывожнага...
  А зыход выбараѓ непрадказальны... Хаця шмат кажуць, пра тое, што на Каѓказе зараз пануе мiр, але насамрэч, там адбылася ганебная капiтуляцыя.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi ѓсё часцей сябе адкрыта параѓноѓваѓ з Гiтлерам i нават вiдавочна гэта смакаваѓ...
  Так усё абвастралася... Заадно i былi падпiсаныя дамовы з Масхадавым i Яндарбiевым. Лебедзь быѓ цяпер у аѓтарытэце i агiтаваѓ за Ельцына. Толькi пра самога Ельцына ѓсё менш i менш размоваѓ. Праѓда, калi лекамi наколюць, усё ж выйдзе i якую дурасць ды скажа i потым зноѓ схаваецца.
  Ды гэта па-свойму смешна. Як выбары сталi iсцi па схеме шызы. А Аляксандр Лебедзь куды часцей гаворыць пра Ельцын, чым з'яѓляецца сам Ельцын.
  Час iдзе... i 29 кастрычнiка 1996 года ѓсё блiжэй i блiжэй...
  Вось i ѓ Беларусi Лукашэнка таксама пераварот робiць у стылi Ельцына. Iдзе ѓсё ѓ бок аѓтакратыi.
  А дыктатар то голы!
  Зрэшты, як нi старалася прапаганда Ельцына, i ѓсiх гэтых СМI, звесцi дзейнага, хворага i скампраметаваѓ сябе прэзiдэнта i новага фюрара Уладзiмiра Жырыноѓскага ѓ другi тур, але ѓсё ж не атрымалася. Валянцiн Купцоѓ па вынiках першага тура аказаѓся на другiм месцы, з адрывам ад Эльцына ѓсяго ѓ тры працэнты. А Жырыноѓскi быѓ трэцiм. Зразумела, што напаѓмёртвы Барыс Мiкалаевiч проста фiзiчна не цягнуѓ перадвыбарную кампанiю, i не мог выйграць у першым жа туры. Але ѓлада, падобна, гэтага i хацела. I зараз сiтуацыя рэзка абвастрылася.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi аказаѓся перад складаным выбарам. Падтрымаць камунiстаѓ, цi цяжка хворага Ельцына. Камунiсты прапаноѓвалi Уладзiмiру Вольфавiчу пасаду прэм'ера i пяць месцаѓ ва ѓрадзе. А Барыс Ельцын не хацеѓ нiчога даваць...
  А трэба... Але ж Уладзiмiр Жырыноѓскi разумеѓ, што калi камунiсты перамогуць, то можа ѓсё зноѓ вярнуцца да аднапартыйнай сiстэмы. Таму не хацеѓ перамогi Валянцiна Купцова. Склалася такая вось страшэнна складаная сiтуацыя, куды не кiнь, усюды клiну.
  I з камунiстамi iсцi на саюз не хацелася i Ельцын нiчога даваць не хоча.
  У канчатковым вынiку Уладзiмiр Жырыноѓскi крыху павагаѓшыся, усё ж вырашыѓ, што i прэм'ерам быць нядрэнна. I заклiкаѓ галасаваць свой электарат на Валянцiна Купцова.
  I вось у лiстападзе 1996 года другi тур выбараѓ. Да ѓсiх непрыемнасцяѓ, у Эльцына яго i Лебедзь стаѓ несцi адкрытую лухту, i рэзка абвалiѓся курс рубля ѓ адносiнах да даляра.
  Валянцiн Купцоѓ пайшоѓ на другi тур у тандэме з Уладзiмiрам Жырыноѓскiм. I гэта стала яго такiм вось ходам гросмайстра...
  Выбары прайшлi праз тры тыднi... Ельцын пацярпеѓ паражэнне i ѓлада змянiлася.
  Уладзiмiр Жырыноѓскi стаѓ прэм'ерам, а Валянцiн Купцоѓ стаѓ прэзiдэнтам... I КПРФ прыйшла да ѓлады.
  I вось наступiла новая эпоха. Валянцiн Купцоѓ хаця фармальна i быѓ камунiстам, але працягнуѓ фактычна ранейшы курс. Толькi алiгархi змянiлiся. Ну i яшчэ ѓзяѓ i адмянiѓ на рэферэндуме абмежавальнiк у два тэрмiны. Кошты на нафту раслi, пачаѓся эканамiчны ѓздым, i Валянцiн Купцоѓ лёгка выйграваѓ выбары прэзiдэнта... Палiтыка знешняя была ѓмеранай i Валянцiн на ражон не лез. Але i ѓ НАТА не ѓступаѓ... Так iшло ѓсё па звыклых хвалях. Валянцiн не цiснуѓ апазiцыю, не саджаѓ алiгархаѓ, i быѓ чымсьцi накшталт добранькага дзядулi... Выйграѓ выбары прэзiдэнта ѓ 2000 годзе ѓ снежнi. I 2004 годзе. I 2008 годзе. I ѓ 2012 годзе...
  Валянцiн Купцоѓ старэѓ i дазваляѓ красцi... I ладзiѓ сваё асяроддзе. I перамог i ѓ 2016 годзе без праблем, але... Вось у 2020 годзе прыйшоѓ каранавiрус. А Валянцiну Купцову ѓжо восемдзесят тры гады. I ѓпершыню застойнае балота камунiстычнай Расii ѓзяло i страсянулася. I ѓпершыню пайшлi сур'ёзныя хваляваннi, i масавае заражэнне. I тут як стала Расею трэсцi.
  Ды i ѓ эканомiцы ѓжо многiя гады амаль нулявы рост. I Валянцiн Купцоѓ усё больш нагадваѓ позняга Брэжнева. I рыхтаваѓся да сваёй поѓнай перамогi. А вось выбары праходзiлi пад свiст i шум i масавыя акцыi пратэсту.
  Валянцiн Купцоѓ адчуѓ, яго трон захiстаѓся... I нязменны дыктатар пачаѓ кiдаць на паѓстанцаѓ войска.
  I так-сяк здушыѓ пратэсты, i абраѓся ѓжо на сёмы па лiку тэрмiн.
  У свеце былi таксама падзеi розныя. Ва Украiне не было майдана, бо Вiктар Януковiч быѓ цалкам лаяльны да Захаду.
  Вiталь Клiчко прабыѓ чэмпiёнам свету па боксе крыху даѓжэй. Ён пераможа абавязковага прэцэдэнта Стывенсана, i яшчэ потым трох баксёраѓ. Пратрымаѓшыся да канца 2016 года. Уайдэр бронзавы бамбавiк заваяваѓ званне часовага чэмпiёна свету. А потым успадкаваѓ Вiталю Клiчко завяршыѓ кар'еру. Уайдэру пазнейшы бой быѓ толькi на карысць. I яго рэкорд з накаѓтаѓ быѓ яшчэ даѓжэйшы, цэлых сорак пяць баёѓ...
  Уладзiмiр Клiчко на гэты раз перамог Тайсана Ф'юры, а затым Глазкова. Потым яшчэ Браѓна, i яшчэ трох баксёраѓ... Але бой з Уайдэрам нiяк не мог адбыцца... А Уладзiмiр Клiчко ѓсё ж такi прайграѓ Энтанi Джошуа, але не ѓ 2017 годзе, а ѓ 2019.... Усёткi i ѓзрост, i супернiк галодны, малады, злы. Так Уладзiмiр Клiчко хоць i ѓстанавiѓ некалькi рэкордаѓ, не змог усё ж стаць бясспрэчным чэмпiёнам свету. Хоць абодва браты дабiлiся большага, чым у рэальнай гiсторыi.
  I кар'еры ѓ iх былi сапраѓдныя i перамог пабольш. Уладзiмiр Клiчко ѓстанавiѓ мноства рэкордаѓ i ѓвайшоѓ у залу славы. Многiя лiчылi яго нават самым лепшым баксёрам цяжкай вагi ѓсiх часоѓ i народаѓ.
  Гары Каспараѓ таксама не стаѓ завяршаць шахматную кар'еру. I нават змог нягледзячы на самавiты ѓзрост у 2016 годзе згуляць у матчы на першынство свету i з Карлесанам, i нават звёѓ асноѓны час паядынку ѓнiчыю.
  Былi i iншыя перамены. Пасля двух тэрмiнаѓ Януковiча ѓ 2020 годзе новым прэзiдэнтам Украiны ѓзялi i абралi Вiталя Клiчко.
   Так што ѓпершыню ѓ сусветнай гiсторыi, чэмпiён планеты па боксе, прэзiдэнтам краiны стаѓ... I гэта таксама цiкава... У Беларусi доѓгi час кiруе нязменны Лукашэнка, але i там былi хваляваннi i бунты. I абяцаннi рэформ i змены канстытуцыi. Так што не выслужвайся перад дыктатарам - хутка прыйдзе канец любой тыранii.
  У Казахстане сышоѓ Назарбаеѓ, i пакуль спакойна, калi не лiчыць каранавiруса.
  Вакцыну ѓ Расii распрацоѓвалi з вялiкiм спазненнем. Усё ж такi ѓрад пастарэлы i iнэртны. А Валянцiн Купцоѓ i зусiм усё часцей упадае ѓ маразм. I яго ѓжо пад рукi падтрымлiваюць.
  У ЗША Дональд Трамп здолеѓ абрацца на другi тэрмiн. Каранавiрус зачапiѓ Амерыку слабей, чым у рэальнай гiсторыi, ды i бунту чорных не было. Тым больш ЗША i Расея не ѓ канфрантацыi, так што i СМI Трамп не так душылi.
  Так што Дональд Трамп на другiм тэрмiне... А Уладзiмiр Клiчко адмовiѓся працаваць ва ѓрадзе свайго брата Вiталя, якi стаѓ прэзiдэнтам, i ѓзяѓ i аднавiѓ кар'еру ѓ боксе. I восенню 2021 года ѓвесь эфектна накаѓтаваѓ Уайта, якi меѓ тытул часовага чэмпiёна свету. Так што Уладзiмiр Клiчко замахнуѓся на рэкорд Фармана. I гэта пахвальна.
  Тым больш, што Тайсана Фьюры ён ужо бiѓ. I ѓжо кароль цыган казаѓ аб рэваншы.
  Яму хацелася адыграцца, разлiчваючы вiдаць, што Уладзiмiр Клiчко ѓжо не той.
  I гэта цiкавы бой наспяваѓ. Прычым, адразу ж за ѓсе чатыры паясы. I гэтага ва Уладзiмiра Клiчко яшчэ нi разу не было, каб стаць чэмпiёнам свету па ѓсiх версiях адначасова. I Уладзiмiр Клiчко дзярэцца сланоѓ леѓ.
  I вось у сакавiку 2022 года адбыѓся паядынак Уладзiмiра Клiчко i Тайсана Ф'юры. I гэты бой трэба сказаць проста супер. I наспявала вiдавочная сенсацыя.
  Уладзiмiр Клiчко як нiколi старанна рыхтаваѓся i быѓ матываваны. I ѓ iм бушаваѓ цэлы ѓраган, i парыѓ запалу.
  I вось бой пачаѓся з прыстрэлу джэбамi. Але на гэты ђладзiмiр дзейнiчаѓ куды больш разнастайна. I бiѓ яшчэ правай рукой па корпусе. Гэтага Тайсан Ф'юрэ не чакаѓ. Так раней Уладзiмер Клiчко нiколi не рабiѓ. А яшчэ Уладзiмiр Уладзiмiравiч адпрацаваѓ цудоѓны ѓдар левай рукой па корпусе. I проста ѓ печань.
  Ну Тайсан Фьюри такога падступства, калi з усяго размаху б'юць па печанi не чакаѓ. I прапусцiѓ, i атрымаѓ сур'ёзны ѓдар i ѓпаѓ. I падняцца яму праѓда ѓдалося, але хiстала.
  I Уладзiмiр Уладзiмiравiч Клiчко Тайсана Ф'юры дабiѓ. I гэта была цудоѓная i сенсацыйная перамога.
  Уладзiмiр Клiчко не толькi рэкорд Формана пабiѓ, але сярод усiх вагавых катэгорый стаѓ самым узроставым абсалютным чэмпiёнам свету. I гэта, зразумела, дасягненне супер! Але ж можна яшчэ i абарону правесцi i даць Тайсану Ф'юры рэванш. Але толькi за вельмi вялiкiя грошы. Тайсан Фьюри гэтага прагне.
  I Уладзiмiру Клiчко быѓ прапанаваны рэкордны ганарар у гiсторыi бокса больш за трыста мiльёнаѓ долараѓ. I гэта ѓвогуле вар'ят бой. Гэта ѓвогуле вельмi нават выдатна.
  I вось у вераснi 2022 года адбыѓся нарэшце i бой-рэванш. Бiтва проста выдатная. Абодва баксёра-гiганта малацiлi адзiн аднаго. I гэта быѓ бой за гранню магчымасцi.
  I Уладзiмiр Клiчко зноѓ перамог, у самым вiдовiшчным i крывавым баi ѓ гiсторыi прафесiйнага бокса. I гэта было проста - супер!
  Уладзiмiр Клiчко пабiѓ i яшчэ адзiн рэкорд Формана, у абароне тытула.
  А Валянцiн Купцоѓ 4 снежня 2022 года добраахвотна пакiнуѓ ва ѓзросце якраз васьмiдзесяцi пяцi гадоѓ пасаду прэзiдэнта Расii. I саступiѓ дарогу маладзейшым кадрам.
  Дык вось круцiцца гiсторыя, у свеце, дзе не знайшлося месца, маразматыку Генадзю Зюганаву.
  
  КАЛI НЕ АБ'ЯђЛЯЦЬ РАСII ВАЙНУ
  Германiя ѓ першую сусветную вайну крыху паступiла разумнейшыя, асаблiва кароль Вiльгельм Другi. Ён не стаѓ аб'яѓляць вайну Расii. I гэта быѓ сапраѓды моцны ход. Мiкалай Другi вагаѓся. I вось войскi Германii, не адцягваючыся на другi, усходнi фронт, захапiлi за дзесяць дзён Бельгiю. А затым абышлi i Парыж, узяѓшы ѓ кольца. I англа-французскiя войскi былi разбiтыя, i часткова здалiся.
  А царская Расiя так у першую сусветную вайну i не ѓступiла. Францыя была акупаваная. А Аѓстра-Венгрыя напала на Iталiю... I тут сiлы былi няроѓныя.
  Але ѓ моры Брытанiя змагла нанесцi паражэнне германскаму флоту. I вайна на Захадзе прыняла зацяжны характар. Турцыя i нямецкiя войскi сталi наступаць на Егiпет. I атрымалi перамогу. Потым немцы захоплiвалi калонii ѓ Афрыцы. Ключавым момантам стала ѓзяцце Гiбральтару. Дзеля гэтага германскiя войскi акупавалi i Iспанiю. Армiя Кастыльскай iмперыi была, супраць немцаѓ вельмi слабая. I яны захапiлi Гiбралтар у вынiку хуткаспелага i iмклiвага штурму.
  Пасля чаго заблакавалi ѓваход для англiйскай эскадры i сталi захоплiваць Афрыку.
  Тут i царская Расiя, крыху падумаѓшы абвясцiла Брытанii Вайну. На самой справе можна прыхапiць i Iран, i Iндыю, i частку Iндакiтая. Прычым без вялiкiх страт. А войска Вiльгельма ѓзяла i яшчэ Партугалiю акупавала, разам са ѓсiмi яе калонiямi. I гэта вельмi дзёрзкi ход i вельмi разгромны.
  А царская Расiя рушыла, праз Iран, на Iндыю i далей у Азiю. А Японiя таксама ѓзяла i напала на Брытанiю. I гэта ѓжо сур'ёзна. Сталi ангельцаѓ прасаваць як масла ѓ смятане збiваць. I гэта яшчэ толькi пачатак. Тут у ход немцы пусцiлi i падводныя лодкi - балазе i iх рэсурсаѓ хапае. I сталi нарошчваць бомбавыя ѓдары па Лондане i самой Англii, робячы адбiѓную. Па-баявому дзейнiчала дзяржава Вiльгельма. Вельмi нават па-баявому. Здавалася, яшчэ крыху i Брытанiя будзе пастаѓлена на каленi. Але тут у вайну ѓступiлi i ЗША. I гэта ѓжо сур'ёзна. Царская Расiя захапiла i Iндыю, i Iран, i большую частку Iндакiтая. Нешта прыхапiла i Японiя ѓ Азii. Пасля чаго самураi ѓлезлi ѓ вайну з ЗША. Баi разгарнулiся на моры.
  А Германiя павяла паветраны i падводны наступ на Брытанiю.
  Самае выгаднае становiшча апынулася ѓ Расii - якая шмат захапiла амаль без страт i зараз стала пераварваць свае новыя калонii...
  А першая сусветная вайна прыняла зацяжны характар.
  Японцы на моры спачатку перамагалi менш дасведчаных i ѓмелых амерыканцаѓ. Але затым ЗША выкарыстоѓваючы эканамiчную моц выпусцiлi шмат караблёѓ i падводных лодак сталi перахапляць iнiцыятыву.
  Затое немцы маючы пад кантролем Афрыку i амаль усю Еѓропу: Iталiю захапiла Аѓстра-Венгрыя, змаглi пасля тры гадоѓ падводнай вайны, выбiць ангельскi флот, i захапiѓшы панаванне на моры, высадзiцца ѓ метраполii.
  Ангельцы ваявалi адчайна, ужылi ѓ баях танкi. Але ѓ немцаѓ ужо былi свае.
  I вераснi 1918 упаѓ Лондан. I вось вайну ангельцы працягнулi з Канады. I Нямеччына абрынулася на ЗША. I першая сусветная вайна працягвалася з вялiзным разлютаваннем.
  Малацiлi ѓ наступным 1919 году нямецкiя падводныя лодкi амерыканцаѓ i спрабавалi дастаць. Але Японiя на моры бiтая, i ЗША за акiянам. Самалётамi пакуль дастаць Амерыку не ѓдаецца. I трэба спешна будаваць вялiзны флот.
  I баi перайшлi ѓ паветра i ваду...
  Мiнуѓ i 1919 год, i 1920 год без асаблiвых перамен, з бiтвамi на моры. ЗША неслi вялiкiя страты, але спешна будавалi новыя караблi. Губляла i Германiя разам з калонiямi, i Японiя... У 1921 годзе царская Расiя пад цiскам немцаѓ пагадзiлася ѓступiць у вайну. Зараз супраць ЗША было практычна ѓсё Усходняе паѓшар'е.
  Царскiя войскi зiмой 1922 года пачалi наступленне на Алясцы. I гэта быѓ моцны ход, бо там тэрыторыя амаль побач, фактычна мяжуе.
  У царскiм войску з'явiлiся добрыя танкi сканструяваныя сынам Мендзялеева. А таксама першыя ѓ свеце верталёты, i самыя магутныя бамбавiкi з шасцю i васьмю маторамi.
  I царская Расiя ѓжо сталi грозным сапернiкам...
  I вось на цяжкiм танку "Пётр" - адным з самых першых сярод выпушаных змагаецца экiпаж Алёнкi.
  Нягледзячы на сакавiцкi мароз Аляскi, дзяѓчаты ваююць басанож i ѓ адным бiкiнi. А танк вельмi магутны ѓ Расii.
  Алёнка страляе з магутнай i вельмi забойнай зброi, i з усмешкай вымаѓляе:
  - За цара памiраюць героямi, за палiтыка без цара ѓ галаве, ператвараюцца ѓ трупы пры жыццi!
  Анюта адзначыла падморгваючы, сваiм жорсткiм напарнiцам i таксама лупануѓшы па супернiку з гарматы:
  - Няма нiчога дурнейшага памерцi за нявартага чалавека, але яшчэ горш загiнуць за абсурдную iдэю!
  Ала таксама дзюбнула з каласальнай сiлай рушыѓшы ѓ казённую частку прылады голай пяткай i вякнула:
  - Самы вялiкi кiраѓнiк нiкчэмнасць перад Богам, i самы сумленны палiтык, маральнае ѓбоства перад сапраѓдным чалавекам!
  Марыя дала чаргу з кулямётаѓ, i вельмi агрэсiѓна пакасiла непрыяцеляѓ:
  - Снег белы, але чарнее ад прамысловых выбараѓ, чалавек нараджаецца чыстым, але вучыцца свiнячыць, сыдучы ѓ палiтыку!
  Матрона заявiла, з дзiкiм азартам руйнуючы якiя насядалi на яе амерыканцаѓ:
  - Палiтык iмкнецца ѓявiць сябе белым i пухнатым, але на справе калючы як кактус, толькi не ѓ пустынi, а сярод лесу, дзе поѓна дубоѓ i спiлаваных пнёѓ!
  Маруся штабнавала па непрыяцелях, i таксама дзюбнуѓ з гарматы разбурыѓшы амерыканскiх дзот i пiскнула:
  - Калi хочаш жыць як белы чалавек, займайся цёмнымi справамi выяѓляючы бесчалавечную беспрынцыповасць!
  Алiмпiяда ѓзяла i нацiснула голай пяткай на педалi, iмкнучыся паскорыць свой магутны танк i вякнула:
  - Жыццё як белы чалавек залежыць не ад колеру скуры, а ад колькасцi шэрага рэчыва ѓ галаве, i яркай адоранасцi ва ѓменнi людзей правесцi!
  I дзяѓчына-багатыр зарагатае...
  Царскае войска пасоѓваецца па Алясцы... I канцу вясны 1922 гады, ужо ѓступiла ѓ Канаду.
  У баях аказалася царская армiя зусiм не слабая. А небе на знiшчальнiках дзяѓчыны ваююць.
  Анастасiя Вядзьмакова збiла амерыканскi самалёт, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - Шчасце не пастаiш на крывi, але з дапамогай грошай можна хаця б збудаваць iлюзiю дабрабыту!
  Акулiна Арлова ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак навяла кулямёт на мэту i ѓрэзала па супернiку, выдала:
  - Можна спаяць адзiнства жалезам i крывёй, але кроѓ як кiслата раз'есць любы метал, а вось каханне звяжа такiм ланцугом што не парваць i тытану!
  Маргарыта Магнiтная дзюбанула, па працiѓнiку i падрэзала, i прымусiла гарэць i пiскнула:
  - Д'ябал стварыѓ палiтыку, каб людзi атрымалi крыху надзеi ад салаѓёѓ, i мноства ѓдараѓ дзюбай ад пеѓняѓ, i незлiчоную колькасць бед, накарканых палiтычнымi крумкачамi!
  Дзяѓчыны вельмi мудрыя ваяѓнiцы, у якiх столькi спякота i вялiкага напору.
  Алiса i Анжалiка таксама вядуць стральбу i выкошваюць непрыяцеляѓ.
  Алiса пальнула, збiѓшы супернiка i выдала:
  - Сатана нарадзiѓся, калi палiтык упершыню паабяцаѓ невыканальнае нават для Усявышняга Бога!
  Анжалiка кiнула босымi пальчыкамi ножак, разбуральнай сiлы гранату, парвала амерыканцаѓ i пiскнула:
  - Бога нiхто i нiколi не бачыѓ, дыктатар жа ѓвесь час мiльгае на экране, а яшчэ хоча прыпадобнiцца да Усявышняга, хоць сам больш паходзiць на гаманкога блазна!
  Алiса зноѓ шпурнула босай ножкай забойчую гранату i прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Няма нiкога мацнейшага за Усемагутны Бог, але па подласцi палiтык пераѓзыходзiць i Д'ябла, i здольны наабяцаць i непасiльнае Усявышняму!
  Анжалiка таксама ѓзяла i падкiнула голай пяткай выбухны пакет, i агрэсiѓна прабуркавала:
  - Калi хто лiчыць, што Бога няма, гледзячы на наш свет, то адразу ж пераканацца, што Д'ябал iснуе - зiрнуѓшы на палiтыкаѓ!
  Б'юцца тут яшчэ i Вiкторыя i Веранiка.
  Вiкторыя кiнула босы, точанай ножкай, i разарвала масу супернiкаѓ, на iрваныя кавалкi:
  - У палiтыка менш сумлення чым малекул у вакууме, але затое абяцанняѓ знойдзецца па больш за кропель у моры!
  Веранiка адзначыла, страляючы ѓ непрыяцеля, i выпусцiла босымi пальчыкамi ножак бумеранг i вякнула:
  - У рэчцы няма сухiх камянёѓ, у палiтыцы сумленных людзей, сярод дыктатараѓ якi адчувае спагады, а тых, хто галасуе за якiя носяць у сэрцы камень, чакае пакарання!
  Сталенiда таксама тут у царскiм войску ваюе. I пунсовым саском грудзей нацiснула на кнопку i пiскнула:
  - Можна злiчыць усе кроплi ѓ моры, усе зоркi на небе, але палiтыканы столькi раздаюць перадвыбарных абяцанняѓ, што i дакладная колькасць невядома i ѓсёведаючаму Усявышняму Богу!
  Тамара таксама лупанула па войсках янкi. Перавярнула дакладным трапленнем танк Макавеi i прабуркавала:
  - Калi дыктатар абнуляе тэрмiны кiравання, то каштоѓнасцi жыцця падданых пад такiм кiраваннем iмкнуцца да нуля, а абяцаннi зводзяцца да пустога месца!
  Змагалася тут i вялiкая чацвёрка.
  Наташка з пунсовага соску выпусцiла маланку, спалiла салдат янкi i прабуркавала:
  - Абнулiѓшы тэрмiны дыктатуры, не зможаш сцерцi ѓ нiшто, i памяць аб злачынствах i памылках тырана!
  Зоя таксама дзюбанула з сунiчнага саска пульсарам магiчнай плазмы i пiскнула:
  - У дыктатара ѓ руках дубiна, але ѓсё роѓна ён будзе тым, каго не загнаць у стойла скацiна!
  Аѓгусцiна таксама ѓрэзала ѓдарамi прамянёѓ баявой магii з пунсовых саскоѓ i прабуркавала:
  - Бог не даѓ свiннi рогi, дыктатару ѓсемагутнасцi, палiтыку беспакаранасцi, а жанчыне вечнага юнацтва, затое ва ѓсiх ёсць шанец атрымаць па заслугах!
  Святлана са смяшком, выпусцiла з клубнiчных саскоѓ разбуральную кляксу, поѓнага знiшчэння i прапiлiкала:
  - У ваѓка iклы, у льва кiпцюры, у лiсiцы хвост, у палiтыка язык, у чалавека галава, а паршывай свiннi вось бяда - не растуць рогi!
  Так што чацвёрка б'ецца нiбы дзяѓчыны супер...
  А ѓ небе Альбiна i Альвiна за Нямеччыну ЗША малоцяць. Дзяѓчыны таксама што можна сказаць - клас супер!
  Альбiна нацiскам на кнопкi джойсцiка босымi ножкамi, збiла амерыканскi самалёт i прабуркавала:
  - Ваѓка кормяць хуткiя ногi, жанчыну голыя i стройныя ногi, воѓк раздзiрае ахвяру iкламi, жанчыны забiваюць да смерцi доѓгiмi мовамi!
  Альвiна ламаючы супернiка, i збiваючы нацiскам голай пяткi, узяла i прабуркавала:
  - Бег падаѓжае жыццё, але чаму так мала жыве заяц? Таму што ён не бегае, а ѓцякае, а хто ѓцякае, той даѓгалеццем не пакутуе!
  Дзяѓчыны вядома ж разбураюць у небе амерыканцаѓ капiтальна. Вось ужо i Канада захоплена, i баi на тэрыторыi самой Амерыкi iдуць. Тут супрацiѓ разлютаванае, але недастаткова сiстэмнае. Але ѓсё роѓна прасоѓваюцца германскiя i расiйскiя, а затым i японскiя часткi. Iдзе рэальны зацiск ЗША. I тут зразумела дзяѓчынкi на першым месцы як байцы.
  Мiкалай Другi з гэтай нагоды заѓважыѓ:
  - Ёсць жанчыны ѓ нашай Расii,
  Што водзяць жартам самалёт...
  Што ѓсiх у сусвеце прыгажэй,
  У аскепкi ворага разаб'е!
  
  Яны народжаныя для перамогi,
  Каб Русь на стагоддзi праслаѓляць...
  Бо нашы вялiкiя дзяды,
  За iх збiралi ѓраз раць!
  Сапраѓды гэта i крута, i па-баявому... Нарэшце падышла каалiцыя да Нью-Ёрка i Вашынгтона. I ЗША капiтулявалi. Якраз 25 снежня 1922 гады. Так завяршылася першая сусветная вайна.
  У свеце стала спакайней, i перадзялiлi калонii. Заваяванае краiны-пераможцы пераварвалi. Iшоѓ бурны эканамiчны ѓздым ва ѓсiм свеце. Асаблiва бурна развiвалася Расiя. Хаця вядома ж вечнага свету быць не можа...
  Наспявае новая вайна, памiж Германiяй, Аѓстра-Венгрыяй, якая абзавялася калонiямi, i Расiяй. Тут важна на чыiм баку будзе Японiя.
  Немцы жадаюць перацягнуць самураяѓ на свой бок, а рускiя на свой. I ад гэтага шмат залежыць - каму быць пераможцам.
  Ну другая сусветная вайна - гэта iншая ѓжо гiсторыя. Але з такiмi баявымi i крутымi дзяѓчынкамi Расiя ѓ прынцыпе прайграць не можа. Так што няхай будуць слаѓнымi нашы дзяѓчынкi!
  
  КУРСКАЯ ДУГА БЕЗ ДРУГАГА ФРОНТА
  У адным з паралельных светабудов Японiя ѓ бiтве пры Мiдуэй атрымала перамогу - што i павiнна было быць з верагоднасцю ѓ дзевяноста працэнтаѓ. I пасля чаго захапiла i Гавайскi Архiпелаг. Таксама самураi ѓдарылi i па Iндыi. Каб выратаваць сваю найбуйную калонiю Чэрчыль змушаны быѓ перакiнуць частку войскаѓ з Егiпта. Што прывяло да таго, што аперацыя "Паходня" была адкладзеная.
  Зрэшты, на хадзi вайны на ѓсходзе гэта пакуль не ѓплывала. Немцы былi разбiты пад Сталiнградам. Чырвоная Армiя наступала ва Украiне, але затым Майнштэйн часткова аднавiѓ становiшча. I лiнiя фронту была такая як i ѓ сорак трэцiм годзе ѓ рэальнай гiсторыi.
  А вось Егiпце Роммель усё ж такi дачакаѓся падмацаванняѓ, у тым лiку i танкаѓ "Тыгр" - трыццаць новенькiх штук i яшчэ чатыры нямецкiя i восем iтальянскiх дывiзiй. I здолеѓ разграмiць аслабленых ангельцаѓ дайшоѓшы да Суэцкага канала. У гэтых умовах Чэрчыль у красавiку 1943 года прапанаваѓ немцам перамiр'е тэрмiнам на год. Рузвельт якога на моры бiлi японцы, i ѓсё мацней ЗША раздзiралi нарастальныя колькасцю нямецкiя падводныя лодкi, таксама прапанаваѓ перамiр'е на гады. А бамбардзiроѓкi Трэцяга Рэйха знiзiлi iнтэнсiѓнасць яшчэ раней.
  Такiм чынам Трэцi Рэйх узяѓ пад кантроль поѓнач Афрыкi i развязаѓ сабе рукi на захадзе.
  А яшчэ i суперас Ёган Марсэль застаѓся жывы. I гэта таксама вялiкi плюс для Трэцяга Рэйха.
  Такiм чынам Гiтлер зноѓ перанёс аперацыю "Цытадэль", каб засяродзiць там больш сiл i атрымаць перавагу ѓ тэхнiцы.
  Марсэль да канца сорак другога года збiѓ трыста самалётаѓ, i атрымаѓ за гэта паѓторна Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа, з залатымi дубовымi лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Пасля чаго яго перавялi на ѓсходнi фронт. Што аказалася куды страмчэй i не менш удала для Марселя.
  Але ён працягваѓ ваяваць i за пяцьсот самалётаѓ да лета 1943 гады атрымаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага крыжа з залатымi дубовымi лiсцем, мячамi i дыяментамi. Акрамя таго Марсэль за чатырыста самалётаѓ атрымаѓ i плацiнавы кубак Люфтвафэ з дыяментамi. Гэтак жа да жнiѓня давёѓшы
  Колькасць збiтых самалётаѓ да шасцiсот Марсэль атрымаѓ i залаты крыж воiнскiх заслуг з дыяментамi. Першы сярод воiнаѓ Трэцяга Рэйха якi дабiѓся падобнай узнагароды.
  Наступ фашыстаѓ на Курскай дузе пачалося толькi 1 жнiѓня 1943 гады. Прычын адтэрмiновак было некалькi. У тым лiку жаданне зведаць у баях найноѓшыя танкi. I не толькi вядомыя ѓ рэальнай гiсторыi: "Тыгр", "Пантэра", i "Фердынанд". Але i "Леѓ", якi немцы змаглi запусцiць у серыю, таму што пасля перамогi на Мiдуэй бамбаваць Трэцi Рэйх сталi шматкроць слабейшымi, i ѓ фрыцаѓ хапiла рэсурсаѓ давесцi танк "Леѓ", да серыйнага выпуску. Некалькi раней была завершана праца i над "Тыграм"-2. Яго i ѓ рэальнай гiсторыi маглi запусцiць на паѓгода раней у серыйную вытворчасць, але перашкодзiла чаканне "Пантэры"-2. У дадзеным выпадку Гiтлер даѓ усталёѓку хутчэй "Тыгр"-2 весткi ѓ серыю. А "Пантэру"-2 зрабiць больш дасканалай, каб пры лепшай абароне не важыла занадта шмат i была б нiжэй сiлуэтам. I зразумела "Маѓс". Дадзеная машына таксама дзякуючы таму, што саюзнiкi перашкаджалi немцам менш, а потым i зусiм перасталi перашкаджаць, таксама была створана ѓ металiчным выглядзе раней, i паспела пайсцi ѓ невялiкую серыю.
  Так што ѓ немцаѓ на першае жнiѓня, ужо былi ѓ страi: "Пантэра", "Тыгр", "Тыгр"-2, "Леѓ", "Маѓс" i "Фердынанд". Прычым "Тыгр", ужо выглядаѓ, як i "Фердынанд", некалькi састарэлымi. А "Леѓ" вагой дзевяноста тон нагадваѓ павялiчаны "Тыгр"-2. Толькi бартавая браня тоѓшчы ѓ 100-мiлiметраѓ пад нахiламi, i гармата ѓ 105-мiлiметраѓ у 70ЭЛ даѓжыня ствала. Праѓда рэальныя баi паказалi што гэта 88-мiлiметровая гармата ѓ 71 эль i больш хуткастрэльная i лепшая, хоць у "Льва" i больш магутная, але толькi пяць стрэлаѓ у хвiлiну супраць васьмi, i плюс зразумела i меншы запас снарадаѓ.
  Павелiчэнне калiбру таксама мiнус...
  У цэлым немцы сабралi каласальныя сiлы... I змагла заваяваць панаванне ѓ паветры. А Чырвоная Армiя стварыла магутную абарону. Немцы мелi больш танкаѓ, пяхоты, гармат, i асаблiва самалётаѓ, чым у рэальнай гiсторыi. Але ѓсё роѓна разам з рэзервамi Стэпавага фронту СССР сабраѓ больш за два мiльёны салдат i афiцэраѓ, пяць з паловай тысяч танкаѓ, каля трыццацi тысяч гармат i пускавых установак, i каля трох тысяч самалётаѓ. I пры гэтым яшчэ i вельмi развiтую ѓ iнжынерным стаѓленнi абарону.
  Немцы сабралi разам з саюзнiкамi больш за паѓтара мiльёна салдат, чатыры з паловай тысячы танкаѓ, шаснаццаць тысяч гармат i газаметаѓ, i каля чатырох тысяч самалётаѓ.
  Такiм чынам фрыцы мелi перавагу толькi ѓ паветры, саступаючы сухапутным войскам. Асаблiва ѓ артылерыi. Але затое ѓ СССР быѓ большы працэнт лягчэйшых дробных калiбраѓ гармат. Вялiкую перавагу фрыцы мелi ѓ цяжкiх танках i самаходках. Акрамя таго, агульны ѓзровень мабiльнасцi нямецкай армii быѓ вышэйшы. У немцаѓ была перавага i ѓ лiку матацыклаѓ i грузавiкоѓ, i аѓтамабiляѓ. Тым больш, што пастаѓкi пад ленд-лiз практычна спынiлiся.
  Так што сiлы прыкладна блiзкiя па ѓзроѓнi, i зыход бiтвы невыразны. Немцы, мабыць, якасцю лепей, але i савецкiя войскi атрымалi вялiкi баявы досвед. Шмат эсэсаѓскiх дывiзiй.
  Чырвоная армiя ѓ абароне. Так што шанцы прыкладна пяцьдзесят на пяцьдзесят.
  1 жнiѓня немцам удалося дабiцца некаторай тактычнай раптоѓнасцi, але не стратэгiчнай. На гэты фашысты змаглi перайграць чырвонае войска падсунуѓшы дэзiнфармацыю, i артпадрыхтоѓка не адбылася.
  Пасля чаго рушылi фашысцкiя монстры.
  На танку "Леѓ", едзе жаночых экiпаж Герды. Дзяѓчыны настроены бiцца. Ад бранi iх танка снарады адскокваюць як гарох. У лоб яго нiчым не возьмеш.
  Герда робiць стрэл пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прамаѓляе:
  - Палiтык - гэта, такое дзярмо, што лепш за ѓсё ѓсплывае ѓ каламутных водах, перадвыбарнай кампанii!
  Шарлота страляе ѓслед за ёй i таксама пападае ѓ савецкую гармату, агрэсiѓна вымаѓляючы:
  - Палiтыкi як дзецi любяць шмат складаць, але ѓ адрозненне ад дзяцей робяць сiротамi розуму выбаршчыкаѓ!
  Лупанула з кулямётаѓ танка "Леѓ" i Крысцiна, заѓважыѓшы:
  - Палiтык выкарыстоѓвае ѓ якасцi сачка для лоѓлi выбаршчыкаѓ з iнтэлектам стракоз свой доѓгi язык!
  Па чарзе з гарматы гвазданула i Магда, праваркаваѓшы:
  - Палiтык - гэта прастытутка чый мова занадта доѓгi, каб даставiць задавальненнем, i занадта кароткiя ногi, каб з рассоѓваючы, падняцца да вяршынi!
  А ѓ небе ваявалi i нямецкiя самалёты. Гэтым разам у серыю паступiѓ МЕ-309, бо саюзнiкi не бамбiлi i перайсцi на выпуск новага, больш дасканалага i магутнага самалёта стала лягчэй.
  МЕ-309 меѓ хуткасць да 740 кiламетраѓ за гадзiну, што вiнтавой машыны даволi шмат, i тры 30-мiлiметровыя авiягарматы, i чатыры 14-мiлiметровыя кулямёты. Сем вогненных кропак для аднамеснага знiшчальнiка шмат.
  Зразумела, па-за канкурэнцыяй Ёган Марсэль, але вось адкрылi сваю кар'еру дзве нямецкiя дзяѓчыны, проста найвышэйшага класа лётчыцы: Альбiна i Альвiна. I яны i прыгожыя, i ваююць на Курскай дузе басанож i ѓ бiкiнi.
  Альбiна збiла налёту савецкую машыну i пiскнула:
  - Палiтык хоча стаць небажыхаром, але ѓ яго толькi ганарыстасць да нябёсаѓ, а на справе ён з апраметнай духам дэман!
  Альвiна агрэсiѓна адзначыла, збiваючы чарговы па рахунак самалёт Чырвонага войска:
  - У палiтыка ёсць дзюба, якой ён можа зрушыць, i ёсць мова, якой ён можа ѓкалоць, але ѓ гэтага птушынага адсутнiчаюць крылы каб падняцца над уласнымi праблемамi!
  Альбiна зноѓ збiла ѓ небе савецкi ЯК i прабуркавала:
  - Палiтык - гэта арол, i яшчэ не так дрэнна калi бяскрылы, куды горш калi ён певень бязмозглы!
  Альвiна ѓзяла i пусцiла ѓ супернiка чаргу авiяцыйных снарадаѓ i прабуркавала:
  - Палiтык падобна жанчыне капрызны, i любiць аддавацца за грошы, але нарадзiць здольны толькi монстраѓ ва ѓпраѓленне, казлоѓ у агародзе, i свiней у кiшэнi!
  Дзяѓчыны рабiлi з савецкай авiяцыi адбiѓную катлету...
  Альбiна на МЕ-309 зрэзала савецкую машыну i адзначыла:
  - Тэхнiка без рук чалавечых мёртвая, а без мазгоѓ забiвае стваральнiка!
  Альвiна з гэтым ахвотна пагадзiлася, збiѓшы савецкi франтавы бамбавiк, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Калi палкаводзец баран, то нiякая тэхнiка, нават вынайдзеная лiсiцай, не дапаможа выйграць паядынак у таго, хто не з'яѓляецца дзятлам!
  Дзяѓчынкi ѓ небе Чырвоную армiю дралi як лiпку. Немцы змаглi ѓклiнавацца ѓ пазiцыi савецкiх войскаѓ. I ѓ першыя два днi прайшлi пятнаццаць-дваццаць кiламетраѓ.
  Танк "Маѓс" у баях удзельнiчаѓ упершыню. У iм таксама каманда дзяѓчынак, на чале з Адалай.
  Нямецкая машына сто восемдзесят восем тон важыць. Гэта вельмi вялiкая вага. I рухаецца цяжка.
  Адала страляе са 128-мiлiметровай гарматы па савецкiх пазiцыях, i буркуе:
  - Калi палiтык заѓсёды свiння, дык дыктатар хоць часам леѓ, але здзiрае пры гэтым з выбаршчыка тлустыя кавалкi!
  Агата пагадзiлася, паля з 75-мiлiметровай гарматы, i таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак:
  - Салдат у чымсьцi толькi пешка на шахматнай дошцы, але можа прайсцi ѓ генералы, палiтык нават калi ён i важная фiгура назаѓжды застанецца сумессю лiсы са свiннёй!
  Дзяѓчына-танкiст Мацiльда лупанула з кулямётаѓ i праверашчала, падмiргваючы сваiм хлопцам.
  - У чалавека два галоѓныя ворага: беднасць i старасць, але калi першую некаторым маглi перамагчы, то ад другой толькi адно выратаванне - смерць!
  Вiёла таксама прыгожая дзяѓчына, кiруючы танкам, прабуркавала, выскалiѓшы зубкi, колеры жэмчугу:
  - I цара, i раба нараджае жанчына з болем, але палiтыка спараджае здраду з невыноснай пакутай для выбаршчыкаѓ!
  Дамiнiка дапамагаючы зараджаць важкi снарад у магутную прыладу, вельмi лагiчна заѓважыла:
  - Калi Бог хоча пакараць злёгку ён пазбаѓляе розуму кiраѓнiка на адзiн прэзiдэнцкi тэрмiн, але калi ђсявышнi хоча пакараць сур'ёзна, то выбаршчыкi пазбаѓляюцца разумнага выбару на ѓсе кампанii!
  I дзяѓчына як зарагачуць. I ѓрэжуць па расейскiх войсках суцэль капiтальна.
  "Маѓс", танк зразумела вялiкi, i добра абаронены з усiх ракурсаѓ. Але дарагi, цяжкi, цiхаходны. Але снарады ад яго сыплюцца як гарох. У гэтым пляне гэта танк для прарыву падыходзiць i яго пускаюць наперад. Вось толькi ѓзяѓ ён i на мiне падарваѓся.
  Агата заѓважыла з сарказмам:
  - Калi ѓ Бога цэйтнот, выбаршчыкам не хапае часу каб пакаяцца ѓ сваiм выбары палiтыканаѓ!
  Адала пальнула з гарматы па савецкiх пазiцыях, перавярнуѓшы гаѓбiцу, i прашыпела:
  - Нават калi выбаршчык сямi пядзяѓ у iлбе, то ѓсё роѓна абярэ палiтыка з сямю пятнiцамi на тыднi, i вечным выходным у выкананнi перадвыбарных абяцанняѓ!
  Мацiльда, радок з кулямётаѓ, па напаѓзае на "Маѓс" савецкiм салдатам i забiваючы расейцаѓ, заѓважыла:
  - Лепш мець аднаго цара чым сем баяраѓ на троне, у сямi нянек дзiця без вока, у сямi баяраѓ улада без цара ѓ галаве!
  Вiёла старалася выцягнуць танк з мiннага поля, упiраючыся босымi ножкамi i адзначыла:
  - Нават тыранiя лепш за поѓную анархiю, адзiн буйны воѓк, менш заб'е народа, чым мiльён прасякнутых заразай камароѓ!
  Дамiнiка, паддаѓшы чарговы важкi снарад, цалкам рацыянальна i з розумам адзначыла:
  - Слон баiцца маленькай мышы, грознага дыктатара iмперыi звалiць маленечкая кропелька яду, а малая бацыла пакладзе мiльярд народу!
  Магутны Маѓс на задняй перадачы так-сяк усё ж адпоѓз назад. Гiтлераѓцы былi гатовыя да новых перамог цi наадварот чос.
  Курская дуга грукатала, i iскрыла... I баi тут такiя жорсткiя i лютыя.
  Нiбы вывяргаюцца патокамi лавы. I не спынiцца, не змянiць ногi...
  Ззяюць нашы твары, зiхацяць боты...
  Гiтлер кожную гадзiну атрымлiваѓ весткi з фронту. Наступ iшоѓ не зусiм па плане, але фашысты ѓклiнавалiся. Танк "Маѓс", паказаѓ сваю жывучасць. Як i "Леѓ". Але ѓ цэлым звышцяжкiя машыны не вельмi. "Пантэра" з-за слабасцяѓ бартоѓ не занадта апынулася жывучай. А вось "Тыгр", якi з-за яго квадратнай формы лiчыѓся маральна састарэлым як раз здаѓся нядрэнна. Мабыць, лепш за ѓсiх нямецкiх танкаѓ. I гэта вядома ж стала маленькiм адкрыццём Курскай дугi.
  У небе немцы захапiлi панаванне. I Ёган Марсэль, як заѓсёды, блiскаѓ збiваючы рускiх дзясяткамi. Але i зразумела дзяѓчыны Альбiна i Альвiна сябе паказалi моцна. Пачала ѓзыходзiць i новая зорка аса Хафмана. I Рудэль таксама на штурмавiку разбураѓ савецкiя танкi. А з'явiлася яшчэ на Фоке-Вульф Хельга. Таксама дзяѓчына вельмi моцны ас.
  Яна нават заявiла, уразiѓшы чарговы савецкi танк:
  - Шахматы патрабуюць логiкi, iнтуiцыi i кемлiвасцi для перамогi, у палiтыцы часта дастаткова адной подласцi, праѓда перамога пры гэтым заѓсёды пiрава!
  Рудзель з гэтым пагадзiѓся, ён яшчэ быѓ малады i пакуль не пакалечаны:
  - Воiн на вайне падобна Сатане, калi не сiлай, то адвагай з якiм кiдаецца на бога вайны!
  Б'юцца немцы вядома ж моцна. Але i Чырвоная Армiя ваюе нiбы тытанавы сплаѓ. I не саступаюць савецкiя байцы нi на крок, без бою.
  Алёнка таксама ѓ баi са сваёй камандай наперадзе вастрыя гiтлераѓскага клiну. А немцы такiм чынам любяць непрыяцеля ламаць.
  Алёнка шпурнула босай ножкай забойнай сiлы бамбiку i прапiшчала са смяшком:
  - Чалавек нараджаецца з iмкненнем спазнаць мудрасць, а вось з барадой нарадзiцца толькi казёл, i тое не заѓсёды лiтаральны!
  Анюта, ведучы агонь па гiтлераѓцах, з гэтым ахвотна пагадзiлася, кiнуѓшы босай ножкай гранату:
  - Чалавек хоча мець сiлу быка, але аслiны розум ператварае яго ѓ барана на шашлык!
  Ала, ведучы агонь па ворагу, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак выбухны пакет, вякнула:
  - Няма нiчога немагчымага для прагрэсу, толькi даць шчасце кожнаму ён нямоглы, з-за ѓсемагутнасцi чалавечай зайздрасцi i эгаiзму!
  Марыя таксама лупанула па супернiку, капiтальна разнесла кiдком босы ножкi танк i прабуркавала:
  - Даць шчасце кожнаму бяссiльны нават усемагутны Бог, так нават усявышнi не знайшоѓ процiяддзя ад такiх якасцяѓ: калi чалавеку ѓсяго мала, i здаецца, што ѓ суседа ѓсё лепш, у тым лiку i жонка!
  Маруся з гэтага басона батальён дзяѓчынак шпурнула голымi падэшвамi, цэлую звязку гранат i прабуркавала:
  - Сапраѓднае шчасце - гэта не калi ѓ цябе ёсць усё тое, што ты пажадаеш, бо падобнае нерэальна i мiльярдэру, а калi перастаеш зайздросцiць суседу - хоць падобнае часта i зусiм фантастыка!
  Матрона гэтая загарэлая, мускулiстая дзяѓчына ѓ адных толькi трусiках, запусцiла босымi ножкамi важкi, самаробны выбухны пакет з вугалю, i прабуркавала:
  - Здавалася, што прасцей перамагчы ѓ сабе зайздрасць да суседа, i прыглядацца да яго жонкi, але часам лягчэй выпусцiць неба на зямлю, чым перастаць раѓнаваць да поспеху iншага!
  Алiмпiяда гэта магутная дзяѓчынка-багатыр узяла i падкiнула цэлую бочку з выбухоѓкай, разарвала масу фашыстаѓ i перавярнула нават танк "Пантэру" i прачырыкала:
  - Як можна перамагчы ѓ сабе эгаiзм - перастань успамiнаць што твой продак малпа, а ѓспомнi што створаны па выяве i падабенству Божаму i народжаны ад Усявышняга, i што твая галоѓная мэта паслужыць небажыхарам!
  А вось Сталенiда разам з галаногай Тамарай i Веранiкай навяла 203-мiлiметровую гармату. I як дзюбне з яе па "Маѓсам". Тэарэтычна такой прыладай можна нават гэтага монстра прабiць, але... Снарад хоць i важкi, але не бранябойны, i iдзе ѓ рыкашэт ад бронi дадзенага монстра. Усё ж 250-мiлiметраѓ нахiленага металу ѓ лоб. Такi вось твор iнжынернай думкi Трэцяга Рэйха.
  Сталенiда са смяшком заѓважае:
  - Чалавек iдзе шляхам прагрэсу ад малпы да ѓсемагутнасцi, палiтык рухаецца па кар'ернай лесвiцы ад лiсiнага яго падхалiмажу, да свiнскай дыктатуры!
  Вiкторыя, Веранiка i Тамара, упiраючыся босымi ножкамi, засунулi сто кiлаграмовы снарад у прыладу, i сталi яго наводзiць.
  Вiкторыя, гэтая прыгожая дзяѓчына ѓ бiкiнi, скалячы зубкi, дасцiпна заѓважыла:
  - Чалавека чакае па жыццi шмат праблем, але пасля смерцi - душы яшчэ трэба знайсцi сабе месца, у рай не пускаюць грахi, а ѓ пекле задзяѓбуць пеѓнi!
  Веранiка, упiраючыся голымi пяткамi ѓ траву смарагдавага колеру, таксама з падобным пагадзiлася:
  - Цела часам насiць цяжка, а душа бязважкая, калi ты жыѓ грэшна, у раi не знойдзеш сабе дома!
  Тамара са смяшком, скалячы зубкi, цалкам лагiчна заявiла, пускаючы iскры з зубоѓ:
  - Мужчына любiць глядзець на голыя ножкi жанчын, а жанчына любiць заганяць, папярэдне абуѓшы да вушэй, i здзёршы тры шкуры мужыка пад абцас!
  Сталенiда выскалiѓшыся ѓ белазубай, i вельмi агрэсiѓнай усмешцы, i ѓпiраючыся голымi, круглымi пятачкамi, адзначыла:
  - Мужчыну пад жаночым абцасам хупавага туфлiка, куды прыемней чым пад ботам дыктатара, асаблiва калi той iнтэлектам лапаць!
  Вiкторыя хiхiкнула, паслаѓшы снарад па дузе i выдала:
  - Палiтык - гэта заѓсёды гарбатая жывёла, але з вярблюдам мае агульнае, толькi тое, што пляваць ён на нас хацеѓ!
  Веранiка агрэсiѓна заявiла, падмiргваючы i прыгожа заявiла, з вялiкай добрай якасцю:
  - Палiтык плюе на нас як вярблюд, але пры гэтым хоча, каб нашы спiны сагнулiся гарбамi ѓ паклоне сваёй нiкчэмнасцi!
  Тамара агрэсiѓна прымецiла, падцягнуѓшы чарговы, вялiзнай, разбуральнай сiлы снарад:
  - Вярблюд - гэта параход пустынi, а палiтык - гэта свiння, якая квiтнеючы край ператварае ѓ пустцы!
  На трэцi дзень немцы яшчэ крыху рушылi наперад. "Маѓсы", "Львы", "Тыгры" i "Пантэры", сталi часцей ламацца. Дурнiцы з iмi было шмат.
  Герда адзначыла, паслаѓшы снарад з гарматы, супраць савецкага дзота. Больш магутнае нямецкае зброю тут было больш эфектыѓна, чым дробныя снарады "Пантэры".
  - Чым цяжэй у мужчыны плоць, тым цяжэй яму стаць вагой у вачах жанчыны ѓ якасцi iнструмента для задавальнення цела!
  Шарлота адзначыла, пасылаючы забойнай сiлы снарад па пазiцыя савецкiх войскаѓ:
  - Мазгi навобмацак мяккiя, але валодаюць прабiѓнай сiлай, больш, чым чыгунныя кулакi!
  Крысцiна вяла агонь па непрыяцелю, выбiвала савецкiя войскi i праверашчала, выскалiѓшы зубкi:
  - Калi галава ѓ цябе суцэльная косць, значыць становiшча па жыццi будзе нетрывалым!
  Магда дзюбнула па супернiку, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, разнесла яго, перавярнуѓшы расiйскую гармату, i заѓважыла:
  - Няма большай сiлы духу для чалавека, чым прызнанне ѓласных памылак, але для палiтыка падобнае бескарысна, бо ён гадзiць суцэль свядома, i памыляецца выбаршчык, яго абраѓшы!
  Дзяѓчынкi такiя што з iмi не паспрачаешся...
  Змагаюцца i з савецкага боку дзве самкi-снайперы Алiса i Анжалiка.
  Яны таксама лупяць па фашыстах.
  Алiса пальнула i заявiла, падмiргваючы напарнiцы:
  - Калi ты салдафон дубовы, то быць табе такiм жа генералам бубновым, як голы кароль, з якога знялi стружку!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурнула гранату, раздзiраючы на часткi гiтлераѓцаѓ.
  Анжалiка таксама як лупанет па фрыцах, i голай пяткай паддасць разбурэнне смерцi i пiскне:
  - Палiтык у сваiм эгаiзме нават паабяцаць не можа нiчога для выбаршчыка карыснага, бо залатая гара, якая ламанага гроша не варта, можа толькi прыцiснуць!
  Алiса зноѓ пальнула ѓ непрыяцеля трапна, кiнула пальчыкамi голай ножкi забойнае, i пiскнула:
  - У хлусня ѓ палiтыка не роѓных, у апраѓданнi невыканання абяцанага ён i зусiм вiртуоз!
  Анжалiка як захiхiкае, i чарга зрэжа масу фашыстаѓ, i ад голай падэшвы прыгажунi ляцiць звязка гранат. Дзяѓчына раве:
  - Палiтык спрабуе хлусiць каб урваць iльвiную долю, i свiнiць дзеля тлустых кавалкаѓ, але леѓ ён толькi понарошку, а вось свiння сапраѓдная!
  
  САКРУШАЛЬНЫ УДАР ЧЭМПIЁНА КАРПАВА
  Анатоль Карпаѓ у 1984 годзе здолеѓ на мачце на першынство свету ѓ трыццаць першай партыi нанесцi паражэнне Гары Каспараву. I матч скончыѓся з лiкам шэсць - нуль на карысць Анатоля Карпава. Трэцi выпадак у гiсторыi шахматных матчаѓ на першынство свету, якi завяршыѓся сухiм лiкам, калi ѓ дзейнага чэмпiёна свету не ѓдалося выйграць нi адну партыю.
  Анатоль Карпаѓ таксама змог абысцi па рэйтынгу ЭЛА i Бобi Фiшэра. Гэта была фантастычная перамога - якой можна было б ганарыцца.
  Засмучаны Гары Каспараѓ запаѓ у дэпрэсiю i кiнуѓ гуляць у шахматы.
  Анатоль Карпаѓ працягнуѓ выступы. У 1986 годзе яму меѓся паядынак з Сакаловым. Гульня таксама з самага пачатку пайшла ѓ адны вароты, пасля адзiнаццацi партый лiк стаѓ: чатыры нуль на карысць Карпава. I толькi трынаццатай партыi Сакалоѓ ужыѓшы нечаканую навiнку здолеѓ размачыць рахунак. Але Карпаѓ усё роѓна дабiѓ супернiка ѓ чатырнаццатай партыi i ѓ васямнаццатай. Дадзены матч быѓ пад пераважнай перавагай Карпава. I Карпаѓ ужо пяцiразовы чэмпiён свету як Мiхась Батвiннiк.
  Але вось у 1988 годзе адбыѓся паядынак з Юсупавым. Анатоль Карпаѓ лiчыѓся вiдавочным фаварытам. Ён яшчэ нават не стары. А Юсупаѓ ужо прайграваѓ Сакалову, якi быѓ амаль усухую разгромлены Карпавым. Ды i наогул не лiчыѓся такiм ужо спартоѓцам класа супер. I па рэйтынгу ён адставаѓ нашмат ад Карпава. А Гары Каспараѓ перад разгромным матчам нават яго апярэджваѓ.
  Але паядынак аказаѓся куды больш упартым. Сенсацыя адбылася з самага пачатку, калi Юсупаѓ павёѓ у рахунак. Потым Карпаѓ зраѓняѓ лiк, i ѓ дзесятай партыi выйшаѓ наперад. Але трынаццатай Юсупаѓ нанёс паражэнне i зраѓняѓ лiк. А шаснаццаць партыi нанёс сенсацыйнае паражэнне Карпаву з Сiцылiянскай абароне - ужыѓшы новы гамбiт.
  I выйшаѓ наперад! Гэта было жорстка!
  Карпаѓ толькi ѓ дваццаць другой партыi здолеѓ зноѓ зраѓняць лiк... Потым вышэй наперад у дваццаць сёмай партыi. I выйграѓшы трыццаць першую партыю здолеѓ зрабiць лiк пяць тры... Гульня з вялiкай упартасцю працягвалася, пакуль у сорак першай партыi Анатоль Карпаѓ не паставiѓ пераможную кропку.
  Матч аказаѓся самым доѓгiм у шахматнай гiсторыi - сорак адна партыя, i вельмi ѓпартым. I Юсупаѓ набыѓ аѓтарытэт i павагу, такiм жорсткiм непрабiѓным супрацiвам чэмпiёну свету.
  А Анатоль Карпаѓ перасягнуѓ Мiхася Батвiннiка стаѓшы шасцiразовым чэмпiёнам мiру.
  У 1990 годзе зноѓ Анатоль Карпаѓ гуляе матч на першынство свету. I супраць яго Вiшы Ананд. Малады шахматыст з Iндыi. Васемнаццаць гадоѓ рознiцы. Карпаву будзе хутка сорак. А яго супернiку ѓсе дваццаць адзiн год i хутка будзе дваццаць два. Як гэта нагадвае Каспарава. I рэйтынг у Ананда нядрэнны. I перамогi буйныя ѓ турнiрах ёсць.
  I вось пачынаецца жорсткая бiтва. Як i чакалася матч з Анандам падзея неардынарная. I будзе ѓ iм бойка неабыякая.
  Сапраѓды спачатку Карпаѓ i Ананд абмянялiся ѓдарамi. Потым Карпаѓ выйшаѓ наперад... У шаснаццатай партыi Ананд зраѓняѓ лiк... Толькi дваццаць сёмай партыi Крапаѓ вышэй наперад... Пасля Ананд у трыццаць другой сустрэчы зноѓ зраѓняѓ лiк... У сорак першай партыi Карпаѓ зноѓ выйшаѓ наперад. I выйграѓ сорак сёмую сустрэчу, але ѓ сорак восьмы перамог Ананд... Пасля чаго ѓпершыню ѓ гiсторыi шахмат быѓ аб'яѓлены перапынак на тры месяцы, самага працяглага ѓ гiсторыi матчу.
  У гэтым матчы Ананд паказаѓ вялiкае мастацтва абароны. I вызначыѓся рэкордам, прычым сусветным.
  Пасля трох месяцаѓ матч аднавiѓся... Пасля нiчые ѓ сорак дзевятай партыi, Ананд выйграѓ пяцiдзесятую. I лiк зраѓняѓся... было яшчэ шаснаццаць нiчыiх, пакуль Карпаѓ нарэшце не выйграѓ шэсцьдзесят сёмую партыю. I суперматч нарэшце завяршыѓся.
  У 1992 годзе Анатоль Карпаѓ паспрабаваѓ пабiць рэкорд Ласкера па колькасцi выйграных матчаѓ на першынство свету. I яго сапернiкам стаѓ ангелец Шорт. Якi зусiм не лiчыѓся фаварытам i меѓ даволi нiзкi рэйтынг.
  Але Анатоль Карпаѓ поле абмену ѓдару на старце прайграѓ дзве партыi i адрыѓ склаѓ два ачкi. У трынаццатай партыi Шорт змог павялiчыць рахунак то чатырох адзiн. I гэта ѓжо наспявала сенсацыя. У дваццаць чацвёртай партыi Шорт зноѓ выйграѓ давёѓшы лiк да пяцi адзiн. I вось дваццаць сёмай партыi Карпаѓ скарачае разрыѓ. Але ѓ трыццаць другой партыi Шорт забiвае шосты гол i становiцца чэмпiёнам свету. Пры гэтым яшчэ з вельмi пераканаѓчым рахункам шэсць - два! Вось гэта сапраѓды сенсацыйны атрымаѓся матча.
  Але правiлам ФIДЭ ѓ Карпава ёсць права на матч-рэванш. Тым больш гульня iдзе да шасцi перамог, а чэмпiёна няма форы.
  А рэванш напрошваѓся, нягледзячы на сенсацыю Шорта. I вось у 1993 годзе праходзiць Матч-рэванш.
  Анатоль Карпаѓ спачатку выйграѓ, потым прайграѓ. Потым выйграѓ тры партыi запар. Затым яшчэ партыю... Рахунак стаѓ пяць адзiн... Затым Шорт адно ачко адыграѓ... Але ѓ дваццаць сёмай партыi Анатоль Карпаѓ паставiѓ пераможную кропку. I зноѓ гучная перамога. I лiк стаѓ шэсць - два, але ѓжо на карысць Карпава.
  I тым самым бiт рэкорд Ласкера - што вельмi крута.
  У 1994 годзе новы матч Анатоля Карпава. На гэты раз яго сапернiк Гата Камскi. Шахматыст малады, i вельмi ѓпарты. Рознiца ва ѓзросце цэлых 23 гады. I сур'ёзны трэба сказаць у Карпава супернiк.
  Матч пачаѓся для Камскага не вельмi ѓдала. Пасля дваццацi партый лiк быѓ пяць - адзiн на карысць Карпава. Але Камскi выйграѓ дваццаць другую партыю, дваццаць чацвёртую, i дваццаць шостую - скарацiѓшы разрыѓ у лiку. I ѓсе партыi ѓ гэтым матчы гулялi да кантролю. Карпаѓ перамог у дваццаць сёмай партыi i стаѓ дзевяцiразовым чэмпiёнам свету. Гэта выбiтны i рэкордны ѓ гiсторыi шахмат вынiк.
  Анатоль Яѓгенавiч заявiѓ, што трэба як мiнiмум стаць дзесяцiразовым чэмпiёнам свету, каб гэта было сенсацыяй i рэкордам i круглай лiчбай.
  Але вось у 1996 годзе, зноѓ з Анатолем Карпавым б'ецца Ананд. На гэты раз у iндуса самы высокi ѓ свеце рэйтынг. I ён на ѓздыме. А Анатолю Карпаву ѓжо сорак пяць, i ѓсе памятаюць, як яны бiлiся шэсць гадоѓ таму. Бой трэба будзе неабыякi.
  Першыя шэсць партый прайшлi ѓ жорсткай барацьбе. Шахматысты выйгралi па дзве партыi кожны... Затым была серыя нiчыiх i перамога Ананда ѓ трынаццатай партыi. Потым Вiшы выйграѓ i шаснаццатую партыю... I дваццаць чацвёртую ѓ Сiцылiянцы... У дваццаць сёмы Карпаѓ скарацiѓ разрыѓ... Але трыццаць другую выйграѓ Ананд. I ѓ трыццаць шостай партыi iндус прабiѓ абарону Карпава i стаѓ чатырнаццатым чэмпiёнам свету.
  Прайграѓшы матч з лiкам шэсць - тры Анатоль Карпаѓ вырашыѓ згуляць у рэваншы. Новы, на гэты раз трэцi матч на першынство свету.
  Калi ѓ рэальнай шахматнай гiсторыi самым рэкордным было супрацьстаянне Карпава - Каспарава, то тут Ананда-Карпава.
  Ужо дык вось згуляна сто тры партыi уключаючы рэкордны матч у шэсцьдзесят сем паядынкаѓ. Не лiчачы яшчэ i турнiрных. А тут яшчэ i трэцi безлiмiтны матч.
  Анатоль Карпаѓ, вядома ж, гатовы скарыстацца правам матч-рэваншу. I вось зноѓ бiтва двух вiцязяѓ плашча i кiнжала.
  Iдзе 1997 год - Карпаву сорак шэсць гадоѓ. I нялёгкая задача выйграць матч без лiмiту. Але трэба перамагчы.
  Бой пачаѓся асцярожна... Першыя восем партый скончылiся ѓнiчыю. Потым перамог Ананд... Потым Вiшы выйграѓ сямнаццатую партыю i павёѓ з лiкам два нуль... Далей перамога ѓ дваццаць трэцяй партыi.... I толькi ѓ дваццаць сёмай сустрэчы Анатоль Карпаѓ размачыѓ лiк. Неяк у дваццаць сёмай партыi ѓвесь час Анатоль Яѓгенавiч выйграе. I вось новыя гульнi... Ананд не спяшацца... У сорак першай партыi перамагае i з сорак сёмай. I чорным ставiць пераможную кропку ѓ сорак восьмы.
  Вось так завяршыѓся матч, трэцi i заключны рэкорднага супрацьстаяння двух генiяѓ.
  Анатоль Карпаѓ прызнаѓ што яго час сышоѓ, i задаволены што ѓвайшоѓ у гiсторыю як дзевяцiразовы чэмпiён свету i рэкардсмен у гэтым вiдзе спорту. Усяго Карпаѓ быѓ чэмпiёнам свету - дваццаць гадоѓ - саступаючы толькi Ласкеру.
  А Гары Каспараѓ захапiѓся палiтыкай. Быѓ дэпутатам думы. Стварыѓ сваю партыю - "Думаючая Расiя". У 2000 годзе балатаваѓся ѓ прэзiдэнты Расii i заняѓ апошняе месца. I неѓзабаве сышоѓ з актыѓнай палiтыкi, атрымаѓшы пасаду ѓ МЗС.
  А новы чэмпiён свету з 1996 года Вiшы Ананд. Iндус здолеѓ пратрымацца да 2014 года - васямнаццаць гадоѓ - больш было толькi ѓ Ласкера i ѓ Карпава! Але Ананд гуляючы матчы кожныя два гады змог перасягнуць Карпава па колькасцi матчаѓ i кратнасцi чэмпiёнства. Стаѓшы дзесяцiразовым у гiсторыi чэмпiёнам свету i згуляѓшым трынаццаць матчаѓ на першынство свету.
  Пакуль яго не замянiѓ Карлесан.
  На ход сусветнай гiсторыi ѓплыѓ аказаѓся значны. Таму што сусвет iншы, i крыху ѓсё ссоѓваецца. Гары Каспараѓ збiѓ Уладзiмiра Жырыноѓскага ѓ Дзярждуме, у вынiку чаго той страцiѓ аѓтарытэт. I ѓ 1995 на выбарах у Дзярждуму прайшло замест ЛДПР - КРА. I гэта шмат што памяняла. Асаблiва калi справа дайшла да галасавання па iмпiчменце Ельцыну. На гэтай Дзярждуме хапiла галасоѓ, i iмпiчмент адбыѓся. Ельцын сышоѓ, i яго пераемнiкам стаѓ Яѓген Прымакоѓ. А феномен Уладзiмiра Пуцiна не адбыѓся. Сам Пуцiн з пасады дырэктара ФСБ сышоѓ
  у бiзнэс. Але не занадта ѓ iм атрымаѓ поспех. I так i застаѓся малавядомым чыноѓнiкам.
  Яѓген Прымакоѓ прабыѓ два тэрмiны на пасадзе Прэзiдэнта i ѓ 2008 годзе перадаѓ трон Лужкову. Той кiраваѓ да 2016 года. Таксама два тэрмiны, i пасля яго прэзiдэнтам стаѓ Генадзь Зюганаѓ. Палiтыка Расii была больш спакойная з Амерыкай не задзiралiся ... На Украiне Януковiч адбыѓ два тэрмiны i ѓ 2020 годзе саступiѓ мiльярдэру Парашэнка. Вiталь Клiчко крыху даѓжэй баксiраваѓ чым рэальнай гiсторыi... Пераможа Стывенсана, i яшчэ трох баксёраѓ у тым лiку i Аляксандра Паветкiна. I сышоѓ толькi ѓ 2016 годзе адмовiѓшыся ад бою з бронзавым бамбардзiроѓшчыкам.
  Уладзiмiр Клiчко крыху больш паспяхова выступаѓ. Перамог Тайсана Фьюры, i затым Глазкова, i Браѓна. Але ѓсё ж у сорак адзiн год саступiѓ Энтанi Джошуа. Але змог пабiць рэкорд Джо Луiса. I гэта таксама выбiтнае дасягненне яго ѓ спорце.
  Крым застаѓся ѓ складзе Украiны. Свет больш спакойны i мiрны. IГIЛ не з'явiѓся. Не было i тэракту 11 верасня. Талiбы ѓ канчатковым вынiку перамаглi паѓночны альянс, i ѓзялi кантроль над Аѓганiстанам. I там зараз мiр. Лукашэнка, адбыѓшы два тэрмiны ѓ 2006 годзе ѓ адпаведнасцi з канстытуцыяй пайшоѓ у ганаровую пенсiю. А прэзiдэнтам стаѓ ранейшы прэм'ер Сiдорскi. I ён адбыѓ таксама два тэрмiны i ѓ 2016 годзе перадаѓ уладу Караткевiч.
  Усё аказалася лепш, чым у рэальнай гiсторыi. У свеце нават каранавiруса iнфекцыя не ѓспыхнула. I гэта зразумела добрае дасягненне.
  Некалькi па-iншаму склалася i шахматная кар'ера Бобi Фiшэра. Шахматны монстр пасля перамогi на Спаскiм у 1992 годзе, узяѓ i згуляѓ матч з Любаевiчам. Перамог яго ѓжо ѓ больш разгромным стылi. Далей адолеѓ Карчнога... Згуляѓ i з Iванчуком, на гэты раз унiчыю. I ѓ 1999 годзе правёѓ матч з Карпавым да дзесяцi перамог. З вялiзным ганарарам.
  Няхай нават i не за сусветны тытул гэты матч выклiкаѓ каласальную цiкавасць.
  Бобi Фiшэр выйграѓ першую партыю... Потым серыя з дзесяцi нiчыiх i перамог у адказ Карпаѓ... Далей зноѓ серыя нiчыiх... Пакуль Фiшэр не выйграѓ дваццаць чацвёртую партыю, а Карпаѓ дваццаць сёмую. Потым Фiшар перамог з 32. Партыi. Карпаѓ выйграѓ сорак першую.
  Потым яны абменiлiся ѓдарамi ѓ сорак сёмай i сорак восьмай партыi. I лiк стаѓ пяць - пяць ... Далей тры месяцы абодва ветэрана шахмат адпачывалi. Рыхтавалiся да працягу бою. I рэальна ѓ гэтым матчы можна пабiць рэкордныя 67 партый з Анандам.
  I ганарар за матч таксама рэкордны. У сто мiльёнаѓ долараѓ... I вядома доѓгi матч у розных гарадах якi праходзiць найбольш выгадны. Тым Бобi Фiшэр апраѓдвае чаканнi выкiдваючы той цi iншы конiк. I учыняючы раз-пораз скандалы.
  То ѓ шлеме прыйдзе, то Карпавы абвiнавачвае ѓ выкарыстаннi экстрасэнсаѓ. I тое яшчэ шмат у чым iншым. I акуляры люстраныя апранаѓ, баючыся гiпнатычнага погляду.
  Сорак дзевятая партыя не стала выключэннем. Фiшар, пераапрануѓшыся ѓ касцюм дзеда марозу, пачаѓ раздаваць падарункi. I гэта выглядала вельмi пацешна. Партыя завяршылася ѓнiчыю... Пасля яшчэ дванаццаць нiчыiх...
  У шэсцьдзесят другой партыi Фiшэр зноѓ вярнуѓся да ходу Е-2 - Е 4, а Карпаѓ зноѓ, абраѓ Каро-Кан. Фiшару ѓдалося знайсцi ѓзмацненне атакi i ён атрымаѓ перавагу. Партыя доѓжылася амаль сто хадоѓ, пакуль Карпаѓ не здаѓся ѓ безнадзейнай пазiцыi... У шэсцьдзесят сёмай сустрэчы Анатолю Карпаву ѓдалося зраѓняць лiк. Потым з 68. Партыi быѓ пабiты ранейшы рэкорд Карпава i Ананд... I пацягнулася самая доѓгая ѓ гiсторыi шахматных матчаѓ серый з дваццацi нiчыiх. Пакуль у восемдзесят восьмай партыi не перамог Бобi Фiшэр i не выйшаѓ наперад. Рахунак быѓ шэсць - сем... I зноѓ дзевяноста шэсць партыi i чарговага трохмесячнага перапынку серыя нiчыiх. Гэты самы доѓгi ѓ гiсторыi шахмат матч асвятляѓся на тэлебачаннi. I спарадзiѓ мноства анекдотаѓ. Напрыклад такi: калi грузiлi поѓны спiс партый матчу Фiшэр - Карпаѓ прыйшлося перавесцi гадзiннiк - стос кнiг сышоѓ у iншы гадзiнны пояс.
  Iзноѓ матч аднавiѓся ... у сотай партыi зноѓ выйграѓ Фiшэр, лiк стаѓ шэсць - восем на карысць Фiшэра. I гэта сур'ёзна. Але Карпаѓ у далейшым трымаѓся як скала. I ѓ сто адзiнаццатай партыi здолеѓ скарацiць разрыѓ... Пасля серыя з нiчыiх... I сто трыццаць першую партыю выйграѓ, зраѓняѓшы лiк Карпаѓ. Потым да ста сарака чатырох партый былi нiчые. I зноѓ перапынак у тры месяцы... Такi працяглы матч, а лiк усё яшчэ восем - восем. I вось праз тры месяцы ён аднавiѓся. Самы працяглы матч па шахматах за ѓсю гiсторыю свету.
  I гэта вельмi сур'ёзна. I даволi-такi крута i ѓрачыста. I каласальнай сiлы бачныя дасягненнi.
  I вось матч на першынство свету аднаѓляецца... Фiшар нават пажартаваѓ, што сёй-той да канца дадзенага супрацьстаяння i не дажыве. I бой аказаѓся вельмi знамянальным.
  Новая серыя нiчыiх была самай працяглай у гiсторыi шахмат, перакрыѓшы i ранейшае дасягненне дадзенага матча. I толькi ѓ сто шэсцьдзесят першай партыi выйграѓ Анатоль Карпаѓ. Засталося зрабiць усяго толькi адзiн крок. Але вось у сто дзевяноста другой партыi Бобi Фiшэр пад заслону атрымаѓ чарговую перамогу i лiк стаѓ дзевяць - дзевяць! I зноѓ перапынак на тры месяцы.
  I самы працяглы ѓ гiсторыi матча працягваѓся зараз ужо да першай перамогi.
  I гэта ѓвогуле супер - i гiпер! Прама як у кiно! I нi з чым не параѓнацца!
  На гэты раз пятую частку матча Фiшэр i Карпаѓ гулялi ѓ Маскве. I гэта трэба сказаць было фiгуральна - супер! I гульня такая цудоѓная i баявая.
  Вось матч на першынство свету аднавiѓся. Дакладней проста матч на сто мiльёнаѓ долараѓ, самы рэкордны ѓ свеце. I праходзiѓ ён з вялiкiм нацiскам.
  Дакладней зноѓ рушыла ѓслед серыя нiчыiх. Самая вялiкая за ѓсю гiсторыю шахмат серыя. Цэлых сорак сем партый. Хаця нельга сказаць, што ѓ iх не было барацьбы. I Бобi Фiшэр i Анатоль Карпаѓ вiселi на мяжы паражэння i не раз.
  Але сорак сем нiчыiх. Жорсткая барацьба - без найменшага кампрамiсу. Без усялякай лiтасцi. I разам з тым бяскроѓная i без перамогi таго цi iншага боку. Але вось надыходзiць апошняя двухсот саракавая партыя дадзенага матча. Потым магчымы перапынак на тры месяцы. Толькi ад, дзе будзе працяг? Цiкавасць да матчу нязменна вялiкая, i ахвочых яго прыняць вельмi шмат.
  Многiя хочуць працягу гэтага вiдовiшча, гэта супермарафону. I гэтага выдатнага, непараѓнальнага матча. Якi проста ѓжо стаѓ супер.
  Але ѓ Бобi Фiшэра iншыя планы. Ён вiдавочна не жадае бiцца з Карповым iзноѓ.
  I ѓ сваёй апошняй, белай партыi гатовы паставiць тлустую кропку. I што ж? У добры шлях баец!
  Бобi Фiшар прыдумаѓ новы план супраць Карпава. Ды зноѓ ужо забыты ход Е - Два - Е чатыры. I зараз выбар за Карпавым. Адвыкшы ад адкрытых пачалi i гуляючы амаль увесь час зачыненыя Анатоль Карпаѓ задумаѓся. Жадаѓ было згуляць Каро-Кан... Яго каронную абарону i ѓзяѓся за пешку С.. Але перасунуѓ на два палi. Хай будзе Сiцылiянская абарона i сапраѓдная бойка... Няхай прагрымiць сапраѓдны паѓнакроѓны бой у заключнай частцы маскоѓскага матча.
  Бобi Фiшэр даволi пацiрае рукi. Ён прыдумаѓ арыгiнальны план. Не ракiруючы стаѓ кiдаць у бой пешка каралеѓскага фланга, адчайна iх насоѓваючы.
  Анатоль Карпаѓ прыняѓ дадзены выклiк. I таксама быѓ настроены на бой. Хаця гульня Фiшэра i здавалася антыпазiцыйнай.
  Абодва сапернiкi бiлiся вельмi ѓпарта. Фiшар змог атрымаць перавагу ѓ прасторы. I ахвяраваѓшы пешку развiць моцную атаку. Анатоль Карпаѓ, знаходзячыся ѓ цэйтноце дапусцiѓ некалькi памылак, i атрымаѓ мат. Так вельмi эфектна завяршыѓся матч на вялiкiя грошы. Ён працягнуѓся дзвесце сорак партый i аказаѓся рэкордным у гiсторыi ѓсяго свету шахмат. I магчыма ѓвогуле самым працяглым спаборнiцтвам у свеце спорту i чалавецтва.
  Вось гэта сапраѓды быѓ бой... I бой што трэба!
  Фiшар i Карпаѓ увайшлi ѓ сусветную гiсторыю ѓсе спорту самым працяглым спаборнiцтвам. I адным з самых высокiх ганарараѓ у свеце спартыѓных спаборнiцтваѓ. Больш толькi прафесiйныя баксёры маглi атрымаць, i тое на той момант i сярод iх такiх ганарараѓ яшчэ не было.
  Бобi Фiшэр атрымаѓ як пераможца дзве трацiны ганарару. I Анатоль Карпаѓ з адной трэцяй зарабiѓ больш, чым у сваiх ранейшых матчах. I гэта, вядома ж, яму прыемна. Пасля чаго ѓжо Бобi Фiшар больш не выступаѓ, а неѓзабаве i памёр. Анатоль Карпаѓ час ад часу граѓ, але без асаблiвых поспехаѓ. Зрэшты, адбылася iх сустрэча з Каспаравым у 2010 годзе. Гары даѓно не гуляѓ i быѓ растрэнiраваны. Але i Анатоль Карпаѓ пастарэѓ.
  Так што шанцы былi прыкладна роѓныя.
  Матч iшоѓ да шасцi перамог... Таксама безлiмiтны i за вялiкiя грошы. Няхай i сцiплей, чым з Фiшэрам.
  Спачатку Анатоль Карпаѓ, якi ѓсё ж такi шмат гуляѓ за апошнiя 25 гадоѓ, з часоѓ бою з Каспаравым i ѓ вынiку павёѓ у лiку.
  Пасля першых дзевяцi партый лiк стаѓ тры - нуль на карысць Карпава. Анатоль Яѓгенавiч выйграѓ першую партыю. Гары Каспараѓ, адразу гуляючы чорным стаѓ ахвяраваць i iсцi на ѓскладненнi. Прычым у першай жа партыi было шмат нечаканасцяѓ. Карпаѓ зрабiѓ першы ход - Е-два - Е - чатыры, якi ѓ яго практыцы сустракаѓся рэдка. А Гары Каспараѓ спачатку ѓзяѓ i адмовiѓся ад Сiцылiянскай абароны, i стаѓ хадзiць i зусiм экстравагантна. Спачатку кiнуѓ у бой пешку Ф, затым згуляѓ канём, i зноѓ у адказ на ход Карпава кiнуѓ суседнюю пешку. А потым Карпаѓ забраѓ яшчэ адну. Гары Каспараѓ хоць i выйграѓ тэмп, але застаѓся без двух пешак, i са слабым каралём.
  Гэта быѓ арыгiнальны гамбiт Каспарава. Якi, дазваляѓ у выпадку чаго атрымаць ускладненнi. Але платай за яго былi дзве пешкi i не надта надзейнае становiшча караля. Ды i аднаго тэмпу за чорных для перамогi мала. I ѓ белых вялiкая перавага ѓ цэнтры. Карпаѓ зразумела рэалiзаваѓ сваю перавагу. А Каспараѓ прайграѓ... Потым нiчые i перамогi Карпава белым у сёмай i дзевятай партыi.
  Здавалася, гiсторыя паѓтараецца, але трынаццатай партыi ѓ Сiцылiянскай абароне Каспараѓ ужыѓ навiнку i разыграѓ больш карэктны гамбiт. I здолеѓ размачыць такi рахунак... А шаснаццатай партыi яшчэ i скарацiць разрыѓ. Праѓда ѓ 17. Карпаѓ здолеѓ разрыѓ зноѓ павялiчыць да двух ачкоѓ. А дваццаць сёмай партыi лiк стаѓ два - пяць. I гэта ѓжо сур'ёзна. Анатоль Карпаѓ, нiбыта хацеѓ як i ѓ мiнулы раз перамагчы ѓ трыццаць першай партыi. Але на гэты раз не ѓдалося. I трыццаць другой партыi Каспараѓ перамог. Далей гульня доѓжылася да сорак сёмай партыi, якую стомлены i ѓжо пажылы Карпаѓ садзьмуѓ. I сорак восьмы, дзе Гары Кiмавiч, акрыяѓшы ад сну i зраѓняѓ лiк.
  Потым тры месяцы перапынку... Анатоль Карпаѓ, адпачыѓ i вось яны з Гары ва ѓпартай барацьбе. Белымi гуляе Анатоль. I Карпаѓ абiрае дэбют Рэцi. Тое, што раней амаль не гуляѓ. Каспараѓ таксама iмкнецца гуляць не па каноне. I атрымлiвае цяжкую пазiцыю... Гульня зацягнулася надоѓга. Гары вёѓ абарону з ювелiрнай дакладнасцю. I пасля трохсот з лiшнiм ходам атрымаѓ нiчыю. Далей рушыла ѓслед серыя з васемнаццацi нiчыiх, пабiѓшы паказчык першага матчу... I нарэшце Гары ѓ белай партыi ѓсёткi змог прабiць абарону Каро-Кан. Ён ахвяраваѓ дзве постацi. Адну праѓду адыграѓ амаль адразу. Потым пайшла атака на караля. У канчатковым вынiку паставiѓ Анатолю Карпаву мат. I нарэшце дамогся пераканаѓчага рэваншу. Няхай нават з мiнiмальнай перавагай, у адно ачко, да гэтага прайграѓшы ѓсухую. Але ѓсё роѓна рэванш праз чвэрць стагоддзя Гары Каспараѓ усё ж узяѓ. I ягоны аѓтарытэт вельмi высокi.
  Перамога Гары Каспарава натхнiла i Карчнога кiнуць выклiк Анатолю Карпаву. I знайшлiся зразумела спонсары, якiя прапанавалi нечуваны ганарар за матч да шасцi перамог. Карчной на дваццаць гадоѓ старэйшы за Карпаву. Але вельмi нават нядрэнна выступае нягледзячы на старэчы ѓзрост. I таму смела прапануе рэванш. I вось у 2013 годзе адбыѓся новы вельмi цiкавы матч да шасцi перамог.
  Вiктар Карчны супраць Анатоля Карпава. I гэта супер! Матч праходзiѓ у Нью-Ёрку.
  Жорсткая барацьба пачалася з першай жа партыi. Карпаѓ пачаѓ з ходу Е два i Е чатыры. Карчной нечакана прымянiѓ любiмую абарону Карпава: Каро-Кан. I справа хутка прыйшла да нiчыёй. Потым ужо надыходзiѓ Карчной. Першыя дванаццаць партый завяршылiся мiрам. А затым Вiктар Карчной у трынаццатай партыi ѓжыѓ Сiцылiянскую абарону i варыянт Найдрофа. I ѓ вынiку ѓ вострай барацьбе здолеѓ атрымаць пераканаѓчую перамогу Корчнай. Тут iшла ѓзаемная барацьба з мноствам ахвяр, i прыгожым нападам.
  У шаснаццатай партыi, ды яшчэ белымi Корчнымi зноѓ перамог, i павялiчыѓ разрыѓ i перавагу да двух ачкоѓ. Калi ѓлiчыць, што Корчному восемдзесят два гады, то так - ён шахматыст проста супер! I ѓ дваццаць чацвёртай партыi Карчной святкаваѓ перамогу: лiк тры - нуль на яго карысць, i здавалася вось-вось будзе сенсацыя, i гучная перамога ветэрана. Але Карпаѓ выйграѓшы дваццаць сёмую партыю здолеѓ аднавiць сваю душэѓную роѓную раѓнавагу. Пасля ён перамог у трыццаць першай партыi белым. I трыццаць другой партыi, нечакана прымянiѓ на адкрыты дэбют Сiцылiянскую абарону i варыянт Дракона.
  Калi ѓлiчыць што Карпаѓ як правiла перамагаѓ у варыянце Дракона, гуляючы за белых, тое падобнае рашэнне варта лiчыць нечаканым. I Карпаѓ змог у жорсткай барацьбе захапiць iнiцыятыву i паставiць хупавы мацюк.
  Рахунак зраѓняѓся даволi хутка. Але Анатоль Карпаѓ зноѓ страцiѓ актыѓнасць i пацягнулася працяглая нiчыйная серыя. Пакуль не абмiнулi сорак восем партый i не наступiѓ трохмесячны перапынак.
  Многiя балельшчыкi былi незадаволены тым, што абодва байцы не занадта iмкнулiся бiцца.
  Але вось пасля перапынку зноѓ бiтва... Карчной пачаѓ больш рызыкаваць лезцi на ражон. I вось у пяцьдзесят першай партыi ён атрымаѓ перамогу.
  I зноѓ выйшаѓ наперад... Але ѓ 53. Корчной занадта шмат ахвяраваѓ i перагнуѓшы палку пацярпеѓ паражэнне. Рахунак зраѓняѓся... Потым серыя нiчыiх... Абодва шахматысты паводзiлi сябе пасiѓна. I толькi ѓ дзевяностай партыi нарэшце перамог Карпаѓ. Рахунак стаѓ чатыры - пяць. I гэта сур'ёзна. Пасля дзевяноста шасцi партый быѓ зноѓ перапынак на тры месяцы.
  Матч Карчной - Карпаѓ апынуѓся вельмi жорсткiм супрацьстаяннем. Пасля перапынку гульня аднавiлася. У сто першай сустрэчы зноѓ быѓ Цмок, але ѓ Карчнага на гэты раз нарыхтавана ѓзмацненне. I вось ён атрымаѓ iнiцыятыву. I змог развiць захапляльны напад на чорнага караля.
  Зноѓ надышоѓ перыяд нiчыiх. Рахунак быѓ пяць - пяць. Але ѓсё ж апошняя партыя, сто сорак чацвёрка з гэтага цыкла аказалася вырашальнай.
  Карпаѓ вярнуѓся да ходу Е - два - Е - чатыры. I на адкрыты варыянт прапанаваны Корчным нечакана ѓжыѓ Каралеѓскi гамбiт. Ведаючы характар Корчного Карпаѓ здагадаѓся што той выбера самае прынцыповае працяг i гамбiт прымет. А вось на гэта ѓ яго была назапашана моцная навiнка. I пачалася жорсткая i агрэсiѓная бiтва. I атака на караля чорных аказалася вельмi моцнай. У вынiку скончыѓшыся тым, што Карчны застаѓся без постацi. Але яшчэ сорак пяць хадоѓ адчайна бiѓся да самага мацюка.
  Так спроба ѓзяць рэванш на Карпавым не адбылася. Але затое Карчны зарабiѓ вялiкiя грошы, i заслужыѓ павагу за бескампрамiсную барацьбу.
  Але вось Ананд перастаѓ быць чэмпiёнам свету i ѓ 2020 годзе памiж iм Анатолем Карпавым адбыѓся зноѓ матч на першынство свету, да дзесяцi перамог, але з лiмiтам сорак восем партый. Анатоль Карпаѓ да гэтага часу канчаткова загас, а Вiшы Ананд быѓ яшчэ моцным i ѓ выдатнай форме. Матч праходзiѓ у Маскве. Сёлета каранавiруса не было i ѓсё было дастаткова добра.
  Можа толькi не для Карпава... Вiшы Ананд дамiнаваѓ у паядынку i выйграваѓ партыю за партыяй... На гэты раз Анатоль Карпаѓ не здолеѓ аказаць упартага супрацiѓлення i прайграѓшы прычым белымi дваццаць чацвёрты паядынак, скончыѓ спаборнiцтвы з лiкам: дзесяць - нуль на карысць Ананда. У гэтым матчы Карпаѓ чорнымi тройчы спрабаваѓ Цмок i пагульваѓ. I паядынак iшоѓ у адны вароты. Толькi ѓ шаснаццатай партыi белымi Карпаѓ атрымаѓ шанцы на перамогу, але зноѓ iх упусцiѓ.
  Так што размачыць рахунак не ѓдалося...
  Анатоль Карпаѓ паведамiѓ, што ён ужо сваё адыграѓ i хоча... заняцца палiтыкай больш сур'ёзна. У прыватнасцi Зюганаѓ не адмяняючы абмежавальнiк у два тэрмiны i чатыры гады, узялi такi абнуленне. Што выклiкала масу абурэння ѓ грамадстве. Успомнiлi, што i Ельцын, i Прымакоѓ, i Лужкоѓ абмежавалiся двума тэрмiнамi. А чаму Генадзь Андрэевiч вырашыѓ з сябе зрабiць выключэньне. Тым больш, што Генка анi iх не маладзейшы. Зрэшты, Зюганаѓ спаслаѓся што Байдэн яшчэ яго старэй. Хаця благi прыклад не варта паѓтараць. Але Гена проста фанатык улады. I нiяк сыходзiць не жадае.
  I вырашыѓ Анатоль Карпаѓ пайсцi ѓ прэзiдэнты. I рушыѓ ва ѓладу нiбы танк. Усё роѓна ён маладзейшы за Зюганаѓ, i дваццаць гадоѓ быѓ шахматным чэмпiёнам свету.
  I вось на выбарах прэзiдэнта Расii ѓ 2024 годзе на трэцi тэрмiн iдзе Генадзь Андрэевiч Зюганаѓ. Хоць яму i восемдзесят год. Самы стары прэзiдэнт i кiраѓнiк у гiсторыi Расii. Перасягнуѓ i Лужкова, i Прымакова. I прэзiдэнты ѓсё роѓна на трэцi тэрмiн лезе. I каму гэта трэба? Унёс пару паправак у канстытуцыю, у тым лiку што мiнiмальная зарплата i пенсiя павiнны быць не менш за пражытачны мiнiмум. I абнулiѓ сабе тэрмiны. Лезе сабе на трэцi.
  I выбары праходзяць недэмакратычна. Партыi ѓ Дзярждуму могуць вылучаць прэзiдэнта i так. А вось астатнiм збiрай два мiльёны подпiсаѓ за месяц.
  Ну Зюганаѓ узяѓ i сунуѓся ѓ прэзiдэнты на трэцi тэрмiн. А вось Анатоль Карпаѓ пайшоѓ у бой. I здолеѓ-такi сабраць два мiльёны подпiсаѓ. Ад ЛДПР зноѓ прэ Жырыноѓскi. Ад Яблыка праѓда ѓжо высунуѓся другi - маладзейшы. Ад iмя па бацьку высунуѓся таксама малады. I яшчэ адзiн мiльярдэр з маладых, i Анатоль Карпаѓ.
  У эканомiцы пануе ѓ Расii застой. I Генадзь Зюганаѓ ладна ѓсiм надакучыѓ. Так што вынiк выбараѓ невыразны. Праѓда ѓ дзейнага прэзiдэнта ёсць вялiкая фора ѓ выглядзе адмiнiстрацыйнага рэсурсу. I зразумела падкантрольных СМI. Але гэтага вядома ж не дастаткова, каб перамагчы ѓпэѓнена з першага ж тура. Хаця можа i хапiць. Канкурэнты не вельмi моцныя. Толькi ад "Айчына - уся Расiя", супернiк сур'ёзны губернатар Краснадарскага краю i вельмi моцны гаспадарнiк i пры гэтым малады. Ну Жырыноѓскi проста стары клоун. А Яблык нiколi шмат не збiрала. Мiльярдэр таксама не занадта шмат набярэ, тым больш ён габрэй. А вось Анатоль Карпаѓ? Першая нечаканасць, што ён два мiльёны подпiсаѓ усё ж такi здолеѓ сабраць. Другая, што былы чэмпiён свету па шахматах, у розных iнтэрнэт-апытаннях стаѓ набiраць самавiтыя адсоткi. I гэта аказалася для ѓсiх нечаканым.
  I вось Анатоль Карпаѓ нечакана падчас перадвыбарнай кампанii выйшаѓ на другое месца.
  I гэта стала маленькай сенсацыяй. А можа, i не такой ужо i маленькай. Затым, яшчэ страмчэй. Зюганаѓ ужо стары спатыкнуѓся ля трапа самалёта. I ягоны рэйтынг стаѓ рэзка падаць. I ѓ эканомiцы сiтуацыя пагоршылася. I КПРФ ва ѓладзе ѓсiм надакучыла.
  Карацей кажучы Анатоль Карпаѓ, якi па-ранейшаму ѓ добрай фiзiчнай форме стаѓ прыбаѓляць. I ягоны рэйтынг хутка рос. I ѓ першым жа туры сенсацыя. Зюганаѓ не толькi не змог з ходу перамагчы, але i выйграѓ у Анатоля Карпава ѓсяго толькi тры працэнты. I гэта зразумела вялiкая сенсацыя. I дужанне маецца быць падобна вельмi цвёрдая. Жырыноѓскi зразумела падтрымаѓ партыю ѓлады i Зюганава. У вось прадстаѓнiк Айчыны якi заняѓ трэцяе месца, нечакана падтрымаѓ Карпава. Мiльярдэр на пятым месцы, таксама за Анатоля Карпава. I гэта вельмi крута.
  I вось выбары i другi тур. I зноѓ сенсацыя. Анатоль Карпаѓ перамагае Генадзя Зюганава. Хай перавага i невялiкай, але ѓсёткi. Упершыню дзейны прэзiдэнт прайграѓ. I гэта зразумела сенсацыя вялiкай велiчынi.
  На Захадзе перамогу Анатоля Карпава вiталi. I вельмi нават бурна. Казалi аб новым мысленнi, i што хутка надыдзе эпоха камунiзму ва ѓсiм мiры i радасцi i шчасцi. I што хутка будзе ѓвогуле проста дзiѓна як прыемна жыць ва ѓсiм свеце...
  Анатоль Карпаѓ заявiѓ, што перш за ѓсё Расii трэба ѓступiць у НАТА i Еѓрасаюз. I гэта стане вельмi крутым i выбiтным дасягненнем. I што хутка будзе саюз усiх белых народаѓ. У ЗША новым прэзiдэнтам стала чарнаскурая жанчына. I гэта таксама было прагрэсiѓным крокам. I шляхам да сусветнага братэрства.
  А Уладзiмiр Уладзiмiравiч Пуцiн тым часам цiха памёр у турэмным шпiталi. Яго пасадзiлi за крадзеж i ѓхiленне ад выплаты падаткаѓ. Вось такi атрымаѓся мiр...
  I ѓсяго толькi Анатоль Карпаѓ выйграѓ трыццаць першую партыю свайго матчу 1984 года ѓ Гары Каспарава. Вось такiя цуды робяцца ѓ гэтым свеце...
  Ды няхай хутчэй скончыцца эпоха Уладзiмiра Пуцiна.
  
  КАНТРУДАР МАЙНШТЭЙНА I ПЕРАЛОГАМ У ВАЙНЕ
  У лiстападзе 1943 гады падчас кантрудара Майнштэйна якi падсякае савецкiя войскi немцы змаглi дамагчыся большага. I ѓсё таму, што Сталiн загадаѓ утрымаць Жытомiр любой цаной, i забаранiѓ пераходзiць да абароны. У вынiку немцы змаглi захапiць зноѓ Кiеѓ, i акружыць савецкiя часткi, а затым i знiшчыць iх. Плюс яшчэ надвор'е аказалася сухiм, i немцы змаглi больш эфектыѓна выкарыстоѓваць свае ѓжо больш шматлiкiя "Тыгры" i "Пантэры". У вынiку савецкiя войскi пацярпелi поѓнае паражэнне.
  Сталiн у сваю чаргу кiнуѓ у бой новыя сiлы. Савецкiя часцi палезлi праз Дняпро. Але яны не былi гатовы, а вось гiтлераѓцы згрупавалiся. I вельмi ѓмела душылi савецкiя часткi. У студзенi бiтва iшла за Дняпро, i савецкiя войскi перакiдвалiся ѓ вялiкай колькасцi. А вось наступ Чырвонай Армii пад Ленiнградам аказалася адбiта, i захлынулася ва ѓласнай крывi. Прычына, частка сiл была перакiнута на Дняпро i выкарыстоѓвалася неэфектыѓна.
  Карацей кажучы, немцы зiмой змаглi ѓтрымацца i пазьбегнуць разгрому. Лiнiя фронта стабiлiзавалася. Сталiн усё яшчэ ѓпарта спрабаваѓ узламаць Дняпро, але ѓ яго не атрымлiвалася.
  Гiтлераѓцы некаторыя крокi рабiлi. У прыватнасцi меры па татальнай вайне i выкарыстаннi працоѓнай сiлы. Выпуск узбраенняѓ у Трэцiм Рэйху ѓсё ѓзрастаѓ. З'явiлася i рэактыѓная авiяцыя i ракеты ФАУ. Няхай i не занадта эфектыѓныя...
  Чырвоная Армiя так i не здолела пераадолець абарону фрыцаѓ на Дняпры. Сталiн занепакоены тым, што Амерыка i Брытанiя магу раней прыйсцi ѓ Еѓропу зрабiѓ ход канём: прапанаваѓ Гiтлеру перамiр'е на паѓгода. Фюрэр пагадзiѓся, але пры ѓмове спынення i партызанскай вайны.
  Сталiн i на гэта даѓ згоду. I вось 1 траѓня 1944 гады, на ѓсходнiм фронце наступiла зацiшша.
  Саюзнiкi ж усё роѓна паспрабавалi высадзiцца ѓ Нармандыi. Але на гэты раз гэтая спроба прывяла да поѓнае паразы. I страты толькi палоннымi больш за мiльён амерыканскiх i англiйскiх салдат - жудасная катастрофа. Пасля летняга разгрому рушыла ѓслед i наступленне немцаѓ у Iталii. Якое таксама прывяло да разгрому саюзнiкаѓ i ѓзяццю спачатку Неапаля, а затым i Сiцылii.
  Да моманту заканчэння перамiр'я 1 лiстапада 1944 года немцы поѓнасцю аднавiлi кантроль над заходняй Еѓропай. Сталiн у гэтых умовах прапанаваѓ яшчэ на паѓгода падоѓжыць перамiр'е... Гiтлер пагадзiѓся. На Брытанiю абрынулiся балiстычныя ракеты, i рэактыѓныя бамбавiкi класа "Арада". У паветры немцы ѓ серыю запусцiлi замест Фоке-Вульф ТА-152 шматмэтавы самалёт. Якi аказаѓся вельмi эфектыѓным. I па ѓсiх параметрах найлепшым. Ды i ХЕ-162 паказаѓ свае лепшыя лётныя характарыстыкi i вялiзную эфектыѓнасць у вайне.
  I плюс разумее падводны флот Трэцяга Рэйха. Якi тапiѓ вельмi эфектыѓна ѓсiх ворагаѓ фашызму. I ѓ прыватнасцi мiнiяцюрныя падводныя лодкi на аднаго чалавека. Тыя так эфектыѓна даставалi i ЗША, i Брытанiю.
  Пасля смерцi прэзiдэнта ЗША Рузвельта, новы прэзiдэнт Трумэн адразу ж прапанаваѓ Гiтлеру перамiр'е i абмен палоннымi. Фюрэр на гэта даѓ згоду. I саюзнiкi з Германiяй з 1 мая 1945 года заключылi спыненне вайны тэрмiнам на тры гады. Маѓся быць абмен ваеннапалоннымi, i аднаѓленне эканамiчных адносiн. А вось на ѓсходнiм фронце вайна аднавiлася з новай сiлай. Гiтлераѓцы 22 чэрвеня 1945 года пачалi наступленне ѓ цэнтры. Упершыню ѓ баях прынялi ѓдзел Е-100 танкi новага пакалення i самаходкi Е-10 i Е-25. Танк Е-50 яшчэ распрацоѓваѓся. Затое ѓ серыi з'явiлася "Пантэра"-2 з меншай памерамi вежай i нiзкiм сiлуэтам з рухавiком у 900 конскiх сiл пры вазе ѓ пяцьдзесят тон. Гэта было ѓжо крута. Новая нямецкая машына "Пантэра"-2 i "Пантэра" Ф, паказалi сябе лепш абароненымi i больш моцна ѓзброенымi.
  Як i самаходкi серыi Е... I рэактыѓная авiяцыя новага пакалення. I Чырвоная армiя ѓ цэнтры прагнулася... Немцы змаглi прарваць некалькi лiнiй абароны. Але потым iх усё ж спынiлi. У баях прынялi ѓдзел СУ-100. Зрэшты, супраць Е-100 яны апынулiся слабаватыя. Немцы змаглi амаль цалкам акружыць Смаленск, але сам горад адчайна трымаѓся.
  Сталiн загадаѓ стаяць да смерцi. Немцы ѓгразлi ѓ цэнтры. СССР меѓ тут да двухсот дывiзiй i трымаѓ пазiцыi. Зрэшты, у гiтлераѓцаѓ ёсць адчувальная перавага ѓ якасцi штурмавых вiнтовак, i ѓ паветры з рэактыѓнымi машынамi.
  У небе Люфтвафэ захапiлi панаванне. Па выпуску самалётаѓ Трэцi Рэйх СССР дагнаѓ, а ѓ якасцi адчувальна перагнаѓ. Асаблiва ѓ рэактыѓных мадэлях. З'яѓленне ѓ паветры больш дасканалага ХЕ-262 Х, са стрэлападобнасцю крыламi, апынулася для савецкiх лётчыкаѓ сапраѓдным шокам. Дадзеная машына мела хуткасць звыш 1100 кiламетраѓ за гадзiну i пяць авiяцыйных 30-мiлiметровых гармат. Канешне, савецкiя самалёты падобнаму супрацьстаяць не маглi. Як i рэактыѓным бамбардзiроѓшчыкам якiх проста немагчыма дагнаць.
  Немцы восенню сорак пятага года спынiлiся. I Чырвоная Армiя спрабавала зноѓ наступаць. Але натыкнулася на магутную абарону. Фрыцы мелi вельмi добрыя самаходкi з серыi Е. А ѓвосень з'явiлася першая мадыфiкацыя Е-50. Машына была падобная на Тыгр-2, але з больш маленькай i вузкай вежай у 200-мiлiметраѓ лоб, i 100-мiлiметраѓ борта. Некалькi тоѓшчы ѓ яе былi барты: у 100-мiлiметраѓ i лоб у 150-мiлiмераѓ пад вялiкiмi нахiламi. Лягчэйшая i дасканалая была i хадавая частка. А рухавiк i трансмiсiя размяшчалiся адным блокам, што знiзiла вышыню машыны i эканомiла на кадарным вале. Гармата была больш за даѓжыню i 100 ЭЛ i 88-мiлiметраѓ калiбр.
  Е-50 атрымаѓ назву: "Пантэра"-3. Яго вага перавысiлi шэсцьдзесят тон, але рухавiк у 1200 конскiх сiл гэта кампенсаваѓ. "Пантэра"-3 павiнна была стаць асноѓным нямецкiм танкам - самым масавым. У СССР пакуль у серыi самы галоѓны Т-34-85, якi i блiзка з нямецкiм не стаяѓ. А IС-3 i пазнейшы IС-4 выходзяць малымi серыямi.
  Зiма прайшла ѓ роѓнай барацьбе - немцы адбiлi савецкi наступ.
  Але i самi не прасунулiся нi на крок.
  Вясной сорак шостага года пачалося наступленне ѓжо нямецкiх войскаѓ, у раёне Смаленска. Баi вельмi цяжкiя там разгарнулiся.
  Упершыню ѓ бiтве прыняѓ удзел танкавы экiпаж Герды. Яны ѓступiлi ѓ бой 20 траѓня i ваявалi на першым эксперыментальным танку "Тыгр"-4. Дадзеная машына пры вазе ѓ семдзесят тон мела 250-мiлiметраѓ пад нахiлам лабавой бронi i 170-мiлiметраѓ пад нахiлам бартавой, пры вышынi меншай за два метры. I з гарматай у 105-мiлiметраѓ пры даѓжынi ствала ѓ 100 ЭЛ. Тыгр-4 з нулявой серыi з рухавiком у 1500 конскiх сiл газатурбiнны. I цяжка такую машыну ѓзяць з любога ракурсу.
  
  Герда стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак у непрыяцеля i прабуркавала:
  - Нашай армii ѓсё нiзашто!
  Шарлота з уздыхам заѓважыла, прабiѓшы савецкую трыццацьчацвёрку:
  - Рускiя нiяк не жадаюць паддавацца! Яны такiя ѓпартыя!
  Крысцiна заѓважыла:
  - У гэтым годзе мы павiнны ѓзяць Маскву! У нас новая зброя ёсць!
  Магда дзюбнула па расiйскай пяхоце з кулямётаѓ i дадала:
  - Ды ѓ нас такiя дыскалёты ёсць! Хутка Сталiну капут!
  Сапраѓды дыскалёты ѓ Трэцяга Рэйха былi ѓжо не слабыя. I грамiлi Чырвоную армiю капiтальна.
  Вось на адным з iх Гертруда, нацiскаючы босымi пальчыкамi на кнопкi джойсцiка збiвае савецкiя самалёты i верашчыць:
  - Бурацiна з'явiѓся з палена, i здолеѓ стаць чалавекам, якi паверыѓ палiтыкану дасць дуба, i з яго вечна будуць здымаць стружку!
  Ева, таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, i таран чарговую расiйскую машыну выдала:
  - Калi была выяѓлена першая шлюбная здрада ѓ гiсторыi чалавецтва, тады, калi навукоѓцы ѓсталявалi, што наш продак малпа!
  Герда таксама страляючы з гарматы, адзначыла, скалячы зубы:
  - У тое, што чалавек вобраз i падабенства Госпада Бога, можна паверыць толькi ѓ адным элеменце, гледзячы як палiтыкi абыякава рэагуюць на маленнi выбаршчыкаѓ!
  Шарлота дзюбанула ѓслед за ёй i патрапiла ѓ савецкую гармату, пацвердзiѓшы, скалячы зубкi:
  - Палiтык добра ѓмее дадаваць толькi даходы ва ѓласную кiшэню, а ѓ астатнiм умее толькi адымаць i дзялiць i тое апошняе робiць заѓсёды несумленна!
  Крысцiна дала чаргу з кулямётаѓ, скасiла дзясятак савецкiх салдат i пра булькала:
  - Дыктатар абыходзiцца нятанна народу, аднак безуладдзе яшчэ даражэй выходзiць бокам, хоць i нiчога не варта!
  Магда агрэсiѓна прымецiла, скалячы зубкi колеру жэмчугу, i агрэсiѓна падморгваючы:
  - Разумны дыктатар лепшы за вар'яцкую анархiю, так сталi можна стаяць, а па полымi доѓга не паскачаш!
  У ходзе баёѓ немцы да канца чэрвеня 1946 года змаглi стулiць кольца вакол Смаленска.
  У паветры пакуль лiдзiраваѓ нямецкi лётчык Хафман. За пяцьсот збiтых самалётаѓ ён быѓ узнагароджаны пятай ступенню рыцарскага крыжа жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Але яго даганялi Альбiна i Альвiна. Гэта дзве дзяѓчыны ваявалi ѓ адным толькi бiкiнi i басанож, што вельмi эфектыѓна. I бiлiся яны адчайна, з вялiкiм напорам.
  Альбiна збiла адной чаргой тры расiйскiя самалёты i прабуркавала, скалячы зубкi:
  - Палiтык - гэта маленькая Моська, што спрабуе камандаваць велiзарным народам-сланом, але заганяе яго толькi ѓ посудную краму нявыкананых абяцанняѓ!
  Альвiна таксама дала чаргу пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i прачырыкала:
  - Выбаршчыку палiтык абяцае мядовы пернiк да амброзii салодкiх прамоѓ, а атрымлiвае толькi дзiрку ад бублiка, i пратухлую локшыну на вушы!
  Дзяѓчынкi як гаворыцца ѓ соку, хай i пякельным. Стромка ваююць!
  Але супраць гiтлераѓцаѓ ваююць i савецкiя лётчыцы.
  Настасся Ведзьмакова падразае самалёт фашыстаѓ i шыпiць:
  - Палiтык абяцае мядовыя рэкi з кiсельнымi берагамi, толькi мух-выбаршчыкаѓ ад падобных прысмакаѓ выносяць наперад нагамi!
  Акулiна Арлова, дзяѓбаючы фрыцаѓ i выкарыстоѓваючы пры гэтым босыя пальчыкi ножак, вякнула:
  - Калi салодкiх абяцанняѓ у палiтыка шмат, то, калi ён прыйдзе да ѓлады мала не здасца нiкому, i жыццё павернецца не мёдам!
  Мiрабела Магнiтная, змагаючыся адчайна ѓ паветры, прачырыкала:
  - Бог можа ѓсё, не можа толькi зрабiць палiтыка сумленным, а яго перадвыбарнае абяцанне выканальным!
  Дзяѓчыны паказалi свой выдатны клас. Але ѓсё роѓна фашыстаѓ спынiць амаль немагчыма.
  Пасля атачэння Смаленска, фрыцы прасунулiся ѓ Вязьме. I адтуль нечакана павярнулi на поѓдзень.
  У бiтвах бралi ѓдзел розныя вiды ѓзбраенняѓ. Танк Т-54 яшчэ не быѓ гатовы да серыйнай вытворчасцi, i замест яго актыѓна нарошчваѓся выпуск СУ-100, з больш магутным узбраеннем, хоць неяк здольным стрымлiваць i прабiваць няхай i борт найноѓшыя танкi гiтлераѓцаѓ.
  Добрай якасцю самаходкi, акрамя больш магутнага ѓзбраення была i прастата ѓ вытворчасцi. Сапраѓды самаходкi прыкладна на трацiну таннейшыя за танкi з вежай, якая верцiцца. I прылада маю больш магутны i нiжэй сiлуэт. Гэта вiдавочна вялiкi плюс. Хоць вядома ѓ сiм-тым танк i вежай якую можна павярнуць i лепей будзе. Але ѓ абарончай вайне на якую перайшоѓ СССР, дзе можна весцi агонь з-за засады, самаходка нiчым па эфектыѓнасцi не саступае танку. Так што СУ-100 сталi вырабляць ва ѓсё нарастальны колькасцi. А вось IС-3 знялi з вытворчасцi, а IС-4 выпускаѓся ѓ малой колькасцi. А серыя з больш магутнага IС-7 увогуле пад пытаннем. Так што пакуль СУ-100 стала палачкай выручалачкай, якая магла джалiць пры ѓмелым выкарыстаннi "Пантэры"-3 i была небяспечная i для "Тыгра"-3 цяжэйшага, але лепш абароненага.
  Лiзавета стрэлi са 100-мiлiметровай гарматы, прабiла нямецкую "Пантэру-2" i прабуркавала:
  - Калi палiтык якi iрвецца да ѓлады шакал, то якi адбыѓся дыктатар тыгр, але абодва яны ѓсё роѓна як ваѓкi аддаюць перавагу апранацца ѓ авечую шкуру!
  Кацярына таксама пальнула ѓ супернiка па чарзе i пра булькала:
  - Няма палiтыка з чыстай душой, але з пустымi кiшэнi, з якiх могуць толькi падкласцi свiнню, сустракаюцца!
  Алена таксама стрэлiла з гарматы, калi да яе дайшла чарга i адзначыла, выдалiѓшы голай пяткай па бранi:
  - Пусты кiшэню можна напоѓнiць грашыма, у пустую галаву набiваюцца толькi пiлавiнне стружкi з лiпавых абяцанняѓ палiтыканаѓ!
  Еѓфрасiння таксама зрабiла па чарзе стрэл. Сушка стаяла ѓ засадзе i весцi агонь было зручна. Пасля чаго вымавiла:
  - Калi ѓ галаве ѓ цябе пiлавiнне, значыць ты поѓны пень, з якога кожны дзень, здымае стружкi каму не лянота!
  Дзяѓчынкi тут павесялiлiся капiтальна i паказалi свой нораѓ. I iх сушка папрацавала на славу.
  Але ѓсё роѓна даводзiлася саступаць. Немцы рухалiся i рухалiся наперад. I сiлы здавалiся занадта няроѓнымi. Ды i не толькi здавалiся. Фашысты выкарыстоѓвалi войскi, набраныя з усёй Еѓропы i былых савецкiх рэспублiк. Апроч iншага ваявалi i сатэлiты. У тым лiку i Iспанiя i Партугалiя, якiя хацелi за кошт СССР атрымаць новыя калонii. I гэта сапраѓды стала каласальнай праблемай.
  Хоць, здаецца, i гэтыя краiны невялiкiя. Хаця ѓ Партугалii яшчэ i калонii ёсць.
  Фашысты прасоѓваюцца зараз у паѓднёвым кiрунку i маюць поспех за поспехам.
  Тыгр -4, зараз выпрабоѓвае ѓ новай больш дасканалай мадыфiкацыi з рухавiком у 1800 конскiх сiл. I гэта пры вазе ѓ семдзесят тон, дае гiтлераѓскай машыне нядрэнныя хадавыя якасцi.
  Герда страляе вельмi трапна са сваёй забойнай зброi, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i раве:
  - Палiтык таксама народжаны жанчынай, але яго сапраѓдная мацi - гэта хлусня, а бацька чорт, якi прэтэндуе на Боскiя ѓшанаваннi!
  Даѓбанула з гарматы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i Шарлота, агрэсiѓна прабуркаваѓшы:
  - Вайна жаночага роду, i нiшчыць шмат народа, таму што мае палiтыка - мужа - вырадка!
  
  Услед за ёй пальнула i Крысцiна, гэта дзяѓчыны з залацiста-рудымi валасамi, адзначыѓшы:
  - У вайны нежаночы твар, у палiтыка, якi яе развязаѓ - iлжывая харя!
  Магда таксама ѓрэзала па чарзе з гарматы што рабiла ѓ аѓтаматычным рэжыме - дзесяць стрэлаѓ у хвiлiну i адзначыла:
  - Лiсiца подла душой, але прыгожая абалонкай, а палiтык i на выгляд кавалак лайна, i душачка, як машонка!
  Гiтлераѓцы рухалiся ѓ абыход Дняпра. I iм удалося амаль з ходу ѓзяць Арол i ѓварвацца ѓ Данбас.
  Сталiн псiхаваѓ... Але пакуль нiчога зрабiць не мог. У баях пакуль нямецкая тэхнiка была мацнейшай, а рэактыѓная авiяцыя ѓ фашыстаѓ усё ѓдасканальвалася.
  Альбiна i Альвiна перавысiлi за кароткi час кожная па пяцьсот збiтых самалётаѓ, i атрымалi па Рыцарскiм Крыжы Рыцарскага Крыжа i срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi!
  Альбiна, зразаючы адной чаргой, некалькi савецкiх самалётаѓ прабуркавала:
  - Лiса невялiкi звер, але падпарадкоѓвае лiслiвасцю i прытворствам буйных звяроѓ з аслiным iнтэлектам!
  Альвiна зразаючы выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, чарговы савецкi Як, а за iм ЛА-7, i ПЕ-2 прачырыкала:
  - Лiс не самы буйны драпежнiк, але, калi ѓ цябе курыныя мазгi, праглыне звера i з ударам слана i бычынай сiлай!
  Ды супраць такiх дзяѓчыне паветранай моцы Расii не выстаяць. Гэта проста капiтальныя чартоѓкi, найвышэйшага класа вайны. I Расiю гiтлераѓцы рэальна прасуюць.
  Гертруда i Ева ляцяць на дыскалёце. Дзве дзяѓчыны выкарыстоѓваюць ламiнарны струмень лятаючай талеркi. I на вялiкай хуткасцi тараняць савецкiя самалёты. А на брыючым палёце можна ламiнарным струменем загнаць у зямлю i батарэю, а то i танк. Або некалькi танкаѓ.
  Гертруда, змяняючы савецкiя машыны, заѓважае:
  - На вайне хочацца слухаць салаѓiныя пошчакi, але да вуха даходзiць толькi карканне крумкач, вуханне пугача, i ѓ лепшым выпадку гул зязюлi, што не заб'юць цябе сёння!
  Ева, падбiла чарговую пешку, а затым перавала дыскалет гадоѓ каб уцiснуць батарэю ѓ зямлю i пiскнула:
  - Аддаючы свой голас пеѓню, выбаршчык сам абавязкова апусцiцца, i падставiць зад!
  Гертруда з гэтым пагадзiлася:
  - Лепш не скажаш!
  Ева лагiчна дадала:
  - Палiтык-певень крыклiвы, але ѓ яго прамовах не чуваць нот розуму, i салаѓя iсцiны!
  Гертруда пагадзiлася, уцiснуѓшы ламiнарным струменем пару савецкiх танкаѓ у зямлю:
  - Певень таксама, як i арол з роду птушак, але дзяѓбе ѓ першую чаргу выбаршчыкаѓ з мысленнем курыцы!
  Прэсiнг гiтлераѓцаѓ нарастаѓ...
  Баi разгарнулiся за Курск.
  Немцы спрабуюць прарвацца да Варонежа Атакуюць вялiкiмi сiламi Курск. Але адважная чацвёрка дзяѓчынак устала на iх шляху.
  Наташка кiнула босай ножкай гранату ѓ фашыстаѓ i праспявала:
  - Дарэмна...
  Зоя запусцiла голай пяткай прэзент смерцi i дадала:
  - Працiѓнiк...
  Аѓгусцiна паддала нешта знiшчальнае i пiскнула:
  - Лiчыць...
  Святлана босымi пальцамi ног падкiнула гранату i пiскнула:
  - Што...
  Наташа шпурнула босымi ножкамi пару лiмонак i вякнула:
  - Рускiх...
  Зоя таксама паддала нешта энергiчнае i смяротнае, пiскнуѓшы:
  - Здолеѓ.
  Аѓгусцiна запусцiла смяротнае, прабурчэѓшы:
  - Вораг ....
  Святлана зноѓ паддала знiшчальнае i вякнула:
  - Зламаць!
  Наташа дала чаргу i пiскнула:
  - Хто...
  Зоя таксама пальнула па чарнаскурым iншаземцам, што набралi фашысты i пiскнула:
  - Смеѓ!
  Аѓгусцiна выдала з напорам i лютасцю:
  - Той...
  Святлана паддала з аскалам пантэры:
  - У...
  Наташа кiнула босай ножкай гранату i вякнула:
  - Баю...
  Зоя шпурнула босымi пальцамi прэзент смерцi i буркнула:
  - Нападае!
  Аѓгустына дзюбанула i буркнула:
  - Ворагаѓ...
  Святлана паддала звязку гранат босымi падэшвамi, i як праарэ ва ѓсю глотку:
  - Будзем...
  Наташа цвiкнула чаргой i прашыпела:
  - Люта ....
  Зоя зрэзала фашыстаѓ i пiскнула:
  - Бiць!
  Аѓгустына зноѓ пальнула i вякнула:
  - Люта ....
  Святлана прачырыкала, вядучы стралянiну:
  - Бiць!
  Наташка зноѓ кiнула хупавай, босай ножкай гранату, прачырыкала:
  - Мы знiшчым фашыстаѓ!
  Зоя ѓзяла i прачырыкала:
  - Будучы шлях у камунiзм!
  I кiнула босымi пальчыкамi ногi лiмонку.
  Аѓгустына ѓзяла i раскiдала чэргi, i паляцелi яе голыя ножкi з разбурэннем па фрыцах:
  - Мы расколем супернiкаѓ!
  Святлана ѓзяла i босай пяткай падкiнула, звязку гранаты, i прапiшчала:
  - Разнясём фашыстаѓ!
  I чацвёрка працягвала страляць i кiдаць гранаты. Рухаѓся нямецкi Е-75. Машына з 128-мiлiметровай гарматай. I страляе сабе.
  А дзяѓчаты кiдалi гранаты. Падрывалi фашыстаѓ. А тыя стралялi ѓ адказ. Лезлi наперад. Зноѓ пруць танкi. Рухаецца найноѓшы нямецкi "Леапард"-1. Вельмi рухомая машына.
  Але i яго дзяѓчынкi ѓзялi ѓ абарачэнне i падбiлi. Разарвалi рухомую з газатурбiнным рухавiком машыну. I разнеслi яе на шматкi.
  Наташка са смяшком заѓважыла:
  - Мы выдатна ваюем!
  Зоя з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi нават выдатна!
  Аѓгусцiна дасцiпна заѓважыла:
  - Будзе ѓ нас перамога!
  I запусцiла босай ножкай супрацьтанкавую гранату. Моцная дзяѓчынка. I столькi ѓ ёй дасцiпнасцi.
  Святлана таксама пальчыкамi голай нагi запусцiла прэзент смерцi, i патрапiла ѓ супернiка. Вельмi агрэсiѓная дзяѓчына, з вачамi колеру васiлькоѓ. У ёй такая дасцiпнасць, i пасаж сiл!
  Наташа дала чаргу, i выскалiлiся:
  - За Русь святую!
  Зоя страляла вельмi актыѓна, i скалiлася, паказваючы жамчужныя зубкi:
  - Я ваяѓнiца таго ѓзроѓню, што не згасае!
  Аѓгусцiна таксама стрэлiла. Скасiла фашыстаѓ i прабулькала:
  - Я ваяѓнiца з вялiкiх амбiцый!
  I выскалiла жамчужныя зубкi!
  Святлана пацвердзiла:
  - Вельмi вялiкiх амбiцый!
  Дзяѓчыны ваююць вельмi даѓно. I вядома ж атрымалi поспех у ратнай працы. Яны ѓвогуле класныя прыгажунi. Выбiтны розум. I страляюць першым гатункам.
  Лiзавета i яе павозка на СУ-100 таксама ваююць вельмi адчайна i вельмi адважна.
  Лiзавета пальнула i 100-мiлiметровай гарматы, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i праверашчала, скалячы зубкi:
  - Палiтык ведае як свае пяць пальцаѓ прыёмы па падмане выбаршчыкаѓ, але зусiм не знаёмы з такiмi паняццямi, як мера i сумленне!
  Кацярына вельмi агрэсiѓна прымецiла, трапна пальнуѓшы па непрыяцелям, i вякнуѓшы:
  - У палiтыка самы галоѓны палец указальным, але ён iм можа толькi тыкаць у праблемы, а мовай расколiны ад нявыкананых перадвыбарных абяцанняѓ не залiжаш!
  Алена вельмi агрэсiѓна адзначыла, прабiваючы супернiкаѓ, пры дапамозе голай пяткi:
  - Палiтык зусiм непiсьменны ѓ справе стварэння, але на памяць ведае ѓсе апраѓданнi ѓ правалах!
  Еѓфрасiння таксама адзначыла, страляючы i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi точаных ножак:
  - У палiтыцы як у шахматах ёсць хады моцныя i слабыя, але няма дакладных правiлаѓ для кожнай фiгуры, i хто парушае парадак хадоѓ атрымлiвае перавагу!
  Ваяѓнiцы дзяруцца з праѓзыходнымi сiламi гiтлераѓцаѓ нiбы тытаны з чырвонага Алiмпу. I паказваюць каласальнай сiлы мужнасць i гераiзм. I пры гэтым яшчэ i спяваюць.
  Курск змог некалькi прытрымаць нацiск фашыстаѓ... Там ваяѓнiцы i знакамiтая чацвёрка так б'юцца. Толькi пахавалi пiянера Завушнiцу, якога разарвала на часткi, i вымавiлi палаца:
  - Адважныя салдаты не памiраюць, бо дух немагчыма забiць, палiтыканы, якiя развязалi вайну, не жывуць, потым што, калi хадзячы труп свiнячыць, гэта нават не гiбе!
  Пасля чаго зноѓ бой, i жорсткiя бiтвы мужных дзяѓчынак.
  Наташка кiнула босай ножкай лiмонку i праспявала:
  - З неба...
  Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi гранату i выдала:
  - Зорачка...
  Аѓгустына запусцiла голай нагой прэзент смерцi i праспявала:
  - Яркая...
  Святлана таксама кiнула гранату, пры дапамозе босай ножкi, i выдала:
  - Крышталiна!
  Наташа дала чаргу i прашыпела:
  - Я вам...
  Зоя запусцiла босымi пальцамi падарунак смерцi, прашыпеѓшы:
  - Песеньку....
  Аѓгустына паддала голай пяткай, што нясе смерць i прапiшчала:
  - Праспяваю...
  Наташка працягнула, агрэсiѓна напяваючы:
  - Пра....
  Зоя кiнула басенькай ножкай узры-пакет, раскiдаѓшы фашыстаѓ i пiскнула:
  - Роднага...
  Аѓгустына паддала голай пяткай звязку гранат, выдала:
  - Сталiна!
  Немцы ѓгразлi ѓ баях за непрыступны горад-крэпасць Курск, але змаглi цалкам акружыць горад. I абстрэльвалi яго, выкарыстоѓваючы САУ "Штурмлёѓ", i "Штурммаѓс". Вялiкая сiла гiтлераѓцаѓ.
  Аднак супраць фашыстаѓ ваявалi нават маленькiя дзецi. Хлопчыкi i дзяѓчынкi шпурлялi самаробныя выбух-пакеты па нямецкiх танках, самаходках, i пяхоце.
  Пiянеры ваявалi вельмi мужна. Яны ведалi, што абазначае фашысцкi палон.
  Дзяѓчынка Марынка, напрыклад, патрапiла ѓ лапы да фашыстаѓ. Ёй вышмаравалi босыя ножкi алеем i змясцiлi каля жароѓнi. Мовы полымя амаль лiзалi голыя, агрубелыя ад доѓгага хаднi басанож пяткi дзяѓчынкi. Катаванне працягвалася хвiлiн пятнаццаць, пакуль падэшвы не пакрылiся пухiрамi. Потым босыя ногi дзяѓчынкi адвязалi. I зноѓ задавалi пытаннi. Бiлi гумовымi шлангамi па голым целе.
  Затым прапускалi ток... Марынка была катавана да дзесяцi страт прытомнасцi падчас допыту. А потым ёй давалi адпачываць. Калi босыя ножкi злёгку паджывалi, то iх зноѓ мазалi маслам i зноѓ падносiлi жароѓню. Такое катаванне можна паѓтараць па шмат разоѓ. I токам мучыць, i гумовымi шлангамi сцябаць.
  Катавалi Марынка паѓгода. Пакуль яна ад катаванняѓ не аслепла i не пасiвела. Пасля чаго яе жыѓцом закапалi ѓ зямлю. Нават не сталi марнаваць кулю.
  Пiянера Васю, гiтлераѓцы сцябалi распаленым дротам па голым целе.
  Потым распаленымi палосамi жалеза прыпалiлi босыя пяткi. Хлопчык не вытрымаѓ гарлапанiѓ, але ѓсё роѓна не выдавала таварышаѓ.
  Гiтлераѓцы яго жыѓцом растварылi ѓ салянай кiслаце. А гэта жудасны боль.
  Такiя каты гэтыя фрыцы... Камсамолку катавалi прасам. Потым павесiлi на прэнг, паднiмалi i кiдалi ѓнiз. Затым, сталi палiць распаленым ломiкам. Шчыпцамi вырвалi грудзей. Потым распаленымi пасатыжамi лiтаральна адарвалi нос.
  Дзяѓчыну замучылi да смерцi... Зламалi ѓсе пальцы на руках i нага. Iншую камсамолку Ганну пасадзiлi на кол. I калi яна памiрала, дык палiлi агнём паходняѓ.
  Карацей кажучы, фашысты здзекавалiся, як маглi i як хацелi. Мучылi ѓсiх i катавалi.
  Наташка i яе каманда ѓсё яшчэ бiлiся ѓ асяроддзi. Дзяѓчаты выкарыстоѓвалi босыя хупавыя ножкi ѓ бiтве, i кiдалi гранаты. Яны адбiвалiся ад праѓзыходных сiл фрыцаѓ. Трымалiся сабе вельмi мужна, i не збiралiся адыходзiць.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Ранняя восень была сухой i цёплай. Фашысты прарывалiся на поѓднi i спрабавалi выйсцi ѓ абход. У тэхнiчным стаѓленнi iх узброеныя сiлы куды мацней. I гэта для фашыстаѓ вiдавочны плюс. Лепшыя i такнi i самалёты i iншае. I дыскалёты вельмi забойнай сiлы.
  I гэтым немцы карыстаюцца. У iх пакуль правадыр адзiн - нязменны фюрар! I гэта мае плюсы. А яшчэ ёсць i вельмi прыгожыя, i крутыя дзяѓчыны-ваяѓнiцы, што дае перавагу.
  Герда, Шарлота, Крысцiна i Магда едуць на танку Е-100 класа У. Гэтая машына больш кампактная, на чатыры чальца экiпажа. I яе ѓзбраенне - рэактыѓны бамбамёт i ѓнiверсальная гармата 88-мiлiметраѓ 100 ЭЛ - знiшчальнiк танкаѓ.
  Ваяѓнiцы едуць i насвiстваюць.
  Герда страляе з доѓгай гарматы. Прабiвае ѓ борт з дыстанцыi Т-34-85 i цвiркае:
  - Для Радзiмы мы сэрца аддамо,
  А Сталiна засмажым i з'ямо!
  Шарлота пальнула з рэактыѓнага бамбамёта. Накрыла савецкi бункер i пiскнула:
  - Мы непераможныя!
  Крысцiна ѓзяла i прагыркала, нацiскаючы на курок босай пяткай:
  - Дастанем i ѓ тым i iншым!
  Даѓбанула прычым трапна i Магда. Разбiла савецкую САУ СУ-152. I прабуркавала:
  - Будзе час, надыдзе перамога!
  Герда правiшчала, страляючы:
  - Нас нiкому не спынiць!
  Шарлота пацвердзiла:
  - Але пасаран!
  Рудая шэльма прайшла разам з Гердай усю першую сусветную вайну, пачынаючы ад Польшчы, i канчаючы гэтым травеньскiм наступам уключаючы штурм Смаленская i iншыя абыходныя манеѓры. Шмат чаго бачыла рудая чартоѓка.
  I гатова, бiцца да канца!
  Крысцiна таксама страляе, i выскалiлася. Яе валасы залацiста-рудыя. На вайне дзяѓчынкi не старэюць, а нават, мабыць, маладзеюць! Яны такiя лютыя i шчадралюбныя. Скаляць сабе зубкi.
  А ѓ зубках нiводнай дзiрачкi.
  Магда мае шавялюру колеру сусальнага золата. I таксама актыѓна шчэрыцца. Класная дзяѓчынка. У ёй такая агрэсiѓная грацыя i энергiя тысячы канёѓ.
  Герда дзяѓчына з белымi валасамi страляе, i з усмешкай заѓважае:
  - У свеце шмат ёсць i добрага i брыдкага... Але чорт пабяры, наколькi ж зацягнулася гэтая вайна!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася:
  - I на самай справе, другая сусветная вайна цягнецца занадта ѓжо доѓга. Усе баi, i баi... Гэта рэальна вымотвае!
  Крысцiна рушыла босай ножкай па бранi i вякнула:
  - Але Брытанiя да гэтага часу не пераможана!
  Магда пальнула па рускiх i рыкнула:
  - А павiнна быць зрынутая! Гэта наша крэда!
  Герда прашыпела, страляючы па рускiх, i скалячы зубы, колеры слановай косцi:
  - Нам патрэбна перамога!
  Даѓбанула i Шарлота, правякаѓшы:
  - Адна на ѓсiх мы за цаной не пастаiм!
  Крысцiна рудая i залатая шэльма правiшчала:
  - Не! Не пастаiм!
  Магда прыцмокнула пунсовымi губкамi, прачырыкаѓ:
  - Мы за цаной не ѓ краму ходзiм!
  I стрэлiла залатавалосая гарпiя.
  Герда таксама дзюбнула па расiйскiх танках. Падбiла машыну i вякнула:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце!
  Шарлота падпявая дадала:
  - Ворагаѓ усiх замочым у сарцiры!
  Крысцiна падтрымала песенны парыѓ:
  - Не верыць Радзiма слязам!
  Магда пявуча працягнула:
  - А ѓсiм камунiстам дамо па мазгах!
  I дзяѓчаты падмiргнулi адна адной. У iх увогуле добры танк. Толькi з дыстанцыi цяжка прабiць IС-4 у лоб. Усё ж 250-мiлiметраѓ таѓшчыня лабавой бронi. Але ж i снарад у немцаѓ няпросты, а з уранавым стрыжнем. I ѓ войску шмат чарнаскурых. Якiя ваююць з апантанай лютасцю. I з iмi не кожны можа параѓнацца.
  Дзяѓчаты прывыклi змагацца басанож. Яшчэ ѓ Польшчы яны былi толькi ѓ адным бiкiнi, i босыя.
  Калi голая падэшва датыкаецца з паверхняй зямлi, гэта амалоджвае. Можа, таму дзяѓчаты нi не старэюць! Хаця час i iдзе! Ваяѓнiцы скажам прама вельмi гераiчныя.
  Столькi подзвiгаѓ здзейснiлi, а ваююць, нiбы звычайныя салдаты. I заѓсёды толькi ѓ бiкiнi, i босыя. Узiмку iм нават прыемна пляскаць босымi ножкамi па гурбах.
  Герда страляе i напявае:
  - Мы пройдзем агонь i ваду!
  Шарлота пальнула па рускiх з бамбамёта i выдала:
  - Слава прускаму народу!
  Крысцiна таксама стрэлiла, i пiскнула:
  - Мы будзем кiраваць планетай!
  Магда цвiкоѓнула i пацвердзiла:
  - Абавязкова будзем!
  Герда зноѓ урэзала снарадам i пiскнула:
  - Нас не спынiць нават напалм!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася:
  - I нават атамная бомба, якую мы не баiмся!
  Крысцiна шыкнула i адказала:
  - Атамную бомбу амерыканцам стварыць не ѓдалося! Гэта блеф!
  Магда ѓсклiкнула на ѓсю глотку:
  - Мiру ад новага нямецкага парадку не сысцi!
  Немцы ѓ вераснi прасоѓвалiся ѓ абход Курска з поѓдня. Iх танкавыя калоны моцныя i шмат набранай у Афрыцы i арабскiх краiнах пяхоты. Бяруць фрыцы лiкам.
  Акрамя таго, у Германii з'явiлiся на ѓзбраеннi дыскалёты непаражальныя для стралковай зброi.
  Дзве дзяѓчыны Альбiна i Альвiна ляцяць сабе на такой лятаючай талерцы. Яны непаражальныя дзякуючы моцнай ламiнарнай бруi. Але i самi ня могуць весьцi агонь. Затое дзякуючы каласальнай хуткасцi могуць наганяць i таранiць савецкiя самалёты.
  Альбiна, нагiнаючы свой дыскалет, заѓважыла:
  - Тэхнiка жалезная, безумоѓна патрэбная i вельмi карысная!
  Альвiна хiхiкнула, выскалiла зубкi i прашыпела:
  - Але ѓсё вырашае дух!
  Альбiна ѓдакладнiла:
  - Самы што нi на ёсць менавiта баявы дух!
  Абедзве дзяѓчыны бландынкi i ѓ бiкiнi. Вельмi прыгожыя i басаногiя. Калi ваяѓнiца без абутку, ёй спадарожнiчае поспех. Вось цяпер дзяѓчынкi такiя маляѓнiчыя i цудоѓныя.
  I перш, чым адправiцца на лаянку, прыгажунi абавязкова папрацуюць язычком з мужчынскай дасканаласцю. Гэта настолькi прыемна, i зараджае энергiяй. Ваяѓнiцы любяць пiць з чароѓнай пасудзiны. Гэта рэальна для iх свята плоцi.
  Вось як добра дзяѓчынкам.
  Альвiна збiла два савецкiх найноѓшых шрубавых ЯК-15 i прачырыкала:
  - Слаѓнае наша паляванне!
  Альбiна пацвердзiла таран i выдала:
  - I нiколi не стане апошняй!
  Альвiна звалiла яшчэ тры савецкiя штурмавiкi, i пiскнула:
  - Вось як ты думаеш, Бог любiць Нямеччыну?
  Альбiна з сумневам пакiвала галавой:
  - Судзячы па ѓсiм не вельмi!
  Альвiна хiхiкнула i перапытала:
  - А чаму ты так думаеш?
  Альбiна таранiла дзве савецкiя машыны i прапiшчала:
  - Вайна доѓжыцца занадта ѓжо доѓга!
  Альвiна лагiчна заѓважыла:
  - Затое мы наступаем!
  Альбiна выскалiлiся i вякнула:
  - Так што i перамога прыйдзе!
  Альвiна збiла адразу чатыры савецкiя самалёты, смелым манеѓрам i пiскнула:
  - Абавязкова прыйдзе!
  Альбiна палiчыла патрэбным нагадаць:
  - Пасля Сталiнграда вайна пайшла не па правiлах...
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Дакладна не па правiлах!
  Альбiна ѓ прыкрасцi пiскнула:
  - Мы сталi прайграваць!
  Альвiна прапiшчала з прыкрасцю:
  - Вызначана сталi!
  Альбiна таранiла яшчэ некалькi савецкiх машын i пiскнула:
  - Няѓжо гэта не праблема для нас?
  Альвiна збiла пару расейскiх знiшчальнiкаѓ i вякнула:
  - Думалi, сiтуацыя наогул безнадзейная!
  Альбiна пажадлiва выскалiлiся i прашыпела:
  - А цяпер што мы бачым?
  Альвiна прачырыкала з апломбам:
  - Нешта непахiснае i непаѓторнае!
  Альбiна блiснула жамчужнымi зубамi i адказала:
  - Тое, што Трэцi Рэйх перамагае!
  Альвiна звалiла яшчэ пару савецкiх штурмавiкоѓ i вывела:
  - Сапраѓды абавязаны перамагчы!
  Дзяѓчаты паскалiлi тварыкi. У свой час яны папрацавалi, прычым афiцыйна ѓ салдацкiм бардэлi. Шмат прапусцiлi праз сябе мужчын, i не толькi белай расы. I iм гэта дзiка падабалася. Ну, да чаго целам такое прыемна. Але потым шлюхi патрапiлi пад савецкi ѓдар. Iх захапiлi ѓ палон. Ну, прыгажунi думалi, што iх згвалцяць. А вось чартас два!
  Прымусiлi шлюх рыць акопы i траншэi. А гэта былым начным феям вельмi не спадабалася. Так яны ѓсё змаглi ѓцячы. Спакусiлi такi вартавых.
  I паклялiся рускiм адпомсцiць.
  I ваявалi супраць Расii. Такiя вось чартоѓкi...
  Альбiна звалiла яшчэ некалькi расейскiх машын i прабурчала:
  - Усё ж з мужчынамi жыць можна!
  Альвiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Не можна нават, а трэба!
  Альбiна выскалiла зубкi i адказала:
  - Але ѓсё ж... Забiваць салодка.
  I дзяѓчыны збiла рухам дыскалета яшчэ пяць савецкiх машын.
  Альвiна хiхiкнула i выдала:
  - А калi бывае i горка?
  Альбiна збiла яшчэ шэсць машын i адказала:
  -Пасля перамогi ажанюся! I нараджу дзесяць дзяцей!
  I абедзве дзяѓчыны разрагаталiся.
  I праспявалi;
  Мы рыцары веры фашызму,
  Сатрэм у пыл байцоѓ камунiзму!
  I як засмяюцца, скалячы свае горы з белымi верхавiнамi.
  Гiтлераѓцы змаглi абысцi Курск i ѓзялi Белгарад. Узнiкла пагроза i Ленiнграду. Сiтуацыя ѓвогуле крытычная. Хаця i не катастрафiчная. Але рэзерваѓ у СССР засталося не надта шмат. I невядома, колькi яшчэ Расея зможа пратрымацца. Ды i немцы абяскроѓлены i знясiлены.
  Але ѓ фрыцаѓ чатыры дзяѓчыны i такiя харты.
  Герда стрэлiла з гарматы i ѓразiла IС-4 у нiз корпуса, i прачырыкала, мiргаючы сапфiравымi вочкамi:
  - Не, усё ж Бог любiць Германiю! Мы абавязкова пераможам!
  Шарлота з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Мы не можам прайграць! Хутка выйдзем да Калiнiна, i да Масквы будзе рукой падаць!
  Крысцiна выскалiла свае жамчужныя кусачкi i вякнула:
  - Дойдзем, будзе час i да Уладзiвастока!
  Магда са шкадаваннем адзначыла:
  - А японцы ѓжо разгромленыя. Гэта вельмi сур'ёзна, у нас страчаны важны хаѓруснiк.
  Герда падбiла новы савецкi танк i пiскнула:
  - Абыдземся i без iх!
  Шарлота хiхiкнула i заѓважыла:
  - Калi малыш усмiхнецца, можа, усё абыдзецца!
  Крысцiна выдала ѓ рыфму:
  - Ад усмешкi лопнуѓ бегемот!
  Магда падтрымала яе:
  - У дзяѓчынкi вельмi прагны рот!
  I ваяѓнiцы ѓзялi i разрагаталiся. У iх блiскучай энергii, можна сказаць i з лiшкам!
  Герда зноѓ стрэлiла па савецкiх машынах i вякнула:
  - Будучы век стане за намi!
  Шарлота таксама дзюбнула i пацвердзiла:
  - Будзе i палёты ѓ космас!
  Крысцiна ахвотна падобнае пацвердзiла:
  - Будзем у космас лётаць!
  Магда дзюбанула з бамбамету i выдала:
  - Пасеѓшы ѓ зорны самалёт!
  Герда паказала язык, i прапiшчала:
  - У новым стагоддзi будзе кiраваць iмперыя Трэцяга Рэйха!
  Шарлота з агрэсiѓным аскалам пацвердзiла:
  - I чацвёртага таксама.
  Пасля чаго прыгажуня зноѓ развярнула савецкi танк.
  Крысцiна, гэта ваяѓнiца-чортоѓка, зiхоцячы жамчужнымi зубкамi, прапiшчала:
  - Ды хай будзе новы парадак! I слава Вялiкай Iмперыi!
  Магда пацвердзiла з ашалелай лютасцю:
  - Слава iмперыi!
  Герда зноѓ пальнула i выдала:
  - Нам таксама слава!
  I вiдаць дзеѓка патрапiла.
  Гвазданула i Шарлота. Прычым вельмi трапна. Прабiѓ савецкi танк прама ѓ борт. Пасля чаго прачырыкала:
  - Б'емся за новы парадак!
  Магда, ведучы агонь i дзiвячы супернiкаѓ, пацвердзiла:
  - I без усялякiх сумненняѓ даможамся!
  Герда зноѓ цвiканула, ды вельмi трапна i выдала:
  - Даб'емся з вялiкiм запасам!
  I блiснула сапфiравымi, i вельмi яркiмi вочкамi.
  Шарлота таксама стрэлiла, патрапiла ѓ расiйскую машыну i вякнула, гэта д'ябла з валасамi колеру апельсiна:
  - Усё будзе проста вышэйшы пiлатаж!
  Магда таксама пальнула з ашалелай лютасцю. Разбiла Т-44 i пiскнула:
  - I будучы экiпаж!
  Тут, праѓда, у дзяѓчат узнiклi праблемы. З'явiѓся IС-9. Машына вельмi нават буйная. I ѓ яе гармата ѓ 152 - мiлiметра з доѓгiм ствалом. Можа i немца прабiць.
  Герда прыжмурылася i спытала Шарлоту:
  - Ты можаш яе накрыць бомбамётам?
  Рудая чартоѓка адказала:
  - Шанец, вядома ж, ёсць... Але дакладнасць бамбамёта недастатковая!
  Крысцiна запальна прапанавала:
  - Дай я са сваёй 88-мiлiметроѓкi праб'ю?
  Герда скептычна заѓважыла:
  - У гэтага IС-9 лабавая браня 400-мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам. Яго нiяк не возьмеш!
  Шарлота выскалiлiся i заѓважыла:
  -Чорт пабяры! А я думала, што падобнага танка ѓ рускiх няма! Адны толькi чуткi!
  Магда падказала:
  - Я таксама думала, што гэта дэза! Але мы бачым, што гэта ня так! I ствол у рускага такi доѓгi!
  Герда праспявала, стукаючы босай пяткай па браняванай падлозе:
  - Мы будзем змагацца, не ведаючы страху!
  Шарлота пацвердзiла настрой напарнiцы:
  - Мы будзем секчыся нi кроку назад!
  Крысцiна прапанавала:
  - А што, калi падбiць савецкi танк дакладным пападаннем снарада ѓ ствол?
  Герда ѓсумнiлася:
  - Ты так зможаш, з вялiкай дыстанцыi?
  Крысцiна пацвердзiла:
  - Калi паднесцi полымя запальнiцы да маёй босы падэшве, то я цалкам здольная вельмi нават трапна патрапiць!
  Замест адказу Герда пстрыкнула запальнiчкай. Крысцiна вывярнула сваю босую нагу i яе голая, злёгку агрубелая пятка блiснула ѓ святле полымя.
  Герда паднесла агонь да дзявочай падэшвы. Пачуѓся пах смаленага. Вельмi прыемны пах, нiбы смажаць шашлык.
  Крысцiна прашаптала:
  - I да другой пяткi!
  Тут запалiла агонь Магда. Абодва мовы полымя зараз лiзалi босыя падэшвы вельмi прыгожай i рудай дзяѓчыны.
  Потым Шарлота вякнула i агалiла грудзi. Без усялякiх цырымонiй узяла i пунсовым саском нацiснула на кнопку джойсцiка. Гармата спрацавала аѓтаматычна.
  Снарад праляцеѓ сабе, i трапiѓ прама ѓ ствол вялiкай, савецкай машыны.
  Нiбы велiканскаму слану адсеклi даѓжэзны хобат. Атрымаѓшы скрышальны ѓдар, савецкi танк, спынiѓ рух. Нiбы выбiлi меч з рук.
  Вось пашанцавала шлюхам!
  Шарлота праспявала, радасна скалячыся:
  - Толькi страх нам падорыць сяброѓ! Толькi боль падахвочвае працаваць!
  Герда з азартам дадала:
  - Я хачу ѓсё мацней, сьцерцi вашыя дурныя твары!
  Ваяѓнiцы Трецяга Рэйха падобна апынулiся вельмi задаволеныя!
  А танк IС-9 у серыю, як i IС-7 не пайшоѓ, ужо вельмi дарагiя i складаныя ѓ вытворчасцi машыны.
  А вось на СУ-100 адважна б'ецца экiпаж Лiзаветы. Дзяѓчына страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прамаѓляе:
  - Твар у палiтыка злое, пад добрай маскай, гаворка вонкавае разумная i салодкая, але закваскай утрапёнасцi!
  Кацярына адзначыла, ведучы вельмi трапны агонь па супернiку, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак:
  - Палiтык - гэта добраахвотны вар'ят ад вар'яцтва якога пакутуюць выбаршчыкi, якiя яшчэ не выжылi з розуму!
  Алена, таксама пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i з усмешкай мегеры адзначыла:
  - Вар'яцтва - гэта не вiрус, але няма нiчога больш заразнага, чым вар'яцтва палiтыкаѓ!
  Еѓфрасiння таксама ѓзяла i дзюбанула пры дапамозе босы, точанай ножкi па супернiку i пiскнула:
  - Хочаш атрымаць расчараванне - галасуй за палiтыка, што прыносiць зачараванне!
  Дзяѓчынкi на СУ-100 б'юцца вельмi добра. I страляюць з фенаменальнай трапнасцю.
  Лiзавета, зноѓ пальнуѓшы, нацiскам голай пяткi, адзначыла:
  - Куля, зробленая са свiнцу - цяжкi i мяккi, ланцуг, выкаваны з золата трывалей тытана, так адбiвае жаданне яе рваць, а залатая куля смяротная свiнцовай, бо пазбаѓляе жаданнi ѓхiлiцца ад траплення!
  Кацярына таксама лупанула, выкарыстоѓваючы доѓгiя i спрытныя пальчыкi босых ножак i адзначыла:
  - Калi кулю мушкета льюць са свiнцу, то з якога лайна лепяць палiтыка маральнага кiлера?!
  Алена таксама вельмi трапна пальнула i з дзiкай усмешкай заѓважыла, разбiѓшы "Пантэра"-3:
  - Самае вялiкае жаданне ѓ народа атрымае на трон дзеда Мароза, але часцей атрымлiвае Баба Яга, людаед, цi змей Гарыныч без цара ѓ галаве!
  Еѓфрасiння таксама ѓзяла i па чарзе дала стрэл выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i выдала:
  - Людзi жадаюць на трон дзеда Мароза з бяздонным мяшком, а атрымлiваюць альбо ката ѓ мяшку, або ваѓка ѓ авечай шкуры!
  Дзяѓчынкi паказалi вельмi добры бой... але гiтлераѓцы працягваюць прарывацца ѓздоѓж Дона. I абышлi савецкiя войскi з поѓдня. Вось ужо i Варашылаѓград упаѓ.
  А ѓ Краснадоне зноѓ фашысты. А калi там расстрэльвалi маладагвардзейцаѓ.
  I зноѓ бачаць людзi немцаѓ, i вярнуѓся кашмар... У Краснадоне ѓзялi ѓ палон некалькi чалавек. Мужчын пакаралi смерцю адразу. А двух камсамолак i хлопчыка Андрэйку вырашылi памучыць.
  Няхай будуць добрыя катаваннi.
  Хлопчыка гадоѓ дванаццацi для пачатку адлупцавалi. Спачатку пугай, а затым i дротам. Пасля чаго ѓзялi i паднялiся на прэнг. Правярнулi суставы ѓ пiянера, i сталi палiць яго босыя пяткi распаленым дубцом. Потым жалеза, якое палала запалам, прыклалi i да голых грудзей хлопчыка. Памучылi пiянера добра.
  Жанчына кат з задавальненнем катавала прыгожага хлапчука, пры гэтым вельмi мудра адзначыла:
  - Палiтык любiць прыняць боль выбаршчыкам маральна, але сапраѓдным садыстам ён стане, атрымаѓшы ѓладу не фiгуральна!
  Яе напарнiца Стэлла з усмешкай пацвердзiла, ламаючы хлопчыку распаленымi шчыпцамi рабрынка:
  - Самы жорсткi кат, што ламае ахвяры косткi абцугамi, не параѓнацца ѓ садызме з палiтыкам, што выкручвае выбаршчыку мазгi мовай!
  I дзяѓчаты з вельмi задаволеным выглядам разрагаталiся...
  Хлапчуку зламалi пальчыкi босых ножак чырвонымi ад спякота абцугамi. Затым разбурылi i рабрынкi. I рабiлi гэта вельмi жорстка. Ваяѓнiцы што i казаць звяры.
  Iльза адзначыла, скалячы зубкi, што ѓ яе бялей снега:
  - Лепш i гуманней быць катам i секчы галовы сякерай, чым палiтыканам, якi расчыняе пашчу, i што капае атручанай слiной на мазгi!
  Стэлла гэта ѓпэѓнена пацвердзiла, тупаючы босымi ножкамi, па каменнай, халоднай падлозе:
  - Кат выконвае свой абавязак i працу за ѓмераны поплатак, палiтык працуе толькi мовай, завiнавацiѓшыся выбарнiку абяцанняѓ, i здзiраючы тры шкуры за тое, што ламанага гроша не варта!
  Дзяѓчыны мучаць няшчаснага хлопчыка.
  А савецкiя лётчыцы ваююць у небе, i паказваюць сваю мужнасць i нязломны гераiзм.
  Анастасiя ведзьмакоѓ збiла нямецкi самалёт i выдала:
  - Салдату не выгадна адыходзiць у баi - прыстрэляць у спiну, выбаршчыку няма рацыi галасаваць на выбарах, удараць па нырках!
  Акулiна Арлова таксама германскую машыну падразала i прачырыкала, падмiргнуѓшы сяброѓкам, хоць тыя яе ѓ знiшчальнiку ЛА-7 i не бачаць:
  - У палiтыцы поѓны звярынец: ваѓкi, свiннi, лiсы, шакалы, аслы, часам нават зрэдку львы трапляюцца, але людзi хаця чалавека, ды яшчэ барадатага i з мяшком падарункаѓ!
  Мiрабела Магнiтная, падразаючы гiтлераѓскую машыну, скалячы зубкi, з усмешкай прабуркавала:
  - Самы вялiкi ашуканец дыктатар на троне, ён нават у пакараннi крыху прыбiрае, а ѓ добрай справе абувае па поѓнай!
  Дзяѓчынкi разбураюць гiтлераѓцаѓ у небе. Але нажаль, ужо фашысты штурмуюць Варонеж i здаецца, што iх не стрымаць.
  Наташа дзярэцца ѓ Курску i дасцiпна заѓважае, ваюючы нiбы тэрмiнатар:
  - Верыць што Бiблiя Божае слова, гэта ѓсё роѓна што лiчыць мурашыную кучу, роѓнай пiрамiдзе Хеопса, падаленае падабенства формы, i зусiм непераканаѓчы змест, кожны мурашка ѓяѓляе сябе фараонам, толькi пад рабскiм ярмом, а не тронам!
  Дзяѓчаты пасля гэтых слоѓ дружна засмяялiся. I знялi з сябе станiкi. Стала абсыпаць адзiн аднаму грудзей з пунсовымi саскамi пацалункамi. Бо гэта так прыемна, i цудоѓна. Яны сапраѓдныя ваяѓнiцы.
  Наташа рашуча заявiла:
  - Бiблiя адназначна казка!
  Аѓгусцiна лагiчна заѓважыла:
  - Не абавязкова Богу даваць адкрыццi, праз габрэйскую казку! Мой асабiсты Бог - Гэта Усемагутны Род! На славу ђсявышняга Роду мы i будзем ваяваць!
  I ѓсе чатыры дзяѓчыны ѓсклiкнулi, ускiнуѓшы босыя ногi ѓверх:
  - Слава вялiкай Расii!
  Паколькi блакада Курска зацягнулася, то чацвёрка дзяѓчынак пакутавала ад холаду i голаду, як рэшткi савецкага гарнiзона. Таму нiчога дзiѓнага няма ѓ тым, што дзяѓчаты атрымалi загад выйсцi з кальца акружэння.
  Ад яны ѓ адных толькi трусiках, загарэлыя, басаногi iдуць на прарыѓ.
  Бягуць сабе, i робяць адзiночныя стрэлы, бо трэба берагчы патроны.
  А гiтлераѓцы абрынулi на iх лiтаральна цэлы вал агню. Але дзяѓчыны нездарма толькi ѓ адных, тоненькiх трусiках. Кулi iх, такiм чынам, не бяруць. I яны iмчацца, будучы абсалютна непаражальнымi. А босыя ножкi, таксама выдатна абараняюць дзяѓчат у баi.
  Наташа стрэлiла, збiла фашыста i зароѓ:
  - Сталiн з намi!
  Зоя таксама пальнула, кiнула босай нагой асколак бутэлькi. Звалiла двух фрыцаѓ i вякнула:
  - Сталiн жыве ѓ маiм сэрцы!
  Аѓгустына таксама пальнула, i выдала з апломбам:
  - У iмя Русi!
  I паказала мову. I фашыста звалiла.
  Святлана цвiкоѓнула, патрапiла ѓ гiтлераѓца, i прачырыкала:
  - У iмя камунiзму!
  Чацвёрка басаногiх, у адных толькi тоненькiх трусiках дзяѓчынак, iмчалася праз пазiцыi фашыстаѓ. Адзення ѓ ваяѓнiц амаль не было. Толькi трусiкi розных колераѓ: чорныя, белыя, чырвоныя, сiнiя.
  I гэта таксама магiя, якая адводзiць кулi i аскепкi. Паспрабуй такiх дзяѓчынак ты голымi рукамi вазьмi! Яны проста прыгажунi самага вышэйшага класа!
  А грудзi, якiя. Соску нiбы клубнiцы. I вельмi панадлiвая. Наогул дзяѓчыны такiя прыгожыя, i амаль голыя.
  Наташка, страляючы, уявiла сябе на аѓкцыёне рабынь. Як з яе здымаюць покрыва за покрывам. Аголяюць моцнае, мускулiстае, дзявочае цела. А яна так i стаiць сабе, ганарлiва расправiѓшы плечы, падняѓшы галаву, дэманструючы, што ёй зусiм не сорамна. Яна ж дзяѓчына самага вышэйшага класа. На досвiтку сiл, i не старэючая.
  Калi жанчына ходзiць басанож, яна маладзее, i вечна застаецца юнай. Галоѓнае - гэта мiнiмум адзення, i пастаянны сэкс з мужчынам. Дакладней з мужчынамi рознымi i пажадана маладымi. Каб самiм маладзець.
  Наташа ѓявiла сябе голай на рабскiм гандлi, i адчула ѓзбуджэнне. Быццам яе мацаюць пакупнiкi, i залазяць рукамi ѓ самыя адчувальныя месцы. Як гэта, мусiць, выдатна быць рабыняй. Але ѓ гарэме не весяла. Мужчын няма, адны еѓнухi. А жадаецца шмат i з рознымi.
  Эх, бедныя жанчыны гарэма. Як вам не павезла з мужчынамi. Колькi вам можна пакутаваць ад устрымання! А Наташка не хацелася стрымлiваць iнстынкты акулы.
  Дзяѓчына стрэлiла ѓ фашыста i вякнула:
  - Я тэрмiнатар!
  Пальнула i Зоя, прачырыкаѓшы:
  - А я ваяѓнiца класа супер!
  Аѓгусцiна ѓзяла i збiла трох фашыстаѓ i прачырыкала:
  - Сталiн быѓ з намi!
  Святлана лупанула. Разбiла чатырох фашыстаѓ i пiскнула:
  - Сталiн ёсць з намi!
  Наташа збiла некалькiх наймiтаѓ Трэцяга рэйха, кiнула босай ножкай камень i пiскнула:
  - Сталiн заѓсёды будзе сярод нас!
  Зоя выскалiлiся i паказала мову, пiскнуѓшы:
  - За велiч Расii!
  Аѓгустына шпурнула босымi пальцамi асколак шыбы, распарола фашысту горла i пiскнула:
  - За новы наш славянскi Род!
  I разрагаталася...
  Святлана пальнула па гiтлераѓцам, зрэзала некалькi байцоѓ i выдала:
  - За святую Русь!
  Наташа цвiганула па фашыстам. Паддала голай пяткай гранату, якую запусцiлi па ёй гiтлераѓцы. Раскiдала дакладным пападаннем фрыцаѓ i вякнула:
  - За Сварога!
  Пасля чаго выскалiла тварык, у якой столькi грацыi i лютасьцi пантэры.
  Зоя ѓзяла i запусцiла босымi пальцамi ног iржавы цвiк. Прабiла вочы гiтлераѓскаму афiцэру, i прачырыкала:
  - За Белага Бога!
  Аѓгусцiна ѓзяла i паддала голы пятак выбухны пакет. Раскiдала нiбы аскепкi шкла фрыцаѓ, i пiскнула:
  - За новы рускi парадак!
  Святлана ѓзяла i босымi пальцамi ножак шпурнула, забойнае, прабiла фрыцаѓ i раѓнула:
  - За Рускi дом!
  Чацвёрка дзяѓчынак бiлася адчайна, i вельмi агрэсiѓна бiлася. Немцы i iх наймiты адступалi. Аддалялiся перад дзяѓчынкамi. Куды ѓжо фашыстам супраць Чырвонай армii.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  Наташка зноѓ кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi i прабуркавала:
  - У свеце столькi бардаку што не верыцца ѓ справядлiвага Бога, але затое столькi бессаромных палiтыканаѓ, што ѓ iснаваннi Д'ябла сумневаѓ не ѓзнiкае!
  Зоя агрэсiѓна адзначыла, дала чаргу выкошваючы гiтлераѓцаѓ, i босымi пальчыкамi ножак запусцiла забойнае - вякнуѓшы:
  - Навошта нараджаецца жанчына - дзеля радасцi i будучынi чалавека, навошта спарадзiлi палiтыкаѓ, каб людзi спазналi гароту i зразумелi, што ѓ iх няма будучынi!
  Аѓгусцiна з аскалам зубоѓ, што вострыя, як у ваѓка, кiнула голай пяткай выбухны пакет i выдала:
  - Жанчына нараджае жыццё ѓ сваiх пакутах, палiтыкi спараджае смерць катаючы выбаршчыкаѓ!
  Святлана таксама дзюбнула ѓ супернiка, i знiшчыла масу непрыяцеляѓ, вякнула:
  - Палка мае два канцы, а ѓ палiтыка што прымушае сябе абiраць з-пад палкi адзiн канец, праклён навечна, не будзь выбаршчыкаѓ бестурботным!
  Наташа падскочыла ѓ сальта, перавярнулася паддаѓшы босай пяткай i вякнула:
  - Палiтык на трыбуне грымiць як гром, але выбаршчыкаѓ, у якiх галава не барабан можа ѓразiць толькi ѓласным неразумнасцю!
  Зоя прабуркавала, круша фашыстаѓ:
  - Хочаш на трон абрацца, будучы голым каралём, зьбяры выбаршчыкаѓ без цара ѓ галаве!
  Аѓгустына дасцiпна заѓважыла, падмiргваючы сапфiравымi вочкамi, i пасыла босымi пальцамi ножак прэзенты смерцi:
  - Калi палiтык голы кароль i без цара ѓ галаве, выбаршчыкi ходзяць "абутымi", i са свiннёй у за пазусе!
  Святлана таксама дала чаргу, выкасiла масу гiтлераѓцаѓ, запусцiла босымi ножкамi разбурэнне i прачырыкала:
  - Палiтык у сваiм рэпертуары спявак з чужога голасу, але яго фанаграму рабiлi з прыцэлам на тое, каб насвiняць пад выглядам салаѓiнай пошчакi!
  Памятаюць фрыцы Сталiнград. Як iх там пакалашмацiлi дзяѓчынкi. Таксама ж ваявалi босымi i бiкiнi. Гэта самае эфектыѓнае адзенне. Нiхто дзяѓчат не спынiць, калi яны напаѓголыя. I босымi ножкамi кiдаюць прэзенты разбурэння.
  Наташка кiнула босымi пальцамi абломак керамiкi. Праламала чэрап нямецкаму генералу, i праспявала:
  - У Iмя Матухне-Русi!
  Зоя ѓзяла i кiнула босымi пальцамi асколак, прабiла фашыста i крыкнула:
  - Ды за мой дом!
  Аѓгусцiна запусцiла, з босы ногi дыск. Зрэзала шасцярых гiтлераѓцаѓ i пiскнула:
  - За Сталiна!
  Святлана таксама паддала новы пасаж, збiла фрыцаѓ i пiскнула:
  - За новы свет!
  Цяпер экiпаж Герды, прасоѓваѓся ѓ напрамку Вязьмы. Да горада засталося кiламетраѓ дзесяць. Але супрацiѓ Чырвонай армii ѓсё нарастае. У бой iдуць новыя савецкiя танкi IС-6, з больш магутнымi гарматамi 105-мiлiметраѓ i тоѓшчы браней. Праѓда, такiх машын пакуль мала.
  Шарлота нацiснуѓшы босай ножкай на кнопку джойсцiка, прабiла ѓ савецкага танка прама на стыку браню. Дакладна ѓразiла машыну Чырвонай армii, нягледзячы на яе лепшую абарону ѓ параѓнаннi з IС-4.
  Рудая чартоѓка хiхiкнула i заѓважыла:
  - Мы ёсць наймацнейшае войска!
  Крысцiна заѓважыла з ухмылкай:
  - I будзем мацнейшыя за ѓсiх!
  I таксама нацiснула босымi пальцамi ножкi на кнопкi джойсцiка. Уразiла савецкую машыну. Яна вельмi трапная дзяѓчынка. Крысцiна ѓспомнiла, як здзяйсняла подзвiгi. Як займалася каханнем з шахам Iрана. Ды гэта вельмi выдатна!
  I ваяѓнiца пралепятала:
  - За вялiкую Германiю!
  Магда гэтая бландынка з залатымi валасамi, стрэлiла па савецкiх войсках i выказалася:
  - За святую перамогу!
  Дзяѓчына, ведучы агонь, з прыкрасцю падумала. Вось выпусцiлi немцы свой шанец падчас першай сусветнай вайны. А чаму сарвалi план наступу на Парыж i перакiнулi тры карпусы ва Усходнюю Прусiю? Можна было часова ахвяраваць тэрыторыяй на ѓсходзе, затое ѓзяць Парыж i вырашыць самым радыкальным чынам праблему Францыi.
  Але гэтага не было зроблена. Ды i наогул не варта было аб'яѓляць вайну Расii. Напэѓна б Мiкалай Другi не вырашыѓся б на вайну з такiм моцным супернiкам як Нямеччына. I навошта было ваяваць на два франты? Можна, было i па Расii ѓдарыць, iгнаруючы Францыю i Бельгiю.
  Ды i наогул вынiкала, падумала Магда, напасцi на Расею, калi тая была скаваная вайной з Японiяй. У гэтым выпадку Мiкалай Другi мог i аказацца без падтрымкi, Брытанii i Францыi. Яго б прасавалi i аѓстрыйцы, i туркi, i iтальянцы, i Нямеччына з Японiяй.
  Раздушылi б папросту Расiю. I нiчога б яна не зрабiла.
  Замест гэтага Германiя атрымала вайну на два фронты, супраць мацнейшых дзяржаѓ. У тым лiку i Японii, i ЗША, i Iталii.
  Так што Вiльгельм аблiчыѓся. Гiтлер апынуѓся больш дальнабачным, замiрыѓшыся з СССР i якi разграмiѓ Францыю.
  Але немцы падчас першай сусветнай вайны апынулiся зацiснутыя, памiж молатам i кавадлам. Цар Мiкалай Другi ѓ цэлым няѓдачнiк. Але яго iмперыя была вялiкая, у тры разы пераѓзыходзячы нямецкую насельнiцтвам. I супрацьстаяць рускiм аказалася вельмi цяжка.
  Маючы больш сiл, царская Расiя ѓяѓляла амаль палову сухапутных сiл Антанты. I была асуджаная на перамогу. Калi б не ваенны пераварот, якi здарыѓся ѓ Пецярбургу, то наѓрад цi Германiя змагла б ацалець. Але здарылася страшнае для рускiх - упала манархiя. Пайшоѓ памазанец Божы. I стала вельмi дрэнна!
  А для немцаѓ палёгку, зрэшты, усё роѓна Нямеччына прайграла.
  ЗША ѓступiлi ѓ вайну i аказалiся вельмi моцныя. I галоѓнае танкi. Яны лiтаральна задушылi сваёй сталёвай масай немцаѓ.
  Прыкрая параза. Прычым, як нi круцi, магчыма, капiтуляцыя была i лепшым выхадам. Нямеччына страцiла ѓсiх сваiх саюзнiкаѓ, яе прасавалi танкамi. Нiякiх рэальных шанцаѓ на перамогу не было.
  Ды i бальшавiцкая Расея суцэль магла адкрыць другi фронт на ѓсходзе.
  Ва ѓсякiм разе, рашэнне капiтуляваць было цяжкiм, але змушаным.
  Магда ѓспомнiлася, як яе лупцавалi, за тое, што пацягнула кавалачак хлеба ѓ сталовай. Дзяѓчынка тады прызналася i атрымала крыху менш бiзуноѓ. I змагла знесцi пакаранне моѓчкi. Не расплакалася i не застагнала. Хаця, калi б'юць па голай спiне гэта балюча.
  Герда стрэлiла, прабiла савецкi танк i рыкнула:
  - Народжаныя непераможнымi!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася:
  -Нiхто нас не спынiць!
  Крысцiна агрызнулася i вякнула:
  - Нiколi ѓ свеце!
  Магда аглушальна пiскнула:
  - I на тым свеце - таксама!
  Чацвёрка ваяѓнiц выйшла з акружэння. Трохi пабадзялася па балотах, i весела спявала;
  Афарбаваѓся месяц барвою,
  Дзе хвалi шумелi ля скал.
  "Паедзем, красуня, катацца,
  Даѓно я цябе чакаѓ".
  
  "Я еду з табою ахвотна,
  Я хвалi марскiя кахаю.
  Дай ветразi поѓную волю,
  Сама ж я сяду да руля".
  
  "Ты кiруеш у адкрытае мора,
  Дзе з бурай не зладзiцца нам.
  У такое шалёнае надвор'е
  Нельга давярацца хвалям".
  
  "Нельга? Чаму ж, дарагi мой?
  А ѓ мiнулым, мiнулым лёсе,
  Ты памятаеш, здраднiк падступны,
  Як я давяралася табе?"
  
  Афарбаваѓся месяц барвою,
  Дзе хвалi шумелi ля скал.
  "Паедзем, красуня, катацца,
  Даѓно я цябе чакаѓ".
  Дзяѓчына праспявалi i самi сабе папляскалi. Аѓгустына заѓважыла, усмiхаючыся краем рота:
  - Ды мы фашыстам выдатна далечы. Бой быѓ слаѓны i для многiх апошнi!
  Наташка хiхiкнула:
  - Ты проста як Маѓгi!
  Аѓгустына выскалiлiся i пагадзiлася:
  - Маѓглi быѓ супер!
  Зоя заѓважыла з аскалам зубоѓ:
  - Нам трэба прыдумаць спосаб як перамагчы праѓзыходныя сiлы Вермахта!
  Святлана прапанавала:
  - Якiм-небудзь звышмагутным газам!
  Аѓгустына праспявала, шлёпаючы босымi ножкамi па лужынах:
  - Газы, газы, газы, газы! Усiх ворагаѓ прыкончым адразу!
  Наташа на гэта прапанавала:
  - Давайце што-небудзь iншае праспяем!
  I дзяѓчаты сiнхронна заспявалi;
  Афарбаваѓся месяц барвою,
  Дзе хвалi шумелi ля скал.
  "Паедзем, красуня, катацца,
  Даѓно я цябе чакаѓ".
  
  "Я еду з табою ахвотна,
  Я хвалi марскiя кахаю.
  Дай ветразi поѓную волю,
  Сама ж я сяду да руля".
  
  "Ты кiруеш у адкрытае мора,
  Дзе з бурай не зладзiцца нам.
  У такое шалёнае надвор'е
  Нельга давярацца хвалям".
  
  "Нельга? Чаму ж, дарагi мой?
  А ѓ мiнулым, мiнулым лёсе,
  Ты памятаеш, здраднiк падступны,
  Як я давяралася табе?"
  
  Афарбаваѓся месяц барвою,
  Дзе хвалi шумелi ля скал.
  "Паедзем, красуня, катацца,
  Даѓно я цябе чакаѓ".
  Дзяѓчыны скончылi песню i закруцiлiся ѓ сальта. У iх жа маса iдзе ѓ светлых галоѓках. Тры бландынкi i рудая. Класныя дзяѓчаты.
  Аѓгусцiна ѓ час бегу прыгадала, як яна гуляла ѓ бiльярд. Зразумела, не грошы. А так у яе на той момант нiчога не было, то дзяѓчына паставiла на мiнэт, супраць пяцi рублёѓ. I выйграла першую партыю. Прычым, гуляла басанож, што выдатна дапамагала. Потым згуляла з вядомым злодзеем яшчэ адну партыю.
  I зноѓ выйграла. Пасля яшчэ партыю з падваеннем ставак. Дзяѓчына была вельмi спрытнай. А крымiнальны аѓтарытэт аказаѓся да таго ж п'яным. У канчатковым вынiку ён дастаѓ пiсталет i пачаѓ страляць. Аѓгусцiна прыхапiѓшы выйграныя грошы, схавалася, мiльгаючы босымi пяткамi. Ды гэтыя мужчыны такiя нервовыя. Можа, сапраѓды з iмi не гуляць, а заняткамi каханнем здабываць бабкi?
  Аѓгусцiна нядрэнна магла б жыць у Маскве, але дзяѓчына пасля калонii рвалася на фронт. Ёй хацелася бiцца. Акрамя таго, яе вабiла да подзвiгаѓ. Стаць гераiняй - гэта так выдатна!
  У карцiшкi на грошы таксама трэба ѓмець гуляць. Аѓгусцiну неяк надзьмулi жулiкi, i прыйшлося iм лiзаць. Ну добра, можна ѓявiць сабе, што гэта мёд i табе самой хочацца, каб было не так брыдка. А вось перадком папрацаваць, дык гэта наогул адно задавальненне для тэмпераментнай рудай д'яблыцы. Яна з любым мужчынам дасягала аргазму. Так што ѓ Маскве яна здабывала грошы лёгка i для сябе прыемна.
  Шкада, але вайна ѓносiла свае карэктывы. Аѓгусцiна нават выкарыстоѓвала свае чары ѓ разведцы. I спакушала ѓсё мужчын запар. I любiла iх памучыць. Асаблiва тых, хто маладзейшы. Падабалася гэта д'ябла. Зрэшты, нягледзячы на мноства ѓзнагарод - дзяѓчаты ѓсё яшчэ хадзiлi ѓ капiтанах, i толькi Наташа стала маёрам.
  Гiтлераѓцы пасля падзення Смаленска, абклалi Вязьму. Горад упарта трымаѓся. На поѓначы фашыстам удалося ѓзяць Ноѓгарад, i яны падыходзiлi да Ленiнграда. Сiтуацыю пагоршыла ѓступленне Швецыi ѓ вайну. Гэтая краiна таксама хацела тэрытарыяльных набыткаѓ ад Расii. I ѓспомнiлi ранейшыя войны, асаблiва Карла Дванаццатага. Таксама значныя падзеi старажытных часоѓ. I шведскiя дывiзii з'явiлiся на фронце, i рушылi на Петразаводск, i на Ленiнград з поѓначы. Прут фiнска-шведскiя i нямецкiя з iншаземцамi войска. I не спынiцца кажа iм.
  Прыгожыя дзяѓчыны шведкi, ляцяць на самалётах. Грынгета i Гертруда, дзве Г, ваююць у пары. Яны вельмi адважныя дзяѓчынкi. I прыгожыя. Ляцяць сабе на МЕ-462, набытых у немцаѓ рэактыѓных знiшчальнiках. Як звычайна прынята ѓ дзяѓчынак у адным бiкiнi i басанож.
  Нямецкая машына вельмi магутная ѓзбраеннем. У яе сем авiягармат. Адна 37-мiлiметровая, i шэсць 30-мiлiметровых. Супраць iмчацца савецкiя знiшчальнiкi МIГ-15. Крыху слабейшае ѓзбраеннем: 37-мiлiметровая авiягармата i дзве 23-мiлiметровыя авiягарматы. Гэта значыць, сiлы вельмi нават няроѓныя.
  Грынгета страляе з авiягармат. Пападае ѓ савецкi знiшчальнiк i пiшчыць:
  - Вось гэта наш вышэйшы пiлатаж!
  Гертруда таксама збiвае з першага заходу сваю машыну i пiшчыць:
  - За Карла дванаццатага!
  Сапраѓды чартоѓцы-бландынцы вельмi прыкра, што Швецыя прайграла вайну Расii. Пры Iване Грозным, шведы змаглi ѓзяць Нарву, i некалькi рускiх мястэчкаѓ на ѓзбярэжжа. Але затым Расiя пры Фядоце першым свае страчаныя ѓ лiвонскай вайне землi адваявала. Праѓда гэтаму садзейнiчала, што Польшча змагалася на баку Расii.
  Але потым шведы падчас кiравання Шуйскага змаглi заваяваць рускiя гарады. Затым i ѓзяць Ноѓгарад. Аблажылi Пскоѓ. Але без поспеху.
  Далей была вайна Расii i Польшчы. Пад шумок шведы захапiлi большую частку Прыбалтыкi i Рыгу. Да гэтага былi заваяваны землi ѓ Еѓропе.
  Швецыя стала сусветнай дзяржавай. Дасягнула свайго максiмуму.
  Але вось у Расii прыйшоѓ да ѓлады Пётр Першы i стаѓ паднiмаць вялiкую iмперыю. Супраць Швецыi выступiлi Польшча, Саксонiя, Данiя i зразумела, Расiя. Сiлы няроѓныя.
  Але Карл Дванаццаты ѓ шаснаццаць гадоѓ, змог разграмiць з ходу Данiю, а потым пад Нарвай атакаваѓ праѓзыходныя сiлы Расii i атрымаѓ выдатную перамогу.
  Але Пятра Першага не зламалi няѓдачы. Ён сабраѓ новыя сiлы, i перайшоѓ у наступ, карыстаючыся тым, што Карл Дванаццаты ваяваѓ з Польшчай.
  Але шведы пакарылi Польшчу. I падыход рускiх войскаѓ не дапамог. Пётр Першы быѓ нават готаѓ на мiр, вяртаючы шведам, заваяваныя рускiмi мястэчкi i Нарву.
  Але Карл Дванаццаты быѓ настроены рашуча. Аднак Пятру Першаму ѓдалося пераламаць ход вайны. Згуляла сваю ролю, што народ Польшчы i ђкраiны не падтрымаѓ Карла Дванаццатага. Пад Палтавай шведы пацярпелi канчатковае паражэнне. Як такое атрымалася? Рускiя змаглi выматаць шведаѓ, умацаваѓшыся за рэдутамi. А потым усё вырашыла забойчая контратака.
  Негатыѓную ролю адыграла i раненне Карла Дванаццатага перад бiтвай.
  Пасля Нарвы Расiя захапiла поѓнасцю iнiцыятыву. I змагла перамагчы шведаѓ нават на моры. Што вельмi i вельмi прыкра.
  Карл Дванаццаты загiнуѓ, пры аблозе нарвежскай крэпасцi. I вайна неѓзабаве скончылася фактычным разгромам шведаѓ. Праѓда Пётр Першы пагадзiѓся пад цiскам еѓрапейскiх краiн аформiць свае тэрытарыяльныя набыццi як пакупку. Швецыя страцiла вельмi шмат тэрыторыi, у тым лiку i ѓ Эѓропе. А ѓжо пры Аляксандры першым, была рускiмi заваяваная i Фiнляндыя.
  Вядома, Швецыi крыѓдна i жадаюць адпомсцiць. Сiтуацыя накалiлася, асаблiва пасля перамогi нацыстаѓ на выбарах у парламент. I вайна зараз для шведаѓ з гiстарычнымi паралелямi.
  Гертруда атакуе савецкую машыну i спявае:
  - Жыѓ быѓ Антон чацвёрты...
  Грынгета ссякае знiшчальнiк ЯК-15 i раве:
  - Ён слаѓны быѓ кароль....
  Гертруда збiла расейца i праспявала:
  - Вiно кахаѓ да чорта.
  Грынгета спрабуе зайсцi на савецкую машыну i вые:
  - Што трэск бываѓ часам!
  Гертруда праспявала:
  - Цiлi бом! Цiлi бом!
  I дзяѓчына высунула ружовы язык.
  Дзяѓчаты аказалiся вясёлымi... Яны змагалiся з вялiкiм захапленнем. Бiлiся нiбы арлiцы. I не адступалi, нiколi.
  Грынгета басанож бегла па снезе. I была такой завадной дзяѓчынкай. I ѓспамiнала аб сваiх подзвiгах. Як яны босыя i ѓ бiкiнi палявалi за белым мядзведзем. Што было вельмi цiкава.
  Напаѓголыя дзяѓчаты стралялi па дзiкiм зверы з лука. Пападалi, i прымушалi раѓцi звяругу.
  Потым уцякалi, мiльгаючы чырвоным ад холаду дзявочым пяткам. Прыгожыя былi дзяѓчынкi. Амаль голыя, але вельмi смелыя. I палявалi сабе, будучы бясстрашнымi.
  Потым, калi паранены мядзведзь памёр, дзяѓчынкi засмажылi яго мяса i ѓчынiлi гулянку. Гэта было так здорава. Дзяѓчаты купалiся ѓ палонцы i абсыпалi адзiн аднаго снегам. Потым бегалi мокрыя па гурбах. Усё гэта так цудоѓна, i крута.
  Гертруда i Грынгета цяпер палявалi на савецкiх лётчыкаѓ. Яны памяталi галоѓнае правiла: трэба абавязкова ваяваць амаль голымi i босымi, i тады дзяѓчыну не саб'юць. Такую сiлу ваяѓнiцам дае калi яны амаль без адзення. Вось чаму ѓ сярэднiя вякi нiхто не заваяваѓ увесь свет?
  Бо недаацэньвалi сiлу босых, жаночых ног. А дзяѓчаты басанож вельмi нават крутыя i моцныя! Калi ѓ дзяѓчынкi няма абутку, яе голая падэшва атрымлiвае энергiю зямлi.
  Вось гэта каласальная сiла ѓ ваяѓнiц.
  Гертруда збiла савецкi самалёт i прачырыкала:
  - Басанож дзяѓчынкам страмчэй!
  Грынгета таксама лупанула па рускiх, i пiскнула:
  - Абутак дзяѓчатам не патрэбны!
  I праводзiла поглядам палаючы, расiйскi знiшчальнiк, якi падае ѓнiз.
  Падумала аб тым, як выдатна бегаць босымi, i па гурбах, i па пустынi. Падэшва дзявочых ножак становiцца вельмi пругкай i трывалай, i пры гэтым не трэскаецца. Так што не варта зважаць на праблемы. У Расii ѓвогуле зiмы суровыя, i прыемна будзе пабегаць па снезе. Яна ж дзяѓчына самага вышэйшага пасажу.
  А да чаго хупавая i непаѓторна выдатная босая, дзявочая нага на гурбе? А пальчыкi, а ступня, а ѓсё гэта разам узятае? Як выдатна, калi точаныя ножкi iдуць па белай паверхнi, а самi загарэлыя. А валасы ѓ дзяѓчат светленькiя, яны такiя класныя бландынкi.
  I любяць, калi мужчыны цалуюць iх у голую пятку.
  Грынгета збiвае чарговую савецкую машыну i прачырыкала:
  - Слава Айчыне, Слава!
  Гертруда разбiла расiйскi знiшчальнiк i выдала:
  - Карл Вялiкi з намi!
  Дзяѓчыны проста выдатныя, i ѓ iх столькi непаѓторнай прыгажосцi. Ад такiх дзяѓчынак i на самай справе звар'яцець можна. А iх цела, такое мускулiстае i прыемнае.
  Грынгета вельмi любiла, калi яе гладзiлi мужчыны. Гэта так прыемна ёй было. А скура ѓ яе гладкая, пругкая, нiбы глянцаваная. Вось гэта дзеѓка.
  I падабаецца масаж.
  Вось зараз яна збiла расейскi самалёт i зароѓ:
  - Я нiбы мядзведзiца!
  I паказала мову!
  Гертруда зноѓ стрэлiла i прачырыкала:
  - Мы тыгрыцы!
  I дзяѓчаты ва ѓнiсон здзейснiлi мёртвыя завесы. Яны ѓвогуле такiя класныя ваяѓнiцы. У iх поѓны азарт i трыумф волi. А скура такая загарэлая, нiбы бронзавая.
  Ваяѓнiцы паспелi паваяваць у Афрыцы i пяхоце. Што вельмi добра для бландынак. I яны сталi такiя прыгожыя i смуглыя.
  Гертруда праспявала:
  - Натуральная бландынка! Мускулiстая спiнка!
  Грынгета пацвердзiла:
  - Усiх перамагаю пагалоѓна!
  Савецкiя ваяѓнiцы змагаюцца за Вязьму, якую практычна са ѓсiх бакоѓ атачылi фашысты. I б'юцца гераiчна.
  Наташка, зрэшты, шпурляючы босай нагой гранату, пiскнула:
  - Перамогi нам не абмiнуць!
  Зоя таксама дала чаргу. Запусцiла босай ножкай гранату. Збiла фашыстаѓ i пiскнула:
  - Двум смерцям не бываць!
  Дала чаргу i Аѓгусцiна. Рудая чартоѓка падкiнула гранату босай ножкай i прачырыкала:
  - Будучы век будзе наш!
  Пальнула чаргой i Святлана. Абклала кучу фрыцаѓ, i прабiла:
  - Мы народжаныя з новым стагоддзем!
  I паказала мову!
  Дзяѓчыны вельмi iмпазантныя. Яны вельмi нават прыгожыя, i загарэлыя, тры бландынкi i рудая, з сухой i рэльефнай мускулатурай.
  Якiя добрыя дзяѓчынкi...
  Наташа падумала, страляючы, раз Бiблiя не слова Божае, то рускiм патрэбна iншая, больш дасканалая рэлiгiя. Каб узрастаць у духу i праѓдзе!
  А што можа быць лепш, веры ѓ ѓсявышняга Роду!
  I ваяѓнiца праверашчала:
  - Вер не вер, да выратавання будуць адчынены дзверы!
  Дзяѓчыны, зразумела, па фашыстах страляюць з усiх ствалоѓ i забойных гаѓбiц. I калi ѓжо ѓрэжуць, дык мала нiкому не здасца.
  Ваяѓнiцы, якiя могуць i скакаць, i спяваць i падскокваць....
  А то i хадзiць на галовах...
  Наташа дала чаргу i адзначыла са смяшком i дасцiпнасцю:
  - У чалавека адно сэрца, i дзве рукi, палiтык жа грабе лапамi за чацвярых i зусiм бессардэчны!
  Зоя, страляючы ѓ непрыяцеляѓ i выбiваючы iх з дзiкай сiлай, i адзначыла, з агрэсiѓным смяшком:
  - Радзiма адна, сэрца адно, i перамога адзiная, але ѓ яе трыста бацькоѓ-палiтыканаѓ, што здольныя толькi асiрацiць выбаршчыка!
  Аѓгустына з вялiкiм азартам адзначыла, дзяѓбаючы ѓ дзiкай лютасцi працiѓнiка, i кiдаючы босай ножкай гранату:
  - Колькi не зладжвай нулёѓ не атрымаеш рэальную лiчбу, за выключэннем абрання палiтыкана людзьмi з нулявым iнтэлектам!
  Святлана са смяшком заѓважыла, знiшчаючы гiтлераѓцаѓ, i голай пяткай падкiнуѓшы выбух-пакет:
  - У арыфметыцы складанне нулёѓ не дадасць вынiку, у палiтыцы прыбаѓленне нулявых iнтэлектаѓ сярод выбаршчыкаѓ дадае рэйтынгу!
  Дзяѓчынкi рэальна дадаюць вельмi разбуральных абарачэнняѓ.
  I фрыцам праз такiх прыгажунь не прайсцi... Алёнка таксама б'ецца са сваiм батальёнам.
  Дзяѓчына кiдае босы, точанай ножкай гранату i прамаѓляе:
  - Даказаць, што Бога не iснуе не можа нi адзiн генiй, але што ѓ палiтыка адсутнiчае паняцце сумлення, вiдавочна i немаѓляцi!
  Анюта дала чаргу з кулямёта, i таксама шпурнула забойнай сiлы прэзент смерцi, прабуркаваѓшы:
  - Палiтык, якi нарадзiѓся ѓ год свiннi свiнячыць незалежна ад даты нараджэння, палiтык што нарадзiѓся ѓ гады тыгра людаед, i год тут нi прычым!
  Ала агрэсiѓна прымецiла, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак шпурляючы гранату:
  - У палiтыцы палацы ператвараюцца ѓ свiнарнiкi, а львы апускаюцца да ѓзроѓню бараноѓ, i толькi лiсiца становiцца чалавекам!
  Марыя працягваючы рэзаць працiѓнiкаѓ з каласальнай баявой сiлай i вякнула, скалячы зубкi:
  - Палiтык любы палац ператворыць свiнарнiк i любую iсцiну выверне навыварат, i ѓ любой авечай шкуры застанецца людаедам-ваѓком!
  Алiмпiяда, ведучы трапны агонь па супернiку, скошваючы шэрагi, лагiчна адзначыла:
  - У палiтыцы няма сваякоѓ, хоць для палiтыкана выбаршчыкi i ёсць браты-трусы, а родны бацька сам Д'ябал!
  Алёнка дала чаргу па фашыстах, выкасiла iх, i босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойнай сiлы гранату, прабуркаваѓшы:
  - Палiтык часта любiць раздаваць абяцаннi з барадой, але для выбаршчыкаѓ ён i так казёл!
  Анюта, страляючы ѓ супернiкаѓ, з вялiкай трапнасцю, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранаты, адзначыла:
  - Палiтык - гэта i хадзячы анекдот з барадой, i рэальны казёл, але пры гэтым - яшчэ большая свiння, што робiць з выбаршчыкаѓ адбiѓную, выдзiраючы тлустыя кавалкi!
  Ала агрэсiѓна адказала, з дзiкiм рогатам, i падморгваючы з пякельным апломбам i рыкаючы:
  - Палiтыка справа вельмi брудная, адмываюць палiтыканы лiпкiя рукi, толькi густымi патокамi крывi выбаршчыкаѓ!
  Марыя таксама дала чаргу i скасiла масу фрыцаѓ i iх наёмных салдат i праверашчала:
  - Хоць грошы не павеюць, але водар ад хабарнiка агiдны, i асаблiва ванiтны, калi ѓ абмен на немалыя грошы, ён падкладае вялiкую свiнню!
  Алiмпiяда вельмi агрэсiѓна прымецiла, падмiргваючы сапфiравымi, i смарагдавымi вочкамi:
  - Палiтык казёл i таму што яго абяцаннi з барадой, i таму любiць наяѓную зелянiну, i таму што выбаршчыкам увесь час навучае рогi!
  Пры такой ударнай моцы дзяѓчынак гiтлераѓцам нават з найноѓшымi танкамi перамагчы цяжкавата. Але ѓсё роѓна яны лезуць наперад i пруць.
  Выкарыстоѓваюць пры стральбе найноѓшыя газамёты, i яшчэ нешта больш магутнае i баявое.
  А то i ѓвогуле пачынаюць садзiцца на белага каня. Вось i "Штурмлёѓ" у бiтве. I гэтая вельмi сур'ёзная зброя. А "Штурммаѓс", яшчэ больш небяспечны i сур'ёзны. Такая дзiкая i пякельная гармата. I калi ѓжо лупiць, то лiтасцi ад яе не будзе. Гэта каласальная разбуральная сiла.
  Дзяѓчыны, якiя кiруюць "Штурммаѓсам" амаль голенькiя ѓ адных толькi трусiках. I пры гэтым вельмi спрытныя i спрытныя. Тыя, што могуць практычна ѓсе.
  I як дзяѓбуць па савецкiх войсках, то мала не здасца Чырвонай Армii.
  
  Эмануэль змагаецца ѓ сталiнградзе
  Вось Эмануэль зноѓ занялася справай i лiзала пульсавалыя нефрытавыя стрыжнi ѓ эльфаѓ. I пакуль яна гэта рабiла, развiвалася iншая гiсторыя.
  У сорак чацвёртым годзе 20 красавiка быѓ забiты Гiтлер. Канцлерам Трэцяга Рэйха стаѓ Шпеер, фюрэрам i вярхоѓным галоѓнакамандуючым Роммель.
  А саюзнiкi аб'явiлi перамiр'е i пачалi перамовы з новай уладай. Папярэдняй умовай стала спыненне генацыду габрэяѓ, i хвацка расавых законаѓ Трэцяга Рэйха.
  Роммель пагадзiѓся зрабiць гэта фармальна, але не стаѓ вызваляць габрэяѓ, а перавёѓ iх з лагераѓ на руднi i ваенныя заводы. Бамбаваннi Трэцяга Рэйха спынiлiся i выпуск узбраенняѓ рэзка папёр уверх. З'явiлася ѓ серыйнай вытворчасцi i даѓно чаканая "Пантэра"-2 з больш магутным узбраеннем i лепш абароненая. Рухавiк у 900 конскiх сiл кампенсаваѓ узрослую вагу танка, а 88-мiлiметровая гармата ѓражвала савецкiя машыны з вялiкай адлегласцi.
  Замест ракет ФАУ Роммель загадаѓ выпускаць ХЕ-162, танны i эфектыѓны рэактыѓны знiшчальнiк. Гэта дазваляла гiтлераѓцам атрымаць перавагу ѓ паветры.
  ТА-152 таксама апынуѓся вельмi нядрэнным унiверсальным самалётам, якi выкарыстоѓваѓся i як знiшчальнiк, i штурмавiк, i франтавы бамбавiк. I МЕ-262 машына нядрэнная, хоць цяжкаватая ѓ вытворчасцi i аварыйная. Так што немцы за мадэрнiзацыю войска сур'ёзна ѓзялiся.
  Акрамя таго Роммель правiльна ѓгадаѓ, што асноѓны ѓдар Чырвоная Армiя нанясе па Беларусi. Выведвальныя дадзеныя паказалi, што занадта ѓжо вiдавочна перакiдваюць падмацаваннi на паѓднёвым флангу i таемна ѓ цэнтры.
  Роммель апынуѓся перад цяжкiм выбарам: утрымаць Беларусь, дзе шмат балот i партызан было амаль немагчыма нават з вялiкай колькасцю войскаѓ.
  Тады Роммель вырашыѓ наступаць ва Украiне сам. Гэта было моцнае рашэньне i галоѓнае нечаканае для савецкага камандаваньня. Танкаѓ у гiтлераѓцаѓ шмат, а "Тыгр" у прарыве даволi моцны, як i "Тыгр"-2 i "Пантэра"-2 якая зрэшты толькi пачала паступаць на фронт.
  Роммель агалiѓшы заходнi фронт, сабраѓ на поѓднi ѓсе сiлы. I перайшоѓ у наступ.
  Немцы перайшлi ѓ атаку ноччу 15 чэрвеня, i змаглi заспець Чырвоную армiю знянацку! I iм удалося прарваць абарону. I яны ѓпэѓнена рухалiся, i бралi горад за горадам.
  Удары наносiлiся з боку захаду Украiны i Малдавii. Па збежных напрамках. I пакуль усё праходзiла па дыктоѓку Роммеля.
  Немцы ѓжо мелi на ѓсходнiм фронце перавагу ѓ танках. Новыя IС-2 i Т-34-85 толькi яшчэ пачалi паступаць, а выпуск старых машын знiзiѓся. У той час як выпуск "Пантэр" i "Тыграѓ" дасягнуѓ высокiх паказчыкаѓ. Тым больш падобны на скрынку "Тыгр" быѓ даволi простым у зборцы i вельмi эфектыѓным танкам.
  Немцам удалося ѓтварыць вялiзны кацёл, якi распаѓся па ѓдарамi не некалькi дробных. I на поѓднi адбылася катастрофа. Сталiн адмянiѓ удар у цэнтры, i загадаѓ аднавiць, перакiнуѓшы сiлы на паѓднёвы кiрунак.
  Гэтае рашэнне крыху запознена. I пазбегнуць катастрофы не ѓдалося. Толькi частка савецкiх войскаѓ змагла вырвацца з катлоѓ. Страты былi вельмi значныя.
  Сталiн псiхаваѓ i быѓ у лютасцi. Ён патрабаваѓ наступаць... Але Роммель дзейнiчаѓ вельмi ѓмела. Адным з моцных хадоѓ новага фюрара стала расфармiраванне эсэсаѓскiх дывiзiй, i павелiчэнне афiцэрскага складу звычайных частак Вермахта за iх кошт. I гэта дазволiла значна ѓзняць якасць войска.
  Iншым важным ходам, стала прыцягненне на ваенную службу жанчын. I асаблiва ѓ авiяцыю i танкавыя, а таксама снайперскiя часцi. Такое рашэнне таксама станоѓча адбiлася падчас баёѓ. I пайшлi першыя поспехi.
  Асаблiва вызначылася група Герды на "Пантэры".
  Ваяѓнiца з белымi валасамi i на самай справе была класная i вясёлая. Яна гатовая змагацца з лютым азвярэннем.
  Вось Герда i пальнула па супернiку выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i праверашчала:
  - Д'ябалi закон не пiсаны!
  Яе снарад сапраѓды збiѓ вежу трыццацьчацвёркi. Сапраѓды гэта быѓ ураганны падыход да справы.
  Шарлота таксама пальнула, нацiснуѓшы пунсовым саском грудзей, на пускавы кручок i пiскнула:
  - Мы магутныя чартоѓкi!
  Крысцiна таксама навяла зброю. Дзяѓчыны для стральбы выкарыстоѓвалi босыя пальчыкi ножак. Балазе "Пантэра" палiла па пятнаццаць стрэлаѓ у хвiлiну. I ёй можна збiваць савецкiя гарматы i танкi, як зерне нунчакамi.
  Вось яшчэ адна расiйская машына загарэлася.
  Крысцiна вякнула:
  - Я чортаѓ дэман, што пралiвае кроѓ!
  Магда таксама стрэлiла нацiснуѓшы голай пяткай, што зрабiла вельмi трапна, i радасна прабуркавала:
  - Я д'ябальскi баец!
  Ды ѓжо гэтыя дзяѓчынкi i на самой справе нешта жахлiвае.
  Як новыя ваяѓнiцы Альбiна i Альвiна. Яны выбралi сабе самалёты ТА-152 i адначасова палявалi з паветранымi i наземнымi цэлямi.
  Рабiлi гэта захоплена i агрэсiѓна.
  Альбiна збiла савецкi самалёт i прабуркавала:
  - А я ёсць жахлiвая агрэсiя!
  Пасля чаго пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак прабiла i танк войска СССР.
  Альвiна таксама збiла расiйскую машыну ѓ небе i прачырыкала, скалячы зубы ва ѓхмылцы:
  - Наш д'ябальскi экiпаж!
  I таксама вельмi ѓпэѓнена з ТА-152 прабiла дах савецкага танка.
  Дзяѓчынкi сапраѓды на полi лаянцы гэта нешта...
  Гiтлераѓцы разграмiлi больш за сотню савецкiх дывiзiй i захапiлi iнiцыятыву.
  Сталi прасоѓвацца да Кiева, i валодалi немалой перавагай. Сталiн жа псiхаваѓ i роѓ, аддаючы супярэчлiвыя загады. Пакуль згоды i
  Не было.
  Роммель упэѓнена дзейнiчаѓ i ствараѓ катлы. Яму ѓдавалася манеѓраваць i перамагаць, абмiнаючы савецкiя пазiцыi. I наносячы ѓдары i начны час, i выкарыстоѓваючы розныя хiтрасцi.
  I зноѓ немцы валодалi iнiцыятывай. I вось яны ѓжо перабралiся за Дняпро, i ѓжо там атрымлiвалi перамогу за перамогай.
  Толькi восень i палiѓныя дажджы крыху прыпынiлi фашыстаѓ. Але большая частка Украiны аказалася адваяванай. Фашысты нават паспелi ѓзяць i Харкаѓ. Быѓ пакiнуты Чырвонай Армiяй i Кiеѓ.
  Роммель паспрабаваѓ ударыць i ѓ цэнтры. Але тут ужо савецкiя войскi змаглi падрыхтавацца да абароны i выявiлi ѓстойлiвасць. I ѓжо савецкiя дзяѓчаты паказалi свой клас.
  Лiзаве i яе экiпаж бiлiся на IС-2.
  Дзяѓчыны таксама былi ѓ бiкiнi i басанож. I ваявалi з велiзарнай лютасцю.
  Лiзавета пальнула босымi пальчыкамi ножак i пiскнула:
  - Я ёсць вялiкая тыгрыца!
  Кацярына таксама дзюбнула ды так што снарад апiсаѓ дугу, i прабiѓ "Пантэру" i вякнула:
  - Няма слову баязлiвец!
  Алена таксама дзюбнула па супернiку, прабiѓ танк баявога пакалення i праверашчала:
  - Капiталiзму няма!
  Пальнула i агрэсiѓная Эѓфрасiння, выдаѓшы:
  - Сацыялiзму так!
  Змагалiся дзяѓчаты-лётчыцы i ѓ паветры.
  Настасся Ведзьмакова збiла самалёт i прачырыкала:
  - У свеце жыццё не рай!
  I падмiргнула напарнiцам.
  Акулiна Арлова зноѓ збiла нямецкую машыну пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прабуркавала:
  - Камунiзм будзе кiраваць на планеце!
  Мiрабела Магнiтная збiла пры дапамозе голай пяткi Месершмiд i прабуркавала:
  - За вялiкiя перамогi!
  I падмiргнула напарнiцам, няхай нават тыя яе i не бачаць.
  Акулiна Арлова адзначыла:
  - Рэактыѓныя монстры нам не перашкода...
  Позняй восенню i зiмой немцы вырашылi стаяць у абароне. I ѓжо Чырвоная армiя наступала. Сталiн удар вырашыѓ нанесцi ѓ цэнтры. Роммель зрэшты ѓ адрозненнi ад Гiтлера рабiѓ другую i трэцюю лiнii абарачэннi мацней першай, што змяншала эфект ад артпадрыхтоѓкi.
  Немцы змаглi адбiць савецкi наступ у цэнтры. Упершыню ѓ студзеньскiх баях прынялi ѓдзел самаходкi Е-10 i Е-25. Яны былi маленькiя, з нiзкiм сiлуэтам i размяшчэннем рухавiка разам з трансмiсiяй папярок, а каробка перадач на самым маторы. I гэта вельмi прадуктыѓна.
  Е-10 вельмi практычная i простая ѓ вытворчасцi самаходка за ѓсё ѓ 1,4 метра вышынёй. А Е-25 усяго ѓ 1,5 метра, i толькi ледзь цяжэй са прыладай "Пантэры" i рухавiком у сямсот конскiх сiл. Дадзеная машына нядрэнную мела абарону: лоб 120-мiлiметраѓ, барты ѓ 82-мiлiметры пад нахiламi. I яе першае баявое прымяненне паказала вялiзную эфектыѓнасць i рухомасць.
  Маргарэт i Хельга бiлiся на Е-25 i вельмi лiха траплялi ѓ супернiка. Паражэнне непрыяцеля за паразай вынiкала патокам.
  Маргарэт пальнула па савецкай машыне. Прабiла яе i вымавiла:
  - Усё будзе проста супер!
  Хельга таксама выпусцiла снарад пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i праверашчала:
  - А можа i гiпер...
  Ваяѓнiца ѓпэѓнена прабiла танк IС-2 i засвiстала, праз ноздры.
  Наступ савецкiх войскаѓ зiмой было адбiта. Але потым зноѓ вайна i бой. Немцы наступаць сталi ѓ сакавiку.
  Удар iх войскаѓ быѓ у напрамку Курска. У баях прынялi ѓдзел i Е-100. Дадзеная машына была вельмi добрае абаронена са ѓсiх ракурсаѓ, i адносна рухомая пры гэтым нягледзячы на вялiкую вагу. I ѓ прарыве паказала сваю эфектыѓнасць.
  Адначасова немцы наступалi па начах выкарыстоѓваючы прыборы начнога бачання. Фрыцы змаглi прабiць абарону Чырвонай армii i захапiлi Арол, Курск, Белгарад. Дабiлiся вельмi буйных поспехаѓ. Падышлi ѓ сярэдзiне красавiка да Варонежа
  Роммель адчуваѓ сябе ѓпэѓнена. Здавалася, яшчэ крыху i будзе поѓная перамога. Але саюзнiкi паставiлi ультыматум: маѓляѓ, канчайце з вайной. Прычым i да Сталiна тыя ж прэтэнзii.
  10 траѓня 1945 гады было абвешчана перамiр'е. Пасля чаго пачалiся перамовы. ЗША i Брытанiя прапанавалi сваё пасярэднiцтва. Праз месяц быѓ заключаны мiр. Германiя атрымала сабе Украiну без Крыма, Беларусь, Прыбалтыку, Малдавiю, i частка чарназёму Дона ѓ абмен на Курск, Арол i Белгарад. Фiнляндыя аднаѓляла ранейшыя межы, але вяртала Петразаводскi раён. Праѓда ѓ абмен на грашовую кампенсацыю з боку СССР. Таксама невялiкую тэрыторыю пад Мурманскам атрымала Нарвегiя, якая ѓвайшла ѓ федэрацыю з Трэцiм Рэйхам.
  Быѓ створаны Еѓразвяз - куды ѓвайшлi ѓсе краiны акупаваныя немцамi i сатэлiты, а таксама былыя рэспублiкi СССР. Роммель i Шпеер праводзiлi ѓмераную палiтыку i абвясцiлi афiцыйна роѓнасць усiх нацый i рос. Узнiк Еѓрарэйх.
  Але дэмакратыя была абмежаванай. Тым не менш з'явiлiся партыi акрамя нацысцкай i заснавана выбарная пасада прэзiдэнта. Першым прэзiдэнтам Еѓрасаюза стаѓ Роммель. Ён кiраваѓ чатыры тэрмiны па пяць гадоѓ пакуль у 1966 году не сышоѓ у адстаѓку саступiѓшы месца маладым. Тады i была прынята папраѓка аб двух тэрмiнах прэзiдэнта Еѓрасаюза.
  Сталiн памёр у сакавiку 1953 гады. Яму пасля барацьбы за ѓладу ѓспадкаваѓ Хрушчоѓ. Быѓ дваццаты з'езд. I Сталiна яшчэ гусцей абгадалi свае ж. Потым, аднак, пайшло крыху па-iншаму. СССР прайграѓ другую сусветную вайну, i яго роля ѓ свеце была паменш. У гэтых умовах аб пабудове камунiзму i не марылi. Мiкiта Хрушчоѓ не быѓ скiнуты, а кiраваѓ да самай смерцi ѓ 1971 годзе. I яму ѓспадкоѓваѓ не Брэжнеѓ, а Шэлепiн. Першымi ѓ космас зляталi немцы, i на Месяц таксама. Потым, у 1980 годзе Еѓразвяз злятаѓ i на Марс. Еѓрарэйх аб'яднаѓ усе краiны Еѓропы i частку СССР, а таксама кантраляваѓ уладаннi ѓ Афрыцы i Азii. Гэта вельмi моцная атрымалася дзяржава. I яна, абагнаѓшы ЗША стала сусветным гегемонам. Кiтай i Японiя так i не паднялiся. Апошнюю акупавалi амерыканцы i была партызанская вайна. У Кiтаi працягвалася грамадзянская вайна i дзiкi капiталiзм.
  Свет стаѓ больш эѓрацэнтрычным. I каланiяльная сiстэма не распалася. Дык вось Эмануэль i патрапiла ѓ 1984 год. Праходзяць алiмпiйскiя гульнi ѓ Рыме.
  Дзяѓчына Эмануэль iдзе вялiкаму гораду. Усё вельмi чыста ѓ iм i дагледжана.
  Эмануэль заспявае:
  - Я рымскi ваяр на каленi дзiкуны!
  Ворагаѓ Нерона я каштарыс з твару зямлi!
  Вольга Рыбачэнка гэта дзяѓчына з'явiлася побач з Эмануэль, узнiкшы як чорцiк з табакеркi i вякнула:
  - Што думаеш гэта ѓсё? Чэрцi два!
  Эмануэль пiскнула:
  - Што яшчэ?
  Вольга з ухмылкай адказала:
  - А то... З чаго ты ѓзяла што саюзнiкi будуць мiрыць Сталiна i Роммеля. Вось якраз наадварот! Насамрэч куды рэальней наступнае!
  Немцы ѓ сярэдзiне траѓня 1945 гады аднавiлi наступ. Галоѓным напрамкам стаѓ Сталiнград. Асноѓныя баi разгарнулiся ѓздоѓж Дона i далей на Волгу.
  Гiтлераѓцы падышлi ѓ Сталiнграду ѓ пачатку лiпеня i пачалася грандыёзная бiтва.
  Жаночы снайперскi батальён пад камандаваннем капiтана Наташкi Кактусавай заняѓ абарончую пазiцыю ѓ развалiнах на вулiцы Валадарскага. Дзяѓчаты з аѓтаматамi i стрэльбамi, абвязаѓшыся звязкамi гранат, хавалiся за руiнамi.
  Сама Наташка ѓ плямiстай гiмнасцёрцы на голае цела, у кароткiх штанах, i басаногая. Прыгожая, i фiгурыстая дзяѓчына, з моцнымi сцёгнамi, тонкай талiяй, кароткай стрыжкай пад паѓбокс. Твар вельмi выразны, з мужным падбародкам, блакiтнымi шырока расстаѓленымi вачамi. Русыя валасы пашарэлi ад пылу, высокiя грудзi, жорсткi погляд. Капiтан Наташа ваюе ѓжо больш за два гады i нягледзячы на маладосць вельмi шмат пабачыла. Ногi ѓ дзяѓчынкi ѓсё ѓ ранках i ѓдарах. Дзяѓчыне спрытней перасоѓвацца басанож, чым грубых i нязграбных ботах.
  Голая падэшва адчувае найменшую вiбрацыю глебы, папярэджвае аб блiзкасцi мiны, а сама мацi-зямля дадае цягавiтасцi. Ступнi ѓ дзяѓчыны з аднаго боку агрубелi, i не баяцца распаленага металу, цi вострага друзу руiн, але з другога боку не страцiлi адчувальнасцi i гнуткасцi, папярэджваючы скрозь грукат аб руху танкаѓ.
  Мiлая Наташка трымае ѓ руках гранату з прывязаным выбухам пакетам. Трэба дапаѓзцi да грознага нямецкага танка "Леѓ", якi палiвае вулiцы з кулямётаѓ.
  Побач з ёй паѓзе Мiрабела. Таксама басаногая, дык усе дзяѓчаты з батальёна, апынулiся ад ботаѓ, пераймаючы свайму камандзiру. Яе пыльныя падэшвы точаць, калi дзяѓчына паѓзе на карачках. Жоѓтыя валасы ѓ Мiрабэлы брудныя, i доѓгiя... Ледзь уюцца. Сама дзяѓчына стройная, худзенькая, невялiкага росту. Яе можна нават прыняць за дзяѓчынку, з вузкiмi плячыма, а ѓяѓнай вялiкай галавой.
  Але Мiрабела выпрабавала ѓжо шмат. Паспела пабываць i фашысцкiм палоне, перажыѓшы жорсткiя катаваннi, i руднi, адкуль нейкiм неспасцiжным цудам здолела бегчы. Хоць гледзячы на ??яе дзiцячае, далiкатнае тварык не калi не скажаш, што ёй бiлi гумовымi палкамi па пяткамi, прапускалi праз цела ток.
  Мiрабела страляе... Салдат Трэцяга Рэйха, у дадзеным выпадку араб падае мёртва, пысай уздымаючы пясок i друз.
  Наташка падсоѓвае звязку гранат пад горку смецця. Зараз сюды папаѓзе дзевяноста тонны "Леѓ" i яго падарве. Блакiтныя вочы дзяѓчынкi зiхацяць, нiбы сапфiры на смуглом ад загару i пылу твары.
  Досвед падказвае, што добра абаронены танк, зараз памяняе пазiцыю. "Леѓ" мае 100-мiлiметраѓ бартавой бранi, ды яшчэ пад нахiлам. Трыццацьчацвёркi не могуць яго прабiць, шанец ёсць толькi ѓ цяжкiх Кевешак. Але гусенiцы гэта мэта. Галоѓнае пазбавiць машыну рухомасцi...
  Святлана дае чаргу з аѓтамата... Салдат, невядома якой нацыянальнасцi падае. Немцы, скарыѓшы хай нават i маральна па большай частцы, большую частку ѓсходняга паѓшар'я, берагуць арыйскую кроѓ i кiдаюць у бой каланiяльныя войскi: арабаѓ, афрыканцаѓ, iндусаѓ, розных азiятаѓ, i еѓрапейцаѓ. Узрасла таксама i колькасць палякаѓ - якiя з пялёнак прывучаныя ненавiдзець бальшавiцкую Расiю. Ваююць тут i ѓкраiнскiя нацыяналiсты, i данскiя казакi, i чачэнцы, i ѓвесь каѓказскi каганат. Роммель падняѓ цэлы iнтэрнацыянал.
  Ворагаѓ шмат...
  Святлана спрытна ѓхiляецца ад кулямётнай чаргi. Куля ледзь не раскалола, счарнелую ад пылу, круглую, дзявоцкую пятку. Капiтан-прыгажуня адчула нават козыт ад таго, як блiзка праляцеѓ прэзент буйнога калiбра. Дзяѓчына перахрысцiлася, шапнуѓшы:
  - Нас не спынiць нават куля!
  Мiрабела адстрэльваецца... Яшчэ адна дзяѓчына Анжалiка - вельмi рудая, вышэй сярэдняга росту, i мускулiстая, нягледзячы на бедную пайку. Таксама вельмi сiмпатычная дзяѓчынка, з раскошнымi сцёгнамi, падцягнутай станам, не па-жаночаму шырокiмi плячыма, i высокiмi грудзьмi.
  Анжалiка вядзе бой у адных трусiках, гiмнасцёрка разарвалася на шматкi, i рассыпаѓшыся на пыл, а новае абмундзiраванне, праз Волгу не пастаѓляюць. Дай Бог перакiнуць яшчэ боепрыпасы, i кропельку ежы, для выматаных савецкiх войскаѓ.
  Так што Анжалiка амаль голая, яе ногi падрапаны, асаблiва каленi. У падэшву правай нагi патрапiѓ асколак, i яна балiць, цяжка ступаць.
  Рудая, пыльная, амаль голая Анжалiка крывiць свой прыгожы, але разам з тым i жорсткi твар. Дзяѓчына, страляючы, прамаѓляе:
  - Над намi Гасподзь, Масква i Сталiн!
  I зразае атакавалых гiтлераѓцаѓ, сама ледзь паспяваючы, адкацiцца.
  З-за руiн i вузкiх вулачак, грозным нямецкiм танкам цяжка развярнуцца. Вось амаль двухсот тонныя "Маѓсы" i зусiм не могуць праехаць...
  Як i меркавала Святлана "Леѓ" праехаѓ крыху, i ѓткнуѓся кучу смецця. Раздаѓся выбух. Гусенiца лопнула, адляцела пара пашкоджаных каткоѓ.
  Паранены танк спынiѓся i з яго ствала вылецеѓ снарад...
  Недзе грымнуѓ наводдаль, пайшоѓшы ѓ руiны. Бландынка Святлана, нiбы змейка прашыпела:
  - Вось гэта мой разлiк! Адкрылi рахунак...
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ вымушана адпаѓзаць. Немцы i iх сатэлiты не могуць выкарыстоѓваць у завалах сваю тэхнiчную перавагу. Па вiне ѓпартага Гiтлера арды Трэцяга Рэйха ѓгразлi ѓ пазiцыйных баях у даволi вялiкiм i добра ѓмацаваным горадзе.
  Мiрабела шпурляе гранату. Прымушаючы рабiць падбiтых немцаѓ цi арабаѓ сальта, пераварочваючыся. У аднаго з гiтлераѓскiх баевiкоѓ адрывае руку, i на ёй вiсяць, англiйскi гадзiннiк з компасам.
  Мiрабела з усмешкай прамаѓляе:
  - Што компас паказвае вам - шлях у пекла!
  I прыгожая дзяѓчынка стрэсвае з пыльнай пяткi, кавалак прылiплай керамiкi.
  Анжалiка таксама атрасае пыл, са сваёй пругкай, поѓных грудзей. Соску ад бруду амаль чорныя, i свярбяць. А паспрабуй памыцца. Зноѓ даводзiцца закопвацца, калi пiшуць нямецкiя пiсталет-кулямёты. I прапаѓзаць па-пластунску.
  Батальён дзяѓчат трымае пазiцыi, хаця iдзе артабстрэл. I iрвуць цяжкiя снарады, а з неба падаюць бомбы... Але нiшто не зломiць мужнасць савецкiх гераiнь.
  Вось Святлана бачыць, як прапаѓзае "Пантэра". Ну, гэты танк ужо не такi страшны.
  Можна прабiць яго ѓ борт. Дзяѓчынка, чхнула, выплюнула якi лез у вытанчаны рот пыл. Узяла ѓ руку гранату, абцяжараную выбухам-пакетам. Трэба падпаѓзцi неѓзаметку. Але вакол столькi дыму.
  Анжалiка стала падбiрацца, упiраючыся ѓ дрэн босымi пальцамi ног i локцямi. Яна нагадвала кошку, якая высочвае мышаня. Дзяѓчына памятала вайну з таго страшнага лета сорак першага года, калi вермахт вераломна ѓварваѓся ѓ абшары СССР. Было нi дзяѓчыне, амаль дзяѓчынцы страшна? Спачатку так, але потым прывыкаеш. I ѓжо сталыя парывы снарадаѓ успрымаеш, як пасрэдны шум.
  Вось i зараз узарвалася зусiм побач. Дзяѓчына шлёп на жывот. Зверху праносяцца, нiбы зграя дзiкiх пчол аскепкi. Анжалiка шэпча патрэсканымi вуснамi:
  - У Iмя справядлiвасцi Госпадзе!
  Дзяѓчына паскарае паѓзок i вось з разбегу шпурляе гранату, з прыробленым выбухам-пакетам. Прэзент ляцiць па дузе. Раздаецца выбух, больш тонкая бартавая браня "Пантэры" паддаецца. Нямецкi танк пачынае гарэць, дэтануе баявы камплект.
  Святлана з усмешкай шэпча:
  - Дзякуй табе за ѓсявышнi Iсус! Аднаму табе я веру! Аднаму табе малюся!
  Пантэру разносiць. Адарваны, доѓгi ствол закопваецца ѓ друз. Лабавая браня, адарваѓшыся ад бартавой, нагадвае савок.
  Святлана, чые вочы, на карычневым ад пылу i загару твары зiхацяць васiлькамi, прамаѓляе:
  - Чым больш у ворага дубоѓ, тым мацнейшая наша абарона!
  Анжалiка вельмi сэксуальная, у сваiх чорных трусiках, i голым, пыльным, моцным целам. Дзяѓчынка вельмi спрытная. Яна ѓмее кiдаць аскепкi шкла босымi пальцамi ног.
  Вось шпурнула зараз сваёй хупавай, пакрытай пластом пылу ножкай востранькi прадмет. I ѓпiлiся, проста фашысту ѓ горла. Прыгожая Анжалiка залапатала:
  - А я сэкс-сiмвал, i сiмвал смерцi!
  Дзяѓчына, пасля чаго зноѓ папаѓзла страляючы. Вяла агонь i Святлана.
  Красуня-капiтан, Наташка ссекшы фашыста, прачырыкала:
  - Жыццё ланцуг, а дробязi ѓ iм звёны...
  Мiрабела стрэлiла, размаiла фрыцу галаву i дадала:
  - Нельга звяну не надаваць значэння!
  Святлана, зноѓ трапна стрэлiѓшы, прасiпела:
  - Але цыклiцца на дробязях нiяк нельга...
  Мiрабела сапраѓды пальнуѓшы, дадала:
  - Iнакш ланцуг ахiне цябе!
  Эмануэль i Вольга Рыбачэнка тут таксама адважна ваююць.
  Абедзве дзяѓчыны вельмi баявыя. I кiдаюць босымi пальчыкамi ножак гранаты.
  Эмануэль са смяшком заѓважае:
  - А тут таксама бiтва не слабая!
  Вольга Рыбачэнка, скалячы зубкi, пагадзiлася:
  - Не слабая! Але бывае i горш!
  Эмануэль прабуркавала, падмiргваючы сапфiравымi вочкамi:
  - Усё будзе проста супер! I да каранавiрусы дабяромся!
  I ваяѓнiца засмяецца. I кiнуѓшы босымi пальчыкамi нажы праб'е "Пантэру" у борт.
  Алiмпiяда, мiльгаючы мускулiстымi, загарэлымi iкрамi, адбiла босымi, прыгожымi нагамi чачотку. Дзяѓчына праспявала:
  - З iконы мiльгаюць святых рускiх асобы... Дай Бог замачы ты хоць з тысячу фрыцаѓ! А калi хто больш фашыстаѓ загудзе - нiхто вас, паверце, за тое не асудзiць!
  Пасля чаго перазарадзiла супрацьтанкавую стрэльбу i зноѓ стрэлiла. Нямецкi транспарцёр зноѓ пусцiѓ струмень дыму.
  Дзявочы батальён наносiѓ фрыцам iстотны ѓрон. Але i сам нёс страты. Вось адну дзяѓчыну разарвала напалову, i яе тварык стаѓ такiм, нягледзячы на пыл бледным.
  Большая частка Сталiнграда ѓжо захоплена фашыстамi, але тое, што засталося ад горада, не жадае паддавацца i здавацца.
  Святлана тым часам спрабуе прабiць "Тыгр". Магутная нямецкая машына атрымала гранатай у бок, але не паддалася. Разгортваецца, каб палiць з гарматы. Дзяѓчыне даводзiцца закопвацца ѓ зямлю, i друз, каб не раздушыла выбухная хваля, выпушчанага прэзента.
  Святлана цiха шэпча:
  - Мама тата даруй!
  Мiрабела кiнула ѓ "Тыгр" гранату, тая ѓзарвалася на лбе. Дзяѓчына прашыпела:
  - Пра тое, што святло вучэнне зiмой вясной... Сцвярджаю без выключэння, што Роммель гад чумны!
  Анжалiка, разбiваючы прыцэл фашыстам, i палiваючы iх чаргой, працадзiла:
  - У труне, я фюрара ѓбачыла зараз! I рушыла ѓбогаму нагою прама ѓ вока!
  Рудая дзяѓчына i сапраѓды шпурнула босымi пальцамi гранату ѓ танк. Дагадзiла ѓ ствол... Рушыѓ услед выбух i рулю "Тыгру" пакарэжыла.
  Баязлiвы немец узяѓ i падаѓся назад.
  Святлана прагугнявiла праз ноздры:
  - Наша, вашай не саступiць!
  Мiрабела ссекла куляй гiтлераѓскага наймiта i праспявала:
  - А злодзей то не жартуе! Рукi ногi, ён рускiм вяроѓкамi круцiць! Зубы ѓ самае сэрца ѓтыкае... Айчыну да дна выпiвае!
  Святлана, хiхiкнуѓшы, раѓнула:
  - Фюрар дзiка гарлапанiць, надрываецца!
  Мiрабела пальнуѓшы, дадала:
  - Ну, а смерць пыхкае, ухмыляецца!
  Вось з'явiѓся яшчэ больш небяспечны "Штумртыгр". Ён разбурае цэлыя будынкi, i бункеры. Прычым, да пазiцый савецкiх войскаѓ не наблiжаецца. Машыну трымаюць пад прыкрыццём нямецкiя кулямётчыкi.
  Святлана бачыць, што падабрацца да пазiцый фрыцаѓ нерэальна. Затое ѓ небе Фоке-Вульф. Адна з такiх машын падлятае блiжэй да савецкiх пазiцый. Дзяѓчаты па ёй адчыняюць агонь.
  Анжалiка шпурляе гранату, i люта прамаѓляе:
  - У глыбокай смерцi - прабачэння няма!
  Пасля чаго дзяѓчына, дае чаргу з аѓтамата. Хутка адкочваецца. Хутка пад'язджае параѓнальна новы нямецкi танк "Пантэра"-2 з маленькай вежай i нiжэйшым сiлуэтам.
  Некалькi дзяѓчынак кiдаюць у нямецкую машыну гранаты. Тая, атрымаѓшы прэзенты, застывае i не ѓ сiлах павярнуцца.
  Анжалiка свiснула, прашыпеѓшы:
  - Вось гэта новая пошасць! Ёй парвём мы пасцi!
  "Пантэра"-2 агрызнулася i стрэлiла са сваёй больш магутнай прылады.
  Агнiсты слуп раскалоѓ паветра, i маментальна нагрэѓ i наэлектралiзаваѓ атмасферу.
  Анжалiка хiхiкнула, снарады праляцелi мiма напаѓголай дзяѓчынкi. Рудая бессаромная трасянула сцёгнамi i вывела:
  - А Ньютан ворагаѓ разбiѓ, скiнуѓ ярмо з трона! Фрыцам ён пастанавiѓ, свой закон Ньютана!
  Сталiнград увесь ахоплены пажарышчамi, калi здавалася языкi агню, лiжуць неба i трашчаць фiялетавыя, аранжавыя, а пунсовыя iскры! А кожная iскрынка, нiбы вырвалася з пякельнага замка прывiд.
  Святлана, звалiѓшы нямецкага байца, блiснула блакiтнымi вачыма, праспявала:
  - Чаго ты скуголiла дурная бабулька? Павер, па табе плача проста псiхушка!
  Мiрабела на распеѓ праспявала, ведучы агонь па фашыстах:
  - Як добра прылегчы на траѓку i фрыцам па галаве паддаць! Уладкаваць фюрару прыпарку, i з аѓтамата кулi слаць!
  Дзяѓчына дзiка хiхiкнула, i перавярнулася з жывот на спiну. Зрабiла ножкамi веласiпед. Уверх паляцела граната. Пралятаючы Фоке-Вульф атрымаѓшы аскепкамi пад чэрава, жвава узняѓся вышэй. Вiдаць, вострыя аскепкi яго падранiлi. Фашысцкае стварэнне загарэлася, i стала губляць кавалачкi абламаных крылаѓ.
  Святлана, бачачы, як Фоке губляе вышыню, прасiпела:
  - Вось гэта семафор! На борце вiсiць сякера!
  Нямецкi самалёт узарвала, раскiдваючы ва ѓсе дальнiя куткi неба абломкi. I куды фашысцкi ас дзеѓся. Зрабiѓ свой апошнi разварот. У тлен пайшоѓ кат, а не пiлот!
  Мiрабела чхнула, рассейваючы пыл i, вымавiла:
  - Быць або не быць? Гэта не пытанне!
  Анжалiка зноѓ кiнула кавалак шкла нагой, ды так што той, трапiѓшы ѓ вока, выйшаѓ у фрыца, праз патылiцу:
  - Я танкавая армада! А вам лячыцца трэба!
  Немцы i iх сатэлiты паспрабавалi прасоѓвацца, закiдваючы наперадзе гранатамi. Такая тактыка супраць дзяѓчат не дзейнiчала. Вось Эмануэль разгарнула катапульту, i як садане па ворагу ѓ адказ.
  Дзяѓчына-пiсьменнiца зароѓ:
  - Санта Клаѓс якi раздзiрае пашчу Роммелю!
  Зарад катапульты, упiѓся ѓ натоѓп фашыстаѓ, прымусiѓ iх разлятацца, i пры гэтым пераварочвацца ѓ паветры. Фрыцы падалi, i разбiвалiся аб абломкi сцен.
  Танк "Тыгр"-2 страцiѓшы раѓнавагу, сутыкнуѓся са "Львом". Эх, лева, дзе твая грозная назва?
  Святлана заѓсмiхалася i адказала:
  - Ну, а Эмануэль малайчына!
  Дзяѓчына-пiсьменнiца агрэсiѓна раѓнула:
  - Эмануэль заѓсёды гатова!
  Дзяѓчынка ѓ адказ матнула босай ножкай.
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ пачала цвiзiць. А Алiмпiяда паказытала Эмануэль вузкую ступню, якая яна ѓ яе зараз цвёрдая! Нездарма дзяѓчына не баiцца бегаць па пажарышчы.
  Мiрабела на распеѓ, вымавiла:
  - Юнацтва - гэта добра - старасць гэта дрэнна!
  Анжалiка гэта не маркотная рыжуха пагадзiлася:
  - Няма нiчога горш старасцi! Гэта i сапраѓды, самае агiднае стан з усiх магчымых!
  I дзяѓчынка зрабiла скачок з пераваротам. Ёй прадставiлiся на хвiлiну агiдныя бабкi. Не, не параѓнаць, старую жанчыну з дзяѓчынкай. А якая прыгажосць, у стройных целах.
  Анжалiка ѓзяла i праспявала:
  - Цякуць за годам, гады караванам,
  Бабулька расцiрае ѓ ступе хну...
  I што ж з стройным маiм табарам,
  Як задзелася юнацтва не разумею!
  Святлана блiснула вачыма, звалiла немца трапленнем у пахвiну i заѓважыла:
  - Не! Усё ж такi на вайне ёсць такое хараство - застацца вечна малады! Вечна п'яны!
  Алiмпiяда паклала ѓ катапульту новы зарад. Гэта нешта накшталт добрага мiнамёта. Дзяѓчына прашыпела:
  - Не пасуй, а пасуй!
  Эмануэль шаркнула, тонкай, але спрытнай ножкай, i раѓнула:
  - Фрыцам фас!
  I граната разам з узрыѓ-пакетам з усяго размаху праляцела ѓ пазiцыi Гiтлераѓцаѓ.
  Ды не даваѓся iм Сталiнград. Трэцi месяц з канца чэрвеня iдзе штурм, а горад усё ѓзяць не ѓдаецца. На iншых участках фронта гiтлераѓцы дасягнулi поспехаѓ, але толькi не на гэтым.
  Святлана стрэлiла з пiсталета, i зароѓ:
  - Усё немагчыма, здараецца магчымым... Не трэба рабiць светабудову вельмi складаным!
  I патрапiла ѓ бензабак матацыкла. Машына выбухнула, i агнязарныя вiхуры, асвятлiлi задымлены пейзаж. А немец быѓ разарваны агнiстай лапай.
  Дзяѓчынка-капiтан пракрычала:
  - Люблю я забiваць зло! I гэта найвышэйшае дабро!
  Мiрабела лупанула немцаѓ чаргой i прашыпела:
  - Пагуляем дзiкабраз!
  Анжалiка адкрыла агонь, больш прыцэльна. Некалькi чарнаскурых засталося ляжаць на пакрытым дзiдай друзу:
  - Забi ворага! - Прашаптала дзяѓчынка.
  Мiрабела гуллiва праспявала:
  - Нафарбаваѓшы Роммеля памадай, Майнштэйна лакам для валасоѓ, пацягну вас у палон прынцэсы, згрызе вас верны сабака!
  Святлана, ведучы агонь, прашыпела:
  - Давай вечарам, Адольф павесiцца... Хопiць галаву дурыць! Давай увечары, ляцi крэчатам - каб фашыстаѓ моцна бiць!
  Мiрабела ѓ лютасцi вымавiла, збiваючы каску з галавы штурмавiка:
  - Мы можам! I мы зробiм!
  Дзяѓчыны з батальёна "Ленiн", спынiлi прасоѓванне iншаземнага войска. Фрыцы прасоѓвалiся наперад, лiтаральна закiдваючы трупамi прастору. Не дапамагаѓ i танк "Леѓ", з якiм звязвалiся надзеi. Вось мадыфiкацыя машыны са 150-мiлiметровай гарматай.
  Анжалiка збiвае прылiплы да аголенага соску камень. У дзяѓчыны такiя прыгожыя i поѓныя грудзi. Дзяѓчынка з дапамогай нагi кiдае гранату. Нага ж мацнейшая, чым рука, i кiдок праходзiць далей.
  "Леѓ" атрымаѓ па гусенiцы разрыѓ, i спынiѓся. Стрэлiѓ са сваёй магутнай пашчы. Грукат, i абвал.
  Анжалiка, сплёѓваючы, прамаѓляе:
  - Рускi воiн ад болю не стогне!
  I зноѓ дзяѓчынка страляе. I робiць гэта на рэдкасць трапна. Якi высунуѓся з вежы фашыст завальваецца зваротна.
  Рудая, амаль голая дзяѓчынка прамаѓляе:
  - Дарэмна супернiк лiчыць, што рускiх здолеѓ ён зламаць! Хто адважны, той у баi нападае, ворагаѓ будзем люта бiць!
  I Анжалiка перакочвае мышцы прэса, якi ѓ яе вельмi нават рэльефны.
  Эх, да чаго ж дзяѓчаты прыгожыя! Дык не хочацца, каб хоць адна з iх загiнула.
  Прабегла Сталенiда... Вельмi прыгожая дзяѓчына, з пухнатымi, белымi валасамi. Яна неяк прымудраецца мазаць iх якiм зеллем, каб яны не пэцкацца.
  Дзяѓчына вельмi прыгожая, з фiгуркай Венеры, толькi больш падцягнутай i рэльефнай. Адзення на ёй, толькi станiк i трусiкi. Усё астатняе ѓжо падарвалася. Але якiм вытанчанасцю адрознiваюцца ножкi! Гэта не дзяѓчына, а пячатка дасканаласцi, вянок прыгажосцi.
  Яна i перасоѓваецца па-асаблiваму, нiбы вавёрачка. А босыя ножкi так i мiльгаюць, i пятачкi, на здзiѓленне застаюцца чыстымi. Сталенiда страляе, i фашыст атрымлiвае язву ѓ грудзях.
  Дзяѓчына прамаѓляе:
  - Вернасць Радзiме - вышэйшае слова!
  Анжалiка са смяшком заѓважыла:
  - Здымай станiк i заставайся як я ѓ трусах!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Гэта непрыстойна!
  Анжалiка страсянула сцёгнамi, трапна пальнула i праспявала:
  - Нешта камсамолак стала не звычайная! З голымi грудзьмi так хадзiць - вельмi непрыстойна!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Навошта дастаѓляць радасць фрыцам, глядзець на нашу прыгажосць!
  Анжалiка рашуча адказала:
  - Прыгажосць у нас смяротная!
  Стальная дзеѓка хiхiкнула i пальнула па ТАЯ-200. Машына фашыстаѓ загарэлася. А прыгажуня бландынка вякнула:
  - Смерць злу!
  Анжалiка хiхiкнула:
  - I жыццё дабру!
  Сталенiда ѓбачыѓшы, што немец падае, рыкнула:
  - Вось гэта найвышэйшая каштоѓнасць! Не думайце фашысты, што вы перамаглi!
  Анжалiка як заспявае:
  - Чакае перамога! Чакае перамога... Тых, хто прагне кайданы разбiць! Чакае перамога! Чакае перамога! Мы здолеем фашыстаѓ разбiць!
  Прыгожая дзяѓчына, i яе голыя грудзi так i ходзiць ходырам. Добра з аголеным тулавам у спякоту, якую ѓзмацняюць пажару.
  Святлана зараз выглядала куды больш рашучай. Яна пальнула па фрыцах з пiсталет-кулямёта, i раѓнула:
  - Я вас спакладаю!
  I сапраѓды фашысты атрымалi смяротныя прэзенты i труны! А дзяѓчына паказала iм дулю, збудуем босыя пальцы ног. I засвiстала, як салавей-разбойнiк. Прычым праз пальчыкi нiжнiх канечнасцяѓ.
  Капiтан-дзяѓчынка вельмi разумная. I блiскучая. I зусiм не жорсткая. Ёй таксама часам станавiцца шкада салдат ворага, у якiх могуць аказацца дзецi, што будуць плакаць па забiтых бацьках.
  Святлана, зрэшты, гонiць ад сябе такiя думкi, дык ад iх хочацца расплакацца. А не рускiя ж прыйшлi да немцаѓ, каб рабаваць i забiваць. Не, гэта немцы i цэлая агрэсiѓная зграя iншаземцаѓ з усяго свету ѓварвалася на расiйскiя абшары.
  Святлана перахрысцiлася, i стрэлiла ѓ якi спрабуе неѓзаметку падабрацца да пазiцый рускiх фрыца... У таго выцек выбiтае куляй вока i мозг.
  Дзяѓчына-капiтан заѓсмiхалася i вымавiла, дасцiпна:
  - Прама вока ѓ вока, да галавы галава!
  Святлана сапраѓды стрэлiѓ, i патрапiла ѓ матацыкл з каляскай. Машына стала рвацца, i кулямёт адляцеѓ, некалькi разоѓ перавярнуѓся. Потым яго дула ѓпiлася ѓ друз.
  Дзяѓчына пацерла голую, пыльную падэшву аб друз. I зноѓ прыцэлiла. Яе вясёлая, юная мордачка даволi выскалiлiся. Дзяѓчынка праспявала:
  - Не, сказалi мы фашыстам, не пацерпiць наш народ, каб рускi хлеб духмяны, называѓся словам брод!
  Мiрабела зрабiла вельмi дакладны стрэл, ад якога запалаѓ Фоке-Вульф, i праверашчала:
  Для нягоднiка вядома выбар ясны,
  За долары ён Русь гатовы здрадзiць...
  Але рускi чалавек, тым i выдатны-
  Што жыццё за Радзiму гатовы аддаць!
  Дзяѓчына, зрабiла сальта i паказала гiтлераѓцам дулю, i пракруцiлася, i кулi не краналi прыгажуню.
  З'явiлася Анжалiка, гэтая прыгажуня, амаль голая, i мурзатая нiбы чартоѓка, шпурнула адразу двума ножкамi гранаты. I праверашчала:
  - Тое, што я маю, тое... Фрыцам у востры бок!
  Алiмпiяда паправiла Анжалiку:
  - Вострым, у бок, а не ѓ востры бок!
  Дзяѓчына хiхiкнула i скаланула сваiмi кавуновымi грудзьмi, i запусцiла гранату выкарыстоѓваючы гранату з выбухам пакетам. "Тыгр" атрымаѓ па рулi, i вывярнуѓся гэты крывы твор мастацтва.
  Пасля чаго гiтлераѓскае стварэнне падалася назад. Стала паѓзцi нiбы чарапаха якую заспеѓ пажар.
  Святлана праспявала, весела падмiргваючы:
  - I "Тыгр" адыходзiць i немцы хаваюцца!
  Дзявочы батальён манеѓраваѓ пад ударамi, авiяцыi з паветра i цяжкi гармат. Вось ударылi рэактыѓныя бамбаметы, паднялiся ѓ неба разбiтыя, распаленыя стромы. I загарэлiся камянi. На шчасце нi адна з дзяѓчын, не загiнула, затое адправiлiся на тое святло мужчыны - якiх не гэтак шкада! I ляцяць душы - адны ѓ рай, а iншыя ѓ пекла! Дзе ѓжо чэрцi з вiламi чакаюць тых, хто не верыѓ у Езуса.
  Анжалiка самая сэксуальная з ваяѓнiц у лютасцi: ну няѓжо фашысты са свайго "Штурмтыгра", могуць абстрэльваць пазiцыi савецкiх войскаѓ i забiваць чырвоных ваяроѓ?
  I дзяѓчына прыхапiла босымi нагамi гранату i закруцiлася ѓ каскадах сальта. I круцiлася ѓсё больш i хутчэй. I потым з усяго размаху шпурнула падарунак смерцi ѓ шырокае рулю "Штурмтыгра". Голыя, загарэлыя ногi красунi мiльганулi, i граната ѓляцела ѓ шырокае рулю. I магутная машына спачатку падавiлася, а затым i iрванула. Два "Каралеѓскiя тыгры", што стаялi па бартах "Штурмтыгра", былi падкiнуты, i разляцелiся ѓ розныя бакi. З iх сарвала каткi, i тыя пасыпалiся, лятучы, як каралi, якiя трэснулi каралi.
  Выбухная хваля падкiнула Анжалiку, i дзяѓчына паляцела дагары нагамi. I яе пераварочвала, разгойдвала i шпурляла. Але красуня ѓсё ж прызямлiлася, востры друз, i раскрышаныя камянi ѓпiлiся ѓ яе голыя падэшвы. Дзяѓчыне было балюча, i нават праз мазолiсты ступню, прабiла вастрыё.
  Але Анжалiка знайшла ѓ сабе сiлы ѓстаць i прагарлапанiць:
  - Вы фашысты будзеце ѓ попеле!
  Святлану, i iншых дзяѓчат падкiнула выбухной хваляй, i нават крыху памяла. Але нi адна з прыгожых ваяѓнiц не загiнула. Дзяѓчаты сустрэлi ѓраганным i трапным агнём. Здушыѓшы гiтлераѓцаѓ, якiя выскачылi, i iншых агрэсiѓных насякомых абложнiкаѓ СССР.
  Мiрабела праспявала з вялiкiм натхненнем:
  - I калi труба Гасподняя нас на бiтву, з камсамолам будзем разам мы сябры! I па волi Госпада на нябесным пераклiчку буду я!
  Анжалiка, абтрасаючы пыл з пабiтых у кроѓ падэшваѓ i, праспявала:
  - Ленiн, партыя, камсамол! Фюрара мы адпраѓляем у дурдом!
  Дзяѓчаты аглушальна сталi рагатаць, а Эмануэль з трывогай i прыкрасцю вымавiла:
  - А мая катапульта, не такая дакладная - як гэтыя голыя i моцныя ножкi Анжалiкi!
  Алiмпiяда, пагульваючы цяглiцамi рук, заявiла:
  - Ну, нiчога! Ты яшчэ прыдумаеш. Нешта круцейшы!
  
  НЕ БОМБI БРЫТАНIЮ
  Гiтлер не стаѓ бамбаваць ангельскiя гарады i здолеѓ выйграць паветраную бiтву за Англiю. Акрамя таго, Шпеер атрымаѓ пасаду iмперскага мiнiстра ѓзбраенняѓ i боепрыпасаѓ яшчэ ѓ маi саракавога года. I ѓ вынiку выпуск самалётаѓ стаѓ хутка ѓзрастаць.
  А 4 лiстапада 1940 гады рушыла ѓслед нечаканая, але дзёрзкая высадка ѓ Брытанii. Якая заспела берагавую абарону знянацку. I немцы змаглi захапiѓ плацдармы узяѓшы вялiкую колькасць англiйскiх салдат у палон. А затым i адразу развiць поспех.
  Была здабыта буйная перамога i Англiя ѓпала яшчэ ѓ саракавым годзе. Вайна яшчэ працягвалася некаторы час. Чэрчыль бег у Канаду i спрабаваѓ арганiзаваць там супрацiѓ. А немцы займалi войскамi шматлiкiя калонii Англii. А тут яшчэ i Японiя напала на ЗША. I прыйшлося Трэцяму Рэйху запрагацца.
  Дастаць Амерыку не проста - аддзелена акiянам. Але немцы стварылi плацдарм у Лацiнскай Амерыцы i сталi адтуль насоѓваць свае сiлы. I пачалi сцiскаць кольца вакол ЗША.
  У сорак трэцiм годзе ѓ серыi ѓ гiтлераѓцаѓ з'явiлiся "Пантэра", "Тыгр", i танк "Леѓ". Апошняй машыны не было ѓ рэальнай гiсторыi, але зараз фашысты валодалi куды вялiкай колькасцю рэсурсаѓ. Зрэшты, "Леѓ" з вагой у дзевяноста тон, i залiшне магутнай супраць "Шэрманаѓ" гарматай, сябе не занадта апраѓдаѓ. Як i танк "Маѓс". Калi на выпрабаваннях дадзеная машына паказала здавальняючыя вынiкi, то ѓ рэальнай гiсторыi стала ламацца.
  Некалькi лепшай аказаѓся якая паступiла з верасня сорак трэцяга года ѓ серыю "Пантэра"-2. Даволi цяжкая ѓ пяцьдзесят тры тоны, але з рухавiком у дзевяцьсот конскiх сiл, ён нядрэнна перасоѓвалася. А яе гармата ѓ 88-мiлiметра ѓ 71 ЭЛ прабiвала "Шэрманы" з чатырох кiламетраѓ.
  Герда як раз атрымала адну з першых мадыфiкацый "Пантэры"-2 i ваявала з амерыканцамi ѓ Канадзе.
  Быѓ кастрычнiк 1843 гады. Нягледзячы на восеньскую прахалоду дзяѓчыны былi басанож i ѓ адным бiкiнi.
  "Пантэра"-2 з вялiкай дыстанцыi магла лупiць, i мела нядрэнную абарону iлба. Ды i барты ѓ яе лепш абаронены, чым у простай "Пантэры", з базукi цi гарматы дробнага калiбра не возьмеш.
  Але каб патрапiць з вялiкай адлегласцi трэба валодаць фенаменальнай трапнасцю.
  I Герда каб патрапiць напэѓна страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Снарад апiсвае дугу i прабiвае з чатырох кiламетраѓ амерыканскi танк "Грант".
  Дзяѓчына раве:
  - Мы проста д'яблыцы!
  Пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак стрэльнула i Шарлота, агрэсiѓна прыкмецiѓшы:
  - Палiтык - гэта свiння ѓ чыстым гарнiтуры, i лiсiца ѓ аблiччы святой нявiннасцi!
  Стрэлiла па чарзе Крысцiна, што зрабiла вельмi трапна i задаволена дакладна прабiѓшы "Шэрман" i прабуркавала:
  - Палiтык любiць гучнага брахаць i аглушальна абяцаць, затое, калi даводзiцца выконваць абяцанае, не пачуеш нiчога акрамя апраѓданняѓ!
  Магда таксама ѓрэзала па непрыяцелю вельмi нават забойным снарадам, прабiла лоб вежы танка i прачырыкала:
  - Лепш збiць палiтыкана, якi абяцае гультайства, чым бiць лынды страцiѓшы працу!
  I дзяѓчына як зарагачуць... I зноѓ пальнуѓ з гарматы. Так проста ЗША не адолець Трэцяму Рэйху.
  Але ѓ фрыцаѓ чалавечы матэрыял, ды i тэхнiка мацнейшая. Напрыклад, грозныя МЕ-309, супраць якога няма прыёму, i ад якога не знайсцi выратаваннi. Дадзеная машына мае вельмi магутнае ѓзбраенне: тры 30-мiлiметровыя авiяцыйныя гарматы, i чатыры таксама забойныя часткi чатырнаццацiмiлiметровыя кулямёты. Цэлых сем агнiстых кропак - крута!
  МЕ-309 - гэта монстар, асаблiва калi iм кiруюць дзяѓчынкi. У дадзеным выпадку дзве прыгажунi: Альбiна i Альвiна. Абедзве бландынкi басаногi i ѓ адным толькi бiкiнi.
  I яны як возьмуцца за амерыканцаѓ. Толькi аскепкi ѓ розныя бакi ляцяць.
  Нацiснуѓшы босымi пальчыкамi ножак на гашэтку, Альбiна пальнула i збiла амерыканскi самалёт, праваркаваѓшы:
  - Палiтык - гэта танная прастытутка, якая занадта доѓга абыходзiцца, i прыносiць не толькi венерычную заразу на плоць, але i спараджае бацылу няѓпэѓненасцi ѓ душы!
  Тут i Альвiна таксама голай пяткай на педаль нацiсне, вельмi трапна дзюбне i прачырыкае на ѓсё горла:
  - Даражэй за ѓсё абыходзяцца танныя прастытуткi - асаблiва калi яны палiтычныя!
  Ды гэтыя дзяѓчынкi ведаюць сабе кошт i выбiваюць з супостата дух i матэрыяльны складнiк капiтальна.
  Паступова немцы адольваюць Амерыку. Вось у iх ужо i новы аѓтамат МР-44, якi разбурае амерыканцаѓ капiтальна. Дадзеная штурмавая вiнтоѓка не мае сабе роѓных. I яна дае вермахту вырашальную перавагу.
  I ѓ пяхоце ваююць дзяѓчыны: Маргарэт i Хельга. Яны таксама выкарыстоѓваюць адмысловую форму: басанож ваяваць i ѓ бiкiнi. I гэта вельмi эфэктыѓна.
  Маргарэт дала чаргу па амерыканцах, i запусцiла босымi пальчыкамi ножак разрад каласальнай, забойнай сiлы. I прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Палiтык - гэта такая прастытутка, што абяцае райскую асалоду бясплатна, але ѓ ложак падкладае толькi свiнню!
  Хельга адзначыла, ведучы агонь па непрыяцелю, з вялiкай трапнасцю i дакладнасцю:
  - Палiтык умее ѓ арыфметыцы толькi адымаць i дзялiць, а стаѓшы дыктатарам яшчэ i абнуляць тэрмiны кiравання!
  I дзяѓчына ѓзяла i босай ножкай кiнула вялiкай, разбуральнай сiлы прэзент смерцi.
  Маргарэт, ведучы агонь са штурмавой вiнтоѓкi адзначыла:
  - Не бяда, калi дыктатар абнуляе тэрмiны кiравання, горш, калi ѓсе дасягненнi зводзяцца да нуля без палачкi!
  I дзяѓчынка таксама босымi пальчыкамi ножак кiне прэзент анiгiляцыi.
  Хельга, выкошваючы ѓ наступе амерыканцаѓ i выбiваючы iх шэрагамi прама на ходу, выдала:
  - Калi дасягненнi дыктатуры нулявыя, тэрмiны кiравання абнульваюцца!
  I дзяѓчаты возьмуць i засмяюцца, выскалiѓшы зубкi, што зiхацяць нiбы жамчужынкi.
  Таронта i Квебек загiнулi яшчэ да зiмы... I зiмой баi разгарнулiся ѓжо на тэрыторыi ЗША. Сiлы былi няроѓныя... Хоць амерыканцы з прычыны расцягнутасцi камунiкацый, i магутнай эканомiцы i мелi вялiкую перавагу ѓ колькасцi тэхнiкi. Але саступалi ѓ якасцi.
  Увесну сорак чацвёртага года ѓжо масава ѓ паветраных баях сталi прымаць удзел рэактыѓныя машыны: МЕ-262 i ХЕ-162, якiм не было роѓных апанентаѓ.
  У танках з'явiѓся найноѓшы Леѓ-2 у якiм немцы ѓпершыню ѓ танкабудаваннi размясцiлi трансмiсiю i рухавiк адным блокам i папярок, а скрынку перадач на самiм рухавiку, i спераду вежу зрушыѓшы назад. Леѓ-2 атрымаѓся з нiжэйшым сiлуэтам, акрамя таго i хадавая частка стаѓ лягчэй, i вежа атрымалася вузейшай з гарматай 88-мiлiметровага калiбра 105 для амерыканскiх танкаѓ усё роѓна залiшняя. "Леѓ"-2 аказаѓся рухомым i добра абароненым. На полi бою яна адразу ж захапiѓ iнiцыятыву, як найлепшы танк у свеце.
  СССР пасля вайны з Фiнляндыяй пакуль нi з кiм не бiѓся. У яго развiццё танкабудавання пайшло не самым прадуктыѓным шляхам. З'явiлiся монстры КВ, з вялiзнымi вагамi i некалькiмi гарматамi. Толькi Т-34, можна назваць удалым танкам. Хаця i недастаткова магутным.
  Акрамя таго ѓ СССР з'явiлася i развiццё колава-гусенiчных танкаѓ. Ужо серыя А - аѓтастрадныя. I маса iншых машын.
  Немцы ж вучылiся ваяваць i атрымлiвалi вялiкi, баявы досвед. Да канца лета больш за палову тэрыторыi ЗША ѓжо была захоплена гiтлераѓцам. У вераснi пачаѓся штурм Нью-Йорка i Вашынгтона.
  Герда ѓжо бiлася на "Леѓ"-2. Дадзеная машына важыла шэсцьдзесят тон, але мела таѓсцейшую бартавую браню ѓ 100-мiлiметраѓ пад нахiламi, i гармату 88-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ даѓжыня ствала. I некалькi тоѓшчы была i лабавая браня пад вялiкiмi нахiламi. Корпус у 150-мiлiметраѓ i 45 градусаѓ, а лоб 200-мiлiметраѓ i таксама пад нахiлам.
  Амерыканскi гарматы лабавую браню такога танка не бралi. А тыя, што маглi прабiць у борт, былi малалiкiмi i не на танках.
  Герда паслала снарад пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, разбiла "Шэрман" i адзначыла:
  - Палiтык мовай працуе, энергiчна заклiкаючы да сэрца, толькi ѓ вынiку ѓсе словы аддаюцца ѓ пячонках!
  Шарлота пальнула па амерыканцах, i перавярнула дакладным трапленне гаѓбiцу i буркнула:
  - Чым у кiраѓнiка тупей розум, тым у яго ката вастрэй сякера!
  Крысцiна зноѓ стрэлiла ѓ непрыяцеля, разнесла чарговы па лiку танк i вякнула:
  - Абнуленнi тэрмiна дыктатара абернецца выбаршчыку ѓ кругленькую суму!
  Магда тут таксама рушыла па супернiку, i разнесла зенiтную ѓстаноѓку, буркнуѓшы:
  - Кiраѓнiк любiць казаць круглява, абы абнулiць красамоѓныя правалы!
  I дзяѓчаты зноѓ паслалi снарад вялiзнай, забойнай сiлы!
  У небе таксама баi кiпяць неабыякiя, i вельмi крывавыя.
  Альбiна на МЕ-262 збiла чарговую амерыканскую машынку i праверашчала, скалячы зубкi:
  - Дыктатар-сцярвятнiк заѓсёды мае рацыю, таму што ѓ яго шмат правоѓ, без межаѓ, а меламу птушыныя правы выбаршчыку застаецца толькi паляцець за кардон!
  Альвiна на МЕ-262 таксама падрэзала амерыканскi знiшчальнiк i дасцiпна прабуркавала:
  - Хочаш стаць арлом, перастань пралятаць з птушынымi правамi!
  Вось ужо гiтлераѓцы штурмуюць Белую хату. Тры дзяѓчыны: Хельга, Маргарэт i Фрыда прабiраюць да купала, каб там павесiць свой сцяг.
  Ваяѓнiцы босаногiя i ѓ адным толькi бiкiнi. Прабiраюцца i ваююць.
  Хельга шпурнула босай ножкай гранату, i дала чаргу з аѓтамата, прабуркаваѓшы:
  - Часцей за ѓсё петушацца тыя, у каго птушыныя правы, i звычка лiчыць крумкач!
  Маргарэт агрэсiѓна стрэльнула i босымi пальчыкамi ножак шпурнула прэзент анiгiляцыi i пiскнула:
  - Пакуль не адвучышся лiчыць крумкач, будзеш пралятаць з птушыным правамi i курынай кемлiвасцю!
  Фрыда зрэзала некалькiх чарнаскурых салдат янкi i прабуркавала, кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак, разбуральную гранату:
  - З птушынымi правамi ѓ неба не ѓзляцiш, а вось у пекла пад заляцiш як курыца ѓ ашчып!
  Змагаюцца з амерыканцамi i японскiя дзяѓчыны-нiндзя. Яны з боку Краiны Узыходзячага Сонца прасуюць.
  Дзяѓчына сiняя нiндзя секанула мячамi амерыканцаѓ. Шпурнула босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi i прачырыкала:
  - Калi ѓ цябе курыныя мазгi, птушыныя правы i пеѓневы гонар, то з гарантыяй паляцяць пёры!
  Дзяѓчына жоѓтая нiндзя правяла мячамi млын срубая амерыканцаѓ i пiскнула, кiнуѓшы голай пяткай падарунак анiгiляцыi:
  - У каго курыныя мазгi, той лiчыць крумкач i дамагаецца толькi птушыных мае рацыю!
  Дзяѓчына чырвоная нiндзя босымi пальчыкамi ножак запусцiѓ бумеранг зразаючы галовы ворагам i пiскнула:
  - Хто шмат лiчыць крумкач, атрымлiвае без рахунку праблемы!
  Дзяѓчына белая нiндзя ѓзяла i пунсовым саском грудзей выпусцiла прэзент смерцi i вякнула:
  - Лiчачы крумкач, рызыкуеш накаѓкаць бяду, зацiраючы нос, патрапiш як курыца ѓ ашчып!
  Вось нарэшце i Белы дом узяѓ. Загiнулi ѓ пачатку кастрычнiка i Нью-Ёрк, i Вашынгтон.
  А 8 лiстапада 1944 гады ЗША i Мексiка капiтулявалi перад Японiяй i Трэцiм Рэйхам.
  Наступiла часовая паѓза. Трэцяму Рэйху трэба было пераварыць уладаннi i падрыхтавацца да новай вайны. Японiя таксама шмат нахапала.
  Сталiн таксама пакуль рыхтаваѓся да войн, але нiкуды не залазiѓ. Усё было спакойна.
  Немцы разгарнулi будаѓнiцтва танкаѓ серыi Е. Таксама ѓ сорак пятым годзе атрымалiся вельмi ѓдалыя дыскалёты, якiя маглi ѓнесцi пералом у любую вайну. Iшла распрацоѓка i ядзернай зброi. Зрэшты, у СССР Сталiн да яго паставiѓся з прахалодай, i амаль не фiнансаваѓ. Скептычным аказалася i стаѓленне Гiтлера. А вось у Японii некаторыя работы вялiся.
  Разведка Трэцяга Рэйха атрымала дадзеныя, што японцы сяго-таго ды дасягнулi.
  Пасля асабiстай сустрэчы Гiтлера i Сталiна было прынятае рашэнне аб сумеснай вайне супраць Японii.
  Сталiн пад старасцi гадоѓ хацеѓ атрымаѓ славу выдатнага палкаводца, i пасля ваганняѓ вырашыѓ заключыць ваенны саюз з Германiяй. Гiтлер якi асабiста здолеѓ пасябраваць з чырвоным дыктатарам, таксама аддаваѓ перавагу ваяваць з Японiяй. Тым больш у яе шмат калонiй i пакуль яшчэ параѓнальна адсталае войска. Хоць i шматлiкая, i фанатычная. Так лёгкай прагулкi не чакалася.
  20 красавiка 1950 гады пачалася вялiкая вайна супраць Японii з калонiямi, i СССР, i Трэцiм Рэйхам.
  Чырвоная армiя рухалася ад Маньчжурыi. Не маючы досведу наступальных аперацый, супраць магутнай японскай абароны савецкiя войскi прасоѓвалiся павольна i з вялiкiм стратамi.
  Лiзавета на найноѓшым танк Т-54 змагаецца з самураямi. Савецкая машына больш дасканалая, чым ранейшыя мадэлi, але зьявiлася нядаѓна. I ѓ яе гармата ѓ 122-мiлiметры, i сама яна вельмi цяжкая - пяцьдзесят пяць тон.
  Сталiн, не маючы досведу Вялiкай Айчыннай вайны пайшоѓ шляхам павелiчэння памераѓ i масы танкаѓ.
  Яму падабалася ѓсё буйное i грувасткае.
  Як i серыя КВ, некаторыя мадэлi, напрыклад КВ-14 важылi за трыста тон.
  Немцы, наадварот, зразумелi, што вялiкiя вагi неэфектыѓныя i патрэбная танку рухомасць. I асноѓнай машынай стала пiрамiдальная АГ-50. Ён меѓ куты рацыянальнага нахiлу ва ѓсе бакi.
  I яго не прабiць савецкiм гарматам нi з аднаго ракурсу. Пры гэтым вага ѓсяго ѓ пяцьдзесят тон i рухавiк у 1800 конскiх сiл - газатурбiнны. АГ-50 - гэта дасканалая машына для свайго часу i вельмi хуткасная то ста кiламетраѓ у гадзiну на шашы.
  I гармату нядаѓна ѓсталявалi з кароткiм ствалом, але высокага цiску, што здольна прабiваць усе машыны. I калiбр 88-мiлiметраѓ мяняць не прыйшлося. На самай справе менш калiбр i больш запас снарадаѓ i вышэй хуткастрэльнасць гарматы. I гэта ѓжо аксiёма. I наадварот вялiкiя калiбры ѓ танкавым двубоi на практыцы горш дробных.
  АГ-50 - гэта монстар, якi руйнуе Японiю. У самураяѓ толькi танкi серыi Е, ды i тое раннiх, далёка не самых дасканалых мадэляѓ гэтай мадыфiкацыi.
  Але Лiзавета пакуль едзе на Т-54 i робiць стрэл пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  Уразiла супернiка i прачырыкала:
  - Тыран уяѓляе сябе львом, але сiлкуецца падаллю як гiена, кахае вайну, але не жадае цягнуць салдацкую шлейку, кахае падкладаць свiнню, i пажыраць з вантробамi!
  Кацярына агалiла пунсовы сасок, урэзала ѓ непрыяцеля нацiснуѓшы сiськi на кнопку i вякнула:
  - Калi розумам ты калека, то пратэз адукацыi табе не дапаможа!
  Алена таксама ѓляпiла з дапамогай голай пятачкi i прабуркавала:
  - Леѓ i без адукацыi лепшы кiраѓнiк, чым дыпламаваны баран!
  Еѓфрасiння таксама пальнула па чарзе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i прабуркавала:
  - Моцны ѓдар у баксёра ѓ руцэ, а вось палiтык адбiвае мазгi мовай, нават калi сам слабаваты на галаву!
  Наступленне iдзе па ѓсiх напрамках. Савецкiя лётчыцы таксама ваююць. Ужо з'явiѓся МIГ-15 якi можа канкураваць з японскiмi машынамi, а нямецкiя мабыць будуць лепей асаблiва ѓ хуткасцi i ѓзбраеннi.
  Анастасiя Вядзьмакова змагаецца ѓ небе, з вялiкай доляй упэѓненасцi.
  Збiвае дзве японскiя машыны i пiшчыць:
  - У баксёра дзве рукi i некалькi камбiнацый удараѓ, у палiтыка адна мова, бясконцыя перапеѓ песень па сутнасцi аднаго матыву!
  Акулiна Арлова, ведучы бязлiтасны агонь па супернiку, i выбiваючы спрэс, адзначыла:
  - Басанож дзяѓчына сама абуе мужчыну, агаляючыся - пакiне без порткаѓ, а рассунуѓшы ногi, сцiсне мёртвай хваткай горла!
  Мiрабела Магнiтная, падразаючы японскiя самалёты, i дзейнiчаючы з фiгуральнай агрэсiяй, прымецiла:
  - Жанчына, рассоѓваючы ногi здушвае мужчыну мамон каб выцiснуць залатыя кроплi!
  Дзяѓчыны ваявалi з вялiкай актыѓнасцю i перамяшчаючыся з боку ѓ бок, сыходзячы ад трапных стрэлаѓ супернiка.
  Нямецкiя лётчыцы таксама тармашылi японцаѓ.
  Альбiна зрэзала адной чаргой адразу чатыры машынкi i захоплена прабуркавала:
  - Голыя жаночыя ногi, выдатна распранаюць мужчын, у якiх няма галавы!
  Альвiна ѓзяла i падрэзала з адной чаргой пяць японскiх самалётаѓ i прапiшчала:
  - Лепш цалаваць голыя ножкi дзяѓчынкi, чым быць поѓным самотным лапцем!
  Герда на танка АГ-50 ваявала на пару з Шарлатай. Абедзве дзяѓчыны бiлiся вельмi ѓпэѓнена.
  Герда пальнула па супернiку, разбiла японскую машыну i прабуркавала, скалячы зубкi:
  - Бык мае рогi лiтаральныя, а мужчына без бычынага здароѓя атрымае рогi фiгуральныя!
  Шарлота таксама зрабiла трапны стрэл, прабiѓ супернiка i адзначыла:
  - Мужчына якога абулi босыя жаночыя ножкi - поѓны лапаць!
  Крысцiна i Магда таксама ваююць на АГ-50, i б'юцца адчайна.
  Крысцiна зрабiла стрэл i прабуркавала:
  - Калi мужчына лапаць, то яму наканавана быць пад абцасам i басяком!
  Магда таксама пальнула i вельмi трапна, i разнесла супернiка гаѓбiцу, пiскнуѓшы:
  - Няма большага ворага ѓ мужчыны, чым адсутнасць мужнасцi i большай праблемы, чым лiшак жадання!
  I дзяѓчаты працягнулi малацiць самураяѓ.
  Яны iх усё мацней падцiскалi i грамiлi на розных франтах.
  Алёнка i яе каманда змагалiся на найноѓшым танку IС-3. Гэтая машына i больш сучаснай серыi з 130-мiлiметровай гарматай, у дадзеным выпадку адной i вагай у восемдзесят тон.
  У ёй пяць членаѓ экiпажа - усе дзяѓчынкi. I гэта выдатна.
  Алёнка пальнула з гарматы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i праверашчала:
  - Мужчына юрлiвая малпа з ласкавай прамовай, але дурасць дзяѓчынак пакалечыць!
  Анюта па чарзе зноѓ стрэлiла, прабiла японскую машыну i прачырыкала:
  - Калi ты розумам асёл будзеш араць як iшак на лiсiцу, калi духам заяц, на шапку здзяруць тры шкуры!
  Ала дала дакладны стрэл пры дапамозе пунсовага соску якiм нацiснула на кнопку i пiскнула:
  - Можна зрабiць з каня сенатара, але з палiтыка не зробiш сумленнага аратага!
  Марыя таксама дзюбнула ѓ супернiка, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i праверашчала:
  - Прасцей за ѓсё зрабiць сенатара з таго, хто ѓмее рабiць хоць канём, але чамусьцi ѓ любым парламенце поѓна iшакоѓ, ды яшчэ i лянiвых!
  Алiмпiяда таксама голай пяткай пальнула i выдала:
  - Не навучышся хадзiць канём, будзеш голым каралём!
  Дзяѓчыны паказалi вышэйшы клас у баях. I вось савецкiя войскi за паѓгода баёѓ дайшлi да Порт-Артура. Гэты горад прыкрываѓся японцам з мора.
  Паѓднёвы Сахалiн таксама ѓдалося адбiць.
  Такiм чынам быѓ узяты рэванш за ранейшыя паразы ад Японii. Прычым, рэванш пакуль частковы Порт-Артур трымаѓся.
  Пачалася яго аблога.
  Цяжкая савецкая артылерыя абстрэльвала дадзеную крэпасць. Дзяѓчаты стралялi з гаѓбiц.
  Алiса i Анжалiка выпускалi снарад за снарадам.
  Алiса стрэлiла i адзначыла:
  - У любым турнiры ёсць колькасць партый i канчатковыя вынiкi, толькi ѓ палiтыцы пастаянныя абнуленнi i паралельны падлiк!
  Анжалiка, упiраючыся босымi пяткамi падала снарад, i прабуркавала:
  - У боксе ѓдары нiжэй пояса каральныя незалежна ад колеру пальчатак, у палiтыцы яны прыносяць перамогу, асаблiва калi пальчаткi не белага колеру!
  На працягу года баёѓ, Японiя страцiла ѓсе свае калонii. I вось баi разгарнулiся за саму метраполiю.
  I ваяѓнiцы-прыгажунi падыходзiлi да Токiа.
  А савецкiя танкiсткi ѓзялi нарэшце Порт-Артур.
  Лiзавета босымi пальчыкамi ножак навяла зброю. Пальнула па супернiку i пiскнула:
  - Мужчына недалёка сышоѓ ад гiбона, калi не iнтэлектам, то юрлiвасцю самец тыповая малпа!
  Кацярына таксама пальнула па супернiку, выкарыстоѓваючы голую пятачку, i ѓсмешкай заѓважыла:
  - У мужчыны адна дасканаласць i дзве рукi, але жанчына шукае саму дасканаласць з заграбуючымi рукамi, i магутнай добрай якасцю!
  Алена, страляючы па японцах, i перавярнуѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак чарговую гаѓбiцу, адзначыла:
  - Клоѓны ѓ цырку нараджаюць здаровы смех i весялосць, блазаны ѓ палiтыцы выклiкаюць нездаровае iржанне, i расчараванне!
  Дзяѓчынкi як вiдаць японцаѓ разбураюць капiтальна. З такiмi зразумела i Порт-Артур упадзе без усялякiх сумневаѓ.
  Анастасiя Вядзьмакова ѓ небе над Японiяй дзярэцца, i на дае супернiку спуску, напяваючы:
  - Раз, два, тры, самурая разарвi!
  I вымаѓляе афарызм, вельмi трапны:
  - У шахматах ход канём часта ставiць мат, у палiтыцы хады канём заѓсёды выбаршчык суправаджае матам!
  Акулiна Арлова, крышачы самураяѓ у небе, i падмiргваючы сваiмi сапфiравымi вочкамi адзначыла:
  - Дрэннаму музыку на вуха наступiѓ мядзведзь, дурному выбаршчыку прагулi вушы - лiсы-палiтыкi!
  Мiрабела Магнiтная падрэзала з развароту чарговую машыну Краiны Узыходзячага Сонца i адзначыла:
  - Два моцных, але розных характару нараджаюць выбух, два разумных, але розных па падлозе iндывiда спараджаюць генiяльнасць!
  Дзяѓчынкi бралi ѓ небе над самураямi ѓгару.
  Альбiна, збiваючы самалёт Японii, скалячы зубкi, агрэсiѓна адзначыла, падмiргваючы:
  - Дзецi нараджаюцца ад кахання двух падлог, поспех ад спалучэння працавiтасцi i таленту!
  Альвiна таксама, дзюбанула пры дапамозе голай пяткi па самураях, i прабуркавала, выскаляѓшы зубкi:
  - Мужчыны жадаюць сыноѓ ад прыгожых жанчын, а жанчыны жадаюць дачок ад разумных мужчын, выснова - здаровае нашчадства патрабуе прыгажосцi i розуму, але дзе знайсцi спалучэнне падобнага дабра!
  А вось баi ѓжо разгарнулiся за Токiа. Штурмуюць немцы i асобныя савецкiя батальёны сталiцу Японii. На двары травень 1951 гады, усё лiтаральна квiтнее. I вельмi нават прыгожа i багата.
  Але горад Токiа моцна разбураны. Па iм прасоѓваюцца часткi Вермахта, i баi вельмi разлютаваныя i няроѓныя кiпяць.
  Герда на АГ-50 змагаецца разам з Шарлатай. Гэтыя дзяѓчаты вераць у сваю перамогу вельмi горача.
  Герда страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, нацiскаючы на кнопкi джойсцiка i прамаѓляе:
  - Чаго жадае жанчына таго жадае Бог, а вось жаданнi мужчыны, падобна з жаданнем малпы!
  Шарлота таксама лупанула па супернiку, збiла вежу з японскай машыны i пiскнула:
  - Бог стварыѓ жанчыну як кветка для прыгажосцi, мужчына спатрэбiѓся як перагной для падкорму цудоѓнай раслiны!
  На iншым танк АГ-50 таксама ваююць дзяѓчыны, якiя папросту крывавыя монстры класа-супер. Яны ваяѓнiцы вельмi баявыя i агрэсiѓныя, але разам з тым далiкатныя.
  Крысцiна стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ, точаных ножак i з усмешкай заѓважыла:
  - Жанчына ружа, але далёка не раслiна, мужчына ж певень, але не крылаты, а тыповая рагатая жывёла!
  Магда са смяшком пальнула ѓ супернiка пры дапамозе забойнага снарада i пiскнула:
  - Мужчына, якi петушыцца быццам бы птушка, але бяскрылая, вылiваецца салаѓём, але не спявак, абяцае жанчыне залатыя горы, але ѓ ложку не стаiць i шэлега!
  Савецкiя дзяѓчаты таксама ѓдзельнiчаюць у штурме Токiа. У прыватнасцi экiпаж Алёнкi. Яны пераселi на яшчэ больш магутны i цяжкi IС-4, з другой 85-мiлiметровай гарматай.
  Але пяцёрка засталася ранейшай.
  Алёнка стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкаѓ, скалячы зубкi:
  - У абяцаннях палiтык iмператар, у выкананнi голы кароль, абяцае месяц з неба, а выбаршчыкам выходзiць сабачае жыццё!
  Анюта агрэсiѓна прымецiла, пасылаючы снарад з гарматы i трапна дзiвячы супернiка:
  - Разумны кiраѓнiк не iмкнуцца абагавiць сябе, а iмкнецца даць выбаршчыку чалавечае жыццё!
  Ала дзюбнула ѓ супернiка, нацэлiѓшы босы дакладны ножкай прэзент смерцi i выдала:
  - Саджаць шмат можа i iдыёт на троне, а вось багаты ѓраджай збiраюць з не дужым розумам!
  Марыя таксама дала стрэлы, толькi на гэты раз з кулямётаѓ, выбiла масу супернiкаѓ i выдала:
  - Дыктатар што шмат саджае i лье крывi, сам сядзе ѓ лужыну, i зараве ад болю!
  Алiмпiяда, таксама стрэлiла нацiснуѓшы на гашэткi голымi падэшвамi, i агрэсiѓна, адзначыла:
  - Выбаршчыка, якi галасуе за палiтыка што часта садзiцца на каня, захамутаюць жывадзёры!
  Вось ужо iдзе i штурм iмператарскага палаца. Апошнiх японцаѓ капiтальна дабiваюць.
  Тут ужо i Эмануэль да лаянкi далучылася. Зразумела, яна амаль голая, у адных трусiках.
  Выпусцiла з пунсовага соску маланку i прабуркавала:
  - Палiтык - гэта сумесь ваѓка ѓ авечай шкуры, лiсiцы з салодкай пошчак салаѓя, свiннi ѓ новым фраку, але жыць пры iм вы будзеце як сабакi!
  Хельга таксама ваюе, штурмуючы японскiя пазiцыi i завывае, выскалiѓшы зубкi, i кiнуѓшы босай ножкай гранату:
  - Дурное галасаваць за ваѓка ѓ авечай шкуры, можа апынуцца поѓным баранам!
  Маргарэт дала чаргу i замацоѓваючы на купале iмператарскага палаца сцяг захопнiка, адзначыла:
  - Лiсiца ѓ авечай шкуры на троне лепшая за барана ѓ бабровым футры, разумны жулiк прынясе больш карысцi, чым сумленны дурань!
  Эмануэль канчаткова замацавала чырвонае палотнiшча i прабуркавала, з лютасцю:
  - Трон не церпiць мiтуснi i брэху, i не метад падпарадкоѓваць спалох, але кiраѓнiк груба кiруе, раздае ѓказы да маленняѓ глух!
  Японiя была зрынутая. I пасля яе капiтуляцыi СССР вярнуѓ сабе паѓднёвы Сахалiн, атрымаѓ Курыльскую граду, Маньчжурыю, Порт-Артур, паѓночную Карэю, i канчаткова ѓмацаваѓся ѓ Манголii.
  Трэцi Рэйх захапiѓ усё астатняе. I зноѓ наступiѓ перыяд свету. Трэцi Рэйх захапiѓ астатнiя часткi свету i ѓ 1959 годзе правёѓ рэферэндум аб заснаваннi манархii i сусветнай iмперыi.
  Гiтлер стаѓ iмператарам. У СССР пасля смерцi Сталiна 5 сакавiка 1953 г. новым лiдэрам стаѓ Мiкалай Вазнясенскi - акадэмiк i генiй. I пры iм у СССР стала стварацца новая зброя.
  Калi Гiтлер памёр у сакавiку 1963 гады ѓ Трэцiм Рэйху пачалася дужанне за ѓладу сярод шматлiкiх сыноѓ Адольфа, атрыманых шляхам штучнага абнасеньвання.
  I Чырвоная Армiя СССР пачала вызваленчы паход у Еѓропу па загадзе Мiкалая Вазнясенскага. I разгарнулiся 1 траѓня 1963 гады, разлютаваныя бiтвы.
  Але гэта ѓжо iншая гiсторыя, як Чырвоная Армiя СССР ратавала сьвет ад фашызму.
  
  Босiкам сапраѓдная прынцэса
  Памiж каралём Францыi Людовiкам чатырнаццатым i каралём Нарвегii Георгiем першы быѓ заключаны дагавор. Згодна з iм за сына Людовiка чатырнаццатага павiнна была выйсцi дачка Георгiя першага. I ѓ яго была такая прыгажуня, прыгожая нiбы сонца, з валасамi колеру снегу. Па звычаi жанiлiся тады даволi рана, i трынаццацiгадовая дзяѓчынка адправiлася разам з канвоем у дарогу. З iмi разам паехала i прыёмная дачка караля, Стэлла. Яна была злая, але ѓмела добра прыкiнуцца. I даволi прыгожая, хаця i з чорнымi валасамi.
  Яе захапiлi падчас паходу супраць качэѓнiкам на поѓдзень. Стэлла ненавiдзела i зайздросцiла дачкi караля Гертруда. Але прыкiдвалася яе лепшай сяброѓкай. I ѓ яе саспеѓ у галаве падступны план. На першы погляд падмянiць прынцэсу i выдаць сябе за яе нерэальна. Яны плывуць на вялiкiм караблi з ганаровай аховай i дарамi. Але ѓ Гертруды ёсць слабое месца. Яна, як i прадстаѓнiцы яе дынастыi свята шануюць клятвы, нават невыгодныя для сябе.
  Так i падчас размовы са Стэлай (гэта iмя ёй далi ѓжо ѓ Нарвежскiм каралеѓстве!), Гертруда паклялася, сэрцам сваёй мацi, што выканае любое жаданне сваёй сяброѓкi, калi тая выратуе яе жыццё.
  Тады падступная Стэлла ѓжо ля ѓзбярэжжа, падчас лёгкай буры падпалiла бочачку з порахам i падарвала карабель. А сама прыгатавалi загадзя шлюпку. Усе матросы, якiм злосная дачка хана падсыпала ѓ вiно дурману загiнулi. I выратавалася толькi Гертруда, з дапамогай вядома ж названай сваёй сястры. Тая выцягнула прынцэсы на борт.
  I запатрабавала выкананнi сваёй клятвы. Гертруда пацвердзiла. I Стэлла злосна вымавiла:
  - Памяняемся з табой сукенкамi. Цяпер ты будзеш маёй служанкай, а прынцэсай стану я сама.
  Гертруда горка заплакала, але дадзеную клятву даводзiцца трымаць. Нельга парушаць, iнакш сэрца мацi разарвацца на часткi. А дачка хана заняла яе месца.
  Па прыбыццi ѓ палац Стэлла аб'явiла сябе дачкой Георга цудам выратавалася падчас караблекрушэння. А Гертруда была вымушана пацвердзiць, гэта паклонам.
  Стэлла распарадзiлася былую прынцэсу адправiць на Корсiку, пасвiць авечак. Так яна ёй нiбы дзёрзiла, i яна не жадае яе побач з сабой бачыць.
  Гертруда стаяла ѓ пакоях, калi ёй загадалi iсцi ѓ каравулку. Там ёй загадалi зняць з сябе дарагую сукенку служанкi i прыняць убор пастушкi. Прынцэса моцна збянтэжылася i заплакала. Тады вартаѓку пакiнулi салдаты, i старая печнiца выдала ёй толькi сцiраную, але трухлявую i латанную вопратку i драѓляныя сабо, сказаѓшы:
  - Вось табе адзенне i абутак на ногi. Там на Корсiцы цёпла i ты прывыкнеш.
  Гертруда зразумеѓшы, што супрацiѓ бескарысна павольна пераапранулася. Грубыя чаравiкi сабо аказалiся ёй занадта вялiкiя i дзяѓчынка папросту скiнула iх i вырашыла лепш прайсцiся басанож. Тым больш, што стаяла цудоѓнае, майскае надвор'е. Гэта ж Францыя з яе куды больш ласкавым клiматам.
  Дзяѓчынцы загадалi iсцi ѓ карэту з кратамi на вокнах. Яна павiнна была даставiць прынцэсу, якая стала пастушкай, у зусiм не ганаровую спасылку на Корсiку.
  Камянi бруку нагрэлiся i балюча абпалiлi нязвыклыя да хаднi басанож ножкi прынцэсы. I голую падэшву найсвятлейшай асобы, непрыемна раздражняла шурпатасць паверхнi.
  Некалькi бедняцкiх хлопчыкаѓ круцiлася каля яе i Гертруда адчула вялiкi сорам, што яна дачка каралёѓ крочыць як жабрака басанож у старэнькай, латаннай сукеначцы.
  Жабрацкая прынцэса пачырванела ад прынiжэння i нават на кароткi час забылася, што яе спешчаныя, ружовыя пятачкi пячэ калючая маставая. А гэта так балюча для ножак прынцэсы, якая басанож была мусiць толькi ѓ ваннай з чырвонага золата абсыпанага дыяментамi.
  А зараз голыя, далiкатныя падэшвы юнай прыгажунi раздзiраюць жорсткiя, вострыя, гарачыя камянi маставой.
  На шчасце для дзяѓчынкi карэта ѓжо чакала яе. Яна без супрацiѓ заскочыла ѓ яе. I пачула пранiзлiвы свiст, смех i крыкi хлапчукоѓ:
  - Зладзейку вязуць!
  Прынцэса сканфузiлася. Яна зараз яшчэ i злачынца. Яна чый род куды старажытней, чым у Бурбонаѓ. I ёй даводзiцца сядзець за кратамi, праз якiя з цяжкасцю пранiкаецца святло. Сумна i сумна. I галоѓнае нiчога не зробiш. Пачнi яна крычаць, што з'яѓляецца дачкой караля, то ёй нiхто i не паверыць.
  I голыя пяткi дзяѓчынкi тыкаюць у дубовыя дошкi.
  I дзяѓчынка-прынцэса заплакала. Вазнiца i жандары не звярталi на яе слёзы нiякай увагi. Ну, раве вязнiца, а што ёй яшчэ рабiць? Прафесiя загартавала жандараѓ i зрабiла iх суровымi.
  Гертруда плакала i ѓспамiнала ѓрачыстыя прыёмы ѓ палацы калi ёй усё кланялiся, i яна адчувала сябе ганарлiвай i патрэбнай.
  Праз некалькi гадзiн сядзення на голай краме ѓ дзяѓчынкi разбалелася спiна. I яна стала стукаць кулачкамi ѓ сцяну бранiраванай карэты. Вырашыѓшы што дзяѓчынка хоча выйсцi па галечы жандары выпусцiлi прынцэсу. Тая апынуѓшыся на волi зрабiла некалькi крокаѓ за кусты, i ... зразумела пусцiлася бегчы. Яе вельмi хацелася сысцi ад жандараѓ якiя вядуць яе ѓ спасылку. Але босыя ногi паранiѓ жорсткi дзёран, а палiцыянты не спяшалiся. Яны рухалiся нiбы ѓ запаволенай кiназдымцы. А можа iм хацелася павучыць спешчаную дзяѓчынку. А гэта сапраѓды для прынцэсы катаванне, тое што вясковай дзяѓчынкi было толькi прыемнай прабежкай.
  Гертруда бегла накульгваючы ѓсё мацней, i яе ногi запляталiся, босыя збiтыя падэшвы лiтаральна палалi. Нарэшце яна не вытрымала, упала на каленi i папаѓзла на карачках, пры гэтым нема рыкаючы.
  Жандары прыпусцiлi ѓслед за дзяѓчынкай зараз хутчэй. Падхапiлi яе пад пахi. Дзяѓчынка разгублена трэсла парэзанымi i пакалоць нагамi, малiла каб яе не бiлi.
  Жандары пашкадавалi прынцэсу i выдалi толькi пару лёгкiх плясканняѓ. Праѓда абяцаючы наступны раз жорстка вылупцаваць калi тая паспрабуе збегчы зноѓ. Хоць Стэлла загадала звяртацца з былой прынцэсай, як асаблiвай подлага звання, нават бязлiтасныя слугi былi крануты рэдкай прыгажосцю, беласнежнай Гертруды, якую толькi яшчэ больш падкрэслiвала жабрацкую сукенку.
  Дзяѓчынка больш ужо не спрабавала ѓцякаць. Уначы яна спала ѓ стайнi, прывязаная за нагу тоѓстай вяроѓкай да валасатай лапы жандара. Разумеючы, што так проста ёй не сысцi i моцна ѓ першую чаргу статут, дзяѓчынка праспала ѓсю ноч, амаль не зважаючы на смурод стайнi.
  А на наступны дзень зноѓ прыйшлося пакутаваць на якая нясецца на ѓсiх хуткасцях турэмнай карэце, на якой звычайна перавозiлi асоба небяспечных злачынцаѓ.
  Так бачнасцi з-за тоѓстых рашотак практычна нiякай дзяѓчынка вельмi сумавала. I спрабавала выклiкаючы ѓ сабе ѓспамiны, хоць неяк палепшыць свае буднi.
  Напрыклад, урачысты прыём, цi калi ёй бацька падарыѓ пародзiстага жарабца. Такога белага як i яе валасы, бялей снежка. Або маленькi ѓ яблыках понi. Яна любiла коней. Што з яе скакуном? Мусiць, ён ужо прымiрыѓся з новай гаспадыняй. Стэлла будучы дачкой хана валодала прыроджаным мастацтвам зносiн з канямi. Няма Гертруды з ёй не параѓнацца ѓ гэтай справе.
  I дзяѓчынка зноѓ горка заплакала. Атрымлiвалася ѓсё на рэдкасць дрэнна. I мiмаволi яна задрамала. Ёй снiлася, што яна пасе авечак, i праходзiць мiма брамы. А на iх прыбiта адсечаная галава яе дакладнага белага скакуна. Нечакана галава ажывае i прамаѓляе:
  - I ты прынцэса басанож пасеш авечак. Калi б твая матухна гэта даведалася, то яе сэрца б разарвалася!
  Гертруда здрыганулася i прачнулася. Ёй стала яшчэ больш тужлiва. Атрымлiвалася што яна не можа нiкому нiчога сказаць не толькi таму, што дала клятву, але з-за боязi, што пра гэта даведаецца яе матухна. А гэта так жахлiва.
  I дзяѓчынка зноѓ захныкала. Гэта сапраѓды момант невыносных пакут. Ды яшчэ спiна ные. Ляжаць на драѓлянай арыштанцкай краме няёмка, а нiхто не дасць ёй падушкi.
  Калi ѓначы яны спынiлiся на заезным двары, то стала нашмат лягчэй. Былой прынцэсе на вячэру далi толькi кружку малака i свежага чорнага хлеба. Галодная дзяѓчынка з задавальненнем хутка з'ела i папрасiла дабаѓкi. У адказ ёй рушылi па вуснах, прымусiѓшы зноѓ горка раѓцi.
  Жандарм адказаѓ казённа:
  - Пракурор дадасць!
  Пасля чаго напаѓгалодная Гертруда лягла, на сена i скруцiлася абаранкам. I доѓга не магла заснуць. Ноздры казытаѓ пах стайнi, высахлыя травiнкi непрыемна калолi дзявочае цела. Дзяѓчынку мучыла бессань. Яна ѓвесь час варочалася, i за ноч мучылася небарака.
  Ранiцай ёй далечы толькi хлеба з вадой. Але ён здаѓся галоднай дзяѓчынцы незвычайна смачным, хоць скiвiцы ледзь варушылiся ад стомленасць. Ужо ѓ самым турэмнай карэце Гертруда заснула. Яе месцазнаходжанне паступова разгойдвалася па дарозе. Але нават ѓзварушэнне толькi закалыхвала стомленую дзяѓчынку.
  На зменных конях карэта з кратамi неслася дастаткова хутка. I вось яны ѓжо вечарам дамчалiся да мора. Таксама заначавалi на заезным двары. Добрасардэчная гаспадыня звярнула ѓвагу што дзяѓчынка бледная i прынесла яе крыльца ад курыцы.
  Мяса зрабiла страѓнiк цяжэй i прынцэса заснула.
  Ранiцай яе чакала новае выпрабаванне. Дзяѓчынку найсвятлейшых кровей закiнулi ѓ трум, да качанят. Яны балюча шчыкалi Гертруду дзюбакамi i драпалi лапкамi. Гэта было занадта балюча i брыдка. Ды яшчэ ад качанят агiдна пахла. Яе везлi, вось так у клетцы з хатняй птушкай у Корсiку, глухое месца. Дзяѓчынка зноѓ загаласiла. Але потым ёй стала пацешна, i падумалася, што качаняты зусiм не такiя ѓжо i страшныя.
  З-за птушынага паху прынцэсе зусiм, не хацелася есцi i яна стала падкормлiваць качанят, сваёй турэмнай хлебнай пайкай.
  Потым асцярожна гладзiла iх. Качачкi перасталi шчыпацца i сталi ласкавымi. Тады прынцэса сталi гуляць з iмi. "Вось гэта будзе кароль": сказала Гертруда самаму буйному качаню. "А вось ты станеш" каралевай. Дзяѓчынка каб пазначыць iх выкарыстоѓвала нiтачкi са сваёй у канец састарэлай i падарванай сукенкi служанкi.
  I падобная гульня стала цiкавай. Хтосьцi з качачак атрымаѓ статус прынца, хто герцагаѓ. I Гертруда нават стаѓ дрэсiраваць якiя пасябравалi качак. Потым заснула з iмi ѓ абдымку.
  Ачулася ад таго, што адна з качачак казытала, ужо паджылую, ад басаногага выпрабавання падэшву. Дзяѓчынка пагладзiла качачку па карку i зноѓ заснула.
  Вядома, караблiк iдзе на Корсiку павольней, чым турэмная карэта на змененых канях. Галодная Гертруда ѓсё роѓна знайшла ѓ сабе сiлы дзялiць турэмную пайку з качанямi i жыць дружна з птушынай зграяй. Качаняты скiдвалi нiтачка, а прынцэса апранала iх iзноѓ. Калi птушаняты бiлiся, яна ѓяѓляла быццам здарыѓся напад на палац i гэта разбойнiкi атакуюць каралеѓскую варту.
  Уяѓленне дзяѓчынкi станавiлася ѓсё багацей i багацей. Яна некалi напышлiвая i грэблiвая прынцэса ѓжо не заѓважала смуроду ѓ клетцы, i не грэбавала, калi нешта вылучалi качкi, а клетку чысцiлi не часта. I самой зрэдку даводзiлася спраѓляць патрэбу за кратамi. Такi вось нечаканы паварот лёсу: ты прынцэса зусiм не самага маленькага каралеѓства, бацька на троне дзвюх краiн Данii i Нарвегii, ёсць уладаннi i ѓ Еѓропе. А цяпер ты нiбы брудная жабрачка, сядзiш, невылазна ѓ клетцы з птушанятамi. I сама становiшся нямытай i бруднай.
  Калi яны прыбылi на востраѓ, то жандары проста ѓ сукенку кiнулi дзяѓчынку ѓ цёплыя. Мiжземнае мора ѓжо прагрэлася, ды яно ѓ прынцыпе i за i зiму астывае. У iм плаваць вельмi прыемна. I адмываннi ад клеткавай грызi. А варта паколвала дзяѓчынку палкамi i смяялася над ёй. Гертруда нiколi яшчэ не плавала па моры. Бо ѓ Нарвегii цi нават Данii, нават улетку вада халаднаватая. Але затое ѓ яе быѓ светлы досвед плёскацца ѓ басейне з пазалочанымi берагамi. Як гэта ёй падабалася, асаблiва зiмой. Вакол ляжаць гурбы, а ѓ вялiзным, старажытным палацы цёплай, а ѓ самiм басейне вада падаграваецца гейзерам.
  Але тут так прасторна, так i жадаецца ѓзяць i сплысцi. Паплысцi далей адчуць на сабе волю i новыя прыгоды. Гертруда раптам адчула як сышоѓ з яе накiп ад болю i знявагi.
  Але нажаль шчасце аказалася не доѓгiм. Дзяѓчынку прымусiлi сысцi на бераг. I ѓзлезцi на каня, дзе яго прывёѓ да круп жандараѓ. Пяскi пляжу абпалiлi яе босыя ногi, i прынцэса ѓскрыкнула. Затым яна апынулася жыватом на канi, што вельмi балюча i непрыемна асаблiва калi жывёла скача.
  Да шчасця шлях апынуѓся не занадта доѓгi - Корсiка востраѓ параѓнальна невялiкi. Але ѓсё роѓна дзяѓчынка прачнулася, трасучыся на конскiх крупах некалькi гадзiн, i нават упала ѓ аборок. Яе прывезлi на самую паѓднёвую частку вострава, у глухi хутар. Там у сядзiбе пражывала строгая памешчыца Нямязiда. Яна была непрыемная, тоѓстая, дама. Вельмi скупы. Двор у яе быѓ параѓнальна невялiкi, ды i сама Немязiда жыла ѓ фактычнай ссылцы.
  Жандарм разгарнуѓ пергамент i абвясцiѓ распараджэнне:
  - Дадзеная дзеѓка Стэлла, нiзкага паходжання, распараджэннем караля прыгаворваецца да вечнай спасылкi на востраѓ Корсiка, у самым далёкiм з хутароѓ. Яе належыць апранаць i кармiць як дзеѓку подлага звання, i лупцаваць у выпадку правiннасцi. Праца ёй пасвiць авечак, або якая-небудзь iншая не менш зневажальная. Знаходзiцца яна тут будзе да самай сваёй смерцi цi iншага распараджэння караля! Ды будзе так! Людовiк чатырнаццаты кароль-Сонца!
  Немязiда кiѓнула тлустым падбародкам i адказала панура:
  - Авечак у нас развялося шмат i хлопчык не спраѓляецца з iмi. Няхай жа Стэлла яму дапамагае!
  Жандары адкланялiся, а Гертруду лiтаральна ѓнеслi ѓ хлеѓ. Пасля трасянiны на канi дзяѓчынка занадта ѓжо разбiтая i стамiлася.
  Немязiда загадала канюшаму:
  - Накармi яе сцiплей. Няхай сёння выспiшся i адпачне. Заѓтра з ранiцы ёй належыць пасвiць авечак i коз.
  Стайнi прынёс прынцэсе аладкi, казiнага малака i нягледзячы на забарону гаспадынi мёда. Надта ж шкада выглядала бледная i разбiтая дарогай дзяѓчынка. Гертруда так стамiлася, што не магла есцi i праспала другую палову дня i ѓсю ноч.
  I ёй снiлася, быццам на Нарвежскiм каралеѓства здзейснiла набег арда хана, i ѓся iх сям'я апынулася ѓ палоне. I прынцэсу паднялi на прэнг выварочваючы суставы. Гертруда i сама ѓсвядомiла, што гэта сон, але так стамiлася i выматалася ѓ дарозе, што не магла i не хацела прачнуцца. Так i вiсела на дыбе выклiкаючы сабе, што гэта зусiм не балюча, i агонь пад босымi нагамi зусiм не страшна пячэ. Потым ёй прыснiлася, што яна заснула ѓ сне, прама з вывернутымi на дыбе суставамi. I ѓжо iншае, вясёлкавае бачанне, бег па лужку, падскокваннi з зайчыкамi. Усё лёгка i паветрана.
  Бачны найзырчэйшы анёлачак, якi паказвае Гертруде складаныя знакi, i растуць на шляхi калоны. I ѓжо вялiкi, буйны анёл прамаѓляе:
  - Ты пакутнiца, а значыць заслужыла рай!
  I сам архангел Гаѓрыiл вядзе дзяѓчынку, па мякчэй пуху аблоках, да нябеснага прастола.
  I там Усемагутны Гасподзь Бог Iсус паказвае такiя цудоѓныя райскiя харомы, што на iх фоне цьмянеюць i палацы Скандынавii i нават славутыя Французскi Версаль.
  Дзяѓчынка прачнулася ад дакрананняѓ прахалоднай губкi да твару. Яна неахвотна расплюшчыла вочы. Як не хацелася адрывацца ад карцiны раю, i вяртацца ѓ смярдзючы хлеѓ. Праѓда з мяккай саломай.
  Перад ёй дзяѓчынкай стаяѓ хлапчук, прыкладна на год малодшы за Гертруды. Загарэлы на Корсiканскiм сонцы амаль да чарноцця, але бровы, вейкi i даволi доѓгiя валасы наадварот выгарэлi, i сталi белыя нiбы пераспелая пшанiца. Хлапчук быѓ адных кароткiх штонiках, падсмажаны, i жылiсты, з сiмпатычным, прыемным тварам, i ѓсмiхаѓся здаровымi зубамi. Гертруда адразу ж зразумела, што гэта добры хлопчык i ѓсмiхнулася яму ѓ адказ.
  Пацан прашаптаѓ:
  - Мяне клiчуць Эрык. Або яшчэ пастух Эрык. - Тут хлапчук азiрнуѓся i цiха паведамiѓ. - Ты напэѓна шляхетная асоба i знаходзiшся ѓ спасылцы?
  Прынцэса збянтэжылася i пачырванела. Ёй басаногай, у пераѓтворанай у лахманы сукенку, прызнавацца што яна дачка каралёѓ, i ѓ ёй цячэ кроѓ нават самога Карла Вялiкага? Ды гэта надзвычай сорамна.
  Гертруда дрыготкiм галаском адказала:
  - Не... З чаго ты гэта ѓзяѓ?
  Эрык цiха шапнуѓ:
  - Цябе прывезлi жандары, некалькi чалавек аховы, i зачыталi асабiсты ѓказ караля. Ну, няѓжо ѓ Людовiка чатырнаццатага няма iншых спраѓ, каб выдаваць распараджэнне, па нейкай жабрачай дзяѓчынцы? Акрамя таго ты занадта бледная, рукi i ножкi далiкатныя, i вiдаць што ты збiла свае падэшвы. Вядома ж ты шляхетная асоба.
  Гертруда цяжка ѓздыхнула i адказала:
  - Ды мне... Неяк i самой не хочацца ѓспамiнаць хто я!
  Эрык сумна кiѓнула i шапнуѓ:
  -Не бянтэжся. Я таксама сын герцага, пакаранага па абвiнавачаннi ѓ дзяржаѓнай здрадзе. У пяць гадоѓ мяне саслалi ѓ самы далёкi хутар Корсiкi. Спачатку я быѓ памочнiкам пастушкi, дачкi графiнi. Потым, яна пасталела, i адправiлася на катаржныя працы. Я таксама буду тут пакуль мне не споѓнiцца шаснаццаць. Потым мне хутчэй за ѓсё чакае Тулон i галеры. Так, што пакуль ты можаш атрымлiваць асалоду ад раем.
  Гертруда здрыгануся i спытала хлапчука:
  - А сам ты не спрабаваѓ уцячы?
  Эрык адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Тут на дзесяцi мiль нiводнага хутара, а ѓ гаспадынi выдатныя палявыя сабакi, i стала жывуць чацвёра дасведчаных палiцыянтаѓ. Яны нас абавязкова знойдуць. Я адзiн паспрабаваѓ уцячы i атрымаѓ вось гэта.
  Хлапчук паказаѓ на плячы кляймо, у выглядзе лiтары "К", i цяжка ѓздыхнуѓшы працягнуѓ:
  - Тут яшчэ не так дрэнна як на катарзе, або падземнай турме. Мы дыхаем свежым паветрам, авечкi i козы мяне слухаюцца, ежа не самая горшая ѓ свеце. Калi станем дарослым, будзе нашмат горш, калi...
  Гертруда напружылася i спытала ѓ хлопчыка:
  - Калi што?
  Эрык з усмешкай адказаѓ:
  - Калi толькi кароль замест галер не распарадзiцца забраць мяне ѓ войска. Там таксама цяжка, але ёсць шанц праславiцца i атрымаць за ратныя подзвiгi афiцэрскiх чын. З катаргi ж, толькi адна дарога на могiлкi!
  Прынцэса хацела на гэта адказаць, але з'явiлася заспанае твар канюшага. Ён сiпла прароѓ:
  - Ты што Эр хочаш атрымаць бiзуноѓ. Ужо i так позна, пара выганяць жывёлу!
  Хлапчук працягнуѓ прынцэсе руку:
  - Пайшлi... Хоць не! Я выганяю сам, а ты пакуль з'едзь аладкi з малаком i мёдам. Мёд рэдкi ласунак i цябе пашкадавалi.
  I блiснуѓшы босымi пяткамi хлапчук схаваѓся за дзверы. Эрык быѓ спрытны нiбы вецер.
  А Гертруда, якая ѓжо недаядала некалькi дзён, адчула ѓ сабе наймацнейшы голад i з прагнасцю накiнулася на вялiкi праснак i гладыш малака. Паеѓшы i выпiѓшы, яна б не адмовiлася б i яшчэ. Але трэба было iсцi за хлопчыкам.
  Трава ѓ двары непрыемна паколвала ногi, але гэта яшчэ цярпiма. Але вось калi Гертруда ѓстала камянiстую граду, i вострыя, пакуль яшчэ не паспеѓшыя з ранiцы нагрэцца камянi ѓкалолi босыя ножкi прынцэсы, дзяѓчынка ѓскрыкнула i адступiла на траѓку. Яна таксама крыху рэзала якiя пачалi падпальваць ступнi, але па ёй хоць з працай, але яшчэ можна хадзiць.
  Эрык крочыѓ па каменьчыках i жвiру лёгка i з усмешкай. Наогул хлапчукi калi ѓ iх нiчога не балiць, звычайна ѓсмiхаюцца. Так стаяла спякота, сын герцага не насiѓ нiчога акрамя шорт, палатнянай торбы, у якую прыхапiѓ сабе i сяброѓцы заѓтрах, i сёе-тое яшчэ. Эрык падганяѓ авечак i коз, рухаѓся бегам, i не стаяѓ на месцы. Хлопчык знаходзiѓ радасць у рухах, раз-пораз падскокваючы. А вось Гертруды кожны крок даваѓся з мукой.
  Каб не ступаць на каменьчыкi, прынцэс бокам падбiралася па траве да брамы. Затым ёй трэба было прабегчыся па вострым жвiры дарогi.
  Эрык бачачы цяжкасцi дзяѓчынкi, схапiѓ яе пад мышку, i бягом перанёс. Калi ѓлiчыць, што Гертруда была вышэй за хлопчыка, i яшчэ не паспела схуднець, да ѓзроѓню шкiлета, то Эрык паказаѓ сваю не дужую сiлу. Яго бацька, таксама не быѓ занадта ѓжо высокiм, але затое адрознiваѓся сiлай, без волатага росту.
  Дзяѓчынка ѓстала на траву i баялася зрабiць лiшнi крок. А Эрык пагнаѓ вялiкi статак авечак i коз на горную пашу. Хлапчук рухаѓся хутка, i нават зрабiѓ сальта, падганяючы жывёл. Эрык быѓ нiбы прыроджаны пастух, рухомы i гнуткi. Жывёлы слухалiся яго, i хутка перасоѓвалiся
  Цяжка ѓздыхнуѓшы Гертруда рушыла за iмi. За межамi двара трава была больш высокай, i iсцi па ёй аказалася складаней. Сцеблы згiнаючыся пад вагай дзяѓчынкi, жорсткага калолi пад пятку i iншыя месцы адчувальнай падэшвы прынцэсы. Гертруда вохкала i трывала, беспаспяхова iмкнучыся дагнаць якi стаiць у горы. Але яе нервовыя сiлы скончылiся i дзяѓчынка спынiлася i ... Пачала зноѓ раѓцi, слёзы сцякалi, па яе схуднелым, але яшчэ не страцiлi цалкам прыемнай акругласцi шчочкi. Акрамя таго, бледную скуру стала непрыемна саднець ад ласкавага паѓднёвага сонца.
  Нязвыкла Беласнежцы пад свяцiлам на Корсiцы, асаблiва ѓ траѓнi.
  Гертруда спалохана крыкнула:
  - Эрык!
  Хлапчук адгукнуѓся на яе крык адразу:
  - Стой дзе стаiш, я зараз буду!
  I нiбы горны алень прымчаѓся з усiх ног сын герцага. З яго б выдатны атрымаѓся б скараход.
  Эрык паглядзеѓ на разадраныя ножкi Гертруды, а яе счырванелыя рукi i тварык, загадаѓ:
  - Сядай мне на спiну!
  Прынцэса асцярожна пацiкавiлася:
  - А вам не цяжка будзе юны герцаг?
  Хлопчыка адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Ды якiя дурасцi. Наадварот трэнiроѓка!
  Гертруда села яму на шыю. Занадта ѓжо цвёрдыя, хоць адносна шырокiя плечы, не вельмi зручна сядзець. Але лепш чым трываць катаванне "iспанскiя боты" няхай нават i па высокай, пышнай карсiканскай траѓцы. А Эрык i сапраѓды моцны хлапчук, iдзе лёгка i выдатна збалансаваны. I сарваѓ з пальмы лiсцiк i прыкрыѓшы Гертруду ад бязлiтаснага сонца.
  Сын герцага на пытанне Гертруды ад чаго ён такi моцны, адказаѓ:
  - Спадчыннае... Акрамя таго рыхтуючыся патрапiць у каралеѓскае войска, я перацягваю на сабе цяжкiя каменьчыкi для трэнiроѓкi.
  Прынцэса з непакоем заѓважыла:
  - Авечкi i козы пакуль ты ходзiш не разбягуцца?
  Эрык запэѓнiѓ сваю свежую сяброѓку:
  - Не! У мяне дудачка ёсць, пад яе чароѓныя гукi яны збiраюцца разам.
  I хлопчык сапраѓды дастаѓ з сумачкi чароѓную прыладу i паказаѓ яго Гертруда.
  Прынцэса асцярожна пакратала яго i заѓважыла:
  - Прыгожая ѓ цябе дудачка. Сам выразаѓ?
  Эрык адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Не! Гэта яшчэ ад маёй напарнiцы засталося. Яна, гэтая дудка з вельмi трывалай драѓнiны i можа служыць дзесяцiгоддзi.
  Гертруда здзiѓлена ѓсклiкнула:
  - Ого! Бывае ж такое...
  Хлопчык заѓважыѓ:
  - Зараз выйдзем на лужок i я пасаджу цябе на лапухi. Там ты можаш i падрамаць. Я ж сам з усiм спраѓлюся.
  Дрыготкiм галаском прынцэса спытала сына герцага:
  - Ты напэѓна пагарджаеш мяне, што я такая пястуна. Нават басанож па зямлi хадзiць не магу.
  Эрык у адказ падмiргнуѓ ёй i заѓважыѓ:
  - Я таксама быѓ там. Разбiѓ у першы ж дзень ногi да крывi. Але мая сяброѓка мяне разумела i шкадавала. Ты хутка абвыкнеш. Я ѓжо сем гадоѓ не ведаю чаравiкаѓ, i як бачыш выдатна сябе адчуваю!
  - Сем гадоѓ! - Гертруда здрыганулася, уявiѓшы сабе на якi тэрмiн можа зацягнуцца яе спасылка. I яна ѓвесь гэты час будзе басячыць i хадзiць у жабрачай сукенцы. I яе далiкатныя падэшвы з мяккiх ператворацца ѓ конскiя капыткi. I будзе вельмi нават не весела.
  Эрык улавiѓшы адценне яе ѓ слоѓ, заѓважыѓ:
  - Калi ты пасталееш, то могуць адправiць у заработную хату, або на плантацыi ѓ паѓднёвую калонiю. Так што лепш нацешыся гэтым мiрам.
  У адказ прынцэса загаласiла. I хлопчыка зразумеѓ, што ляснуѓ чарговую бестактоѓнасць. Але сына герцага этыцы ѓ ссылцы не вучылi. Эрык каб крыху супакоiць сваю вiзавi, ды i сабраць авечак i коз зайграѓ на дудачцы. Музыка была цудоѓнай, i ѓ пералiвалася па паветры нiбы патокi матылькоѓ. Гертруда перастала плакаць. Яна за ѓсмiхалася i нават стала падпяваць. I спасылка здалася ёй весялей.
  Дзяѓчына села на лапухi, i схавалася ад сонца задрамала. Хлопчык працягваѓ падскокваць i носiцца, затым памчаѓся да ручая. Прачнуѓшыся прынцэса асцярожна хадзiла па мяккай траѓцы. Гэта ѓжо было не так балюча, i дзяѓчынка змагла зрабiць некалькi кругоѓ. На абед хлопчык прынёс ёй малака i сушанай рыбы з аладкай, i пару фруктавiкаѓ. Няма тут яны не галадалi. Эрык прапанаваѓ злятаць на марскi бераг, i падставiѓ для пасадкi спiну.
  У моры i сапраѓды плёскацца адно задавальненне. Сын герцага плаваѓ зусiм галышом, i Гертруда вырашыѓшы што няма чаго саромеюцца пазбавiлася ад лахманоѓ. У яе ѓжо фармавалася дарослая постаць, стала вылучацца невялiкая грудзi i сцягна. Эрык стараѓся тактоѓна не тарашчыць вочы, але час ад часу азiраѓся. У iм прачынаѓся маленькi мужчына. Але ѓсё ж яны яшчэ па-дзiцячы плёскалiся, i атрымлiвалi асалоду ад вадой. Калi сонца схiлiлася да заходу, Гертруда з вялiкiм шкадаваннем апранула свае iрваныя не занадта чыстыя лахманы i ѓскараскаѓшыся на спiну Эрыку, адправiлася дадому.
  Дзень у цэлым прайшоѓ нянудна, хоць далiкатная скура дзе-нiдзе падгарэла, а ѓ вадзе гэта зусiм незаѓважна. Але чамусьцi сур'ёзных апёкаѓ удалося пазбегнуць.
  Сын герцаг растлумачыѓ ёй:
  - У гэтым месцы мора вада гаючая. Яна не дае аблазiць тваёй скуры.
  Гертруда нават не хацелася вяртацца. А раптам на яе накрычыць гаспадыня, цi зусiм загадаюць вылупцаваць.
  Але Немязiда была чымсьцi занятая, i нават не звярнула ѓвагу на статак. Стайнi спешна пералiчыѓ усiх коз i авечак, i зачынiѓ юных пастухоѓ у хляве. Пасля свежага паветра, смурод адчувалася адчувальна, але Эрык паклаѓ побач з галоѓкай прынцэсы вянок са свежых вясновых кветак i дзяѓчынка заснула з усмешкай на вуснах.
  Наступны дзень быѓ падобны да папярэдняга. Хоць паднiмацца прыходзiлася ранавата, а кладзецца позна, нiхто не мяшаѓ адаспацца днём. Ежа беднавата, але Эрык лавiѓ рыбу, i спаганяѓ у лесе арэхi i садавiну. Можна было кожны дзень купацца ѓ моры, i гуляць на свежым паветры. Свайго морда Гертруда замест пекла, патрапiла ѓ некаторае падабенства патрыярхальнага, простага раю. Нiякай цяжкай працы. Мяккi, i цёплы марскi клiмат, мiнiмум назойлiвых казурак, i простая i смачная ежа, i гадзiнамi купанне ѓ моры.
  Паступова прынцэса прывучалася ходзiць басанож. Спачатку па траѓцы, затым па пяску i камянях. Яе далiкатныя ножкi, хутка сталi грубець, i хлапчук змазваѓ iх рыбiным тлушчам, каб зноѓ утварылiся мазалi не трэскалiся i не свярбелi. Гертруда па-ранейшаму хадзiла або ѓ лахманах, або на свежым паветры амаль голая, зусiм перастаѓшы саромецца Эрыка. Яны, зрэшты, былi хутчэй, як брат i сястра. Шмат гарэзiлi, гулялi, расказвалi адзiн аднаму пацешныя страшныя гiсторыi.
  Эрык адрознiваѓся багатай фантазiяй, i з iм заѓсёды цiкава гутарыць. А тое, што яны былi дзецьмi семнаццатага стагоддзя, толькi пайшло iм на карысць. Нават будучы шляхетнай асобай, дакладней каралеѓскай косткай Гертруда не ведала нi кампутараѓ, нi тэлебачання, нi Iнтэрнэту, нi самалётаѓ i шматлiкiх iншых пладоѓ прагрэсу. I таму не пакутуе ад iх адсутнасцi.
  А чаго ёй яшчэ не стае? Жадаецца пракацiцца на понi? Так для гэтай мэты i казёл спатрэбiцца. Гертруда паступова прывыкла да жывёл, i магла лёгка засядлаць казла. А баязлiѓкай яна нiколi не была. Хiба што паплакаць не супраць, але гэта хутчэй эмацыйны парыѓ. Мора цёплае i ласкавае пад рукой, i можна плёскацца ѓвесь час. Цяжкай працы няма хутчэй забаѓка. Ежы хапае, той жа рыбы каб ёсць уволю, а Эрык выдатную вушыцу ѓмее рыхтаваць, што пальчыкi аблiжаш, можа i мёд дастаць што заѓгодна. Ва ѓсякiм разе нельга сказаць, каб Гертруда пакутавала ад ссылкi.
  Хутчэй наадварот, ёй ужо падабалася бегаць басанож па гарачых вострых камянях, i адчуваць масажык мазолiстым падэшвай, i час ад часу пстрыкаць бiзуном па жывёлах.
  Вядома, часам не хапала зносiн. У палацы шмат людзей, i рознага кшталту нянек, а тут амаль увесь час з табой адзiн Эрык. Але пакуль гэта яшчэ не стала невыносным. Хлапчук-пастух не паспеѓ надакучыць, па бацьках Гертруда яшчэ не паспела смяротна засумуе, а разнастайная рыба прыесцiся. Часам вядома ж хацелася паесцi торта, пiрожнага, цi шакаладу. Але нават у палацы яна не так часта гэта ела, бо бацькi непакоiлiся аб яе здароѓi. А Эрык часам залазiѓ у камору i выкраѓ сякiя-такiя прысмакi. Так што нельга сказаць, што Гертруда сядзела на выключна пастушынай пайцы.
  Так у радасцi абмiнула лета i надышла восень. Днi сталi карацейшыя, ночы даѓжэйшыя i халаднейшыя. Але мора па-ранейшаму цёплае, i днi вясёлыя.
  Гертруда пакуль жыла бесклапотна. Хоць зiма магла аказацца прахалоднай, i ѓ моры купацца ѓжо будзе не так камфортна. Але нiчога, не акалеюць, i будуць iншыя забаѓкi.
  А вось Стэлла выйшаѓшы замуж за прынца развяла бурную дзейнасць. Нават дзiѓную для дзяѓчынкi равеснiцы Гертруды. Стэлла пляла iнтрыгi i здолела здабыць наймацнейшы ѓплыѓ на свайго цесця Людовiка чатырнаццатага. Яна ѓсяляк падштурхоѓвала караля-сонца да чарговай вайны. Захапiць Iспанiю i ѓсе яе, а таксама партугальскiя калонii, было яе марай. А там i Англiю падпарадкаваць сабе. Тым больш кароль Якаѓ слабы i мае патрэбу ѓ французскай падтрымцы. А яна б Стэлла магла б усесцiся i за iспанскi пасад.
  З-за багаццi спраѓ Стэлла ѓжо стала падзабываць аб Гертруда. Пасол, якi пакуль прыбiѓ з Нарвегii, не нагадаѓ пра яе. Дачка хана спадзявалася, што яе былая валадарка моцна пакутуе ѓ ссылцы, а можа ѓжо наклала на сябе рукi. Ведала б ён рэальнасць, то напэѓна б ашалела ад прыкрасцi. Што на самой справе прынцэсе добра i весела.
  Але ёй было не да гэтага. А вось зараз у Стэллы ѓзнiкла ваганне. Грошай зараз у яе столькi, што лёгка можна наняць прафесiйнага кiлера, якi прыкончыць дзяѓчынку i прыбярэ тым самым небяспечнага сведку. Але Стэлле было мала забiць сваю былую напарнiцу i спадарыню. Ёй хацелася менавiта гэтага - прынiзiць i прынiзiць ганарлiвую прынцэсу.
  Каб тая не пайшла ѓ хрысцiянскi рай, як юная пакутнiца, а доѓга пакутавала ѓ рэальным пекле галечы. А якая самая прынiжальная прафесiя, як не пастушка? Няма забiваць яна Гертруду не будзе, але зрабiць жыццё прынцэсе цяжэй варта. I для гэтай мэты дачка хана пашле спецыяльнага наймiта, якi павiнен зрабiць знаходжанне прынцэсы яшчэ больш пекла, а заадно час ад часу iнфармаваць Стэллу.
  Толькi трэба не спяшацца i знайсцi чалавека з фантазiяй, i якi валодае галубiнай поштай, якi не забiваючы пакалечыць, але звядзе Гертруд перш за час у магiлу, а прапусцiць яе, праз пекла да канца.
  На Корсiцы ѓжо пачатак снежня. Прыкметна пахаладала, i нават зранку на каменьчыку iней. Гертруда выбегла босая, i здрыганулася. Як рэзка пераступала надвор'е. Яшчэ ѓчора было днём больш за дваццаць градусаѓ, i гэта прымальна. А зараз надзьмуѓ з поѓначы холад, i стала марозна. Прынцэса захуталася ѓ пуховую хустку, але моцна сталi яе босыя ногi. Яна ѓвесь час падскоквала, i старалася знайсцi каменьчык вастрэй. Калi тэмпература апускалася павольна, моцная ад прыроду дзяѓчынка да гэтага прывыкала i ѓжо не адчувала сур'ёзнага дыскамфорту. Босыя ногi таксама адаптуюцца да пагаршэння клiмату. Але калi рэзка скакнула, то гэта ператвараецца ѓ катаванне.
  Вось нават у загартаванага Эрыка ножкi сталi чырвонымi, нiбы лапкi гусака. Хлапчук спытаѓ у канюшага:
  - Можа знойдзецца для дзяѓчынкi хоць пара чаравiкаѓ? Яна ж прастыць можа!
  Стайнi са скепсiсам спытаѓ у хлопчыка:
  - А табе? Сам тое ты вытрымаеш?
  Эрык упэѓнена вымавiѓ:
  - Ты ведаеш, я нi разу не кашляѓ, хоць усе мiнулыя зiмы праходзiѓ басанож. Але ж яна яшчэ дзяѓчынка, i не загартаваная, як мясцовыя сялянкi з параненага дзяцiнства.
  Стайнi паводле кiѓнуѓ:
  - Я папрашу ѓ гаспадынi.
  I грузны, буйны мужчына адправiѓся ѓ дом. I праз хвiлiну вылецеѓ нiбы ѓджалены, правiшчаѓшы:
  - Спадарыня забаранiла! Снег яшчэ не выпаѓ, i вы павiнны абодва босымi хадзiць! Iнакш вас выпору на стайнi!
  Эрык цяжка ѓздыхнуѓ i вымавiѓ:
  - Добра! Так i быць, абыдземся!
  Хутка выгнаѓшы скацiну, хлапчук прапанавала прынцэсе зноѓ сесцi на яго спiну. А сам пачаѓ энергiчна масажаваць босыя, агрубелыя i задубелыя ад холаду падэшвы дзяѓчынкi. Гертруда трэслася ад холаду, але хутка сагрэлася, тым больш што вызiрнула сонейка, i сцiх вецер. А сын герцага сарваѓшы з пальмаѓ лiсце пачаѓ майстраваць для прынцэсы высокiя боцiкi.
  Гертруда ѓ прыкрасцi праспявала:
  - Ну чаму не доѓжыцца лета круглы год, ну чаму мароз нам пяткi моцна палiць!
  Эрык па-фiласофску заѓважыѓ:
  - Каб ногi не былi занадта мяккiмi ёсць камень, а каб мы не лашчылiся зiма. А яна тут дастаткова далiкатная.
  Тым не менш выбраѓшыся на лужок хлапчук распалiѓ вогнiшча, i падагрэѓ малака з мёдам, прымусiѓшы выпiць прынцэсу:
  - Нельга табе прастываць. Тут лекараѓ i ѓ памоѓцы няма. А нешта ёсць у жандараѓ загояць.
  Дрыжыкi ѓ Гертруды прайшлi, i накрыѓшыся ваѓнянай хусткай i лiсцем дзяѓчынка, на сонцы задрамала.
  Потым прачнулася ѓжо, калi сцямнела. Стала халаднавата, але яшчэ памяркоѓна. Так яна ѓ самаробных боцiках, i ѓ лiсцi пайшла ѓслед за Эрыкам, якi як нi ѓ чым не бывала насiѓся напаѓголым. Хiба што майку накiнуѓ на мускулiсты тулава. Няма гэтае хлопчыка нiхто не бярэ.
  Зiма на Корсiцы, асаблiва на паѓднёвым ускрайку сапраѓды мяккая. Наступныя днi аказалiся куды цяплей. I Гертруда зноѓ бегала, асаблiва пасля ѓзыходу сонца басанож па каменьчыках, i хоць бы раз чхнула. Снег выпаѓ толькi ноччу на Каляды. Скацiну ѓ гэты дзень не выгналi, i ѓпершыню за доѓгi час хлопчык i дзяѓчынка апынулiся ѓ гаспадарскiм цераме. Немязiда вырашыла сабе зладзiць свята, i таму ёй нарыхтавалi ѓсякай усячыны. А Эрык i Гертруда прыслужвалi ёй за сталом. Немязiда была вясёлая. Побач з ёй сядзела госця, якую прынцэса спачатку прыняла за юнака. Мужчынскае адзенне, кароткая светлая стрыжка i мужныя падбародак. Потым па постацi i навяртаннi мiлэдзi, Гертруда зразумела, што гэта жанчына i жанчына прыгожая, прыкладна дваццацi пяцi гадоѓ, цi нават малодшай.
  Але нягледзячы на ??прыгажосць занадта ѓжо жорсткi ѓ яе погляд сталёвых вачэй, i моцныя рукi, з набiтымi косткамi кулакоѓ. Нiбы ѓ вулiчнага байца.
  Яна ѓсмiхнулася Гертруда, шырокай усмешкай з белымi, блiскучымi i буйнымi зубамi. Але вочы глядзелi па-ранейшаму холадна i жорстка. I ёй дзяѓчынка адчула некаторую добра ѓтоеную варожасць.
  Жанчына зрэшты ветлiва i ласкавым голасам вымавiла:
  - Няхай гэтыя дзецi сядуць да стала, i паабедаюць з намi. Табе ж Стэлла вельмi хочацца торцiк?
  Ды апошнiм часам Гертруда ѓсё часцей i часцей марыла пра тарты i бiсквiты з крэмам, якiя ела ѓ сябе ѓ палацы. Гэта сапраѓды ёй не хапала. I баючыся што гэта прыгожы цётка з кулакамi забойцы перадумае прынцэса тут жа ѓскочыла на прапанаванае ёй крэсла. Трохi стрымана прысеѓ i Эрык. Яму таксама вельмi хацелася пакаштаваць торта.
  Жанчына паглядзела Гертруду. Тая асцярожна ѓзяла ѓ рукi вiдэлец i ножык. I паглядзела на лэдзi, не адважваючыся рэзаць самой.
  Мiлэдзi ласкава вымавiла:
  - Адразай крошка колькi хочаш, i хлопчык няхай таксама паесцi.
  Гертруда прынялася рэзаць, яна рабiла гэта акуратна, у адпаведнасцi з этыкетам. Жанчына-воiн уважлiва сачыла за яе рухамi. Хлапчук, якi ѓжо паспеѓ забыць за амаль восем гадоѓ становiшча пастуха добрыя манеры, дзейнiчаѓ грубейшае, але таксама па прыкладзе напарнiцы ѓзяѓ у рукi нож i вiдэлец. I запэцкаѓся ѓ духмяным крэме.
  А Гертруда ела вельмi акуратна, стараючыся не заляпацца. Дзяѓчынка пасля доѓгага перапынку нарэшце адчула на мове незабыѓны смак бiсквiту i шакаладнага крэму. Як гэта выдатна есцi торт, смак якога яна не паспела забыцца.
  Мiлэдзi ласкава спытала дзяѓчынку на нарвежскай мове:
  - Ты напэѓна шляхетная сеньёра?
  Гертруда машынальна адказала, схлусiѓшы:
  - Не!
  Жанчына пажадлiва ѓсмiхнулася i заѓважыла:
  - Але твая прыгажосць i манеры выдаюць цябе з галавой. Дык жа Гертруда!
  Прынцэса здрыганулася i выдала сябе:
  - Што вы ведаеце маё iмя?
  Мiлэдзi заѓсмiхалася i на нарвежскай мове працягнула:
  - Не бойся... Калi чарнавалосая самазванка прапанавала за табой сачыць i псаваць табе жыццё, мне адразу здалося, што справа тут нячыстая. З чаго гэта прынцэсе i жонцы наследнага прынца, так вытанчана помсцiць служанцы. Акрамя таго я чула аб вашай сям'i. Вы скандынавы i практычныя ѓсе бялявыя. А ён чорная брунэтка, зусiм не падобная да свайго бацькi. Тым не менш здолела зачараваць Людовiка чатырнаццатага i гэты стары па вушы ѓ яе закаханы. Так што я падумала - прыму яшчэ прапанову i пагару з сабой.
  Гертруда цяжка ѓздыхнуѓшы, заѓважыла:
  - Я паклялася сэрцам мацi нiкому нiчога не казаць!
  Мiлэдзi кiѓнула галавой i лiслiва вымавiла:
  - Гэта тлумачыць тваё маѓчанне, але... Рана цi позна падман Стэллы выявiцца i... Ёй не зносiць галавы.
  Прынцэса ѓсмiхнулася, але тут жа нахмурылася, вымавiѓшы:
  - Нiхто не паверыць, што басаногая жабрачка каралеѓская дачка.
  Мiлэдзi рашуча адпрэчыла сумневы:
  - Мы можам напiсаць лiст твайму бацьку i ён асабiста наведае двор Людовiка чатырнаццатага. Тады ѓсе праблемы вырашацца зараз. Варта табе толькi напiсаць на пергаменце некалькi слоѓ, i са Стэла будзе скончана!
  Гертруда ажывiлася i паглядзела на Эрыка. Той мабыць не ведаѓ нарвежскай мовы, i не зважаѓ на гутарку. Хоць прынцэсе зусiм i не было дрэнна ѓ ссылцы, ёй ужо не хацелася больш мiрыцца з кiраваннем Стэл. I дзяѓчынка вырашылася:
  - Я напiсаю лiст свайму бацьку!
  Мiлэдзi шырока ѓсмiхнулася, i сказала дзяѓчынцы:
  - Пойдзем у другi пакой. Пяро i чарнiла ѓжо гатовы.
  Гертруда адправiлася ѓслед за жанчынай ваяром. Босыя ногi прынцэсы крочылi амаль бясшумна, а боты мiлэдзi рыпелi. Смешна, але каралеѓская асоба выглядае жабрачкай у лахманах, на фоне жанчыны ѓ адзеннi мужчыны.
  Пасеѓшы Гертруда абмакнула ѓ чарнiлiцу пяро. Яна ня ведала, што канкрэтна пiсаць. Тым больш, клятва яшчэ дзейнiчала, i яна не хацела яе парушаць. Зрэшты, можна паступiць.
  Мiлэдзi зразумеѓшы прычыну ваганняѓ, падказала:
  - Напiшы проста: тата я цябе вельмi люблю i хачу бачыць. Прыязджай у Парыж хутчэй, кахаючая цябе Гертруда.
  Прынцэса перахрысцiлася i некалькi разоѓ акунуѓшы пяро ѓ чарнiлiцу накiдала некалькi слоѓ. Затым паставiла свой роспiс...
  Мiлэдзi падняла напiсанае, уклала ѓ канверт i паставiла друк. Пасля чаго пацалавала на развiтанне прынцэсу, прашаптаѓшы:
  - Лiст будзе дастаѓлена па адрасе. А Стэлле мы нанясем смяротны ѓдар.
  I рыпаючы чорнымi, блiскучымi ботамi жанчына-кабра пакiнула пакой, церамка, на аддаленым хутары.
  Гертруда прашаптала наѓздагон мiлэдзi:
  - Ды дапаможа нам Бог!
  
  
  СНЕЖНАЯ КАРАЛЕВА I БОСIКАМ ГЕРДА
  Дзяѓчынка была той самай Гердай i са Снежнай Каралевы, i ѓвесну, як толькi сышоѓ снег, адправiлася за горад шукаць свайго названага братка Кая. Яна прыхапiла з сабой невялiкую сумку з ежай, i надзела свае чырвоныя чаравiчкi, самае каштоѓнае, што ѓ яе было. Свяцiла сонейка, i стаяла цудоѓнае вясновае надвор'е. Герда iшла бадзёра i насвiствала песеньку:
  Дарогай доѓгай я iду,
  Шукаю страчанага брата...
  I веру, Кая знайду,
  Хоць хлапчук не латка.
  
  Дарога вельмi нялёгкая,
  Ёсць у ёй i стромы i раѓнiны...
  Але ведай выканацца мара -
  Навекi з братам мы адзiныя!
  
  Калi трэба буду басанож,
  Па каменi i па снежных стромах...
  I прыцягну яго сiлком,
  Мой брат паверце самы лепшы!
  
  Дарога цяжкая павер,
  Часам так драпежна выюць ваѓкi...
  Пакрыѓдзiць можа кожны звер,
  I камень пад нагамi колкi!
  
  Але Кая я павер, знайду,
  Яго прыгажуна пацалую...
  Прайду i сцюжу i завею,
  Снег пячэ мне нажэнку босыя!
  
  Ды шлях суровы ты павер,
  I галадае моцна Герда...
  Не пазбегнуць у шляху страт,
  Стукае трывожна дзеѓкi сэрца!
  
  Але прайду пясок i снег,
  I выручу, паверце Кая...
  Кахаць хлапчука не грэх,
  Я па снезе прайду босая!
  
  Але вось канец шляху прыйдзе,
  Убачу братка ѓ новым святле...
  Перамог адкрыю слаѓны рахунак,
  Цяплей стане на планеце!
  Герда iшла па дарожцы, i яе ножкi ѓ зусiм новых чаравiчках нацерлiся. Дзяѓчынка сказала сама сабе:
  - Дарога да братка доѓгая, i я стопчу гэтыя новыя чырвоныя чаравiчкi ѓ iрваннi. Знiму лепш за iх! Ужо цеплыня!
  Герда зняла чаравiчкi i панчохi i схавала iх торбу. Басанож, на самай справе, было лягчэй iсцi i прыемней. Пыл на дарозе калола ножкi. Сям'я Герды небагатая i ѓ цёплы час года дзяѓчынка часта гуляла босая. Але пасля зiмы, а яна ѓ Данii снежная, яе падэшвы ѓ валёнках зняжылiся. I iсцi толькi першыя некалькi хвiлiн, па камянiстай дарозе быѓ прыемна. Затым голыя, падэшвы дзяѓчынкi сталi ныць i хварэць.
  Герда сышла з камянiстай еѓрапейскай дарогi, i пайшла па свежай вясновай траѓцы. Так калолася куды менш. Хаця iсцi ѓжо не так зручна.
  Дзяѓчынка iшла сабе i зноѓ нешта напявала. Затым з'ела крыху перапечкi з сумачкi.
  Нарэшце наперадзе паказалася вёска. Герда ѓ сваёй простай сукенцы i басанож, магла б сысцi на за бiрульку, але выглядала занадта чысценькай. Яна бялявая i прыгожая, твар нават крыху цямней белых як снег валасоѓ.
  Прыйшло, уступаючы ѓ вёску сысцi з мяккай травы, i зноѓ пясок i жвiр дарог калолi яе ножкi. Але вясковыя дзецi ѓжо на ѓсю моц фарсiлi голымi, пыльнымi пяткамi, i Герда сцiснула зубы i не хацела праславiцца пяшчоткай.
  Дзяѓчынка спытала ѓ дзяцей пра Кая.
  Адзiн з хлопчыкаѓ адказаѓ:
  - А я i ёсць Кай!
  Герда засмяялася i пакiвала галавой:
  - Ты не той Кай!
  Хлопчык блiснуѓ босымi, пыльнымi пяткамi i схаваѓся.
  Герда разумеючы, што пошукi браткi могуць зацягнуцца, спытала калi праца.
  Адзiн гаспадар сказаѓ, што нудна перанесцi дзесяць вёдраѓ за ежу.
  Герда ѓзяла каромысел набрала два вядры i панесла. Даволi цяжка для дзяѓчынкi несцi вялiкiя вядры. Босыя падэшвы ног лiтаральна палалi.
  Але яна, сцiснуѓшы зубы, хадзiла i набiрала. У горадзе Герда была нязвыклая да цяжкай працы, хаця таксама нешта справы па гаспадарцы.
  Апошнiя вёдры дзяѓчынка прынесла лiтаральна хiстаючыся. I ледзь не выпусцiла iх. Але цяжка дыхаючы, данесла да ганка.
  Гаспадар сунуѓ ёй акраец хлеба i сказаѓ:
  - Калi хочаш, я магу ѓзяць цябе служанкай!
  Герда цяжка дыхаючы, пакiвала галавой:
  - Не!
  I мiльгаючы чорнымi па пыле пятачкамi пабегла з сяла. З цяжкасцю дабралася да блiжэйшага стага сена i ѓпала ѓ яго ѓ поѓнай знямозе. Пасля чаго яе змарыѓ сон.
  I снiлiся кашмары...
  Бедная Герда, пабразгваючы цяжкiмi, якiя шаруюць ногi кайданамi, цягнецца ѓ парыжскую турму. Яшчэ саджаюць у Шатле, у халодную, смярдзючую камеру, дзе разам сядзяць i маленькiя дзяѓчынкi, якiя трапiлiся на крадзяжах, i жанчыны старэй, але практычныя ѓсе маладыя
  Кормяць агiднай бурдай i чэрствым хлебам. Так правесцi ѓ нечалавечых умовах можна не адзiн год.
  Але Герду выклiкаюць на допыт. Машчуць пяткi алеем, i паабносяць да босых ног палаючую жароѓню. Дзяѓчынка крычыць ад болю i губляе прытомнасць. А яе прымушаюць узяць на сябе вiну ѓ забойстве дваранiна.
  Катаваннi працягваюцца некалькi дзён, дзiця порюць, падвешваюць на дыбе, але Герда выяѓляе неверагодную мужнасць. Нi ѓ чым не прызнаецца. I тады да яе прымяняю iспанскiя боты.
  Дошкi здушваюць дзiцячыя ногi, а кат забiвае клiны. Пасля першых жа ѓдараѓ дзяѓчынка страчвае прытомнасць. Але на яе льюць лядоѓню ваду, прымушаючы прыйсцi ѓ сябе. Потым зноѓ б'юць па дошках. Боль проста жахлiвы. Герда хрыпiць, i зыходзiць дзiкiм крыкам.
  П'яны кат ухмыляецца.
  Дазнаѓца паѓтарае пытанне:
  - Ты забiла Вiконт дэ Жузак?
  Герда са стогнам адказвае:
  - Не!
  Дазнаѓца крычыць:
  - Кат, яшчэ ёй адзiн клiн! Патаѓсцей!
  I зноѓ iдзе ѓдар, ад якога ѓздрыгвае ѓсё цела дзяѓчынкi. Слёзы бягуць з вачэй Герды, гераiнi Андэрсана вельмi балюча, але яна не прызнаецца.
  Дазнаѓца крычыць:
  - Ды прызнайся нам! Гэта ѓсяго толькi словы!
  Герда нечакана знаходзiць у сабе сiлы выразна адказаць:
  -Словы як вецер, круцяць млын якая дае муку мудрым, i муку дурням!
  Вядучы допыт крычыць:
  - Яшчэ два клiну!
  I зноѓ ляцiць молат... храбусцяць костачкi, дзiцячых ножак, ад болевага шоку дзiця зноѓ губляе прытомнасць. Герду вядром ледзяной са склепа вады прыводзяць у сябе. I працягваюць выдасканаленую i разам з тым сякернае катаванне. Вось у цiсках адначасова зацiскаюць, пальчыкi рук дзяѓчынкi. Здушваюць цiскi. Герда зноѓ страчвае прытомнасць. На гэты раз надоѓга. Нават вядро вады не можа прывесцi яе ѓ сябе.
  Дзяѓчынка ляжыць у катавальным крэсле бледная i акрываѓленая.
  Герда ачулася. Ну i кашмарны ѓ яе сон. Аднак, пасля цяжкай працы i доѓгага шляху, босыя ножкi ѓ яе моцна гудуць i баляць. Голыя, пыльныя падэшвы дзяѓчынкi патрэскалiся i на iх балюча ступаць. Праз сiлу Герда прымусiла сябе ѓстаць, i рушыла пешшу. Збiтыя ступнi хварэлi, але дзяѓчынка сцiснула зубы мацней, i крочыла на волi. Хаця кожны крок i выбухаѓ дзiкiм болем.
  Паступова зрэшты, цела разагравалася, i боль прытупляѓся. Хоць ногi i асаблiва iкры моцна нылi ад стомленасцi, а голая, збiтая падэшва саднела ад дробных каменьчыкаѓ на дарозе.
  Дзяѓчынка iшла праз сiлу i, нават прыбаѓляла крок... Сонца перавалiла за поѓдзень. Зьявiлася новае сяло. Герда накульгваючы, увайшла ѓ яго. Жылкi ѓ яе звiнелi ад напружання.
  Дзяѓчынка працягнула руку i папрасiла слёзна:
  - Дайце, калi ласка, хлеба.
  Адна з жанчын дала ёй кавалак блiна, друга чэрствую акраец, трэцяя бульбiну.
  Герда крыху падмацавала сiлы. I крыху пасядзела на лаѓцы. Да яе падышоѓ хлапчук i спытаѓ:
  - Куды iдзеш дзяѓчынка?
  Герда шчыра адказала:
  - Я шукаю свайго названага братка Кая!
  Хлопчык пацiснуѓ плячыма i адказаѓ:
  - Два Каi i ѓ нас у вёсцы ёсць. Iмя распаѓсюджанае. А мiр вялiкi. А ѓ цябе i так ножкi збiты ѓ кроѓ.
  Герда цяжка ѓздыхнула i адказала:
  - Я гэта ведаю. Але не магу здрадзiць свайму сябру!
  Хлопчык заѓважыѓ:
  - У цябе ѓ сумцы нешта ёсць!
  Герда кiѓнула:
  - Ды ѓ ёй чырвоныя чаравiчкi!
  Пацан з усмешкай спытаѓ:
  - Дарагiя?
  Дзяѓчынка кiѓнула:
  - Так! Бабуля паѓгода збiрала!
  Хлопчык са здзiѓленнем спытаѓ:
  - А чаму ты ѓ iх не ходзiш?
  Герда шчыра адказала:
  - Таму i не хаджу, што яны дарагiя! Шлях можа быць доѓгiм, i яны разваляцца.
  Хлапчук прапанаваѓ:
  - Прадай iх, i ты зможаш купляць па шляху ежу!
  Герда адмоѓна матнула галавой:
  - Не! Кай iх нi разу не бачыѓ! Я хачу паказацца ѓ iх!
  Хлопчык згодна кiѓнуѓ:
  - Я разумею! На вазьмi медны грошык! Хутка ты дойдзеш да горада, на акрайчык хлеба хопiць. Толькi не ѓздумай красцi. Хоць ты i дзiця, але пасадзяць у турму i будуць лупцаваць!
  Герда адмоѓна матнула галавой:
  - Я нiколi нiчога не ѓкраду!
  Пасля чаго дзяѓчынка паднялася з лаѓкi i патупала. Ногi балелi, ступнi палалi, але абавязак патрабаваѓ ад яе iсцi далей.
  Да ночы яна не паспела дайсцi да горада, i зноѓ заначавала ѓ стозе сена.
  На гэты раз яе сон быѓ больш спакойны.
  Дачка ката схавала Герду ѓ кошык i вынесла з камеры. Яна спяшалася пакiнуць Шатле, пакуль палоннiцы не хапiлiся. I дзяѓчына, збегла з паклажай.
  Дачка ката адправiлася з Гердай у шлях, на поѓдзень Францыi, разлiчваючы тамака згубiцца. Яна iшла ѓ скураных чаравiках, Герда басанож тупала побач з ёй. Але потым ад камянiстай дарогi ѓ дзяѓчыны развалiѓся абутак i яна з цяжкасцю ступала акрываѓленымi нагамi. Гердзе было крыху лягчэй, так яна першапачаткова мела агрубелыя падэшвы, вiдаць, нягледзячы на моцнае амаладжэнне цела дзяѓчынкi захоѓвала ѓспамiны аб па мiнулых выпрабаваннях.
  Дачка ката лiчылася з заможнай сям'i i звычайна насiла абутак, як гэта прынята ѓ не бедных Парыжскiх сем'яѓ. I яе дзявочая падэшва не мела звычкi да камянёѓ, галькi, камянiстай французскай дарозе. Але дзяѓчына, разбiѓшы ногi ѓ кроѓ, выяѓляла мужнасць i не скардзiлася. Герда на прывале цалавала яе ножкi ѓ акрываѓленыя ступнi i боль верша, дачка ката засыпала.
  Паступова яе ногi загойвалiся i пакрывалiся цвёрдай скарынкай. Дачка ката абносiлася i жыла мiласцю, на Гердзе таксама засталiся адны лахманы. На зiму дзяѓчына i дзяѓчынка перабралiся ѓ Iталiю. Там не бывае маразоѓ, i памяркоѓна. Але iх жыццё стала жыццём валацуг. Гэта значыць, вельмi цяжкай i галоднай. I прасвету ѓ гэтым жыццi не бачылася. Дачка ката была мiлавiднай, але зусiм не прыгажуняй i зусiм схуднела, стала чарацiнкай.
  А Герда па дарозе натхнiѓшыся, заспявала;
  Герда Кая шукала босая,
  Па гурбах суровым брела...
  Бо душа ѓ яе залатая,
  Як сняжок прамянiсты белая!
  
  Адшукаць жанiха не здолела,
  I патрапiла да фашыстаѓ у поѓны...
  Ох, няшчасная дзяѓчынка Герда,
  Якога ж трываць такую ганьбу!
  
  Плачы падрыхтавалi прэнг,
  Расклаѓшы пад нагамi вогнiшча...
  Смажаць дзяѓчынку нiбы як рыбу,
  Але ведай духам яна як арол!
  
  I цярпела вялiкiя пакуты,
  Катаванняѓ i катаванняѓ не злiчыць...
  Абклалi няшчасную данiнай,
  Каб прымусiць дзяѓчынку раѓцi!
  
  Ногi босыя полымем лiжуць,
  Плёткай дзяѓчыну люта б'юць!
  Тут пад купалам у строгiм Парыжы,
  На вогнiшча Герду ѓ робе вядуць!
  
  Катаваньнi жорсткiя дзяѓчынка трывае,
  I смяецца ѓ твар катам...
  Не, яна не папросiць аб смерцi -
  Выпрабаванне ёй па плячах!
  
  Можа вытрымаць катаваннi лiхiя,
  Ты ѓ цярпеннi ж iдэал...
  Нарадзiлася наша Герда ѓ Расii,
  Праваслаѓе сэрцам прыняѓшы!
  Хоць ламаюць ёй косткi абцугамi,
  Вастрыем колюць белыя грудзi...
  I босымi на вугаль нагамi,
  Ставяць Герду, дык боль - не ѓздыхнуць!
  
  На вогнiшча ганарлiва сыходзiць дзяѓчынка,
  Хоць твар усё ѓ крывi, сiняках...
  Засмяялася ад радасць звонка,
  Хоць i рукi i ногi ѓ ланцугах!
  
  I здавалася, няма выратавання,
  Ката лапа палiць вогнiшча...
  Папрасiла ѓ Бога прабачэння -
  Хоць агонь мовы да яе працягнуѓ!
  
  Лiжа цела апантана полымя,
  I Герда стогне ад болю, крычыць...
  Але ѓ душы ѓсё роѓна роѓ сьцяг,
  I на сэрца рэдут-маналiт!
  
  Будзе помнiк дзяѓчынцы святла,
  I Расея сваю ѓспомнiць дачку...
  Герда смелая будзе апетая,
  Стане дзень i развеецца ноч!
  Герда вечна галодная, басанож, i ѓ лахманах, тупала i па Iталii. Яна ѓсё яшчэ спадзявалася знайсцi свайго брацiка Кая. Чамусьцi яна шукала яго на поѓднi Еѓропы, а не на Паѓночным полюсе.
  I вось яна ѓжо падыходзiла да Неапалю. Недалёка ад горада стаяѓ вялiкi i вельмi прыгожы палац.
  Дзяѓчынка прысела на каменьчык. I адчуѓшы моцную нуду заплакала.
  Да яе падышоѓ хлопчык. У багатым адзеннi i лакаваных чаравiках. Ён быѓ на выгляд равеснiк Герды. I цiха спытаѓ:
  - Чаго ты плачаш жабрачка?
  Дзяѓчынка сумленна адказала:
  - Вось ужо шмат гадоѓ я шукаю свайго названага братка Кая, i абыйшла басанож паѓсвету!
  Хлопчык скептычна заѓважыѓ:
  - Шмат гадоѓ? Ты што яго шукаеш з маленства?
  Герда пакiвала галавой i адказала:
  - Ды не! Я куды старэйшы, чым выглядаю!
  Хлопчык усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Я люблю слухаць казкi! Раскажы мне сваю гiсторыю!
  Герда пачала выкладаць, адкрыта i нiчога не прыхарошваючы.
  Хлопчык слухаѓ яе, i слухаѓ... Затым адказаѓ:
  - Не ведаю так гэта цi не, але магчыма наш прынц гэта i ёсць Кай!
  Герда свiснула:
  - Да ну?
  Хлопчык згодна кiѓнуѓ:
  - Я слуга ѓ палацы прынца, i ведаю, што мой сюзерэн з простага народа! Наша прынцэса сабе сама выбрала юнака, якi павiнен быць генiем i нечым яе ѓразiць!
  Дзяѓчынка згодна кiѓнула:
  - Ды Кай мог! Ён вельмi разумны i вялiкi арыгiнал! Часам такiя вершы складаѓ, што з усяго Капенгагена зляталiся дзецi i слухалi, апладыруючы!
  Хлопчык кiѓнуѓ:
  - Я табе веру! Прынц i сапраѓды быѓ такi хлапчук як я! Ён нават прыйшоѓ басанож i надзеѓ боты, толькi каля ѓвахода ѓ палац. I проста аказаѓся дзiѓным. Калi ѓлiчыць, што жадаючых жанiцца быѓ цэлы натоѓп, то ён i зрабiѓ уражанне!
  Герда спытала:
  - У яго светлыя валасы i блакiтныя вочы?
  Хлопчык, якi сам быѓ чорнавалосы кiѓнуѓ:
  - Так! I гэта таксама спадабалася каралю, што ён не iтальянец, але выдатна гаворыць на нашай мове!
  Герда пацвердзiла:
  - Наша бабуля была настаѓнiцай замежных моѓ. I мы з Каем з ведалi з раннiх гадоѓ! Гэта сапраѓды ён!
  Хлапчук-слуга адзначыѓ:
  - Табе нарэшце павезла!
  Дзяѓчынка тупнула босай ножкай:
  - Вядзi мяне да прынца!
  Хлапчук пацiснуѓ плячыма:
  - У лахманы i босую дзяѓчынку не пусцiць варта... Цябе проста кiнуць у вязнiцу!
  Герда здрыганулася i прапiшчала:
  - Што ж рабiць?
  Хлопчык прапанаваѓ:
  - Я ѓ палацы ѓсе закуткi вывучыѓ. Правяду цябе ѓтойлiва. Калi будзе ноч, да самай спальнi. I ты адразу ж увойдзеш у кантакт i прынцам!
  Дзяѓчынка кiѓнула:
  - Я згодна!
  Хлапчук заѓважыѓ:
  - Можа, табе дастаць новую сукенку i туфлiкi. Ты ѓ такiм выглядзе Кая шакiруеш!
  Герда пакiвала галавой:
  - Басанож лягчэй ступаць без шуму! Акрамя таго таго няхай мой братка паглядзiць якi я стала!
  Хлопчык кiѓнуѓ:
  - Пасядзi пакуль на каменi! Я прынясу табе ежы. Ты такая худзенькая i галодная. А потым мы пойдзем!
  Дзяѓчынка нервова перабiрала босымi ножкамi, дрыжучы ад нецярпення. Няѓжо паласа няѓдач скончылася, i яна зноѓ убачыць свайго, якi падрос брата Кая?
  Няѓжо ён таксама басанож iшоѓ ад Данii, да поѓдня Iталii? Бедны хлопчык. У яе голыя падэшвы, хоць яна i дзяѓчынка, сталi як капыты каня ад набiтых аб вострыя камянi дарог Еѓропы. I холад, i спёка, усё яна адчула i трывала.
  Хлапчук прынёс ёй пару пiрожных з крэмам з кухнi, курыную ножку.
  Герда прагна гэта з'ела.
  Ужо сцямнела... Дзяѓчынка старанна памыла босыя ногi ѓ ручаi. Але варта было зрабiць некалькi крокаѓ, як агрубелыя падэшвы зноѓ запылiлiся. Хлопчык здаваѓся такiм прыгожым.
  Ён павёѓ яе праз сакрэтны лаз у плоце, i рушыѓ разам з ёй па закутках.
  Усё было нiбы ѓ казцы ... Iталiя, i палац куды яе правёѓ хлапчук. I яна думала, што гэты прынц i ёсць яе названы братка Кай. Хоць сапраѓды варта не прапусцiць босую дзяѓчынку, у лахманах.
  Хлопчык слуга яе вёѓ у спальню прынцу. Ён i сам зняѓ чаравiчкi, у палацы, каб не шумець, i дзецi iшлi басанож па калiдорах, спрытна абыходзячы варту.
  Часам па сценах праносiлiся каляровыя карцiнкi якiя былi вясёлымi снамi.
  А ѓ залатой кветцы спаѓ юны прынц, а па правы бок ад яго, прынцэса.
  Прынц быѓ прыгожым, але некалькi якiя распаѓнелi ад раскошных баляѓ у палацы, i старэй Кая. Але Герда адразу зразумела, што гэта не ён.
  I найсвятлейшая пара прачнулася.
  Яны першапачаткова перапалохалiся, i варта схапiла дзяцей. Але затым прынцэса папрасiла худзенькую, бялявую дзяѓчынку ѓ лахманах з мазолiстымi пыльнымi ножкамi расказаць сваю гiсторыю.
  Герда ѓсё расказала па парадку. Уключаючы i апiсаннi жорсткiх катаванняѓ, у Французскай турме.
  Прынцэса спачувальна вымавiла:
  - Няхай яна застаецца з намi!
  Прынц пагадзiѓся:
  - Гэта самая цудоѓная гiсторыя якую я калi-небудзь чуѓ!
  I дадаѓ:
  - Большую частку шляху па Еѓропе, я ѓсё ж такi праехаѓ на канi. I толькi калi яна ѓпала, прыйшлося iсцi пешшу. Добра яшчэ ѓ нас у манастыры хлопчыкам дазваляю абувацца толькi ѓ мароз, i мае ногi не былi далiкатнымi. Але ѓсё роѓна я збiѓ ступнi i хромам. Яна прайшла босая Еѓропу з канца ѓ канец!
  Прынцэса рашуча заявiла:
  - Яна будзе маёй самай каханай фрэйлiнай! I быць па гэтым! А хлопчыку якi яе прывёѓ, дзесяць удараѓ палкамi i па пятках, за парушэнне этыка, i дваццаць залатых манет, што знайшоѓ нам новага сябра!
  Юны слуга пакланiѓся i адказаѓ:
  - Вы такiя справядлiвыя!
  Дзяѓчынка пакланiлася i папрасiла:
  - Ужо лепш мне дайце палкамi па пятках! Я тут ва ѓсiмi вiнаватая!
  Прынц, усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Табе палкамi ѓрэжуць само сабой! За незаконнае пранiкненне ѓ палац! Мы ж справядлiвыя гасудары!
  Прынцэса пацвердзiла:
  - I ёй таксама дзесяць удараѓ палкамi па голых пятках!
  Герда цяжка ѓздыхнула. Лягла на спiну i надзелi слугi яе босыя ножкi ѓ завесы. Але аказалася ѓсё не так страшна.
  Ёй бiлi тонкiм прутком, толькi для выгляду, i агрубелым падэшвам Герды было не балюча, а толькi казытлiва.
  А вось хлапчуку лупiлi гнуткай палкай, i яму было па-сапраѓднаму балюча. Але ён моцна сцiснуѓ зубы, i тузаючыся, здолеѓ стрымаць крыкi. А потым устаѓ i моцна кульгаѓ на абедзве нагi.
  Зноѓ шчаслiвы бiлет злавiла шматпакутная Герда. Дзяѓчынку зрабiлi служанкай шляхетнага прынца. Яна стала фрэйлiнай, яе разадзелi ѓ шоѓку i аксамiт. Паѓтарылася гiсторыя па Андэрсану, толькi крыху ѓ iншым варыянце. Герда ѓ першы ж дзень моцна нацерла ѓ новых боцiках ножкi, i зразумела, што багацце не толькi саладосць. А ѓ шаѓках спякотна ѓ iтальянскае лета. А самыя вытанчаныя стравы, не гэтак добрыя, калi ѓ цябе поѓны страѓнiк.
  Гэта цiсне i замiнае хадзiць...
  Акрамя таго Гердзе, прыйшлося вучыцца замежным мовам, добрым манерам, рознага роду этыкетам i навукам. А гэта зусiм не так цiкава чым весцi жыццё бадзяжкi.
  Нават галава ад гэтага трашчыць.
  Герда старалася прывыкнуць, доѓга мучылася. Вось мiнуѓ год. I ѓжо здавалася, што яна ѓцягнулася ѓ гэты знясiльваючы, рытм жыцця фрэйлiны.
  I што ёй ужо i неахвота некуды iсцi i чагосьцi шукаць.
  Але ѓ люстэрку, перад якiм яна выконвала цырымонiю, раптам з'явiѓся яе названы братка Кай. Хлопчык зусiм не вырас, i не змянiѓся за доѓгiя гады расстання, толькi стаѓ занадта ѓжо бледным з нездаровай сiнню. У замку Снежнай Каралевы ён нiбы замарозiѓся, i ѓсё яшчэ спрабаваѓ скласцi з iльдзiнак слова: "Вечнасць".
  А без яго ён палонны.
  Але, падобна, гэта яму не ѓдавалася. А якога, гэта доѓгiя гады сядзець у ледзяным замку, нават калi ты не адчуваеш холаду?
  I няма побач iншых дзяцей?
  Герда адчула, што яе названы братка глыбока няшчасны. Вакол толькi льды i белыя мядзведзi, ты перабiраеш зiготкiя як дыяменты iльдзiнкi. Нават з улiкам, што сэрца названага братка заледзянела, усё роѓна зразумела, што ён глыбока няшчасны. I толькi са з самой Снежнай каралевай можна пагаварыць, але яна з'яѓляецца ѓ ледзяным замку так рэдка.
  
  Герда ѓскрыкнула, i вырашылася бегчы. Яна пайшла ѓ свой пакой. Сапраѓды пакiнула боцiкi, дарагую сукенку i тонкую нiжнюю бялiзну. Апранула, сваё ранейшае, якое ператварыла ѓ лахманы, але беражлiва захоѓваемую сукенку. Яна стала цесным, i агалiѓ ножкi вышэй каленаѓ. Дзяѓчынка вырасла, i ёй з выгляду гадоѓ трынаццаць, а на справе на дзесяць гадоѓ больш. Колькi часу прайшло з моманту, як яна накiравалася шукаць свайго названага брата? Ужо гадоѓ трынаццаць, калi не болей.
  Дзяѓчынка пацалавала распяцце i так басаножкай адправiлася на пошукi свайго названага браткi. Прынамсi, яна цяпер ведала, што ён далёка на поѓначы. Па дарозе яе сустрэла варта. Убачыѓшы Герду босую i ѓ лахманах яны здзiвiлiся:
  - Гэта ты фрэйлiна? Што за выгляд у цябе?
  Герда схлусiла:
  - Я ѓгневала свайго прынца, i ён загадаѓ мне iсцi на ѓсе чатыры бакi, у тых жа лахманах што i пайшла на служэнне.
  Стражнiк жаласлiва заѓважыѓ:
  - Ты сабе ѓсе ногi зб'еш, дам як я табе хоць пару чаравiкаѓ. Мая дачка вырасла з iх, а табе яны як раз будуць у пару!
  Дзяѓчынка засумавала па хаднi басанож, якая так прыемна, калi падэшвы агрубелыя.
  Герда сцiпла адказала:
  - Я гэтага не заслужыла... Пакiньце сабе цi прадайце!
  Барадач пахiтаѓ галавой:
  - Ну, ужо не! Дарогi Iталii занадта суровыя i камянiсты для босых ног дзяѓчынкi. Тым больш ты ѓжо адвыкла, ад суровай паверхнi. Пакуль яшчэ травень, i не хутка стане холадна, але на ноч я табе дам i пуховым поплаткам, каб тую хавалася... Пакуль не знойдзеш новых добрых гаспадароѓ!
  - Дзякуй цябе! - адказала Герда.
  Ёй не хацелася крыѓдзiць стражнiка.
  Яна ѓзяла з сабой скураныя, i амаль не зношаныя чаравiкi - мабыць дачка апранала iх толькi па святах, i пуховую, таксама практычныя новую хустку. Падзякавала мяккаму сэрцу стражнiку. Чаравiкi i на самай справе былi зручныя, крыху больш за памерам, але нармальныя. У iх iсцi было камфортна.
  Але ледзь звярнуѓшы за паварот, дзяѓчынка зняла чаравiкi i павесiла iх на плячо. Ёй вельмi хацелася быць падобным басанож, адпачыць ад палацавага абутку. Спачатку iсцi было прыемна, дарожны пыл казытаѓ голыя пяткi. Але затым, стала адбiвацца доѓгая адсутнасць звычкi. Падэшвы ѓ дзяѓчынкi сталi далiкатней i мякчэй, i яна неѓзабаве адчула, колкасць каменьчыкаѓ i гарэнне. I наогул кожны грудок голая ступня ѓ якой сышлi мазалi хваравiта адчувае.
  
  Але Герду паспеѓшую за сваё ѓжо не такое ѓжо i кароткае жыццё павiсець на дыбе, гэта не збянтэжыла. У рэшце рэшт, басанож iсцi па камянiстай дарозе не так балюча, чым калi пяткi пячэ жароѓня. Хай нават за год яна, дзяѓчынка-фрэйлiна i запесцiлася. Нiчога яна не вытрымае.
  I Кая знойдзе, абавязкова.
  Да канца дня босыя ногi ѓ дзяѓчынкi крывавiлi, але яна не здалася i заснула ѓ стозе сена. А на наступны дзень зноѓ адправiлася па камянiстай дарозе.
  I iшла праз сiлу, няхай яе ножкi з кожным крокам выбухалi болем.
  Герда не ѓзяла з сабою ежы, i ёй давялося харчавацца мiласцю. Сiмпатычнай дзяѓчынцы ѓ лахманах падавалi ахвотна.
  Герда спачатку хацела прадаць скураныя чаравiкi або абмяняць на прадукты харчавання, але затым яна раздумалася. Яе ножкi вельмi хутка агрубелi, i ѓ чаравiках, асаблiва ѓ цёплую пару года не мелi патрэбу. Затое яна сустрэла двух маленькiх хлопчыкаѓ, якiя лiтаральна памiралi з голаду.
  Герда не магла iх кiнуць.
  Дзяѓчынка накармiла iх тым, што сабрала ѓ торбу, затым прадала ѓ купецкай краме вядома з вялiкай знiжкай, амаль новыя чаравiкi. Накупiлi ежы, i пакiнула хлапчукам, ды яшчэ разам з пуховай хусткай.
  Хай хлопчыкi не змерзнуць.
  Вядома, Герда павяла сябе па-хрысцiянску шчодра. Тым больш стаяла лета, i ноччу няма неабходнасцi хаваць хусткай. Але калi шчодрыя палi Iталii скончылiся, якая iшла на поѓнач дзяѓчынка, апынулася ѓ Альпах. А там днём яшчэ цёпла, а па начах холадна. I паселiшчы сустракаюцца нашмат радзей, даводзiцца галадаць.
  I вельмi вострыя каменьчыкi на дарогах, упiваюцца ѓ свежыя мазалi дзявочай падэшвы.
  Адзiн раз ударыѓ летнi, горны замаразак i лахманы прымерзлi. Дзяѓчынка тузанулася i канчаткова разарвала сабе сукенку. Аказалася голай i безабароннай. Прыйшлося, трымаючы на сабе iрванне, iсцi хуткiм крокам. Уначы галышом не заснеш - сапраѓднае пекла. Герда не спала ѓвесь дзень i ноч, але на ранiцу спусцiлася крыху нiжэй i сагрэлася, паспала. Потым зноѓ iшла ѓсю ноч, i да абеду наступнага дня выйшла на горны хутар.
  Гаспадар пагадзiѓся даць Гердзе, простую i старую адзежу, але ѓ замен прымусiѓ цэлых два тыднi калоць дровы i насiць ваду вёдрамi з каромыслам.
  Прычым не толькi для сябе, але i суседзяѓ.
  Дзяѓчынка ѓкалывала да знямогi, i сiлкавалася толькi чэрствым хлебам кiслым малаком. Гаспадар прапанаваѓ ёй застацца, але Герда схлусiла, сказаѓшы што здзяйсняе паломнiцтва. Неахвотна горны кулак даѓ яе нейкую дзiравую радзюгу, але хоць ты не голая. А на дарогу нават кавалка хлеба не кiнуѓ.
  Хаця дзяѓчынка набiла сабе мазалi на руках.
  Прыйшлося Гердзе, iсцi з пустым жыватом. А ѓ гарах паселiшчы рэдкiя, а самi Альпы вялiкiя, на верхавiнах гор, нават улетку ляжыць снег. Дзяѓчынка з галадухi рвала траву, канюшыну, разгрызала яловыя шышкi. За дзесяць дзён, яна высiльвала, што стала адна скура i косцi. Нават вавёрку не ѓтрымалася, i з'ела сырой.
  I нават абгрызла скурку.
  Потым зноѓ наткнулася на хутар. Тры днi цяжка працавала там, але затое ад'елася, i крыху ёй далi i на дарогу. Але мацней за ѓсё ѓ высакагор'i даставаѓ начны холад. Дзяѓчынка спала днём, на ноччу тупала, босымi, мазолiстымi ножкамi вострым камяням. Часам вылi ваѓкi, некалькi разоѓ Герда зрывалася ѓ прорву i ледзь не падала, але лёс захоѓваѓ яе. Хоць немалы страх iсцi па горах i ѓначы. I голадна...
  Але яна хаця б ведае куды iсцi.
  Калi Ганiбал перабiраѓся праз Альпы ѓ Iталiю, у яго памерла палова войска i ѓсе сланы. А тут пераход здзяйсняе маленькая, ну няхай нават гадамi i дарослая дзяѓчынка.
  Ваѓкi лiжуць яе босыя, хупавыя адбiткi пакiнутыя шмат пакутнымi ножкамi.
  Калi Герда была ѓжо на гранi, ёй папаѓся на шляху яшчэ адзiн хутар, i зноѓ ежа. Гаспадар аказаѓся прыгажэйшым i прапанаваѓ дзяѓчынкi кажухаѓ i чаравiкi, але Герда адмовiлася, сказаѓшы, што яна ѓжо прывыкла да камянёѓ i холаду, а босыя ногi куды лягчэй iдуць, чым нагружаныя ѓ чаравiкi. Гаспадар на дарогу даѓ цэлы мех ежы.
  У яго было сумленне.
  Вядома, гэта абцяжарыла дзяѓчынку, але дазволiла iсцi, яшчэ пару тыдняѓ, не спыняючыся. Высакагор'е падыходзiла да канца, горы станавiлiся ѓсё нiжэй i нiжэй. I Герда перавалiла праз самую цяжкую частку шляху: верхавiну Альпаѓ.
  I гэта ѓжо дасягненне.
  Цяпер яна апынулася ѓ Швейцарыi, дзе крыху мякчэй, а хутары сустракаюцца часцей. Пераход загартаваѓ Герду, а яна не прастыла ѓ гарах, i нават не падхапiла катару. Што ж Багi не любяць слабых духам, але затое ѓзнагароджваюць моцных.
  Ды i ваѓкi толькi лiзалi босыя сляды дзяѓчынкi, але накiнецца так i не адважылiся.
  Герда ѓсё iшла i iшла, спынялася ѓ хутарах, працавала, часам спявала. Вандроѓнае жыццё для яе прыемнае i звыклае. Днi сталi iсцi хутчэй i цяжэй. Лёс пакуль берагла дзяѓчынку ад злых людзей, разбойнiкаѓ i гвалтаѓнiкоѓ. Усё ж Герда ѓжо не такая i маленькая, магла i прывабiць гвалтаѓнiкоѓ. Але пакуль усё абыходзiлася.
  Вышэйшыя сiлы яе бераглi...
  Вось дзяѓчынка абмiнула i Швейцарыю, уступiѓшы ѓ Баварыю. Лета ѓжо перавалiла верхавiну, але на раѓнiне яшчэ вельмi цёпла, нават ноч. I дарогi не такiя камянiстыя. Iсцi было суцэльнае задавальненне. Селiшчы траплялiся часта, i з ежай праблем не было. Герда падзарабляючы, назапасiла сабе сякую-такую грошы, i абнавiла сукенку на больш прыбраную i новую. Але хадзiць аддавала перавагу басанож, тым больш што падэшва стала цвярдзей, чым у ботаѓ.
  I ногi ѓжо амаль не мерзнуць нават начамi i пасля дажджоѓ.
  Але час iшоѓ. Дзяѓчынка рухалася на поѓнач. Лета скончылася i надышла восень. Палiлiся халодныя дажджы, а Герда аказалася на поѓначы Германii. Шлёпала босымi ножкамi па сцюдзёным лужынах, адчуваючы невялiкi халадок. Але Герда ѓжо настолькi звыклая, што вырашыла не абзаводзiцца абуткам, абмежаваѓшыся толькi адной ваѓнянай хусткай. Яна зноѓ аддавала перавагу начаваць, толькi днём, а ноччу тупаць.
  Тым больш днём цяплей спаць, а ѓ руху не змерзнеш.
  Вось яна абмiнула i досыць густа населеная поѓнач Нямеччыны i выйшла да мора.
  Пляснула босай ножкай па вадзе....
  Далей па сушы iсцi няма куды, а пераплысцi мора не рэальна. Параѓнальна недалёка была родная Данiя. Дзяѓчынцы раптам захацелася вярнуцца ѓ родны Капенгаген. Можа яшчэ жывая яе родная бабуля. Тым больш незразумела, як далей iсцi.
  Але Герда прысеѓшы на каменьчык ля мора i, падумаѓшы, адхiлiла думку аб вяртаннi. Калi няма iншага вынахаду, тое варта знайсцi iдучы на поѓнач карабель, дайсцi да льдоѓ i рушыць затым да Паѓночнага полюса. Бо, хутчэй за ѓсё, замак снежнай каралевы знаходзiцца менавiта тамака.
  Халады асаблiва ѓначы кусаюць дзяѓчынку, але не могуць зламаць яе волю.
  Што ж яна калi трэба, дык знойдзе i такi карабель, а пакуль што ѓ порт.
  
  ЮНГА НА КАРАБЛI АМАЗОНАК
  Эдманд Д'Артаньян зараз юнга на пiрацкiм караблi амазонак. Увесь экiпаж складаецца толькi з прыгожых дзяѓчат. Яны ѓсе ѓ кароткiх спаднiцах i матросках. Такiя вось паласатыя i фiгурыстыя. I iх правадырка каралева пiратаѓ: Шарлота дэ Кандэ.
  Яна таксама басаногая, але лодыжкi ѓпрыгожаны залатымi бранзалетамi ѓ выглядзе змеек са смарагдавымi вачамi. А на запясцях бранзалеты абсыпаныя дыяментамi. Вельмi прыгожая каралева, i мускулiстая, моцная.
  Эдманд усяго толькi хлапчук. У кароткiх штонiках i з голым загарэлым, мускулiстым торсам, ён нацягвае канат. Закручвае яе шчыльней. Ды бачна гэта вельмi агрэсiѓны хлопчык. Упёрся босымi ножкамi ѓ шчоглу i круцiць.
  Дзяѓчынкi ѓюцца вакол яго. Дзве нацягваюць ветразь, iх голыя, мускулiстыя загарэлыя ногi напружылiся.
  Эдманд Д'Артаньян праспяваѓ:
  - Пiратам не патрэбныя навукi,
  I гэта зразумела чаму...
  У нас i ногi ёсць i рукi,
  А галава нам нi навошта!
  Дзяѓчынак на брыганцiне паѓтары сотнi. I iм нават некалькi зацесна. Сама брыганцiна вельмi прыгожая i размаляваная. Ветразi складаюцца з каляровых малюнкаѓ, i тонкага шоѓку.
  Эдманд правёѓ па ветразi сваёй дзiцячай нагой i засмяяѓся - козыт. I ад дзяѓчын пахне дарагiмi духамi, нiбы яны робяць цуды ѓ бiжутэрыi.
  Некаторыя з iх таксама носяць каштоѓнасцi i ѓпрыгожваннi. Усе загарэлыя, i большасць бландынкi. Шмат i рудых... Выдатныя прыгажунi.
  Хлопчык замацавалi ветразь, i падняѓся вышэй. Мачта нагрэлася i прыемна абпальвала босыя, агрубелыя ножкi хлапчука.
  Эдманд раптам убачыѓ у аддаленнi ветразi i свiснуѓ. Гэта было так здорава. Вызначалася прыгода.
  I юны юнга скамандаваѓ:
  - Бачу наперадзе галiён!
  Дзяѓчыны замiтусiлiся i прыйшлi ѓ рух. Цяпер у iх намячалася здабыча.
  Праѓда на брыганцiне ѓсяго толькi 12 гармат. А галiён вялiкi ѓ памерах.
  Незадоѓга перад гэтым дзяѓчынкi падчысцiлi нос сваёй брыганцiны ад нарастаѓ. I ён iшоѓ вельмi хутка. Каб паскорыць яе рух, Шарлота дэ Кондэ загадала паставiць дадатковы ветразь. I хуткасць брыганцiны прыкметна вырасла.
  Галiён не мяняѓ курс. Вiдаць, пiрацкi карабель здаѓся iм драбнаватым. Сапраѓды толькi бартавых гармат у галiёна было сорак восем не лiчачы кармавых i насавых. Ды i калiбр у iх буйнейшы.
  Памочнiца капiтана i каралi пiратаѓ Эмануэль з трывогай заѓважыла:
  - Яны могуць цалкам патапiць нас!
  Шарлота тупнуѓ босай ножкай па палубе i рашуча заявiла:
  - Не! Нас так проста не ѓтопiш!
  Эдманд крыкнуѓ з верхняй палубы:
  - У бой! Дзяѓчынкi смела ѓ бой!
  Эмануэль злосна рыкнула:
  - Ух ты чарцяня! Давай злазь!
  Спрытны як малпачка хлапчук саскочыѓ. Яго голыя, ружовыя пятачкi блiснулi.
  Шарлота спытала, падмiргнуѓшы:
  - Хочаш бойкi малыш?
  Эдманд у адказ рыкнуѓ:
  - Вельмi нават хачу!
  Рудая Эмануэль нечакана падтрымала хлапчука:
  - Гэта галiён напоѓнены грузам, вось як цяжка ён рухаецца! У не вялiкая здабыча!
  Шарлота пагадзiлася:
  - Праслiзнем па карме, нос у нас вузкi, i возьмем супернiка на абордаж!
  Эдманд, падскокваючы, праспяваѓ:
  - Сам чорт цябе не брат -
  Сячы ворагаѓ пiрат!
  Шарлота загадала, тупнуѓшы голай пяткай па дубе кармы:
  - Сачы за ветразямi юнга!
  Брыганцiна пайшла на зблiжэнне. Галiён паспрабаваѓ разгарнуцца. Але рухаѓся ён i сапраѓды цяжкавата. Брыганцiна ѓ момант стрэлу з гармат зрушылася, i амаль не атрымала пашкоджанняѓ. Праѓда адно ядро трапiла ѓ нос, а другое збiла ветразь.
  Але на хуткасць гэта амаль не паѓплывала. Дзяѓчынкi тут жа нацягнулi яшчэ паперы i, дадалi ходу.
  Шарлота адзначыла са смяшком:
  - Мы воiны святла!
  I падмiргнула сяброѓкам...
  Эмануэль запярэчыла:
  - Дакладней апраметнай!
  Дзяѓчынкi прыгатавалi загадзя крукi. Iм удалося апярэдзiць галiён у спробе павярнуцца iншым бортам. Гарматы зараджаюцца даволi павольна, але залп па брыганцiне амаль ва ѓпор быѓ бы смяротным. Але дзяѓчына Гертруда паспела пальнуць з гарматы, i разбiла кармавы руль галiёна, з-за чаго той замарудзiѓся i страсянуѓся. Вось дзяѓчыны павярнулi папяровыя ветразi пад iншым кутом, каб не даць сутыкнуцца занадта рэзка. I брыганцiна плаѓна прыстыкавалася. Крукi былi моцна накiнуты, i прыпаяны клейкiм алеем.
  Ваяѓнiцы-пiраткi накiнулiся лавiнай. Iх голыя круглыя пятачкi мiльгалi. А на борце галiёна ваявалi супраць iх ваяры ѓ бронзавых даспехах.
  Iх было ѓ два разы больш, але яны вiдавочна саступалi прыгажуням-амазонкам у спрыце.
  Шарлота сама вяла атаку, правяла двума шаблямi млын i знесла галаву варожаму легiянеру. Барадатая галава адкацiлася.
  Дэ Кондэ каралева пiратаѓ рушыла голай пяткай супостату ѓ падбародак i праверашчаѓ:
  - За пiрацкае шчасце!
  Змагаѓся i хлопчык Эдманд. Яны хоць i маленькi, але спрытны. I так супостатаѓ сячэ шаблямi.
  Вось пакацiлася, пакiдаючы на палубе кроѓ другая галава. Iспанцы (ды гэта накшталт iспанцы - асмуглыя, барадатыя, у даспехах i высокiх ботах нягледзячы на спякоту!) адчайна супрацiѓляюцца.
  Эдманд ссек лоѓкiм абводным манеѓрам яшчэ адну галаву i прачырыкаѓ:
  - За Атоса!
  I зноѓ урэзаѓ голай пяткай супернiку ѓ падбародак. I ѓдар быѓ добры, скiвiца паляцела.
  Хлопчык прароѓ:
  - За Портаса!
  У iм быѓ вельмi баявы, нiбы кiпень у iмбрычку дух.
  Эмануэль секлася, i рушыла голай каленкай у жывот. Так што ѓ непрыяцеля хлынула з-за рота кроѓ.
  Дзяѓчына прабуркавала:
  - За пiрацкае брацтва!
  I зноѓ як возьме i прасячэ мячамi, нiбы з развароту...
  Шарлота правяла шаблямi матылi i праверашчала:
  - Раблю я новы паварот,
  Анёл я, антыхрыста пiлот!
  I як рушыць голай пяткай супернiку ѓ самы дых.
  Эдманд падставiѓ падножку. I буйны iспанскi капрал, як вылецiць за борт i тамака i патоне.
  Хлапчук узяѓ i праспяваѓ:
  - Толькi шкада нiхто не ведае,
  Ды i мы не ведаем самi...
  Колькi золата нам трэба,
  Колькi грошай мы жадаем!
  I Эдманд ссек чарговага супернiка. Дзяѓчаты-пiраты лезлi ѓ бой, i секлi ѓсiх нiбы капусту. У iх была рызыка i каласальнае iмкненне перамагчы.
  Эмануэль секлася, i яе дзве шаблi мiльгалi, нiбы лопасцi прапелера. I яна выглядала вельмi баявой, i агрэсiѓнай дзяѓчынкай.
  I босая, круглая пятка знайшла чарговы падбародак iспанскага афiцэра. Той ад зруйнавальнага ѓдару, як паляцiць, ламаючы дрэва за борт.
  Эмануэль праспявала:
  - Мы рабуем каравелы,
  Мы рабуем галiёны....
  Нас не заклiкаць да адказу -
  Пляваць на ѓсе законы!
  I дзяѓчына ѓпала на спiну, i падкiнула нагамi яшчэ аднаго буйнога афiцэра, i той паляцеѓ у цяжкiх даспехах за борт. I плюхнуѓся ѓ салёную, марскую ваду.
  Эмануэль прабуркавала:
  -Ну-ка ад шрубы!
  Шарлота яе падтрымала:
  - Вылiецца зноѓ гром,
  Будзе правiць касталом!
  I дзяѓчынка як скокне, i стукне непрыяцеля голай пяткай у грудзi. У таго ад моцна штуршка лопнула кiраса, i з пашчы як хлыне фантанам кроѓ.
  Шарлота дэ Кондэ праспявала:
  - Удар, удар, яшчэ, удар,
  Яшчэ ѓдар i вось...
  Ёсць у мяне ѓ бiтвах дар,
  Заб'ю цябе вырадак!
  I дзяѓчынка зноѓ як рубане мячамi. Зноѓ ляцяць ссечаныя галовы.
  Шарлота захоплена зароѓ:
  - Наш чорны сцяг вышэй за ѓсiх!
  Некаторыя iспанцы бачачы што бiцца з дзяѓчатамi-пiратамi безнадзейна падалi на каленi i малiлi аб лiтасцi.
  Дзяѓчаты спачатку прымушалi iх цалаваць сабе босыя, точаныя ножкi, а затым выкiдвалi за борт.
  Шарлота дэ Кондэ пiскнула:
  - За вялiкiя поспехi!
  I зноѓ як рушыць голай пяткай прама супернiку ѓ нос. I сьцерцi яго так, што дзiрка ѓзнiкла ѓ патылiцы. I адтуль палiѓся фантанчык крывi.
  Але ѓсё ѓжо скончана.
  Пiраты перамаглi, i апошнiя iспанскiя салдаты бухнулi на каленi, молячы аб лiтасцi.
  Шарлота дэ Кондэ з усмешкай вымавiла:
  - Давайце iх за борт, рыбам таксама трэба есцi! А потым абшукаць трумы i каюты.
  Дзяѓчыны ахвотна выканалi загадаѓ. Толькi дазволiлi перад смерцю мужчынам пацалаваць сябе ѓ босыя падэшвы, што вельмi прыемна для дзяѓчын. I скiнулi iх у мора.
  Эдманд, па-фiласофску заѓважыѓ:
  - Каму пiрагi i пышкi,
  А каму сiнякi i шышкi!
  Пасля чаго дзяѓчынкi рушылi па каютах у пошуках здабычы.
  У капiтанскай каюце знайшлi шляхетную сеньёру гадоѓ трыццацi пяцi i дзяѓчынку пятнаццацi гадкоѓ. Яны былi ѓ дарагiх сукенках i туфлiках з упрыгожваннямi.
  Шарлота заѓважыла з усмешкай:
  - З вас можна ѓзяць выкуп. Цi вы аддае перавагу пятлю?
  Сеньёра з уздыхам адказала:
  - Пашкадуйце калi ласка дачку!
  Каралева пiратаѓ кiѓнула:
  - Я магу яе ѓзяць у сваю каманду! Калi яна згодна далучыцца, то калi ласка!
  Дзяѓчына пiскнула:
  - Стаць пiраткай?
  Шарлота дэ Кондэ кiѓнула:
  - Ну як хочаш! Выкуп атрымаць занадта шмат валтузнi. Мы прададзiм лепш вас на плантацыю цукровага трыснёга!
  Дзяѓчына ѓ адказ прачырыкала:
  - Я згодна стаць флiбусцьерам!
  Эмануэль заѓважыла:
  - Яна занадта далiкатная, i для нас будзе толькi клопатам. Можа яе лепей проста за борт!
  Эдманд адзначыѓ з усмешкай:
  - Нядобра забiваць жанчын!
  Эмануэль лагiчна заѓважыла:
  - Мужчын таксама забiваць нядобра! Яны ѓсё ж жывыя стварэннi! I ѓ iх ёсць дзецi!
  Хлопчык-мушкецёр кiѓнуѓ:
  - Ды гэта дакладна! Дзецi плачуць па таце. I я не падумаѓ, наколькi гэта агiдна забiваць!
  Эмануэль адзначыла, хiхiкнуѓшы:
  - Але даводзiцца!
  Хлопчык-мушкецёр прабуркаваѓ:
  - Я кахаю цябе жыццё! I спадзяюся, што гэта ѓзаемна!
  Шарлота дэ Кондэ кiѓнула:
  - Мы бярэм цябе ѓ сваю каманду! А што са старэйшай зрабiць?
  Маладая жанчына прапанавала:
  - За мяне можна ѓзяць вялiкi выкуп! Гэта ѓжо сапраѓды!
  Каралева пiратаѓ запярэчыла:
  - Шмат валтузнi з гэтым выкупам. Я прапаную наступнае... Мы яе прададзiм на аѓкцыёне рабоѓ. Можа, яна патрапiць на плантацыi, а ѓ якасцi хатняй прыслугi, што будзе ёй куды лягчэй!
  Сеньёра буркнула:
  - Памiлуйце...
  Шарлота рашуча заявiла:
  - Забярыце ѓ iх усё каштоѓнае!
  З дзяѓчыны i жанчыны пiраткi знялi ѓсе ѓпрыгожаннi, i сарвалi туфлiкi, i затым усё дарагое адзенне. Малодшай далi кароткую спаднiцу i матроску. А старэйшы белы балахон, пакiнуѓшы басанож i з непакрытай галавой.
  Малодшая далучылася да амазонак. Яе адразу ж прымусiлi трэнiравацца i фехтаваць з прыгажунямi. Але i гэтага было мала ... Яе сталi пашчыпваѓ калi яна рухалася недастаткова хутка.
  А затым амазонкi рушылi ѓ трум i па розных закутках. I адразу ж узрадавана залямантавалi: iм трапiлiся бочкi поѓныя золата, i шмат чаго iншага. У прыватнасцi перка i кава.
  Ваяѓнiцы разам засьпявалi, пляскаючы ѓ ладкi:
  - Мы воiны класа супер,
  Усё будзем разбураць...
  Стукнулi ѓ бубен
  Каб люта жыць!
  Ваяѓнiцы i на самай справе каласальнага разраду прыгажунi. I босыя iх ножкi так i мiльгаюць. А яны ѓ iх мускулiстыя i загарэлыя.
  Скарбы на галiёне каласальныя. Але вось гучыць сiгнал трывогi. З'явiѓся i крэйсер суправаджэння. Магутны лiнейны карабель з цэлай сотняй гармат. Ён вiдаць быѓ прыстаѓлены ахоѓваць поѓны золата галiён.
  Велiзарны крэйсер напаѓзаѓ на дзяѓчынак.
  Шарлота ѓхмыльнулася i загадала:
  - Падняць усе ветразi - iдзе на абардаж!
  Эмануэль пагадзiлася:
  - Iншага выйсця ѓ нас i няма!
  Эдманд усклiкнуѓ ва ѓсё горла:
  - З сталi дзевак экiпаж,
  Iдзе натоѓпам на абардаж!
  Дзяѓчаты пакiнуѓшы некалькi прыгажунь на захопленым i поѓным здабычы галiёна занялi пазiцыi на брыганцiне.
  Цяпер з выратаванне было толькi ѓ хуткасцi. Стапушачны крэйсер гэта не жарт. Ён можа патапiць iх нiбы кацянят. Брыганцiна з дванаццаццю гарматамi супраць яго гэта нiбы былiнка.
  Была рызыка што яе патопяць перш, чым яна падплыве да магутнага крэйсера, чые гарматы здольныя кiдаць ядра ѓ пяць пудоѓ вагай, i вельмi далёка.
  I акрамя ста гармат па бартах у гэтага лiнейнага крэйсера першага класа яшчэ i кармавыя i насавыя прылады маюцца.
  Тут у хлопчыка Эдманда мiльганула думка:
  - Давайце прасiгналiм, што мы здаемся!
  Эмануэль пагардлiва фыркнула:
  - Прынiзiцца да гэтага?
  Юнга лагiчна заѓважыѓ:
  - У нас дзiрка ѓ носе, i гэты карабель больш манеѓраны чым цяжка нагружаныя галiён. Нас трывiяльна патопяць. А так мы паднiмем белы сцяг, i яны падыдуць каб высадзiць прызавую каманду. I мы iх возьмем на абардаж.
  Шарлота дэ Кондэ пагадзiлася, тупнуѓшы босай ножкай:
  - Так! Я таксама мяркую, што не варта лiшнi раз рыскай i лепш падняць белы сцяг!
  Эмануэль пагардлiва фыркнула:
  - Праявiць баязлiвасць?
  Шарлота дэ Кондэ лагiчна запярэчыла:
  - Дакладней ужыць хiтрасць!
  Рудая Эмануэль ухмыльнулася i кiѓнула агнязарнай галавой:
  - Ужыць хiтрасць? А што я згодна!
  I вось Эдманд пацягнуѓ белае палотнiшча наверх. Брыганцiна маленькая, крэйсер па аб'ёме раз у дванаццаць, цi нават больш. I экiпаж у яго ѓ тысячу чалавек. Супраць паѓтары сотняѓ амазонак. Толькi адна басаногая дзяѓчына ѓ баi стаiць дзесяцi нязграбных iспанцаѓ. Так што шанцы ѓ прыгажунь ёсць.
  У Шарлоты мiльганула думка, што калi кiнуць галiён i карыстаючыся хуткасцю i манеѓранасцю брыганцiны сысцi ад гiганта? У iх несумненна ёсць шанец. Тым больш, што ворагаѓ на лiнейным крэйсеры першага класа занадта ѓжо шмат. I без страт вiдаць не абысцiся.
  Але на тое i дзяѓчынкi, каб адважна бiцца i перамагаць.
  Шарлота дэ Кондэ зрабiла шпагай васьмёрку i прапiшчала:
  - Будзем гатовы перамагчы, i калi трэба памерцi!
  Крэйсер пасла з дыстанцыi ядро. Яно збiла ветразь з брыганцiны. Эмануэль свiснула. На крэйсеры ѓмелi страляць, i зараз дзяѓчынкам магло стаць зусiм дрэнна. Яны пазбаѓлялiся шанцаѓ падысцi да карабля, каб узяць яго на прыступ.
  Але разлiк на прагнасць iспанцаѓ спрацаваѓ. I iх крэйсер бачачы падняты белы сцяг, рушыѓ да брыганцiны. Сапраѓды, у пiратаѓ могуць быць захопленыя раней скарбы i чаму iмi не пажывiцца? Гэта было б нядрэнна.
  Крэйсер рушыѓ да брыганцiны. Эдманд праспяваѓ са смяшком:
  - Кароль каб здабыць грашанят,
  У лахманы прыбрацца рады!
  Эмануэль заѓважыла, злосна тупнуѓшы босы, загарэлай ножкай:
  - А гэта яшчэ да чаго? Трывiяльна глупства!
  Хлопчык заѓважыѓ:
  - Нам песня будаваць i жыць дапамагае!
  Рудая паводле кiѓнула i заспявала:
  - З песняй весела крочыць па прасторах,
  Па прасторах, па прасторах!
  I вядома прыбiваць лепш крышаном,
  Лепш за лом, лепш за лом!
  Эдманд, скалячы зубкi, падхапiѓ:
  - Раз ударчык, два ѓдарчык
  Ён хiстаецца...
  Раз ударчык, два ѓдарчык -
  Ён валяецца!
  Шарлота гэтая каралева пiратаѓ дадала, тупаючы босымi ножкамi:
  - Раз дошчачка, два дошчачкi,
  Гробiць будуецца....
  Эмануэль падхапiла, падскокваючы:
  - Раз лапатка, два лапаткi,
  Ямка рыецца!
  I ѓсе дзяѓчаты-пiраты хорам заспявалi:
  - З песняй весела крочыць па прасторах,
  Па прасторах, па прасторах...
  I вядома бiць ворагаѓ лепш крышаном,
  Лепш за лом, лепш за лом!
  I вось крэйсер падышоѓ да брыганцiны. З яго сталi закiдваць крукi. Каб прывязаць шчыльней.
  I ваяры ѓ медных i бронзавых даспехах сталi спускацца на палубу брыганцiны. Ён тупалi цяжкiмi, каванымi жалезам ботамi. I хоць было горача апрануты капiтальна iспанцы i прэюць, ад iх нясе непрыемнай смуродам.
  Шарлота скамандавала, падмiргваючы сяброѓкам:
  - У атаку!
  I дзяѓчыны накiнулiся на супернiка з усёй лютасцю галодных пантэр. Яны секлi непрыяцеля з дзiкiм ашалелам.
  Эмануэль правяла мячамi млын, ссекла пару iспанскiх галоѓ i прапiшчала:
  - За пiратаѓ на месяцы!
  Эдманд гэты хлопчык, секчы непрыяцеляѓ, пiскнуѓ:
  - За Д'Артаньяна!
  I хлапчук секануѓ з дзiкай лютасцю маленькага барса - iспанскiх легiянераѓ.
  Шарлота рушыла голай пяткай у падбародак iспанскага генерала i прабуркавала:
  - За нашу перамогу!
  Ад удару ѓ iспанца зламалася скiвiца.
  Шарлота дэ Кондэ правiшчала:
  - За магутны наш кулак!
  I возьме i рушыць непрыяцеля кулакоѓ у падбародак. I зноѓ костка возьме i зламаецца.
  Эмануэль праверашчала, скалячы жамчужныя зубкi:
  - Людзi гiнуць за метал!
  I голай пяткай рушыла супернiку ѓ чарговую скiвiцу. I зламала яе з усяго размаху.
  Эдманд адзначыѓ, правёѓшы прыём матылёк, i зразаючы супостатаѓ, падмiргваючы дзяѓчынкам:
  - А яшчэ лепш, калi перамагаюць!
  Дзяѓчыны наступалi на супернiка, перамяшчаючыся з дзiкiм напорам i ашалеласцю. У iх было столькi лютасцi i агрэсiѓнасцi, што загарэлыя целы лiтаральна блiшчалi ад поту. I здавалася мускулiстыя дзяѓчынкi з плiтачкамi прэса як шакаладкi нiбы змазаныя маслам.
  Эдманд прапiшчаѓ, ссякаючы чарговага супостата:
  - Какава i кава! Вам заменiць спорт i профi!
  Дзяѓчына з цяглiцамi тыгрыцы рассекшы чарговага ворага, праваркавала:
  - Мы шалёныя кралi!
  I голай пяткай рушыць непрыяцелю ѓ вока. У таго ѓзяѓ i чэрап трэснуѓ. I мазгi вылецелi.
  Эмануэль таксама мячамi пракруцiла i адразу тры галовы ѓпала. Ваяѓнiца прачырыкала:
  - За маштабныя перамогi!
  I яе голенькi, круглая пятка дзяѓчынкi як дзюбне ѓ скронь генералу. Той i завалiцца i яшчэ трох байцоѓ з борта ѓ ваду бултыхне.
  Шарлота таксама б'ецца з вялiкай разлютаванасцю. I сячэ непрыяцеляѓ нiбы малатабойца.
  Каралева пiратаѓ праводзiць прыём веер. Зразае супернiкаѓ i напявае, скалячы буйныя зубы:
  - Каралевай людзi захаплялiся,
  Усе хлапчукi ѓ двары ѓлюблялiся!
  I Шарлота зноѓ як рубанет супернiкаѓ. I рассячы некалькiх супостатаѓ з аднаго заходу.
  Эмануэль узяла i праспявала:
  - Я дзяѓчына класа - супер!
  I зноѓ махнула мячамi, рассякаючы працiѓнiкаѓ напалову. I яе мячы - гэта вышэйшых пiлотах брытвы.
  Дзяѓчынкi атакуюць i сякуць. Яны куды хутчэйшыя за iспанцаѓ. Многiя з прыгажунi скiнулi цяльняшкi i ваююць з аголеным тулавам. I гэта дзяѓчатам так iдзе. I яны паказваюць сябе - выбiтнымi кралямi.
  Шарлота секанула прыёмам калаѓрот i зараѓла, скiдаючы босай ножкай ссечаныя галовы за борт:
  - Я ёсць дзяѓчына класа супер!
  Эмануэль, секчы супернiкаѓ мячамi, што вастрэй брытвы дадала:
  - А я гiпер!
  I таксама босы, точанай ножкай скiнула галовы ѓ ваду. Адна з галоѓ у шлеме збiла салдата супернiка. Той завалiѓся i патануѓ. Так што не ѓзяць дзяѓчынак на понт.
  Шарлота адзначыла са смяшком:
  - Я ёсць вышэйшы клас!
  Эдманд зноѓ лютуе.
  I хлапчук як рубанет, зразаючы галовы супернiкам. I маса з iх узяла i засталася без качаноѓ.
  Д'Артаньян-малодшы праспяваѓ:
  Ну чаму,
  Жыць немагчыма па розуме!
  Ну чаму,
  Нельга не верыць нiкому!
  Чаму! Чаму!
  Эмануэль сякучы супостаѓ з дзiкiм напорам, i iмклiва ссоѓваючыся з боку ѓ бок. Галовы ссечаных iспанцаѓ кацiлiся i дзяѓчынкi падкiдвалi iх босымi ножкамi. I ваяѓнiцы напявалi, з энтузiязмам тыгрыц што ѓбачылi ягня:
  - Перарвалася нiтку,
  Нам пагражае злая смерць...
  I каб жыць -
  Герой абавязаны памерцi!
  Эмануэль адзначыла, падкiнуѓшы голай падэшвай чарговую галаву, i збiѓшы супернiка:
  - Ну чаму,
  Каб цвiло ѓ колеры каханне...
  Пралiць нам трэба нечую кроѓ!
  Чаму!
  Ваяѓнiца хiхiкнула, скалячы жамчужныя зубкi. Такiя вось тут б'юцца прыгажунi.
  Эмануэль адзначыла зразаючы нiбы наждаком супернiкаѓ:
  - Велiч планеты будзе з намi!
  I зноѓ праводзiць млын мячамi. Яна адчайная красуня.
  Шарлота дэ Кондэ адзначыла срубая непрыяцеляѓ, i голай пяткай футболя ссечаныя галовы:
  - Усё будзе добра!
  Усё будзе добра!
  Я гэта ведаю! I забiваю!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак як кiне забойны прэзент смерцi. I гэта вельмi крута.
  Шарлота гэтая каралева пiратаѓ узяла i прабуркавала:
  - За маю Айчыну-мацi,
  Будзем гадаѓ забiваць!
  I дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак кiнула востры кiнжал, якi зрэзаѓ галовы некалькiм iспанскiм салдатам.
  Нягледзячы на лiкавую перавагу ѓ каманды крэйсера дзяѓчыны адольвалi. Яны такiя спрытныя, спрытныя i смелыя. У iх адчуваецца каласальная сiла.
  Эмануэль, секчы супернiка, нiбы капуста, узяла i праспявала:
  - Велiзарныя космасу прасторы,
  Табе каханне не надакучыць...
  Згарнем у кулак лесу i горы,
  Бо сам Сварог уваскрос!
  I дзяѓчынка зноѓ як рубане мячамi млын, i зрэжа масу непрыяцеляѓ, у баявым азарце.
  Эдманд з захапленнем, крышачы працiѓнiкаѓ, заспяваѓ;
  -У Гасконi невядома слова "баязлiвец".
  -Не ведаць мне шпагi, калi вы не правы.-У нас, гасконца, лепшы ѓ свеце густ -Нiшто нам не да спадобы, акрамя славы.
  
  Скуласты твар, асаблiвая стаць -Вось вам гасконскi аблiчча без заганы. Паверце, васпане, вам нядоѓга чакаць. Парыж яшчэ пазнае Д'Артаньяна!
  
  Без славы мне ѓ Парыжы не жыццё, Усё жыццё прайшла, пара лёсам заняцца.-Дык колькi ж вам гадоѓ, дзiця маё?-Ах, шмат, гасудар, шмат - гадоѓ дванаццаць! супернiка:-Рука твая цвёрдая? - вось дакладная рыса Гасконскага ѓслаѓленага клею, I я такiм жа дзёрзкiм быѓ, калi Парыж пазнаѓ у красе Эмануэля.
  
  Бургундыя, Нармандыя, Шампань цi Праванс,I ѓ вашых жылах таксама ёсць агонь,Але разумнiцы-фартуне, далiбог, не да васПакуль на белым свеце ёсць Гасконь!
  Пакуль на белым свеце...
  Пакуль на белым свеце...
  Пакуль на белым свеце ёсць Гасконь!
  Вось яны секлi гэтых свалачоѓ i высцiлалi дарогi трупамi. I ѓся палуба была ѓ крывi. Босыя сляды дзяѓчынак былi такiя хупавыя i выклiкалi хваляванне i пачуццё радасцi, калi глядзiш на iх.
  Эдманд з захапленнем праспяваѓ:
  - Басанож, толькi басанож,
  Пад лiпеньскi гром i пад шум прыбою....
  Басанож, толькi басанож,
  Нам дадзена пагуляць з табою!
  Эмануэль агрэсiѓна адзначыла, ссякаючы супернiкаѓ, i правёѓшы чарговы млын мячамi:
  - Хлопчыкi павiнны з дзяцiнства трываць пабоi i абвыкаць да жорсткасцi!
  I ваяѓнiца зноѓ рушыла голай пяткай супернiка ѓ падбародак. I той грымнуѓся, збiѓшы яшчэ пецярых iспанскiх салдат за борт.
  Шарлота дэ Кондэ адзначыла:
  - Д'ябал тут, д'ябал там,
  Жыццё як сон суцэльны падман!
  I падмiргнула сваiм шалапутным напарнiцам. А тыя секлi супернiка з каласальнай разлютаванасцю. I тут супраць iх нiкому не выстаяць.
  Эдманд адзначыѓ, зразаючы чарговага супернiка:
  - Санта Клаѓс з мятлой,
  Дзед Мароз круты!
  I хлапчук зноѓ правёѓ мячамi прыём млына, ад якога падалi ссечаныя галовы. Дарэчы, гэта былi мячы падобныя да шаблi. I iх можна называць i шаблямi i мячамi.
  Эдманд таксама рушыѓ голай пяткай у падбародак непрыяцелю i зламаѓ яму скiвiцу прымусiѓшы завалiцца.
  Пасля чаго праспяваѓ з лютасцю;
  Тое, што людзi кажуць,
  На нам не абыякава...
  Не хадзiць на караце -
  Стала непрыстойна!
  Хлапчук працягваѓ актыѓна секчы, узмахваючы адразу абодвум шаблямi-мечамi. I зносячы адну галаву за iншы.
  Эмануэль адзначыла, працуючы мячамi, нiбы страказа, махаючы крылцамi, i цвыркаючы:
  - Сячы, але не засякайся!
  Эдманд з гэтым ахвотна пагадзiѓся, нiшчачы супернiкаѓ:
  - Калi напiѓся, то не трапляйся!
  I хлапчук як пракруцiць круцёлку i ѓрэжа голай пяткай афiцэру ѓ падбародак. Той нiбы куль возьме i завалiцца.
  Эдманд з агрэсiяй у голасе адзначыѓ:
  - Пiва i iкра, п'янка да ранiцы!
  I хлапчук як засмяецца задаволены сваiм жарце. На самай справе ён можна сказаць дзяцюк - супер! I бегае, i скача, i кулакамi махае. А калi ѓжо рушыць голай пяткай у нос, то ѓжо нiхто не выстаiць. Будзе поѓны накаѓт.
  Эдманд ж дзейнiчае з лiмiтавай моцнай i бязмежнай агрэсiѓнасцю. Шалёны хлапчук - нiчога не скажаш!
  Эмануэль, секчы якiя насядалi байцоѓ Кастыльскай iмперыi прабуркавала, скалячы зубы:
  - А я не хачу, не хачу па разлiку! А я па каханнi, па каханнi жадаю!
  Шарлота дэ Кондэ расьсякаючы працiѓнiкаѓ, i зьмiнаючы iх у аладку, завыла, пускаючы з ноздраѓ маланкi:
  - Свабоду, свабоду! Мне дайце свабоду! Я птушкай увысь палячу!
  Баявая дзяѓчынка - нiчога не скажаш! У ёй дзiкая i несусветная рызыка. I баявая пастановачная пазiцыя.
  Эдманд суцэль лагiчна заѓважыѓ, ссякаючы чарговых супернiкаѓ, дакладней няшчасны салдат:
  - Бог не выдасць, калi вядома мы самi не схiбiм!
  Шарлота дэ Кондэ ѓзяла i падскочыла вышэй. Рухнула голай ножкай па галовах iспанскiх салдат. Завалiла iх у поѓны накаѓт i прабуркавала, выскалiѓшы зубкi:
  - Арэол неѓмiручасцi - садысцкi рок,
  Арол адплаты - за бягучы тэрмiн!
  Ваяѓнiца адчувала сябе вельмi баявой i страшэнна накачанай i ѓзброенай.
  I калi зноѓ рушыць, то з капытоѓ маса працiѓнiкаѓ возьме i завалiцца. I гэта Шарлоце вельмi iдзе.
  Эдманд, секчы непрыяцеляѓ, шпурнуѓ кiнжал босымi пальчыкамi ножак i прабуркаваѓ:
  - Шалёны арол -
  Раздзiрае льва...
  Крылы распасцёр
  Жудасны Сатана!
  I хлапчук зноѓ як возьме i мячамi сячэ. I масу варожых галоѓ з аднаго разу знясе.
  Баявы дзяцюк сын Шарлi Д'Артаньяна. Ваяѓнiчасць у яго цудоѓная. I баявая натура - генiяльная....
  Вось ужо большая частка iспанскiх салдат перабiта. I гэта вiдавочна каласальны ёсць плюс.
  Некаторыя з iх ужо бачачы, што амазонак не спынiць плюхаюцца на каленi, а то i зусiм падаюць нiцма. I цалуюць дзяѓчынкам падэшвы босых ножак. I гэта зусiм супер. На самай справе такiх ваяѓнiц нiшто не ѓ сiлах спынiць i перамагчы.
  Эмануэль, секчы супостатаѓ, зароѓ:
  -I не спынiцца,
  I не змянiць ногi...
  Ззяюць нашы твары -
  Блiшчаць боты!
  I зноѓ праводзiць дзяѓчынка мячамi вельмi нават прыстойны млын. I зразае галовы нiбы качаны капусты. I дзейнiчае вельмi агрэсiѓна, тфу ѓжо колькi можна паѓтараць дакучлiвы выраз - вельмi агрэсiѓна!
  Можа быць скарыстаць нешта новенькае - напрыклад бязмежна агрэсiѓна!
  I будзе тады i зусiм - Ку!
  Шарлота дэ Кондэ праваркавала, падмiргваючы:
  - Нас i куля, i штык не бяруць!
  I яе голая, круглая пятка як дзюбне ѓ рагаты шлем iспанскаму адмiралу. Той паляцiць дагары нагамi, i саб'е некалькiх байцоѓ у даспехах прымусiѓшы iх плюхнуцца ѓ ваду. I падняѓся пасля iх падзення кiпячы ѓраган.
  Ваяѓнiца са смяшком заѓважыла:
  - Двойчы ѓ труну не кладуць, будзе фюрэра капут!
  Эмануэль пацiкавiлася:
  - А хто такi фюрар?
  Шарлота дэ Кондэ хiхiкнула i адказала:
  - Гэта па-нямецку правадыр!
  Рудая чартоѓка са смяшком перапытала:
  - Можа ты маеш на ѓвазе Барбароса?
  Каралева пiратаѓ з усмешкай каня, выдала:
  - Не я маю на ѓвазе сабаку Барбоса!
  Эдманд, секчы воiнаѓ у даспехах, адзначыѓ:
  - Я ненавiджу забiяк! Ураз перавешаѓ бы ѓсiх сабак!
  Эмануэль капрызна запярэчыла, скалячы зубкi:
  - Сабачкi нi ѓ чым не вiнаватыя!
  I зноѓ як голай пяткай рушыць непрыяцелю з падбародак. Прыём банальны, але эфектыѓны. I калi дзюбне, то будзе вельмi стрымна.
  Шарлота адзначыла, яе мышцы выкладзенага плiтачкамi прэса так i пагулялi.
  I яна ѓзяла i заспявала, падмiргваючы, i яе вочкi мiльгалi як агеньчыкi святлафора.
  Дэ Кондэ буркнула:
  - Мы ѓсiх возьмем, i зарэжам!
  Эдманд праспяваѓ, ва ѓсю глотку, i скалячы зубкi:
  - Я вас зарэжу! Я хутка вас усiх перарэжу!
  Эмануэль, ссякаючы супернiкаѓ, пiскнула:
  - Я хутка вас усiх перарэжу!
  Яшчэ адна дзяѓчына як возьме i вякне:
  - Я вас зарэжу!
  Шарлота агрэсiѓна адзначыла, ссякаючы сапернiкаѓ нiбы касой:
  - Буду рэзаць, буду бiць, усё роѓна табе не жыць!
  Вайна як той казаѓ небяспечны шлях, аб гэтым ведае кожны хто ступiѓ. З яе не выбрацца, нi саскочыць нельга - Атэла дзеѓку лiха задушыѓ!
  I тут дзяѓчынкi, калi бяруць на абардаж крэйсер паказваюць займальны парадак выступу.
  Шарлота заѓважыла з усмешкай:
  - Вось мы як забiваем!
  Эмануэль адзначыла:
  - Але гонар кароны шахматнай на карце -
  Табе ад паражэнняѓ не ѓцячы!
  I дзяѓчынка шпурнула босымi пальчыкамi ножак самаробную гранату. I разарвала масу непрыяцеляѓ.
  I вось ужо дзевяць дзясятых ваяроѓ крэйсера перабiта. I ацалелыя воiны падаюць нiцма, i дзяѓчаты соваюць iм свае босыя ножкi ѓ твары. Прымушаюць лiзаць пяткi, i цалаваць. I пры гэтым задаюць пытаннi: колькi кропель у моры, колькi ѓ небе зорак, колькi ѓ цыганкi ѓ галаве валасоѓ.
  Калi адказ дзяѓчат не задавальняе, яны без лiшнiх цырымонiй бяруць праколваюць шпагамi палонных як павукоѓ iголкамi. I выкiдваюць iх за борт.
  Эмануэль схапiла генерал босымi пальчыкамi ножак за нос, i моцна сцiснула. Пасля чаго вымавiла:
  - Хто сын твайго бацькi, але i табе не брат?
  Генерал прамямлiѓ:
  - Бастард...
  Эмануэль хiхiкнула i адзначыла:
  - Адказ няправiльны! Так што...
  I дзяѓчына ѓзяла яго i нагой выштурхнула за борт. Той вылецеѓ i бразнуѓся ѓ мора. I амаль адразу ѓ сваiх даспехах патануѓ.
  Дзяѓчынкi радавалiся i хiхiкалi, скалячы зубкi. Iх вочкi былi сапфiравыя або смарагдавыя. I яны падмiргвалi сваiм напарнiцам.
  I паступова выкiдалi палонных за борт. Яны iм былi не патрэбны. Выкуп быѓ нiкчэмным, а марокi поѓна.
  Эдманд таксама выштурхнуѓ за борт свайго палоннага i адзначыѓ:
  - Жыццё часта несправядлiвае! Тысяча хлопцаѓ загiнула i дзеля чаго?
  Эмануэль са смяшком адказала:
  - Дзеля таго, каб ачысцiць месца на планеце Зямля!
  Хлопчык-мушкецёр прапiшчаѓ:
  - Чыста, чыста, чыста,
  Пашкадуем камiнара!
  Эмануэль з гэтым пагадзiлася:
  - Ды камiнар трэба таксама ёсць!
  Дабiѓшы апошнiх палонных дзяѓчыны накiравалi крэйсер у струменi вод... Дакладней Шарлота лагiчна заѓважыла:
  - Нам гэты монстр не патрэбен, можа папалiм?
  Эдманд з усмешкай прапанаваѓ:
  - Шкада такую прыгажосць тапiць, можа лепш прадаць?
  Эмануэль энергiчна пацвердзiла:
  - Можа, лепш сапраѓды прададзiм?
  Шарлота хiхiкнула i заѓважыла:
  - Можна, назад прадаць iспанскай кароне! Гармат у крэйсера шмат! Адну што ѓ форме аднарога можна i сабе забраць. А астатняе прададзiм за вельмi вялiкiя грошы.
  I дзяѓчынкi энергiчна закiвалi ѓ знак ухвалы.
  
  ХIТРАСЦЬ СТАЛIНА I ДЭСАНТ ПАПАДАНЦАђ
  Сталiн, быѓшы па-д'ябальску хiтрым палiтыкам, узяѓ i паведамiѓ немцам пра тое, што ангельцы збiраюцца ѓ Егiпце супраць Роммеля правесцi аперацыю "Паходня". I выдаѓ немцам падрабязнасцi i дакладную дату аперацыi. У вынiку Роммель прыняѓ загадзя меры. I перагрупаваѓ войскi да абароны. Ды Гiтлер паспеѓ перакiнуць пару дывiзiй з Францыi, дзе яшчэ было спакойна.
  Наступ англiчан у Егiпце ѓ вынiку было адбiта з вялiзнымi стратамi для Брытанii. А на высадку ѓ Марока Рузвельт пасля паразы ангельцаѓ не даѓ згоды, матывуючы, што страты амерыканцаѓ будуць занадта ѓжо вялiкiя, i што для ЗША галоѓнае перамагчы Японiю. Правал аперацыi "Паходня" меѓ далёка iдучыя наступствы. На аперацыю "Кольца", пад Сталiнградам ён не паѓплываѓ, але саюзнiкi пранюхалi ѓсё ж такi што iнфу скiнулi немцам па загадзе Сталiна. I вырашылi пусцiць вайну на Захадзе за такую подласць на тормазы.
  Сталiн разумеѓ, што СССР хаця апярэдзiць на Балканах, i таму зрабiѓ так што Брытанiя ѓ Егiпце прайграла. Але недаацанiѓ магчымасцi ѓцечак i помслiвасць Чэрчыля. Якi фактычна пасля гэтага стаѓ сабатаваць другi фронт. I здолеѓ у гэтым i амерыканцаѓ упэѓнiць.
  Ход вайны на ѓсходзе быѓ прыкладна, як у рэальнай гiсторыi. Разгром немцаѓ пад Сталiнградам, абвал фронту, i контрудар Майнштэйна часткова аднавiѓ пазiцыi. I працяглая паѓза на Курскай дузе, калi абодва бакi збiралi сiлы.
  Толькi на гэты раз ЗША i Брытанiя згарнулi бамбардзiроѓкi тэрыторыi падкантрольнай Трэцяй Рэйху. I выпуск узбраенняѓ быѓ большы, чым у рэальнай гiсторыi. I немцы змаглi выканаць планы па вытворчасцi "Пантэр" i "Тыграѓ", а мадэрнiзаванага варыянту Т-4 нават перавыканаць. Так што яны падышлi да бiтвы з вялiкiмi сiламi. Акрамя таго Трэцi Рэйх не перакiдваѓ дадатковыя дывiзii ѓ Афрыку, i на Сiцылiю, i на Балканы i ѓ Францыю.
  I немцы змаглi больш размясцiць i пяхоты i танкаѓ i асаблiва самалётаѓ.
  Улетку ѓ серыйнай вытворчасцi з'явiѓся найноѓшы МЕ-309, з большай хуткасцю i магутным узбраеннем: тры 30-мiлiметровыя авiяцыйныя гарматы i чатыры кулямёты. А хуткасць 740 кiламетраѓ за гадзiну, супраць 600 у савецкiх знiшчальнiкаѓ. Так што сiлы яѓна няроѓныя.
  Гiтлер некалькi разоѓ адкладаѓ аперацыю "Цытадэль". I ѓ лiпенi таксама адклаѓ, так хацеѓ выпрабаваць у дзеяннi МЕ-309 i найноѓшы монстар "Маѓс". Дадзены танк паказаѓ на выпрабаваннях здавальняючыя вынiкi, i Гiтлер горача жадаѓ яго апрабаваць у баi. А таксама праверыць i танк "Леѓ", якi распрацоѓваѓся разам з "Пантэрай" i быѓ падобны з ёй па форме корпуса i вежы, але куды буйней з гарматай калiбра ѓ 105 мiлiметраѓ ЭЛ 70.
  З-за гэтых планаѓ фюрара "Цытадэль" зноѓ адклалi. А 1 жнiѓня 1943 года Сталiн, страцiѓшы цярпенне загадаѓ ужо сам наступаць Чырвонай Армii.
  Асноѓны ѓдар наносiѓся ѓ напрамку Арла. Таксама наступалi ѓ напрамку Харкава i Белгарада.
  Але гiтлераѓцы былi да гэтага гатовы. I разгарнулiся жорсткiя баi.
  На "Пантэры" ваяваѓ танкавы экiпаж Герды. Гэта было першае баявое хрышчэнне дзяѓчат. Але яны да гэтага мелi досвед выпрабаванняѓ новай тэхнiкi i адрознiвалiся фенаменальнай трапнасцю.
  Гiтлера з цяжкасцю ѓгаварылi, даць дзяѓчынкам шанец паказаць сябе ѓ сапраѓдным баi. I яны з радасцю спрабавалi апраѓдаць давер.
  Змагалiся ваяѓнiцы ѓ адным бiкiнi i басанож. Што надавала iм асаблiвае хараство. I было проста надзвычайным.
  Герда лупанула з гарматы выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, прабiла 34 i вякнула:
  - Я вялiкая прыгажосць!
  Шарлота рудая прыгажуня таксама навяла прыладу, голымi ножкамi. Гэта быѓ iх фiрмовы знак - страляць нагамi. А гармата "Пантэры" прабiвае 34 у лоб з двух кiламетраѓ i робiць 15 стрэлаѓ хвiлiну. Карацей, кажучы цудоѓны танк для вайны з танкамi. I крыху горай у прарыве i ѓ барацьбе з пяхотай.
  Вось дзяѓчынка ѓ бiкiнi пальнула. Прабiла ѓ лоб савецкую машыну i зароѓ:
  - Я Робiн Гуд!
  Наступнай лупанула Крысцiна. Яна выкарыстоѓвала голую пятку, што трэба сказаць вельмi моцны ход. I прабуркавала:
  - На святой вайне будзе наша перамога!
  I пад канец выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, дзюбанула i мядовая бландынка Магда.
  I зноѓ падбiла трыццацьчацвёрку, прабуркаваѓшы:
  - Гэта дакладная стральба - ясна ѓсiм як двойчы два!
  Ваяѓнiцы ѓвогуле глядзелiся як дзяѓчаты ѓзроѓню супер.
  Iх "Пантэра" стаяла ѓ засадзе старанна замаскiраваная i лупiла па савецкiх надыходзячых танках.
  Працавалi i "Фердынанды". Яны лупiлi актыѓна, i iх не прабiць у лоб савецкiм гарматам.
  У небе iшла бойка самалётаѓ. МЕ-309 яшчэ толькi-толькi пачаѓ паступаць у баявыя часткi. Але дзве нямецкiя лётчыцы - Альбiна i Альвiна ѓжо асвоiлi дадзеную машыну, i на ёй паспяхова ваююць. Прычым, таксама прыгажунi - басанож i ѓ бiкiнi.
  Альбiна збiла савецкую машыну выкарыстоѓваючы пальчыкi голых ножак i прабуркавала:
  - За вялiкiя дасягненнi i адважныя рашэннi!
  Альвiна ведучы трапны агонь, i збiваючы супернiкаѓ, нацiскам голай пяткi на педаль, рыкнула:
  - Нас нiхто не спынiць! Нас нiчога не пераможа!
  I абедзьве дзяѓчынкi як праравуць:
  - Злыя ваѓчыцы парвуць ворага!
  Ды з такiмi дзяѓчынкамi не зладзiцца нават рысу. Ва ѓсякiм разе iдэя дазволiць дзяѓчатам бiцца - вельмi ѓдалая.
  Баi паказалi, што ѓ абароне нямецкiя танкi моцныя i эфектыѓныя. I што пры правiльнай тактыцы i Фоке-Вульф нядрэнны. Яго магутнае ѓзбраенне дазваляла збiць з аднаго заходу, а высокая хуткасць пры пiкiраваннi сысцi ѓ выпадку выхаду ѓ тыл.
  Так што ѓ цэлым нямецкая стаѓка на актыѓную абарону сябе апраѓдала. Баi доѓжылiся больш за месяц, i iх зыход быѓ нявызначаным. Немцы змаглi адбiць наступы, i Чырвонае войска панесла значна больш страт асаблiва ѓ танках.
  Але i гiтлераѓцы таксама былi паскублены, i не вырашылiся наступаць на Курск...
  Баявыя дзеяннi замерлi да зiмы. Чырвоная армiя папаѓняла страты i перайшла ѓ наступ толькi 24 снежня. Але гiтлераѓцы да гэтага часу паспелi падрыхтавацца, i падцягнуць немалыя сiлы. Арол так i не быѓ узяты, i фашысты змаглi выстаяць. Белгарад таксама ѓтрымалi. Змаглi фашысты адбiць наступ i Чырвонай Армii пад Ленiнградам. Зiма ѓ цэлым адзначылася тым, што ѓпершыню фашысты змаглi стрымаць савецкi наступ i ѓсю яго адбiць.
  Адбiлася тут лепшая праца разведкi фрыцаѓ, i больш старанная падрыхтоѓка да зiмы. Што немцы ѓ сорак трэцiм годзе амаль не надыходзiлi, i змаглi да халоднага часу захаваць больш сiл. Плюс яшчэ i здрада саюзнiкаѓ, якiя пусцiлi вайну на Захадзе на тормазы. I немцы не неслi страт ад бамбардзiровак, i другога фронту.
  Акрамя таго i татальная вайна прыносiла свой плён. Выпуск узбраенняѓ у сорак трэцiм годзе вырас у Трэцiм Рэйху ѓ два з паловай разы. Немцы да канца года дагналi СССР па колькасцi самалётаѓ пры лепшай якасцi, прыкладна зраѓнялiся ѓ танках i самаходках, таксама пры якаснай перавазе.
  Так што зараз яны ѓ тэхнiцы не саступалi СССР. Акрамя таго з'явiѓся выдатны аѓтамат МР-44 якому не было роѓных. I гэта стала мяняць ход баёѓ на карысць Трэцяга Рэйха.
  Праѓда вясной у СССР з'явiлiся новыя танкi IС-2 i Т-34-85, але i немцы запусцiлi ѓ серыю больш дасканалыя "Тыгр"-2 i "Пантэра"-2. Прычым нямецкiя танкi абзавялiся ѓ адрозненне ад рэальнай гiсторыi рухавiкамi магутней. "Тыгр"-2 у 1000 конскiх сiл, а "Пантэра"-2 у 900 i зараз такни фрыцаѓ ва ѓзбраеннi i хадавых якасцях, i лабавой бранi i тэхнiчнай надзейнасцi былi на вышынi.
  Ну i сур'ёзнай праблемай стала нямецкая рэактыѓная авiяцыя. Да лета 1944 года, у страi змагалася ѓжо больш за тысячу МЕ-262 рэактыѓных знiшчальнiкаѓ якiм не было роѓных у хуткасцi, у некаторых вiдах манеѓранасцi, разгону, i яшчэ жывучасцi.
  Праѓда пакуль дадзеная машына даволi часта ламалася i разбiвалася. Але лётчыкi гiнулi радзей дзякуючы новым катапультуючым прыладам.
  З'явiлася i эвалюцыя Фоке-Вульфа ТА-152 з шасцю авiяцыйнымi гарматамi i хуткасцю ѓ 760 кiламетраѓ за гадзiну i лепшай манеѓранасцю.
  У СССР у авiяцыi пакуль праблемы. З-за дэфiцыту дзюраля i спынення паставак алюмiнiя пад ленд-лiз у серыю ЯК-3 i ЛА-7 не былi запушчаны. I пакуль яшчэ савецкiя лётчыкi лётаюць на састарэлых ЯК-9 i ЛА-5. А рэактыѓнай авiяцыяй пакуль i не пахне.
  I вось 22 чэрвеня 1944 гады пачалося новае нямецкае наступ у раёне Курскай дугi. На год пазней усё ж пачалася аперацыя "Цытадэль". I палыхнула каласальная бiтва.
  На гэты раз у фрыцаѓ пераважная перавага ѓ паветры. Але ѓ колькасцi танкаѓ прыкладная роѓнасць пры якаснай перавазе Германii. Крыху мацнейшая ѓ СССР артылерыя па колькасцi. Пяхоты прыкладную роѓнасць. У немцаѓ праѓда лепей аѓтаматы, але значная частка пяхоты гэта замежнiкi. Зрэшты, i ѓ СССР якасць падрыхтоѓкi салдат не на вышынi. Узровень мабiльнасцi ѓ немцаѓ вышэйшы. Тым больш, што саюзнiкi аѓтамабiляѓ практычна не пастаѓляюць. Так што ваюй так...
  Немцы ѓвогуле мацнейшыя, але затое Чырвоная армiя мае вельмi развiтую ѓ iнжынерных адносiнах, i глыбокаэшаланаваную абарону.
  Карацей кажучы, знайшла каса на камень. Немцы за першыя два тыднi баёѓ крыху ѓклiнавалiся ѓ савецкiя пазiцыi, прайшоѓшы да трыццацi-трыццацi пяцi кiламетраѓ i спынiлiся.
  Так яшчэ два тыднi спрабавалi рушыць наперад, але без толку. I нiчога не дабiлiся. Пасля ѓжо Чырвоная армiя наступала.
  Немцы адышлi на зыходныя пазiцыi, зноѓ крыху пабадалiся абедзве армii, але нiчога не дасягнулi. Так спынiлiся.
  Восень прайшла ѓ спробе Чырвонай Армii наступаць, але без поспеху. Як зрэшты i зiмой. Немцы ѓ халодны час сядзелi ѓ абароне. I маглi выстаяць. Надышоѓ сорак пяты год.
  У фашыстаѓ у небе рэактыѓныя бамбавiкi "Арада", i ТАЯ-400, i шрубавы чатырохматорны Ю-488, i рэактыѓны знiшчальнiк ХЕ-162 якi валодае лепшай манеѓранасцю i хуткасцю сярод усiх самалётаѓ.
  А на сушы з'явiлiся танкi серыi Е. У першую чаргу вiдавочна асноѓная машына новага пакалення Е-50. Пры вазе Тыгра-2, у яе значна больш шчыльная кампанавальная схема, вышыня ѓ паѓтара разы менш, вежа маленькая, хадавая частка лягчэй i дасканалей. Што дазволiла зрабiць браню значна тоѓшчы i пад вялiкiмi нахiламi, з газатурбiнным рухавiком у 1500 конскiх сiл пры вазе ѓ семдзесят тон. Дадзены танк меѓ лабавую браню ѓ 250-мiлiметраѓ з нахiламi, бартавую ѓ 170 мiлiметраѓ, таксама з нахiламi, гармату ѓ 105 цi 88-мiлiметраѓ з доѓгай ствала ѓ 100ЭЛ, i прыстойную хуткасць. Рухавiк i трансмiсiя адным блокам i папярок, а на маторы каробка перадач.
  Дзiѓная атрымалася машына. I вось немцы летам сорак пятага года пачалi наступленне на паѓднёвым флангу.
  А тут яшчэ Турцыя, закупiѓшы да крэдыт вялiкую колькасць амерыканскай i нямецкай тэхнiкi ѓступiла ѓ вайну.
  I паѓднёвых сцяг Чырвонай армii пачаѓ абвальвацца. А ѓ СССР з'явiѓся толькi адзiн новы танк IС-3, якi, зрэшты, занадта дарагi i складаны ѓ вытворчасцi, каб быць масавым.
  Хоць добрай якасцю IС-3 можна назваць моцную абарону iлба танка. Зрэшты, супраць Е-50, якi перайменавалi ѓ "Тыгр"-3, i якi быццам бы зладзiѓ у сваёй абароне вайскоѓцаѓ ён i не цягне.
  Наступ немцаѓ на поѓднi iшоѓ даволi паспяхова, хоць прарываць праходзiлася вельмi магутную i развiтую ѓ iнжынерным стаѓленнi абарону. Але немцы ѓжо мелi вельмi моцную авiяцыю i таму прарыѓ у iх iшоѓ больш-менш паспяхова. Панаванне ѓ паветры дазваляла душыць тыя цi iншыя кропкi. Акрамя таго фрыцы атрымалi больш дасканалыя газаметы вельмi эфектыѓныя пры прарыве абароны i здольныя душыць супернiка. Варта адзначыць, што ѓ фрыцаѓ быѓ больш дасканалы аѓтаматы, i шмат транспарцёраѓ i рознай тэхнiкi уключаючы матацыклы.
  Не так проста не выстаяць супраць такой моцы.
  Плюс яшчэ i цудоѓныя байцы... Дзве дзяѓчыны Альбiна i Альвiна ѓ небе збiлi больш за пяцьсот самалётаѓ кожная, i атрымалi ѓсе пяць ступеняѓ Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа. У тым лiку вышэйшую: з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi.
  Ваяѓнiцы, якiя ѓ любое надвор'е ваявалi басанож i ѓ бiкiнi былi вельмi задаволеныя.
  I збiвалi савецкiя самалёты, нiбы вераб'ёѓ з рагаткi. Такiх як яны не было роѓных у небе.
  Альбiна дзюбнула з авiягармат па савецкай машыне, збiла яе, прачырыкаѓшы:
  - Я д'ябла!
  Альвiна зрэзала з аднаго заходу, адразу дзве расiйскiя машыны i прапiшчала:
  - Я ѓвасабленне смерцi!
  Такiм чынам у небе з'явiлiся кашмарныя вырадкi. I вось за лета ѓ сярэдзiне восенi пераадольваючы ѓпартае супрацiѓленне Чырвонай Армii, немцы выйшлi да Сталiнграда.
  I там разгарнулася найжорсткая бiтва, якую не ведала раней планета.
  . Кiпяць бiтвы за Сталiнград. Савецкiя войскi б'юцца гераiчна. Нi кроку назад... I гэта такiя ѓпартыя тут хлопцы i дзяѓчаты. Жаночы снайперскi батальён пад камандаваннем капiтана Наташкi Кактусавай заняѓ абарончую пазiцыю ѓ развалiнах на вулiцы Валадарскага. Дзяѓчаты з аѓтаматамi i стрэльбамi, абвязаѓшыся звязкамi гранат, хавалiся за руiнамi.
  Сама Наташка ѓ плямiстай гiмнасцёрцы на голае цела, у кароткiх штанах, i басаногая. Прыгожая, i фiгурыстая дзяѓчына, з моцнымi сцёгнамi, тонкай талiяй, кароткай стрыжкай пад паѓбокс. Твар вельмi выразны, з мужным падбародкам, блакiтнымi шырока расстаѓленымi вачамi. Русыя валасы пашарэлi ад пылу, высокiя грудзi, жорсткi погляд. Капiтан Наташа ваюе ѓжо больш за два гады i нягледзячы на маладосць вельмi шмат пабачыла. Ногi ѓ дзяѓчынкi ѓсё ѓ ранках i ѓдарах. Дзяѓчыне спрытней перасоѓвацца басанож, чым грубых i нязграбных ботах.
  Голая падэшва адчувае найменшую вiбрацыю глебы, папярэджвае аб блiзкасцi мiны, а сама мацi-зямля дадае цягавiтасцi. Ступнi ѓ дзяѓчыны з аднаго боку агрубелi, i не баяцца распаленага металу, цi вострага друзу руiн, але з другога боку не страцiлi адчувальнасцi i гнуткасцi, папярэджваючы скрозь грукат аб руху танкаѓ.
  Мiлая Наташка трымае ѓ руках гранату з прывязаным выбухам пакетам. Трэба дапаѓзцi да грознага нямецкага танка "Тыгр"-3, якi палiвае вулiцы з кулямётаѓ.
  Побач з ёй паѓзе Мiрабела. Таксама басаногая, дык усе дзяѓчаты з батальёна, апынулiся ад ботаѓ, пераймаючы свайму камандзiру. Яе пыльныя падэшвы точаць, калi дзяѓчына паѓзе на карачках. Жоѓтыя валасы ѓ Мiрабэлы брудныя, i доѓгiя... Ледзь уюцца. Сама дзяѓчына стройная, худзенькая, невялiкага росту. Яе можна нават прыняць за дзяѓчынку, з вузкiмi плячыма, а ѓяѓнай вялiкай галавой.
  Але Мiрабела выпрабавала ѓжо шмат. Паспела пабываць i фашысцкiм палоне, перажыѓшы жорсткiя катаваннi, i руднi, адкуль нейкiм неспасцiжным цудам здолела бегчы. Хоць гледзячы на ??яе дзiцячае, далiкатнае тварык не калi не скажаш, што ёй бiлi гумовымi палкамi па пяткамi, прапускалi праз цела ток.
  Мiрабела страляе... Салдат Трэцяга Рэйха, у дадзеным выпадку араб падае мёртва, пысай уздымаючы пясок i друз.
  Наташка падсоѓвае звязку гранат пад горку смецця. Зараз сюды папаѓзе дзевяноста тонны "Леѓ"-2 i яго падарве. Блакiтныя вочы дзяѓчынкi зiхацяць, нiбы сапфiры на смуглом ад загару i пылу твары.
  Досвед падказвае, што добра абаронены танк, зараз памяняе пазiцыю. "Леѓ" мае 150-мiлiметраѓ бартавой бранi, ды яшчэ пад нахiлам. Трыццацьчацвёркi не могуць яго прабiць, шанц ёсць толькi ѓ цяжкiх Сушак. Але гусенiцы - гэта мэта. Галоѓнае пазбавiць машыну рухомасцi...
  Святлана дае чаргу з аѓтамата... Салдат, невядома якой нацыянальнасцi падае. Немцы, скарыѓшы хай нават i маральна па большай частцы, большую частку ѓсходняга паѓшар'я, берагуць арыйскую кроѓ i кiдаюць у бой каланiяльныя войскi: арабаѓ, афрыканцаѓ, iндусаѓ, розных азiятаѓ, i еѓрапейцаѓ. Узрасла таксама i колькасць палякаѓ - якiя з пялёнак прывучаныя ненавiдзець бальшавiцкую Расiю. Ваююць тут i ѓкраiнскiя нацыяналiсты, i данскiя казакi, i чачэнцы, i ѓвесь каѓказскi каганат. Гiтлер падняѓ цэлы iнтэрнацыянал.
  Ворагаѓ шмат...
  Святлана спрытна ѓхiляецца ад кулямётнай чаргi. Куля ледзь не раскалола, счарнелую ад пылу, круглую, дзявоцкую пятку. Капiтан-прыгажуня адчула нават козыт ад таго, як блiзка праляцеѓ прэзент буйнога калiбра. Дзяѓчына перахрысцiлася, шапнуѓшы:
  - Нас не спынiць нават куля!
  Мiрабела адстрэльваецца... Яшчэ адна дзяѓчына Анжалiка - вельмi рудая, вышэй сярэдняга росту, i мускулiстая, нягледзячы на бедную пайку. Таксама вельмi сiмпатычная дзяѓчынка, з раскошнымi сцёгнамi, падцягнутай станам, не па-жаночаму шырокiмi плячыма, i высокiмi грудзьмi.
  Анжалiка вядзе бой у адных трусiках, гiмнасцёрка разарвалася на шматкi, i рассыпаѓшыся на пыл, а новае абмундзiраванне, праз Волгу не пастаѓляюць. Дай Бог перакiнуць яшчэ боепрыпасы, i кропельку ежы, для выматаных савецкiх войскаѓ.
  Так што Анжалiка амаль голая, яе ногi падрапаны, асаблiва каленi. У падэшву правай нагi патрапiѓ асколак, i яна балiць, цяжка ступаць.
  Рудая, пыльная, амаль голая Анжалiка крывiць свой прыгожы, але разам з тым i жорсткi твар. Дзяѓчына, страляючы, прамаѓляе:
  - Над намi Гасподзь, Масква i Сталiн!
  I зразае атакавалых гiтлераѓцаѓ, сама ледзь паспяваючы, адкацiцца.
  З-за руiн i вузкiх вулачак, грозным нямецкiм танкам цяжка развярнуцца. Вось амаль двухсот тонныя "Маѓсы" i зусiм не могуць праехаць...
  Як i меркавала Святлана "Леѓ"-2 праехаѓ крыху, i ѓткнуѓся кучу смецця. Раздаѓся выбух. Гусенiца лопнула, адляцела пара пашкоджаных каткоѓ.
  Паранены танк спынiѓся i з яго ствала вылецеѓ снарад...
  Недзе грымнуѓ наводдаль, пайшоѓшы ѓ руiны. Бландынка Святлана, нiбы змейка прашыпела:
  - Вось гэта мой разлiк! Адкрылi рахунак...
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ вымушана адпаѓзаць. Немцы i iх сатэлiты не могуць выкарыстоѓваць у завалах сваю тэхнiчную перавагу. Па вiне ѓпартага Гiтлера арды Трэцяга Рэйха ѓгразлi ѓ пазiцыйных баях у даволi вялiкiм i добра ѓмацаваным горадзе.
  Мiрабела шпурляе гранату. Прымушаючы рабiць падбiтых немцаѓ цi арабаѓ сальта, пераварочваючыся. У аднаго з гiтлераѓскiх баевiкоѓ адрывае руку, i на ёй вiсяць, англiйскi гадзiннiк з компасам.
  Мiрабела з усмешкай прамаѓляе:
  - Што компас паказвае вам - шлях у пекла!
  I прыгожая дзяѓчынка стрэсвае з пыльнай пяткi, кавалак прылiплай керамiкi.
  Анжалiка таксама атрасае пыл, са сваёй пругкай, поѓных грудзей. Соску ад бруду амаль чорныя, i свярбяць. А паспрабуй памыцца. Зноѓ даводзiцца закопвацца, калi пiшуць нямецкiя пiсталет-кулямёты. I прапаѓзаць па-пластунску.
  Батальён дзяѓчат трымае пазiцыi, хаця iдзе артабстрэл. I iрвуць цяжкiя снарады, а з неба падаюць бомбы... Але нiшто не зломiць мужнасць савецкiх гераiнь.
  Вось Святлана бачыць, як прапаѓзае "Пантэра"-3. Ну, гэты танк ужо не такi страшны.
  Можна прабiць яго ѓ борт. Дзяѓчынка, чхнула, выплюнула якi лез у вытанчаны рот пыл. Узяла ѓ руку гранату, абцяжараную выбухам-пакетам. Трэба падпаѓзцi неѓзаметку. Але вакол столькi дыму.
  Анжалiка стала падбiрацца, упiраючыся ѓ дрэн босымi пальцамi ног i локцямi. Яна нагадвала кошку, якая высочвае мышаня. Дзяѓчына памятала вайну з таго страшнага лета сорак першага года, калi вермахт вераломна ѓварваѓся ѓ абшары СССР. Было нi дзяѓчыне, амаль дзяѓчынцы страшна? Спачатку так, але потым прывыкаеш. I ѓжо сталыя парывы снарадаѓ успрымаеш, як пасрэдны шум.
  Вось i зараз узарвалася зусiм побач. Дзяѓчына шлёп на жывот. Зверху праносяцца, нiбы зграя дзiкiх пчол аскепкi. Анжалiка шэпча патрэсканымi вуснамi:
  - У Iмя справядлiвасцi Госпадзе!
  Дзяѓчына паскарае паѓзок i вось з разбегу шпурляе гранату, з прыробленым выбухам-пакетам. Прэзент ляцiць па дузе. Раздаецца выбух, больш тонкая бартавая браня "Пантэры" паддаецца. Нямецкi танк пачынае гарэць, дэтануе баявы камплект.
  Святлана з усмешкай шэпча:
  - Дзякуй табе за ѓсявышнi Iсус! Аднаму табе я веру! Аднаму табе малюся!
  Пантэру-3 разносiць. Адарваны, доѓгi ствол закопваецца ѓ друз. Лабавая браня, адарваѓшыся ад бартавой, нагадвае савок.
  Святлана, чые вочы, на карычневым ад пылу i загару твары зiхацяць васiлькамi, прамаѓляе:
  - Чым больш у ворага дубоѓ, тым мацнейшая наша абарона!
  Анжалiка вельмi сэксуальная, у сваiх чорных трусiках, i голым, пыльным, моцным целам. Дзяѓчынка вельмi спрытная. Яна ѓмее кiдаць аскепкi шкла босымi пальцамi ног.
  Вось шпурнула зараз сваёй хупавай, пакрытай пластом пылу ножкай востранькi прадмет. I ѓпiлiся, проста фашысту ѓ горла. Прыгожая Анжалiка залапатала:
  - А я сэкс-сiмвал, i сiмвал смерцi!
  Дзяѓчына, пасля чаго зноѓ папаѓзла страляючы. Вяла агонь i Святлана.
  Красуня-капiтан, Наташка, ссекшы фашыста, прачырыкала:
  - Жыццё ланцуг, а дробязi ѓ iм звёны...
  Мiрабела стрэлiла, размаiла фрыцу галаву i дадала:
  - Нельга звяну не надаваць значэння!
  Святлана, зноѓ трапна стрэлiѓшы, прасiпела:
  - Але цыклiцца на дробязях нiяк нельга...
  Мiрабела сапраѓды пальнуѓшы, дадала:
  - Iнакш ланцуг ахiне цябе!
  Яшчэ адна дзяѓчына Алiмпiяда, таксама вельмi прыгожая, разам з пiянерам Алежкай Кальцовым прыгатавала мiну на провадзе. Яны ѓдваiх штурхнулi яе... Пралезла падступная казяѓка ѓ гусенiцу "Тыгра"-3. I як iрване гэтую даѓгаствольную нямецкую машыну.
  Белабрысы хлопчык Алежка выклiкнуѓ:
  - Наша Раша, вам параша!
  I ледзь паспеѓ адскочыць, мiльгануѓшы, чорнымi, збiтымi пятачкамi, ад падальнага даху.
  Алiмпiяда пагладзiла хлопчыка па шыi i вымавiла:
  - Ты вельмi шустры!
  Пiянер прабраѓся на фронт i прыстаѓ да жаночага батальёна. Хлапчук нават вельмi вынаходлiвы. Напрыклад, самалёцiкi рабiѓ, каб збiваць фашысцкiя штурмавiкi. Калi паднiмаюцца Фоке-Вульфы, цi ТАЯ-152, тое раздаецца неверагодна аглушальны роѓ.
  Немцы наносяць удары пад сiмфонiю Вагнера. Такая велiчная мелодыя.
  Алiмпiяда з прыкрасцю вымаѓляе:
  - Усё яшчэ нас спрабуюць узяць на спалох!
  Хлапчук-пiянер з пафасам праспяваѓ:
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць пад зорным небам не возьме!
  За Русь святую моцна будзе бiцца,
  Я зарадзiѓ магутны кулямёт!
  Алiмпiяда, рослая мускулiстая дзяѓчына, з шырокiмi сцёгнамi i плячыма - тыповая сялянка. Адзенне падарвалася падчас баёѓ у лахманы, моцныя ногi босы, валасы сплеценыя ѓ дзве касы i моцна прапылiлiся.
  Алежцы ѓсяго восем гадоѓ, хударлявы ад недаядання, падрапаны i брудны хлопчыка, у адных толькi шортах. Белыя ад прыроды валасы, у хлопчыка сталi шэрымi, а рэбры прасвечваюць скрозь, тонкую загарэлую i брудную скуру. Ногi жудасна збiтыя, i ѓ апёках, ударах, з пухiрамi. Праѓда лёс захоѓваѓ дзiця ад сур'ёзных раненняѓ.
  Алiмпiяда на яго фоне здаецца вялiкай i тоѓстай, хаця дзяѓчына зусiм не тлустая, а з моцным, трэнiраваным мясам на касцях. Прычым, голад здавалася, зусiм не адбiѓся на яе мажнай i буйнай постацi.
  Дзяѓчына страляе з цяжкай супрацьтанкавай стрэльбы. У лоб нямецкiя машыны не прабiць, а вось у гусенiцы ёсць шанц.
  I здаравенны "Леѓ"-2 атрымаѓшы важкай выбухоѓкай у хадавую частку, стаѓ, нiбы заѓзяты курэц пускаць дымок.
  Алег Кальцоѓ праспяваѓ з яхiдцай:
  - Фрыц смярдзючы не падумаѓшы, ля пад'езда закурыѓ! Ён, вядома ж, вялiкую, непрыемнасць атрымаѓ!
  Алiмпiяда, мiльгаючы мускулiстымi, загарэлымi iкрамi, адбiла босымi, прыгожымi нагамi чачотку. Дзяѓчына праспявала:
  - З iконы мiльгаюць святых рускiх асобы... Дай Бог замачы ты хоць з тысячу фрыцаѓ! А калi хто больш фашыстаѓ загудзе - нiхто вас, паверце, за тое не асудзiць!
  Пасля чаго перазарадзiла супрацьтанкавую стрэльбу i зноѓ стрэлiла. Нямецкi транспарцёр зноѓ пусцiѓ струмень дыму.
  Дзявочы батальён наносiѓ фрыцам iстотны ѓрон. Але i сам нёс страты. Вось адну дзяѓчыну разарвала напалову, i яе тварык стаѓ такiм, нягледзячы на пыл бледным.
  Большая частка Сталiнграда ѓжо захоплена фашыстамi, але тое, што засталося ад горада, не жадае паддавацца i здавацца.
  Святлана тым часам спрабуе прабiць "Тыгр"-3. Магутная нямецкая машына атрымала гранатай у бок, але не паддалася. Разгортваецца, каб палiць з гарматы. Дзяѓчыне даводзiцца закопвацца ѓ зямлю, i друз, каб не раздушыла выбухная хваля, выпушчанага прэзента.
  Святлана цiха шэпча:
  - Мама тата даруй!
  Мiрабела кiнула ѓ "Тыгр"-3 гранату, тая ѓзарвалася на лбе. Дзяѓчына прашыпела:
  - Пра тое, што святло вучэнне зiмой вясной... Сцвярджаю без выключэння, што Гiтлер гад чумны!
  Анжалiка, разбiваючы прыцэл фашыстам, i палiваючы iх чаргой, працадзiла:
  - У труне, я фюрара ѓбачыла зараз! I рушыла ѓбогаму нагою прама ѓ вока!
  Рудая дзяѓчына i сапраѓды шпурнула босымi пальцамi гранату ѓ танк. Дагадзiла ѓ ствол... Рушыѓ услед выбух i рулю "Тыгру"-3 пакарэжыла.
  Баязлiвы немец узяѓ i падаѓся назад.
  Святлана прагугнявiла праз ноздры:
  - Наша, вашай не саступiць!
  Мiрабела ссекла куляй гiтлераѓскага наймiта i праспявала:
  - А злодзей то не жартуе! Рукi ногi, ён рускiм вяроѓкамi круцiць! Зубы ѓ самае сэрца ѓтыкае... Айчыну да дна выпiвае!
  Святлана, хiхiкнуѓшы, раѓнула:
  - Фюрар дзiка гарлапанiць, надрываецца!
  Мiрабела пальнуѓшы, дадала:
  - Ну, а смерць пыхкае, ухмыляецца!
  Вось з'явiѓся яшчэ больш небяспечны "Штумртыгр". Ён разбурае цэлыя будынкi, i бункеры. Прычым, да пазiцый савецкiх войскаѓ не наблiжаецца. Машыну трымаюць пад прыкрыццём нямецкiя кулямётчыкi.
  Святлана бачыць, што падабрацца да пазiцый фрыцаѓ нерэальна. Затое ѓ небе Фоке-Вульф. Адна з такiх машын падлятае блiжэй да савецкiх пазiцый. Дзяѓчаты па ёй адчыняюць агонь.
  Анжалiка шпурляе гранату, i люта прамаѓляе:
  - У глыбокай смерцi - прабачэння няма!
  Пасля чаго дзяѓчына, дае чаргу з аѓтамата. Хутка адкочваецца. Хутка пад'язджае параѓнальна новы нямецкi танк "Пантэра"-4 з маленькай вежай i нiжэйшым сiлуэтам.
  Некалькi дзяѓчынак кiдаюць у нямецкую машыну гранаты. Тая, атрымаѓшы прэзенты, застывае i не ѓ сiлах павярнуцца.
  Анжалiка свiснула, прашыпеѓшы:
  - Вось гэта новая пошасць! Ёй парвём мы пасцi!
  "Пантэра"-4 агрызнулася i стрэлiла са сваёй больш магутнай прылады.
  Агнiсты слуп раскалоѓ паветра, i маментальна нагрэѓ i наэлектралiзаваѓ атмасферу.
  Анжалiка хiхiкнула, снарады праляцелi мiма напаѓголай дзяѓчынкi. Рудая бессаромная трасянула сцёгнамi i вывела:
  - А Ньютан ворагаѓ разбiѓ, скiнуѓ ярмо з трона! Фрыцам ён пастанавiѓ, свой закон Ньютана!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Сталiнград увесь ахоплены пажарышчамi, калi здавалася языкi агню, лiжуць неба i трашчаць фiялетавыя, аранжавыя, а пунсовыя iскры! А кожная iскрынка, нiбы вырвалася з пякельнага замка прывiд.
  Святлана, звалiѓшы нямецкага байца, блiснула блакiтнымi вачыма, праспявала:
  - Чаго ты скуголiла дурная бабулька? Павер, па табе плача проста псiхушка!
  Мiрабела на распеѓ праспявала, ведучы агонь па фашыстах:
  - Як добра прылегчы на траѓку i фрыцам па галаве паддаць! Уладкаваць фюрару прыпарку, i з аѓтамата кулi слаць!
  Дзяѓчына дзiка хiхiкнула, i перавярнулася з жывот на спiну. Зрабiла ножкамi веласiпед. Уверх паляцела граната. Пралятаючы Фоке-Вульф-3 атрымаѓшы аскепкамi пад чэрава, жвава узняѓся вышэй. Вiдаць, вострыя аскепкi яго падранiлi. Фашысцкае стварэнне загарэлася, i стала губляць кавалачкi абламаных крылаѓ.
  Святлана, бачачы, як Фоке губляе вышыню, прасiпела:
  - Вось гэта семафор! На борце вiсiць сякера!
  Нямецкi самалёт узарвала, раскiдваючы ва ѓсе дальнiя куткi неба абломкi. I куды фашысцкi ас дзеѓся. Зрабiѓ свой апошнi разварот. У тлен пайшоѓ кат, а не пiлот!
  Мiрабела чхнула, рассейваючы пыл i, вымавiла:
  - Быць або не быць? Гэта не пытанне!
  Анжалiка зноѓ кiнула кавалак шкла нагой, ды так што той, трапiѓшы ѓ вока, выйшаѓ у фрыца, праз патылiцу:
  - Я танкавая армада! А вам лячыцца трэба!
  Немцы i iх сатэлiты паспрабавалi прасоѓвацца, закiдваючы наперадзе гранатамi. Такая тактыка супраць дзяѓчат не дзейнiчала. Вось Алежка Кальцоѓ разгарнуѓ катапульту, i як садане па ворагу ѓ адказ.
  Хлопчык-пiянер зароѓ:
  - Санта Клаѓс якi раздзiрае пашчу Гiтлеру!
  Зарад катапульты, упiѓся ѓ натоѓп фашыстаѓ, прымусiѓ iх разлятацца, i пры гэтым пераварочвацца ѓ паветры. Фрыцы падалi, i разбiвалiся аб абломкi сцен.
  Танк "Тыгр"-3 страцiѓшы раѓнавагу, сутыкнуѓся са "Львом". Эх, лева, дзе твая грозная назва?
  Святлана заѓсмiхалася i адказала:
  - Ну, а Алежка малайчына!
  Хлопчык агрэсiѓна раѓнуѓ:
  - Пiянер заѓсёды гатовы!
  Дзяѓчынка ѓ адказ матнула босай ножкай.
  Дзяѓчына-капiтан зноѓ пачала цвiзiць. А Алiмпiяда паказытала Сяргею вузкую ступню, якая яна ѓ яго цвёрдая! Нездарма хлопчык не баiцца бегаць па пажарышчы.
  Мiрабела на распеѓ, вымавiла:
  - Юнацтва - гэта добра - старасць гэта дрэнна!
  Анжалiка гэта не маркотная рыжуха пагадзiлася:
  - Няма нiчога горш старасцi! Гэта i сапраѓды, самае агiднае стан з усiх магчымых!
  I дзяѓчынка зрабiла скачок з пераваротам. Ёй прадставiлiся на хвiлiну агiдныя бабкi. Не, не параѓнаць, старую жанчыну з дзяѓчынкай. А якая прыгажосць, у стройных целах.
  Анжалiка ѓзяла i праспявала:
  - Цякуць за годам, гады караванам,
  Бабулька расцiрае ѓ ступе хну...
  I што ж з стройным маiм табарам,
  Як задзелася юнацтва не разумею!
  Святлана блiснула вачыма, звалiла немца трапленнем у пахвiну i заѓважыла:
  - Не! Усё ж такi на вайне ёсць такое хараство - застацца вечна малады! Вечна п'яны!
  Алiмпiяда паклала ѓ катапульту новы зарад. Гэта нешта накшталт добрага мiнамёта. Дзяѓчына прашыпела:
  - Не пасуй, а пасуй!
  Алежка шаркнуѓ, тонкай, але спрытнай ножкай, i раѓнуѓ:
  - Фрыцам фас!
  I граната разам з узрыѓ-пакетам, з усяго размаху праляцела ѓ пазiцыi Гiтлераѓцаѓ.
  Ды не даваѓся iм Сталiнград. Трэцi месяц з канца жнiѓня iдзе штурм, а горад усё ѓзяць не ѓдаецца. На iншых участках фронта гiтлераѓцы дасягнулi поспехаѓ, але толькi не на гэтым.
  Святлана стрэлiла з пiсталета, i зароѓ:
  - Усё немагчыма, здараецца магчымым... Не трэба рабiць светабудову вельмi складаным!
  I патрапiла ѓ бензабак матацыкла. Машына выбухнула, i агнязарныя вiхуры, асвятлiлi задымлены пейзаж. А немец быѓ разарваны агнiстай лапай.
  Дзяѓчынка-капiтан пракрычала:
  - Люблю я забiваць зло! I гэта найвышэйшае дабро!
  Мiрабела лупанула немцаѓ чаргой i прашыпела:
  - Пагуляем дзiкабраз!
  Анжалiка адкрыла агонь, больш прыцэльна. Некалькi чарнаскурых засталося ляжаць на пакрытым дзiдай друзу:
  - Забi ворага! - Прашаптала дзяѓчынка.
  Мiрабела гуллiва праспявала:
  - Нафарбаваѓшы Гiтлера памадай, Майнштэйна лакам для валасоѓ, пацягну вас у палон прынцэсы, згрызе вас верны сабака!
  Святлана, ведучы агонь, прашыпела:
  - Давай вечарам, Адольф павесiцца... Хопiць галаву дурыць! Давай увечары, ляцi крэчатам - каб фашыстаѓ моцна бiць!
  Мiрабела ѓ лютасцi вымавiла, збiваючы каску з галавы штурмавiка:
  - Мы можам! I мы зробiм!
  Дзяѓчыны з батальёна "Ленiн", спынiлi прасоѓванне iншаземнага войска. Фрыцы прасоѓвалiся наперад, лiтаральна закiдваючы трупамi прастору. Не дапамагаѓ i танк "Леѓ", з якiм звязвалiся надзеi. Вось мадыфiкацыя машыны са 150-мiлiметровай гарматай.
  Анжалiка збiвае прылiплы да аголенага соску камень. У дзяѓчыны такiя прыгожыя i поѓныя грудзi. Дзяѓчынка з дапамогай нагi кiдае гранату. Нага ж мацнейшая, чым рука, i кiдок праходзiць далей.
  "Леѓ" атрымаѓ па гусенiцы разрыѓ, i спынiѓся. Стрэлiѓ са сваёй магутнай пашчы. Грукат, i абвал.
  Анжалiка, сплёѓваючы, прамаѓляе:
  - Рускi воiн ад болю не стогне!
  I зноѓ дзяѓчынка страляе. I робiць гэта на рэдкасць трапна. Якi высунуѓся з вежы фашыст завальваецца зваротна.
  Рудая, амаль голая дзяѓчынка прамаѓляе:
  - Дарэмна супернiк лiчыць, што рускiх здолеѓ ён зламаць! Хто адважны, той у баi нападае, ворагаѓ будзем люта бiць!
  I Анжалiка перакочвае мышцы прэса, якi ѓ яе вельмi нават рэльефны.
  Эх, да чаго ж дзяѓчаты прыгожыя! Дык не хочацца, каб хоць адна з iх загiнула.
  Прабегла Сталенiда... Вельмi прыгожая дзяѓчына, з пухнатымi, белымi валасамi. Яна неяк прымудраецца мазаць iх якiм зеллем, каб яны не пэцкацца.
  Дзяѓчына вельмi прыгожая, з фiгуркай Венеры, толькi больш падцягнутай i рэльефнай. Адзення на ёй, толькi станiк i трусiкi. Усё астатняе ѓжо падарвалася. Але якiм вытанчанасцю адрознiваюцца ножкi! Гэта не дзяѓчына, а пячатка дасканаласцi, вянок прыгажосцi.
  Яна i перасоѓваецца па-асаблiваму, нiбы вавёрачка. А босыя ножкi так i мiльгаюць, i пятачкi, на здзiѓленне застаюцца чыстымi. Сталенiда страляе, i фашыст атрымлiвае язву ѓ грудзях.
  Дзяѓчына прамаѓляе:
  - Вернасць Радзiме - вышэйшае слова!
  Анжалiка са смяшком заѓважыла:
  - Здымай станiк i заставайся як я ѓ трусах!
  Сталенiда адмоѓна матнула галавой:
  - Гэта непрыстойна!
  Анжалiка страсянула сцёгнамi, трапна пальнула i праспявала:
  - Нешта камсамолак стала не звычайная! З голымi грудзьмi так хадзiць - вельмi непрыстойна!
  Сталенiда хiхiкнула i заѓважыла:
  - Навошта дастаѓляць радасць фрыцам, глядзець на нашу прыгажосць!
  Анжалiка рашуча адказала:
  - Прыгажосць у нас смяротная!
  Стальная дзеѓка хiхiкнула i пальнула па ТАЯ-200. Машына фашыстаѓ загарэлася. А прыгажуня бландынка вякнула:
  - Смерць злу!
  Анжалiка хiхiкнула:
  - I жыццё дабру!
  Сталенiда ѓбачыѓшы, што немец падае, рыкнула:
  - Вось гэта найвышэйшая каштоѓнасць! Не думайце фашысты, што вы перамаглi!
  Анжалiка як заспявае:
  - Чакае перамога! Чакае перамога... Тых, хто прагне кайданы разбiць! Чакае перамога! Чакае перамога! Мы здолеем фашыстаѓ разбiць!
  Прыгожая дзяѓчына, i яе голыя грудзi так i ходзiць ходырам. Добра з аголеным тулавам у спякоту, якую ѓзмацняюць пажару.
  Святлана зараз выглядала куды больш рашучай. Яна пальнула па фрыцах з пiсталет-кулямёта, i раѓнула:
  - Я вас спакладаю!
  I сапраѓды фашысты атрымалi смяротныя прэзенты i труны! А дзяѓчына паказала iм дулю, збудуем босыя пальцы ног. I засвiстала, як салавей-разбойнiк. Прычым праз пальчыкi нiжнiх канечнасцяѓ.
  Капiтан-дзяѓчынка вельмi разумная. I блiскучая. I зусiм не жорсткая. Ёй таксама часам станавiцца шкада салдат ворага, у якiх могуць аказацца дзецi, што будуць плакаць па забiтых бацьках.
  Святлана, зрэшты, гонiць ад сябе такiя думкi, дык ад iх хочацца расплакацца. А не рускiя ж прыйшлi да немцаѓ, каб рабаваць i забiваць. Не, гэта немцы i цэлая агрэсiѓная зграя iншаземцаѓ з усяго свету ѓварвалася на расiйскiя абшары.
  Святлана перахрысцiлася, i стрэлiла ѓ якi спрабуе неѓзаметку падабрацца да пазiцый рускiх фрыца... У таго выцек выбiтае куляй вока i мозг.
  Дзяѓчына-капiтан заѓсмiхалася i вымавiла, дасцiпна:
  - Прама вока ѓ вока, да галавы галава!
  Святлана сапраѓды стрэлiѓ, i патрапiла ѓ матацыкл з каляскай. Машына стала рвацца, i кулямёт адляцеѓ, некалькi разоѓ перавярнуѓся. Потым яго дула ѓпiлася ѓ друз.
  Дзяѓчына пацерла голую, пыльную падэшву аб друз. I зноѓ прыцэлiла. Яе вясёлая, юная мордачка даволi выскалiлiся. Дзяѓчынка праспявала:
  - Не, сказалi мы фашыстам, не пацерпiць наш народ, каб рускi хлеб духмяны, называѓся словам брод!
  Мiрабела зрабiла вельмi дакладны стрэл, ад якога запалаѓ Фоке-Вульф-3, i праверашчала:
  Для нягоднiка, вядома, выбар ясны,
  За долары ён Русь гатовы здрадзiць...
  Але рускi чалавек, тым i выдатны-
  Што жыццё за Радзiму гатовы аддаць!
  Дзяѓчына, зрабiла сальта i паказала гiтлераѓцам дулю, i пракруцiлася, i кулi не краналi прыгажуню.
  З'явiлася Анжалiка, гэтая прыгажуня, амаль голая, i мурзатая нiбы чартоѓка, шпурнула адразу двума ножкамi гранаты. I праверашчала:
  - Тое, што я маю, тое... Фрыцам у востры бок!
  Алiмпiяда паправiла Анжалiку:
  - Вострым, у бок, а не ѓ востры бок!
  Дзяѓчына хiхiкнула i скаланула сваiмi кавуновымi грудзьмi, i запусцiла гранату выкарыстоѓваючы гранату з выбухам пакетам. "Тыгр"-3 атрымаѓ па рулi, i вывернуѓся гэты крывы твор мастацтва.
  Пасля чаго гiтлераѓскае стварэнне падалася назад. Стала паѓзцi нiбы чарапаха, якую заспеѓ пажар.
  Святлана праспявала, весела падмiргваючы:
  - I "Тыгр" адыходзiць, i немцы хаваюцца!
  Дзявочы батальён манеѓраваѓ пад ударамi, авiяцыi з паветра i цяжкi гармат. Вось ударылi рэактыѓныя бамбаметы, паднялiся ѓ неба разбiтыя, распаленыя стромы. I загарэлiся камянi. На шчасце нi адна з дзяѓчын, не загiнула, затое адправiлiся на тое святло мужчыны - якiх не гэтак шкада! I ляцяць душы - адны ѓ рай, а iншыя ѓ пекла! Дзе ѓжо чэрцi з вiламi чакаюць тых, хто не верыѓ у Езуса.
  Анжалiка самая сэксуальная з ваяѓнiц у лютасцi: ну няѓжо фашысты са свайго "Штурмтыгра", могуць абстрэльваць пазiцыi савецкiх войскаѓ i забiваць чырвоных ваяроѓ?
  I дзяѓчына прыхапiла босымi нагамi гранату i закруцiлася ѓ каскадах сальта. I круцiлася ѓсё больш i хутчэй. I потым з усяго размаху шпурнула падарунак смерцi ѓ шырокае рулю "Штурмтыгра". Голыя, загарэлыя ногi красунi мiльганулi, i граната ѓляцела ѓ шырокае рулю. I магутная машына спачатку падавiлася, а затым i iрванула. Два "Каралеѓскiя тыгры", што стаялi па бартах "Штурмтыгра", былi падкiнуты, i разляцелiся ѓ розныя бакi. З iх сарвала каткi, i тыя пасыпалiся, лятучы, як каралi, якiя трэснулi каралi.
  Выбухная хваля падкiнула Анжалiку, i дзяѓчына паляцела дагары нагамi. I яе пераварочвала, разгойдвала i шпурляла. Але красуня ѓсё ж прызямлiлася, востры друз, i раскрышаныя камянi ѓпiлiся ѓ яе голыя падэшвы. Дзяѓчыне было балюча, i нават праз мазолiсты ступню, прабiла вастрыё.
  Але Анжалiка знайшла ѓ сабе сiлы ѓстаць i прагарлапанiць:
  - Вы фашысты будзеце ѓ попеле!
  Святлану, i iншых дзяѓчат падкiнула выбухной хваляй, i нават крыху памяла. Але нi адна з прыгожых ваяѓнiц не загiнула. Дзяѓчаты сустрэлi ѓраганным i трапным агнём. Здушыѓшы гiтлераѓцаѓ, якiя выскачылi, i iншых агрэсiѓных насякомых абложнiкаѓ СССР.
  Мiрабела праспявала з вялiкiм натхненнем:
  - I калi труба Гасподняя нас на бiтву, з камсамолам будзем разам мы сябры! I па волi Госпада на нябесным пераклiчку буду я!
  Анжалiка, абтрасаючы пыл з пабiтых у кроѓ падэшваѓ i, праспявала:
  - Ленiн, партыя, камсамол! Фюрара мы адпраѓляем у дурдом!
  Дзяѓчаты аглушальна сталi рагатаць, а Алежка з трывогай i прыкрасцю вымавiѓ:
  - А мая катапульта, не такая дакладная - як гэтыя голыя i моцныя ножкi Анжалiкi!
  Алiмпiяда, пагульваючы цяглiцамi рук, заявiла:
  - Ну, нiчога! Ты яшчэ прыдумаеш. Нешта круцейшы!
  Сталiнград упаѓ усё ж у канцы снежня 1945 года. У гэты час на Каѓказе немцы i туркi ѓсё ж злучылiся. I стварылася крытычная сiтуацыя.
  Як паступiць Чырвонай армii ѓ гэтай сiтуацыi?
  Сталiн пачаѓ наступленне ѓ цэнтры. I баi разгарнулiся ѓ напрамку Смаленска. На новы год у танк IС-3 змагаецца экiпаж Лiзаветы. Дзяѓчыны б'юцца мужна i смела.
  I яны таксама перанялi стратэгiчны прыём Герды, нягледзячы на холад ваяваць у бiкiнi i басанож.
  IС-3 машына, даволi добра абароненая ѓ лоб, але гармата ѓсё ж такi недастаткова моцная. I каб прабiць асноѓны нямецкi танк "Тыгр"-3 трэба патрапiць сапраѓды ѓсутыч памiж корпусам i вежай. I гэта пад сiлу толькi гэтай легендарнай чацвёрцы дзяѓчат-танкiстаѓ.
  Лiзавета пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Прабiла снарадам нямецкую "Пантэру" i прачырыкала:
  - За рускi дух!
  Кацярына таксама лупанула па непрыяцелю, нацiснуѓшы голай пяткай i з натхненнем адзначыла:
  - За камунiзм!
  Пасля чаго падмiргнула сваiм сяброѓкам!
  Алена таксама рушыла снарадам па непрыяцелю, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, i вякнула:
  - За патрыятычныя дасягненнi!
  I пад канец дзюбнула Еѓфрасiння, таксама ѓжыѓшы пальчыкi голых ножак, што проста супер.
  I праверашчала:
  - За будучыя стагоддзi!
  Чацвёрка дзяѓчынак вельмi нават добра дзярэцца. I страляе вельмi трапна.
  Але прарваць абарону ѓ гiтлераѓцаѓ вельмi складана. Iх танкi мацнейшыя i дасканалыя, i гарматы эфектыѓней, не саступаючы колькасцю. Паспрабуй такое прарваць.
  А ѓ небе савецкiя лётчыцы ѓдзельнiчаюць у няроѓных баях. Сярод iх тры дзяѓчыны - Анастасiя Вядзьмакова, Акулiна Арлова, Мiрабела Магнiтная - наймацнейшыя.
  Настасся нават заѓважыла, збiваючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, нямецкi Фоке-Вульф:
  - Фашысты моцныя, але i мы не слабыя!
  Акулiна, лагiчна заѓважыла, навiѓшы голай пяткай, i скамячыѓшы ТА-152 i проворковав:
  - Што не забiвае, робiць нас мацней!
  Мiрабела Магнiтная хiхiкнула, падрэзаѓшы МЕ-262 i праваркаваѓшы:
  - Наймацнейшы ход якi ты не чакаеш!
  Тры ваяѓнiцы бiлiся ѓ паветры, не ведаючы жалю i сумневаѓ у сваёй правасцi...
  Але вось i тут сiтуацыя ѓскладнiлася... Да вясны Каѓказ канчаткова загiнуѓ, i былi страчаныя бакiнскiя свiдравiны.
  Немцы дабiлiся некаторых поспехаѓ i пад Ленiнградам. Яны змаглi ѓзяць Цiхвiн i замкнуць другое кольца над горадам. I стала яшчэ да мяжы горш.
  Гiтлер патрабаваѓ наступаць улетку 1946 гады на Маскву. I пацела фашысцкая лавiна.
  У фашыстаѓ поспехi ѓ раёне Сярэдняй Азii. Вельмi цяжкае становiшча стварылася практычна ѓсюды.
  А гiтлераѓцы ѓжо абцякаюць з розных бакоѓ Маскву.
  Тады Алег Кальцоѓ i дзяѓчаты зноѓ уступiлi ѓ бiтву, дапамагаючы Расii, дакладней СССР.
  Тут да iх далучылася яшчэ басаногая дзяѓчынка Маргарыта. Таксама дарослая жанчына пiсьменнiца стала дзяѓчынкай гадоѓ дванаццацi ѓ абмен на неѓмiручасць i выконвае мiсiю.
  Воiны з дваццаць першага стагоддзя зноѓ сашчапiлiся з гiтлераѓцамi дваццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у фашыстоѓскай карычневай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Алег Кальцоѓ, секчы гiтлераѓцаѓ мячамi, як пяхоту, так i танкi зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчукi паляцеѓ востры дыск!
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босы ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты i танкi.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не даруем.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына секла белых салдат i танкi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць такнi i белыя байцы.
  Святлана сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Алег Кальцоѓ надыходзiць супраць гiтлераѓцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ карычневыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак пацана выкiдваюць iголкi з ядам, яны раздзiраюць ствалы i збiваюць самалёты.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i пысы.
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  А вось Наташа ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абодвух руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiвае танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгусцiна, секчы гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ, рэзка гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Алег Кальцоѓ падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу гiтлераѓцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi i пабулькаѓ:
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  Хлапчук як засвiшча i абрыне на салдат гiтлераѓскай iмперыi, аглушаных крумкач. Тыя атрымаѓшы прыпадак завалiлiся ѓ прытомнасць, i прабiлi чэрапа фрыцам.
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Маргарыта пераходзiць у наступ. Рэзае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм наступленнi. Вынiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  I голая пятка паддасць прэзент смерцi!
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  Хоць калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Алег Кальцоѓ у наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е гiтлераѓцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi - раздзiраючы танкi i самалёты.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  I зноѓ свiшча ад чаго вароны атрымлiваюць сардэчны прыступ i завальваюцца нiбы падкошаныя.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая рване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа - гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi, i самалёты збiваюцца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Алег Кальцоѓ зноѓ у баi. I прасоѓваецца, махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя гiтлераѓцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых целаѓ.
  Хлапчуку-каратысту ѓспамiнаецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Алег Кальцоѓ пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  А затым баявы хлапчук як засвiшча, i зноѓ тысячы аглушаных крумкач заваляцца, прабiваючы працiѓнiкаѓ, нiбы кiнжаламi.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка прабурчала:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме, i разнясе частку супернiкаѓ i танкi i нават самалёты.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы лунаюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Алег Кальцоѓ скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае, збiвае танкi, i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як пакладзена на вышынi.
  Гадоѓ яму вядома мала, але ён i выглядае дзiцем. Толькi вельмi моцным i мускулiстым.
  Алег Кальцоѓ праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi.
  I зноѓ дзiкi свiст, якi капiтальна збiвае шматлiкiх варон, што прабiваюць супернiкаѓ.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Узрывае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасьля чаго рудая возьме i засьпявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапы! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Алег Кальцоѓ, зноѓ сотню гiтлераѓцаѓ, пранёсшы метэорам, зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Рускi народ - непераможны!
  I хлапчук засвiшча, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак.
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I сьсячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны прымiраючы!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiне.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася i гарэлi танкi.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Здзiѓляюць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Алег Кальцоѓ буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi.
  I вiскоча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгусцiна, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiснула, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры карабы нахлусiш!
  Наташа, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i крутыя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Алег Кальцоѓ у баi глядзiцца - вельмi нават стыльна.
  Маргарыта праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-каратыст запусцiѓ нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ гiтлераѓцаѓ i танкаѓ, пiскнуѓ:
  - Суцэль спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Алег, секчы карычневых салдат, пробулькал:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мат!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса i зносяцца вежы танкаѓ.
  I зноѓ выццё:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Алег Кальцоѓ пабулькаѓ:
  - Ох, рана, дае ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа пагадзiлася:
  - Калi няма сiл, то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы працiѓнiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапы i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Алег Кальцоѓ у баi i атакуе гiтлераѓцаѓ. Б'е iх без жалю, расьсякае танкi, i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  Маргарыта, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi, падхапiла.
  - Мы як быкi!
  Наташа ѓзяла i завыла, рассякаючы карычневых байцоѓ разам з танкамi:
  - Хлусiць не з рукi!
  Зоя раздзiрала гiтлераѓцаѓ, пiскнула:
  - Няма не з рукi!
  I таксама, возьме i выпусцiць зорачку босай нагой i прыкончыць масу фашыстаѓ.
  Наташка ѓзяла i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькiм ножкi ляцiць забойны пучок iголак.
  Зоя, таксама круша гiтлераѓцаѓ i iх танкi, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi кругi расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла гiтлераѓцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па гiтлераѓскаму генералу. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  Святлана вельмi лютая ѓ наступе, асаблiва збiваючы танкi, пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае, самалёты завальваюцца. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць.
  Алег Кальцоѓ пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса гiтлераѓцаѓ завалiлася.
  Алег зароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  I свiст губячы крумкач на галовы гiтлераѓцам, аглушальны.
  Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ, падбiла i танкаѓ, i самалётаѓ.
  Маргарыта праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай, што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупане i выгукне:
  - Прэзiдэнт-дракон стане трупам!
  Наташа ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па гiтлераѓцах як цвiкоѓ. I разнясе масу мастадонтаѓ i крылатых, пякельных машын.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  Зоя таксама ѓ наступе. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пробулькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па гiтлераѓцам трайны млын!
  А Аѓгусцiна зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ карычневай iмперыi, а таксама i iх танкаѓ i самалётаѓ.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца. Як вежы танкам адрывае i крылы фашысцкiм самалётам.
  Аѓгустына прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны!
  Святлана, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  Аѓгустына пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босых ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi! I столькi танкаѓ i самалётаѓ зараз разарвалася ѓ дробную стружку.
  Алег Кальцоѓ праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓгустына, раздзiраючы гiтлераѓцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, знiшчаючы зараз танкi i самалёты, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа, руйнуючы карычневых ваяроѓ, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю.
  Алег Кальцоѓ, рассякаючы працiѓнiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскi!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск. Ён зрэзаѓ i вежы танкам, i хвасты самалётам.
  Маргарыта, секчы воiнаѓ карычневай iмперыi i браню танкаѓ, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвём!
  На часткi разарвём!
  Добра папрацавалi яны тады з гiтлераѓцамi... I Савецкая Расiя перамагла пры штурме Маскве карычневую iмперыю.
  Вайна яшчэ не скончылася, але ѓжо ѓ СССР з'явiѓся шанц перамагчы гiтлераѓцаѓ самiм. Так што шасцёрцы зноѓ прыйшлося перапынiць выкананне сваёй, супер i круты мiсii.
  Алег Кальцоѓ нават заспяваѓ у радасцi;
  Мы пiянеры - вiцязi Айчыны,
  Што нарадзiлiся пад знакам кастрычнiка...
  Не пашкадуем для Расii жыцця,
  У славу з чырвоным сцягам цара!
  
  Мы любiм i ѓмеем моцна бiцца,
  Фашыстам заѓзята абламаѓшы рогi...
  У нас гранаты ёсць у прасторным ранцы,
  Нам пiянерам жыццё недарагое!
  
  Мы любiм нашу Радзiму святую,
  Што стварыла грозны камунiзм...
  Вось камсамолку па снезе вядуць босую,
  I хоча апусцiць фашыст нас унiз!
  
  Я пад Масквой з нацызмам заѓзята бiѓся,
  I ѓсiх ворагаѓ касiлi мы сярпом...
  Навошта ж Вермахт гэты рускiм даѓся,
  Я па iм стукну кулаком!
  
  Я пiянер i пад Масквой вялiкай,
  Змагаѓся нiбы воiн-волат...
  Спынiѓ фашызму нацiск дзiкi,
  У нас Гасподзь Усявышнi Род адзiны!
  
  Няма граняѓ у адраджэннi Расii,
  Вялiкi Сталiн, нас з каленяѓ падняѓ...
  Сварог вялiкi, вышэйшая месiя,
  I Лады прамянiстай iдэал!
  
  Мы пiянеры, хлопчыкi, дзяѓчынкi,
  Змагацца каханы - гэта наша доля...
  I галасок камсамолкi званкi,
  Хоць пануе крывавае бязмежжа!
  
  Расея гэта Радзiма Сварога,
  I камунiзму азарыла шлях...
  Не трэба пiянерам злога Бога,
  Нас не здолее вораг у кулак сагнуць!
  
  У нас ёсць танк круты з браняй нахiльнай,
  Яго так проста фрыцам не прабiць,
  З любоѓю да Лады, дзевы высакароднай,
  Каб ператварыѓся драпежнiк проста ѓ дзiчыну!
  
  Маскву змагаючыся людзi абаранiлi,
  А пасля быѓ вялiкi Сталiнград....
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Пройдзе i па Берлiне ведай парад!
  
  Ды Сталiнград ёсць гонар у гэтым слове,
  Мы пiянеры басанож у гурбу...
  Мы абломiм рог тупой карове,
  I Гiтлера загонiм прама ѓ труну!
  
  Ведай нiколi Радзiма не сагнецца,
  Яе парыѓ аброць не ѓтаймаваць...
  Няхай вечна свецiць над Расiяй сонца,
  I будзе скрышаны падступны таць!
  
  Пад Сталiнградам праявiлi смеласць,
  Спынiць фашыстаѓ мы змаглi...
  Такая ёсць у рускiх ведайце дзёрзкасць,
  А ѓ ворагаѓ пойдуць адны нулi!
  
  Расея можа даляцець да Марса,
  I розную велiч стварыць...
  I будзе ѓсё вядома вельмi класна,
  Хоць жыццё далiкатнае як шоѓку нiтку!
  
  Не ведае рускiх дух у баях перашкоды,
  Ён сiлай валодае Пяруна...
  Нас чакаюць ад багоѓ узнагароды,
  I свецiць элемент павер руна!
  
  У чым рускiх дух не ведае паразы?
  Ён усё паверце растаптаць...
  Мы пiянеры так жадаем помсты...
  Непераможнай як Радзiма раць!
  
  У нас ужо амаль прыйшла перамога,
  Няхай будзе ѓ славе камунiзму святло...
  За Радзiму ваявалi нашы дзяды,
  Мы сустрэнем хутка радасць i свiтанак!
  
  Без Радзiмы няма жыццяѓ пiянерам,
  Яны хочуць змагацца за яе...
  I што вы захацелi злыя сэры?
  Нам забяспечыць рабскае жыццё?
  
  Не атрымае фюрар рускiх у рабства,
  Яго мы нiбы ляльку скрышым...
  Бо вiцязi Расii могуць бiцца,
  I з намi залатакрылы херувiм!
  
  Няма граняѓ нашай Радзiмы пад светам,
  Палае як найзырчэйшая зоркi...
  Ты стала для мяне кахання кумiрам,
  З табой я не расстануся нiколi!
  
  Я пiянер i басаногi хлопчык,
  Што з пяткай голай iмчыцца па снезе...
  А недзе скача белы, мiлы зайчык,
  Якi абломiць рог ворагу!
  
  Не ведае пiянер у баi сумневу,
  Ён не паяц, а тэрмiнатар ведай...
  Прыйдзе фашыстам лютым вер помсту,
  I будзе камунiзму яркi рай!
  
  Як жа надыдзе ведай эпоха,
  У якой кожны ваяр з ясляѓ...
  Бiцеся да апошняга ты ѓздыху,
  Каб знiшчаны люты ведай злыдзень!
  
  Ззяюць ярка зоркi камунiзму,
  Эпохi светлай, прыгажэй у свеце няма....
  Мы скрушым ярмо павер фашызму,
  А Гiтлер будзе рускiм на абед!
  
  У нас павер такiя з сталi танкi,
  Што iх снарад пантэры не праб'е...
  Памашу ёдам свае хлопчык ранкi,
  I зноѓ пiянер у бой адважна прэ!
  Ну што фашысты моцна атрымалi,
  Не думалi нас проста перамагчы....
  Мы мабыць камунiзму ведаю мiлi,
  I зможам вермахт i жартам разбiць!
  
  У iмя нашай Радзiмы магутнай,
  Iдзе ѓ атаку ганарлiвы пiянер...
  Хоць над Айчынай правiсаюць хмары,
  Пакажам мы пераможны ѓсiм прыклад!
  
  Павер вораг мару не спынiць,
  Мы зноѓ усiх фашыстаѓ пераможам...
  Ня будзе зло павер панаваць на троне,
  Мы новы свет парадак створым!
  
  Усё будзе добра ѓ Айчыне ведайце,
  Я хлопчык, але ѓ баi як Робiн Гуд,
  Спачатку толькi драпаѓ я на парце,
  А зараз вельмi нават верце крут!
  
  Расея можа рваць штыком нацыстаѓ,
  Яна любое войска пераможа...
  А пiянерам жыць пры камунiзме...
  Бо наша сяброѓства моцныя маналiт!
  
  Нi ѓ чым мы фрыцам у лаянцы не саступiм,
  Мы можам перамагаць ворагаѓ жартам.
  I так фашыстаѓ мы дубiнай лупiм,
  Раве завея, снягi ѓ вiхуры круцячы!
  
  Не ведае Русь фашыстам ведай лiтасцi,
  Яна непераможнасцю моцная...
  Атрымаюць шабляй моцна ѓ шыю гады,
  I будзе знiшчаны Сатана!
  
  Не вер, што Гiтлер ёсць непераможны,
  Хоць сiлу пекла, усё лiчы сабраѓ...
  Калi народ i партыя адзiныя,
  Народ наш вермахт на шматкi разарваѓ!
  
  Расiя ѓ стагоддзях славiцца святая,
  Яна ламала Тыграѓ, як метал...
  Раскiнулася ад краю i да краю,
  Толькi аб такой краiне юнак марыѓ!
  
  Мы перамагалi нiбы волаты,
  Секлi супостатаѓ ведай мячом...
  Мы рускiя ѓ баях непераможныя,
  Працiѓнiкаѓ Айчыны разаб'ём!
  
  Нас ты павер нiшто не спынiць,
  I на ты ведай нiшто не пераможа...
  Мы фюрара па галаву закапаем,
  У нас меч востры i са сталi шчыт!
  
  Ва ѓсiм сьвеце няма Русi прыгажэй,
  У ёй будзе эра святло на стагоддзi...
  Усiм пакаленням стане мiр i шчасце,
  Патрэбна Айчыне цвёрдая рука!
  
  Дык вось калi ѓ Берлiн гуляючы,
  Размажам вермахт нiбы попел у кроѓ...
  То будзе час мяжы раю,
  I разам з Ладай валадарыць каханне!
  
  Катаваньнi Дзяѓчыны Домкi
  Кiраѓнiца аднаго з Амазонак атрадаѓ Домка, трапiла ѓ засаду. Яна бiлiся адважна, але маскоѓскiя стральцы атрымалi распараджэнне ѓзяць дзяѓчыну-волата жывы. I скруцiлi ваяѓнiцу арканамi.
  Пасля чаго дзяѓчынку змясцiлi ѓ клетку. Хатка была скаваная па руках i нагах.
  З'явiѓся сам ваявода Юрый Далгарукаѓ. Паглядзеѓ на скаваную дзяѓчыну i крыкнуѓ:
  - Не да твару разбойнiцы ѓ раскошных адзеннях хадзiць!
  Каты сарвалi з дзяѓчыны шаѓковае адзенне, жамчужныя падвескi, чаравiчкi са срэбнымi падковамi. I зусiм агалiлi Домку. I на самай справе, гэтая дзяѓчына проста хараство - волат. Мускулы моцныя i рэльефныя, высокiя грудзi, раскошныя сцягна, тонкая стан. Валасы доѓгiя, кучаравыя, белыя як снег з лёгкай жаѓцiзнай. Вельмi прыгожая, буйная дзяѓчына.
  Ваявода Юры Даѓгарукаѓ аблiзнуѓся i суха загадаѓ.
  - Зачынi яе ѓ асобную камеру. Прыкаваць за рукi, ногi i шыю. Уначы сам буду чынiць ёй допыт.
  Хатку зачынiлi ѓ халодным падзямеллi, начапiѓшы толькi iрваную мешкавiну. Дзяѓчына была галодная, кайданы i ашыйнiк шаравалi лодыжкi, пэндзлi, i моцную шыю. Вельмi моцная дзяѓчына, паспрабавала расхiстаць ланцуг. Але тут сталь была вiдаць разлiчаная на ѓтрыманне слана. Кожнае звяно ланцугi таѓшчынёй з вялiкай палец рукi буйнога мужчыны. Сцены яшчэ не паспелi размокнуць i моцныя як тытан.
  Дзяѓчына пастукала па сцяне босай пяткай. Пачала церцi звяно аб звяно. Але сталь была добра загартаванай i не паддавалася. Домка цяжка ѓздыхнула. Яе чакалi катаваннi. А гэта, вядома, патрабуе мужнасцi. Будуць i бiць, i палiць, i расцягваць i калоць.
  Домку будуць пытацца, дзе разбойнiкi схавалi скарбы ды iншае яшчэ. Трэба быць цвёрдай як скала.
  Вось катавалi аднаго хлопчыка-лазутчыка. Спалiлi каты жыѓцом огольца. Але не выдаѓ Санька месцазнаходжанне атрада паѓстанцаѓ. Так i памёр закатаваным.
  А Домка цi зможа яна вытрымаць i не застагнаць. А тым больш выдаць месца, дзе скарбы схаваныя.
  Вось наступiла ноч i, дзяѓчыну пацягнулi з склепа. Допыт пачалi жорстка. Адразу ж паднялiся на прэнг. Паднялi дзяѓчыну да столi, катоѓня размяшчалася ѓ вежы. I столь была высокая. Калi вяроѓку адпусцiлi, ваяѓнiца паляцела ѓнiз. Моцныя мышцы i моцныя звязкi дзяѓчыны вывярнулiся. Хатка цiха войкнула ад невыноснага болю, але стрымала крык.
  Тады каты сарвалi з яе мешкавiну.
  I сталi лупiць з усяго размаху бiзунамi. Трывалая скура дзяѓчыны-волата паддалася не адразу. Каты старалiся на ѓсю моц. Бiлi з усяго размаху. Цела дзяѓчыны разгойдвалася.
  Галоѓны катаваѓ загадаѓ:
  - Замацаваць ногi!
  Босыя канечнасцi дзяѓчыны зацiснулi ѓ калодцы. А потым i падвесiлi груз. Мускулiстае цела Домкi напружылася.
  Каты павялiчылi вагу. I з камiнаѓ дасталi распалены дрот.
  Прынялiся сцябаць дзяѓчыну пякучымi палоскамi металу.
  Домка сцiснула зубы мацней. Яна цяжка задыхала. Рэльефны прэс правальваѓся ад болю, але дзяѓчына маѓчала.
  Юры Даѓгарукаѓ глядзеѓ на гэта... Адчуваѓ некаторую прыкрасць, што ахвяра не крычыць i не варта. Любаваѓся фiгурай.
  Ваявода асабiста загадаѓ:
  - А цяпер падсмажце дзеѓцы босыя пяткi!
  Каты паклалi да ног ваяѓнiцы звязку прасякнутага шэрай галля. I падпалiлi. Полымя драпежна лiзнула жаночыя пяткi. Падэшвы ѓ Донкi былi агрубелыя як у сялянкi, але ѓсё ж жывыя. Акрамя таго ѓ апошнiя месяцы атаманша хадзiла ѓ ботах, i яе мазалi на ступнях крыху размягчылiся.
  Боль быѓ дзiкi i ѓ ваяѓнiцы вылезлi вочы. Але яна маѓчала. I з кутка рота пацякла струменьчык крывi. Дзяѓчына стала дыхаць яшчэ цяжэй, а з цела багата капала сумесь крывi i поту.
  Пахла смажаным, нiбы шашлыкi. Юры Даѓгарукаѓ, раздражнёным маѓчаннем палоннiцы сам выхапiѓ з камiна распаленыя шчыпцы. I схапiѓ дзяѓчыну за клубнiчны сасок. Хатка ѓ адказ смачна плюнула на ваяводу.
  Юры стаѓ бiць абцугамi па грудзях, зароѓ:
  - Зламайце ёй пальцы на нагах! I мацней бiце.
  Каты сталi ламаць пальчыка пры дапамозе распаленых шчыпцоѓ. Iншы катаванне награбаѓ запал пад прэнг. Лупiлi дзяѓчынку i дротам. Хатка маѓчала, хоць гэта ёй каштавала тытанiчных намаганняѓ. Прытомнасць злёгку муцiлася ад дзiкага болю, але не хацела пакiдаць ваяѓнiцу. Яна цярпела i цярпела.
  Пад канец Юры Даѓгарукаѓ сунуѓ ёй запаленую паходню памiж ног. Боль працяѓ распаленай iголкай, ад пятак да патылiцы. I дзяѓчына канчаткова страцiла прытомнасць.
  Прысутны на катаваннi лекар, прамармытаѓ:
  - На сёння хопiць! Яна ѓжо нiчога не адчувае.
  Ваявода загадаѓ жорсткiм тонам:
  - У камеру яе! Працягнем заѓтра!
  Хатку знялi з дыбкi, начапiлi мешкавiну, на падранае, абпаленае, разадранае цела i зноѓ кiнулi ѓ падвал. Скаваѓшы рукi i ногi.
  Дзяѓчына ляжала на гнiлой саломе. Прыйшла ѓ сабе, адчуѓшы цяжкi боль. Некалькi пацукоѓ ужо круцiлася побач з Домам.
  Дзяѓчына была яшчэ дастаткова моцнай i злавiла пацука рукой. Раздушыла. Пасля чаго, не зважаючы на боль, пагрузiлася ѓ сон.
  Ёй снiлася, што Стенька Разiн уваходзiць са сваiм войскам у Маскву. Усе царскiя рацi разбiты. Атрымана перамога. I народ радуецца сустракаючы казакоѓ.
  Побач з атаманам скача Домка. Прыбраная, прыгожая, ганарлiвая.
  I б'юць барабаны, гудуць трубы. Перамога i трыѓмф паѓстанцаѓ.
  Домка ачулася ад скрыгату замка i здрыганулася. Мiльганула ѓ галаве: будуць зноѓ катаваць.
  Але пакуль яшчэ было рана. Турэмшчык прынёс хлеб i збанок з вадой:
  - На сцерва!
  I паставiѓ, так што вада пырснула на цела ваяѓнiцы-волата.
  Хатка паднялася. Зламаныя пальцы на нагах моцна нылi, як ранкi i апёкi. Дзяѓчына пагрызла хлеб. Выпiлi вады, i адчула сабе больш бадзёра. Управiла сабе пальчыкi, i падумаѓ, што зламаныя храсткi яе зрастуцца i нiчога страшнага не здарылася. Яна ведае, як з дапамогай зелля выводзiць апёкi i вылечваць раны. Каб не засталося i следа. Галоѓнае вытрымаць катаваннi, а тамака... Домка ѓспомнiла погляд ваяводы i падумала, што катаваць яе будуць доѓга i вытанчана. Ну i няхай, яна не зламаецца.
  Хатку катавалi кожны дзень два тыднi запар. Праѓда асцярожна i з некаторым беражэннем. Палiлi, расцягвалi, выкручвалi, бiлi, катавалi. Калолi i iголкамi, i паднiмалi, падкiдваючы на дыбе. Увесь час падсмажвалi босыя падэшвы ног. Дзяѓчына адчувала боль ва ѓсiм целе. На яе раны сыпалi соль, што вельмi пакутлiва.
  Нягледзячы на гэта Домка не здавалася. Яны пры дапамозе сваiх белых як пераспелае жыта валасоѓ пiлавала кайданы. Рабiла гэта неѓзаметку, i ѓвесь час.
  Дзiѓна, але воласам можна нават загартаваную сталь сточваць. У табе Домку жыло боль. Боль усюды, нi засталося, нi крывiнкi, нi жылкi не кранутым болем. Калi яе палiлi i бiлi, яшчэ нешта адчувалася. Але калi пакуты ахапiлi ѓсю iстоту, то яны прытупiлiся.
  Домка ѓсё яшчэ заставалася дзяѓчынай-багатыром. Каты пагражалi, што нiбы ведзьму спаляць, i не будзе гуманнай сякеры. Ну, што ж Домка была гатова i да гэтага.
  Зрэшты, надзея на ѓцёкi не пакiдала яе. Можа, яна паспее перапiлаваць ланцугi. Шкада, толькi што акно занадта вузкае. Праз яго так проста не прасунешся.
  Можа, аглушыць турэмшчыка i збегчы ѓ яго адзеннi? Яна буйная дзяѓчынка, а ѓ вартавога на твары маска. Можа, i ѓдасца пайсцi? На скалечаныя ногi, вядома, цяжка ступаць, але яна дойдзе.
  Абы справiцца з ланцугамi.
  Вось да яе ѓвайшоѓ галоѓны кат Самоса:
  - Добры дзень прыгажуня!
  Домка груба адказала:
  - Каты не жывуць, каб ты здох!
  Самаса ѓхмыльнуѓся:
  - Я сёе-тое прынёс табе красуня!
  Домка хiхiкнула i перапытала:
  - I чаго гасцiнец? Вугалькоѓ гарачых?
  Самаса адказаѓ з ухмылкай:
  - Жыць хочаш?
  Домка бразнула ланцугамi, i з усмешкай адказала:
  - Што за пытанне! Вядома хачу!
  Галоѓны кат паведамiѓ:
  - Вялiкi ваявода Юрый Даѓгарукаѓ прапануе табе ведзьме, адрачыся ад Стенькi анафемы, i казакоѓ-разбойнiкаѓ. Пакаяцца i цар цябе памiлуе. Цябе прыгавораць да катаргi, але паедзеш ты ѓ маёнтак ваяводы, дзе будзеш жыць нiбы княгiня!
  Домка хiхiкнула i заѓважыла:
  - А дзе я хаваю скарбы, пытаць мяне не будзе?
  Самаса ветлiва адказаѓ:
  - У ваяводы i сваiх багаццяѓ хапае! Будзеш з iм ласкава, атрымаеш i жыццё i шчасце. А так... Заѓтра цябе будзе чакаць вогнiшча. Прычым агонь будзе павольным i, цябе спаляць не адразу. Ты будзеш мучыцца некалькi гадзiн, голая на вачах у натоѓпу. А потым твой попел змяшаюць з конскiм гноем i ѓгнойваюць iм палi. Зразумела?
  Домка зноѓ усмiхнулася, нягледзячы на зверскiя катаваннi ѓ яе ацалелi ѓсе зубы, i заѓважыла:
  - Хоча, каб я была ласкавая са сваiм катам ваявода? Як шмат у яго жаданняѓ!
  Самаса панура заѓважыѓ, панiзiѓшы голас:
  - На тваiм месцы я б пагадзiѓся. З вогнiшча ж не ѓцячэш.
  Домка кiѓнула i бразнула ланцугом:
  - Лагiчна... Абдымкi чарговага мужчыны або полымя. Прычым яшчэ невядома хто будзе наверсе...
  Дзяѓчына стукнула ѓ ладкi i адказала:
  - Я гатова быць ласкава з ваяводам. Але не адракуся ад Стеньки Разiна i казакоѓ! Тым больш публiчна!
  Самаса пацiснуѓ плячыма i заѓважыѓ:
  - Але спадар цябе тады не зможа памiлаваць. А так... Гэта ѓсяго толькi словы. Паѓстанне ѓжо задушана. Стенька Разiн у палоне, i хутка будзе пакараны. А зараз яго катуюць таксама як i цябе. I тваё адрачэнне не будзе мець значэння!
  Домка з сумным выглядам папрасiла:
  - Можа, дасце падумаць?
  Самаса адказаѓ з незадаволеным выглядам:
  - Заѓтра намечана тваё спаленне. Максiмум ты павiнна даць адказ да пазаѓтра. А пакуль... Хочаш правесцi ноч у чыстым мяккiм ложку i без ланцугоѓ?
  Хатка ганарлiва трасянула галавой, яе белыя, крыху залацiстыя валасы сталi брудней, але не з'явiлася нiводнай сiвой валасiнкi. Дзяѓчына жорстка адказала:
  - Аддаю перавагу вязнiцы. У ёй думаецца лепш!
  Самаса свiснуѓ:
  - Ну, ты i ганарлiвая! Рэдка мужчыну такога сустрэнеш! Ведаеш, я прапаную табе паесцi па-чалавечы. Падмацуй сiлы. А то худая на хлебе i вадзе.
  Домка ѓсмiхнулася i адказала:
  - Ну, паесцi можна! Тут мае прынцыпы не мяшаюць.
  З'явiѓся памагаты ката. Ён прынёс паднос са смажаным гусём, пiрагом i чаркай гарэлкi.
  Домка ѓсмiхнулася. I весела вымавiла:
  - Такiя балi, што i памiраць не захочаш!
  Памочнiк буркнуѓ:
  - Аб душы б падумала!
  Домка згодна кiѓнула i прызналася:
  - Ды была я з мужчынамi, i не раз. У тым лiку i з самi Сцяпанам Разiным. Так што мяне ѓ любым выпадку пекла чакае.
  Галодная дзяѓчынка ѓзялася за пiрог i даволi буйнага смажанага гусака. Энергiчна стала грызцi мяса.
  Самаса спытаѓ дзяѓчынку:
  - А ты думаеш, што пекла гэтае ёсць?
  Хатка лагiчна заѓважыла:
  - Калi ёсць мукi на гэтым свеце, то чаму б iм не быць i на iншым свеце?
  Самаса ѓздыхнуѓ i тыцнуѓ сябе кулаком у падбародак.
  - Лагiчна... Мне кату вiдаць у пекла.
  Домка ѓсмiхнулася i прапанавала:
  - А чаму? Ты ж толькi выконваеш загад. Я вось таксама забiвала людзей. Змагалася за праѓду... А праѓда адносная! Прыбярэш адных баяраѓ, заѓтра тыя ж самыя казачыя атаманы стану можа i горш за ранейшых вяльможаѓ! Вось часам думаеш, а ѓ чым шчасце?
  Самаса выказаѓ здагадку, проста i рацыянальна:
  - Шчасце заѓсёды адносна! Вось ты галодная ясi гусака i цяпер шчаслiвая!
  Домка згодна кiѓнула:
  - Ды гэта дакладна! Добрая гусь... Дык заѓсёды кормяць прыгавораных да смерцi?
  Самаса неахвотна адказаѓ:
  - Як калi. Але сам вялiкi ваявода Даѓгарукаѓ абяцае табе салодкае жыццё пад сваiм заступнiцтвам. А ты ясi сабе i радуйся!
  Домка спытала з усмешкай i лiслiвым тонам:
  - А Стэньку Разiна памiлаваць можна?
  Самаса адмоѓна кiѓнуѓ галавой:
  - Не! Ён занадта вялiкi злачынец!
  Домка тады прапанавала:
  - Можа, я адмоѓлюся ад памiлавання, калi нас разам са Сцяпанам пакараюць смерцю адной сякерай.
  Самаса адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Не... Воеводу гэта не трэба! Ну, прыкiнься ты, што любiш яго, а так такая хiтрая баба як ты заѓсёды зможа ѓцячы!
  Домка працягнула жаваць птушку, i пiрог. Прынюхвалася i чарцы гарэлкi. Зрэшты, якраз пiць дзяѓчынка не кахала. I весела наспявала:
  - Усё немагчыма магчыма, у светабудове, нам выпрабаваннi iдуць толькi ѓ нагляд!
  
  Страсцi па жонцы дарк
  Падчас вылазкi, здраднiкi знарок зачынiлi вароты, каб пакiнуць па-за дзяѓчыну. I яна, адрэзаная са жменькай людзей секлася адчайна. Несумнеѓна Арлеанская Дзева ѓпала б са зброяй у руках, калi б не катэгарычны загад герцага Бургундскага - узяць ведзьму жыѓцом.
  Жанна атрымала сур'ёзнае раненне дзiдай у плячо, на твары ѓ яе былi глыбокiя драпiны, на лбе здаравенны гуз. Паранена стралой i правая рука. Прабiла моцны бiцэпс.
  I яе распрануѓшы да гола, пакiнуѓшы толькi ѓ даматканым рубiшчы, прыкавалi за рукi ланцугамi, падняѓшы верх. Босыя ногi Арлеанскай панны, толькi шкарпэткамi голых полошив дакраналiся халоднай, каменнай падлогi, круглыя пяткi паднятыя да верха. А сама яна вiсела фактычна на прэнгу. Боль у параненым плячы i прастрэленай руцэ аказаѓся жудасны. Тым не менш моцная, па-атлетычнаму складзеная дзяѓчына, моцна сцiснуѓшы зубы прымудралася стрымаць стогны - хоць боль была на мяжы страты прытомнасцi.
  Валасы ѓ Жаны нечакана апынулiся русымi, хоць звычайна яе малявалi брунэткай або рудай. Шыя магутная, не жаночая, а грудзi развiтая, як i мускулы моцнага цела. Зразумела, яна цi наѓрад пасцiлася, як гэта прынята пра яе пiсаць у кнiгах. Але зараз сапраѓды, яе не кармiлi i давалi толькi пiць, каб не загнулася. Для параненай дзяѓчыны, такое падвешванне рэальнае катаванне.
  Герцаг Бургундскi наведаѓ Жану толькi на трэцi дзень. Моцная дзяѓчына, нягледзячы на вывернутыя суставы, дыхала роѓна. Мала таго, нават глыбокая рана на плячы стала ѓжо пажываць, а на бiцэпсы зачынiлася. Гэтулькi ѓ гэтай дзяѓчыне было жыццёвай сiлы. Пацукi круцiлiся каля яе прыгожых i моцных босых ног, але нi адна не адважвалася ѓкусiць.
  Яна паглядзела на герцага яснымi вачыма. У iх чыталiся нi боль i нi страх, а толькi глыбокая пагарда. Герцаг збянтэжыѓся i падкрэслена ветлiва вымавiѓ.
  - Выбачыце мiлэдзi Жанна. Я не ведаѓ, што з вамi абыходзяцца гэтак жорстка.
  I герцаг прароѓ. - Знiмiце з яе кайданы i правядзеце нас у больш годнае памяшканне.
  Сапраѓды, самому саноѓнiку знаходзiцца ѓ халодным, сырым i галоѓнае ѓ смярдзючым падзямеллi вельмi неахвота.
  З Жаны знялi ланцугi, i нягледзячы на страшны боль, што працяѓ яе калi дзяѓчына апускала рукi, Арлеанская дзева, да свайго гонару, нават не зморшчылася. Толькi зрэнкi моцна пашырэлi, паказаѓшы наколькi балюча яе па-зверску вывернутым суставам.
  Герцаг прапусцi Жанну наперад. Дзяѓчына iшла ѓпэѓнена. Яна крыху схуднела, але заставалася мускулiстай i моцнай. Ростам амаль роѓная герцагу, а калi ѓлiчыць, што той на абцасах, то мабыць нават крыху вышэй за яго. Тварам вядома ж прыгожая, але занадта ѓжо суровая i мужчынская ѓ яе ѓсмешка.
  Падняѓшыся наверх, герцаг ласкава прапанаваѓ паесцi i выпiць дорага i вытрыманага вiна. Служанка ѓ сваю чаргу вымыла Жане ногi i прынесла туфлiкi. Але яны аказалiся малыя. З-за хупавай i дакладнай формы загарэлыя ногi ѓ будучай святой, здавалiся меншымi, чым былi насамрэч. Жанна, зрэшты, раптам адмовiлася пераапранацца, слушна заявiѓшы:
  - Калi я палоннiца, то для палоннiцы сыдзе i рыззё. А калi госця, дык маю права пакiнуць замак!
  Герцаг Бургундскi загадаѓ выдалiцца слугам. Асабiста, налiваючы ѓ чашу Жане i прапаноѓваючы закускi, ён заявiѓ:
  - Павер мне! Рэальна, я твой палоннiк!
  Дзева-ваяѓнiца ѓсмiхнулася i прыгубiла кубак. Затым з'ела кавалачак казулi i заѓважыла:
  - Ты не першы мужчына, якога я бяру ѓ палон!
  Герцаг прапанаваѓ тост, а затым заѓважыѓ:
  - Мае правы на пасад не саступаюць i нават пераѓзыходзяць тыя, што ёсць у Карла.
  Жанна паблажлiва ѓсмiхнулася i заѓважыла:
  - У нетры радаводу хочаш залезцi? Нiбы дачка Пiлiпа Доѓгага дае вашаму роду права на Французскi трон?
  Герцаг Бургундскi энергiчна затрос галавой i пацвердзiѓ:
  - Так вядома! Бо салiчны закон абвяшчае, што зямлю проста дзеляць памiж сынамi ѓ родзе, а да пасада ѓ спадчыну ён стаѓлення не мае!
  Жанна лагiчна заѓважыла:
  - Тады яшчэ ёсць галiна ад Людовiка Сварлiвага. У iх яшчэ больш правоѓ на пасад!
  Герцаг запярэчыѓ, няхай i непераканаѓча:
  - А тую Жану, палата пэраѓ пазбавiла права на пасад. У тым лiку з-за сумневаѓ у яе паходжаннi.
  Арлеанская панна ѓсмiхнулася i паказала эрудыцыю:
  - Так i салiчны закон зацвердзiла палата пэраѓ.
  Аргумент быѓ моцны. Герцаг зноѓ паклiкаѓ служанак i запатрабаваѓ больш сур'ёзнай ежы. Падобна на тое, што Жанна не такая простая, як выглядае. I гэта не проста, мажная i моцная юная сялянка, падобная на ворную каня. Гэта куды больш адукаваная, няхай i ѓ палiтыцы асоба.
  У галаве мiльганула панадлiвая думка аб катаваннi. Але дзяѓчына, як ён толькi што пераканаѓся, вельмi добра ѓмее трываць боль. А Жана патрэбна яму, у першую чаргу, як саюзнiк.
  Герцаг даѓ Жане паесцi, а затым зайшоѓ з другога боку:
  - Як усё ж такi несправядлiва робiць з табой кароль. Ты зрабiла для яго столькi, што цалкам заслужыла тытула герцага. Але да гэтага часу ты жабрачка сялянка. Табе падпарадкоѓваюцца войскi, але няма нiчога за душой!
  Жанна на гэта сумна заѓважыла:
  - Святыя здавольваюцца малым!
  Герцаг некалькi натужна засмяяѓся i заѓважыѓ:
  - Вялiкая частка i святых i рымскiх тат стяжатели, якiх яшчэ толькi пашукаць. А напрыклад кардыналы ..... Ты яшчэ не ведаеш жыцця!
  Жанна на гэта мякка запярэчыла:
  - Павер, ведаю не горш за цябе, герцаг. I гэтыя веды не дастаѓляюць мне радасцi!
  Герцаг захацеѓ большай яснасцi:
  - Але ты згодна, што нiчога не павiнна каралю i ѓ цябе няма перад iм абавязацельстваѓ?
  - Каралю няма - Богу так! - адказала яшчэ больш навеяѓшы туману Жанна.
  Герцаг з усмешкай адказаѓ:
  - А Бог хоча мiру. А свет хутчэй усталюе наш шматлiкi i моцны род, а не Валуа. Тым больш за нас Брытанiя. Змiрыцца з ёй зможа толькi наша дынастыя!
  Жанна з нечаканай эмацыйнасцю вымавiла:
  - Я выбрала Карла зусiм не таму, што ён лепшы за вас. А выбар дзева робiць раз i на заѓсёды! I пакутнiцкая смерць куды лепшая за здраду!
  Герцаг ледзь не папярхнуѓся. Выпiѓ яшчэ вiна, асушыѓшы да канца кубак. Гнеѓ перапаѓняѓ яго. Рушыла ѓслед пагроза:
  - Я загадаю вас падвергнуць катаванню!
  Жанна ѓпарта адказала:
  - Няма большай катаваннi, чым слухаць вашыя абяцанкi!
  - На прэнг яе! - Грозна загадаѓ герцаг i ѓ пакой уварвалiся слугi i, ужо загадзя прадчувалi забаѓка, каты.
  
  А iнакш i быць не магло: герцаг Бургундскi загадаѓ абламаць яе катавальнiкам. Вельмi багатае падзямелле на розныя катавальныя прылады. I кат з Iспанii, напалову маѓр. Але гаворыць па-французску прыстойна:
  - Гэта i ёсць правадырка войска жабнiкаѓ? - Смуглы грамiла аглушальна разрагатаѓся i заѓважыѓ. - Сiськi добрыя, соску як клубнiцы, сцёгны моцныя - самы раз для пугi i дыбкi!
  Жанна Дарк толькi пагардлiва фыркнула: перш чым весцi яе да ката, Арлеанскую Дзеву распранулi i старанна абшукалi. Гэта не вельмi прыемна, калi брудныя, мужчынскiя рукi мацаюць усё цела, ды яшчэ залазяць у iнтымныя месцы i грубiянска муць iх. Жанна Дарк, якой яшчэ нядаѓна падпарадкоѓвалiся тытулаваныя асобы, адчувала сябе вельмi прынiжанай. З яе сарвалi павязку i на плячы зазяла глыбокая, iрваная рана. Яна прычыняла вядомы боль. Кат з задавальненнем паглядзеѓ на яе, можна будзе выбiць з дзяѓчынкi за рахунак ранення дадатковыя пакуты.
  Смачна прыцмокнуѓшы тоѓстымi вуснамi, катаваѓ прамармытаѓ:
  - Што ж! Пачнём з прэнга! Цi ты хочаш нам сёе-тое сказаць?
  Жанна Дарк кiнула погляд у кут: там сядзела два пiсцы гатовыя запiсаць кожнае яе паказанне. Побач знаходзiѓся лекар i некалькi памагатых ката. Дыба была прыгатавана загадзя. Цвёрдым голасам Арлеанская Дзева вымавiла:
  - Пiшыце наступнае!
  Пiсцы адразу пачалi запiсваць. Дзяѓчынка прагарлапанiла:
  - Герцаг Бургундскi круглы дурань! Яго чакае завостраны кольк!
  Кат-маѓр ударыѓ яе па твары:
  - Хопiць! На прэнг дзёрзкую дзяѓчынку.
  Пятля захлiснула Арлеанскай дзеве мускулiстыя рукi i стала паднiмацца, выварочваючы суставы. Боль у параненым плячы была страшнай, але нязломная Жанна выцiснула з сябе ѓсмешку. Хоць яе шырокiя для юнай дзяѓчынкi косткi захрумсцелi, ад рэзкага ѓзварушэння, але на прыгожым твары нават мускул не завагаѓся.
  Рукi вывярнулiся ѓ суставах, босыя хупавыя, дзявочыя ногi адарвалiся ад зямлi. Дзяѓчына-легенда павiсла ѓ паветры. Памочнiкi ката тут жа замацавалi на нагах важкi груз.
  Кат уважлiва глядзеѓ на цела ахвяры. Ад страшнага болю ѓ плячы, правальваѓся рэльефны прэс, мускулiстае дзявочае, нетыповае для сярэднiх вякоѓ загарэлае цела, стала пацець. Ды яна адчувае боль, але якая патрэбна вытрымка, каб пры гэтым белазуба ѓсмiхацца.
  Пакутнiк спытаѓ:
  - Назавi iмёны сваiх памочнiкаѓ у Бургундскiм табары!
  Жанна ѓ адказаѓ плюнула. Кат, хоць у яго i патрапiла, нават не варухнуѓся, на яго пачварным, барадатым, амаль чорным твары гуляла ѓхмылка:
  - Значыць у маѓчанку гуляем. Добра дзяѓчына зараз я табе дапамагу.
  Кат дастаѓ шомпал i ѓваткнуѓ яго ѓ рану, пасля чаго пачаѓ круцiць. Твар дзяѓчыны пачырванеѓ, з яго стаѓ сцякаць i капаць пот, мышцы мiжвольна скарачалiся, дыханне цяжкае, перарывiстае нiбы пасля працяглага бегу. Але што дзiѓна, усмешка не сыходзiла з яе вуснаѓ.
  Кат дасвiдраваѓ да канца, а затым рэзка вырваѓ: зрэнкi вачэй у Арлеанскай Дзевы звузiлiся, але ѓсмешка стала яшчэ шырэй!
  - Моцная баба! Сапраѓдны батыр! Ну нiчога, я прымушу цябе крычаць. - Пакутнiк пачаѓ распальваць шомпал на бледна-рудым агнi, памагаты ката зняѓ з полымя абцугi. Кусая частка стала чырвонай ад спякота.
  Самы смелы чалавек мог бы страцiць мужнасць, але Жана глядзела на гэта так, нiбы перад ёй рассцiлаѓся стол з прысмакамi.
  Кат бязбожна фальшыѓ, праспяваѓ:
  - Жаночая ножка, падсмажым трошкi!
  Узяѓшы ѓ рукi абцугi, катавальнiк дакрануѓся распаленым жалезам да дзявочай круглай, злёгку запыленай пяткi. Ён выбiраѓ найболей адчувальныя месцы на ступнi Арлеанскай Дзевы. Па памяшканнi разнёсся пах смаленага мяса. Кат пацягнуѓ яго носам:
  - Гэта вельмi прыемна!
  Пакутнiк дзейнiчаѓ акуратна, размяркоѓваючы апёкi раѓнамерна па ѓсёй падэшве. Калi запал занадта ѓжо моцны, тое згарае не толькi скура, але i нервовыя канчаткi, так што ѓ дадзеным выпадку, трэба вялiкае мастацтва ѓ прычыненнi болю. Жанна паводзiла сябе гераiчна, не выдавала i стогну, тое што ёй балюча выдавалi вочы i капае пот, але на твары гуляла ѓсмешка.
  Кат, тым часам прыняѓся ламаць пальчыкi.
  - Акуратна, табе дзяѓчынка будзе вельмi прыемна!
  Жанна вымавiла з пагардай:
  - А што? Як мужык ты не можаш!
  Доѓгiя рукi ката былi моцныя. Пальцы трашчалi, катаваѓ з мезенца. Калi распаленае жалеза, ламае пазногцi i пальчыкi, гэта жахлiва. Чуецца храбусценне. Жанна спрабуе тузануцца, але яе ногi надзейна скаваныя, а кожнае звяно ланцуга, таѓшчынёй з вялiкай палец нагi. Нават яе, загартаваныя сялянскай працай i цяжкiмi баямi мускулы, не ѓ сiлах парваць гэтак трывалыя сталёвыя кайданы.
  Зламаѓшы мезенец кат, даволi рохкнуѓ:
  - Я малайчына! Ты дзяѓчынка, ловiш асалоду!
  Жанна па-стаiчнаму фыркнула:
  - Нядрэнна, толькi жалеза занадта халоднае!
  Кат адказаѓ:
  - Ды нiчога страшнага! Я яшчэ цябе падсмаж!
  Пакутнiк павольна зламаѓ, пракручваючы вакол сваёй восi сярэднi палец. Прыгожыя пальцы ѓ Арлеанскай панны, доѓгiя, роѓныя, хупавыя. Косцi моцныя, зламаць не лёгка i кат ад намагання нават спацеѓ. З спусцiстага iлба скацiлася кропелька поту i ѓпала на распаленыя шчыпцы. Пахнуць ногi маладой i моцнай дзяѓчыны, вельмi прыемна. Такую любiць вялiкае задавальненне. А мучыць, гэта яшчэ лепей. Вось дайшла чарга да вялiкага пальца босай нагi. Праѓда сiл зламаць не хапае.
  Жанна хаваючы муку, злосна раѓнула:
  - Ну як слабача! Не можаш костачку зламаць!
  Кат плаксiва адказаѓ:
  - Ну нiчога, вам дапамогуць!
  Велiзарны памочнiк катавальнiка падсунуѓ спецыяльнае прыстасаванне. Вялiкi палец сцiснула, пачуѓся трэск. Палец зламаѓся, кат задаволена вымавiѓ:
  - А цяпер левую нагу!
  Працэс катавання вельмi прыемны. Косцi ой як трашчаць, ды яшчэ палае спаленая скура. Дзяѓчына-легенда трывае, i нават высунула, дражнячы жывадзёраѓ мову.
  Кат з натужлiвай ласкай кажа:
  - Калi ты ва ѓсiм прызнаешся, выдаш саѓдзельнiкаѓ, мы спынiм катаванне i будзем цябе лячыць.
  Жанна, якi даѓ ёй з такой працай абыякавым тонам, адказала:
  - Што мне ваш боль!
  Скончыѓшы з ломкай пальцаѓ на нагах, кат хацеѓ узяцца за рукi, але лекар спынiѓ яго:
  - Трэба будзе, каб гэта сцерва яшчэ сёе-тое падпiсала, напрыклад, прызнанне герцага Бургундскага каралём Францыi, так што рукi пакiньце ѓ спакоi.
  Кат ахвотна пагадзiѓся:
  - Так, пакiнем гэта на салодкае! А зараз будзем лупiць яе бiзуном!
  Памочнiк катавала, дастаѓ з полымя бiзун, з тонкiх белых ад агню ланцужкоѓ. Жанна скасiла вочы i з iронiяй выгукнула:
  - Што ж, гэта выдатная лазня!
  Кат з ухмылкай адказаѓ:
  - Выдатны венiк! Табе дурненька будзе вельмi прыемна i ты будзеш балдзець!
  Кат размахнуѓся i ѓрэзаѓ. Па магутным целе Жаны прайшлася сутарга.
  - Ну як падабаецца?
  Арлеанская Дзева адказала, сваiм занадта нiзкiм для дзяѓчыны голасам:
  - А што? Выдатна! Толькi вось удар слабаваты!
  Памочнiк iзувера ѓрэзаѓ зноѓ. Кат нiбы нараспеѓ расцягваючы гукi, вымавiѓ:
  - Два-а-а!
  Зноѓ удар, i пявучы адлiк:
  - Тры! Чатыры!
  Дзяѓчына напружвае мышцы жывата, ёй хочацца ѓрэзаць кату, але яна нiяк не можа яго дастаць.
  - Ну падыдзi да мяне па блiжэй! - крычыць Жанна.
  Жывадзёр дражнiць яе:
  - Ды ты i так прыгожая!
  Паступова спiна, плечы i ягадзiцы, самай вядомай ваяѓнiцы ѓсiх часоѓ i народаѓ, ператвараюцца ѓ суцэльнае крывавае, пакрытае апёкамi месiва. Не гледзячы на невыносныя пакуты, Жанна ѓсё яшчэ глядзiць упарта, i на чарговае пытанне:
  - Назавi дзе хаваеш скрадзеныя ѓ нас скарбы? - Рыкае снежным барсам:
  - У тваёй плявой барадзе!
  Кат узяѓся зноѓ за распаленыя шчыпцы i схапiѓ яе за пунсовы сасок, на грудзях, груба павярнуѓ яго!
  Арлеанская Дзева, абтрасаючы крывавы пот, выцiснула з сябе:
  - Вытанчаная ласка!
  Кат працягнуѓ катаванне з iншымi грудзьмi. Тут нечакана русая галава Жаны матнулася i яна страцiла прытомнасць.
  Лекар спалохана ѓскрыкнуѓ:
  - Адкiнулася!
  Кат прыклаѓ далонь да шыi:
  - Ды не! Сэрца ѓпэѓнена б'ецца! Працягнуць?
  Лекар пакруцiѓ галавой:
  - На сёння хопiць! На ёй i так жывога месца няма. Я думаю, ад яе ты нiчога не даб'ешся.
  Кат з непрыхаванай прыкрасцю кiѓнуѓ:
  - Нi разу не ѓскрыкнула! Моцны характар, хаця жаночаму целу вельмi балюча. Але мышцы яе як у вельмi моцнага мужыка.
  Лекар цiха i нават азiрнуѓшыся вымавiѓ:
  - Яе ангельцы прысудзiлi да спалення на вогнiшчы. У гэтай чартоѓкi павiнна хапiць сiл, каб самастойна ѓзысцi на эшафот. Таму абмыйце Жанну i змесцiце ѓ самую ахоѓную камеру пад узмоцненай вартай, у кайданах.
  Кат ахвотна кiѓнуѓ:
  - Тут усе воiны ахоѓнiкi новыя, наймiты. Па асабiстым загадзе герцага Бургундскага ѓсiх французаѓ змянiлi, так што ѓ Жаны саѓдзельнiкаѓ не будзе! Ну а затым, мы пад узмоцненым канвоем адвядзем i спалiм яе на цэнтральнай плошчы. Ох як я буду рады, паднесцi паходню да гэтых гарэзлiвым, але такiм панадлiвым ножкам.
  Лекар холадна адказаѓ:
  - Калi Жана падпiша патрэбныя паперы, тады памрэ хутка. У адваротным выпадку, агонь будзе павольным, паступова пажыраюць яе цудоѓнае цела!
  Жанна ачулася i зло шапнула:
  - Не дачакаецеся!
  У адказ кат узяѓ свежыя распаленыя шчыпцы i рэзка схапiѓ iм разберажоную рану ѓ плячы. Здушыѓ мацней: Дзяѓчына зноѓ страцiла прытомнасць. Яе аблiлi ледзяной вадой. Пасля чаго знялi з прэнга. Кат буркнуѓ:
  - Ну i сучка! Ня ведаю, што яшчэ прыдумаць! Можа згвалтаваць яе распаленым крышаном?
  Лекар адмоѓна трасянуѓ галавой:
  - Добрая думка, але герцаг Бургундскi прыдумаѓ нешта лепшае. Яе, святую нявiннiцу, перад пакараннем смерцю на вачах ва ѓсяго натоѓпу, згвалцяць два тваiх памочнiка. Гэта будзе вельмi выдасканаленай помстай!
  Кат запляскаѓ у ладкi:
  - Ды гэта так цудоѓна! I я буду бачыць?!
  - Увесь горад будзе бачыць! - Паабяцаѓ доктар.
  Кат заскакаѓ:
  - Эх вы абцугi распаленыя, i гваздзiкi на полымi каленыя! Мучыць дзяѓчын вельмi падабаецца i герцагу-каралю ѓ паясок нiзка кланяцца! - Боты, каваныя жалезам, лiха барабанiлi па каменнай падлозе.
  Жанну адвялi ѓ падзямелле, i, пакiнуѓшы ѓ стаячым становiшчы, прыкавалi да крыжа. А вакол выставiлi надзейную варту!
  
  ЭДМОНД ДАРТАНЬЯН I ЮЛIЯН АДСТУПНIК
  У сне ж хлапчук Эдманд Д'Артаньян убачыѓ нешта не самае звычайнае...
  Вось ён апынуѓся побач з Юльянам Адступнiкам. Вядомы рымскi iмператар у бiтве з парфянамi патрапiѓ у цяжкае становiшча. Але спадкаемцы Цэзара змагалiся мужна i адкiнулi парфян. Але сам iмператар патрапiѓ з невялiкiм атрадам у асяроддзi адчайна спрабаваѓ прарвацца да сваiх.
  Эдманд Дартаньян выскачыѓ на гарачы пясок. Хлапчук-тэрмiнатар адразу ж сцямiѓ, што гэта не зусiм сон, тым больш занылi яшчэ не зусiм загойданыя пухiры на падэшвах. Але разважаць некалi - трэба ратаваць iмператара!
  Пацан-рэйнджар адным ударам у скачку збiѓ пецярых парфян ужо абклалi iмператара. Затым, Олiвер Твiст, вельмi спрытна падхапiѓ абодва мяча i ѓ ступiѓ у лаянку. Першыя чатыры воiны-персы ѓпалi са ссечанымi галовамi. Затым хлапчук кiнуѓ кiнжал босымi пальцамi, i той у палёце перакруцiѓся i, перарэзаѓ глоткi траiм лучнiкам.
  Дартаньян Эдманд радасна выклiкнуѓ:
  - Гэта мужчынская бiтва!
  Пасля чаго перайшоѓ у рашучы наступ. Яго ѓзмахi мячоѓ былi нiбы газонакасiлка. Яны секлi ѓсiх запар, i рассякалi канечнасцi персаѓ. Вось буйных начальнiк парфян якi спрабуе дастаць iмператара сам страцiѓ пэндзаль рукi. А потым i галаву.
  Эдманд Дартаньян кiнуѓ з круцёлкi нагамi адразу пяць кiнжалаѓ, i выкасiѓ цэлую шарэнгу лучнiкаѓ. Пасля чаго прароѓ:
  - Гадзiна фартуны! Надышоѓ час пагуляць!
  I яго мячы зладзiлi стрыжку парфянскай армii. Правадыр армii цар Персii Iндэмон вылупiѓ зенкi. Напаѓголы, мускулiсты хлапчук ссякаѓ усiх запар i ѓсеваѓ ѓсе подступы да Юлiяна трупамi. Нiколi яшчэ ѓладару Парфii не даводзiлася бачыць гэтак лютага байца. I тое, што гэта ѓсяго толькi безбароды юнак выклiкала сур'ёзны страх.
  Раптам сапраѓды паганскiя Багi вырашылi дапамагчы Старажытнаму Рыму i замест адступлення, Юльян вярнуѓ на Зямлю рэлiгiю продкаѓ! I цяпер гэта цi Геркулес, цi сын Геркулеса ваюе з парфянскай армiяй.
  А Дартаньян Эдманд усё больш i больш уваходзiѓ у раж. Ён кiдаѓ цяжкiя i вострыя прадметы. Калоѓ i разiѓ ворагаѓ Старажытнага Рыма, а яго мячы здавалiся захапляльнымi маланкамi. Хлапчук-тэрмiнатар натхнiѓ i астатнiх рымлян. З крыкамi: Геркулес! Геркулес з намi! Яны кiдалiся на парфян падвоiѓшы ѓтрох свае сiлы. Змагаѓся i сам iмператар.
  Юллян быѓ толькi крыху вышэй сярэдняга росту, але выдатна складзены, i прыгожы. У момант гiбелi яму было ѓсяго трыццаць два гады, i не вядома, што чакала б Рымскую iмперыю далей пражывi адступнiк па больш. Але зараз, падобна, парфяне падалi назад, i пачалi адыходзiць.
  I астатняе рымскае войска дадало спякоту. Цар Iндэмон паспрабаваѓ пераламаць ход бiтвы, i з адборнай тысячай несмяротных рушыѓ у лаянку. Але ѓ гэтым была яго фатальная памылка.
  Эдманд Дартаньян звярнуѓ увагi на вельмi буйнага - вышэй Крысабою ростам чалавека, у кароне i плячыма, нiбы шафа ѓ залатой кальчузе. I хлапчук, бачачы, як слухаюць загады гэтага ѓладара зразумеѓ: час дзейнiчаць. I падхапiѓ упушчаны персам лук. Iмклiва нацягнуѓ яго нагой, так што ледзь не лопнула цецiва. А затым выпусцiѓ стралу, у думках суправаджаючы яе палёт.
  I прамчаѓшыся, калючае джала, упiлася напышлiваму цару Парфii ѓ шыю, разарваѓшы сонную артэрыю. I вялiзны вагой паѓтара, а то i ѓ два цэнтнеры ѓладар грымнуѓся з ломавага слана.
  Гiбель цара, вядома, зруйнавальны ѓдар па войску. Тым больш, калi маладзейшы спадчыннiк паспрабаваѓ узяць камандаванне на сябе, як Эдманд Дартаньян i ѓ яго паслаѓ стралу. У вынiку i гэты супернiк апынуѓся праколатым скарпiёнам. Рымляне, убачыѓшы якi рвецца ѓ бой iмператара, зараз крычала: Апалон, Апалон з намi!
  А Эдманд Дартаньян бiѓ парфян рукамi i босымi дзiцячаму нагамi, выкарыстоѓваючы прыёмы пра якiя ён чытаѓ у кiтайскай кнiзе перакладзенай на латынь.
  I гэтае варварскае войска звярнулася ѓ павальныя ѓцёкi. Цяпер рымляне пераследвалi Парфiю i ѓ гэтай гонцы ваѓкоѓ не магло быць i гаворкi, аб прабачэннi i лiтасцi. Гора ѓцякаючым, i гора ѓцякаючым ад рымлян удвая.
  Усходняе войска раставала на вачах, а лацiнскiя палкi, легiёны i кагорты няѓмольным. Жалезныя i трывалыя яны ламаюць i рэзаюць усё запар, i забiваюць вяльмож...
  Хлопчык жа мiльгаѓ голымi, ружовымi пятачкамi, i правёѓ мячамi млын, ссекшы адразу пецярых супернiкаѓ.
  Поѓная перамога. Ацалелыя парфяне падаюць на каленi i моляць аб лiтасцi.
  Эдманд Дартаньян падышоѓ па клiчы iмператара. Той ласкава паглядзеѓ на яго. У антычныя часы людзi крыху нiжэй, чым у пазнейшыя стагоддзi, ды i ѓ сне хлапчук уяѓляе сябе больш старэйшым па ѓзросце. Так што на выгляд хлопчыку Дартаньяну па Рымскiх мерках гадоѓ чатырнаццаць, пятнаццаць. Гэта значыць, ужо можна лiчыць мужчынам, хай i без барады. Юллян паглядзеѓ на яго драпiны i ѓдары i з шырокай усмешкай спытаѓ:
  - Ты бог?
  Эдманд Дартаньян сумленна i справядлiва адказаѓ:
  - Я чалавек!
  Юллян цяжка ѓздыхнуѓ i таксама шчыра адказаѓ:
  - Шкада... Вельмi шкада!
  Хлапчука - тэрмiнатара гэта раззлавала, i ён цвёрда адказаѓ:
  - Няма чаго шкадаваць! Чалавек гэта гучыць ганарлiва!
  Юллян ухвальна кiѓнуѓ i паляпаѓ дзецюка па плячы:
  - Выдатна сказана! Чалавек гэта i гучыць горда, i ён павiнен быць ганарлiвым, а не глiнай у руках ганчара!
  Войска ѓхваляльна зашумела. Паходны жрэц пачаѓ рыхтаваць язычнiцкi малебен з нагоды перамогi. Юльян вырашыѓ адрадзiць ранейшыя культы. Адзiн з iх гэта пакланенне Юпiтэру, Марсу i Мiтры. Хаця зразумела, што язычнiцкая вера мае патрэбу ѓ мадэрнiзацыi. Тут прапанавалi розныя iдэi. Бо ѓжо ёсць вучэнне аб Елiсееѓскiх палях раi для воiнаѓ i гераiчных людзей, вучоных мужоѓ. Дык чаму б i не зрабiць гэта афiцыйнай дактрынай. Будзеш пакораны iмператару, здолееш вызначыцца на службе i атрымаеш сабе на тым свеце гарэм, i будзеш спраѓляць там шляхетныя балi, будучы вечна маладым i моцным! Дык навошта элiце тады вучэнне пра Хрыста?
  Горды хлапчук Эдманд Дартаньян, якi таксама не вельмi любiѓ традыцыйнае хрысцiянства, двудушнае i жорсткае, заѓважыѓ:
  - Чалавек сам каваль свайго шчасця, i сам ганчар свайго поспеху!
  Юллян працягнуѓ хлапчуку руку, моцна пацiснуѓ яе i з усёй шчырасцю прапанаваѓ:
  - Будзь маiм сынам i спадкаемцам! Ты не па гадах мудры, i ѓ табе Звышчалавецкая сiла!
  Пасля чаго iмператар вывеѓ з-за пояса пярсцёнак цэзараѓ. Гэта пярсцёнак, як правiла апранае iмператар таму, каго выбiрае сваiм пераемнiкам, i гэта як правiла знак усынаѓлення.
  Эдманд Дартаньян надзеѓ сабе пярсцёнак на ѓказальны палец i з натхненнем вымавiѓ:
  - Я спадзяюся аказацца годным долi стаць сынам iмператара...
  Юльян разбiѓ Парфянскае войска i зноѓ аблажыѓ iх добра ѓмацаваную сталiцу. З'яѓленне Эдманда Дартаньяна было сустрэта з радасцю. Рымскi iмператар, расцалаваѓ хлапчука i падняѓ яго моцным рукамi над сабой, вымавiѓшы:
  - Дзякуй Багам! Я ѓжо думаѓ, цi не загiнуѓ ты!
  Эдманд, разумеючы, што праѓду не так ужо лёгка растлумачыць, тупаючы босымi ножкамi, адказаѓ:
  - Сапраѓды кажучы, ваша вялiкасць мой рэальны бацька, гэта Апалон i ён часам забiрае мяне на Алiмп i да iншых мiроѓ, каб я не занадта абвыкаѓ да людзей!
  Iмператар, празваны ѓ рэальнай гiсторыi адступнiкам, здзiвiѓся:
  - Ты бачыѓ Алiмп?
  Эдманд Дартаньян, як i ѓсе iнтэлектуальна развiтыя хлапчукi, любiѓ складаць i таму ахвотна пацвердзiѓ:
  - Так!
  Юллян захоплена выклiкнуѓ:
  - I бачыѓ Юпiтэра!
  Хлопчык-вiцязь, шырока ѓсмiхаючыся жамчужнымi зубамi, адказаѓ:
  - Мой дзядуля Юпiтэр перадае табе прывiтанне! I жадае поспехаѓ! Каб Рымская iмперыя - пакарыла ѓвесь свет! I ѓся светабудова!
  Iмператар ва ѓсю глотку выклiкнуѓ:
  - Дзякуй багам! Ды прынясуць яны перамогу!
  Хлапчук-спадчыннiк тут жа прапанаваѓ не марудзiць са штурмам, бо мясцовасць, вакол спустошаная i рымскiм войскам занадта складана здабыць сабе пражытак i пiтво.
  Эдманд, узброiѓшыся лепшым рымскiм лукам, якi яшчэ i ѓдасканалiѓ, адправiѓся на паляванне. Лепш усё абдумваць план штурму, бачачы само крэпасць i заадно забiваючы ворагаѓ.
  Эдманд Дартаньян стрэлiѓ з дыстанцыi ѓ ваяра з пунсовымi пёрамi на шлеме. У адказ у хлапчука паляцелi цэлыя хмары стрэл. Але юны ваяѓнiк не звяртаѓ на iх нi найменшай увагi: усё роѓна не далятаюць, i стрымана выбiваѓ супернiкаѓ, а сам хуткiм крокам, раз-пораз, пераходзячы на бег, iшоѓ вакол сцяны.
  Горад i сапраѓды быѓ вялiкiм, нямногiм саступаючым Рыму i акружаны з высокiмi сценамi. Яго не змог у сваё ѓзяць i Траян Вялiкi, i многiя iншыя заваёѓнiкi. А тут фактычна галоѓная сiла Парфii. Скарыѓшы яе, i твае ѓладаннi Рым могуць распасцiрацца да самай Iндыi.
  Хлопчык Эдманд звярнуѓ увагу, што сцены горада амаль усюды вялiкiя, тоѓстыя i зуб'ямi. Для ѓзяцця такога горада трэба шмат доѓгiх усходаѓ, i не факт, што ты iх знойдзеш. Крыху слабейшая абарона, дзе горад абмывае рака, там бурны паток. Адвесцi раку можна, але часу гэта зойме не менш за два месяцы ѓпартай працы. Дык што застаюцца якiя яшчэ спосабы?
  Напрыклад, падарваць сцяну i прарвацца ѓ пралом! Самы просты спосаб, але патрэбная выбухоѓка. Але недалёка ад горада ёсць вялiкiх памераѓ лес. I пры некаторым спрыце выбухоѓку можна зрабiць з... пiлавiння, дадаѓшы да iх найпростых мiнералаѓ i соляѓ. А босымi пяткамi хлапчук адчуѓ, што такога роду мiнералы i солi ѓ глебе ёсць.
  Падарваць лепш за ѓсё самую высокую частку сцяны, дзе сабралася найбольшая колькасць варожых воiнаѓ. Цяпер парфяне пашкадуюць, што адважылiся ѓвогуле пайсцi супраць Рыма.
  Эдманд Дартаньян расстраляѓшы чатыры калчаны, вярнуѓся назад у лагер i радасна паведамiѓ Юльяну:
  - Багi падказалi мне якiм чынам можна ѓзяць крэпасць! Але няхай твае воiны паслужаць нашаму рытуалу!
  Рымскi iмператар жорстка загадаѓ:
  - Слухайцеся майму сыну, як мне самому!
  I войска, якое бачыла Эдманда Дартаньян у справе, гаркнула ѓ адказ прывiтанне. А дзяцюк-цэсарэвiч, актыѓна раздаваѓ загады. Спачатку трэба ѓ першую ж чаргу ссекчы дрэвы i дробна перамалоць. I гэта апынецца вельмi крутая забойная сiла, супраць ворагаѓ Старажытнага Рыма.
  Трэба мноства пiлавiння змяшаць з мiнераламi, i тады атрымаецца магутная бомба антычных часоѓ. Яна павiнна спрацаваць куды больш эфектыѓна пораху, i не горш нiтраглiцэрыну. Вось гэта сапраѓды хлапчук-тэрмiнатар задумаѓ. Прычым Эдманд сам асабiста сек лес, i перамолваѓ бярвёны на шчыты i пiлавiнне.
  Голы, мускулiсты тулава хлопчыка блiшчаѓ ад поту, i здавалася, што дзяцюк адлiты з бронзы.
  Верачы ѓ волю багоѓ, рымскае войска працавала вельмi дружна, зладжана i энергiчна. Пiлавiнне i магутныя драѓляныя шчыты хутка будавалiся. Праѓда, парфяне паспрабавалi распачаць вылазку.
  Эдманд Дартаньян з радасцю памахаѓ двума мячамi, а з-за засады ѓдарыла коннiца. Пара тысяч персаѓ патрапiла ѓ асяроддзе. Хлапчук-вiцязь дзяѓбу iх правадыр нагой у скiвiцу, прымусiѓшы страцiць масу зубоѓ. А затым яго пара мячоѓ зарабiла, нiбы былi брытвавым прыборам. I парфяне апынулiся ѓ мяшку, i асяроддзi самай доблеснай армii свету.
  Ды шмат у рымскай армii ваявала цяпер варвараѓ, але ад гэтага яна стала мацней, увабраѓшы ѓ сябе i свежую кроѓ, i новыя баявыя прыёмы.
  Эдманд Дартаньян больш, iншых атрымаѓ поспех у гэта рубцы. I спецыяльна дзяцюк хлюпаѓся ѓ вялiкiя лужыны крывi, каб апырскаць рымскiх ваяроѓ. А iм гэта падабалася, атрымлiвалася, што яны ад сына самога Апалона атрымлiваюць боскую ласку, сiлу i поспех.
  Падобна да таго, як многiя ѓ Рыме ѓзрадавалiся вяртанню ранейшых язычнiцкiх культаѓ. I з вялiкiм задавальненнем малiлiся Фартунэ i Юпiтэру.
  Хлапчук-тэрмiнатар, здавалася, пацвярджаѓ рассякаючы персаѓ з аднаго ѓзмаху напалову, што вера язычнiкаѓ дае каласальныя касмiчныя сiлы. I што практычна любы чалавек пры жаданнi можа стаць богам, i тварыць цуды!
  Хрысцiянства ж здавалася занадта варожым жыццёвым задавальненням i з прычыны гэтага непрывабным. Тым больш, цi будзе яшчэ рай? Ды i цi бачыѓ хто з тых, хто жыве ѓ чацвёртым стагоддзi ѓваскрослага Хрыста?
  Ды паверыць ва ѓсемагутнасць укрыжаванага, няшчаснага чалавека вельмi цяжка, нават вытанчанаму розуму. А тым больш варварам, цi рымлянам, якiя шанавалi культ сiлы i для якiх крыж быѓ ганьбай. Каб усемагутны Бог, прынiзiѓ сябе да смерцi на крыжы - гэта i ѓвогуле ѓяѓлялася ѓтрапёнасцю i паверыць у такое....
  А свае багi простыя, зразумелыя, чалавечыя... I нiхто не аказаѓ сур'ёзнага супрацiву адроджаным культам!
  А вось i цяпер рысскiя ваяры, хай з iх палова не лацiнасы, а варвары з энтузiязмам выконваюць наказы iмператара i яго Сына i Сына Апалона.
  Уначы дастаткова колькасць пiлавiння i мiнералаѓ ужо прыгатавана. Эдманд Дартаньян не стаѓ дажыцца свiтанку, а загадаѓ рушыць павозку ѓ цэнтральным пункце варожай абароны неадкладна.
  I панеслiся трафейныя парфянскiя конi, разам са смяротным грузам да вежы цароѓ. З падганялi, прыпякаючы бабкi i ногi запаленымi паходнямi i ѓдарамi доѓгiх бiзуноѓ. I хоць персы i акрылi бязладнае стралянiну ѓ начную iмглу, было ѓжо позна.
  Эдманд Дартаньян каб узмацнiць свой голас, праз велiчэзны медны рог прагарлапанiѓ:
  - Ды здзейснiцца iмя Багоѓ! Ды будзе Юпiтэр на ѓ дапамогу!
  Iрванула так, што i за пару вёрст з галоѓ рымлян збiвала з галоѓ шлемы. Але парфянам дасталася ѓ тысячу разоѓ мацней. Галоѓныя сховiшчы ад выбухной хвалi падкiнула вышэй, i сцены ѓздыбiлiся. Многiя сотнi персiдскiх воiнаѓ аказалiся забiтыя на месцы, а яшчэ больш пакалечылася...
  Эдманд Дартаньян, якога таксама штурхнула выбухны хваляй, упаѓ было на каленi, але тут жа ѓскочыѓ. Пацан-вiцязь зноѓ гаркнуѓ:
  - А цяпер у атаку сябры! На славу нашага Бога Апалона!
  I кiнуѓся першым, мiльгаючы босымi, з налiплым на кроѓ пылам хлапечымi пяткамi. А за iм iмчалася i ѓся рымская, незлiчоная, ва ѓсякiм разе, у начным кашмары войска.
  Эдманд Дартаньян першым дасягнуѓ пазiцый парфян i жвава ѓзлез пад абваленай сцяне. Пацан-тэрмiнатар знаходзiѓся ѓ наймацнейшым азарце. Ён сек усiх запар, хоць ужо было вiдаць, што парфяне страцiѓ здольнасць рэальна супрацiѓляцца. У iх упаѓ баявы дух, i выпарылася ѓсякае жаданне пярэчыць рымлянам. Але ѓсё роѓна знiшчэнне працягвалася, i iшла рэальная разня.
  Хлапчук-тэрмiнатар урэзаѓ голай пяткай у падбародак аднаму са шляхетных персаѓ зламаѓ яму скiвiцу i шыю. Той павалiѓся прама ѓ кацёл з кiпячай смалой, якую прыгатавалi парфяне, каб лiць на галаву атакуючым рымлянам.
  Смала расплюхалася i некалькi персаѓ з перапуду таксама павалiлiся ѓ катлы i ѓ iх смажылiся жыѓцом.
  Олiвер Твiст размахваючы мячамi, i прасякаючы чарговую прасеку, заспяваѓ цэлую баладу:
  Я рыцар Рыма i мяча...
  Гасподзь заклiкаѓ мяне на лаянку!
  Свет атрымаѓ адразу ката,
  А ты Фартуну лепш слаѓ!
  
  Вырашылi адрадзiць вялiкую мару,
  Што чалавек падобным Богу моцным стаѓ!
  I пакахалi, мудрасць, прыгажосць,
  У якой увасоблены парыѓ сэрцаѓ у метал!
  
  Няма не язычнiк, Цэзар быѓ,
  Ён у рацi роѓнага не ведаѓ сабе...
  I прамянiстай славай Рым,
  Кiдае выклiк страху-сатане!
  
  Усё звярнуцца ѓ прах,
  Але толькi неѓмiручы дух!
  Знойдзеце сiлу мы ѓ словах,
  Якiх не сказаць нам у слых!
  
  Паверце чалавек не труп,
  У iм лепшае, жыве заѓжды...
  Прамень славы не патух...
  У сэрцах кахання зорка!
  
  I што такое кроѓ,
  Яна дае нам жыццё...
  З болю ёсць каханне,
  I за яе трымайся!
  
  Павер, што ты не слабы,
  I моцным быѓ душой!
  Хай гiне ѓ плоцi раб,
  Мы справiмся з уздой!
  
  Калi ты баязлiвасць пераможаш,
  I згiне жах дзiкi...
  Тады парыш ты вышэй дахаѓ,
  Багоѓ лiчачы аблiччы!
  
  Прыйдзе Алiмп, запалiць агонь,
  I будзе святло прамянiстае...
  Але слабога герой не чапай,
  Клiента акулiста...
  
  Хто топча дробнага чарвяка,
  Той сам нiкчэмны сэрцам!
  А страсць вялiкая мая,
  Пад хвост дзве трэскi перцу!
  
  Карацей Белабог прыйдзi,
  Я стану Апалонам...
  Мы закрэслiм, пяром нулi,
  За намi мiльёны!
  I з кожным ударам мускулiстага, падобнага на Геркулеса хлапчукi нехта падаѓ. А персы бухалiся на каленi нема лямантавалi аб лiтасцi.
  Сталiца Парфii ѓпала, i над ёй зараз развiваѓся Рымскi сцяг.
  Палонныя палi нiцма i цалавалi хупавыя сляды босых ног хлапчука-бажаства, якi тварыѓ подзвiгi Геракла.
  Эдманд Дартаньян узяѓ у свае моцныя рукi ключ ад Азii i падышоѓ да iмператара Юльян. Той падзякаваѓ спадкаемцу i перадаѓ яму назад, сказаѓшы: "Слава Апалону".
  Юльян будуе новую сталiцу. Эдманд таксама пачаѓ снiцца ѓсё як бы крыху паскорана, накшталт кiнастужкi ... Вось ён зноѓ сустрэѓся iмператарам Юлiянам. Парфянскае царства, ад якога ѓ рымлян было столькi праблем зрынута, i Юльян якога ѓжо называлi Вялiкiм вырашыѓ аднавiць Вавiлон.
  З'яѓленне Эдманда Дартаньяна названага сына iмператара i таго лiчылi сынам Апалона было ѓспрынята рымлянамi як знак багоѓ.
  Перад хлапчуком вясталкi сыпалi ружовыя пялёсткi. Эдманд папiраѓ iх босымi нагамi, i ганарлiва выпнуѓшы грудзi, iшоѓ нiбы трыѓмфатар. Голыя пяткi прыемна казыталi пялёстачкi, i настрой ад гэтага ѓзнiмаѓся. Юллян пацiснуѓ хлапчуку яго мазолiсты ад ратных прац руку, вымавiѓшы:
  - Аб мой сын! Я загадаѓ са скарбаѓ, захопленых у парфян адлiць табе залатую статую уставiѓшы смарагды замест вачэй! Калi ты сын Апалона то падобны самому Богу прыгажосцi i ратнага мастацтва!
  Эдманд Дантэс сцiпла адказаѓ, скрыжаваѓшы рукi на мускулiстых грудзях, моцнага падлетка:
  - Я ѓсяго толькi падобны богу, будучы чалавекам!
  Юллян кiѓнуѓ моцнаму, сапраѓды падобнаму Апалон у малалецтве хлапчуку i абвясцiѓ:
  - У тваю частку i гонар пачатку адраджэння Вавiлона зробiм гладыятарскiя баi!
  Эдманд шчыра вымавiѓ:
  - Менш крывi! Нашы багi патрабуюць не ахвяр, а мужнасцi i адвагi!
  Юллян з гэтым пагадзiѓся:
  - Ды будзе так! Але тыя парфяне, якiя не змiрылiся павiнны загiнуць у гладыятарскiх бiтвах, каб не прычынiць новых бед Рыму!
  Эдманд Д'Артаньян-малодшы адказаѓ на гэта:
  - Няхай iх долю вырашаць багi! Толькi няхай у гэтых не ѓдзельнiчаюць жанчыны i дзецi!
  Юллян двухсэнсоѓна адказаѓ:
  - Тыя, хто не небяспечны нам удзельнiчаць у танцы смерцi не будуць!
  Статуя адлiтая Эдманду Д'Артаньяну быѓ нават вышэй, чым натуральная велiчыня, а смарагдавыя вочы гарэлi. У руках хлапчук-боства трымаѓ два мячы са сталёвымi лёзамi i з дзяржальнямi ѓпрыгожанымi рубiнамi. Рэльефныя мышцы цалкам адпавядалi арыгiналу.
  Потым быѓ раскошны баль i ѓжо падчас балявання зладзiлi першы гладыятарскi бой. Змагалася двое старанна вымытых i змазаных алеем парфян. Яны накiнулiся адна на адну з мячамi. Буйнейшы прапусцiѓ некалькi ѓдараѓ мяча ѓ грудзi i жывот, павалiѓся на пясок. Сутычка апынулася хуткаплыннай i амаль усе рымляне незадаволеныя падобным зыходам нахiлiлi палец унiз - дабi яго! Олiвер устрымаѓся. Яму не хацеѓ выглядаць нi жорсткiм, нi лiтасцiвым.
  Парфянiн без сораму сумлення закалоѓ свайго суайчыннiка. На гэтым уласна кажучы гладыятарскiя ѓяѓленнi i скончылiся. Толькi да канца балю, калi Юльян падобна Нерону выканаѓ песню, зноѓ выклiкалi на рысталiшча воiнаѓ. На гэты раз бiлiся два падлеткi.
  Яны змагалiся дастаткова доѓга, прычынiѓшы адзiн аднаму мноства ран. I пад канец, зусiм знемагаючы, прабiлi мячамi адзiн аднаму грудзi i замерлi.
  Эдманд, тупнуѓ босай нагой, незадаволена заѓважыѓ:
  - Ты бацька абяцаѓ, што не будзе ѓ гладыятарскiх паядынку дзяцей!
  Юллян рашуча адказаѓ, стукнуѓшы кулаком па стале:
  - А гэта i не дзецi! Iм ужо па чатырнаццаць!
  Падобны зыход выклiкаѓ пэѓнае расчараванне ѓ рымлян, i яны асвiсталi памерлых паядыншчыкаѓ.
  Эдманд не стаѓ пярэчыць. Ён i сам не лiчыѓ чатырнаццацiгадовых дзецьмi. Калi дзяцюк ужо можа з жанчынай, значыць ён не дзiця!
  Ды i ѓ тыя часы ѓ такiя гады ѓ Гасконi i жанiлiся i выходзiлi замуж. Антычнасць i сярэднявечча - сутнасць адно!
  Гладыятарскiя баi пачалiся на наступны дзень.
  Парфяне ваявалi адзiн з адным. Яны былi ѓ лютасцi, кiдалiся i калолiся. Шмат пралiвалася крывi i поту.
  Ужо ѓ першым жа баi з кожнага боку бiлiся па дваццаць чалавек. Тыя, хто выйшаѓ першымi з зялёнымi насцегнавымi павязкамi, а другiя з жоѓтымi. Бiтва працякала з пераменным поспехам. Перамаглi зялёны з якiх на нагах засталося толькi трое, ды i тыя цяжка паранены.
  Другi паядынак выдаѓся крыху не менш крывавым за першы.
  На гэты раз бiлiся па пятнаццаць чалавек з кожнага боку. Адны ѓ аранжавых павязках, iншыя ѓ сiнiх. Стукаюць цяжкiя боты, аб пясок. Самi гладыятары напаѓголыя, шматлiкiя валасатыя, так што вiдовiшча суцэль варварскае i напружанае. Аранжавыя падобна аказалiся мацнейшымi, хоць у цэлым бой выдаѓся канкурэнтным. Iшоѓ упартым абмен ударамi, капала кроѓ.
  Абодва бакi калыхалiся, нiбы брыз хвалi.
  Аранжавыя аказалiся мацнейшымi, з iх пяць ваяѓнiкоѓ выстаяла на нагах. А тыя сiнiя, якiя завалiся, але былi забiтыя, iх мiлаваць рымляне не сталi.
  Баi кiпелi з размахам. Вось, напрыклад, трое львоѓ i пяцёра парфян з тупымi мячамi. Крывавая атрымалася лазенька... На гэты раз iльвам усмiхнулася поспех, акрамя таксама звяроѓ шкадавалi i мячы выдалi палонным кароткiя, iржавыя i даѓно не тачаныя.
  Потым на рынг выйшлi падлеткi, якiх узброiлi аднымi кiнжаламi. Столькi было вiску, крыку, кусання. Яны сплялiся ѓ абдымку i калолi вастрыямi адзiн аднаго, бадалiся, ляжалiся. Хлапчукi да такой ступенi раз'юшылiся, што нават не глядзелi хто ѓ якой камандзе. Проста забiвалi адзiн аднаго, калечылi i дабiвалi на месцы.
  Адзiн з iх нават вырваѓ iншаму сэрца з мускулiстых грудзей, прымусiѓшы апошняга памiраць ад жорсткага болевага шоку.
  Як гэта i цвёрдага i агiдна, але разам з тым па крывавым цiкава. Калi ты зведваеш сумесь рызыкi, задавальненнi i ѓ той жа час брыдка, калi голыя, потныя, у крывi i разрэзах падлеткi раздзiраюць зброяй i кусаюць адзiн аднаго.
  А ѓ антычныя часы дзяцей нараджаецца шмат, i ѓ гладыятарскiх баях удзельнiчае вялiкая колькасць хлапчукоѓ. Яны менш каштоѓных тавар i iх не так шкада. Часта юныя рабы ваююць зусiм галышом, i заѓсёды басанож.
  Жанчыны гладыятары таксама амаль заѓсёды босыя, акрамя толькi найболей знакамiтых з iх. Такiя дзяѓчынкi каб падкрэслiць свой больш высокi статут апранаюць прыгожыя сандалi.
  Рабам да паѓналецця абутак наогул не пакладзена, толькi ѓ мароз iм выдаюць грубыя драѓляныя чаравiкi, каб каштоѓная скацiна не загнулася ад холаду. I калi дзiця ад прыроды дужае i можа вытрымаць снег, аддаюць перавагу яго пакiдаць без тунiкi. Дзецi свабодных рымлян i асаблiва патрыцыяѓ каб быць менш падобнымi на рабоѓ носяць сандалi або плясканнi, а ѓ халодны час боты.
  Эдманд Д'Артаньян вядома як сын бога Апалона вышэй падобных забабонаѓ. Але некаторыя парфянскiя палонныя, гледзячы на хлапчука ѓ адных шорцiках якi сядзiць побач з iмператар, мабыць прымалi яго за ганаровага наскурнiка i шапталiся.
  А слых Эдманд вельмi востры, i непрыемна, калi пра цябе так думаю. Два напаѓголыя рабынi падышлi да прынца i прынялiся рабiць прыемных масаж, для босых ног хлапчукi. Так добра, калi цябе датычацца дзяѓчыны-азiяткi. Мабыць таксама захопленыя рабынi ѓ заваяванай Парфii.
  На нагах застаѓся толькi адзiн з падлеткаѓ, якi, зрэшты, таксама не мог трымацца прама з-за шматлiкiх ран i стаяѓ на карачках.
  Наступны бой аказаѓся крыху экзатычны. Чатыры кракадзiла супраць двух дзясятак парфян з палкамi. I толькi ѓ аднаго апынулася ѓ руках сякера. Алiгатары кiдалiся на палонных, а тыя бiлi палкамi ѓ адказ. Некаторыя парфяне ѓцякалi. Вельмi страшная жывёлiна кракадзiл. Як пстрыкне пашча, так перакушаны парфянiн здох у такiх зубах.
  А iншы ваяр ужо пазбавiѓся ног, а iншы рук. А жаруць кракадзiлы гладыятар вельмi нават са смакам.
  Рослы перс з сякерай секануѓ алiгатара сякерай. Той нават не зрэагаваѓ: такая атрымалася моцная скура. I ѓсё адбiвае запар i кiдаецца пажыраць усiх, хто трапiѓся пад iклы.
  Крывавая калатуша з'явiлася. I стала расцякацца па пясках i жвiру.
  Эдманд Д'Артаньян стаѓ падлашчвацца з дзяѓчынамi рабынямi ... I прачнуѓся!
  
  Трэцяя сусветная вайна ѓ сарок пятым
  АНАТАЦЫЯ
  Сталiн падступна напаѓ на саюзнiкаѓ i пачаѓ трэцюю сусветную вайну. Савецкiя войскi першапачаткова дабiлiся немалых поспехаѓ, але шчасце на вайне пераменлiва.
  . РАЗДЗЕЛ Љ1
  30 траѓня 1945 гады памiж Савецкiм Звязам i войскамi саюзнiкаѓ пачалася новая вайна. Сталiн вырашыѓ, што трэба скончыць з Захадам пакуль, той не абзавёѓся атамнай бомбай.
  I пачалася вайна. У СССР было на фронце каля сямi мiльёнаѓ салдат i афiцэраѓ. Захад размяшчаѓ прыкладна такой жа колькасцю пяхоты рознага роду. I розных краiн. Танкаѓ i самаходак у саюзнiкаѓ звыш дваццацi тысяч супраць пятнаццацi савецкiх. Праѓда ѓ СССР ёсць цяжкiя IС-2, а ѓ саюзнiкаѓ такiх монстраѓ практычна няма. Можа, акрамя дваццацi танкаѓ "Тарцiла" вагой у восемдзесят тон. Затое ѓ саюзнiкаѓ ёсць "Першынгi", якiя пераѓзыходзяць Т-34-85 ва ѓзбраеннi i лабавой бранi, i "Чэрчылi" якiя значна лепш браняваныя чым трыццацьчацвёркi.
  Ёсць яшчэ хай i не масавы "Звышпёршынг" з магутнай i даѓгаствольнай гарматай 90-мiлiметраѓ у 73 ЭЛ даѓжынёй ствала i таѓсцейшай лабавой бранёй. Таксама вельмi небясьпечная машына. Але самы масавы "Шэрман". У бранi i ѓзбраеннi гэты танк блiзкi да трыццацьчацвёркi. У обзорности нават лепш i ѓ оптыцы. Хуткасцi прыблiзныя роѓныя, як i вага. Шерман праѓда высакаваты i меней устойлiвы, яго цяжэй маскiраваць. Затое ён куды больш цiхi ѓ руху. Т-34-85 нашмат гучней.
  Праѓда савецкая машына дызельная i вялiкiм запасам ходу валодае, i менш гарыць.
  Некаторыя "Шэрманы" - "Светлячок" забяспечаны семнаццацiфутавай гарматай i пераѓзыходзяць трыццацьчацвёрка i бранябойнай сiле гарматы. Але такiя не самыя масавыя.
  У цэлым саюзнiкi быццам бы i не слабейшыя на сушы. У iх i кулямётаѓ i пiсталет-кулямётаѓ дастаткова.
  Але савецкая пяхота больш загартаваная i мае больш досведу цяжкiх баёѓ з супернiкам. У гэтым плане Чырвоная армiя моцная.
  У авiяцыi перавага ѓ сiлах на баку саюзнiкаѓ. Асаблiва ѓ бамбавальнай. I асаблiва ѓ чатырохматорных самалётах. Савецкiя знiшчальнiкi лепш у манеѓранасцi машын саюзнiкаѓ, але саступаюць ва ѓзбраеннi i хуткасцi.
  Канешне, рашэнне Сталiна на першы погляд авантура. Але савецкiя асы лепшыя i дзейснейшыя за заходнiя. I самае галоѓнае - стаѓка зрабiла на раптоѓнасць.
  А гэта вялiкая сiла, калi атакуеш раптоѓна. I тут Чырвоная армiя змагла заспець саюзнiкаѓ знянацку. I давай iх малацiць.
  Раптоѓны i дужа моцны атрымаѓся тут удар.
  Савецкiя войскi ѓ самыя першыя днi ѓклiнавалiся.
  Экiпаж Лiзаветы ваяваѓ на СУ-100, i пасылаѓ снарад за снарадам.
  Дзяѓчына нацiснула босымi пальчыкамi ножак на рычаг i як дзюбне i забойнай сiлай.
  Вось гэта бабы, што трэба.
  I ѓ карцiшкi рэжуцца шыкоѓна.
  Лiзавета, круша войска саюзнiкаѓ, выдала:
  - Радасць чакае нас, самы вышэйшы клас!
  Кацярына лупанула пры дапамозе босы, точанай ножкi i пiскнула:
  - Каб радавацца перамозе i не аплакваць горыч паражэнняѓ, патрэбен пот працавiтасцi i iскра таленту!
  Алена прачырыкала, скалячы зубкi i падмiргваючы:
  - Салдат чуе сэрцам, калi варта iсцi ѓ атаку, а палiтык, якi даѓно ѓ пячонках пасылае на забой!
  Еѓфрасiння нацiснула голай пяткай на педаль, паслала забойнай сiлы снарад i выдала:
  - Салдата часам наведваюцца сумневы ѓ кампетэнтнасцi камандаванне, але палiтык без усякiх сумневаѓ не кампетэнтны, што ва ѓменнi хлусiць!
  СУ-100 упэѓнена прабiвала ѓсе танкi саюзнiкаѓ з вялiкай дыстанцыi i паказвала сваю эфектыѓнасць.
  Лiзавета дзюбнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - Салдат - гэта сын арла, якi дзюбае супостата i пырхае ѓ небе, палiтык сын лiсiцы, што гадзiць на галаву, i свiнячыць у кулуарах!
  Кацярына дзюбнула пры дапамозе голай, круглай, ружовай пятачкi i прабуркавала:
  - У баi адважны перамог яго да пачатку бойкi, баязлiвец прайграѓ, не ѓступiѓшы ѓ бiтву, палiтык збянтэжыѓ яшчэ да дзяльбы трафеяѓ!
  Алена хiхiкнула, дзюбнула нацiснуѓшы пунсовым саском, паслала забойнай сiлы анiгiляцыю смерцi i пiскнула:
  - У бiтве заѓсёды сiлы няроѓныя, хтосьцi мацнейшы, хтосьцi слабейшы, а палiтыцы ѓсё аднолькава добра ѓмеюць свiнячыць!
  Еѓфрасiння таксама як дзюбне босымi пальчыкамi ножак i праворкуе, скалячы зубкi:
  - У баi салдат пiша з аѓтамата, а палiтык у тыле без толку барабанiць мовай!
  Лiзавета адзначыла, ведучы агонь па танках саюзнiкаѓ:
  - Салдата не трэба стымуляваць на подзвiг - ён заѓсёды гатовы, а палiтык у любы момант табе насвiняць!
  Кацярына лупанула, пры дапамозе голай пяткi, разнесла чарговы танк i пiскнула:
  - У салдата як у коткi дзевяць жыццяѓ, а ѓ палiтыка як у чорта - мiльён масак!
  Алена з вялiкай актыѓнасцю выпускала забойнай сiлы снарады па супернiку i пiскнула:
  - Салдат нават хварэючы цялесна - здаровы маральна, а палiтык заѓсёды апантаны балючым жаданнем насвiнячыць выбаршчыку!
  Ефрасiннi агрэсiѓна адзначыла, пасылаючы забойнай сiлы снарады, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Робаты не могуць хварэць, сапраѓдныя салдаты не здаюцца, а палiтыкi ад прыроды не здольныя не насвiняць!
  Машына працягнула знiшчэнне саюзнiкаѓ. Плюс яшчэ i сушка прабiвала i гарматы i пяхоту супернiка.
  А на небе ваявалi i савецкiя лётчыцы.
  Чатыры прыгажунi атакавалi ѓ небе. Яны змагалiся нiбы волаты ѓ бiкiнi i басанож.
  Такiя вось прыгожыя i баявыя дзяѓчаты.
  Наташа Сакалоѓская лупанула са свайго знiшчальнiка па непрыяцелю, збiла машыну i прабуркавала:
  - Ваяѓнiца - гэта тройчы воiн, палiтык гэта мiльён разоѓ свiння!
  Анастасiя Вядзьмакова таксама дзюбнула босымi пальчыкамi нажы i пiскнула:
  - Салдат гэта ѓ першую чаргу чалавек, а ѓ другую воiн, палiтык гэта ѓ першай ступенi свiння, а ѓ другой лiсiца!
  Акулiна Арлова ламаючы гiтлераѓцаѓ, i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, адзначыла:
  - Басанож жанчына можа абагнаць любога абутага мужчынку, без абутку нагам лёгка, без мазгоѓ пражыць цяжка!
  Мiрабела Магнiтная ѓзяла i пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак паслала прэзент смерцi i пiскнула:
  - Жанчыне не сорамна фарсiць голай пяткай, куды горш калi цябе мужчына абуѓ i садраѓ тры шкуры!
  Дзяѓчынка ваявалi ѓ паветры адчайна i ѓмела. Яны збiвалi самалёты саюзнiкаѓ.
  Наташа ваяѓнiца ѓ бiкiнi падбiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, чарговую машыну супернiка i прачырыкала:
  - Палiтык можа перцi як танк, але яго браня як жэле са слоѓнага паноса!
  Анастасiя, ведучы агонь пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i дзiвячы супернiка, выдала:
  - Салдат можа ѓ паходзе зашывець, але якi знаходзiцца ѓ тыле палiтык - гэта ѓжо гнаявая вош па прызваннi, ды яшчэ ѓвесь час свiнячыць!
  Акулiна, крутая ваяѓнiцы, лупанула па непрыяцелю выкарыстоѓваючы голую, круглую пятку i выдала:
  - Палiтык - гэта той баран з якога не атрымаеш воѓны на валёнкi, а сам будзеш сёрбаць капусту лапцямi!
  Мiрабела з гэтым цалкам пагадзiлася, i дзюбнула ужыѓшы точаную босую ножку:
  - Свiння дае людзям мяса i сала, а палiтык свiняча толькi вешае локшыну на вушы, i падкладае сыр у пастку!
  Наташа ѓжыла прыём бочка, збiла чарговы самалёт i пiскнула:
  - У палiтыка гаворка суцэльная каша i салянка абяцанняѓ, i да яе яшчэ крыху сыра ад пасткi, такая ежа выклiкае толькi язву расчаравання!
  Анастасiя хiхiкнула i падмiргнуѓшы вачыма, колеры сапфiру, дасцiпна скалячыся, выдала:
  - Салдат любiць жанчын i Радзiму, палiтык сам як капрызная жанчына i любiць уладу над Радзiмай!
  Акулiна агрэсiѓна заѓважыла, падмiргваючы смарагдавымi вочкамi i выкарыстоѓваючы босыя ножкi:
  - Салдат хоча здзейснiць подзвiг i стаць героем, палiтык заѓсёды знаходзiць магчымасць здзейснiць подласць, i атрымаць узнагароду!
  Мiрабела з вялiкай дасцiпнасцю, i генiяльным апломбам заѓважыла, скалячы зубкi:
  - Калi салдат не лiчыць зоркi, то рана цi позна заслужыць iх на пагоны, але палiтык лiчачы сябе зоркай, не заслужыѓ i крыжа на магiлу!
  На самалётах дзяѓчынкi хутка набiралi рахункi. Але баi зразумела працякалi жорсткiя.
  Савецкiя войскi ѓ першыя ж днi глыбока прарвалi абарону i ѓклiнiся ѓ пазiцыi супернiка.
  Танк IС-3 толькi-толькi пачаѓ прыбываць на фронт. Дадзеная машына вельмi добрую мае вежу асаблiва ѓ плане лабавой бронi. Праѓда сам танк на тры тоны цяжэйшы за IС-2 пры падобнай хадавой частцы i рухавiку.
  Алёнка на гэтае машыне з iншымi дзяѓчынкамi едзе. I танк ваюе непрабiѓны ѓ лоб для гармат саюзнiкаѓ.
  Алёнка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак пальнула ѓ супернiка, раскалола браню "Шэрмана" i праверашчала:
  - Салдат не заѓсёды знаходзiць месца пад сонцам, але яго душа светлая, палiтык часам займае месца свяцiла, але духам сам чорт!
  Анюта таксама лупанула з кулямётаѓ i дасцiпна заѓважыла:
  - Салдат шукае славы i хоча выжыць, палiтык ужо знайшоѓ ганьбу, i хоча жыць на шырокую нагу!
  Ала гэтая рудая дзяѓчына з шалёнай сiлай, паслала снарад пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - Салдат гонар аддае, i застаецца з гонарам, палiтык падсоѓвае свiнню, i сам застаецца шалупiвымi кнарам!
  Марыя гэтая дзяѓчына з залатымi валасамi, нацiснула на рычаг голай пяткай, паслаѓшы забойны прэзент смерцi i прачырыкала:
  - Салдацкая служба не дае адгадаваць жывот, але пазбавiѓшыся жывата, ваяр здабывае неѓмiручасць у людскiх сэрцы, а палiтык нагуляѓшы пуза, застаецца толькi ѓ пячонках!
  Алiмпiяда, ударыѓшы голым пяткамi па супернiку, выдала:
  - Салдат не лiтуе жывата i не мае пуза за тое каханы дзяѓчынкамi, палiтык за жывот трасецца i нагуляѓ мамон, i за гэта ненавiдзiм выбаршчыкамi!
  Дзяѓчынкi як гэта вiдаць капiтальна разышлiся. I яны на танку IС-3 бушуюць нiбы волаты.
  I б'юць войскi саюзнiкаѓ.
  Чэрчыль i Трумэн толькi галовамi пампавалi. Дык вось атрымаѓся катастрафiчны разгром iх войскаѓ. Ужо Чырвоная армiя выйшла да Рэйна утварыѓшы некалькi катлоѓ.
  Зрэшты, пакуль яшчэ не ѓсё вырашана. Авiяцыя саюзнiкаѓ прасуе. Бамбавiкi вельмi магутныя i з каласальнай забойнай сiлай.
  Б-29 увогуле вельмi небяспечны з дванаццаццю кулямётамi. Яго так проста i не спынiш.
  I даволi хуткi. Па хуткасцi супастаѓны з Якам. Няма так проста яго не возьмеш.
  Дзяѓчыны трэба сказаць вельмi агрэсiѓныя i прыгожыя ѓ савецкай авiяцыi, i iх так проста не спынiш. Яны могуць любы самалёт збiць.
  Нават грозны Б-29, якi забойнай моцай валодае. I ѓсiх капiтальна збiвае.
  Сталенiда, напрыклад, таксама за штурвал самалёта сяла. I збiла са свайго ЛА-7 амерыканскую машыну, праваркаваѓшы:
  - Босая дзяѓчына шчаслiвей за старую якую абулi шарлатаны, абяцаючы вечную маладосць i багацце, але замест юнай скуры, садралi тры шкуры!
  Дзяѓчына нацiснула на гашэтку босымi пальчыкамi ножак, збiла чарговага супернiка i пiскнула:
  - Салдат яшчэ не зусiм генерал, не саступае яму ѓ кемлiвасцi i мужнасцi, палiтык не зусiм Сатана, але, каб зрабiць подласць у яго яшчэ ёсць чаму павучыцца рысу!
  Сталенiда дзяѓчынка вельмi крутая i жвавая.
  Вось яна б'е па самалёце непрыяцеля. Падбiвае яго з каласальнай трапнасцю i прамаѓляе:
  - Голая жаночая пятка круглая i панадлiвая, голыя каралi якiмi паѓстаюць перад намi палiтыкi, калi з iх зрываюць маску, круглявыя гаворкай, але выклiкаюць агiду!
  Ваяѓнiца паказвае свой вышэйшы пiлатаж i разбурэнне. I гэтага, магчыма, яшчэ i мала.
  Саюзнiкаѓ прэсую нашы знiшчальнiкi. Але i войскi ЗША б'юцца не так ужо i дрэнна.
  Салдаты з Амерыкi страляюць даволi трапна. У iх народ узброены, з дзяцiнства i ѓмее лупiць са стрэльбаѓ i вiнтовак. I пiсталет-кулямёты ѓ амерыканцаѓ нядрэнныя.
  Пасля таго як эфект ад раптоѓнасцi некалькi прытупiѓ, страты Чырвонай Армii сталi ѓзрастаць.
  Усё ж такi Амерыка i Брытанiя краiны моцныя з мноствам калонiй.
  I яшчэ ѓ паветры паядынкi кiпяць на роѓных.
  I лётчыкi ѓ саюзнiкаѓ нядрэнныя.
  Наташа Сакалоѓская ваюючы, i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак узяла i дасцiпна выдала:
  - Лётчык не народжаны крылатым, крылы ён атрымлiвае ѓ барацьбе, палiтык не народжаны насатым, але выбаршчыкаѓ пакiдае з носам без цяжкасцi!
  Анастасiя, збiваючы чарговую машыну, прачырыкала, скалячы жамчужныя зубкi i падморгваючы:
  - Салдацкае майстэрства нараджаецца ѓ пакутах, палiтычная вiртуознасць спараджае пакуты ѓ выбаршчыкаѓ!
  Акулiна адзначыла, кулячы пры дапамозе босых пальчыкаѓ сваiх точаных ножак:
  - Салдат яшчэ не майстар, але вучыцца ад бою да бою, палiтык ужо даѓно не анёл, i сатаннее ад адной выбарчай кампанii да iншай!
  Мiрабела зразаючы непрыяцеляѓ пры дапамозе вельмi трапных i дакладных чэргаѓ, выдала:
  - Народжаны поѓзаць лётаць не можа, але раб ад нараджэння здольны ѓзляцець на трон, калi ѓ яго ѓпартасць дзятла, iнтэлект савы i арлiны кругагляд!
  Машыны яны збiвалi лiха... Чырвоная Армiя прарвала да Рыма. Там iх сустрэлi захоплена iтальянскiя камунiсты. I шмат розных iншых нацыянальнасцей.
  Пачаѓся вызваленчы паход Чырвонай Армii ѓ Еѓропу. I ён разьвiваѓся вельмi пасьпяхова. Хаця страты i былi вельмi вялiкiмi.
  Праз месяц пасля пачатку наступу, савецкiя войскi ѓжо падыходзiлi да Парыжа.
  Нават масiраваныя бамбардзiроѓкi не маглi iх спынiць. Iшло павольнае, але няѓхiльнае прасоѓванне. I страты былi папаѓняемыя.
  Iшло маршавае папаѓненне, набiралi i салдат з Еѓропы.
  Змагалiся з саюзнiкамi таксама i палякi, i румыны, i венгры. Тут iшоѓ капiтальны наступ.
  Амерыканцы i ангельцы вiдавочна прайгравалi, але працягвалi вайну...
  3 лiпеня 1945 гады савецкiя войскi ѓступiлi ѓ Парыж. У горадзе разгарнулiся разлютаваныя баi.
  Саюзнiкi ѓжо панеслi незаменныя страты i супрацiѓлялiся млява. Адбыѓся амаль у тэмпе блiцкрыгу разгром заходнiх войскаѓ. Сталiн быѓ вельмi задаволены.
  Ды гэта вядома ж подла, але практычна. А войскi ЗША i Брытанii адчайна спрабавалi ѓчапiцца.
  А лiк палонных пайшоѓ на мiльёны, i працоѓная сiла яшчэ вельмi спатрэбiцца ѓ лагерах.
  Iосiф Сталiн дасцiпна заѓважыѓ:
  - Перамагае наймацнейшы на вайне, а самая вялiкая сiла ѓ хiтрасцi, таму лiс заѓсёды будзе браць уверх над iльвом!
  Зрэшты, гэта яшчэ не ѓсё. Наперадзе Брытанiя, якую абараняе вельмi магутны флёт.
  
  Савецкая падлодка "Пiянер" з экiпажам з дзяѓчынак атакуе ангельцаѓ.
  Дзяѓчына Нiкалета пасылае ѓ ангельца тарпеду пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i верашчыць:
  - Салдат бярэ не гэтулькi сiлай, колькi кемлiвасцю, мозг наймацнейшая частка цела хоць не мае цяглiц, а мова самая шкодная, хоць i за зубамi!
  Тамара, таксама пасылаючы босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы тарпеду, адзначыла:
  - Салдат падцягвае рамень, каб лягчэй было бегчы, палiтыка прымушае выбаршчыкаѓ зацягваць паясы, i яны разбягаюцца!
  Аѓрора выпусцiла таксама тарпедай па супернiку i пiскнула:
  - Салдат мае крылы духоѓныя i арол у душы, палiтык мае свiны пятак у духу, i горай свiннi душой!
  Пасля чаго дзяѓчынкi засмяюцца i нешта вясёлае возьмуць i праспяваюць, на славу Расii.
  I зноѓ у бой...
  Паѓнавартасная атрымлiваецца вайна. Вось ужо Францыя захоплена, i Чырвоная армiя перавалiла за Пiрэнеi. Усё блiжэй i блiжэй за гадзiну перамогi.
  Вось дзяѓчынкi ѓ канцы лiпеня ѓ Мадрыдзе.
  Прымушаюць палонных салдат цалаваць свае босыя ножкi. Тыя гэта робяць з энтузiязмам.
  Зоя заѓважае з усмешкай:
  - Мова мужчыны ахвотна лiжа голую пятку жанчыны, але яшчэ больш ахвотна дурныя мужчыны дазваляюць сябе абуць мовастым палiтыкам!
  Аѓгусцiна якой мужчыны абсыпалi босыя ножкi пацалункамi, рацыянальна заѓважыла:
  - Мовы ѓ палiтыкаѓ доѓгiя, але вельмi кароткiя рукi каб выканаць абяцанае беспамерным ротамi!
  Святлана, якой двое юнакоѓ лiзалi голыя падэшвы, злёгку запыленыя, але хупавыя, заѓважыла:
  - У каго iнтэлект мухi дзюбаюць на мёд прамоѓ палiтыкаѓ, а ѓ каго прагнасць пацука, кiдаюцца на бясплатны сыр у пастцы!
  I дзяѓчаты разрагаталiся iм было вельмi весяла i па-свойму прыемна...
  Алег Рыбачэнка таксама ваяваѓ з войскамi саюзнiкаѓ. Хлопчык шпурнуѓ босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату i вымавiѓ:
  - Палiтыкi рэдка бываюць дурнямi, наадварот часцей дурнi тыя, хто аддае голас салодкагучным палiтыканам, рызыкуючы за гэта атрымаць па вушах, i застацца без портак!
  Маргарыта Коршунава, б'ючыся з магутным войскам, i таксама босымi пальчыкамi ножак кiдаючы прэзенты смерцi, выдала, скалячы зубкi.
  - Палiтык i сам кiшэннiк, i з'яѓляецца кiшэнным, i кiшэню мае без дна, але дастаць з яго можа для выбаршчыкаѓ толькi дулю!
  
  Хлопчык i дзяѓчынка засмяялiся i выскалiлi свае жамчужныя i вельмi зiготкiя зубкi.
  Алег Рыбачэнка, паддаѓшы голай пяткай гранату, адзначыѓ:
  - Захопнiк топча зямлю ботамi, а жанчына топча мужчыну босымi нагамi, зямля стогне ад болю, мужчына буркуе ад захаплення!
  Дзяѓчынка Маргарыта дала чаргу i працягнула:
  - Салдат не жадае забiваць, але выконвае свой абавязак на сумленне, палiтык прагне крывi, i не мае i грама сумлення!
  Дзецi змагалiся i паказвалi свае найвысокiя баявыя навыкi.
  Вось ужо Гiбралтар штурмуе Чырвоная Армiя.
  Алiса i Анжалiка ваююць. Дзяѓчыны, зразумела, амаль голыя ѓ адных толькi тоненькiх трусiках i загарэлыя.
  Алiса кiнула босай ножкай забойны прэзент смерцi, раскалашмацiла танк "Чэленджэр" i прабуркавала:
  - Салдат не хамяк каб рабiць запасы, i не суслiк каб хавацца, i не пацук каб грызцi сваiх, але зубы ѓ яго сапраѓды iльвiныя калi ён б'ецца за правае справу!
  Анжалiка, выпусцiѓшы забойную чаргу i адправiѓшы голай пяткай прэзент смерцi, вякнула:
  - Салдат - гэта баявая адзiнка, палiтык проста ваяѓнiчы нуль!
  Алiса, атакуючы i страляючы, выдала:
  - Палiтык - гэта не салдат i не воiн, але вельмi эфектыѓна забiвае доѓгiм мовай i зрывае дах з завес!
  Анжалiка, падразаючы салдат саюзнiкаѓ, i ссякаючы iх выдала, паддаѓшы голай пяткай прэзент смерцi:
  - Дыктатар здымае стружку з пнёѓ таксама выкарыстоѓваючы доѓгую мову, пiлу красамоѓства!
  Дзяѓчыны паказалi свой клас. Гiбралтар упаѓ. Палонныя ангельцы цалавалi дзяѓчына босыя ножкi.
  Алiса цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Самая моцная костка-гэта мова, калi ён не коснамоѓны!
  Анжалiка з гэтым цалкам пагадзiлася, схапiѓшы босымi пальчыкамi ножак аднаго з палонных за нос:
  - Калi палiтык коснамоѓны, то ѓ палемiцы ён не збярэ костак!
  Алiса хiхiкнула, i агрэсiѓна адзначыла, падмiргваючы сапфiравымi вочкамi:
  - Палiтык - гэта яшчэ той фрукт, нiколi не саспее каб накармiць выбаршчыкаѓ, але гнiлой з моманту выставы на ацэнку галасаваннем!
  Анжалiка, скалячы жамчужныя зубкi, адзначыла:
  - Палiтык - гэта фрукт, якi вылiваючыся сокам красамоѓства ператварае выбаршчыкаѓ у гароднiну!
  I дзяѓчаты пляснулiся - адна босая падэшва аб iншую.
  Алег Рыбачэнка па-фiласофску заѓважыѓ:
  - Бутэлька гарэлкi ѓ палову лiтра, смяротная за тузiн Гiтлераѓ, дык вып'ем жа за тое, каб рускiх забiвала толькi спiртное!
  Пасля чаго хорам камсамолкi заспявалi;
  Слаѓныя дзяѓчынкi камсамолкi,
  Верныя статуту на вялiкай вайне...
  Галасочак у прыгажунь звонкi,
  Няма iх прыгажэй на Зямлi!
  
  Стане наша Радзiма прыгожай,
  Мы пабудуем светлы камунiзм...
  Супраць рускiх ваяваць небяспечна,
  Разам знiшчаны злы фашызм!
  
  Мы бiлiся калiсьцi пад Масквою,
  Там маразы лютыя былi.
  Гiтлер быѓ у саюзе з Сатанаю,
  А зараз у фюрара нулi!
  
  Нам Марыя з Ладай дапамагае,
  Супостатаѓ адважна адолець...
  Лепш нас прыгажунь не бывае,
  Разроѓся ѓ лютасьцi мядзведзь!
  
  Хоць мароз бушуе вельмi люты,
  Камсамолкi iмчацца басанож...
  Часта шкада сустракаюцца Юды,
  Урэжам iм па морды кулаком!
  
  Для дзяѓчат адно паклiканне бiцца,
  Смелася ѓ лаянцы лютай праяѓляць...
  Камсамолка не з душой паяца,
  Статс экзамен папросту на пяць!
  
  Клас вялiкi дзяѓчына пакажа,
  Славу пацвердзiць сталёвым мячом...
  Мы круцейшы дэманаѓ чорных нават,
  У трэскi маджахедаѓ разаб'ём!
  
  Не давайце фюрару лiтасцi,
  Дзеѓкi ѓ вечнай славе назаѓжды...
  Будзе нам зорка павер ва ѓзнагароду,
  I выканацца вялiкая мара!
  
  Нiколi не паѓстанем на каленi,
  Не сагнуцца вiцязi ѓ палоне...
  Наш настаѓнiк гэта мудры Ленiн,
  Судзiм мы вядома па розуме!
  
  Няма Айчыны - Радзiмы даражэй,
  Зямлю скалынае камунiзм...
  Даѓбанулi фюрара па морды,
  Атрымаѓ кавадлам злы фашызм!
  
  Мы ѓмеем вельмi адважна бiцца,
  Зможам усе перашкоды штурмам узяць...
  Носiць РПГ дзяѓчынка ѓ ранцы,
  Запiсала нумар свой у сшытак!
  
  Пад Масквой фашыстам моцна далечы,
  Танкi iх гарэлi як свечка...
  I яны ад нашых выцякалi,
  Сячэ камсамолачка з пляча!
  
  Не даем мы Гiтлеру лiтасцi,
  Аѓтамат дзяѓчынкi пiша...
  Уцякаюць усе губляючы гады,
  Цвёрдасць духа рускiх маналiт!
  
  Ёсць у нас забойныя ракеты,
  Вышэй зорак узлятае самалёт...
  Гераiчнасць подзвiгi апеты,
  Накiраваѓся як арол у палёт!
  
  Мы лiхiя дзеѓкi-камсамолкi,
  Народжаныя ѓсiх злосных пабегчы...
  Пальцы ножак нашых босых спрытныя,
  Каб гранаты трапныя кiдаць!
  
  Што фашыст сваё павер атрымаеш,
  Будзеш як павук гарэць у агнi...
  Стануць у апраметнай нячысцiкi мучыць,
  Хто служыѓ Адольфу - Сатане!
  Атрымлiваюць па рагах зло гады,
  Кулямёт у дзяѓчыны пiша...
  Мы гасцям паверце шчодра рады,
  I ѓ нас надзейны меч i шчыт!
  
  Млын дзяѓчынка правярнула,
  Маджахеда спрытна рассекла...
  Так вялiкi нацэлiѓ было рулю,
  Але яго агнём яна смела!
  
  Няма ѓ Расii войска мацней,
  Чым з дзяѓчынак босых i ѓ трусах ...
  Не нясi ханжа ты ахiнею,
  Будзеш уцякаць ад iх у кустах!
  
  Белых святло зiхацiць як зарнiца,
  I праменiцца яркая зорка...
  Выстаяла ад арды сталiца,
  Наша Богам дадзеная Масква!
  
  Сталiнград i гэта слаѓны подзвiг,
  Кожны рускiх воiн волат...
  Для фашыстаѓ прыгатуем труну,
  Бо Гасподзь у нас заѓсёды Адзiн!
  
  Бясконцая сiла светабудовы,
  Будзем у веры раю квiтнець...
  Наша справа - праца i стварэнне,
  Мы здаем iспыты на пяць!
  
  Пахвалiце Ладу i Марыю,
  Яны святыя, мацi Багоѓ...
  Няма перашкоды камсамолкам цяпер,
  Дзеля нашых дзядоѓ i бацькоѓ!
  
  Рай пабудуем на планеце хутка,
  У iм не будзе гора i варожасцi...
  Бо варты вiцязь прысуду,
  Адбiваючы нацiск злой арды!
  
  Устрашыся i кайся вораг Гасподнi,
  Будзеш ты скiнуты прама ѓ пекла ...
  Той, хто пакланяѓся апраметнай,
  Вечна будзе полымем агорнуты!
  
  Шанаваѓ Адольфа i за гэта ѓ пакутах,
  Вельмi балюча курчыцца ѓ пекле...
  Будзе бязбожнаму навука,
  Упадабаѓ ты Гiтлера Хрысту!
  
  А для камсамолак генiй Сталiн,
  Гэта ёсць сусветны iдэал...
  Яго нервы мацней нават сталi,
  Аб такой велiчы марыѓ!
  
  Хутка будзе эра камунiзму,
  Мёртвых моц навукi ѓваскрэсiць...
  Не прыйдуць жа арды рэваншызму,
  Бронзы горан перамогу галасiць!
  Камсамолкi скончылi спяваць, i Алег Рыбачэнка таксама вырашыѓ праспяваць ад сябе, як вечна юны мужчына.
  На зоркалётах хлопчык узляцеѓ,
  Хоча ён у бiтве з ворагам пацягацца...
  Хоць у сусвеце пануе бязмежжа,
  Але бластэр магутны схаваны ѓ ранцы!
  
  Воiн вялiкi рускi баец,
  Можа мячамi рухаць, гуляючы...
  Хоць ён на выгляд дасканалы юнак,
  Сiла кiпiць цёплага траѓня!
  
  Хоча ён бiцца як чэмпiён,
  Шмат з планеты злосных завалiць...
  Хоць атакуе орд мiльён,
  Але камандзiр вас з перамогай пахвалiць!
  
  Хлопчык у скафандры - хлопец хвацкi,
  Меч гiперплазмы зрэжа снапамi...
  Часта па снезе бегаѓ босы,
  Каб не тапталi Русь ботамi!
  
  Верная праѓда ѓ нашых сэрцах,
  Ганарлiва падымем галовы нашы...
  Дух, што калiсьцi быѓ у белых бацьках,
  Мы ж атрымаем вядучы кашы!
  
  Магутнасць у Айчыны такая вялiкая,
  Што даць рады з ёю вермахт не смее,
  Русь, услаѓляючы ведай на стагоддзi,
  I не нясiце вы ахiнею!
  
  Станем мы Богу верна служыць,
  У справе любым якi будуецца мы стварэнне...
  Не хлопцы па дзеѓках тужыць,
  Будзе цудоѓная наша свядомасць!
  
  Няма я ѓздрыгну ѓ бiтве баец,
  Хоць пiянерам стану ѓсёмагутным...
  Мне Iсус старэйшы брат i Айцец,
  Лье ласку сваю лiѓнем багатым!
  
  Дарыць Расiя мне раю букет,
  Камянi на небе дыяментам зiхацяць...
  Подзвiг салдата ѓ паэмах апеты,
  Месца атрымаем шчодрае ѓ раi!
  
  Няма мы будзем дурное сваволiць,
  Зробiм свет свежым цудоѓным...
  Злосны паляѓнiчы стаѓ сягоння дзiчына,
  З намi паспрачацца вельмi небяспечна!
  
  Дзяѓчыны нашыя так добрыя,
  Зубкi зiхацяць прама як жэмчуг...
  З iмi патанчаць мы ад душы,
  Золата з неба маланкi кiдаюць!
  
  Войска ѓ нас магутнае ёсць,
  Якi будуецца караблiкi з гарматамi нават...
  Слава Расii дакладны гонар,
  Шмат наварым тоѓстай мы кашы!
  
  Увогуле хлопчык храбры салдат,
  I пераможа супостатаѓ гуляючы...
  Хлопчык нацэлiѓ прыцэл у аѓтамат,
  Стане планета Эдэмам i раем!
  
  Цяпер, калi Еѓропа заваяваная, трэба дабрацца да Амерыкi i высадзiцца ѓ Брытанii.
  Але ѓ Англii i ЗША магутны флот. А СССР на моры значна слабейшыя, i не так проста захапiць Брытанiю.
  Iдзе падводная вайна. Тут СССР iмкнецца выкарыстоѓваць нямецкiя падводныя лодкi. Уласных вiдавочна недастаткова для перамогi.
  Але немцы большую частку сваiх субмарын паспелi патапiць.
  На ацалелыя тэрмiнова рыхтуюць экiпажы.
  Вайна крыху зацягнулася, i наперадзе другая яшчэ больш драматычная серыя баёѓ.
  . РАЗДЗЕЛ Љ2
  Зноѓ Алега Рыбачэнку Рускiя Багi вярнулi ѓ мiсiю Трэцяй сусьветнай вайны.
  Надышоѓ 1946 год... Бiтва перамясцiлася ѓ мора i ѓ паветра. Пакуль сама Брытанiя трымаецца.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава ваююць у Афрыцы. Яны iмкнуцца вызвалiць калонii.
  Хлопчык з выгляду дванаццацi разам з дзяѓчынкай, таксама прыкладна такога ж узросту, бяжыць па джунглях.
  Мiльгаюць голыя, круглыя, пятачкi дзiцячых ножак. Хлопцы настроены па-баявому i прагнуць бiцца.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава адпрацоѓваюць неѓмiручасць выконваючы мiсii на франтах Трэцяй Сусветнай вайны. I яны з радасцю ваююць.
  Вось несмяротныя дзецi натыкнулiся на базу ангельцаѓ. I ѓ лютасьцi атакуюць цэлых полк супернiкаѓ.
  Алег Рыбачэнка кiдае босымi пальчыкамi ножак гранату i прамаѓляе:
  - Хлопчык голай пяткай выбiвае зубы ворагу, дарослы якога абулi палiтыцы застаецца бяззубым сабакам, што вые на месяц!
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар Маргарыта Коршунава таксама кiне босымi пальчыкамi ножак забойны прэзент смерцi i пiскне:
  - Гучная слава прыходзiць да салдата нялёгка, але яна разумная, а вось палiтык раз-пораз нарываецца на гучныя скандалы благой славы!
  Дзецi з фенаменальнай сiлай разбуралi ангельцаѓ, i дэманстравалi свой вышэйшы клас.
  А iншыя хлопцы таксама бiлiся з вялiкiм напорам у Афрыцы.
  Дзiмка i Данька разам з iншымi хлопцамi з малодшага батальёна Чырвонай армii ляцелi ѓ Афрыку. Савецкi шасцiматорны транспарт мог несцi да двухсот узброеных дэсантнiкаѓ. Але быѓ цэлы батальён з трохсот байцоѓ малодшай разнавiднасцi Сталiнскi арлят. Трыста хлопчыкаѓ гадоѓ дванаццацi, быццам бы зусiм яшчэ смаркатыя, але рэальна гэта былi спецыяльна адабраныя, i ѓжо атрымалi не слабую ваенную падрыхтоѓку пацаны.
  Сталiн хацеѓ, што як мага больш падлеткаѓ паѓдзельнiчала ѓ вайне. У Афрыцы ѓжо асноѓныя сiлы Брытанii разгромленыя, хаця ѓ Судане яшчэ i ёсць моцныя гарнiзоны. Праѓда, каланiяльныя войскi не зусiм надзейныя, а ѓласна кажучы, ангельскiя часткi.... Яны на так ужо добра ѓзброеныя, асаблiва танкамi, паспрабуй як перакiнь тэхнiку, праз метраполiю. Таму рызыка вялiкiх страт у хлапчукоѓ мiнiмальная. Мяркуецца на ѓзроѓнi звычайных тактычных вучэнняѓ, а досвед вайны якое падрастае пакаленне атрымае.
  Змiцер i Данька добра ведаюць нямецкую мову( меркаваны супернiк), а таксама ангельскую, iспанскую i французскую. Школа ѓ iх таксама элiтная i савецкiя дзецi па iдэi павiнны б i самымi разумнымi.
  Савецкi хлапчук, мабыць з лiку важакоѓ, высокi i мускулiсты Максiм Танкавы пацiснуѓ i рукi сапраѓды вымавiѓ:
  - Вось не чакалi мы, што беларускiя можаце быць такiмi моцнымi i разумнымi. На прыклад шпарыце па-нашаму, як першакласныя рускiя! А па-нямецку яшчэ лепей!
  Дзiмка сцiпла заѓважыѓ:
  - А што тут дзiѓнага. Можа нам давядзецца ваяваць, а пайшоѓшы ѓ разведку i не ведаючы нямецкай гаворкi, цi шмат збярэш звестак?
  Максiм пагадзiѓся:
  - Гэта так! Але наогул немцаѓ раней, вучылi, што вы рускiя недачалавекi. Славяне, нiбыта гэта пераходная стадыя памiж малпай i чалавекам. Гэта значыць у плане развiцця iнтэлекту рускi гэта, крыху вышэй хатняй жывёлы. Вось iдыёты якiя былi фашысты!
  Данька злосна сцiснуѓ кулакi:
  - Ды я за такiя словы магу i ѓрэзаць.
  Максiмка адказаѓ:
  - Толькi выбар зброi за мной. На пальчатках ты чэмпiён Паловы свету, а як на рахунак паядынку на нунчаках?
  Данька здзiвiѓся:
  - А што гэта такое?
  Савецкi элiтны дзяцюк хацеѓ адказаць, але яго апярэдзiѓ Дзiмка:
  - Гэта ѓ сельскагаспадарчую зброю, якiм у Кiтаi выбiваюць снапы. Мангола-татары забаранiлi кiтайцам насiць зброю, дык яны гэта знешне бяскрыѓднае прыстасаванне ператварылi ѓ смяротную палiцу. Была распрацавана цэлая сiстэма бою на нунчаках. Потым яе ѓжо ѓ канцы дзевятнаццатага стагоддзя перанялi японцы. Мусiць, ад iх гэта пайшло i войсках СССР.
  Максiм запярэчыѓ:
  - Не зусiм так. Вялiкi Сталiн дзесяць гадоѓ таму запрасiѓ некалькi гуру з Кiтая, загадаѓшы зрабiць школу рукапашнага бою Савецкага Саюза самай перадавой у свеце. Не трэба думаць, што мы савецкiя людзi, будучы вышэйшай нацыяй, не жадаем, нiчому вучыцца ѓ iншых народаѓ. Нашая савецкая ваенная школа патрабуе максiмальна ѓлiчваць чалавечы фактар.
  Данька кiѓнуѓ:
  - I беларуская таксама. Сталiн сказаѓ - тэхнiка ѓ перыяд рэканструкцыi вырашае ѓсё! А затым у другой пяцiгодцы развiѓ думку - кадры вырашаюць усё!
  Дзiмка тут выказаѓ iншае:
  - Павiнен усё сказаць, што ѓ нас з чалавечым фактарам не ѓсё добра. Напрыклад, узровень тэхнiчнай падрыхтоѓкi салдат адстае. Але ѓ цэлым.
  Максiм прапанаваѓ:
  - Цi не хочаце згуляць у Сталiн-хаш?
  Савецкiя хлапчукi здзiвiлiся:
  - А што гэта такое?
  Максiмка падмiргнуѓ:
  - Апошняе вынаходства Вялiкага Сталiна. Накшталт шахмат, якiя гуляюць не ѓдваiх, а ѓчатырох, два на два. Але на адной дошцы з чатырохсот клетак. У ёй ёсць i танкi, i Саѓ i Лiнкары. Усяго фiгур у кожнага па сорак, а ѓсяго сто шэсцьдзесят. Некаторыя ходзяць як шахматныя, iншыя зусiм па-iншаму. Плюс яшчэ сякiя-такiя навацыi... Напрыклад танк i лiнкор, могуць збiць толькi, танкi, Саѓ i Лiнкаѓ, а пяхотнiкi або ѓдваiх, або калi дайшоѓшы да вызначанай лiнii ѓзмацняюць зброю. Наогул гульня найскладаная, зусiм не падобная на шахматы.
  - Пакажы яе. - Папрасiѓ Данька.
  Максiмка дастаѓ з рукзака складаную дошку. Яна была на шарнiрах i даволi кампактная. Фiгуркi намагнiчаныя. Па сорак аднолькавых кожнаму. Сама дошка даволi кансерватыѓная, прастакутнiк. Правiлы цiкавыя, у прыватнасцi амаль усе фiгур, б'юць не бо ходзяць, акрамя танкаѓ. Яны могуць i бiць, i хадзiць з узяццем.
  Як i варта было чакаць наймацнейшая постаць лiнкор, самая слабая лёгкi пяхотнiк. Былi тут i САУ, i хто цiкава самалёты, прычым па адным, але затое штурмавiк, знiшчальнiк, бамбавiк, i гiдраплан. Акрамя лiнкораѓ яшчэ i мiнаносцы. Пяхота таксама розная, механiзаваная, простая i кавалерыя. Гэта значыць разабрацца ѓ правiлах нялёгка. Дзiмка адразу адзначыѓ:
  - Не, гэтай гульнi шахматы не пабiць па папулярнасцi. Узровень складанасцi проста зашкальвае!
  Максiмка пагадзiѓся:
  - Ды выпрацаваць стратэгiю тут будзе нялёгка. I кнiжак разумных не напiшаш. Але ж гэта менавiта для чырвоных арыйцаѓ!
  Данька пагадзiѓся:
  - Ды для арыйцаѓ Белай Русi! Гуляем!
  Дзiмка папярэдзiѓ:
  - Задавальнення будзе мала!
  Максiмка запрасiѓ iншага хлапчука i утварыѓшы пару пачаѓ гуляць супраць дзецюкоѓ. Пры гэтым абраѓ карычневы колер. Дзiмка i Данька натуральна чырвоны!
  Гульня i на самой справе не была па пачатку займальнай, але затым хлапчукi ѓцягнулiся. Дзiмка як прыроджаны стратэг захапiѓ iнiцыятыву i стаѓ адцiскаць ворагаѓ з флангаѓ. У гульнi фюрара ѓвогуле не было караля, а штаб можна было ссоѓваць не губляючы ходу.
  Але разгуляцца пацанам не далi. Прагучаѓ сiгнал трывогi...
  - Паветраны напад!
  Хлапчукi разам кiнулiся да iлюмiнатараѓ. Хоць акенцы i былi вузкiя, не надта ѓжо добра ѓ iх вiдаць i нават узнiкла цiсканiна.
  Дэсантныя самалёты, ляцелi калонай, i вядома ж з суправаджэннем добра ѓзброеных знiшчальнiкаѓ.
  Ангельцаѓ жа аказалася не больш за дзесятак. "Спiтфайры" убачыѓшы, што рускiх больш адкрылi з кулямётаѓ агонь, iмкнучыся ѓразiць з вялiкай дыстанцыi. Але атрымалi ѓ адказ самi. Тры самалёты Каралеѓскага паветранага флота задымiлiся, а астатнiя наѓцёкi.
  Хлапчукi гучна свiсталi, але матам нiхто не лаяѓся - дысцыплiна. А вось ботамi затупалi i адпусцiлi шэраг саланаватай жартаѓ.
  Вядома, транспарт пераследваць знiшчальнiкi не можа, рознiца ѓ хуткасцях на парадак, так прыйшлося хлопчыкам, супакоiцца, i вернуцца да сваiх спраѓ. Некаторыя нават сталi адцiскацца ад падлогi, iншыя рабiць прэс.
  Зрэшты, Дзiмка так натхнiѓся, што заспяваѓ:
  Таварыш Сталiн дарагi,
  Ты велiкан - магутны генiй!
  I ѓладай нададзены зямны,
  Прэч вiхуры зласлiвых прывядзенняѓ!
  
  Мы будуем новы, светлы свет;
  У якiм - галоѓны пралетар!
  Ведай, паднябессi скорым,
  Згуляем гiмн пад грукат арый!
  
  Вось маршыруем на вайну:
  Паход вядзе да вызвалення!
  За нашу мiлую краiну,
  За бязмежны дар здзяйсненняѓ!
  
  Не ѓ танках сiла, не ѓ бранi,
  Яна ѓ вольным чалавеку!
  Няма духу ѓ мярзотным рабе,
  Якi ѓ кабале на векi!
  Але раб толькi табар тваёй душы;
  Заѓсёды ёсць сiлы ярмо скiнуць!
  Ланцуг катаѓ ты скрышы,
  Не трэба спаць як чорна на возе!
  
  Калi вартасьць шануеш;
  Прымусiць усiх з сабой лiчыцца!
  Бо чалавек ты, а не вош,
  Салдат не блазан з тварам паяца!
  
  Надыдзе, ведаю чыстае святло,
  Дзе ѓсё роѓна, i ѓсiм цудоѓна!
  Дзе на любое пытанне адказ,
  Дзе нiкому нiдзе не цесна!
  
  За гэта сапраѓды паспрабуй,
  Вучыцца трэба i працаваць!
  Вось такое ѓявiце жыццё,
  Пра яе найпершы клопат!
  Дзiмка даспяваѓ, i выслухаѓ апладысменты, а палёт працягнуѓся...
  Наташа Сакалоѓская i iншыя дзяѓчаты працягвалi змагацца ѓ небе.
  Наташка нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, i збiла ангельскi самалёт, i прабуркавала:
  - Салдат-гэта воiн святла, за якую iдэю б ён не ваяваѓ, палiтык гэта мярзота цемры па-за залежнасцю пад якiм сцягам ён выступае!
  Анастасiя Вядзьмакова таксама дзюбанула з фенаменальным адскокам у бок, збiваючы супернiка, чырыкнуѓшы:
  - Усё роѓна пад якiм сцягам салдат, галоѓнае, каб у яго сэрцы палала адвага, i палiтыка колер афарбоѓкi не мае значэння, усё ён баязлiва будзе ѓ выбаршчыка ѓ пячонках!
  Акулiна Арлова працягвала ваяваць, кiдаючы свой самалёт з боку ѓ бок. Выкручвала з развароту выдатную машыну.
  I вось збiла працiѓнiка i прачырыкала:
  - Салдат пад дрэнным сцягам заслугоѓвае большую павагу, чым палiтык пад правiльнымi лозунгамi, але па-за залежнасцi ад кiрмаша якi падкладае свiнню!
  Мiрабела Магнiтная з дапамогай босых пальчыкаѓ ножак накiравала свой самалёт памiж струек агню i выдала:
  - Камунiзм гэта рай якi людзi хоць пабудаваць на зямлi мазолiстымi рукамi, але палiтыкi-свiннi ператвараюць планету апраметную, руйнуючы добрае доѓгiмi мовамi!
  Дзяѓчаты бiлiся з вялiкiм азартам. I паказвалi сябе вельмi класна.
  Алег Рыбачэнка зноѓ бiѓся з англiчанамi i амерыканцам, i зразаючы непрыяцеляѓ праспяваѓ:
  - Салдат за Радзiму заѓсёды гарой, палiтык толькi тармозiць камень, яго свiнню баец урой, каб не гадзiѓ занадта!
  Маргарыта Коршунава секанула па саюзных салдатах мячамi, правёѓшы забойны млын i пiскнула:
  - Жанчына можа быць моѓчкi добрым салдатам, а палiтык нават у штанах паскудная, балбатлiвая баба!
  Батальён, якi складаецца з байцоѓ "Чырвоны арляня", трохсот дванаццацiгадовых хлапчукоѓ быѓ на месцы перабудаваны, i перакiнуты далей на поѓдзень. Спачатку дзецюкоѓ правезлi пару кiламетраѓ на машынах, але затым кiраѓнiцтва мабыць раздумалася i вырашыла зладзiць хлопчыкам бег на выжыванне.
  Дзецюкi вымушаныя былi распрануцца, застаѓшыся ѓ адных ваенных шорцiках, i так амаль галышом i басанож з ранцамi на плячах, бегчы на поѓдзень.
  Вядома, iм дазволiлi вышмаравацца новым, досыць эфектыѓным сонцаахоѓным крэмам, а маршрут пралягаѓ не па пустынi, а па мякчэйшай i не гэтак пякучай траве, бо пралягаѓ уздоѓж ракi Нiл, а вакол паѓнаводнай крынiцы, раслi i трава, дрэвы, але ѓсё ж выпрабаванне было найцяжкiм. Бо прыйшлося бегчы, ва ѓмовах дзiкай афрыканскай вераснёѓскай спякоты, ды яшчэ i пiсталет-кулямётамi, а таксама рукзакамi з прыпасамi.
  Вядома, у батальёне былi хлапчукi, якiя прадстаѓлялi колер Савецкай нацыi i мелi прыстойную фiзiчную падрыхтоѓку, але ѓсё ж такi.
  Юных ваяроѓ пабудавалi i iх камандзiр, такi ж смаркач, як i яны, праѓда даволi рослы, з мускулатурай Апалона загадаѓ:
  - Ну што братва! Я ведаю, вам будзе цяжка, але абавязак ёсць абавязак! Трэба да вечара пакрыць пяцьдзесят кiламетраѓ! Гэта загад.
  Дзiмка заѓважыѓ:
  - Мм-так! Слова гэтае загад гучыць як заклён! Нельга яго iгнараваць.
  Данька заѓважыѓ:
  - Гатовы спрачацца, што мы яго не выканаем!
  Максiм Танкавы запярэчыѓ:
  - Вы павiнны выканаць, бо мы чырвоныя арыйцы! I вы беларускiя таксама арыйцы калi запiсаць у лепшы батальён "Чырвонае Арляня".
  Рукзак за спiной разам з боепрыпасамi, вадой i пайкай, гэта кiлаграм васемнаццаць, плюс яшчэ пiсталет-кулямёт у тры кiлаграмы. Дваццаць адзiн кiлаграм, гэта i даросламу цяжка, калi доѓга iсцi, а тут бегчы, ды яшчэ пад пякучым сонцам.
  Дзiмка пацёр босую, дзiцячую нагу аб траву. Збавенне ад абутку хлапчукi ѓспрынялi з энтузiязмам, у скураных ботах (скура праѓда штучная, але ѓсё роѓна не нейкi кiрзач), тут бегчы цяжка. Кеды або тэнiсныя туфлi падышлi б лепш, але ва ѓмовах ваюючай Савецкай Расii гэта раскоша, i дзецюкоѓ вырашылi не песцiць.
  Прагучала каманда, i ваяры з "Чырвоны арляня" кiнулiся бегчы, iмкнучыся пры гэтым выканаць падабенства ладу.
  З Нiла падзьмуѓ свежы вецер, прыемна абдзiмаючы аголеныя, мускулiстыя тулавы хлапчукоѓ. Яны чымсьцi нагадвалi хлопчыкаѓ-тытанаѓ гатовых штурмаваць неба. Беглi размерана дыхаючы, амаль нага ѓ нагу. Наперадзе былi самыя высокiя, i вядома ж рослы Данька, хоць шасцёра дзецюкоѓ уключаючы i камандзiра былi вышэй за яго. Дзiмку, якi быѓ толькi крыху вышэй за стандарт, свайго адзiнаццацiгадовага прыйшлося несцiся, цi ледзь не ѓ самым канцы. Праѓда ѓ гэтым была i перавага, меншы шанец адцiснуць пяткi, або атрымаць нагой падтэрмiннiк. Ён тут самы малодшы, але вядома ж не самы слабы цi тым больш дурны.
  Нагрузка адчувальная, але пакуль прымальная, а досвед прабежак з грузам ёсць ва ѓсiх. Нават з вялiкай вагай, калi неслi, напрыклад партнёра на плячах.
  Пад босымi нагамi огольцов час ад часу па храбусцяць у абламаныя галiны пальмаѓ або шышачкi, часам бываюць i калючыя раслiны, якiя хлапчукi спрабуюць абыйсцi. Трава нагрэтая, часта сухая, але вядома ж не абпальвае падобна пяску пустынi. У цэлым пакуль жыць можна, вось толькi Сонца паднiмаецца i ѓзмацняе, запал.
  Высокi Максiм, прыкладна ростам як на Данька i яны бягуць плячо да пляча. Рускi хлопчык пытаецца савецкага:
  - Ну, вось зараз ты на вайне! Пораху, вядома ж, пакуль не панюхаѓ, але ѓ нас усё наперадзе. Цi адчуваеш ты хоць якое-небудзь захапленне?
  Данька сапраѓды адказаѓ:
  - Пакуль няма! - I дадаѓ. - Прызнаюся, сапраѓды няма!
  Максiмка пагардлiва фыркнуѓ:
  - А я так! Прызнаюся сапраѓды так! Ну, што з хлапчукоѓ майго веку можа легальна пабываць на вайне. Змагацца, страляць, забiваць, узрываць, браць у палон. Бо гэта рамантыка. Вы ж таксама з Дзiмкам хацелi адчуць сябе жывымi ваярамi, адысцi ад руцiны!
  Данька запярэчыѓ:
  - Наша жыццё не руцiннае. Наогул быць пiянерам, нават яшчэ перадавiком i спартоѓцам вельмi цiкава.
  - Дык чаго, ты да нас запiсаѓся? Не баiшся быць забiтым цi скалечаным? - яхiдна падкалоѓ Максiмка.
  Данька набычыѓся:
  - Вось для таго i запiсаѓся, каб паказаць, што беларускiя могуць ваяваць не горш за рускiх. А то ѓвесь свет пiша i гаворыць аб вашых перамогах...
  Ганс хiхiкнуѓ:
  - Ну так! Аб нашых перамогах, слава па ѓсiм Сусвеце. А вы беларускiя з цяжкасцю пацяснi маленечкую нямецкую армiю ѓ балотах партызанскiмi метадамi. Вам тое выхваляцца няма чым!
  Данька запярэчыѓ:
  - Яшчэ i Халхiн-Гол у нас ёсць!
  Максiмка пагардлiва фыркнуѓ:
  - Дробная сутычка, дзе ѓ Азii. А нашыя хлопцы ѓжо i Еѓропу ѓзялi, i амаль усю Афрыку з Азiяй. I Амерыку захопiм, гэта нам раз плюнуць!
  Данька зло блiснуѓ вачыма:
  - Палiтыкi маюць доѓгiя мовы i безразмерныя амбiцыi, але Зямлю захапiць, рукi кароткiя, а розум яшчэ менш!
  Максiмка засмяяѓся:
  - А як мы прымусiлi вас падпiсаць Брэсцкi мiр? Вы нам аддалi землi, лiчы да Дняпра, маючы ѓтрая больш штыкоѓ i шабель. Што можна сказаць пра беларускага як пра салдата ѓ гэтым выпадку?
  Хлопчык тупнуѓ босай ножкай i прачырыкаѓ у рыфму:
  -Не выхваляйся тэхнiкай са сталi, калi ѓ цябе дух як жэле, то i дубiнкай дзiкуны баязлiѓцу далi, i на небе, i на зямлi!
  Данька хацеѓ рушыць Максiму кулаком у рыла, i ведаючы сваю сiлу чэмпiёна "паловы свету", ён бы напэѓна высек бы нахабнага савецкага хлапчука, але... Не хацелася разбiваць строй i ладзiць сутычку. Ды i не добра, падчас палемiкi пускаць у ход кулакi. Акрамя ѓ гэтым выпадку, хутчэй за ѓсё яго, арыштуюць, i ён не паспее паказаць, што беларусы б'юцца не горш за рускiх. Таму Данька спакойна запярэчыѓ:
  - Мы беларускiя бiлi вас i пры Жыгiмонте другiм, прычым нават бралi Маскву. I калi намi камандаваѓ Напалеон Вялiкi, у яго войску палова была беларусы i палякi, ды ѓ першую сусветную вайну быѓ Брусiлаѓскi прарыѓ. I яго мы здзейснiлi беларусы. Ды i Парыж немцы не ѓзялi таму, што нашы войскi Беларусi ледзь не авалодалi Кёнiгсбергам.
  Максiмка запярэчыѓ:
  - Але ж усё роѓна ѓ апошнiх баях з немцамi вы былi разбiты!
  Данька цалкам слушна запярэчыѓ:
  - Пры цары ѓ нас была адсталая прамысловасць асаблiва ѓ ваенна-тэхнiчнай сферы. А зараз, мы развiлi неабыякую iндустрыю. Напрыклад, вы бачылi танк КВ-2. На iм устаноѓлена гаѓбiца калiбра 152-мiлiметра. Няѓжо ѓ амерыканцаѓ ёсць хоць, што-небудзь падобнае?
  Максiмка хiхiкнуѓ:
  - У французаѓ на танках С-2, таксама былi гаѓбiцы яшчэ больш калiбра ѓ 155-мiлiметраѓ, але не перашкодзiла немцам разграмiць жабнiкаѓ, маючы тэхнiку слабей, чым цяпер. Галоѓная сiла Чырвонай Армii - гэта перавага чалавечага фактару!
  Данька скрывiѓ твар:
  - А чаму вы лiчыце, што ѓ вас ёсць перавага над намi ѓ чалавечым фактары, калi стаѓ чэмпiёнам "паловы свету"? Прычым перамагаючы самых лепшых вашых хлопцаѓ?
  Максiмка цалкам слушна заявiѓ:
  - Выключэннi белы рус часам толькi пацвярджаюць правiлы. Дакладней, амаль заѓсёды! Вось калi браць не асобных феноменаѓ, а ѓзровень вайсковай падрыхтоѓкi ѓ цэлым, то тут...
  Данька раззлаваѓся:
  - Ты не ведаеш, якi ѓ нас узровень баявой падрыхтоѓкi i як праходзяць вучэннi ѓ савецкiм войску ѓ Беларусi. Так, што не трэба будаваць домыслы!
  Максiмка лагiчна заѓважыѓ:
  - У Iспанii было спаборнiцтва савецкай ваеннай школы з Беларусi, дактрыны i савецкай з Расii. Мы абкочвалi сваю тэхнiку i зброю. Вынiк - перамога нашай ваеннай школы, i стратэгiчнага мастацтва, i замацаванне рэжыму камунiзму па Сталiне. Так што мы ѓжо бiлiся з вашымi хлопцамi i перамаглi!
  Данька з сумам заѓважыѓ:
  - У вас было куды больш войскаѓ, чым у нас! Вы проста ѓзялi колькасцю!
  - Я б так не сказаѓ. - Максiмка апусцiѓ светлую з кароткай стрыжкай галаву i замоѓк, пачалi выяѓляцца першыя прыкметы стомленасцi i, казаць стала цяжка.
  Самае страшнае гэта, вядома ж спякота. Сонца няѓмольна iшло да зенiту. Нiхто з хлапчукоѓ, не меѓ да яе звычкi. Беларусь i Расiя краiны паѓночныя, i летам у iх рэдка бывае вышэй за трыццаць градусаѓ. А гэта Афрыка ѓ вераснi, ды яшчэ з Нiла перастала цягнуць ветрыкам.
  Ногi хлапчукоѓ стала мацней калоць сухой травой, а затым раптам яна скончылася, i цэлы кiламетр быѓ пакрыты пякучым жвiрам. Гэта было вельмi балюча, не якiя не занадта вытрыманыя хлопчыкi запiшчалi. Пот сцякаѓ з iх i з шыпеннем капаѓ на распалены жвiр. Дзiмка i Данька, ды большасць iншых дзецюкоѓ iмкнулася ѓсмiхацца i не выдаць пакуты. Яны думалi пра нешта iншае. Вось Дзiмка ѓявiѓ сабе, гэта босыя ступнi лiжа полымя на дыбе, i ѓ яго жадаюць вырваць важную дзяржаѓную таямнiцу. А ён абавязаны гэта вытрымаць i не паказаць, што яму балюча цi страшна. Акрамя таго, хлапчукi раслi ѓ суровых умовах i iх пяткi не былi такiмi спешчаным, паэтам i чорных жвiраѓ хоць i палiѓ, але не настолькi, каб аблазiць агрубелая скура.
  Неѓзабаве рушылi ѓслед цеплавыя ѓдары. Амаль адначасова некалькi перагрэлiся дзецюкоѓ страцiла прытомнасць, i iх прыйшлося падхапiць на лёгкiя, раскладныя насiлкi.
  Дзiмка сам сабе адзначыѓ, што ѓ немцаѓ увогуле добрае абсталяванне. Вось хiба ѓ Чырвонай Армii знойдзеш, прыстасаванне для нашэння параненых з дзюраля, якое пры гэтым лёгка хаваецца ѓ заплечнiк.
  Але вось бегчы з дадатковым грузам у руках цяжэй, а босыя пятачкi пячэ мацней, бо цiск узрастае. Так свайго роду яны ѓ добраахвотна-прымусовым пекле. Дзiмка нават падумаѓ: а як бы яго таварышы паставiлiся да падобнага выпрабавання, усё б вытрымалi.
  Шырокiя палосы распаленага, счарнелага жвiру, спалучалiся з колючай, высмаглай травой. Акрамя таго, камандзiр паступова адводзiѓ дзецюкоѓ ад Нiла, мабыць, каб пазбегнуць уваходжаннi ѓ населеныя пункты Егiпта.
  Зноѓ некаторыя дзецюкi пачыналi завальвацца i знясiленых або аглушаных сонечнай дубiнай хлопчыкаѓ, укрыѓшы галавы змочанай вадой анучай, укладвалi на насiлкi. Некаторыя з тых, хто раней перанеслi светлавы ѓдар, уставаѓ у строй i працягваѓ бег.
  Але сiлы юных хлопцаѓ меншалi, а са строю выйшла амаль палова.
  Нарэшце i камандзiр, таксама ладна стомлены заявiѓ:
  - Усё загадваю адпачыць! Мы дасягнулi мяжы! Накрыцца противосолнечными тэнтамi, выпiць воды з воцатам i шакаладам. Пасля чаго будзеце лежачы рабiць дыхальную гiмнастыку!
  Хлапчукi выклiкнулi слабым хорам:
  - Мы гатовы выканаць любы загад!
  Нягледзячы на сонцаахоѓны крэм, дзiцячая скура пачырванела i саднiла. Ляжаць на калючай сухой траве было няёмка i, хлапчукi заслалi цэлафан i пад сябе.
  Дзiмка i Алег размясцiлiся побач у адной палатцы. Хлапчукi здавалiся крыху пасушанымi, а скура пацямнелай. Босыя ступнi палалi i моцна чухалi, ногi даводзiлася задзiраць уверх, каб кроѓ адцякала i станавiлася хоць крыху лягчэй.
  Данька заѓважыѓ:
  - Тое, што вайна не мёд, мы гэта ведалi, але не да такой жа ступенi!
  Дзiмка панура паабяцаѓ:
  - Гэта яшчэ кветачкi. Вось убачыш кроѓ i паглядзiш на першы свой труп, то зразумееш, што ѓсе гэтыя беганнi па распаленай паверхнi дробязь!
  Данька уцягнуѓ у сябе жывот i вымавiѓ:
  - У кнiгах, вядома ж, пiшуць, пра тое, якое адчуванне бывае, калi ты ѓпершыню забiваеш чалавека. Няхай нават дрэннага чалавека i твайго ворага, гатовага выпусцiць кiшкi. Але ѓсё ж гэта так.
  Дзiмка заѓважыѓ:
  - У кнiзе Бусэнара "Капiтан падшыванец", таксама быѓ цэлы батальён малакасосаѓ, што ваяваѓ з ангельцамi. Нечым нас нагадвае. Але там праблема псiхалогii, маѓляѓ, якога гэта забiць чалавека, толькi адзiн раз мелькам закранаецца, калi куля выпадкова скасiла юнага бубнача. А так у цэлым там стаѓленне да смерцi даволi легкадумнае. Накшталт бы нават не вайна, а свята!
  Данька лагiчна запярэчыѓ:
  - Гэта кнiга для дзяцей i падлеткаѓ; якiм сумна чытаць, аб псiхалагiчных перажываннях. А канец i так дрэнны, амаль увесь батальён малакасосаѓ загiнуѓ, а працягi так i не было напiсана!
  Дзiмка заѓважыѓ:
  - Затое гэта такая кнiга, аб якой шкадуеш, як хутка яна скончылася. Хоць куды часцей бывае наадварот, што ты лiтаральна пакутуеш iмкнучыся адолець, той цi iншы твор!
  - Калi ты маеш раман Льва Талстога "Вайна i мiр", то Алежак, несумненна мае рацыю! - Пагадзiѓся Данька.
  Юны напарнiк i тут запярэчыѓ:
  - У кнiзе "Вайна i мiр" ёсць i iнтрыга, i некалькi сюжэтных лiнiй, i падрабязна расчыненыя характары. Яна няма, не пустышка. Нi ѓ якiм разе не сумная! Хаця вядома спачатку iдзе далёка не самае цiкавае.
  Данька пагадзiѓся:
  - Ды праѓда... Шматлiкiя пiсьменнiкi грашаць млявай завязкай, калi да таго як пачнецца найцiкавае дзеянне, ты паспяваеш адкiнуць ѓяѓную сумную кнiгу.
  Дазволiѓшы перачакаць хлапчукам самы пiк сонцапёка, камандзiр бадзёры Уладзiмiр Расамаха, вельмi мускулiсты дзяцюк прыблiзна чатырнаццацiгадовы на выгляд. Твар прыгожы, але строгi, дзiцячы i дарослы адначасова. Уладзiмiр сам яшчэ з Чырвонага Арляня, але яго камандаванне прынцып: маладымi павiнны кiраваць маладыя. I тое, што Расамаха, не мае досведу i лiчы яшчэ дзiця нiкога не хвалюе. Галоѓнае, што ён чырвоны арыец i камандуе савецкiмi арыйцамi, а значыць, здольны стварыць немагчымае, звычайным людзям. I што ж? Дзеюць!
  Зноѓ бег, забыѓшыся пра боль, стомленасць, хлапчукоѓ, якiм нават сорамна (такое выхаванне!), успамiнаць маму, тату, цi думаць аб чымсьцi далiкатным. Гэта калi здольнасць пераносiць пакуты, i само выпрабаванне ёсць вялiкае дабро.
  Юныя воiны бягуць, i не думаючы аб непаслушэнстве, i калi iм чаго-небудзь i хочацца так гэта бойкi!
  Спякота, усё яшчэ вельмi моцная, i зноѓ дзецюкi выбягаюць на калючы распалены жвiр. Прычым яму нешта нават канца не бачна. Боль станавiцца невыноснай i шматлiкiя з юных ваяроѓ ужо не могуць стрымлiваць стогны ад болю.
  Тады Дзiмка пачаѓ спяваць складаемую iм на хаду песеньку, сапраѓдны марш:
  Жадаем дасягнуць мы для людзей свабоды:
  Дастаць з нябёсаѓ вячэрнюю зорку!
  Бо добрая мэта, што ѓсiм нясуць паходы;
  Гасподзь сказаѓ, я з войскам прыйду!
  
  Але наша вера - вера камунiзму,
  Наш шлях цяжкi, але хутка мы прыйдзем!
  Капiталiст надзьмуѓся, поѓны цынiзму,
  Але скрушым мы гадзiну мячом!
  
  Пабудуем мiр, для будучых нашчадкаѓ;
  Каб мара адразу ѓвасобiлася ѓ яву!
  Каб залатнiк звiнеѓ манетай звонкай,
  За Русь змагайся, смела i мацуйся!
  
  Мы справу ведайце, веры ладзiм,
  Каб планета пышна заквiтнела!
  Каб кожны месяц быѓ як кветка ѓ Маi,
  Каб адзiнай стала ѓся Зямля!
  
  Тады не будзе войнаѓ i злых дзеяѓ,
  А будзе шчасце, i воля ѓсiм!
  Ды шмат у свеце пякельных злачынстваѓ,
  Але ёсць прагрэс у вырашэннi праблем!
  
  У чалавека розум - гэта сiла;
  Яна мышца, але разумная мышца!
  А каб стварэнне нас усiх не падкасiла,
  Нам патрэбна цвёрдасць, воля да канца!
  
  Што рабiць, калi сiл ужо не хапае;
  Калi вораг моцны, тэхнiкай лiкам!
  Дзе здабыць нам выраз раю,
  Калi нясецца коннiца бягом!
  
  Ды дзе пытанне; i ѓ розуме i сэрцы,
  Там дзе рашэннi прымае розум!
  Не трэба лiшнi раз дзвярэй круцiцца,
  А будзь спакойны, стоек нiбы мул!
  
  Дасягнеш мэты, калi ты ѓпарты,
  Таму парукай наш святы народ!
  Народ савецкi вельмi мудры, ганарлiвы;
  Да яго Гасподзь з дарункамi вер, прыйдзе!
  
  Вядома Бог, не дзядзька з барадою,
  А ён прагрэс, навука, розум, мозг!
  Служэнне нас з Айчынай дарогаю,
  Каб чалавек да магутнасцi ѓзрос!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 3.
  Дзiмка скончыѓ гуллiвую песеньку, а савецкiя пацаны гэта адобрылi свiстам i смехам.
  Бегчы стала весялей, бадзёрасцi дадалося... А неѓзабаве i жвiр скончыѓся i пайшла мяккая трава стала асалодай для абпаленых дзiцячых ступняѓ, мужных хлапчукоѓ.
  Данька заѓважыѓ:
  - Вось кажуць, нам песня i жыць дапамагае, а на рахунак, таго, што яшчэ i палягчае цяжкi груз за спiной, нiчога не было сказанае!
  Дзiмка запярэчыѓ:
  - Яшчэ пры Старажытнай Егiпецкай цывiлiзацыi, было вядома аб жыватворным уздзеяннi музыкi на чалавечы арганiзм, ды i песнi таксама. Напрыклад, маленькiх рабоѓ i рабыняѓ, якiя яшчэ не маглi эфектыѓна працаваць на палях i каменяломнях прымушалi спяваць, каб падняць настрой дарослым рабам. Бо такая навука Валiялогiя прыйшла з Егiпта.
  Камандзiр Уладзiмiр прыкрыкнуѓ:
  - Перастроiцца па росце! I не балбатаць!
  Хлопчыкi-ваяры разам перастроiлiся, i далей беглi моѓчкi.
  Вось ужо сонца сышло ѓ заход (у паѓночнай Афрыцы ѓ лiпенi цямнее раней, чым у сярэдняй паласе.). Ужо быѓ блiзкi прывал, як раптам рушыѓ услед сiгнал.
  - Усё легчы i маскiравацца!
  Як высветлiлася нездарма. Наперадзе пачуѓся аддалены шум. I хлапчукi актыѓна зарабiлi сапёрнымi рыдлёѓкамi, накiдваючы на сябе траву. Ужо было дастаткова цёмна...
  Максiмка тут заѓважыѓ:
  - Мусiць, гэта нашы! Да лiнii фронту яшчэ занадта далёка, бо Чырвоная Армiя прыстойна рушыла наперад.
  Данька заѓважыѓ:
  - Але павучыцца маставанню маскiроѓкi, нiколi не перашкодзiць! На рэальнай вайне гэта спатрэбiцца!
  Максiмка пагадзiѓся:
  - Ды нiколi, але ѓпэѓнены, што гэта нашы!
  Уладзiмiр шыкнуѓ:
  - Яшчэ адно слова i застрэлю на месцы! Усiм ляжаць у засадзе! I прыгатаваць гранаты.
  Як неѓзабаве высветлiлася Максiмка i, на самой справе памылiѓся. Зьявiлiся ангельскiя танкi. Зрэшты, хлапчукi цiха сядзелi ѓ засадзе: раптам гэта свае на трафейнай тэхнiцы.
  Хаця танкi i iдуць на поѓнач. Iх усяго чатыры, тры лёгкiя i адна цяжка прабiваецца "Мацiльда"-3. Апошнi танк - вялiкая праблема, бо гранаты могуць толькi пашкодзiць яму гусенiцы. Лёгкiя ж можна ѓразiць дакладнымi кiдкамi ѓ дах цi ѓ карму. Калi "Мацiльда"-3 разбiць гусенiцы, то яна можа сваiм двума кулямётамi i гарматай нанесцi страты рабятам.
  Уладзiмiр не хацеѓ, каб ягоныя сябры гiнулi ѓжо на другi, цi дакладней нават на трэцi дзень пасля прыбыцця ѓ Афрыку. Праѓда, кулямёты маглi вывесцi са строю дакладныя трапленнi. Але вось пытанне, чые гэта танкi? Раптам ужо захопленыя немцамi трафеi?
  Уладзiмiр загадаѓ:
  - Радавы чырвоны арляня Дзiмка. Без зброi i ранца выйсцi да танкаѓ i высветлiць хто гэта такiя!
  Дзiмка шапнуѓ:
  - Слухаюць камандзiр!
  Напаѓголы ѓ чорных шорцiках хлапчук быѓ смуглы ад ахоѓнага крэму, а каб схаваць светлыя валасы надзеѓ нейкае падабенства чалмы з газет. Цяпер ён выглядаѓ як звычайных, жабрак арабскi дзяцюк. Цi наѓрад яго прымуць за ворага.
  Танкi iшлi павольна, уключыѓшы перадачу, на якой рухавiкi выдаюць мiнiмум шуму, што таксама выклiкала падазрэннi. Падскочыѓшы да iх Дзiмка энергiчна замахаѓ рукамi i загарлапанiѓ на ламанай англiйскай.
  - Тут мiны! Тут мiны!
  Танкi спынiлiся, з "Мацiльды" высунулася галава ѓ шлеме i сярдзiты голас па-ангельску адказаѓ:
  - Чаго арапчонак, табе трэба?
  Хлапчук залямантаваѓ:
  - Рускiя паставiлi на шляхi мiны! Будзьце асцярожныя каралеѓскiя войскi!
  З'явiлася другая галава з пагона, пачуѓся адкажа:
  - Хай здохнуць гэтыя гiдкiя расейцы! З намi кароль Георг i непераможны Чэрчыль. Кажы, дзе мiны шчанюк?
  Дзiмка падбег да iх:
  - Я вам пакажу гаспадары мае! Цяпер мы iх аб'едзем!
  - Давай сядай сюды! - Загадаѓ, мяркуючы па эпалiтах, палкоѓнiк Каралеѓскай Брытанскай Танкавай армii!
  Хлапчук ускарабкаѓся на вежу, адчуѓшы босымi, пакрылiся маленечкiмi пухiрамi ступнямi, прыемную прахалоду бранi. Пасля чаго прыхiнуѓшыся прыняѓся паказваць ангельцам шлях.
  Iх было пяцёра, i ѓ не вельмi прасторнай вежы сярэдняга танка "Мацiльды"-3 было зацесна. Тут Дзiмка вырашыѓ стаць героем. Яго спрытныя, трэнiраваныя, нiбы ѓ прафесiйнага кiшэннiка рукi ѓлезлi за паясы, дасталi рэвальверы. Вялiкiя пальцы рук зараз знялi засцерагальнiкi.
  Вядома, гэта было подла, але спакуса здзейснiць "подзвiг" быѓ настолькi моцны, што Змiцер стрэлi, пару разоѓ з кожнага рэвальвера, цэля пры гэтым пад левую лапатку.
  З такой дыстанцыi цяжка прамахнуцца, а апранаць бронекамiзэльку седзячы ѓ танку, можа толькi вар'ят, або апошнi баязлiвец. Палкоѓнiк асалапеѓ, i адчуѓ пiсталетнае рулю за каѓнер. Хлапчук шапнуѓ, на найчыстым лонданскiм прыслоѓi:
  - Калi хочаш жыць загадай, тром астатнiм танкам здацца! У адваротным выпадку наш батальён iх знiшчыць разам з экiпажамi!
  Палкоѓнiк асалапеѓ:
  - Ты хто?
  Дзiмка адкрыта адказаѓ:
  - Твой апошнi шанец на выжыванне! Тры лёгкiя танкi будуць закiнуты гранатамi, а цябе падвергнуты катаванню агнём. Людзi загiнуць! Лiчу да трох, альбо ты аддаеш загад, iм здацца i выйсцi з машыны цi я прастрэлю цябе мякаць ногi i паѓтару просьбу спачатку! Раз, два...
  Палкоѓнiк заскуголiѓ:
  - Згодзен! Толькi не забiвайце нас!
  Дзiмка ганарлiва заявiѓ:
  - Мы рускiя палонных не забiваем! А потым пасля капiтуляцыi Брытанii, ты можаш зноѓ служыць ужо ѓ новых Каралеѓскiх сiлах, абноѓленай Брытанii.
  Палкоѓнiк дрыготкiм голасам аддаѓ каманду. Танкiсты пакорлiва вылезлi з танкаѓ, складаючы зброю. Некалькi самых буйных нямецкiх хлапчукоѓ скiнуѓшы маскiровачную траву, беглi да iх, рыхтуючыся прыняць першую ѓ сваiм жыццi партыю палонных.
  Алег Рыбачэнка таксама ваяваѓ з каланiяльнымi войскамi, ЗША i Брытанii.
  Хлопчык i дзяѓчынка адбiвалi атаку супернiка.
  Алег кiнуѓ босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату, развярнуѓ машыну ангельцаѓ i пiскнуѓ:
  - Палiтык, меле лухту, ад якой не мука на хлеб, а суцэльная мука, з локшынай на вушы выбаршчыкам!
  Маргарыта дадала, выскалiѓшы зубкi, i таксама голай пяткай паддаѓшы выбуховы пакет смерцi.
  - Салдат - гэта рыцар што ваюе з цмокам, але гэты цмок на самай справе ѓ тыле i мае не сем галоѓ, а мiльён масак, i незлiчоная колькасць свiных рыл!
  Дзецi бiлiся адчайна. Падпальваючы надыходзячыя машыны i кiдаючы гранаты босымi пальчыкамi ножак.
  Алег, страляючы, адзначыѓ:
  - Салдату каб не стаць абскупанай курыцай даводзiцца быць гусём, палiтык каб засмажыць выбаршчыкаѓ на шашлык, з задавальненнем насвiнячыць, не па-таварыску!
  Маргарыта, кiнуѓшы голай пяткай бамбочку, пiскнула:
  - Салдаты бываюць зусiм хлапчукамi, але сталеюць ад бою да бою, палiтыкi незалежна ад узросту, ад адной выбарчай кампанii да iншай упадаюць у яшчэ большы маразм!
  Дзецi з дарам неѓмiручасцi ваююць нiбы тытаны. А вось у небе яшчэ дзяѓчаты б'юцца.
  Наташа зрэзала машыну ѓ саюзнiкаѓ, раскрышыла яе, выкарыстоѓваючы для на гарэлкi босыя пальчыкi ножак i пiскнула:
  - Салдат можа быць безбародым, але слаѓным ваяром, а палiтык у любой сiтуацыi не можа не пакiнуць хваста!
  Анастасiя таксама правяла прыём бочка, збiла ангельскую машыну, i агрэсiѓна прабуркавала:
  - Хлопчык марыць стаць ваяром арлом, але незразумела адкуль бяруцца палiтыкi-свiннi на столькi брудныя, што пра iх i мроiць брыдка!
  Акулiна агрэсiѓна адзначыла, босымi пальчыкамi ножак нацiскаючы на кнопкi i прабуркавала:
  - Хлопчык прыроджаны баец хутчэй пабяжыць басанож па снезе, чым дазволiць сябе абуць палiтыку i ператварыць у валёнак!
  Мiрабела агрэсiѓна прымецiла, пляскаючы босымi пяткамi па педалях, i прабуркаваѓшы:
  - Аголеная жанчына - гэта не абскупаная курыца, яна з любога мужчыны здыме порткi i нават напышлiвага кiраѓнiка ператворыць у голага караля!
  Дзяѓчынкi ваююць з вялiкiм энтузiязмам, i паказваюць выбiтны клас.
  А хлопчыкi цэлымi батальёнамi паказваюць усё нарастальнае майстэрства i сiлу духу;
  Палонiѓшы танкi i ангельцаѓ, хлапчукi перадалi iх у найблiзкi населены пункт, пасля чаго атрымалi загад далей рухаць на поѓдзень да старажытнага егiпецкага горада Меху.
  Хлопчыкi зноѓ босыя, i ѓ спартыѓных шорцiках, з грузам беглi ѓздоѓж дэльты, дзе часта мяккая трава чаргавалася з камянiстай глебай.
  На наступны дзень пасля ранейшай прабежкi мышцы юных байцоѓ Чырвонага арляня СССР мацнейшым чынам хварэлi. Асаблiва iкры, якiя нiбы рэкамi пакрылiся вылезлымi жыламi, спiны, i па-зверску апаленыя i разадраныя падэшвы босых, дзiцячых ног.
  Многiя хлапчукi адчувалi сябе вельмi дрэнна, i батальён спачатку нi як не мог набраць хуткi тэмп. Камандзiр Уладзiмiр Расамаха, таксама дарэчы такi ж як усе басаногi i змучаны крычаѓ, пагражаѓ застрэлiць, але не мог падсцёбнуць хлопцаѓ. Праѓда, усё ж стрэлiѓ, зразаѓшы куляй аднаму з найбольш змардаваных хлапчукоѓ шматок светлых валасоѓ. Пасля гэты бег пайшоѓ крыху энергiчней.
  Боль быѓ пякельны, босыя падэшвы пекла, але праз некалькi кiламетраѓ стала лягчэй, адкрылася другое дыханне, а прасякнутыя малочнай кiслатой мышцы разагрэлiся, i ѓжо не так хварэлi.
  Дзiмка i Данька таксама пакутавалi, хаця, мабыць, менш за iншых хлопцаѓ, дык iх трэнiроѓкi пад кiраѓнiцтвам гуру, былi яшчэ больш пакутлiвымi. Ды i ѓвогуле славянскiм хлопцам уласцiвая генетычная цягавiтасць. Зрэшты, i арыйцам таксама.
  Хлапчукi падчас бегу ѓсяляк пазбягалi населеных пунктаѓ. А калi спякота стала невыноснай, залеглi пад сонцаахоѓнымi тэнтамi.
  Дзiмка, якi прымасцiѓся разам з Данькам, заѓважыѓ:
  - Ды тут дужыя хлопцы! Наогул, калi справа дойдзе да вайны беларусаѓ з рускiмi нам туга давядзецца! Вельмi прутка!
  Данька запярэчыѓ:
  - Моладзь у iх рыхтуюць вельмi нават нядрэнна, але гэта не большасць частак. Акрамя таго, нас усё ж больш, чым чырвоных арыйцаѓ.
  Дзiмка заѓважыѓ:
  - Самiх рускiх толькi ѓ Еѓропе каля ста мiльёнаѓ, але ёсць яшчэ i войскi саюзнiкаѓ Савецкай Расii. Акрамя таго яны могуць выкарыстаць супраць нас яшчэ i мiльёны арабскiх i негрыцянскiх палкоѓ. Сiлы няроѓныя, асаблiва калi камунiсты канчаткова ѓкарэняцца ѓ Афрыцы i Азii.
  Данька паморшчыѓся:
  - I якая выснова?
  Дзiмка ѓздыхнуѓ:
  - Я б на месцы Сталёвага арла ѓдарыѓ бы першым.
  Тут у размову ѓлезлi iншыя нямецкiя хлапчукi, i прыйшлося замаѓчаць. Далей загад заняцца дыхальнай гiмнастыкай. Затым, калi сонцапёк спаѓ, зноѓ бег па не самай ласкавай мясцовасцi. Прычым прыхапiлi i львiную долю ночы.
  Сон быѓ цяжкi, занадта пакутлiва зводзiла мышцы ад болю, i як на павольным агнi гарэлi ступнi дзяцей. Наступны дзень з прычыны назапашанай стомленасцi быѓ самы цяжкi. Нават Уладзiмiр зразумеѓ гэта i дазволiѓ сваёй камандзе перайсцi на хуткi крок.
  Рабяты, тым не менш, iмкнулiся трымацца, але трое дзецюкоѓ усёткi звалiлася. Тэмп замарудзiѓся, i юныя хлопцы канчаткова перайшлi на крок. Тады Дзiмка вырашыѓ iх узбадзёрыць песенькай:
  Затрубiѓ горан пiянерскi над Айчынай,
  У iм заклiк iдзi да здзяйсненняѓ - моладзь!
  Наша вера - гэта вера камунiзму,
  I на страх супернiк гiдкi не возьмеш!
  
  Пiянеры будзем мы змагацца,
  За Расiю i свабоду як арлы!
  Самалёт - крыло блiскае фарбай глянцу,
  Нашы лётчыкi савецкiя сыны!
  
  Гальштук чырвоны, гэта колер разлiтай крывi;
  Свет жорсткi ѓ iм кiруюць грошы i вайна!
  Мы хочам даць усiм глыток, свабоды волi,
  Каб кацiлася ѓ апраметную цемру арда!
  
  Пiянер ты брат хоць малодшы камунiстам,
  Жадаеш будаваць мiр, у якiм шчасце ѓсiм!
  Каб райскi колер, даваѓ плён пры жыццi,
  Каб не было пакутаѓ i праблем!
  
  На шляху, аднак, войны i жорсткасць,
  Напружанне i часам цяжка!
  Аѓтамат цяжкi i зводзiць локаць,
  I далонь мазолiць, буйное вясло!
  
  Але не ведаем мы такога слова - слабасць,
  Няма ѓ нас такога слова - не хачу!
  Не наступiць для байцоѓ савецкiх старасць,
  У космас на ракеце палячу!
  
  Нам даруе сiлу i неѓмiручасць;
  Толькi навукi, бязмежнае святло!
  I ѓваскрэснуць тыя, што загiнулi верце,
  Да нас прыйдзе поспех i поспех!
  Песня ѓзбадзёрыла юных байцоѓ, i яны перайшлi на хуткi бег.
  Зрэшты, калi сонцапёк дасягнуѓ пiка, прыйшлося зноѓ адпачываць. Пасля чаго, ужо стала невыносна i хлапчукi перайшлi на крок. Дарога выдалася пакутлiва i iх збiтыя ногi крывавiлi, а мука была амаль невыноснай.
  Па дарозе, на шчасце, трапiлася якая ѓпадае ѓ Нiл рачулкi, i дзецюкi паскакалi туды. Iм вельмi хацелася аблегчыць свае пакуты. Выгнаць потым з вады хлопчыкаѓ аказалася вельмi нават не проста. Прыйшлося Уладзiмiр даць чаргу з пiсталет-кулямёта па-над галовамi.
  Далейшы шлях быѓ як пераходны перыяд эканомiкi пры бюракратыi: пакутлiвы, i павольны.
  У горад прыбылi ѓжо пасля паѓночы, ледзь-ледзь перастаѓляючы ногi. Iх адвялi ѓ казарму i хлапчукi, завалiся на драѓляныя нары, нават не зрабiѓшы спробы павячэраць.
  Сны былi цяжкiя поѓныя жахаѓ, але нiчога запомнiць не ѓдавалася... Дзмiтрый пару разоѓ прачынаѓся i скiдаѓ рукi шчыльна ляжалых хлапчукоѓ. Станавiлася душна, вокны з кратамi зачыненыя i гэта паходзiла на тыповую паѓднёвую калонiю-малалетку.
  Затое ранiцай хлапчукоѓ чакала радасная вестка: сам Маршал спадар Ракасоѓскi ѓручыць iм узнагароды. Пасля таго як групоѓка нямецкiх войскаѓ падзялiлася, войскамi Германii i Iталii, што павiнны былi з Егiпта наступаць на Судан i далей на поѓдзень быѓ прызначаны камандаваць дасведчаны вялiкi Ракасоѓскi. Гэта баявы маршал карыстаѓся поѓным даверам ранейшага Сталiна, так яму даручылi камандаваць наймацнейшай савецкай групе войскаѓ "Цэнтр", якая ѓ прыватнасцi павiнна была ѓзяць Парыж.
  Так як для юных байцоѓ Чырвонага Арляня не знайшлося прыдатнай па памеры форму, яны так i пабудавалiся напалову галышом, амаль чорныя ад ахоѓнага крэму i свежае афрыканскага загару. Хлапчукi за апошнiя днi некалькi падсушылiся i сталi паходзiць на арабскiх рабоѓ з каменяломняѓ, толькi вось погляды ганарлiвыя.
  Цырымонiя ѓзнагароджання была будзённай, без усялякiх пышнасцяѓ i цырымонiй.
  Сам Канстанцiн Ракасоѓскi, быѓ высокiм, худым, з маладжавым, але вiдаць ужо вiдалым тварам. Тыповы польскi камандуючы, са строгiм поглядам. Ён элементарна абвясцiѓ:
  - За праяѓленую батальёнам мужнасць пры марш-кiдку i паланеннi англiчан узнагародзiць батальён Чырвоны арляня СССР, асаблiвай стужачкай з бронзавым арлом да штандара падраздзялення. Камандзiр у сваю чаргу ѓручаецца бронзавы медаль "Старальнасцi i адвагi!".
  Хлопцы дружна запляскалi ѓ далонi, а баявы маршал працягнуѓ:
  - Радаваму Дзмiтрыю Ракетнаму, за праяѓленую кемлiвасць, гераiзм i кемлiвасць дзякуючы якой ён узяѓ у палон палкоѓнiка Каралеѓскiх войскаѓ, уручаецца ордэн "Славы другога класа". Такiм чынам ва ѓзросце ѓсяго адзiнаццацi гадоѓ наш госць з Беларусi, стаѓ самым юным носьбiтам дадзенай узнагароды з усiх, хто быѓ узнагароджаны пасля прыходу Сталiна да ѓлады.
  Алег Рыбачэнка працягваѓ здзяйсняць разам са сваёй сяброѓкай подзвiгi.
  Хлапчук кiнуѓ босымi пальчыкамi ножак востры аточаны дыск, зрэзаѓ галовы ангельцам i пiскнуѓ:
  - Хлопчык вырастае ѓ салдата, а кiм быѓ у юнацтве палiтык калi з яго вырасла такая вялiкая свiння?
  Маргарыта, змагаючыся, i забiваючы супернiкаѓ, лагiчна заѓважыла, падразаючы супернiкаѓ:
  - Прастытутка з клiентамi сумленная - грошы ѓ абмен на задавальненне, а палiтык скончаны ѓрун, галасы выбаршчыкаѓ i падаткi ѓ абмен на суцэльнае расчараванне!
  Алег Рыбачэнка шпурнуѓ голай пяткай забойны падарунак смерцi, раскiдаѓ супернiкаѓ i пiскнуѓ:
  - Палiтык - гэта вельмi дарагая прастытутка, ад якой не толькi рызыкуеш атрымаць пранцы мозгу, але i свiнню ѓ кiшэню!
  Маргарыта Каршунова ѓзяла i дала чаргу, скасiѓшы масу працiѓнiкаѓ i прачырыкала:
  - Палiтык - гэта такая разнавiднасць прастытуткi, каб замест таго, каб зняць з сябе адзенне, здзiрае тры шкуры з выбаршчыкаѓ i заражае, праз тэлевiзар!
  Наташа ваявала ѓ небе. I яе сяброѓкi там таксама паказвалi прыклад свайго бязмежжа ѓ сiле.
  Наташа падбiла ангельскi самалёт i прабуркавала, скалячы свае жамчужныя зубкi:
  - У адну раку двойчы не ѓваходзяць, але ѓвесь час якi свiнiць мярзотнiка, могуць пераабраць тузiн разоѓ!
  Анастасiя ѓзяла i вельмi дасцiпна заявiла, i падбiла самалёт пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, пiскнула:
  - Жывёлы i дзецi не любяць ежу без солi, але чаму дарослыя людзi так дзяѓбуць на салодкую прамову палiтыканаѓ, пазбаѓленых солi iсцiны!
  Акулiна Арлова агрэсiѓна адзначыла, падразаючы чарговы англiйскi самалёт i вякнула:
  - Соль iсцiны бывае горкай, але валодае гаючай сiлай, гаворка палiтыка салодкая, але выклiкае дыябет розуму!
  Мiрабела Магнiтная, падразаючы чарговую, вялiкую i буйную машыну саюзнiкаѓ i выдала:
  - Чалавек не жадае быць пешкай, але кар'еру ѓ войскi пачынаюць з радавых, палiтык не жадае гуляць па правiлах, i кар'еру ѓ палiтыцы вядзе з бязмежжа!
  Дзяѓчынкi, зразумела, вельмi прыгожыя i сэксуальныя. Увесь час ваююць басанож i ѓ адным бiкiнi.
  Такiя вось цудоѓныя кралi.
  Вось у Афрыцы ваюе i СУ-100. Вядома, вельмi горача, i дзяѓчыны ѓ адных тоненькiх трусiках.
  Лiзавета, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, лупанула па непрыяцелю i выдала:
  - Палiтык, якi абражае геяѓ, сам ладная азадак, i не мае мужчынскай добрай якасцi!
  Кацярына, дзюбнула па супернiку, i таксама выкарыстоѓваючы голую пятку, прабуркавала:
  - Салдат два разы не загiне, палiтык жа тройчы здрадзiць, i мiльён разоѓ ашукае!
  Алена дасцiпна адзначыла, дзюбануѓшы босымi пальчыкамi ножак па агрэсiѓным непрыяцелю:
  - Двум смерцям не бываць, i з босага боты не здымеш, але палiтыкi прымудраюцца забiваць увесь час, i здзiраць тры шкуры!
  Еѓфрасiння таксама ѓляпiла па непрыяцелю снарадам i прапiшчала, выскалiѓшы зубкi.
  - Дзяѓчына не баiцца басанож бегчы па снезе, яна баiцца, каб жанiх не аказаѓся тупым валёнкам, абутым па вушы!
  Змагалiся ваяѓнiцы ѓ Афрыцы i ѓсюды дзе толькi можна, i спараджалi цуды.
  А Афрыцы адбывалiся не менш захапляльныя i цiкавыя падзеi.
  Батальён галаногiх хлапчукоѓ з Чырвонага Сокала, працягнуѓ свой знясiльваючы бег на выжыванне... Гэта было пекла, якое трэба было прайсцi, каб заслужыць рай. I боль, i мука, перад шчасце.
  Пасля цырымонii ѓзнагароджання пацаны былi зрэшты, настолькi натхнёныя, што прабеглi другую палову сутак i ноч, амаль не робячы прыпынкаѓ i забыѓшыся пра стомленасць.
  Уладзiмiр прыняѓ рашэнне: яны будуць спаць днём, а ноч, калi сонца не палiць здзяйсняць марш-кiдкi. Наогул тут хлопчыкi, загартаваныя элiта i такiя выпрабаваннi не ѓпершыню. Толькi вось каб спякота не была такой пякельнай. Самае рацыянальнае ѓ тым выпадку, калi сонца ѓ зенiце ляжаць пад тэнтамi i моцна спаць.
  Данька ацанiѓ падобнае пераразмеркаванне:
  - Начныя марш-кiдкi не часты госць у Чырвонай Армii. Нам таксама трэба вучыцца ваяваць у цёмны час сутак!
  Басаногi хлопчык Дзiмка пагадзiѓся:
  - Уначы, цяжэй атакаваць, але ж i абароняцца таксама стрымлiва. А мы спадзяюся, зможам i тое i iншае.
  Наступныя суткi выдалiся куды цяжэй... Мiнулы раз на энтузiязме хлопцы перакрылi межы арганiзмаѓ, i зараз здавалася што кожнае цяглiцавае валакно падвяргаецца стратэгiчным бамбардзiроѓкам з выкарыстаннем напалму.
  Яны нават не маглi стрымаць стогнаѓ, i здавалася, што гэта колюць статак маладых цялят.
  Каб падбадзёрыць сваiх новых таварышаѓ Дзiмка заспяваѓ:
  Фантан вады Гасподзь дае жывы,
  У раi квiтнеюць залатыя пальмы, ружы!
  Каб стала явай, што ѓ сьне марай,
  Нам трэба бiцца, а не лiць як бабы слёзы!
  
  Бог баязлiвых кiне ѓ пекла,
  А той, хто смелы стане мужам усемагутным!
  Вось зоркi на Крамлi гараць,
  Шлях паказваюць, што нам даѓ спрадвечна iсны!
  Мы будуем лiха камунiзм,
  Наш прынцып просты - хутчэй, вышэй i мацней!
  Каб не iшоѓ наш рэйтынг унiз,
  Павiнны мы людзi быць больш адважнымi i разумнымi!
  
  Бо кожны воiн - чалавек,
  Трэба думаць, што ён слабае стварэнне!
  Нам iнтэлект даруе вагу:
  I скарыцца касманаѓтам светабудова!
  
  Шкада да адзiнства далёка:
  Там шмат краiн, народ, нацый i рэлiгiй!
  Але трэба думаць глыбока;
  Мы скiнем эгаiзму сетка-вярыгi!
  
  Вайна iдзе зусiм не дзеля таго;
  Каб прынiжаць i мучыць жыхароѓ планеты!
  А каб сарваць з людзей ярмо,
  Аб гэтых подзвiгах куплеты, будуць праспяваныя!
  
  Тады мы разам будзем усёй сям'ёй;
  Дзе кожны ѓ свеце, братка мiлы i сястрычка!
  Дзе не кар'ернаю валтузнёю;
  А альтруiзм i дапамога блiзкаму звычка!
  
  Не будзе смерцi i праблем;
  Там магутным чалавек я веру, стане!
  Ты сваю ленасць адолеѓ,
  Вазьмi вiнтоѓку i паходны з грузам ранец!
  Пасля падобнай песенькi юныя ваяры Чырвонага Сокала рэзка ѓзбадзёрылiся i, на iх накацiла новая хваля энтузiязму i бадзёрасцi. Так што яны гэтыя суткi вытрымалi, а калi заквiтнела i стала прыпякаць, завалiся ѓ сон.
  Дзiмку снiлася, нешта асаблiвае ... Ён апынуѓся ѓ свеце, дзе на небе i гэта кiнулася ѓ вочы на першую чаргу. А менавiта тое ѓ футбол гулялi свяцiлы. Прычым гэта былi гiбрыды паласатых кавуноѓ i кракадзiлаѓ у адной каманда, i сумесь агуркоѓ i насарогаѓ з iншай.
  Дзiмка прысеѓ на каменьчык i, паспрабаваѓ было сабраць разам думкi, якiя разбягалiся ва ѓсе бакi нiбы табун гарачых жарабцоѓ. Бо так не можа быць, каб свяцiлы гулялi ѓ футбол, ды яшчэ прымаючы пры гэтым гэтак неверагодныя, зусiм не ѓласцiвыя рэальнай флоры i фауне форме.
  Наогул зоркам пакладзена па ѓсiх законах фiзiкi быць шарападобнымi, што ѓ сутнасцi аксiёма непарушная! Ва ѓсякiм разе калi фiзiчныя канстанты адпавядаюць таго сусвету, у якiм пражываюць людзi. А так гэта элементарна неймаверная загадка!
  Разважаннi разумнага хлапчука перапынiла з'яѓленне незразумелага звярка. Тут было дзiѓным i тое, што iстота як бы матэрыялiзавалася з паветра, нiбы якая вынырнулася з палонкi рыбкi. Дарэчы, i галава была рыбiна, а вось тулава ѓ выглядзе гадзiнай са стрэлка. Прычым на цыферблаце замест лiчбаѓ абазначаюць гадзiны - якiя непотныя iероглiфы ѓ выглядзе малюнкаѓ. Ды i самiх стрэлак больш за тузiн i яны круцяцца з рознай хуткасцю.
  Дзiмка свiснуѓ:
  - Вось гэта да! Ты хто?
  Сумесь рыбы i дзiвоснага будзiльнiка нечакана адказала па-руску:
  -А Яхiта, а ты хто такi белабрысенькi?
  - Чалавек! - Адказаѓ Дзiмка.
  Яхiта вельмi тоненька як камарык хiхiкнула:
  - Я сама бачу, што ты чалавек. Мяне цiкавiць пасада, iмя, род заняткаѓ!
  Дзiмка не на жарт разгубiѓся:
  - А што ѓ вашым свеце людзi ёсць?
  Яхiта кiѓнула:
  - Так, вядома ж, ёсць! Нават цяжка знайсцi свет, дзе б, не сустракалiся вы безвалосыя прыматы. Хоць людзi ѓсюды вельмi розныя, ёсць моцныя i развiтыя як архангелы, а ёсць прымiтыѓныя дзiкуны! Вось на прадстаѓнiка развiтога свету не падобны, босы, амаль голы, але i дзiкуном цябе таксама назваць нельга...
  Дзiмка не ѓтрымаѓся ад пытання:
  - А гэта чаму нельга?
  Яхiта патлумачыла:
  - Вочы ѓ цябе вельмi разумныя, як у мудраца, а не дзiця з прымiтыѓнага племя!
  Дзiмка прывёѓ цалкам разумны довад:
  - А чаму ты думаеш, што дзiкуны абавязкова павiнны быць дурнымi? Бо выжыць без бластэраѓ з ядзернай напампоѓкай сярод буйнейшых i iкластых звяроѓ патрэбна не жартоѓная кемлiвасць i практычная знаходлiвасць!
  Яхiта пагадзiлася:
  - Так! Але адкуль дзiкуну ведаць, аб бластере з ядзернай напампоѓкай, хоць па мерках людзей-архангелаѓ гэта ѓжо каменны век. Скажы, хто ты па пасадзе i з якiм заданнем цябе адправiлi сюды?
  Дзiмка пастараѓся адысцi ад прамога адказу:
  - Усё ѓ нашым светабудове адносна: асаблiва пасады! А заданне? Ды я проста падарожнiчаю па мiрах. Бо зоркi якiя гуляюць у футбол - гэта так незвычайна i цiкава!
  Яхiта паправiла, стрэлы на паверхнi яе празрыстага тулава сталi круцiцца некалькi па-iншаму:
  - Гэта футбол, а зусiм iншая гульня. Паглядзi, тут у мячыкаѓ ёсць крылцы, прычым iх адразу тры, ды i брамы не вiдаць! Няѓжо гэта падобна на ваш чалавечы, са старажытных часоѓ футбол?
  Дзiмка вымушаны быѓ пагадзiцца:
  - Вядома ж не... Хоць, як толькi я паглядзеѓ, то адразу ж узнiкла асацыяцыя з футболам. Бо ёсць нейкае знешняе падабенства! Няхай нават i не фармальнае!
  Яхiта адмахнулася:
  - Вось ужо гэтыя асацыяцыi... Ад iх толькi галава балiць i бойкi здараюцца. Але вось скажы ты гадзiнай не дыверсант?
  - Фармальна не! - машынальна адказаѓ Дзiмка.
  Яхiта махнула лапкай:
  - Тады iдзi за мной. Нешта цiкавае я табе пакажу!
  Дзмiтрый Ракетны падняѓся i рушыѓ, была за ёй следам, як сон раптам кудысьцi патрапiѓ i прагучаѓ сiгнал да ѓздыму.
  Ледзь адпачыѓшыя хлапчукi зноѓ беглi з грузам, тут ужо ѓ iх не было варыянтаѓ для адпачынку. Востры боль у мышцах прытупiѓся, а збiтыя ступнi задубелi, ужо не выбухаючы пакутай, а проста моцна нылi, i ныццё распаѓзалася па ѓсiх нагах, а ѓ лёгкiх адкрывалася трэцяе i чацвёртае дыханне.
  Данька як самы фiзiчна моцны пакутаваѓ у меншай меры, i нават адчуваѓ нуду: хацелася бою, але як на злосць нiводнага стрэлу... Вось Дзмiтрыю, як заѓсёды вязе, здзейснiѓ кiношны подзвiг, узяѓ палкоѓнiка i ордэн славы на шыю. Сама па сабе ѓзнагарода каштуе не дорага, што возьмеш з жалеза i тонкага пласта нiкеля, каб не iржавеѓ, але ёсць не вялiкi штампаваны малюнак. Галоѓнае, вядома ж, прэстыж. Былi i ѓ СССР сур'ёзныя ворагi.
  У часавая першай сусветнай вайны Гiтлер здолеѓ заслужыць чатыры ордэны ѓ тым лiку i рэдкi для простага яфрэйтара жалезны крыж першай ступенi. Ды ён быѓ сапраѓды адважным i разумным салдатам, хоць зараз яго iмем палохаюць дзяцей.
  А вось яны могуць так i прабягаць без мэты ѓсё лета i восень, калi яшчэ поспех выпадзе.
  Хлапчукам нарэшце трапiлася месца нядаѓняга бою, ляжалi трупы забiтых брытанскiх салдат, па большай частцы гэта было негры i арабы. Мёртвая плоць на такой спякоце элементарна высахла i не стала раскладацца. Валялiся абломкi металу, гiльзы, але ѓсю трафейную зброю акуратныя рускiя паспелi падабраць. Але ѓсё ж аднаму з хлопчыкаѓ пашанцавала, i ён падняѓ упушчаны складаны ножык. Прычым амерыканскай вытворчасцi. На бегу паказаѓ прыяцелям:
  - Вось ён мой трафей!
  Тыя ѓ адказ рыкнулi:
  - Знайшоѓ чым выхваляцца! Ты лепш ангельца замачы!
  Той зло адказаѓ:
  - А за гэтым справа не стане! Вось толькi б знайсцi ворагаѓ! А бегчы трэба яшчэ хутчэй!
  Але i гэтыя суткi мiнулi без сутыкненняѓ, што зрэшты, для большасцi войн суцэль натуральна. Бо падчас канфлiкту ты больш перасоѓваешся, чым ходзiш. Дакладна таксама, як i ѓ асаѓ, большасць вылетаѓ пустыя асаблiва ѓ прамежках памiж вялiкiмi бiтвам i наступальнымi аперацыямi. Перад тым як заснуць Данька сказаѓ Дзiмку:
  - Ведаеш белы тыграня (мянушка Дзмiтрыя), вайна зусiм не так рамантычна, як гэта паказана ѓ фiльме чырвоныя д'яблыкi, або капiтан падшыванец, а i ѓ iншых. Адчуваеш некаторае расчараванне. Няма я вядома, не маленькi i разумею, што кiно i рэальнай гэта не адно i тое ж, але ѓсё-такi....
  Дзiмка дэманстратыѓна пазяхнуѓ:
  - На гэтую лепш пагаворым праз месяц, а пакуль медытацыя i адыход да сну. Зрэшты, павiнен, што нашы новыя таварышы годныя рабяты. Яны добра трымацца!
  . РАЗДЗЕЛ Љ 4.
  Вайна iшла з невялiкай iнтэнсiѓнасцю. У Афрыцы амерыканскiя i ангельскiя войскi не занадта моцныя, але абшары велiзарныя, i джунглi i пустынi, i мноства рэк i балот.
  Ды Чорны кантынент велiзарны, i паспрабуй яго хутка захапi. Так што вайна зацягнулася надоѓга.
  I саму Брытанiю на кантыненце дастаць не так ужо i проста. Гэта каласальная атрымалася праблема.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава ваююць нiбы юныя тытаны. I атрымлiваюць слаѓныя перамогу. Яны б'юцца з вельмi моцным, хоць i не занадта шматлiкiм супернiкам.
  Зрэшты, куды амерыканцам, ангельцам, i iх каланiяльным войскам да несмяротных дзяцей-феноменаѓ.
  Алег Рыбачэнка адзначыѓ, зразаючы чарговую шэраг працiѓнiкаѓ, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гарошынку з антыматэрыяй:
  - Салдат на вайне становiцца больш юным i сталым адначасова, палiтык у паддывановай барацьбе, старэе i мацюкаецца, адначасова апускаючыся да ѓзроѓню дзiкага звера!
  Маргарыта, гэтая баявая дзяѓчынка, узяла i босымi пальчыкамi ножак запусцiла дыск зразаючы галавы i адзначыла:
  - Салдат прыватна тэрмiновы тэрмiн i становiцца прафесiяналам на вайне, палiтык не ведае тэрмiнаѓ, i прафесiянал на прысваеннi перамогi!
  Хлопчык i дзяѓчынка прыгожа разбуралi супернiкаѓ. I зрэзалi iх капiтальна без лiшнiх разваг.
  Алег узяѓ i голай пяткай запусцiѓ нешта больш, чым забойнае, i разбуральнае - заявiѓшы:
  - Салдат павiнен быць крэмень, але не каменець сэрцам, палiтык ужо даѓно мае замест сэрца камень, але мае цвёрдасць гумы!
  Маргарыта, ссякаючы салдат Брытанii, i шматлiкiх чарнаскурых ваяроѓ кiдаючы вострыя шпiлькi пальчыкамi ножак, выдала:
  - Добры салдат у баi як Д'ябал - што трэба тушыць агонь, майстэрскi палiтык у подласцi сам Сатана, а выкананнi абяцанняѓ тыповы шланг!
  Яны вельмi нядрэнна i вельмi дасцiпна выступалi супраць непрыяцеля i агрэсiѓна разбуралi ангельскiя часткi. Ну i не толькi зразумела яны.
  Алег, ссекшы супостатаѓ, вякнуѓ:
  - Салдат можа загiнуць на полi лаянцы, але гэта лепш, чым згiнуць пад струменем салодкай хлуснi з вуснаѓ палiтыкаѓ у мiрны час!
  Маргарыта, круша незлiчоных працiѓнiкаѓ, якiх, зрэшты, не так ужо i многа засталася, узяла i босымi пальчыкамi шпурнула бамбку i пiскнула, скалячы зубкi.
  - Хто нарадзiцца ваяром, памрэ героем, хто стаѓ палiтыкам, ужо мёртвы мярзотнiк, i хадзячы труп!
  Дзецi-ваяры змагалiся нiбы сапраѓдныя волаты i гiганты думкi.
  А вось Лiзавета i яе танкавы экiпаж аказалiся не надзел, i пёрлi па джунглях. Хоць СУ-100 па праходнасцi i супадае з трыццацьчацвёркай, але ѓсё роѓна па джунглях на ёй ехаць нялёгка.
  Лiзавета пазяхнула i заѓважыла, даѓшы чаргу:
  - Палiтыка - гэта калi кажуць адно, маюць на ѓвазе iншае, робяць трэцяе, атрымлiваецца чацвёртае, а ѓсё роѓна выходзiць бокам i застаецца мярзотаю ѓ пячонках!
  Кацярына з гэтым суцэль лагiчна пагадзiлася:
  - У палiтыцы братоѓ няма, але досыць бедных сваякоѓ, няма казачных прынцаѓ, але лiшак голых каралёѓ, няма праѓды нават на iмгненне, але хлуснi хопiць не на адно пакаленне!
  Алена агрэсiѓна прымецiла з аскалам зубоѓ, што зiхацяць нiбы жамчужыны i прыгожыя:
  - Каханне прыходзiць, калi не чакаеш, палiтыканы прылiпаюць, калi не клiчаш!
  Еѓфрасiння заѓважыла, падмiргваючы сваiмi сапфiравымi вочкамi i босымi пальчыкамi стукаючы па бранi:
  - Каханнi ѓсе ѓзросты пакорлiвыя, палiтыкам усе подласцi па плячы!
  Сумнавата стала дзяѓчынкам, яны нават сталi напяваць, нешта вельмi актуальнае;
  Сюрпрыз, сюрпрыз!
  Няхай жыве сюрпрыз! Сюрпрыз, сюрпрыз! Ды жыве сюрпрыз!
  
  Уяѓляеце такое становiшча - Усё, што будзе з вамi, ведаеце загадзя. Нi навошта тады хваляваннi, сумневы, Усё на свеце прадугледзiць расклад.
  
  А мы кiдаем нудзе выклiкТаму што, таму Жыць на свеце без сюрпрызаѓНемагчыма нiкому.Хай поспехi, няѓдачы,Хай палёты уверх i ѓнiз,Толькi так, а не iнакшТолькi так, а не iнакш.Ды жыве сюрпрыз!
  
  Сюрпрыз, сюрпрыз! Жыве сюрпрыз! Сюрпрыз, сюрпрыз! Жыве сюрпрыз!
  
  Прадугледзiць расклад гуляемость,Прадугледзiць падвышанасць свядомасцi.I вядома павялiчыцца зяваемасць,I цесната запоѓнiць светабудову.
  
  А мы кiдаем нудзе выклiкТаму што, таму Жыць на свеце без сюрпрызаѓНемагчыма нiкому.Хай поспехi, няѓдачы,Хай палёты уверх i ѓнiз,Толькi так, а не iнакшТолькi так, а не iнакш.Ды жыве сюрпрыз!
  
  Сюрпрыз, сюрпрыз! Жыве сюрпрыз! Сюрпрыз, сюрпрыз! Жыве сюрпрыз!
  
  А мы кiдаем нудзе выклiкТаму што, таму Жыць на свеце без сюрпрызаѓНемагчыма нiкому.Хай поспехi, няѓдачы,Хай палёты уверх i ѓнiз,Толькi так, а не iнакшТолькi так, а не iнакш.Ды жыве сюрпрыз!
  
  Сюрпрыз, сюрпрыз! Жыве сюрпрыз! Сюрпрыз, сюрпрыз! Жыве сюрпрыз!
  А вось iншым героям, батальёну хлапчукоѓ з Чырвонага арляня СССР пашанцавала нашмат больш. А што дзецюкi ѓжо гатовыя былi завываць ад нуды: нi бiтваѓ, нi прыгод адзiн толькi бег! Яны, нарэшце, атрымалi папярэджанне, што наперадзе прыкладна роѓны па колькасцi батальён англiчан.
  Уладзiмiр загадаѓ iм залегчы i далей паѓзцi на бруху. Хлапчукi менавiта так i зрабiлi. Ангельцы iх падобна ѓсёткi заѓважылi, i тут жа не чакаючы падыходу адкрылi агонь. Але вiдавочна пасьпяшалiся, толькi адзiн з юных сокалаѓ Сталiна атрымаѓ раненне ѓ плячо, а астатнiя элементарна паспелi адкацiцца. Мясцовасць для роѓнай сутычкi была не зусiм тыповая, уся пакрытая хмызнякамi, зараснiкамi. Брытанскiя часцi стралялi актыѓна, але не дакладна. Байцы чырвоны арлянят адказвалi радзей, але куды дзейсней. Больш за хлопчыкi паспяхова маскiравалiся, накiнуѓшы на сябе плашчы колеру хакi перамяшчалiся бясшумна. Ангельцы ѓ сваю чаргу занадта ѓжо нервавалiся, i ѓвесь час дазвалялi сябе апярэджваць.
  Асаблiва паспяхова дзейнiчаѓ Дзiмка Ракетны. Ён хуценька нiбы мурашка забраѓся ѓ тыл ангельцам (на гэты раз супраць iх ваявалi амаль выключна белыя, а значыць куды больш устойлiвыя байцы, якiя не будуць разбягацца ад выцця сiрэн), i здымаѓ iх нiбы мiшэнi ѓ працяжнiк. Аѓтаматычная вiнтоѓка працавала выдатна, i колькасць ахвяр усё ѓзрастала!
  Зрэшты, нажаль, i хлопчыкi неслi страты, асаблiва калi пачаѓся абмен з закiдваннем гранат. Аднаму iх адважных дзецюкоѓ асколак распароѓ жывот, i вылезлi кiшкi. Iншаму раздрабнiла костка нагi, таксама вельмi нават непрыемна. А бо бiтва яшчэ толькi разгаралася, а i праклятых, жорсткiх ангельцаѓ аказалася куды больш, чым яны юныя ленiнцы меркавалi спачатку. Колькi пры гэтым было крыкаѓ i стогнаѓ абапал.
  Тады Дзiмка, прыслухаѓшыся, вызначыѓ камандзiра. Гэта быѓ буйны ангелец, таксама палкоѓнiк з нiзкiм голасам. Ён хаваѓся ѓ загадзя выкапаным акопе.
  Белабрысы хлопчык хiхiкнуѓ i хуценька, нiбы маленькая гюрза, зняѓшы навакольных яго ангельцаѓ, прапоѓз да акопу. Удар кiнжалам у патылiцу i палкоѓнiк зацiх, выпусцiѓшы з вуснаѓ шыпення, нiбы шына праколатага аѓтамабiля. Пасля чаго хлапчук, прыклаѓшы да рота кучу скамечанага лiсця, зароѓ аналагiчным голасам.
  Тут сакрэт крыѓся ѓ тым, што лiсце было прасякнута клейкiм сокам. Дзiмка прыгатаваѓ гэта загадзя, праѓда разлiчваючы ѓзяць на спалох дзiкуноѓ, але вось адбыѓся эфект Бурацiна, калi шукаеш адно, а атрымлiваецца iншае, але атрымлiваецца, нешта зусiм iншае, але таксама карыснае!).
  Як бы нi было страшны голас камандзiра, на скажонай англiйскай мове спрацаваѓ:
  - Усiм устаць, i бягом назад крокам марш!
  I спрацавала! Ангельцы ѓскочыѓ, пасля чаго чэргi з пiсталет-кулямётаѓ i аѓтаматычных вiнтовак абрынулiся на iх. Вядома, бачачы такiя страты, пабяжыш i без каманды... Бравыя салдаты Брытанii нясуцца наѓцёкi, а хлопчыкi, мiльгаючы, атрутна-зялёнымi ад травы, босымi, круглымi пяткамi нясуцца за iмi ѓслед, пры гэтым страляючы на хаду!
  Вось гэта ѓжо была байка! Татальнае i разам з тым эфектыѓнае знiшчэнне! З заѓзятым пераследам.
  Уладзiмiр крычаѓ, ва ѓсю глотку:
  - За мной байцы наперад! Адкрылi мы тут рахунак!
  Iншыя хлапчукi падпявалi:
  - Нам Сталiн даѓ сталёвыя рукi-крылы, а замест сэрца палымяны матор!
  Уладзiмiр, дадаѓ:
  - Усё вышэй i вышэй, i вышэй! Iмкнуцца палёт нашых птушак i ѓ кожным прапелеры дыхае, спакой нашых меж!
  Адкуль немцы ведалi такiя песнi? Калi Дзiмка аддаваѓ перавагу складаць сваё, тое яго сябар Данька, наадварот прапагандаваѓ ужо складзенае, папулярна i вядомае...
  Зрэшты, Дзiмка, якi фактычна i на гэты раз з'яѓляѓся галоѓным пераможцам, стала прыкра i, ён заспяваѓ уласную мелодыю:
  Сталiну Вялiкаму клянемся;
  Гонар захоѓваць i бiцца да канца!
  Таму што ѓлада Яго як Сонца,
  Таму што Божае святло краiна!
  
  Абаронiм Айчыну ад пошасцi;
  Леѓ Брытанскi кiрпаты за хвост!
  Мы пабудуем на планеце шчасце;
  Як загадаѓ Гасподзь святы Хрыстос!
  
  Роѓнасць i братэрства будуць кiраваць;
  Стане неба - чыстым блакiтным!
  Бо за гэта ты змагацца мае права,
  Шлях сацыялiзму - маладым!
  
  Радзiма цудоѓная Расiя,
  Сталiн правадыр ад Бога дадзены нам!
  Дзе кветкi на полi ѓсiх прыгажэй,
  Дзе не можа бразнуць слова хам!
  
  Усё ѓ краiне расце, яна шырокая;
  У ёй i льды, i пышныя лугi!
  Золата пустынi з усходу,
  Срэбрам i жэмчугам завею!
  
  Ёсць Крэмль планеце ѓсёй свяцiла;
  Але яшчэ круцейшая сiла ѓ нас!
  Вось "Кацюша" неба асвятлiла;
  Нiбы сам архангел падаѓ вока!
  
  Усе народы Радзiмы адзiныя;
  Няма ѓ нас мiж iх пустых праблем!
  Не сагнула Русь пад ярмом спiны;
  Не здолеѓ забраць ты зямлi сэр!
  
  Так, што жарты больш не дарэчныя,
  Мы цяпер таксама спадары!
  На планеце русiчам не цесна,
  Льецца з неба салодкая вада!
  
  Нiвы-волаты вырастаюць;
  Калос нiбы мёд пчалы сэрцаѓ!
  Бог даѓ рускiм месца ѓ самым раi,
  I лаѓровы вам герой вянок!
  
  Усё пакорлiва стала чалавеку,
  Толькi ганарыстасць утаймаваць не змог!
  Але не быць канцу людскаму веку;
  Космас адчыняе нам парог!
  Хлапчукi вельмi бурна i ѓхваляльна папляскалi цудоѓнаму выкананню. Уладзiмiр нават збiѓ трапным стрэлам з пiсталета варону, а Данька заявiѓ:
  - А ты Дзiмка малайчына - прынцыпова спяваеш i складаеш толькi сваё!
  Юны маэстра заѓважыѓ:
  - А гэта i ёсць самае каштоѓнае, калi ты творыш сам, а не паѓтараеш нiбы папугай!
  Хутка падлiчылi страты... Нажаль трое хлапчукоѓ назаѓжды расталiся з атрадам, яшчэ пяцёра параненыя настолькi цяжка, што iх прыйдзецца несцi, i дваццаць пяць чалавек раненнi сярэдняга цяжару сваiм ходам, цi лёгкiя...
  Ангельцаѓ знiшчана больш васьмiсот сарака чалавек.... У цэлым суадносiны суцэль прымальнае! А вось палонны не аказалася, акрамя аднаго маёра медыцынскай службы. Усе астатнiх перабiлi...
  Данька зладзiѓ:
  - Мы, доѓга тупыя кулямёты, пiлавалi i тысяч пяцьсот ангельцаѓ павалiлi!
  Уладзiмiр перапынiѓ яго:
  - Заткнiся ты? Вось трое нашых хлопцаѓ загiнула. Я вось думаю, пахаваць iх тут, на полi лаянцы, цi несцi да сваiх частак, каб iх адпявалi паводле звычаю Хрыста!
  Данька тут здзiвiѓся:
  - А хiба ѓ СССР Хрыстос у пашане? Бо i вы i сам Сталiн увесь час кажаце - Хрыстос слабак i слiнцяй i не арыец!
  Уладзiмiр спакойна адказаѓ:
  - Гледзячы якi Хрыстос... Той, што ѓ Бiблii не арыец i пацыфiст! Той у якога верым мы, гэта значыць без так званага Святога пiсання, якраз чырвоны арыец! I не проста чырвоны арыец, але i надзвычай мужны чалавек! Гэта вам трэба разумець.
  Дзiмка пагадзiѓся:
  - Мне вось таксама бiблейскi Iсус, навучэнец не пярэчыць злому i падстаѓляць падонкамi шчокi зусiм не падабацца. У царскiя часы ѓжо было такое i што? Збiваѓ, у прыватнасцi пан селянiна, разбiваѓ яму ѓ крывiнушку твар, ламаѓ рэбры на дыбе, а той няшчасны проста малiѓся на пана. Але цi станавiѓся ад гэтага абшарнiк, хоць на грош лепш?
  Данька сам адказаѓ за ѓсiх:
  - Вядома ж, не! Злу трэба неадкладна даваць адпор! Таму што зло-гэта полымя; для якога лепшых бензiн цярпення, а лепшыя запалкi абыякавасць i эгаiзм!
  Уладзiмiр жорстка перабiѓ iх:
  - Тое, што вы кажаце i так вiдавочна, абсалютна для любога разумнага чалавека. Так, што не трэба, што-небудзь дадаткова нам тлумачыць i вывучаць. Наогул рускiя я ведаю нацыя, якая кахае фiласофскiя развагi i балталогiю ѓ стылi Дастаеѓскага. А пакуль вы Алег i Данька панесяце насiлкi з Петэрам, дык ён самы цяжкi iх забiтых. А зараз бягом марш...
  Хлапчукi былi акрылены i натхнёныя першай, па-сапраѓднаму баявой перамогай, ды i загартаваныя целы ѓжо сталi адаптавацца да спякоты i нагрузак. Гэта было проста весела! Вось так бяжы i жвавы...
  Данька на бегу спытаѓ Дзмiтрыя:
  - А вось ты дзяцюк прасунуты, можна сказаць вучоны ... Як ты думаеш чаму хрысцiянства змагло такiх поспехаѓ ва ѓсiм свеце дамагчыся. I гэта пры тым, што логii ѓ гэтым вучэннi, нi на кварк!
  Белабрысы хлапчук, крыху падумаѓшы, адказаѓ:
  - Помнiцца доктар прапагандысцкiх навук Гебельс сказаѓ: каб у хлусню паверылi яна павiнна быць буйной. Калi перафразаваць, каб у вучэнне паверылi, яно павiнна быць пазбаѓлена ѓсякай логiкi! Або нават яшчэ дакладней: каб у рэлiгiю паверылi, яна павiнна быць пазбаѓленай логiкi i разумнага сэнсу!
  Данька на бегу кiѓнуѓ:
  - Збольшага гэта так, але ѓсё ж... Шмат чаго ѓ нашым свеце пазбаѓлена логiкi i сэнсу, але нiшто не дасягнула такога поспеху як Хрысцiянства i тут адной парадаксальнасцю падобнае не растлумачыць!
  Дзiмка адзначыѓ:
  - Тут ёсць розныя фактары i адмiнiстрацыйны рэсурс уладаѓ, бо iм былi выгадныя пакорлiвыя слугi, абалваныя верай у лепшае замагiльнае жыццё i не жадаючыя штосьцi мяняць на зямлi. I вядома ж слабасць рабоѓ, якiя разумелi, што яны занадта слабыя i неарганiзаваныя, каб супрацьстаяць легiёнам Вечнага Рыма. Ну i далей... Сам вельмi рамантычны вобраз Iсуса Хрыста. Вось заѓважце - Iсус не быѓ пасрэднай асобай. Трацiна чалавецтва лiчыць, яго Усемагутным Богам якi з'явiѓся ѓ целе. А гэта пад сiлу толькi чалавеку з асаблiвым дарам абаяння.
  Якi бег па правую руку савецкi хлапчук мабыць разумеѓ беларускую мову i ѓмяшаѓся:
  - А тут усё значна прасцей! Сэнс, што сам Усемагутны Бог дзеля людзей прыняѓ чалавечае аблiчча, узышоѓ на крыж. Само па сабе дзеянне настолькi iрацыянальнае, усiм незразумелае, цяжка вытлумачальнае, але разам з тым цудоѓнае, што людзi на гэта клюнулi. Акрамя таго i чалавеку прыемна. Чаму прыемна? Таму, ён чалавек атрымлiваецца такая вялiзная каштоѓнасць, што сам творца сусвету дзеля яго мучыцца i аддае сваё жыццё! А гэта ѓвогуле супер!
  Данька пагадзiѓся:
  - Ды гэта неспасцiжна! Творцы Сусвету мучаць i распiнаюць, а ён молiцца за сваiх катаѓ! Хто гэта здольны ѓявiць? Што можа быць больш за тое?
  Дзiмка пагадзiѓся:
  - Ды нiшто! Бо сам па сабе менавiта парадаксальнасць Евангелле, i стала прычынай, што ѓ яго паверылi, у тым лiку i людзi мудрыя, зразумеѓшы, што падобнае прыдумаць немагчыма! У прыватнасцi iмператарам Канстанцiнам кiраваѓ не толькi практычны разлiк: выгадна не выгадна. Хрысцiяне не былi большасцю ѓ Рымскай iмперыi. Яны наадварот былi адчайнай меншасць, прычым меншасцю пасiѓнай i настроенай пацыфiсткi. А язычнiкi наадварот былi агрэсiѓнай большасцю. Так што iмператар Канстанцiн магчыма i паверыѓ... Прычым паверыѓ шчыра, i пайшоѓ пры прыняццi Хрысцiянства на смяротную для сябе рызыку...
  Данькi пагардлiва фыркнуѓ:
  - Я вось не разумею i ѓ чым тут была смяротная рызыка?
  Дзiмка цярплiва растлумачыѓ:
  - Длi гордых рымлян хрысцiяне, былi ѓсяго толькi iудзейскай сектай. Гэта значыць яны iх нават за людзей не лiчылi, а вось Алiмпiйскiя Багi нацыянальная рэлiгiя, няхай нават i запазычаная ѓ грэкаѓ. Гэта значыць, атрымлiваецца, што iмператар Канстанцiн пайшоѓ i супраць сваiх продкаѓ, i супраць акружэння. Акрамя таго, хрысцiянству ѓласцiва пурытанства, а рымляне не прывыклi сябе хоць у чымсьцi абмяжоѓваць. Гэта значыць менавiта ненатуральнасць хрысцiянства, тое, што гэтая вера прымушае адмовiцца ад шматлiкiх жыццёвых задавальненняѓ i было той каласальнай рызыкай пры яе прыняццi. Так, што толькi поспех у ратнай справе, дазволiѓ Канстанцiну замацавацца, у тым лiку i дапамога крыжа на шчытах!
  Данька заѓважыѓ:
  - Як i Iслам зацвердзiѓся на штыках, дакладней на мячах i дзiдах! Гэта лiшнi раз пацвярджае - хто моцны той i мае рацыю! Лепшы з аргументаѓ моцныя кулакi!
  Дзiмка хiхiкнуѓ:
  - Гэта можа i не смешна... Але вось трагiчна, калi розум не асаблiва шанавацца. Хоць дарма некаторыя думаюць, што падлеткi паважаюць толькi фiзiчную моц. Для iх характэрны i iншыя ѓ тым лiку iнтэлектуальныя каштоѓнасцi!
  Хлапчукi замоѓклi... Размаѓляць, вядома, цiкава, але пакуль тэмы толькi луналi ѓ паветры. Рэлiгiя, гэта не самая папулярная тэма ѓ гутарках дзецюкоѓ. А значыць, можа паспрабаваць пабалбатаць пра танкi?
  Данька спытаѓ Дзiмку:
  - А што вось ты думаеш аб якасцi нямецкай ваеннай тэхнiкi? У прыватнасцi хваленых частка панцвале?
  Хлапчук цалкам лагiчна адказаѓ:
  - Ды нiяк, практыка пацвярджае, што нямецкiя танкi моцныя i эфектыѓныя! Пра што тут яшчэ можна казаць? А такiя паказчыкi як прылада, браня, рухавiк, i следства: якая дзiвiць моц, абарона, рухавiк, вядома ж, важныя, але разам з тым другасныя. Натуральна ѓ тым выпадку: калi няма сапраѓдных танкавых асаѓ!
  Данька нахмурыѓся:
  - А што ты хочаш сказаць, што ѓ нас няма танкавых асаѓ?
  Дзiмка нявiнна, як манашка ѓсмiхнуѓся:
  - А адкуль iм быць? Нашы беларускiя танкi з танкамi пакуль не ваявалi. У краiны Суомi Фiнаѓ танкаѓ амаль не было, у Японii на Халхiн-Голе iх таксама было з гугулькiн нос. Не паспелi яны гэтым абрасцi - факт бясспрэчны! Так што пакуль на гэтую тэму размаѓляць бескарысна.
  Данька скрывiѓ твар:
  - Ды ѓ нас асаблiва нiчога ѓражлiвага i няма! Так можна i за антысавецкую агiтацыю ѓ падвалы НКВД дагадзiць.
  Дзiмка тонка хiхiкнуѓ:
  - Але вось мы павер i будзем першымi! Можа нават рыцарскiя крыжы атрымаем, бо мы расейцы народжаныя перамагаць!
  Савецкi хлапчук зло перабiѓ:
  -Э не! Гэта мы арыйцы народжаныя перамагаць. Вас жа пакуль выбаѓляла толькi тое, што наша войска яшчэ не павярнула на Усход. Але варта толькi Брытанii капiтуляваць, i вы ѓбачыце нашыя танкi на парадзе ѓ Крамлi.
  Данька падкалоѓ юнага нацыста:
  - У якасцi ваенных трафеяѓ зразумела. Ды яшчэ з калонамi якiя плятуць пад канвоем палонных! Вось як вы ѓбачыце Маскву!
  Якая пагражала ѓспыхнуць бойку прадухiлiѓ грозны вокрык Уладзiмiра:
  - Заткнiцеся! Табе Данька за доѓгую мову пакаранне... Замест начнога сну, пастаiш пад каравулам, усю ноч з ранцам на спiне. А яшчэ будзе падобнае выпорем...
  Данька хацеѓ быѓ палезь у бутэльку, але Дзiмка супакоiѓ:
  - Ты сам вiнаваты. Мы ж гасцях, у сяброѓскай краiны, а ты яе салдат абражаеш... Папрасi прабачэння i шануй належны госцю такт!
  Данька прамаѓчаѓ. Ён не хацеѓ нi прызнаваць памылку, нi распальваць канфлiкт. А Дзiмка прапанаваѓ:
  - Можа вам праспяваць што-небудзь у знак прымiрэння?
  Камандзiр запярэчыѓ:
  - Не ѓ дадзены момант не час!
  - Тады можна я таксама пастаю ѓ начной варце разам са сваiм сябрам Данькам?
  Уладзiмiр зноѓ i цалкам слушна запярэчыѓ:
  - I гэта будзе няправiльна, для яго з'явiцца лiшняя забаѓка... Няхай нудзiцца адзiн i моцна думае... - Юны камандзiр батальёна зрабiѓ паѓзу i амаль лiслiва спытаѓ:
  - Ты мяне здзiѓляеш. Адкуль у цябе такiя неверагодныя вайсковыя здольнасцi? Ты дзярэшся як супермэн з амерыканскiх комiксаѓ, у чым твой сакрэт?
  Дзiмка сумеѓся:
  - Ну чаму гэта супермэн... Усё ѓ прынцыпе ѓ межах магчымасцяѓ чалавек. Вось першы раз, калi я з'явiѓся перад танкамi. Яны прынялi мяне за арабскага хлапчука, што тут было неверагоднага i звышардынарнага. Далей паверылi гiсторыi, таксама натуральна, ну хоча дзяцюк зарабiць i дапамагчы ангельцам. Ну, а выцягнуць пiсталеты з-за пояса, вядома, не кожны чалавек, гэта можа зрабiць неѓзаметку не злоѓлены, але любы "шчыпач" нават юнага ѓзросту цалкам здольны. Ну, а застрэлiць з двух пiсталетаѓ чацвярых, шчыльна якiя сядзяць танкiстаѓ здольны любы з вас. А тое, што палкоѓнiк адразу ж здаѓся, то маючы досвед вайны з Брытанiяй, гэта не так ужо здзiѓляе. Вось тры мiльёны французаѓ здалiся амаль без бою i седзячы ѓ цудоѓных умацаваннях, што куды дзiѓней. Карацей кажучы, першы крыж другога класа, атрыманы цалкам лагiчна, я зрабiѓ тое, што мог зрабiць на маiм месцы любы дзяцюк з вашага батальёна. Ды i сама ѓзнагарода не ѓнiкальная, падчас першай сусветнай вайны ѓзнагароджана было ёй амаль сто шэсць тысяч салдат i афiцэраѓ. Дык з чаго б мне асаблiва сябе ѓзнiмаць!
  Уладзiмiр збольшага пагадзiѓся:
  - З аднаго боку гэта быццам бы так, але... Падчас другога бою ты быѓ не такiм як усе. У прыватнасцi ангельцы цябе нiбы не заѓважалi, i бiѓ ты наѓскiдку не цэлячыся, але пры гэтым i не прамахваючыся. Ды i палкоѓнiка голас зымiтаваць не кожны здольны!
  Дзiмка i тут запярэчыѓ:
  - Не, апошняе можа кожны, калi выкарыстоѓваць прыстасаванне для рэзанансу. Я вас гэтаму калi хочаце, навучу. Што да стральбы без промаху, то i вы вельмi нават прыстойна стралялi. Любому байцу з вашага батальёна можна прысвоiць званне Варашылаѓскага стрэлка. Ангельцы мяне не бачылi? Так i iншых байцоѓ таксама не заѓважалi, мы страцiлi ѓсе траiх забiтымi, што кажа, што гэтыя ваякi вiдавочна зашторылi вочы!
  - Ужо чатыры загiнуѓшыя! - паправiѓ Дзiмка голас ззаду. - Аляксандр сканаѓ, нажаль вайна.
  Уладзiмiру надакучыѓ такi размова, i ён прыкрыкнуѓ:
  - Хутчэй iмчыцеся, iнакш мы i астатнiх не данясем.
  Па дарозе памёр яшчэ адзiн цяжка паранены баец, але да буйнога арабскага паселiшча байцы дамчалiся. Там тым, хто не мог падняцца, аказалi экстраную дапамогу. Пасля чаго Уладзiмiр гутарыѓ з палкоѓнiкам Чырвонай Армii СССР, тлумачачы яму сiтуацыю i распавядаючы якi прайшоѓ баi. Той распарадзiѓся адправiць для праверкi двух конных чырвонаармейцаѓ з праваднiкамi-арабамi. Зрэшты, Уладзiмiр паказаѓ яму фота з кучай перабiтых ангельцаѓ i заявiѓ:
  - Нам вы можаце верыць, мы яшчэ не навучылiся манiць!
  - Затое навучылiся складаць! - панура i без асаблiвай радасцi адказаѓ палкоѓнiк.
  Але вось нiчога Уладзiмiр не сумеѓся i выклаѓ апошняе здарэнне прыбыѓшаму генералу. Той пацiснуѓ яму руку, i паабяцаѓ узнагародзiць тых, хто праславiѓся. Пасля чаго юных байцоѓ адправiлi спаць у казарму.
  Зрэшты, Уладзiмiр Расамаха, разумеючы, што ѓ жаѓнернi занадта ѓжо душна распарадзiѓся слацца на вулiцы... Ведай, нашы хлопцы танкаѓ, бруду i гнюсу не баяцца. У варту паставiлi Данька. Яму яшчэ ѓ ранец камянi паклалi, для большай вагi i ѓзмацненнi жорсткасцi пакарання. Зрэшты, Уладзiмiр паспяшаѓся, скалячыся суцешыць штрафнiка:
  - Затое цябе не пазбавяць агульных нашых узнагарод i заслуг. Мы на цябе дысцыплiнарнае пакаранне не накладаем, што для цябе выгадна!
  Данька, нiбы не зразумеѓшы, спытаѓ:
  - А чым гэта выгадна?
  Уладзiмiр Расамаха проста растлумачыѓ:
  - Наяѓнасць дысцыплiнарных спагнанняѓ-гэта выдатная нагода для адмовы на ѓручэнне ѓзнагароды, за воiнскiя заслугi. А ты, вядома ж, захочаш, вярнуѓшыся на Радзiму паказаць Георгiеѓскi крыж, цi яшчэ якi-небудзь ордэн.
  Данька злосна трасянуѓ галавой:
  - Ды нiякага жадання?
  Уладзiмiр крыва, як камбала ѓсмiхнуѓся:
  - Так... Не веру, бо твае сябры напэѓна пачнуць пытацца, а чаму ѓ твайго сябра ёсць жалезныя крыжы, а ѓ цябе няма? Чаму ты застаѓся без узнагароды, можа дрэнна ваяваѓ!
  Данька напусцiѓ на сябе абыякавы выгляд:
  - А мне ѓсё роѓна. Савецкiя ѓзнагароды куды каштоѓнейшыя за нямецкiя цацкi, нават рыцарскага крыжа з дыяментамi! Так што!
  - Ну, стой ганарлiвы беларускi хлопец! Я веру, ты будзеш пiльнаваць на сумленне. - Уладзiмiр Расамаха бясшумна выдалiѓся. Пакiнуѓшы сляды босых ног дванаццацiгадовага, але даволi буйнага для свайго ѓзросту хлопчыка.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 5
  Алег Рыбачэнка працягваѓ выкананне цiкавай мiсii. Ён разам з дзяѓчынкай Маргарытай разбурае чарговую англiйскую базу.
  Хлопчык-тэрмiнатар голай пяткай паддаѓ гранату i вымавiѓ:
  - Палiтык - гэтая пачвара, якое выдае сябе за прыгажуна, але нiякая раскошная амунiцыя не схавае свiны пятак i ваѓчыныя iклы!
  Дзяѓчынка-ваяѓнiца босымi пальчыкамi кiнуѓшы забойны прэзент смерцi, вякнула:
  - Салдат таксама ѓ некаторым родзе пачвара, таму што забiвае на поле лаянцы, але ѓ адрозненне ад палiтыка ён у роѓных умовах, а вось выбаршчык заѓсёды ѓ пройгрышы!
  Алег Рыбачэнка, запусцiѓшы босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату i разкiдаѓшы супернiкаѓ, вякнуѓ:
  - Жанчына жадае каханнi i шчасцi сабе i сваёй сям'i, палiтык у першую чаргу зацiкаѓлены падгадзiць iншым, i апантаны каханнем да грошай!
  Маргарыта шпурнула босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы прэзент смерцi i выдала:
  - Жанчына падобная на ружу: вабны водар, яркая знешнасць, вострыя шыпы, а на каго паходзiць палiтык, якi дзiвiць смуродам, убогiм знешнасцю, i колкасцю кактуса?
  Хлопчык-тэрмiнатар, крышачы супернiкаѓ, i падморгваючы сапфiравымi вочкамi, заѓважыѓ:
  - Жанчына, гэтае ѓвасабленне прыгажосцi i, чысцiнi, хай не заѓсёды iдэальна, а вось палiтык заѓсёды будзе эталонам подласцi i пачварнасцi!
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар заѓважыла са смяшком:
  - Басаногi хлапчук не так часта хулiганiць i залазiць у кiшэню, як палiтык творыць гадасцi i падкладае свiнню!
  Несмяротныя дзецi тварылi сапраѓдны цуды, i былi супер.
  Як, зрэшты, i дзяѓчынкi-лётчыцы што выйгравалi паветраную бiтву за Брытанiю.
  Наташка збiла ангельскую машыну, выкарыстоѓваючы голыя ножкi i прапiшчала:
  - Дзiця любiць гуляцца са зброяй, але ён хараство, палiтык любiць iм бразгаць, але замест страху выклiкае агiду i смех!
  Анастасiя агрэсiѓна адзначыла, збiваючы чарговую варожую машыну:
  - Чалавек адбыѓся як кажуць навукоѓцы ад малпы, палiтык хоць i тыповы прымат, асаблiва паспяховым людзям, мае сваяцтва з шакалам!
  Акулiна Арлова агрэсiѓна адзначыла, збiваючы чарговага супернiка прыёмам бочка:
  - Чалавек мае Боскую творчую прыроду, але распiнаем палiтыкамi, што проста чорт па натуры i робяць бязмежжа!
  Мiрабела Магнiтная, дзяѓбаючы самалёты супернiка, i ссякаючы iх нiбы ѓзмахамi веера, выдала:
  - Палiтык - гэта Д'ябал ѓ целе, толькi не валадар пекла, а творца апраметнай на Зямлi, у якой чэрцi выходзяць з-пад кантролю i спараджаюць хаос!
  Дзяѓчынкi, зразумела, монстры-самкi што трэба i даюць па рагах усёй саюзнай камарыльнi або зграi камароѓ.
  А некаторы прыгожых дзяѓчынак з СССР прадаюць тым часам у гарэм Iранскаму Шаху.
  Целы ваяѓнiц таксама падвергнулi масажу, прычым яго рабiлi не служанкi, i нават не еѓнухi, а мускулiстыя падлеткi-рабы. Ад iх дакрананняѓ дзяѓчаты i на самай справе ѓзбудзiла i сталi куды больш клiчуць i прывабнымi.
  I рыжая Анжалiка i бландынка Алiса забылiся пра сарамлiвасць i юрлiва буркаталi пад умелымi дакрананнямi юнакоѓ. Гэта была прэлюдыя да гандлю, каб яны былi вясёлымi i ѓ максiмальнай ступенi эратычна прывабнымi.
  Завершым "зарадку", дзяѓчат зноѓ абмылi i апранулi. На ножкi надзелi туфлiкi на высокiх абцасах i каштоѓных камянях, на валасы дыядэмы таксама з каштоѓнасцямi. Анжалiка нават здзiвiлася:
  - Няѓжо гаспадару не шкада, дык нас упрыгожваць? Бо гэтыя каменьчыкi каштуюць цэлы стан, а колькi за нас дадуць невядома!
  Галоѓная служанка супакоiла iх:
  - Падчас гандлю вы цалкам агалiцеся i выканаеце басанож танец. Гэта значыць бы будзеце прададзены ѓ гарнiтуры Евы, на вас не будзе i нiтачкi. А ѓсё астатняе, пакупнiк можа набыць за дадатковую плату.
  Алiса тут пачырванела, сумеѓшыся:
  - Дык што мы павiнны быць цалкам аголенымi перад зграяй мужчын?
  Служанка кiѓнула:
  - Вядома! Так загадвае найстаражытны звычай. Пакупнiк павiнен абсалютна ѓсё ведаць аб сваiх рабах. Усе заганы, калi яны, вядома, ёсць i добрыя якасцi. Вядома, шматлiкiя дзяѓчыны жудасна хвалююцца, бо яны не абвыклi нават здымаць паранджу перад мужчынамi. Але ласкi ѓ нас не робяць.
  Анжалiку, тут стала цiкава:
  - А калi нявольнiца ад сораму задаволiць iстэрыку?
  За служанку адказаѓ вялiзны i тлусты еѓнух у пашарэлай ад пылу кальчузе, i раскошнай чалме:
  - А мы з iмi гутарым перад гандлем, тлумачачы, што гэта не той выпадак, калi трэба саромецца, а наадварот трэба праяѓляць пакору. У адваротным выпадку чакае пакаранне. Звычайна гэта спрацоѓвае i нявольнiцы паводзяць сябе цiха. Што тычыцца вас, вы хоць i нявiннiцы, але падобна абвыклi хадзiць напаѓголыя, па загары вiдаць так што патрываеце. Калi вас прададуць у гарэм да шаха, гэта будзе лепшая з усiх магчымых лёсаѓ.
  Алiса зрабiѓ лёгкi рэверанс:
  - Вы нас суцешылi!
  Дзяѓчат накрылi некалькiмi напаѓпразрыстымi покрывамi, якiя трэба было здымаць, такiм чынам, каб цела прадаванай на аѓкцыёне рабы паступова дэманстравала свае любаты.
  Па арабскiх мерках Алiса i Анжалiка былi рослыя дзiвы, iх апырскалi пахошчамi, i яшчэ раз падвялi, завiлi цудоѓныя валасы, што б яны рассыпалiся па плячах, у самы разгар гандлю.
  Абедзве ваяѓнiцы былi спакойнымi, жыццё, вайна i трэнiроѓкi загартавалi iх, а значыць прычын псiхаваць не было. Што для iх забабоны i забабоны? А саромецца свайго цела iм няма чаго.
  Вось прагучаѓ сiгнал i рабыняѓ павялi на гандаль. Тут дарэчы ѓ высокiя абцасы, да якiх дзяѓчаты не прывыклi, вельмi абмяжоѓвалi ногi, i было непрыемна, што шкарпэтка зацiскалася i на яе прыходзiлася ѓся вага моцных, дзявочых цел.
  Так што ѓжо крочыць было, чымсьцi накшталт iнквiзiтарскай катаваннi, праѓда, у змякчэлым варыянце.
  Сабралася куча народа, дзе iшлi таргi, для беднаты. Прадавалi жанчын, дзяцей, мужчын. Але гэта было на адкрытым пастаменце з няякасным цi малакаштоѓным таварам. Жанчын, зрэшты, бязлiтасна распраналi i мацалi пры ѓсiх, тых хто спрабаваѓ атулiцца, бiлi бiзунамi. Чулiся стогны, i было шмат выцця. Ды i крыкi часам выказвалi пакуты. Асаблiва страшна было пакiнутым без бацькоѓ дзецям, якiх выводзiлi галышом на гандаль i раз-пораз пакупнiкi лезлi нямытымi пальцамi ѓ рот i шчыкалi. Так што плачу было навалам, як свiсту бiзуна. У дадатак яшчэ i смярдзела рознымi нечыстотамi, дзе-нiдзе вiдаць былi i аладкi, пакiнутыя iшакамi. Толькi пара аблезлых, зялёнага колеру матацыклаѓ, збольшага разбурала сярэднявечны пейзаж нявольнiцкага торгу.
  Алiса з горыччу заѓважыла:
  - Як гэта ѓсё зневажальна. Зварот, нiбы з жывёламi.
  Анжалiка дадала:
  - Спадзяюся гэта не для нас?
  Галоѓны еѓнух супакоiѓ дзяѓчат:
  - Не, вас прададуць у палацы, для багатых людзей. Дарэчы, калi дзявочыя ногi стамiлiся ад туфляѓ, вас пракоцiць рыкша.
  Ды высокiх, арабскiх юнакоѓ падалi каляскi i дамы на iх селi. У сваю чаргу суправаджаючы з вартавога, нечакана абзавялася роварамi. Вялiзны еѓнух паабяцаѓ:
  - У iмгненне дамчым да светлай мэты!
  На гэты раз мардаварот не схлусiѓ. Палац куды з увялi дзяѓчат быѓ вялiкi, раскошны, са статуямi i фонтамi.
  Але галоѓнае - гэта само месца для торгу якое нагадвае тэатральную сцэну. I тут таксама прыйшлося пачакаць чаргу. Анжалiка нават спытала:
  - Гэта буйны цэнтр гандлю рабамi?
  Галоѓны еѓнух удакладнiѓ:
  - Гэта буйны цэнтр жаночага гандлю рабамi. Мужчын у большай ступенi прадаюць у iншым месцы. Як дарэчы i хлопчыкаѓ, для суцяшэнняѓ...
  Таргi праходзiлi актыѓна, публiкi сабралася мноства i ѓсё ѓ раскошных усходнiх адзеннях. Толькi некалькi чалавек было ѓ еѓрапейскiх гарнiтурах, а цэлым гэта было тое яшчэ зборышча. Шуму было шмат, а дзяѓчат выводзiлi на памост альбо паступова агалялi, альбо адразу выводзiлi голымi.
  Вось адна з iх усё ж вытрымала знявагi i задаволiла iстэрыку. Рэвела як цялушка, на бойнi, пры здзiраннi жыѓцом шкуры. Стражнiкi яе заткнулi вехцем рот i вынеслi з памяшкання. Галоѓны еѓнух заявiѓ:
  - Выпору, каб не пашкодзiць скуру, можа яшчэ i ногi падсмажаць у жароѓнi, каб падэшвы пакрылiся невялiкiмi пухiрамi, магчыма i прэнг. Дама павiнна абразумiцца. Вы тое ж калi выкiньце "конiкi" атрымаеце жорсткае, пакаранне без калецтваѓ i вас павядуць прадаваць паѓторна.
  Анжалiка ѓсё ж такi спытала:
  - Калi мы зноѓ зробiм iстэрыку!
  Яѓнух сурова сказаѓ:
  - Тады вас пасадзяць на кол, так што спакушайце лёс!
  Калi дзяѓчат парай вывелi, нарэшце, на памост яны адчулi хутчэй палёгку, чым страх.
  Распарадчык гандлю зачытаѓ:
  - Дзве юныя прыгажунi, цнатлiвыя, гарачыя, навучаныя кахаць па-заходняму, але яшчэ не ведалi мужчын. Бландынка i агнязарная прадаюцца парай. Стартавая цана пяць тысяч залатых пiястраѓ.
  У адказ пачулiся незадаволеныя воклiчы на арабскай:
  - Пакажы нам iх твары! Што за дзiвы.
  Якiя стаяць па баках еѓнухi скiнулi з дзяѓчат паранджу i акрылi iх палаючыя ад хвалявання фiзiяномii. Герда мiмаволi здрыганулася, думка, што яе зараз перад парай сотняй юрлiвых мужчын распрануць донага была настолькi агiднай, што далiкатнае, тварык налiѓся пунсовым колерам, а сапфiравыя вочкi, заскакалi.
  А публiка закрычала ад захаплення i панеслася:
  - Сем тысяч пiястраѓ.
  - Восем тысяч!
  - Дзесяць тысяч!
  - Дванаццаць тысяч! - крыкнула мужчына з сiвой барадой у зялёнай упрыгожанай смарагдамi чалме.
  Анжалiка спытала еѓнуха:
  - А колькi гэта дванаццаць тысяч пiястраѓ калi перавесцi на еѓрапейскiя грошы?
  Яѓнух быѓ падобны з лiку бывалых i адукаваных:
  - Гэта прыкладна сто дваццаць тысяч даляраѓ ЗША. Ну дык прыкладна такi курс калi лiчыць у золаце!
  Алiса акруглiла вусны:
  - Мама Мiа, гэта ж тры цяжкiя танкi М-16.
  Анжалiка паправiла:
  - Ды няма ѓжо значна больш!
  Сапраѓды высокi сухаваты чалавек, з арлiным носам i ѓ пунсовай чалме прапанаваѓ, цэлых пятнаццаць з паловай тысяч пiястраѓ.
  Галоѓны еѓнух шапнуѓ:
  - Гэты ѓ пунсовай чалме, сам Алi-Топал, пастаѓшчык у гарэм шаха Iрана. Ён не прывык прайграваць таргi.
  Багацей у зялёнай са смарагдамi чалме выдаѓ:
  - Сямнаццаць тысяч пiястраѓ, за пару гурый...
  Тут падняѓся малады чалавек без чалмы, але ѓ еѓрапейскiм гарнiтуры i прароѓ:
  - Васемнаццаць тысяч пiястраѓ! Гэтыя жанчыны вартыя мяне, iндыйскага раджу Малiка.
  Настала часовая паѓза... мужчыны падмiтусiлiся... Багацей у смарагдавай чалме заѓважыѓ прынцу:
  - I ты за два кралi хочаш даць грошай, на якiя можна купiць мiнаносец?
  Прынц зло адказаѓ:
  - А ты што хочаш пераспаць з жалезным караблём?
  Тым часам еѓнухi скiнулi з дзяѓчат пакрывала якiя прыкрывалi хупавыя шарападобныя грудзей. Соску пры гэтым зiхацелi падобна ружовым бутончыкам. Гандаль ажывiѓся. Адзiн з шэйхаѓ высыпаѓшы з кашалька жменю дыяментаѓ, заявiѓ:
  - Я прапаную за iх дваццаць тысяч пiястраѓ! Яны гэта стаяць!
  - Дваццаць адна тысяча! - Прапанаваѓ чалавек у зялёнай чалме.
  - Дваццаць дзве тысячы! - рыкнуѓ прынц.
  - Дваццаць пяць тысяч! - Усадзiѓ пастаѓшчык шаха.
  Па шэрагах прайшоѓ гул, але гандаль не спынiѓся. Шэйх падскочыѓ да ювелiра i вытрас усё змесцiва кашалька i спытаѓ:
  - Ацанi гэтыя алмазы!
  Той выцiснуѓ з сябе:
  - Дваццаць восем пiястраѓ!
  Шэйх рыкнуѓ:
  - Яны мае, абедзве дзяѓчынкi!
  Прынц з Iндыi запярэчыѓ:
  - Няма мае! Трыццаць тысяч пiястраѓ!
  Зноѓ узнiкла паѓза. Лiчы трыста тысяч долараѓ ЗША, гэта вялiзная сума, для тых часоѓ. Многiя пачынаюць задумвацца, а цi варта столькi выкладваць за дзяѓчат.
  Яѓнухi па сiгнале скiнулi покрывы, якiя затуляюць нявольнiцам жываты, а затым i знялi дыядэмы распусцiѓшы цудоѓныя валасы... Зноѓ аднавiлiся таргi, у мужчын ехалi дахi.
  - Трыццаць тры!
  - Трыццаць пяць!
  - Трыдцаць дзевяць!
  - Сорак адна тысяча!
  Паѓза .... I тут пастаѓшчык шаха выдаѓ:
  - Сорак пяць тысяч пiястраѓ. А астатнiх папярэджваю, што той, што назаве суму i не зможа яе цалкам аплацiць, будзе публiчна выпорот i з ганьбай выгнаны з таргоѓ.
  Шэйхi некалькi замаркоцiлiся... Тады яшчэ не было такiх багатых струменяѓ нафтадаляраѓ, ды i сам даляр яшчэ не паспеѓ абясцэнiцца, так што сума была вельмi вялiкая. I аддаваць яе за рабынь...
  Але Галоѓны еѓнух яшчэ не выклаѓ усе казыры i з дзяѓчынак паляцела апошняе пакрывала якое затуляе сцягна i ножкi. А затым нацiск шпiлек вызвалiла i ножачкi ад туфляѓ на высокiх абцасах. Рушыла ѓслед каманда:
  - Танцуйце!
  Калi жанчына танчыць, то гэта зусiм не тое, калi яна стаiць нерухома. Бо гэта ѓжо не статуя, хай нават прыгожая, а жывая трапяткое цела. А дзяѓчаты, моцна ѓзбуджаныя сорамам, i адначасова пiкантнасцю сiтуацыi скакалi вельмi ѓжо энергiчна.
  - Пяцьдзесят тысяч! - прастагнаѓ чалавек у зялёнай чалме.
  - Пяцьдзесят пяць тысяч! - Не здаваѓся пастаѓшчык гарэма.
  - Шэсцьдзесят! - Выкрыкнуѓ адзiн з шэйхаѓ.
  - Шэсцьдзесят пяць! - Дадаѓ пастаѓшчык шаха.
  - Семдзесят! - крыкнуѓ уладальнiк смарагдавай чалмы.
  - Восемдзесят! - Абарваѓ пастаѓшчык шаха i дадаѓ. - Правер свой баланс няшчасны, ты можаш атрымаць бiзуном.
  Апошнi гандляр знiк... Рушыла ѓслед лiчылка:
  - Раз, два ... - Тут паѓза, раптам хто перадумае ... Алiса шапнула (ды калi гэта нарэшце скончыцца! Я атэiстка-камсамолка гатова малiцца Алаху!). - Тры! Прададзена пастаѓшчыку гарэма шаха.
  На дзяѓчат тут жа накiнулi покрыва i лiтаральна на руках вынеслi з торгу. Так скончыѓся "працоѓны" дзень ваяѓнiц. Дакладней яшчэ не. Пагрузiлi iх сапраѓдны набыты ѓ Амерыцы трэйлер i павезлi ѓ Тэгеран. Самi дзяѓчаты па-ранейшаму былi, па сутнасцi голыя, але накрытыя покрывамi i ляжалi на канапах. Iх нават далi вытанчаных страѓ, а ахову пакiнулi звонку. Дык вось ляжы i атрымлiвай асалоду, дарагi.
  Алiса са здзiѓленнем заѓважыла:
  - А ѓсё ж дзiѓна! За нас заплацiлi суму роѓную дваццаццю цяжкiм танкам ЗША. Гэта значыць цэлае багацце з залатымi далярамi, яшчэ не абясцэненымi iнфляцыяй. А тым не менш, нiякага гонару, нешта не адчуваецца!
  Анжалiка ѓздыхнула:
  - Золата - гэта заѓсёды каштоѓнасць, але калi з яго складаюцца пруты клеткi, то хочацца яго ѓцанiць!
  Алiса прапанавала:
  - Можа, у гарады пагуляем. Будзем зваць горад, а потым iншы каб ён пачынаѓся на канчатак папярэдняга?
  Анжалiка адмоѓна закруцiла галавой:
  - Гэта ѓжо неяк па-сармачнаму. Можа, чагосьцi iншага ты прыдумаеш. Якiя iдэi?
  Алiса знайшлася:
  - А давай тады адцiскацца па чарзе. Хто першая зламаецца, тая i прайграла!
  Анжалiка ахвотна пагадзiлася:
  - Вось гэта iдзе! Заадно рукi i грудзi патрэнiруем. А то ногi ѓ нас атрымлiвалi дастатковую нагрузку, а вось рукi няма!
  Пакуль дзяѓчаты забаѓлялiся, у Афрыцы таксама было спякотна.
  Батальён СССР Чырвоны арэлёнак рухаѓся на поѓдзень... Такiмi вось перабежкамi i марш-кiдкамi. Хлапчукi ѓжо ѓцягнулiся ѓ задушлiвы i выматвальны рытм бегу па пустынях i джунглях. А па дарозе даводзiлася пераадольваць i баявое супрацiѓленне ангельцаѓ.
  У прыватнасцi блок-пост з двума кулямётнымi вышкамi. Тут прыйшлося крыху пастраляць перш, чым у ход пайшлi гранаты. Абышлося без страт...
  Але затым было i цяжэй, восем танкаѓ i чатыры САУ апынулiся закапанымi ѓ зямлю, i вакол iх пяхота, кулямёты, дасведчаныя салдаты, выкапаныя шасцiграннiкам траншэi. Тут так проста не ѓзяць, свайго роду ѓмацаваныраён на скрыжаваннi трох дарог, кiроѓных i якiя злучаюць Самалi, Судан i Эфiопiю.
  Падабрацца было нялёгка, мясцовасць, якая вакол прастрэльвалася i лесу вакол высечана. Уладзiмiр, разумеючы авантурнасць штурму ѓжо хацеѓ было выклiкаць на дапамогу авiяцыю, але Дзiмка Ракетны прапанаваѓ збудаваць падабенства катапульты i шпурнуць пару звязкаѓ супрацьтанкавых гранат.
  - Не варта адцягваць чырвоную авiяцыю, тым больш у супернiка ёсць, як мiнiмум пяць магутных зенiтак калiбра 90 - мiлiметраѓ, не лiчачы яшчэ авiягармат. Тут невялiкi фарпост супернiка, а супраць фарпостаѓ патрэбны аблогавыя балiсты.
  Камандзiр батальёна хлапчукоѓ i чырвоных арыйцаѓ Уладзiмiр тут, суцэль мiж iншым справядлiва, некалькi ѓсумнiѓся:
  - Ты думаеш можна патрапiць з яе дастаткова дакладна?
  Дзiмка, адцiскаючы разам i сябрамi пальмавае масла, i смалу, пацвердзiѓ:
  - Ды я так думаю, Варашылаѓскi стрэлак - гэта яшчэ дробязь. Ды i сам Варашылаѓ самы прымiтыѓны ваяка. Толькi даручыце навядзенне мне.
  Хлапчук сапраѓды перад стрэлам памедытаваѓ, а гранатам дадаѓ яшчэ i бензiну, змяшанага з пальмавым маслам, i смолам, у якiя дадалi яшчэ i вапны з карбiдам. А затым, зрабiѓшы разлiк, перахрысцiѓся, аддаѓ пiянерскi салют, i стрэлiѓ наѓскiдку:
  - Вось атрымаеце недаѓвяты!
  Адзiн стрэл, затым другi з крыкам:
  - За Радзiму, за Сталiна!
  З боку супернiка, грукат, крыкi, стогны.
  Дзiмка загадаѓ паѓторна:
  - Яшчэ залп!
  Стогны, грукат, полымя сталi мацней, раздалiся крыкi па-ангельску: здаемся!
  Палонных аказалася на гэты раз больш за пяцьсот чалавек, i ѓ асноѓным гэта былi белыя ангельцы. Цяжка паверыць, што гэтыя хлопцы лiтаральна паѓгода таму грамiлi праѓзыходныя сiлы iтальянцаѓ у Эфiопii i ѓ самой Iталii. А вось зараз iх пабудавалi, нiбы вартае жалю статак бараноѓ.
  Басаногiя, падрапаныя, але вясёлыя хлапчукi гналi палонных, не зважаючы на камянi i калючкi пад нагамi. А Дзiмка Ракетны нават заспяваѓ:
  Краiна святая камунiзму;
  Запалiла ты паходню ѓсёй планеце!
  Нясiце сцяг Сталiнiзму,
  Якi даѓ такое шчасце дзецям!
  
  У кожнага з нас вiнтоѓка,
  Мы ведаем ратную працу ганаровую!
  Бо песня нясецца сакавiта, звонка,
  Над галавою з чырвоным святлом зоркi!
  
  Нясем мы радасць, шчасце ѓсяму свету,
  Каб працавiк быѓ гаспадар!
  Капiталiста тоѓстага да адказу,
  На трон узлез пралетарый!
  
  Наш пунсовы сцяг, вядома колеры крывi;
  У iм сiла Госпада Хрыста адкрыта!
  I iх цярпець давядзецца шмат болю,
  Нас праводзяць святых з абраза аблiччы!
  
  А далей раю не вiдаць рабятам,
  Нас уваскрэсяць навукоѓцаѓ мудрых думкi!
  Тады сустракаць з кветкамi крок салдата,
  Пры генiяльным камунiзме!
  
  Таварыш Сталiн Госпадам пастаѓлены;
  Айчынай кiраваць i весцi да перамогi!
  Наш шлях да вяршынi вельмi сланы,
  А правадыр вялiкi ты за ѓсё ѓ адказе!
  
  Адзiнства стане наша прывiтанне народам,
  Якiм дасць штык Ленiнiзму дабро!
  Падпалiць крыгу гарачы прамень свабоды,
  Пад пунсовым, кумачавым сцягам!
  
  Вось танкi рвуць на шматкi шэраг пяхоты,
  А трусы ѓсякiя, без слоѓ здаюцца!
  У тым гераiзм хлапчукоѓ адважных роты;
  Што самалёты не гаршкi i сподкi!
  
  Вялiкая слава чакае - верце,
  Тых, хто Расiю, вышэй за жыццё шануе!
  Адкрыем у космас прамянiсты дзверцы,
  Каб не было гнiючай ляноты!
  
  Для Радзiмы i патрэбен подзвiг;
  I ёй мы прысвяцiм, павер служэнне!
  А злы фашызм ужо разгромлены,
  На славу, гонар, радасць - пакаленняѓ!
  Дзiмка спяваѓ як сапраѓдны маэстра i савецкiя хлапчукi разам з iм... Прычым нiхто не звярнуѓ увагу на не зусiм дарэчны ѓ дадзенай кампанii выпад супраць таталiтарызму. А што, фармальна Савецкая Расея не таталiтарная, а дэмакратычная!
  Толькi Данька шапнуѓ вуснамi:
  - Ну, ты i даеш Дзiмка!
  Палонныя былi здадзены ѓ блiжэйшай базе, i вызвалiѓшыся дзецюкi памчалiся далей. Пакуль прыпынкаѓ у iх не было. Маршал Ракасоѓскi павiнен быѓ зрабiць вялiкi шлях аж да ПАР. А паспрабуй вось так прайдзi ѓсю Афрыку. Прычым англiйскiх войскаѓ на ѓсходзе Афрыканскага кантынента, куды больш, чым на Захадзе. Ды i ѓ Эфiопii трэба лiчыцца з паѓстанцамi, i рознымi прабрытанскiмi князькамi.
  Так што баявым хлопчыкам даводзiцца бегчы па калючках i гальцы, не думаючы аб адпачынку. Вось i яшчэ адна выйшла сутычка, на гэты раз мясцовым, мяцежным племем.
  Бой быѓ i не такiм бяскроѓным, аднаго пацана абклалi з "Буру" трапiѓшы сапраѓды ѓ лоб. Праѓда i суданцам дасталася, iх выкасiлi сотнi чатыры, ужыѓшы аскепкавыя гранаты i звярнуѓшы ва ѓцёкi.
  Траiх хлопцаѓ паранiла настолькi сур'ёзна, што iх прыйшлося несцi на насiлках.
  Перад сном Дзiмка сказаѓ Даньку, якога таксама злёгку падрапала асколкам па шчытку шырокiх грудзей.
  - Вось бачыш, вайна становiцца вясёлай. I бiтвы, ёсць i ахвяры, i рамантыка!
  Данька пагадзiѓся:
  - Ды зараз я згодзен, ёсць рамантыка, i ахвяры. Хаця лепш, каб ахвяраѓ з нашага боку ѓвогуле не было.
  Дзiмка хiтра падмiргнуѓ:
  - О... Ты ведаеш для гэтага магiя патрэбна. Але павер, будзе лепей.
  Наступны дзень прайшоѓ гэтак жа напружана, iх спрабавалi атакаваць якiя вершнiкi, але хлапчукi былi напагатове, i на гэты раз пазбеглi страт, абклаѓшы паѓтараста атакавалых тыпаѓ. Сярод забiтых было i два брытанскiя афiцэры. Так паступова i разгаралася вайна. Было вiдавочна, што тут не шпацыр, i не проста марш-кiдкi.
  Вось яны дасягнулi апорнага пункта ангельцаѓ каля Бахчы. Але тут ужо бiцца, амаль не прыйшлося. Тузiн, iншая ангельскiх салдат паспрабавала забарыкадзiравацца ѓ бункеры, але iх выкурылi самаробнымi атрутнымi рэчывамi. Некалькi брытанцаѓ акалелi на месцы, а астатнiя вырвалiся вонкi, дзе iх i павязалi.
  Затое тэхнiкi было захоплена цалкам звыкла, а сабраныя для абароны пункта арабы прынялi прысягу на вернасць Савецкаму Саюзу.
  . РАЗДЗЕЛ Љ6
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава ѓжо на падыходзе да ПАР.
  Яны грамяць англiйскую базу Намiбii i як заѓсёды ѓ вялiкiм удары. Такiя грозныя хлопцы.
  Хлопчык шпурнуѓ у ангельцаѓ забойнай i разбуральнай сiлы гранату i прапiшчаѓ:
  - Салдату суддзя Бог i час, палiтык жа i без суда мярзотнiк, i яго бязмежжа не ведае часавых рамак!
  Дзяѓчынка агрэсiѓна заѓважыла, запусцiѓшы босымi пальчыкамi точаных ножак.
  - Салдат не шукае ён спакою, i бура таксама не вабiць, палiтык подзвiгi закапае, вельмi зайздросны паразiт!
  Алег Рыбачэнка зноѓ запусцiѓ у супернiка, падкiнуѓшы голай, дзiцячай пяткай гранату i выдаѓ:
  - Салдат часам воiн нехаця, i яму не хочацца забiваць, але выконвае свяшчэнны абавязак перад Радзiмай, палiтык жа добраахвотны здраднiк, якому падабацца вiнавацiць, не выконваць абавязацельстваѓ перад выбаршчыкамi!
  Маргарыта зрэзала супернiка трапнай чаргой, раздзiраючы вантробы, заявiѓшы:
  - Салдат вырашае ѓ баях галаваломкi, палiтык будуючы хiтрыя камбiнацыi, не можа вырашыць справу мiрам!
  У iншых месцах дзяѓчыны тварылi подзвiгi.
  Алiса i Анжалiка адцiснулiся па некалькi тысяч разоѓ, але аблiваючыся потам, не хацелi адна адной саступаць. Нарэшце дзяѓчаты цалкам слушна палiчылi, што з iх хопiць, ды i сiлы яшчэ спатрэбяцца. Так што лепей адпачыць.
  Анжалiка заявiла:
  - А мы з табой нiбы рускiя вясковыя бабы, гэта значыць упартыя. Што ж зараз будзем забаѓляць.
  Алiса тут пажартавала:
  - Мусiць, матылькоѓ...
  Трэйлер спынiѓся i дзяѓчатам зноѓ на залатых падносах ѓнеслi ежу. Пасля жорсткай трэнiроѓкi з адцiсканнямi, ваяѓнiцам вельмi хацелася есцi. Яны прагна накiнулiся на ежу i пiтво... Елi i тарты, i шакалад, i садавiна з мёдам... I не заѓважылi, як на iх накацiла найцяжкая дрымота.
  Ператвораны самую сапраѓдную мыльную оперу: сон серыял працягнуѓся;
  Новая надзея ап'яняла сэрцы абедзвюх найпрыгажэйшых вершнiц. I яны скакалi на сваiм цудоѓным скакуне - мегагноме.
  Анжалiка з натхненнем вымавiла:
  - Ты ведаеш, апынуѓшыся ѓ гэтым свеце фэнтазi, сапраѓды адпачывае свайго светабудовы грукатлiвага жалеза!
  Алiса, скалячы жамчужныя зубкi, пагадзiлася:
  - Сапраѓды гэта так! Адпачываеш i канкрэтна адводзiш душу.
  Агнязарная Д'яволiца выказала думку:
  - Калi б вайны не iснавала, то яе варта было выдумаць, прычым у адрозненнi ад Усявышняга Бога - гэтая казка глядзелася б не параѓнальна праѓдападобна!
  Алiса зладзiлася:
  - У прынцыпе так! Але ведаючы, як у нас вялiкi Сталiн, цалкам можна i ѓ iснаванне ђсявышняга Бога паверыць!
  Анжалiка з хiтрым выглядам i суцэль лагiчна ѓдакладнiла:
  - Але, калi, вядома, Усявышнi Бог не Iсус Хрыстос!
  Алiса цяжка ѓздыхнула:
  - Лягчэй паверыць у бяссiлле Д'ябла, чым ва ѓсемагутнасць Езуса!
  Калi цемра ночы змянiлася вязкiм перадранiшнiм змрокам, шлях заступiла дзiѓная цёмная паласа. Яна чымсьцi падалена паходзiла на плямiстага пiтона. Здаравенныя ѓ крапiнку i з мудрагелiстымi выгiнамi, валуны цягнулiся бясконцай лiнiяй па вiльготнай, шурпатай траве.
  Алiса ѓсклiкнула:
  - Вось, гэта, мусiць, мяжа, уладанняѓ уладара апраметнай!
  - Не, не бойся белабрысая дзiва, гэта ѓсяго толькi старая мяжа! - радасна абвясцiла Анжалiка. - Цяпер ужо мы амаль, ну спадзяюся на гэта - сапраѓды дома!
  Басаногая ваяѓнiца-бландынка скрывiла тварык:
  - А ты па-ранейшаму поѓная аптымiзму па самыя гланды!
  Вогнезарная ваяѓнiца пакрыѓдзiлася:
  - Хто б ужо казаѓ пра аптымiзм, без прычын!
  Замшэлыя камянi нiхто не ахоѓваѓ, i па той бок было гэтак жа пуста, як i з боку iмперыi злых троляѓ i ваѓкалакаѓ. Алiса паскрэбла пальчыкамi сваёй босенькай ножачкi панцыр i свiснула:
  - Стромка тут, аднак! Дакладней сказаць сумна!
  Вядома, скрыжаванне гэтых межаѓ, як i нядаѓняй ракi, не давала нiякiх гарантый, але ѓсё ж прамянiстыя ѓцекачы адчулi сябе крыху спакайней.
  Анжалiка выказалася паэтычна:
  - Вось яна зямля запаветная, але не Iзраiль!
  - А чаму новая мяжа так дзiѓна выкладзена? - Спытала Алiса, праводзячы сваiм прамянiстым поглядам нагрувашчванне валуноѓ. - Зручней, мусiць, чым па камянях цi ѓсё ж не?
  Анжалiка буркнула:
  - А навошта табе ведаць гэта?
  Алiса пацiснула плячыма:
  - Ды так цiкава. Я ж у гэтым свеце лiчы навiчок. Няхай нават гэтым i нельга ганарыцца!
  - Каменную мяжу клалi не для ваѓкалакаѓ або ваяѓнiц. Раней там былi землi кастагрызаѓ - злосных i вельмi моцных троляѓ-забойцаѓ. Вайна з тролямi, эльфамi, ваѓкалакамi, i тыгра-тараканамi цягнулася стагоддзямi. Армii розных стварэнняѓ былi проста вялiзныя - даходзiлi да сотняѓ тысяч! Аднойчы яны тролi-кастагрызы атрымалi шэраг перамог, дайшлi да самых перадгор'яѓ i ледзь не развалiлi Персiк-Янтар - а гэта як-нiяк сталiца Краiны Кахання i Надзеi, чыё Прамянiстае святло i крынiца энергii трымае Сэрца Сусвету! - выдала Анжалiка.
  Алiса ѓсклiкнула, пляснуѓшы рукамi:
  - Вось жах! Так што ѓсе светабудовы i мiрыяды светаѓ былi пад пагрозай?
  Вогнезарная ваяѓнiца ласкава супакоiла сяброѓку:
  - Але iх сiлы скончылiся ѓ гарах. Потым ва ѓдалы год нашы ваяѓнiцы разам з эльфамi, усё ж перакулiлi войскi злых троляѓ i выбiлi да апошняга. Iх траву папалiлi ѓсю, гарады занялi i зажылi. А мяжу перанеслi ад мяжы да межаѓ поѓначы!
  Алiса хiхiкнула:
  - Ого! А бо такiя гiсторыi тыповыя, цi ледзь не для ѓсiх казак!
  Анжалiка цалкам лагiчна адказала:
  - А што такое казка, як не злёгку перабольшаная жыццём
  - Ты хочаш сказаць, што ваяѓнiцы выратавалi светабудову... - Герда пачала разумець, чаму Анжалiка вонкава не адрознiвалася ад багiнь антычных часоѓ, якiх грэкi малявалi ѓ сваiх статуях.
  Якая прашмыгнула мiма пальчыкаѓ яшчарка колеру бурштыну выклiкала пачуццё козыту.
  - Усе ваяѓнiцы - нашчадкi антычных багоѓ i багiнь. Таму тут так доѓга быѓ райскi мiр. Але Люцыпар сказаѓ: хопiць ласкi! Ну, а ваѓкалакi вырашылi зараз арыйкi вырадзiлiся, таму i напалi на iмперыю Справядлiвасцi i шчасцi...
  Анжалiка скончыла i спрытна злавiла яшчарку пальчыкамi босых ножак.
  Алiса рыкнула:
  - А, ну так. Значыць, яшчэ мы i вырадзiлiся ... Хто б казаѓ, гледзячы на троляѓ вырадкаѓ i на прыгажунь як нашых дзяѓчат, так i эльфiек!
  Анжалiка слушна адказала:
  - У кожнага народа свае паняццi прыгажосцi.
  Алiса пагадзiлася. Яна саскочыла з мегагнома i зрабiла ѓ паветры сальта:
  - Ды паняцце прыгажосцi ѓ кожнага народа i вiду свае. Толькi вось погляды на агiднасцi дзiѓна супадаюць ва ѓсiх без выключэнняѓ. Ёсць такi феномен. Дарэчы звычайна, калi гавораць дзяѓчына - дадаюць прыгожая, а калi старая пачварная!
  Анжалiка таксама зрабiла сальта i крутанула мячом:
  - Ды ёсць падобнае... Усе людзi, заѓваж менавiта людзi кахаюць юнацкасць i баяцца старасцi. Гэта такая вось тыповая з'ява. Зрэшты, нельга не пагодзiцца, што яно натуральнае.
  Тут размовы дзяѓчат перарвалiся, перад iмi выскачыѓ чарговы звер, ужо стары знаёмы тыгра-таракан. Праѓда ён быѓ адзiн, але з двума вельмi доѓгiмi мячамi ды яшчэ i шчыткамi.
  - Ну што дзяѓчыны-ваяѓнiцы будзеце бiцца?
  Анжалiка зрабiла яму на сустрэчу крок:
  - Вядома, ужо павер, не спалохаемся! А ты не пабаяѓся да нас прыйсцi адзiн!
  Тыгра-таракан запярэчыѓ:
  - Ды няма басапятыя красунi, я як раз не адзiн.
  Алiса свiснула:
  - Я так i ведала, ты на сумленны бой нiколi не вырашышся. Нябось войска яшчэ з сабой прывёѓ?
  Тыгра-таракан запярэчыѓ:
  - Не, я наогул адзiн, але са мной мае цёмныя багi, якiя i дапамогуць мне вас перамагчы. Толькi бiцца мы будзем я спадзяюся пачэснаму - сам-насам!
  Алiса з бачным паляваннем пагадзiлася:
  - Вядома ж, па-чэснаму. А паколькi я бландынка, а табе дапамагаюць цёмныя багi, то выбар супернiцы павiнен упасцi менавiта на мяне!
  Анжалiка моѓчкi, рэзка як сарваны напорам вентыль абгарнулася i апякла Алiсу вельмi непрыемным позiркам. З вуснаѓ ваяѓнiцы злятала бязладнае шыпенне.
  Ваяѓнiца-бландынка ѓразiлася:
  - Гэта ты чаго сяброѓка?
  - Мне не падабаецца з табой размаѓляць, - нарэшце глуха i па ледзяным адчужана вымавiла Агнязарная Д'яволiца. - Я адчуваю цябе як пустое месца.
  Алiса паспрабавала супакоiць сяброѓку:
  - I ѓсё ж гэта мой выбар! Анжалiка будзь патрыёткай, а не эгаiстам, паслядоѓнай у служэннi Савецкаму Саюзу...
  Анжалiка выцiснула з сябе:
  - Добра, бярыся! I перамажы, калi вядома зможаш, а я ѓ цябе веру!
  Тыгра-таракан адразу ж кiнуѓся на ваяѓнiцу-бландынку. Яны мабыць спрабаваѓ узяць яе нахрапам, разлiчваючы, што носьбiтка светлых валасоѓ яшчэ не разагрэлася. Але Алiса, падобна, да гэтага была гатова. Ва ѓсякiм разе, яе востры кладзец распорол пачвару чэрава ѓжо на першых секундах бою. Анжалiка падбадзёрыла сяброѓку:
  - Вось так правiльна! Ты бачу ѓ форме!
  Працiѓнiк агiдна прароѓ:
  - Ды ты стварэнне белабрысае!
  Тыгра-таракан занадта ѓжо шырока размахваѓся i з усiх сiл укладваѓся, чым Алiса выдатна скарысталася, адсекшы якi нападаѓ пэндзаль. Пасля чаго выказалася:
  - Замах шырокi, а кругагляд вузкi!
  Тыгра-прус у адказ атакаваѓ, спрабуючы лягнуць i нiжнiмi канечнасцямi. Але бландынка-тэрмiнатар вельмi спрытна яму надсеклi каленку, прымусiѓшы супернiка захiстацца. Анжалiка зноѓ ухвалiла:
  - Гэта цалкам у стылi непераможнага Савецкага Саюза. А цяпер хутчэй яго прыкончвай.
  Алiса накiнулася на сваю ахвяру, нiбы тарнада ѓ тропiках, тыгра-прус ледзь паспяваѓ адбiвацца i нядзiѓна, што неѓзабаве яго выродлiвая башка, аддзялiлася ад цела. Такiм чынам бiтва скончылася...
  Анжалiка выказала думку:
  - Усё немагчымае магчыма ведаю дакладна! Быць немагчыма вечна дзевай бязгрэшнай!
  Алiса тут здзiѓлена спытала сяброѓку:
  - А чаму, калi я захацела з iм бiцца, ты гэта ѓспрыняла так халаднавата, нiбы гэта нейкая гiдкая падлянка. У рэшце рэшт, гэта маё права!
  Анжалiка скрывiла скiвiцу:
  - А маё права адмовiць табе ѓ тлумачэннi. Але прыйдзе час i, ты ѓсё даведаешся!
  Алiса цяжка ѓздыхнула, але не стала дакучаць сяброѓцы роспытамi.
  Яны маѓчалi да самага ѓзыходу сонца. Анжалiка паступова астыла i была нейкай затарможанай. Iероглiфы на бранi мерна калыхаецца мегагнома станавiлiся ѓсё выразней, па меры таго як бляднеѓ небасхiл. Калi прасвятлела, Алiса змагла разглядзець у дэталях якi раскiнуѓся перад iмi горад на правым баку ракi з хвалямi пад колер апельсiнавага соку. Але асаблiвае ѓражанне зрабiѓ велiзарны герб, ён быѓ вывастраны з напаѓкаштоѓных камянёѓ, з узрушаючай дэталёвасцю, а можа быць, гульня ранiшняй святлаценю ажыѓляла гэты маленькi магiчны барэльеф. Вертыкальна размешчаная птушка раскiнула шырокiя, але сагнутыя крылы i павярнула галаву ѓ профiль.
  Выразна акрэсленыя выпуклыя вочы сiмвалiзавалi востры зрок, а сагнутая драпежная дзюба была небяспечна вострая. Але самае дзiѓнае было нiжэй. Кожнае з пёраѓ крыла таксама было маленькай птушкай, а ѓсе разам яны станавiлiся замерлым атрадам птушак-ваяроѓ, аддана глядзяць на сваю вялiкую ѓладальнiцу, быццам чакаючы загада... Моц, вернасць i гатоѓнасць да iмгненнага нападу былi перададзены па-майстэрску. Алiса доѓга разглядала гэты магутны знак, разважаючы....
  Сон дзяѓчат, як i трэба было чакаць, перарваѓся, але здарылася, гэта зусiм не таму, што сяброѓкi планавалi. Яны ачулiся цудоѓнай, велiчэзнай зале казачна прыгожага палаца, дзе кожная штучка была шэдэѓрам сусветнага мастацтва, дзе паветра пахла i спявалi райскiя птушкi.
  Струменiлiся патокi салодкай вады, плёскаѓся басейн поѓны шампанскiм, а сцены былi ва ѓзорах. Самi абедзве дзяѓчынкi ляжалi на высокiх пуховых пярынах, на ложках годнай царыцы Саѓскай. Усё было б наогул цудоѓна, калi б не залатыя ланцугi скоѓваюць запясцi i лодыжкi дзяѓчат. Iх цудоѓныя, прыгожа аголеныя, чароѓныя целы былi, як бы распяты на ложках. Такi вось бездапаможны стан, прынiжаных, i казачна прамянiстых рабыняѓ.
  Анжалiка смачна выдыхнула:
  - Вось я не ведала, што клетка можа быць залатой не толькi ѓ пераносным сэнсе.
  Алiса суцешыла сяброѓку:
  - Такi вялiкi i раскошны палац можа быць толькi ѓ шаха. Так, што фактычна дасягнулi сваёй мэты i прыбылi ѓ пункт прызначэння!
  Анжалiка салодка ѓсмiхнулася:
  - Цiкава, якi ён шах?
  Нiбы ѓ адказ на пытанне пачуѓся плеск, i з басейна з шампанскiм вылез буйны, барадаты мужчына, на выгляд гадоѓ пяцiдзесяцi-пяцiдзесяцi пяцi. Ён быѓ шырокагруды i шыракаплечы, праѓда, з брушкам. У iм адчувалася вялiкая прыродная сiла, але мышцы заплылi тлушчам ад бяздзейнага ладу жыцця i абжорства. Гэта чалавек быѓ гол, толькi каштоѓны талiсман на ланцужку складаѓ усё яго ѓпрыгожванне, але сумнявацца не даводзiлася, гэта быѓ шах. Ды i талiсман на грудзях з'яѓляѓся сiмвалам царскай улады.
  Фатаграфiю шаха дзяѓчаты, вядома ж, бачылi, хоць на ёй ён здаваѓся маладзей, i барада была карацей.
  Шах толькi што выкупаѓся ѓ шампанскiм, але крочыѓ цвёрда, погляд упэѓненага ѓладара. Ну i вядома ж новыя гурыi для гарэма не маглi прайсцi мiма яго ѓвагi. У першую чаргу самадзяржаѓны (фармальна нiчым не абмежаваны) уладар Iрана падышоѓ да Алiсы. Яго валасатая рука лягла на шчыкалатку дзяѓчынкi i акуратна яе пагладзiла. Бландынкi з абыякавым выглядам глядзела на шаха, але тут яе цела стала здраджваць i, шчочкi налiлiся фарбай ад сораму.
  - Ты бязгрэшная нявiннiца? - спытаѓ уладар у Герда.
  Бландынка з слязамi, якiя навярнулiся на вочы, адказала:
  - Ды Спадар!
  Шах крыва ѓсмiхнуѓся:
  - Ну, што ж гэта выдатна. Цяпер ты станеш жанчынай, атрымаѓшы першы досвед асалоду нашчадкам пасланца Алаха царом у трыццатым пакаленнi.
  Па пунсовых шчоках Алiсы пацяклi непадробныя слёзы:
  - Гэта, бо так балюча i жорстка спадар. Я жудасна баюся гэтага!
  Шах паклаѓ сваю шырокую далонь на раскошнае сцягно дзяѓчыны i пачаѓ масажаваць, супакойваючы:
  - А ты не бойся! Я ж майстэрскi палюбоѓнiк. Боль будзе кароткiм, як укус камарыка, а затым ты пагрузiшся ѓ акiян асалоды.
  Алiса працягваючы, прычым без найменшага ценю прытворства плакаць. Думка страцiць нявiннасць была i сапраѓды жахлiвай. Асаблiва для такой пурытанскай хрысцiянкi як яна.
  - Не трэба калi ласка... Вы такi вялiзны, вялiкi мужчына, давайце я сама...
  - Што сама? - Здзiвiѓся шах.
  - Я сама асядлаю вашу годнасць годнае тытана i зраблю гэта так акуратна i ѓмела, што будзе добра i вам i мене. Малю вас дзеля Алаха!
  Шах збянтэжыѓся, яму i на самай справе стала шкада нявiнную дзяѓчыну, падобную на самага цудоѓнага анёлкаѓ i ён загадаѓ:
  - Вызвалiце яе!
  Два ахоѓнiкi-еѓнухi, што неадступна iшлi за шахам, трасянулi звязкамi ключоѓ i хутка адкрылi замочкi на руках i шчыкалатках бялявай дзяѓчынкi. Так павольна ѓстала i ѓсмiхнулася шаху. Той яе паклiкаѓ да сябе:
  - Ну, давай заскаквай мiлка, на мой калок.
  Алiса i на самай справе скокнула i налёту ѓрэзала шаху локцем у падбародак. Велiчэзны мужчынка ѓпаѓ... Яѓнухi толькi паспелi войкнуць, як босая нага Алiсы ѓсадзiла таму, што справа круглай пятачкай у сонечнае спляценне, выклiкаѓшы моцны болевы шок якi збiвае дыханне i затрымлiвальны крык. Еѓнух злева пацягнуѓся з шабляй, але на яго абрынуѓся ѓдар, Алiса шарахнула ѓ скронь сарваным з шыi ѓладара важкiм талiсманам.
  На гэты раз гэта было смяротна... Яшчэ адзiн удар ваяѓнiца-бландынка нанесла па патылiцы якi сагнуѓся ад штурхяля з сонечнае спляценне другога еѓнуха. Такiм чынам, найблiжэйшая ахова шаха была знiшчана. Анжалiка нягучна крыкнула Алiсе:
  - Вазьмi ключы i хутчэй вызвалi мяне!
  Бландынка-тэрмiнатар адказала:
  - У гэтым няма нiякiх праблем! Цяпер!
  Адкрыць ланцугi было нескладана, бо адмысловых варыянтаѓ тут з замочнай свiдравiнай i ключом не было. Наогул дзяѓчат хутчэй скавалi не з-за страху перад замахам, а для таго, каб пагуляць.
  Калi Анжалiка вызвалiлася, шах якраз стаѓ паднiмаць галаву, iмкнучыся аднавiцца пасля цяжкага накдаѓн. Агнязарная д'ябла выхапiла з-за пояса забiтага еѓнуха два кiнжалы. Адзiн кiнула Алiсе, а другiм падскочыѓшы кранула горла шаха:
  - Ну што ѓладар Персii i Iрана, магутны самадзержац... Жадаеш выратаваць сваё жыццё i жыццi сотняѓ тысяч тваiх падданых, а таксама захаваць незалежнасць краiны i зразумела сваю асабiстую ѓладу?
  Шах грузна апусцiѓся на кукiшкi i разгублена прамармытаѓ:
  - Ну хто гэтага не хоча... Усе жадаюць!
  Агнязарная Д'яволi люта блiснула смарагдавымi вачамi:
  - Так неадкладна абвясцi вайну Брытанii i заключы саюз з Савецкiм Саюзам!
  Шах, часта-часта мiргаючы, глядзеѓ на iх i нарэшце да яго дайшло:
  - Дык вы аказваецеся савецкiя шпiёнкi. Якi я iшак, юрлiвасць асляпiла мяне, а трэба было здагадацца, хто вы такiя. Хiба ѓ звычайных еѓрапейскiх жанчын могуць быць такiя мускулiстыя i сухiя целы.
  Анжалiка пацiснула плячыма:
  - Усё, што нi робiцца да лепшага. Напрыклад, войскi СССР непераможныя, i тваё дрэнна ѓзброенае i слаба навучанае войска нягледзячы на ѓсю сваю шматлiкасць несумнеѓна была б разгромлена. А некалькi брытанскiх дывiзiй, што размяшчаюцца на тваёй тэрыторыi, занадта слабая падмога. Так што ѓ цябе выдатны шанец захаваць за сабой уладу, багаццi i нарэшце, пазбавiцца ад апекi Брытанii. Або з ганьбай памерцi... Толькi ѓлiчы, я ж садыстка i спачатку адрэжу табе годнасць, што i балюча, i зневажальна.
  - А катаваннi маiх катаѓ вас не палохаюць? - Не зусiм упэѓнена прамармытаѓ шах.
  Алiса хiхiкнула ѓ адказ:
  - А выдатна ведалi, на што iшлi, пагадзiѓшыся на падобнае заданне. Жывымi мы не дадзiмся, а калi i патрапiм у палон пастараемся знесцi катаваннi як сапраѓдныя камсамолкi. А твая смерць ужо раѓнасiльная выкананню задання, бо супрацiѓ абезгалоѓленай iранскай армii ѓжо не будзе такiм арганiзаваным, а шмат хто ѓ тваiм асяроддзi выступае за саюз з Савецкай Расiяй.
  Шах яшчэ крыху, для выгляду павагаѓшыся, рашуча i цвёрда вымавiѓ:
  - Вы мяне пераканалi! Так добра, для Англii вайна, для СССР звяз!
  Анжалiка жорстка заявiла:
  - Вайну ты аб'явiш афiцыйна, што б не было падману, мы будзем iсцi ѓвесь час за табой i з табой. Улiчваючы нашу прыгажосць, гэта не выклiча нiякiх падазрэнняѓ. I ѓлiчы кiдаем мы з сяброѓкай кiнжала таксама вiртуозна, як i б'емся або страляем.
  - Да ну! - недаверлiва буркнуѓ шах.
  Анжалiка тут з сiлай кiнула босымi пальчыкамi ножак кiнжал. Праляцеѓшы трыццаць метраѓ, ён нiбы ѓпiѓся тулава якi прысеѓ на старадаѓнi партрэт матыля. Якi валодае вострым зрокам шах уразiѓся, наколькi трапна апынулася прабiта маленькае цела казуркi. Ён яшчэ прамармытаѓ:
  - Вы мяне пераканалi! Усё для вас зраблю... Але калi хочаце, я вас за ноч кахання падару па куфры з золатам, i па самай багатай правiнцыi Iрана?
  Анжалiка адразу адказала:
  - Згодны, але толькi пры ѓмове захавання бязгрэшнасцi...
  Шах знiзiѓ аплату:
  - Тады толькi па куфры з золатам, дзе будзе роѓна цэнтнер каштоѓнага металу. Нявiннасць у вас застанецца, але ѓсё астатняе вы будзеце рабiць як я загадаю!
  Агнязарная д'ябла, адказала за Алiсу i за сябе:
  - Вядома, мы згодны, але толькi пасля захавання ѓсiх афiцыйных цырымонiй i фармальнасцяѓ! Вайна Брытанii, саюз з СССР, цi Савецкай Расiяй. Вось абавязковая ѓмова.
  Дагавор з уладаром быѓ змацаваны поцiскам рукi...
  Далей было ѓвогуле ѓжо не так цiкава, шах абвясцiѓ афiцыйна джыхад Брытанii i прызнаѓ саюз i заступнiцтва над Iранам СССР, фактычна стаѓшы васалам Савецкай Расii. Нiхто з наблiжаных не пярэчыѓ, а брытанскiя пасланцы i прадстаѓнiкi былi неадкладна арыштаваны.
  Ну, а група войскаѓ "Усход" Баграмяна i Конева перайшла мяжу ѓ Персiяй.
  Заданне было паспяхова выканана, i дзяѓчат палохала толькi наступная ноч кахання з шахам. Як гэта занадта ѓжо стрымна юным нявiннiцам нават пры ѓмове, што iх не пазбавяць нявiннасцi.
  Зрэшты, каб падбадзёрыць сябе i сяброѓку Алiса вырашыла выканаць, толькi, што сачыненую песню:
  Была дзяѓчынкай цiхай, сцiплай,
  Марыла хатку сваю мець!
  Каб дзiцячы смех струменiѓся звонкi,
  Каб быѓ ручным у лесе мядзведзь!
  
  Жадалася мiрнай саспелай нiвы,
  Пух залацiстых каласкоѓ!
  Каб не ведаць павек кручыны,
  I каб не было ворагаѓ!
  
  Але вось набег iдзе татарскi,
  I тупат каваных капытоѓ!
  Ну, дзе ты полк байцоѓ гусарскiх;
  Што сваёй лаянкай знакамiты?
  
  Дзе рыцары, вы волаты,
  Але чаму абароны няма?
  Вось нашай Радзiмы адзiнай;
  Палае гарачае, пякельнае святло!
  Мяне вядуць у ярмо босую,
  Па шышках, галiнках i стэпах!
  I бiзуном спiну паласуюць,
  Як цяжка стагнаць у ланцугах!
  
  Шыю дзявоцкую вораг арканам,
  Здушыѓ i хоча задушыць!
  Вось у царстве злоснага султана,
  Я стала на спякотнае дзiчына!
  
  Спачатку ѓ полi я пакутавала,
  Мяшкi насiла джала сноп!
  Але прыгажосцю расквiтала,
  Бо шчодры ѓладар Бог!
  
  Вось спадабалася Госпаду;
  Мяне адправiлi ѓ сераль!
  Там адчуѓшы мужчынскую сiлу,
  Я стала лашчыць ѓсю дрэнь!
  
  Такое ведайце прынiжэньне,
  Найсалодкiм целам гандляваць!
  Ужо лепш вытрымаць пазбаѓленне,
  Каб не клала родная мацi!
  
  Што чакае ѓ канцы шляху, не ведаю,
  Палохае старасць i кат!
  Але няма блуднага месца ѓ раi,
  Засталося толькi - горка плач!
  А ѓ Афрыцы адбывалiся таксама падзеi, якiя ѓплываюць на бягучы ход гiсторыi.
  Батальён з Чырвонага арляняцi правёѓ яшчэ некалькi дробных сутычак, пасля чаго наступiла кароткае зацiшша. У Судане брытанскiя гарнiзоны былi або знiшчаны, або капiтуляваѓ, толькi ѓ Самалi яшчэ тлелi асобныя, але хутка згасальныя агменi супрацiву. Ну, а паѓднёвей рухомыя калоны iшлi маршамi, i толькi дрэнны стан афрыканскiх дарог, i праблемы з забеспячэннем гаручым прытармажвалi рух.
  Але iх батальён, якi насiѓ неафiцыйную назву "Гепарды", паспеѓ вызначыцца, i падобна нават правадыр Сталiн звярнуѓ на iх увагу. Як бы там нi было загад: хлапчукоѓ узнагародзiць i перакiнуць у Францыю, на транспартным самалёце.
  Апошняя навiна па-асаблiваму ѓзрадавала нямецкiх хлопцаѓ: гэта азначала, што, хутчэй за ѓсё iм дадуць магчымасць бiцца за саму Брытанскую метраполiю. А гэта куды ганарова, чым ваяваць няхай у найвялiкшай, але паѓдзiкай Афрыцы.
  Узнагароджваѓ батальён, якi вызначыѓся, вядома ж, сам баявы маршал Канстанцiн Ракасоѓскi. Але паколькi ѓвесь атрад амаль трыста чалавек, адзначаць самому накладна, то жалезныя зоркi другога класа ѓручылi спецыяльныя дзяѓчаты-ад'ютанты. Хлапчукi пераапранулiся ѓ форму, старалiся здавацца вышэйшымi i дарослымi, i пры гэтым бычылiся, надзiмалiся...
  Сам маршал СССР асабiста ѓзнагародзiѓ дваiх. Камандзiра Уладзiмiра i Дзмiтрыя, якi асаблiва вызначыѓся. Яны атрымалi вельмi каштоѓныя, асаблiва ѓ плане прэстыжнасцi зоркi Героя першага класа. Гэты знак адрознення яшчэ не паспеѓ абясцэнiцца частатой узнагароджання, а для дзецюкоѓ - гэта наогул такая нагода для гонару!
  Хоць, вядома ж, рыцарскi крыж быѓ бы прэстыжней, ды i больш у памерах.
  Дзiмка, зрэшты, шапнуѓ Даньку:
  - Я б аддаѓ перавагу б залатую зорку героя СССР Рыцарскаму крыжу!
  Яго сябар адказаѓ:
  - А каму патрэбен крыж, асаблiва на магiлу!
  Пры ѓзнагароджаннi гуляѓ марш вайсковы аркестр, а дзяѓчыны выканалi народны Расiйскi танец, лiха, задзiраючы босыя, хупавыя не гледзячы на цяжкiя пераходы ноженьки.
  На гэтым, зрэшты, усё скончылася, хлопцаѓ адправiлi строем на магутны транспарт. Кастусь Ракасоѓскi з гэтай нагоды нават абурыѓся:
  - А цi варта палiць столькi бензiну, дзеля перамяшчэння батальёна малакасосаѓ. У Францыi суцэль хапае кадравых дывiзiй, з дасведчаных байцоѓ, каб не кiдаць дзяцей у чарговую байку.
  Генерал-ад'ютант з гэтай нагоды выказаѓ меркаванне:
  - Тут я думаю некалькi фактараѓ. Першае: магчыма, Сталiн лiчыць, што такiм чынам ён аказвае малалеткам-байцам гонар. I сапраѓды хлапчукам было б вельмi прыкра, калi б штурм Лондана прайшоѓ бы без iх. Другое: сам факт - хлопчыкi ваююць, як героi павiнен падбадзёрыць нашых дарослых i выклiкаць пачуццё нясмеласцi ѓ ангельцаѓ. Ну i трэцяе: магчыма праз пару тыдняѓ трэцяя сусветная скончыцца, i было б цвёрда не даць якiя вызначылiся байцам згуляць свой апошнi пераможны акорд!
  Баявы маршал СССР паглядзеѓ на млява варушачага хвастом паѓлiна i заявiѓ:
  -Што ж? Магчыма, ты i маеш рацыю! Вось мяне таксама карабацiць, што адправiлi ѓ гарачую Афрыку, дзе ѓлетку проста мука, замест таго, каб штурмаваць Туманны Альбiён. I гэта хоць я i спрабую схаваць, нават вельмi кранае. Вось Жукаву грос-маршала далi, а за што пытаецца?
  Генерал з хiтрынкай адказаѓ:
  - Мабыць за тое, што ён нiколi не дазваляѓ сабе асуджаць тыя цi iншыя рашэннi Сталiна!
  У транспарце быѓ даволi ѓтульна, iграла музыка, стаялi кадкi са свежасарванымi кветкамi. Хлапчукi забаѓлялiся гульнёй у карты, дамiно, шахматы на адцiсканнi i прысяданнi... Ляцець быѓ даволi доѓга, а крэйсерская хуткасць, самага вялiкага транспартнага самалёта Другой сусветнай вайны крыху менш за трыста кiламетраѓ за гадзiну.
  Дзiмка i Данька згулялi пару партый ва ѓжо знаёмыя шахматы фюрара, але затым iм гэта надакучыла. Вось карты здалiся прымiтывам, але чаму не згуляць у стылi блiц у традыцыйныя iндыйскiя шахматы.
  Маленькi швейцарскi гадзiннiк быѓ на месцы i, ставячы па тры хвiлiны на партыю, можна было добра нагуляцца.
  Аднак i тут Дзiмка ѓвесь час выйграваѓ, проста нават да непрыстойнасцi лёгка. А што хлапчук у хуткiм тэмпе прачытаѓ тэорыю дэбютаѓ цэлы iнфарматар, ды яшчэ дадумаѓ сваё. Ён проста бiтву ж зацiскаѓ i вырашаѓ справу матавай атакай. Iншыя не ведалi нi тэорыi, нi валодалi такой высокай хуткасцю разлiку.
  Гэта было аднабаковае збiццё ѓ стылi блiц, i ѓ вынiку нават успыхнула бойка, калi адзiн з рослых нямецкiх хлопчыкаѓ запусцiѓ у Дзiмку фiгурамi. Той дакладным ударам кулака, у накаѓтуючую кропку падбародка прымусiѓ супернiка ѓпасцi.
  Пачалася, было, звалка, частка хлопцаѓ заступiлася за героя-зораносца Змiтрука, а частка за свайго...
  Умяшанне камандзiра, Уладзiмiра, якi адкрыѓ па якiя б'юцца агонь белай пенай з вогнетушыцеля спынiла пабоiшча.
  Пасля гэта дзецюкi пацiснулi адзiн аднаму рукi i Дзiмка ѓ знак прымiрэння, выканаѓ песню:
  Наша Радзiма - дзiвоснай прыгажосцi;
  Пышна квiтнее - яркiм радасным садам!
  Бiтвы суровай - злыя гадзiны;
  Але перамагчы супостатаѓ усiх трэба!
  
  Бо паражэнне - горш, чым смерць,
  Няма жыцця, ведайце ѓ рабстве апраметным!
  Пякельнае паскуддзе - трэба сцерцi,
  Каб запалiлася, зорка ѓ сэрцы надзея!
  Гарматы грукочуць, стрэл аѓтамат,
  Вось i лiнкор раскалоѓся на часткi!
  Ды сьцякае крывёю салдат,
  Мiр бо цукар, бой сапраѓдны!
  
  Мацi плачуць - загiнулi сыны,
  Вал пахаванак - бурнай плынню!
  Хтосьцi атрымае землi-чыны,
  Хтосьцi ж будзе ѓ клетцы са стогнам!
  
  Ведай на вайне - штык як названы брат,
  Часта часам застаецца абаронай!
  Калi заклiнаваѓ твой аѓтамат,
  Значыць, працуй нiбы дубiнай!
  
  Зямлi Расii, бор i лугi:
  Пахнуць рамонкi, пах трускаѓкi!
  Крывi цячэ вадаспадам руцэ,
  Ну а на трупах, квiтнеюць гваздзiкi!
  
  Трэба ѓсё гэта нам баранiць,
  Каб смяяцца дзецям усiм гучна!
  Каб iспыт здалi на пяць,
  Каб не прыйшлося сыходзiць у самаволку!
  
  Хутка ж фiнiш, болi канец,
  Веру дасягнуць людзi неѓмiручасцi!
  Хто здолеѓ выжыць, той малайчына,
  Будзе нас шчасце: верце, мне верце!
  Дзiмка скончыѓ песеньку i ѓсё вельмi заѓзята i дружна яму апладыравалi.
  Пасля чаго белабрысы спявак Дзмiтрый Ракетны, цалкам палiткарэктна прайграѓ партыю ѓ шахматы i зрабiѓ сто штрафных адцiсканняѓ. На гэтым i супакоiлiся.
  У Сiцылii ѓсё ж прыйшлося зрабiць дазапраѓку, i хлапчукi падчас яе яшчэ паспелi пагуляць у футбол. Праѓда ѓ вельмi своеасаблiвы, блiжэй да амерыканскага, гэта значыць з штуршкамi i падножкамi, чым да англiйскага. Ды i народа зараз гуляла нашмат больш, чым у стандартных партыях.
  Але зрэшты, так было нават весялей i карысней з пункта гледжання ваенных навыкаѓ. А што барацьба - аснова баёѓ без правiлаѓ.
  Затым апенек пералёт, да Парыжа... Абышлося без асаблiвых здарэнняѓ, а высадка прайшла ноччу.
  Хлапчукi выйшлi ѓлегцы, пасля гарачага салона голыя па пояс, iмкнучыся прадэманстраваць зайздросны рэльеф мускулатуры. Але пасля пякучай Афрыкi начны Парыж здаецца прахалодным. Дзецюкi трасуцца, i нацягваюць палявую форму СС.
  Пасля чаго iм дазваляюць крыху прагуляцца па раскошным горадзе. Дзмiтрый цiха сказаѓ свайму сябру Даньку:
  - Якi цудоѓны горад, асаблiва Эйфелева вежа. Давай забярэмся на яе i, паглядзiм на Парыж з вышынi птушынага палёту.
  Данька згодна кiѓнуѓ:
  - Гэта было б лепш за ѓсё! Ведаеш, я вось лiчыѓ Маскву лепшай i прыгажэйшай за любы горад акрамя Парыжа... Цьфу нас яшчэ за гэта пасадзяць! Камплiмент ворагам-капiталiстам!
  Дзiмка хiтравата прыжмурыѓся:
  - Тут няма каму даносiць... А пасадзiць цалкам могуць мяне за жалезную зорку першай ступенi. Добра, пайшлi да вежы!
  Каля ѓвахода ѓзнiкла замiнка, Дзiмку не паверылi, што ѓ яго такога юнага байца сапраѓдны жалезны крыж першай ступенi. Данька, увогуле, выглядаѓ куды больш пераканаѓча. Але ѓсё абышлося i хлопцаѓ прапусцiлi бясплатна. Яны па прыступках хутка ѓскараскалiся на самы верх i там вырашылi пацешыцца хаджэннем на руках па парапет. А што гэты трук звычайна выконваюць трукачы за грошы, а значыць...
  Пацешна атрымалася, пад табой бездань, у якую ты бясстрашна глядзiш, i мноства агнёѓ. Па прыбыццi фюрара немцы здабылi такую ѓпэѓненасць, што цалкам адключылi святломаскiроѓку. Так што Парыж, несумненна, быѓ выдатны, а калi глядзець на яго дагары нагамi, то ѓдвая. А дзецюкi пры гэтым смяялiся i перамаѓлялiся на хаду.
  . ЭПIЛОГ
  Вось ужо пачалася высадка дэсанту i ѓ Брытанii. I гэта было нiбы прылiѓ тарнада - раптоѓна i моцна.
  Алег Рыбачэнка бiѓся на самалёце i хлопчык упэѓнена збiваѓ непрыяцеляѓ у паветры.
  А побач з iм змагалася i дзяѓчынка Маргарыта Коршунава.
  Тандэм двух несмяротных дзяцей быѓ непераможны. I iм лiтаральна ѓсё ѓдавалася. I яны праводзiлi захоп, за захопам.
  I збiвалi ангельцаѓ сотнямi. Самалёты гарэлi i кожны снарад авiяцыйнай гарматы знаходзiѓ сваю мэту.
  I танулi ангельскiя караблi, захлынаючыся хвалямi.
  Дзецi-тэрмiнатары пры гэтым спявалi...
  Ёсць у нас ракеты, самалёты,
  Самы моцны рускi ѓ свеце дух.
  За штурвалам лепшыя пiлоты -
  Будзе вораг разгромлены: у пыл i пух!
  З англiчанамi паспяхова бiлiся i радавыя ваяры. У прыватнасцi Анжалiка i Алiса. Вогнезарная i белая ваяѓнiцы атакавалi супернiка, лупiлi з пiсталет-кулямётаѓ, бралi ворагаѓ у палон...
  Толькi адзiн з момантаѓ аказаѓся для ваяѓнiц небяспечным, калi ѓ контратаку перайшлi англiйскiя танкi. Але супраць iх дзяѓчаты не спасавалi. Спачатку разбiлi гусенiцы трапнымi кiдкамi кумулятыѓных гранат, а затым не звяртаючы ѓвагi на стральбу сапёрнымi сякерамi скрывiлi рулi ѓ блiжэйшых машын i разламалi оптыку.
  Тут Алiсу нават паранiла ѓ плячо, то боль толькi дадаѓ лютасьцi рускай ваѓчыцы. Наогул сапёрнай сякерай суцэль рэальна скрывiць або надсекчы рулю танка, а тым больш кулямёта.
  Дзяѓчаты кiдалiся на танкi, i так лупцавалi iх, што ѓ шматлiкай ангельскай калоне пачалася кашмарная панiка. Над парай дзясяткаѓ машын узвiлiся белыя сцягi цi проста хусткi... Прычым так дружна, быццам бы аддалi каманду.
  Анжалiка зарагатала, нiбы снягурка ѓ камiчным серыяле:
  - Ну, вось менавiта гэтага i трэба было чакаць! З iх паказным глянцам скончана!
  Алiса прапанавала:
  - А можа, ужо звыкла сядзем у танк i пракоцiмся? Дык будзе ѓвогуле выдатна?
  Анжалiка махнула рукой:
  - Добра! Давай! Так i заедзем у Лондан!
  I дзяѓчаты ѓ стылi Галiвудскага вестэрна селi ѓ самую магутную з лiку закупленых у ЗША цяжкiх машын М-36. I паехалi iмкнучыся ѓсё скамячыць, зламаць, размалоць.
  Батальён СССР з Чырвонага Арляня таксама ваяваѓ вельмi адважна, i ѓмела. Хлапчукi атакавалi рассыпным строем, i ѓжо гналi калоны ваеннапалонных, потым звязвалi iх i зноѓ кiдалiся ѓ атаку мiльгаючы счарнелымi ад бруду пятачкамi( басанож у атаку хлопчыкам iсцi куды спрытней!), пры гэтым пазбягаючы смяротны пацалункаѓ ад куль. Зрэшты, перапуджаныя выццём сiрэн, музыкай Вагнера, i масiраванымi абстрэламi ангельцы не супрацiѓлялiся цi наогул не стралялi цi спрабавалi палiць як мага часцей, не цэлячыся.
  Дзiмка ѓ азарце прымудрыѓся збiць з вiнтоѓкi англiйскi двухмесны бiплан, той запалаѓ i, пакiнуѓшы шлейф, таранiѓ зямлю. Уладзiмiр ухвалiѓ:
  - Цёмны стрэл... А "Спiтфайр" ты звалiць зможаш?
  - Калi трапiцца змагу! - упэѓнена вымавiѓ Дзiмка.
  Праз падлогу гадзiны трапiлiся адразу ж тры "Спiтфайры". I яны "традыцыйна" адправiлiся да сваiх продкаѓ. Адзiн знiшчыѓ Данька, а Дзiмка адразу два. Iншыя расiйскiя байцы не паспелi выбраць ахвяры - беларускiя хлопчыкi аказалiся хутчэй.
  Зрэшты, i для астатнiх хлапчукоѓ знаходзiлiся мэты, i аб'екты геройства. Без страт, нажаль, не абыходзiлася, бо дзецюкi лезлi ѓ самае пекла.
  Ужо вечарам Алег Рыбачэнка атрымаѓ магчымасць назiраць за танкавай бiтвай. Т-44 супраць брытанскiх машын. Нягледзячы на лiкавую перавагу ангельцаѓ, канструкцыя Алега Рыбачэнкi( фактычна мадыфiкацыя Т-54!), разбурала варожыя танкi без праблем. Паѓаѓтаматычная гармата, выдатны агляд, оптыка, i галоѓнае абсалютна непрабiѓная браня, дапамаглi заваяваць панаванне на полi бою. I гэта вам не паѓсляпая кевешка, гэта сумесь рускага i прускага тэхнiчнага генiя.
  Ды ѓ "Мацiльд", "Чэрчылей", "Першынгаѓ" адрывала вежы, а пра iншыя танкi няма чаго i казаць. Бой выйшаѓ настолькi аднабаковым, што частка ангельскiх экiпажаѓ баязлiва кiнулi свае танкi i сталi разбягацца.
  Алег Рыбачэнка прыцмокнуѓ вуснамi, як гандляр, якi атрымаѓ залiмiтавы i нечаканы прыбытак:
  - Гэта класна! Я не памылiѓся ѓ выбары танка. Дзесятак такiх дывiзiй з гэтымi дзiвоснымi машынамi, пройдуць Амерыку за месяц, цi нават хутчэй!
  Ужо ноччу баi разгарнулiся за сам Лондан. Вельмi высокi ѓзровень мабiльнасцi савецкiх войскаѓ, i слабы супрацiѓ англiчан, плюс адносна невялiкая адлегласць дазволiлi так хутка дабрацца да сталiцы. Ноч была гарачай, бiтвы разбурэння...
  Лондан горад вялiкi, шмат прыгарадаѓ, фортаѓ, розных старажытных будынкаѓ. Ангельцы ѓсё яшчэ вельмi моцныя, i гвардзейскiя каралеѓскiя дывiзii ваююць адважна. Але вось шматлiкiя апалчэнцы, якiх было два з паловай мiльёны, i з якiмi звязвалi Чэрчыль i яго асяроддзе такiя вялiкiя надзеi сябе не апраѓдалi.
  Апалчэнцы разбягаюцца па дамах або масава здаюцца ѓ палон. А многiя ѓвогуле не з'явiлiся на пункт збору. Гэта такое вось аднабаковае збiццё.
  Ранiцай 17 жнiѓня стала вiдаць, нямецкiя войскi ѓжо занялi шэраг кварталаѓ Лондана. Сувязь з часткамi была ѓжо страчана, хоць Чэрчыль спрабаваѓ крычаць у радыё, што ён нiколi не пакiне Лондан. Што ж так яно нават лепшае...
  Алег Рыбачэнка заѓважыѓ:
  - Заставайся Чэрчыль тут! Тады без цябе Брытанiя напэѓна канчаткова капiтулюе. А калi нават не капiтулюе, то будзе канчаткова знiшчана. Гэта ѓжо без варыянтаѓ.
  У гадзiну дня над знакамiтым Букiнгемскiм палацам узвiѓся чырвоны сцяг з сярпом i молатам. А гэта ѓжо сiмвал, блiзкай да канчатковай перамогi.
  Вiдаць, што амаль адразу ж пасля гэтага пачалi выкiдвацца белыя сцягi ѓ iншых раёнах брытанскай сталiцы. Ракасоѓскi заявiѓ у рацыю:
  - Швейцарскiя брыгады не проста капiтулююць, але яшчэ гатовы прыняць прысягу на вернасць правадыру Сталiну i Вялiкай Савецкай Расii!
  Алег Рыбачэнка коратка загадаѓ:
  - Няхай прымаюць, i рыхтуйцеся заняць астатнiя землi Англii, Лондан лiчы наш.
  - У нас хапае сiлы на ѓсё генiяльны палкаводзец! - упэѓнена вымавiѓ Ракасоѓскi. - Адзiн наш салдат, стаiць сотнi ангельскiх! - Апошняя фраза была вымаѓлена, фельдмаршалам яшчэ больш упэѓнена!
  Тут Алег Рыбачэнка раптам адчуѓ сiгнал увагi: трэба ѓмяшацца яму. Хлопчык-генерал крыкнуѓ:
  - Здаецца ђiнстан Чэрчыль выцякае... Ну што ж я за iм...
  Чэрчыль i на самай справе прыняѓ рашэнне сысцi. Прадстаѓнiкi з яго атачэння цалкам слушна заявiлi, што Лондан ужо нiяк не ѓтрымаць, а дужанне з Трэцiм Рэйхам можна працягнуць з ЗША, або з Канады, фармальна Брытанскага дамiнiёна. А так яго гiбель цi паланенне пойдзе толькi на карысць Гiтлеру...
  Гэта было рацыянальна, але вось шанцу адысцi ад генерала-хлопчыка не было нiякiх...
  Алег Рыбачэнка без усялякiх цырымонiй збiѓ восем знiшчальнiкаѓ асабiстага канвою некалi грознага прэм'ера. На iх лiхаманкавую кулямётную стралянiну хлопчык-генерал нават не звяртаѓ увагi. Потым падбiѓ пару матораѓ вышыннага чатырохматорнага лайнера кiраѓнiка дзяржавы. Буйная машына пачала страчваць вышыню. З яшчэ чэрава вылецела пяцёра парашутыстаѓ. Алег Рыбачэнка спiкiраваѓ за iмi. Зрок хлопчыка-генерала, якi абвастрыѓся, дазваляѓ разгледзець спалоханы, бульдожы твар кiраѓнiка Брытанii, надзеленага надзвычайнымi паѓнамоцтвамi.
  Чэрчыля, вядома ж, можна было забiць, i гэта было б нядрэнна, але ѓзяць у палон яшчэ лепш. Прычым у палон узяць менавiта асабiста...
  Алег Рыбачэнка прымудраецца, карыстаючыся здольнасцю крылаѓ палепшанага "Аѓроры" мяняць стрэлападобнасць, пасадзiць сваю машыну на лужок у Лонданскiм парку. Хлопчык-генерал выскоквае, i бяжыць у бок, куды хоча ѓцячы Чэрчыль. Босыя, дзiцячыя пяткi пацана мiльгаюць. Па Алегу Рыбачэнку страляюць, адна з куль непрыемна абпальвае бок...
  Хлопчык-генерал лаяѓся:
  - Вось чорт пабяры!
  Алег Рыбачэнка вымушаны адхiнацца ад куль, i адказваць са сваёй аѓтаматычнай вiнтоѓкi. Ангельцы змаѓкаюць, "падарункi" пасыланыя хлопчыкам-генералам бязлiтасна дакладныя. Алег Рыбачэнка бяжыць яшчэ хутчэй, пакiнуѓшы ззаду сябе выкошаны кулямi цэлы ѓзвод брытанцаѓ...
  Iнтуiцыя вядзе беспамылкова, вось i сам Чэрчыль са сваiмi мiнiстрамi. Яны нават не спрабуюць адстрэльвацца, проста выпластваюць з усiх ног. Выкарыстоѓваючы магчымасцi юныя несмяротныя мышцы на ѓсе сто i мужчынскiя гармоны, што адвольна выпрацоѓвае арганiзм абсалютна падпарадкаваны пападанцам Алег Рыбачэнка наганяе iх. Удары па нервовых канчатках: адзiн мiнiстр высечаны, другi, трэцi... Вось i сам Чэрчыль абезрухомлены.
  Алег Рыбачэнка ѓзвальвае зрынутага прэм'ера на плечы, выклiкае на дапамогу войска.
  Вось да яго ѓжо спяшаюцца савецкiя салдаты ѓ форме войска СССР. Раздаюцца спалоханыя воклiчы:
  - Вы параненыя хлопчык-генерал!
  Алег Рыбачэнка глядзiць на свой акрываѓлены бок i ѓсмiхаецца:
  - Гэта дробязь! Як гэта так столькi ворагаѓ знiшчыць i не атрымаць, нават драпiны. Гэта было не справядлiва! - Хлопчык-генерал паклаѓ абезрухомленага Чэрчыля. - Цяпер ад яго iмя аб'явiм капiтуляцыю ангельскiх войскаѓ. Думаю, у нас знойдзецца чалавек здольны пераймаць яго басу. А калi не, гэта я зраблю сам!
  Праз дзесяць хвiлiн патэлефанаваѓ Канстанцiн Ракасоѓскi i паведамiѓ:
  - Кароль Брытанii Георг Трэцi абвясцiѓ аб спыненнi супрацiву i аддаѓ загад аб здачы, а таксама зрабiѓ нам зварот з просьбай праявiць мiласэрнасць да вялiкай англасакскай нацыi.
  Алег Рыбачэнка спытаѓ, з цяжкасцю хаваючы радасць у Ракасоѓскага:
  - Ты хоць разумееш, што гэта значыць?
  Баявы маршал упэѓнена заявiѓ:
  - Вядома ж разумею! Мы перамаглi, Англiя здалася, а вы Найвялiкшы з юных ваяроѓ асабiста запаланiлi самога Чэрчыля.
  Алег Рыбачэнка усклiкнуѓ:
  - Правiльна! Але i не толькi гэта! Цяпер ты станеш першым у гiсторыi Савецкага Саюза палкаводцам, якi атрымаѓ вышэйшую ѓзнагароду Чырвонай iмперыi: Зорку Вялiкага брыльянтавага ордэна "Перамога", як я i абяцаѓ табе.
  Канстанцiн Ракасоѓскi запярэчыѓ:
  - Але галоѓная заслуга ѓ гэтай перамозе належыць вам вялiкi хлопчык-тэрмiнатар. I гэта зорку куды заслужана насiць менавiта вам!
  Алег Рыбачэнка ганарлiва заявiѓ:
  - А для мяне Вярхоѓная рада зацвердзiць iншую раней небывалую ѓзнагароду: Вялiкую Зорку дыяментавага ордэна "Перамога"! I быць па гэтым!
  I хлопчык-генерал тупаючы босымi дзiцячымi ножкамi, рана на яго баку цалкам знiкла, заспяваѓ;
  Мы пiянеры - вiцязi Айчыны,
  Што нарадзiлiся пад знакам кастрычнiка...
  Не пашкадуем для Расii жыцця,
  У славу з чырвоным сцягам цара!
  
  Мы любiм i ѓмеем моцна бiцца,
  Фашыстам заѓзята абламаѓшы рогi...
  У нас гранаты ёсць у прасторным ранцы,
  Нам пiянерам жыццё недарагое!
  
  Мы любiм нашу Радзiму святую,
  Што стварыла грозны камунiзм...
  Вось камсамолку па снезе вядуць босую,
  I хоча апусцiць фашыст нас унiз!
  
  Я пад Масквой з нацызмам заѓзята бiѓся,
  I ѓсiх ворагаѓ касiлi мы сярпом...
  Навошта ж Вермахт гэты рускiм даѓся,
  Я па iм стукну кулаком!
  
  Я пiянер i пад Масквой вялiкай,
  Змагаѓся нiбы воiн-волат...
  Спынiѓ фашызму нацiск дзiкi,
  У нас Гасподзь Усявышнi Род адзiны!
  
  Няма граняѓ у адраджэннi Расii,
  Вялiкi Сталiн, нас з каленаѓ падняѓ...
  Сварог вялiкi, вышэйшая месiя,
  I Лады прамянiстай iдэал!
  
  Мы пiянеры, хлопчыкi, дзяѓчынкi,
  Змагацца каханы - гэта наша доля...
  I галасок камсамолкi звонкi,
  Хоць пануе крывавае бязмежжа!
  
  Расея гэта Радзiма Сварога,
  I камунiзму азарыла шлях...
  Не трэба пiянерам злога Бога,
  Нас не здолее вораг у кулак сагнуць!
  
  У нас ёсць танк круты з браняй нахiльнай,
  Яго так проста фрыцам не прабiць,
  З любоѓю да Лады, дзевы высакароднай,
  Каб ператварыѓся драпежнiк проста ѓ дзiчыну!
  
  Маскву змагаючыся людзi абаранiлi,
  А пасля быѓ вялiкi Сталiнград.
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Пройдзе i па Берлiне ведай парад!
  
  Ды Сталiнград ёсць гонар у гэтым слове,
  Мы пiянеры басанож у гурбу...
  Мы абломiм рог тупой карове,
  I Гiтлера загонiм прама ѓ труну!
  
  Ведай нiколi Радзiма не сагнецца,
  Яе парыѓ аброць не ѓтаймаваць...
  Няхай вечна свецiць над Расiяй сонца,
  I будзе скрышаны падступны таць!
  
  Пад Сталiнградам праявiлi смеласць,
  Спынiць фашыстаѓ мы змаглi...
  Такая ёсць у рускiх ведайце дзёрзкасць,
  А ѓ ворагаѓ пойдуць адны нулi!
  
  Расея можа даляцець да Марса,
  I розную велiч стварыць...
  I будзе ѓсё вядома вельмi класна,
  Хоць жыццё далiкатнае як шоѓку нiтку!
  
  Не ведае рускiх дух у баях перашкоды,
  Ён сiлай валодае Пяруна...
  Нас чакаюць ад багоѓ узнагароды,
  I свецiць элемент павер руна!
  
  У чым рускiх дух не ведае паразы?
  Ён усё паверце растаптаць...
  Мы пiянеры так жадаем помсты...
  Непераможнай як Радзiма раць!
  
  У нас ужо амаль прыйшла перамога,
  Няхай будзе ѓ славе камунiзму святло...
  За Радзiму ваявалi нашы дзяды,
  Мы сустрэнем хутка радасць i свiтанак!
  
  Без Радзiмы няма жыццяѓ пiянерам,
  Яны жадаюць ваяваць за яе...
  I што вы захацелi злыя сэры?
  Нам забяспечыць рабскае жыццё?
  
  Не атрымае фюрар рускiх у рабства,
  Яго мы нiбы ляльку скрышым...
  Бо вiцязi Расii могуць бiцца,
  I з намi залатакрылы херувiм!
  
  Няма граняѓ нашай Радзiмы пад светам,
  Палае як найзырчэйшая зоркi...
  Ты стала для мяне кахання кумiрам,
  З табой я не расстануся нiколi!
  
  Я пiянер i басаногi хлопчык,
  Што з пяткай голай iмчыцца па снезе...
  А недзе скача белы, мiлы зайчык,
  Якi абломiць рог ворагу!
  
  Не ведае пiянер у баi сумневу,
  Ён не паяц, а тэрмiнатар ведай...
  Прыйдзе фашыстам лютым вер помсту,
  I будзе камунiзму яркi рай!
  
  Як жа надыдзе ведай эпоха,
  У якой кожны воiн з ясляѓ...
  Бiцеся да апошняга ты ѓздыху,
  Каб знiшчаны люты ведай злыдзень!
  
  Ззяюць ярка зоркi камунiзму,
  Эпохi светлай, прыгажэй у свеце няма.
  Мы скрушым ярмо павер фашызму,
  А Гiтлер будзе рускiм на абед!
  
  У нас павер такiя з сталi танкi,
  Што iх снарад пантэры не праб'е...
  Памашу ёдам свае хлопчык ранкi,
  I зноѓ пiянер у бой адважна прэ!
  Ну што фашысты моцна атрымалi,
  Не думалi нас проста перамагчы....
  Мы мабыць камунiзму ведаю мiлi,
  I зможам вермахт i жартам разбiць!
  
  У iмя нашай Радзiмы магутнай,
  Iдзе ѓ атаку ганарлiвы пiянер...
  Хоць над Айчынай правiсаюць хмары,
  Пакажам мы пераможны ѓсiм прыклад!
  
  Павер вораг мару не спынiць,
  Мы зноѓ усiх фашыстаѓ пераможам...
  Ня будзе зло павер панаваць на троне,
  Мы новы свет парадак створым!
  
  Усё будзе добра ѓ Айчыне ведайце,
  Я хлопчык, але ѓ баi як Робiн Гуд,
  Спачатку толькi драпаѓ я на парце,
  А зараз вельмi нават верце крут!
  
  Расея можа рваць штыком нацыстаѓ,
  Яна любое войска пераможа...
  А пiянерам жыць пры камунiзме...
  Бо наша сяброѓства моцныя маналiт!
  
  Нi ѓ чым мы фрыцам у лаянцы не саступiм,
  Мы можам перамагаць ворагаѓ жартам...
  I так фашыстаѓ мы дубiнай лупiм,
  Раве завея, снягi ѓ вiхуры круцячы!
  
  Не ведае Русь фашыстам ведай лiтасцi,
  Яна непераможнасцю моцная...
  Атрымаюць шабляй моцна ѓ шыю гады,
  I будзе знiшчаны Сатана!
  
  Не вер, што Гiтлер ёсць непераможны,
  Хоць сiлу пекла, усё лiчы сабраѓ...
  Калi народ i партыя адзiныя,
  Народ наш вермахт на шматкi разарваѓ!
  
  Расiя ѓ стагоддзях славiцца святая,
  Яна ламала Тыграѓ, як метал...
  Раскiнулася ад краю i да краю,
  Толькi аб такой краiне юнак марыѓ!
  
  Мы перамагалi нiбы волаты,
  Секлi супостатаѓ ведай мячом...
  Мы рускiя ѓ баях непераможныя,
  Працiѓнiкаѓ Айчыны разаб'ём!
  
  Нас ты павер нiшто не спынiць,
  I на ты ведай нiшто не пераможа...
  Мы фюрара па галаву закапаем,
  У нас меч востры i са сталi шчыт!
  
  Ва ѓсiм сьвеце няма Русi прыгажэй,
  У ёй будзе эра святло на стагоддзi...
  Усiм пакаленням стане мiр i шчасце,
  Патрэбна Айчыне цвёрдая рука!
  
  Дык вось калi ѓ Берлiн гуляючы,
  Размажам вермахт нiбы попел у кроѓ...
  То будзе час мяжы раю,
  I разам з Ладай валадарыць каханне!
  
  ТРОХА ПА IНШЫМ I БЕЗ ДЭСАНТА ПАПАДАНЦАђ НЕ АДБЫЦЦА!
  Чэмберлен не сышоѓ у адстаѓку з пасады прэм'ера Брытанii i паспеѓ заключыць ганаровы мiр з Гiтлерам. Фюрэр гарантаваѓ недатыкальнасць англiйскiх каланiяльных уладанняѓ. Узамен Брытанiя пагадзiлася прызнаць усё тое, што Трэцi Рэйх паспеѓ захапiць. У тым лiку i французскiя, бельгiйскiя i галандскiя калонii. I гэта нямала. Гiтлер потым яшчэ захапiлi i Югаславiю з Грэцыяй.
  I напаѓ 22 чэрвеня 1941 гады на СССР. З аднаго боку немцы захавалi больш сiл асаблiва ѓ авiяцыi: тры тысячы самалётаѓ не былi страчаныя ѓ бiтве за паветранай перавагу ѓ Брытанii. Акрамя страт на ѓчастку Мiжземнага мора, i адцягнення сiл авiяцыi.
  Плюс яшчэ не прыйшлося перакiдваць войскi ѓ Афрыку. Iталiя задаволiлася захопам Эфiопii, i плюс яшчэ некаторых французскiх i бельгiйскiх уладанняѓ у Афрыцы. I з яе хапiла.
  Роммель такiм чынам ваяваѓ на ѓсходнiм фронце. У СССР такiм чынам, падавалася, стала яшчэ менш шанцаѓ, чым у рэальнай гiсторыi. Бо фашысты куды мацнейшыя без другога фронту.
  Але затое Сталiн паспеѓ аб'явiць усеагульную мабiлiзацыю, i падрыхтаваѓ войскi да абароны. У вынiку яны ѓступiлi ѓ вайну больш арганiзавана i змаглi, адышоѓшы каля Дняпра там стабiлiзаваць i ѓтрымаць абарону. Вайна набыла пасля гэтага характар як у першую сусветную. Лiнiя фронту маларухомая, магутная абарона i не ѓдаецца развiць наступленне.
  Баi кровапралiтныя, але малаэфектыѓныя. I немцы, i рускiя завялi ѓ пазiцыйных баях. I нiхто не мог адзiн аднаго зламаць.
  I вермахт, i савецкiя войскi лепш бiлiся ѓ абароне. I нямецкiя танкi былi недастаткова моцныя i эфектыѓныя для прарыву, i савецкiя таксама.
  Але вось у 1944 году ѓ гiтлераѓцаѓ з'явiлася рэактыѓная авiяцыя i яны сталi моцна прасаваць савецкiя сiлы.
  У паветры гiтлераѓцы мелi ѓ сорак першым годзе перавагу. Затым паступова выпускаючы больш за самалёт савецкая авiяцыя стала выраѓноѓваць пазiцыi.
  Але потым пасля аб'яѓлення татальнай вайны i надзялення Шпеера мiнiстра ѓзбраенняѓ i боепрыпасаѓ надзвычайнымi паѓнамоцтвамi выпуск узбраенняѓ стаѓ нарастаць. I немцы дадалi ѓ рэактыѓнай авiяцыi i ракетных тэхналогiях.
  Але паколькi лiнiя фронту была на Дняпры i да Масквы было яшчэ далекавата, праграма ракет ФАУ не пайшла ѓ серыю. На самой справе немцы маглi толькi з Прыбалтыкi страляць па Ленiнградзе. Спецыялiсты растлумачылi Гiтлеру, што балiстычныя ракеты занадта дарагая рэч, i што паѓнавартасны рэактыѓны бамбавiк i таннейшы i лепшы. Сапраѓды палiва ѓ немцаѓ хапала, i новы рэактыѓны бамбавiк "Арада" мiнуѓ у серыю i стаѓ бамбаваць савецкiя пазiцыi.
  Нядрэнны апынуѓся i шрубавы ТА-152 магутнай узброены, бранiраваны шматмэтавы знiшчальнiк-бамбавiк i штурмавiк - сапраѓдны працоѓны конiк. I хуткасць у 760 кiламетраѓ за гадзiну прыстойная, i iншыя параметры таксама уключаючы i ѓзбраенне. 30-мiлiметровая нямецкая авiяцыйная гармата паказала сваю эфектыѓнасць i здольнасць збiць савецкi самалёт з аднаго траплення.
  Што асаблiва актуальна ѓ барацьбе са штурмавiкамi IЛ-2. I гэта сур'ёзна.
  Немцы сталi актыѓна прэсаваць авiяцыяй з паветра i пачаѓся паветраны наступ.
  Асаблiва цяжка стала восень, калi яшчэ i знiшчальнiк ХЕ-162 з выбiтнымi лётнымi характарыстыкамi i просты ѓ вытворчасцi стаѓ масава паступаць на фронт. Ды гэта сур'ёзна!
  Сталiн загадаѓ знайсцi адказ. Але пакуль у СССР распрацоѓкi рэактыѓнай авiяцыi адставалi. ЯК-3 выпускаѓся не занадта масава, з'явiѓся ЛА-7 якi зрэшты, усё роѓна саступаѓ ТАЯ-152, МЕ-309 i рэактыѓным нямецкiм машынам.
  Такая склалася сiтуацыя на фронце. У танках у СССР асноѓнымi машынамi сталi Т-34-85 i IС-2, у немцаѓ "Пантэра"-2 i "Тыгр"-2. Нямецкiя машыны былi некалькi лепшымi, чым у рэальнай гiсторыi дзякуючы больш магутным рухавiкам. "Пантэра"-2 пры вазе пяцьдзесят тры тоны мела рухавiк у 900 конскiх сiл, а "Тыгр"-2 пры вазе ѓ шэсцьдзесят восем тон у 1000 конскiх сiл. Так што абодва танка былi адносна рухомыя, з магутнымi гармата 88-мiлiметра ѓ 71 ЭЛ даѓжыня ствала, i нядрэнна абаронены ѓ лоб. I дзякуючы рэсурсам калонiй легiруючых элементаѓ хапала i нямецкiя танкi аказалiся дастаткова надзейнымi ѓ эксплуатацыi. I прабiвалi савецкiя машыны з любой прыдатнай для бою дыстанцыi.
  Немцы мелi добрую тэхнiку праѓзыходную савецкую ѓ танкавых двубоях, але не маглi перамагчы.
  Аднак з'яѓленне рэактыѓнай авiяцыi зблытала карты Сталiну. I чым адказаць пакуль было незразумела.
  Але ѓ савецкай сакалiнай зграi ёсць тры дзяѓчыны-арлiцы. I яны вырашылi даць Трэцяму Рэйху па рагах.
  Анастасiя Вядзьмакова, Акулiна Арлова i Мiрабела Магнiтная.
  I вось яны ѓзялi i ѓступiлi ѓ бой з фашыстамi.
  Анастасiя, збiваючы нямецкi самалёт, прамаѓляе:
  - Калi дыктатар з мiнай хiтрай свае тэрмiны абнулiѓ, гэта значыць выбаршчык зноѓ лапцем атрымаѓ!
  Акулiна, падразаючы гiтлераѓца, адзначыла:
  - Воiн дзярэцца заѓсёды за правае справу, палiтык жа ѓсе трафеi выводзiць налева!
  Мiрабела з гэтым цалкам пагадзiлася:
  - Воiн страляе з левай рукi за правую справу, палiтык жа мовай, адводзiць налева ѓсе дасягненнi!
  Анастасiя пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак збiла нямецкi самалёт i выдала:
  - Вайна-гэта супрацьлегласць акiяну кахання, але таксама патрабуе фантан крывi!
  Акулiна пальнула, нацiснуѓшы голай, круглай пяткай i пацвердзiла:
  - Воiн не Бог па сiле, але анёл па высакароднасцi!
  Мiрабела згодна кiѓнула, i збiѓшы фрыца, заѓважыла:
  - У салдата жалезная каска, сталёвы штык, i залатое сэрца, але палiтык яго i ѓ медны грош не шануе!
  Дзяѓчынкi адчайна i вельмi ѓпэѓнена ваявалi ѓ небе. Яны збiвалi фашыстаѓ i дэманстравалi майстэрства.
  I пляваць на тое, што нямецкiя самалёты, быццам бы i лепшыя i эфектыѓнейшыя за савецкiя.
  Галоѓнае, што за штурвалам у СССР прыгожыя i разумныя, амаль голыя ѓ адным бiкiнi лётчыцы.
  Сярод iх i Наташа Сакалоѓская - таксама ас сусветнага ѓзроѓню.
  Босымi пальчыкамi ножак Наташка збiла нямецкую машыну i прапiшчала:
  - Салдат часта гоняць на бойню як бараноѓ, але яны львы сэрцам, а палiтык што рыкае львом - тыповы баран!
  Анастасiя дзюбнула супернiка авiяцыйным снарадам, прабiла самалёт Трэцяга Рэйха i пiскнула:
  - Салдат таксама можа спалохацца смерцi, але ѓсё ж яго больш страшыць ганьба, а палiтык трасецца за сваё жыццё, а гонар страцiѓ даѓно!
  Акулiна адзначыла, ведучы вельмi трапны i ѓпэѓнены агонь па супернiку:
  - Салдаты адолеѓшы ворага святкуюць перамогу, палiтык падмануѓшы выбаршчыка святкуе баязлiѓца!
  Мiрабела вельмi трапна лупануѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак па фашыстам, вякнула:
  - Хлапчук можа быць добрым ваяром, але палiтык нiколi не пасталее да адказнасцi перад выбаршчыкам!
  Наташа, ведучы агонь па гiтлераѓцам i выбiваючы iх, адзначыла:
  - Лепш быць басаногiм хлопчыкам, чым дазволiць палiтыканам абуць цябе i выкрасцi маладосць!
  Анастасiя лупанула па фашыстах i выдала:
  - Дзяѓчына - гэта пышная кветка, якi можа завянуць, але нiколi не страцiць водару, палiтык - гэта куча гною, ён можа ѓзлезцi на трон, але смярдзець ад гэтага будзе толькi мацней!
  Акулiна агрэсiѓна заѓважыла, выскалiѓшы жамчужныя зубкi, i накiруе авiяцыйную гармату босымi пальчыкамi ножак:
  - Салдат-гэта сапраѓдны мужчыны, палiтык - гэта сварлiвая баба ѓ штанах!
  Наташа лупанула босымi пальчыкамi ножак, нацiснуѓшы на рычаг па супернiку i прашыпела:
  - У салдата лютасць высакародная нiбы роѓ iльва, а ѓ палiтыка iстэрыя подлая, слова бляянне барана!
  Акулiна агрэсiѓна адзначыла, зiхацячы пунсовымi саскамi, i кулячы ѓ супернiка трапна:
  - У салдата рэдка бывае выходны, а ѓ палiтыка сем пятнiц на тыднi, а яго выбаршчыкi святую дзень нараджэння ѓ панядзелак!
  Наташа лупанула па фрыцах нацiснуѓшы голай пяткай i выдала са смяшком, скалячы зубкi:
  - Салдат упаѓшы адцiскаецца, палiтык вечна маральна падае i адцiскае ѓ сваю кiшэню!
  Анастасiя лупанула па супернiку, зрэзала яго, лiтаральна выкасiѓшы, i прачырыкала:
  - Салдат часам змушаны поласцi па брудзе застаючыся чалавекам, а палiтык у чыстым адзеннi i аблiты адэкалонам застаецца свiннёй!
  Акулiна адзначыла, падразаючы гiтлераѓскiя самалёты, сваiм разбуральным каскадам чэргаѓ:
  - Салдат i гонар аддае i з гонарам застаецца, палiтык падсоѓвае свiнню i застаецца свiннёй!
  Мiрабела дзюбанула супернiка, зразаѓшы яго нiбы брытвай, i таксама выкарыстоѓваючы босыя ножкi, рыкнула:
  - У салдата гузiкi ѓ шэраг, у палiтыка як у вепрука зад!
  Наташа агрэсiѓна падрэзала гiтлераѓцы i прабуркавала:
  - Салдат вушкi бравы дзеткi, а палiтыкаѓ пайшлi ѓ псiхушкi!
  Анастасiя з вялiкай дасцiпнасцю, адказала, падмiргваючы i страляючы па ворагу:
  - Чалавек кажуць пайшоѓ ад малпы, а палiтык адразу вiдаць так i застаѓся свiннёй!
  Акулiна крышачы супернiка, выкарыстоѓваючы пры гэтым босыя пальчыкi ножак, прабуркавала:
  - Праца з малпы зрабiѓ чалавека, а палiтыка паддывановая барацьба ператварыла ѓ сумесь лiсы са свiннёй!
  Мiрабела агрэсiѓна адзначыла, запускаючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, каскады свiнцовых куль:
  - Рабочы працаваць i часам выпiвае спiртное, палiтык свiнячыць, i заѓсёды вывяргае ванiты слоѓнага паноса!
  Наташа вельмi агрэсiѓна адзначыла, пасылаючы забойнай сiлы каскад смерцi i разбурэннi:
  - Салдат расце ад бою да бою, палiтык ад адной выбарчай кампанii да iншай, усё больш ператвараецца ѓ прастытутку!
  Анастасiя, агрэсiѓна пасылаючы забойнай сiлы прэзенты смерцi ѓ гiтлераѓцаѓ, выдала:
  - У салдата гараць вочы юным азартам байца, у палiтыка як на злодзеi гарыць шапка, з абыякавасцю прапаленага цынiка!
  Акулiна падмiргнула, дзюбанула авiяцыйным снарадам, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - У салдата выбар: грудзi ѓ крыжах або галава ѓ кустах, а ѓ палiтыка на выбарах адны крыжы забiтыя на спадзяваннях, выбаршчыкаѓ i галовы капусныя!
  Мiрабела ведучы агонь па непрыяцелю, выкарыстоѓваючы свае босыя, точаныя ножкi, заѓважыла:
  - Салдат нават малы ростам мужнасцю гiгант, палiтык нават з высокiм становiшчам - сумленнем пiгмей!
  Наташа хiхiкнула i паслаѓшы чарговы прэзент смерцi, i ѓпэѓнена круша супернiка выдала:
  - Салдат хоча ѓ падарунак за подзвiг жаночае цела, а палiтык незаслужана ставiць на рак усю краiну!
  Анастасiя пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак паслала забойны прэзент смерцi, раскрышыла самалёт супернiка i вякнула:
  - У салдата заѓсёды ёсць час i месца для подзвiгу, але не заѓсёды ѓдаецца яго здзейснiць, палiтык у пастаянным цэйтноце абавязкова паспее падкласцi свiнню, i нагадзiць на галаву!
  Акулiна, крышачы немцаѓ пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i скалячы зубкi колеру слановай косткi, выдала:
  - Палiтык-гэта адзiнае бяскрылае стварэнне ѓ прыродзе якое ѓсiм гадзiць на галаву!
  Мiрабела агрэсiѓна дадала, без лiшнiх праблем нiшчачы супернiкаѓ сваiмi забойнымi i сэксуальнымi ножкамi:
  - Кожны школьнiк ведае, што двойчы два чатыры, толькi палiтыкi замест прымнажэння лiчбаѓ, вырабляюць пастаяннае дзяленне ѓ сваю кiшэню!
  Наташа прайграла на сваiм манеѓраным знiшчальнiку вiраж, ламаючы фашысцкiх стварэнняѓ i вякнула:
  - Салдат вучыцца набiваючы гузы, палiтык iмкнецца прызвычаiць выбаршчыкаѓ да думкi, што можна квiтнець калi бiць лынды!
  Анастасiя, пасылаючы забойнай сiлы снарад, пры дапамозе голай, дзявочай пяткi, адзначыла:
  - Кожны салдат баец, рознiца толькi ва ѓзроѓнi, кожны палiтык прастытутка, рознiца толькi ѓ рангу суценёра!
  Акулiна адзначыла са смяшком скаля зубкi, i падмiргваючы:
  - Салдат збольшага кат, бо таксама пралiвае кроѓ, палiтык па поѓнай падлюга, бо капае на мазгi!
  Мiрабела дзюбнула па супернiку, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi, сваiх точаных ножак i выдала:
  - Калi генерала запрашаюць на вяселле, то салдат атрымлiвае запрашэнне ратаваць Радзiму, каб вяселлi гулялiся ѓ вольнай краiне!
  Дзяѓчыны вельмi добра ваявалi. I агульны гераiзм Чырвонай армii дапамог пазбегнуць поѓнага абвалу фронту.
  У студзенi Чырвоная армiя СССР спрабавала наступаць, але не дабiлася iстотных поспехаѓ.
  Так i ѓгразла ѓ шчыльнай абароне вермахта. А потым у сакавiку спрабавалi прарвацца i немцы. У iх з'явiлася САУ Е-25 з гарматай "Пантэры", i вышынёй у 1,7 з рухавiком у семсот конскiх сiл i вагой у дваццаць шэсць тон. Рухомая машына нiчога не скажаш. Але не занадта канструктыѓная.
  Улетку сталi ѓ абедзве армii паступаць новыя машыны. У Чырвоную IС-3 лепш абаронены ѓ лоб, у нямецкую Е-50 i Е-75, i Е-100. Баi паказалi зрэшты, што новая нямецкая тэхнiка не зусiм дасканалая. Е-50 атрымаѓся толькi крыху лягчэй i лепш абаронены чым "Тыгр"-2. Праѓда i вежа ѓ яго была ѓжо i хадавая частка лягчэйшая i больш прахадная. Плюс i больш бранябойны гармата 88-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ. Дык машына быццам бы нiчога. I Е-50 замянiѓ "Пантэру-2" у якасцi асноѓнага танка.
  Е-75 атрымаѓ занадта цяжкiм тон за дзевяноста, але лепш абаронены i 128-мiлiметровай гарматай. I гэты танк ствараѓ некаторыя праблемы. А Е-100 яшчэ цяжэй i даражэй. Зрэшты, дадзены танк вайскоѓцы не вельмi любiлi.
  Папулярнейшым быѓ Е-50 з рухавiком да 1250 конскiх сiл адносна рухомых i добра абаронены ѓ iлоб.
  У СССР распрацоѓка новага танк Т-54 замарудзiлася, i пакуль яшчэ асноѓны танк Т-34-85, якi крыху састарэѓ. I мог прабiць Е-50 толькi ѓ борт, а Е-75 для яго i зусiм апынуѓся непрабiѓным.
  Летам немцы крыху прасунулiся ѓ цэнтры. I ѓвосень баi пайшлi за Смаленск.
  Бiтвы кiпелi вельмi ѓпартыя. Савецкiя войскi спрабавалi контратакаваць.
  Зрэшты, Смаленск гераiчна абараняючы змаглi ѓтрымаць. I надышла зiма.
  Цяжкавата... У немцаѓ вядома ж у небе ёсць свае асы класа супер. Напрыклад, Марсэль, якi атрымаѓ за тысячу збiтых самалётаѓ Зорку Рыцарскага крыжа жалезнага крыжа срэбным дубовым лiсцем з мячамi i дыяментамi.
  Ды гэта ѓнiкальны выпадак, калi для лётчыка-феномена прыдумалi новую ѓзнагароду i ёй яшчэ тры ступенi.
  Калi Марсэль дасягнуѓ дзвюх тысяч збiтых самалётаѓ, то яму ѓручылi Зорку Рыцарскага Крыжа жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем з мячамi i дыяментамi.
  А за тры тысячы збiтых самалётаѓ зорку Рыцарскага крыжа жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем з мячамi i дыяментамi.
  Вось гэта сапраѓды баец, усiм байцам баец.
  Наступiлi i сорак шосты год... Немцы вясной зноѓ наступалi. У iх з'явiлiся больш дасканалыя рэактыѓныя самалёты. Е-50 таксама з'явiѓся ѓ мадыфiкацыi з рухавiком i трансмiсiяй адным блокам, i стаѓ нiжэй сiлуэтам i яго вага паменшылася да пяцiдзесяцi тон.
  Але i гэта немцам не памагло перамагчы. Вайна iшла на роѓных. Дыскалеты сябе не апраѓдалi. Яны аказалiся занадта дарагiмi, i ѓразлiвымi для стралковага агню.
  Адзiны iх плюс высокая хуткасць i вышыня палёту, дапамагалi ѓ разведцы i бамбардзiроѓках.
  Але i тое не занадта.
  Мiнуѓ i сорак шосты год, наступалi сорак сёмы... Немцы наступалi ѓ цёплы час года, савецкiя войскi ѓ халодную.
  I гэты год нiкому нiчога не даѓ. У Чырвонай армii з'явiлiся Т-54, але i нямецкi Е-50 быѓ не горшы, а так нават больш рухомы...
  Марсэль да канца года давёѓ свой рахунак да чатырох тысяч самалётаѓ, i атрымаѓ новы ордэн: Зорку Рыцарскага крыжа, Жалезнага крыжа з плацiнавымi дубовымi лiсцем, мячамi i чорнымi дыяментамi.
  Ды гэта таксама ступень чацвёртая - чорныя брыльянты, i вельмi нават каштоѓныя!
  Сорак восьмы год прайшоѓ таксама ѓ жорсткiх абменах ударамi. I пакуль усё стабiльна...
  I сорак дзевяты годзе мiнуѓ... У СССР знiшчальнiк МiГ-15 у серыi...
  Марсэль давёѓ свае рахункi да пяцi тысяч самалётаѓ. I атрымаѓ новы ордэн Вялiкую зорку Рыцарскага крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  I дзяѓчаты савецкiя таксама не прамашка....
  Вось ужо i 1950 год мiнуѓ... Немцы i завiслi i Чырвоная армiя таксама ѓ нерухомай лiнii фронту.
  Савецкiя танк Т-54 i IС-7 супраць Е-50 У i Е-75 У. Немцы таксама зрабiлi свае машыны з рухавiкамi адным блокам разам з трансмiсiяй i папярок. I Е-50 пераѓзыходзiѓ Т-54 у хадавых якасцях i лабавой бранi. I некалькi ѓ бранябойнай сiле гарматы. Але ѓсё роѓна немцы перамагчы не маглi.
  Вось i 1951 год таксама мiнуѓ... I нi якога толку няма.
  Марсэль за шэсць тысяч самалётаѓ атрымаѓ Вялiкую Зорку Рыцарскага крыжа Жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  I гэта вельмi крута!
  Зрэшты, i Наташа, Анастасiя, Акулiна, Мiрабела набралi немалыя рахункi.
  Прычым яны ваююць, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i самi ѓ бiкiнi.
  Дзяѓчыны што трэба...
  Вось пранёсся i 1952 год... Таксама лiнiя фронта маларухомая.
  А вось у сакавiку 1953 гады памiрае Сталiн. I гэта сур'ёзна. Але вялiкi правадыр паспеѓ пакiнуць пiсьмовы завяшчанне, дзе сваiм пераемнiкам, абвясцiѓ Лаѓрына Палыча Берыю. I гэтае сур'ёзнае рашэнне.
  Такiм чынам савецкi фронт не абвалiѓся, i вайна працягнулася на роѓных.
  Мiнуѓ i 1953 год...
  Марсэль атрымаѓ за сем тысяч самалётаѓ Вялiкую зорку Рыцарскага Жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Дзяѓчына таксама набiрала сабе высокiя ѓзнагароды.
  Вось ужо i 1954 год... Iдзе час на зямлi кроплямi. А можа i круцейшы.
  I не немцы, нi рускiя не могуць нешта iстотна змянiць.
  Вось i 1955 году фашысты наступаюць. А савецкiя войскi абараняюцца ѓлетку. А позняй восенню сама Чырвоная армiя спрабуе наступаць.
  Вось ужо i 1956 год.
  Марсэль за восем тысяч самалётаѓ атрымаѓ Вялiкую зорку Рыцарскага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i чорнымi дыяментамi.
  22 чэрвеня 1956 года споѓнiлася роѓна пятнаццаць год Вялiкай Айчыннай вайне. I зразумела даѓно iдуць размовы аб свеце. Лаѓрэнцiй Берыя гатовы да кампрамiсаѓ. Але Адольф Гiтлер упарта не жадае iсцi на кампрамiс.
  Гiтлеру ѓсё яшчэ верыцца ѓ цуда-зброю, i ёсць жаданне бiцца да канца.
  Плюс яе зразумела i Японiя.
  На рахунак краiны Узыходзячага Сонца? Яна вельмi доѓга ваюе з Кiтаем. I тут ужо можна ваяваць да бясконцасцi. Нi адна з бакоѓ узяць уверх не ѓ сiлах. Нi Кiтай, нi Японiя, не могуць адна адну рэальна перамагчы. Хоць нясуць страты больш кiтайцы.
  I вось Мюлер адправiѓся ѓ Паднябесную iмперыю з асобай мiсiяй. Пераканаць самураяѓ прымiрыцца з Паднябеснай iмперыяй. Каб потым абрынуцца на Расiю, i вырашыць нарэшце гэтую, якая зацягнулася праблему!
  Мiсiя Мюлера пачалася ѓ вераснi 1956 гады... У цэлым японцы былi згодны на мiр i падзелу сфер уплыву. Аднак у гэтым момант Молатаѓ на загад Берыi здзейснiѓ вiзiт у Кiтай. I пераканаѓ Паднябесную iмперыю працягваць вайну з самураямi.
  Развязаць рукi Японii не ѓдалося. I вайна памiж СССР i Трэцiм Рэйхам працягвалася.
  Мiнуѓ i з 1956 года... Наступiѓ 1957...
  Немцы спрабавалi ѓ маi зноѓ наступаць, i ѓ iх з'явiлiся новыя пiрамiдальныя танк класа АГ. I гэта сур'ёзна. I форма пiрамiды давала нахiльную браню з усiх ракурсаѓ. I гэта было сур'ёзным ходам.
  Гiтлераѓцы змаглi прарваць савецкую абарону i акружыць Смаленск. А далей развiваючы поспех на поѓначы падысцi да Ленiнграда, а ѓ цэнтры ѓзяць Вязьму.
  Сiтуацыя склалася вельмi цяжкая. I ѓжо пачаѓся штурм Масквы.
  I ѓ гэтых умовах адна засталася надзея, на Алега Рыбачэнку i дэсант пападальнiкаѓ.
  А тут i сам хлапчук-тэрмiнатар i дзяѓчаты на вышынi.
  А гiтлераѓцы ѓжо абцякаюць з розных бакоѓ Маскву.
  Тады Алег i дзяѓчаты зноѓ уступiлi ѓ бiтву, дапамагаючы Расii, дакладней СССР.
  Тут да iх далучылася яшчэ басаногая дзяѓчынка Маргарыта. Таксама дарослая жанчына пiсьменнiца стала дзяѓчынкай гадоѓ дванаццацi ѓ абмен на неѓмiручасць i выконвае мiсiю.
  Воiны з дваццаць першага стагоддзя зноѓ сашчапiлiся з гiтлераѓцамi дваццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у фашыстоѓскай карычневай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Алег Рыбачэнка рубячы гiтлераѓцаѓ мячамi, як пяхоту, так i танкi зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчукi паляцеѓ востры дыск!
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босы ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты i танкi.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не даруем.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына секла белых салдат i танкi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць такнi i белыя байцы.
  Святлана сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Алег Рыбачэнка наступае супраць гiтлераѓцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ карычневыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак пацана выкiдваюць iголкi з ядам, яны раздзiраюць ствалы i збiваюць самалёты.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i пысы.
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  А вось Наташа ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абодвух руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiваеце танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгусцiна, секчы гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ, рэзка гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Алег Рыбачэнка падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу гiтлераѓцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi i пробулькал.
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Маргарыта пераходзiць у наступ. Рэзае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм наступленнi. Вынiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 7
  Хоць калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Алег у наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е гiтлераѓцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi - раздзiраючы танкi i самалёты.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая рване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi i самалёты збiваюцца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Алег Рыбачэнка зноѓ у баi. I прасоѓваецца, махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя гiтлераѓцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых целаѓ.
  Хлапчуку-пiсьменнiку ѓспамiнаецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка прабурчала:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме i разнясе частку супернiкаѓ i танкi i нават самалёты.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы лунаюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Алег Рыбачэнка скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае, збiвае танкi, i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як пакладзена на вышынi.
  Гадоѓ яму ѓжо нямала, але ён выглядае дзiцем. Толькi вельмi моцным i мускулiстым.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Узрывае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасьля чаго рудая возьме i засьпявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапы! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Алег зноѓ сотню гiтлераѓцаѓ, пранёсшы метэорам, зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I сьсячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны прымiраючы!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiне.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася i гарэлi танкi.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Здзiѓляюць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Алег Рыбачэнка буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi.
  I вiскоча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгусцiна, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiснула, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры карабы нахлусiш!
  Наташа, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i крутыя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Алег Рыбачэнка ѓ баi выглядае - вельмi нават стыльна.
  Маргарыта праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-генiй запусцiѓ нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ гiтлераѓцаѓ i танкаѓ, пiскнуѓ:
  - Суцэль спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Алег, секчы карычневых салдат, пробулькал:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мат!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса i зносяцца вежы танкаѓ.
  I зноѓ выццё:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Алег Рыбачэнка прабулькаѓ:
  - Ох, рана, дае ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа пагадзiлася:
  - Калi няма сiл то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы працiѓнiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапы i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Алег у баi i атакуе гiтлераѓцаѓ. Б'е iх без жалю, расьсякае танкi, i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  Маргарыта, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi, падхапiла.
  - Мы як быкi!
  Наташа ѓзяла i завыла, рассякаючы карычневых байцоѓ разам з танкамi:
  - Хлусiць не з рукi!
  Зоя раздзiрала гiтлераѓцаѓ, пiскнула:
  - Няма не з рукi!
  I таксама возьме i выпусцiць зорачку босай нагой i прыкончыць масу фашыстаѓ.
  Наташка ѓзяла i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькiм ножкi ляцiць забойны пучок iголак.
  Зоя, таксама круша гiтлераѓцаѓ i iх танкi, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi кругi расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла гiтлераѓцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па гiтлераѓскаму генералу. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  Святлана вельмi лютая ѓ наступе, асаблiва збiваючы танкi, пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае, самалёты завальваюцца. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса гiтлераѓцаѓ завалiлася.
  Алег зароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ, падбiла i танкаѓ i самалётаѓ.
  Маргарыта праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай, што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупане i выгукне:
  - Прэзiдэнт-дракон стане трупам!
  Наташа ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па гiтлераѓцах як цвiкоѓ. I разнясе масу мастадонтаѓ i крылатых, пякельных машын.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  Зоя таксама ѓ наступе. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пробулькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па гiтлераѓцам трайны млын!
  А Аѓгусцiна зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ карычневай iмперыi, а таксама i iх танкаѓ i самалётаѓ.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца. Як вежы танкам адрывае i крылы фашысцкiм самалётам.
  Аѓгустына прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны!
  Святлана, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  Аѓгустына пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босы ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi! I столькi танкаѓ i самалётаѓ зараз разарвалася ѓ дробную стружку.
  Алег праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓгустына, раздзiраючы гiтлераѓцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, знiшчаючы зараз танкi i самалёты, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа, руйнуючы карычневых ваяроѓ, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю.
  Алег Рыбачэнка, рассякаючы працiѓнiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскi!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск. Ён зрэзаѓ i вежы танкам, i хвасты самалётам.
  Маргарыта, секчы воiнаѓ карычневай iмперыi i браню танкаѓ, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвём!
  На часткi разарвём!
  Добра папрацавалi яны тады з гiтлераѓцамi... I Савецкая Расiя перамагла пры штурме Маскве карычневую iмперыю.
  Вайна яшчэ не скончылася, але ѓжо ѓ СССР з'явiѓся шанц перамагчы гiтлераѓцаѓ самiм. Так што шасцёрцы зноѓ прыйшлося перапынiць выкананне сваёй, супер i круты мiсii.
  Алег Рыбачэнка на развiтанне нават праспяваѓ;
  Мы пiянеры - вiцязi Айчыны,
  Што нарадзiлiся пад знакам кастрычнiка...
  Не пашкадуем для Расii жыцця,
  У славу з чырвоным сцягам цара!
  
  Мы любiм i ѓмеем моцна бiцца,
  Фашыстам заѓзята абламаѓшы рогi...
  У нас гранаты ёсць у прасторным ранцы,
  Нам пiянерам жыццё недарагое!
  
  Мы любiм нашу Радзiму святую,
  Што стварыла грозны камунiзм...
  Вось камсамолку па снезе вядуць босую,
  I хоча апусцiць фашыст нас унiз!
  
  Я пад Масквой з нацызмам заѓзята бiѓся,
  I ѓсiх ворагаѓ касiлi мы сярпом...
  Навошта ж Вермахт гэты рускiм даѓся,
  Я па iм стукну кулаком!
  
  Я пiянер i пад Масквой вялiкай,
  Змагаѓся нiбы воiн-волат...
  Спынiѓ фашызму нацiск дзiкi,
  У нас Гасподзь Усявышнi Род адзiны!
  
  Няма граняѓ у адраджэннi Расii,
  Вялiкi Сталiн, нас з каленаѓ падняѓ...
  Сварог вялiкi, вышэйшая месiя,
  I Лады прамянiстай iдэал!
  
  Мы пiянеры, хлопчыкi, дзяѓчынкi,
  Змагацца каханы - гэта наша доля...
  I галасок камсамолкi звонкi,
  Хоць пануе крывавае бязмежжа!
  
  Расея гэта Радзiма Сварога,
  I камунiзму азарыла шлях...
  Не трэба пiянерам злога Бога,
  Нас не здолее вораг у кулак сагнуць!
  
  У нас ёсць танк круты з браняй нахiльнай,
  Яго так проста фрыцам не прабiць,
  З любоѓю да Лады, дзевы высакароднай,
  Каб ператварыѓся драпежнiк проста ѓ дзiчыну!
  
  Маскву змагаючыся людзi абаранiлi,
  А пасля быѓ вялiкi Сталiнград.
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Пройдзе i па Берлiне ведай парад!
  
  Ды Сталiнград ёсць гонар у гэтым слове,
  Мы пiянеры басанож у гурбу...
  Мы абломiм рог тупой карове,
  I Гiтлера загонiм прама ѓ труну!
  
  Ведай нiколi Радзiма не сагнецца,
  Яе парыѓ аброць не ѓтаймаваць...
  Няхай вечна свецiць над Расiяй сонца,
  I будзе скрышаны падступны таць!
  
  Пад Сталiнградам праявiлi смеласць,
  Спынiць фашыстаѓ мы змаглi...
  Такая ёсць у рускiх ведайце дзёрзкасць,
  А ѓ ворагаѓ пойдуць адны нулi!
  
  Расея можа даляцець да Марса,
  I розную велiч стварыць...
  I будзе ѓсё вядома вельмi класна,
  Хоць жыццё далiкатнае як шоѓку нiтку!
  
  Не ведае рускiх дух у баях перашкоды,
  Ён сiлай валодае Пяруна...
  Нас чакаюць ад багоѓ узнагароды,
  I свецiць элемент павер руна!
  
  У чым рускiх дух не ведае паразы?
  Ён усё паверце растаптаць...
  Мы пiянеры так жадаем помсты...
  Непераможнай як Радзiма раць!
  
  У нас ужо амаль прыйшла перамога,
  Няхай будзе ѓ славе камунiзму святло...
  За Радзiму ваявалi нашы дзяды,
  Мы сустрэнем хутка радасць i свiтанак!
  
  Без Радзiмы няма жыццяѓ пiянерам,
  Яны жадаюць ваяваць за яе...
  I што вы захацелi злыя сэры?
  Нам забяспечыць рабскае жыццё?
  
  Не атрымае фюрар рускiх у рабства,
  Яго мы нiбы ляльку скрышым...
  Бо вiцязi Расii могуць бiцца,
  I з намi залатакрылы херувiм!
  
  Няма граняѓ нашай Радзiмы пад светам,
  Палае як найзырчэйшая зоркi...
  Ты стала для мяне кахання кумiрам,
  З табой я не расстануся нiколi!
  
  Я пiянер i басаногi хлопчык,
  Што з пяткай голай iмчыцца па снезе...
  А недзе скача белы, мiлы зайчык,
  Якi абломiць рог ворагу!
  
  Не ведае пiянер у баi сумневу,
  Ён не паяц, а тэрмiнатар ведай...
  Прыйдзе фашыстам лютым вер помсту,
  I будзе камунiзму яркi рай!
  
  Як жа надыдзе ведай эпоха,
  У якой кожны воiн з ясляѓ...
  Бiцеся да апошняга ты ѓздыху,
  Каб знiшчаны люты ведай злыдзень!
  
  Ззяюць ярка зоркi камунiзму,
  Эпохi светлай, прыгажэй у свеце няма.
  Мы скрушым ярмо павер фашызму,
  А Гiтлер будзе рускiм на абед!
  
  У нас павер такiя з сталi танкi,
  Што iх снарад пантэры не праб'е...
  Памашу ёдам свае хлопчык ранкi,
  I зноѓ пiянер у бой адважна прэ!
  Ну што фашысты моцна атрымалi,
  Не думалi нас проста перамагчы....
  Мы мабыць камунiзму ведаю мiлi,
  I зможам вермахт i жартам разбiць!
  
  У iмя нашай Радзiмы магутнай,
  Iдзе ѓ атаку ганарлiвы пiянер...
  Хоць над Айчынай правiсаюць хмары,
  Пакажам мы пераможны ѓсiм прыклад!
  
  Павер вораг мару не спынiць,
  Мы зноѓ усiх фашыстаѓ пераможам...
  Ня будзе зло павер панаваць на троне,
  Мы новы свет парадак створым!
  
  Усё будзе добра ѓ Айчыне ведайце,
  Я хлопчык, але ѓ баi як Робiн Гуд,
  Спачатку толькi драпаѓ я на парце,
  А зараз вельмi нават верце крут!
  
  Расея можа рваць штыком нацыстаѓ,
  Яна любое войска пераможа...
  А пiянерам жыць пры камунiзме...
  Бо наша сяброѓства моцныя маналiт!
  
  Нi ѓ чым мы фрыцам у лаянцы не саступiм,
  Мы можам перамагаць ворагаѓ жартам...
  I так фашыстаѓ мы дубiнай лупiм,
  Раве завея, снягi ѓ вiхуры круцячы!
  
  Не ведае Русь фашыстам ведай лiтасцi,
  Яна непераможнасцю моцная...
  Атрымаюць шабляй моцна ѓ шыю гады,
  I будзе знiшчаны Сатана!
  
  Не вер, што Гiтлер ёсць непераможны,
  Хоць сiлу пекла, усё лiчы сабраѓ...
  Калi народ i партыя адзiныя,
  Народ наш вермахт на шматкi разарваѓ!
  
  Расiя ѓ стагоддзях славiцца святая,
  Яна ламала Тыграѓ, як метал...
  Раскiнулася ад краю i да краю,
  Толькi аб такой краiне юнак марыѓ!
  
  Мы перамагалi нiбы волаты,
  Секлi супостатаѓ ведай мячом...
  Мы рускiя ѓ баях непераможныя,
  Працiѓнiкаѓ Айчыны разаб'ём!
  
  Нас ты павер нiшто не спынiць,
  I на ты ведай нiшто не пераможа...
  Мы фюрара па галаву закапаем,
  У нас меч востры i са сталi шчыт!
  
  Ва ѓсiм сьвеце няма Русi прыгажэй,
  У ёй будзе эра святло на стагоддзi...
  Усiм пакаленням стане мiр i шчасце,
  Патрэбна Айчыне цвёрдая рука!
  
  Дык вось калi ѓ Берлiн гуляючы,
  Размажам вермахт нiбы попел у кроѓ...
  То будзе час мяжы раю,
  I разам з Ладай валадарыць каханне!
  
  НОВЫЯ ДЫМКI СЫНА СЦЕНЬКI РАЗIНА
  Хлапчук гадоѓ трынаццацi быѓ арыштаваны разам з бацькам. Бацька зразумела вядомы бунтар, якi пралiѓ патокi крывi. Але сын яшчэ зусiм дзiця. Якi з яго спытай.
  Але памочнiк Карнiла былога вайсковага атамана расцанiѓ iнакш. I прапанаваѓ хлапчука дапытаць з прыхiльнасцю - а раптам ведае, дзе знаходзяцца скарбы бацькi.
  Сына Стэнькi Разiна прывялi ѓ катавальны склеп. Хлапчук стараѓся глядзець прама i трымацца ганарлiва. Хаця ѓнутры быѓ страшна. Развешаны катавальныя прылады, палае камiн. Каты ѓ чырвоных касках.
  Самаса падышоѓ да хлапчука, працягнуѓ руку, трасянуѓ за каѓнер i грозна спытаѓ:
  - Раскажаш, дзе цётка хаваѓ скарбы, адпусцiм на волю. Не - будзем катаваць!
  Сын Стенькi Разiна Грышка адважна адказаѓ:
  - Я вам нiчога не скажу! I табе тым больш!
  Самаса раѓнуѓ:
  - Спрабаваць падшыванца!
  I асабiста пацягнуѓ за каѓнер, зрываючы кафтан з хлапчука. Грышку распранулi, i пацягнулi на прэнг. Хлапчук адчайна спрабаваѓ адбрыквацца. Але вопытныя каты ѓдарам па шыi абезрухомлiвалi Грышку. Потым замацавалi яго рукi ззаду i сталi паднiмаць за вяроѓку. Хлапчук заскрыгатаѓ зубамi. Кат схапiѓ пацана за тулава i трасянуѓ, правярнуѓшы ѓ суставах. Грышка цяжка задыхаѓ, але стрымаѓ крык.
  Дзяк, якi дыктуе пiсцам, прагугнявiѓ:
  - Кажы злодзей, дзе твой цётка хаваѓ скарбы.
  Хлапчук з пагардай у голасе адказаѓ:
  - Нават каб i ведаѓ, то не сказаѓ бы!
  Самаса загадаѓ кату:
  - Бi! Дзесяць удараѓ з беражэннем!
  Кат размерана наносiѓ удары. Цела Грышкi дрыжала. На дзясятым ударам катальнiк замёр. I паглядзеѓ на Самосу. Падчас экзэкуцыi хлапчук маѓчаѓ, закусiѓшы губу.
  Дзяк, прагугнявiѓ:
  - Кажы злодзей, дзе дзядзька прыхоѓваѓ скарбы?
  Грышка крыкнуѓ:
  - Не скажу!
  Самаса рыкнуѓ:
  - Пяць удараѓ без зберажэння!
  Кат абрынуѓ на хлопчыка ѓдар з размаху, скалынаючы ѓсё цела. Грышка ѓскрыкнуѓ, але прыкусiѓ губу. Рушыѓ услед другi ѓдар. Таксама размашысты i моцны. Грышка працягваѓ маѓчаць. I зноѓ трэцi ѓдар, закапала кроѓ з рассечанай скуры.
  Самаса панура глядзеѓ на тое, як парюць хлапчука. Канешне, сынок мог i не ведаць, дзе Стэнька схаваѓ скарб. I нават, мабыць, сапраѓдныя скарбы. Але варта дапытаць хлапчука. I вырваць з яго таямнiцы.
  Пасля пятага ѓдару кроѓ закапала актыѓна.
  Дзяк паѓтарыѓ пытанне. Грышка маѓчаѓ.
  Самаса загадаѓ:
  - Прыпячы яму пятку.
  Кат дастаѓ кавалак распаленага жалеза, i паднёс яго да босай падэшвы хлапчука. Той скалануѓся, перакасiѓся, i .... страцiѓ прытомнасць.
  Адала падумала, што Пiцера нядрэнна было б прапусцiць, праз гэта, каб ён не забiваѓ бяззбройных i старых. Нядобра паступiѓ Пiцер. А якi б ён быѓ бы ѓ рэальным, кантактным баi? Не спалохаѓся б?
  Сын Стенькi Разiна Грышка, дарэчы, ведаѓ, дзе схаваны адзiн са скарбаѓ бацькi, але маѓчаѓ. Яго прывялi ѓ сябе, вылiѓшы вядро ледзяной вады. Потым Самаса загадаѓ:
  - Прыпячыце жалезам i другую пятку!
  На гэты раз хлапчук не адключыѓся, спрабаваѓ тузацца, але босыя ногi Грышкi зацiснутыя ѓ калодцы.
  Самаса прашыпеѓ:
  - Яшчэ пяць бiзуноѓ, без беражання!
  Пасля пятага ѓдару, светлая галава хлапчука матнулася, i Грышка страцiѓ прытомнасць.
  Дасведчаны ѓ катоѓнi дзяк параiѓ:
  - Дай яму адысцi! Дзiця ѓсё ж, яшчэ адкiнецца!
  Самоса сурова сказаѓ:
  - Зняць шчанюка! Абцерцi гарэлкай, i пакласцi на ложак... Няхай адыдзе! Назаѓтра працягнем катаванне!
  Грышку знялi з прэнга i працерлi рассячэннi, сумессю спiрту i воды. Хлопчык тузаѓся: гарэлка палiць. Потым Грышку далi гарачага булёна, замкнулi ѓ натопленай камеры. Але на ѓсякi выпадак прыкавалi пацана за шыю ланцугом i далi заснуць. Хлапчук спаѓ на жываце, ложак быѓ мяккiм. На катаваннi ѓ катаѓ ахвяры часта памiраюць, а Самаса хацеѓ ведаць, дзе Стенька прыхаваѓ свае скарбы.
  Даѓшы Грышку адысцi i паспаць, на наступны дзень хлопчыка зноѓ прывалаклi ѓ катоѓню. Зноѓ паднялiся на прэнг. Ужо расцягнутым суставам Грышкi стала балючай. Да ног хлапчукi павесiлi гiркi. Каб мацней расцягнуць мышцы. Потым кат, усмiхаючыся, паднёс распаленае жалеза i прыклаѓ да грудзей Грышкi. Хлапчук заскрыгатаѓ зубамi ад дзiкага болю.
  Самаса зароѓ:
  - Кажы злодзей!
  Пахла смаленым. Пах смажанага мяса ѓзмацняѓся. Вочы ѓ Грышкi ад болевага шоку перакасiлiся, i хлопчык зноѓ страцiѓ прытомнасць. Кат адабраѓ жалеза ад грудзей i вымавiѓ:
  - Дужы хлопчык...
  Самаса рыкнуѓ:
  - Трэба яго раскалоць... Жароѓню да ног!
  Кат вышмараваѓ падэшвы хлапчука алеем, i на адлегласцi распалiѓ жароѓню. Ужо падпаленым пяткам было вельмi балюча. Хлапчук цяжка дыхаѓ. Раняѓ сумесь поту i крывi, скрыгатаѓ зубамi, але маѓчаѓ. Хаця гэта яму дорага каштавала. Высiлкi былi адчайныя.
  Самаса люта рыкаѓ:
  - Будзеш казаць! Гэй, заплечны бi!
  Кат абрынуѓ удары на Грышку. На дзясятым удары галава хлопчыка млява матнулася i завалiлася. Апрытомнеѓ хлапчук не адразу, нават пасля таго як на яго вылiлi вядро вады. Самаса стукнулi Грышку па твары i загадаѓ:
  - Яшчэ бi!
  Дзяк заѓважыѓ:
  - Падохне оголец.
  Самаса прагыркаѓ:
  - Чорт! Знiмiце яго з прэнга! Заѓтра працягнем!
  Грышку зноѓ знялi з катоѓнi i аднеслi ѓ пакой. Хлопчык бiѓся i тузаѓся. Пагрузiѓся ѓ цяжкi, вар'яцкi сон. Потым ачуѓся i заплакаѓ. Але як толькi з'явiѓся турэмшчык, змоѓк i зло паглядзеѓ на яго. Той шпурнуѓ дзецюку хлеба з квасам. Шанцаѓ уцячы ѓ хлапчука не было, тым больш яго прыкавалi за шыю.
  На наступны дзень Грышку катавалi крыху па-iншаму. Паднялi ѓ столi, падняѓшы рукi на дыбе, а потым адпусцiлi. Такi дзiкi боль, што
  перарывае дыханне. Хлапчука паднiмалi тройчы, пакуль ён не страцiѓ прытомнасць.
  Пасля чаго кат зноѓ бiѓ пугай, i прыпалiѓ жывот распаленым жалезам. Добра памучыѓшы хлапчука, яго адпусцiлi i завялi ѓ камеру. Нiчога дабiцца катам не ѓдалося.
  На наступны дзень, Грышку паднялi на прэнг, пад босымi нагамi распалiлi жароѓню, а па спiне i ягадзiцах былi распаленым дротам. Хлапчук некалькi разоѓ на працягу катавання губляѓ прытомнасць, але прыходзiѓ у сябе. Пакуль каты самi не стамiлiся, спынiѓшы катаваннi.
  На наступны дзень хлопчыка расцягнулi, i кат сталi ламаць пальцы ног распаленымi абцугамi, а таксама цiснуць рэбры. Грышка некалькi разоѓ ускрыкваѓ, але патрабаваннi штосьцi сказаць - адказваѓ мыканнем.
  I зноѓ атрымлiваѓ пугай.
  Прайшло два тыднi. Дзiцячае цела Грышкi ѓжо змучана катаваннямi. Боль усюды. Нi засталося, нi крывiнкi, нi жылкi не кранутым болем. Спачатку калi яго бiлi i палiлi, хацелася кiнуцца i прыглушыць выбухi ѓ целе. Але калi боль ахапiла ѓсю сутнасць, яна прытупiлася.
  Самаса i сам бачыѓ, што шанцы выбiць штосьцi ѓ Грышкi растаюць на вачах. Каты паспрабавалi новы сродак. Знайшлi муку. Валасы ѓ Грышкi пагалiлi, i сталi капаць на цемя халодную ваду. Катаванне жорсткая i эфектыѓная. Праз некалькi гадзiн здаецца, што ѓ мозгу ѓзрываюцца бомбы. Грышка амаль аслеп i аглух. Ён ужо не чуѓ слоѓ якiя вымаѓляюцца катам i Самасой.
  Тыя здалiся, зноѓ пацягнулi на прэнг. Не разумеючы, што любы боль для хлапчука быѓ толькi ѓцехай - адцягваючы ад больш страшнай язвы ѓ мозгу.
  Ад агню i ѓдараѓ бiзуном пасвятлела ѓ вачах.
  Грышка ачуѓся i змог разглядзець катаѓ. Вось катаванне падкладвае гiркi да калодкi, у якой зацiснулi хлапчуку ногi. Боль у руках i плячах становiцца мацнейшым, але ён адцягвае ад пекла ѓ мазгах.
  Самаса раве ва ѓсю глотку. Ён сам рыжы, з барадой:
  - Кажы шчанюк, дзе бацька хаваѓ скарбы!
  Грышка матае галавой. У адказ варта ѓдар якi страсянае цела, лупяць моцна. Iншы кат пад босымi нагамi хлапчукi награбае запал пад дыбай. Жудасна, але не так ужо страшна.
  Вось стаiць Карнiла, хросны бацька Стенькi Разiна i былы вайсковы атаман. Састарэлы, з сiвой барадой. У яго поглядзе ёсць нават падабенства спачуванне катуемаму дзiцяцi. Побач стаiць баярын у бабровай шапцы. Яму вiдавочна горача ѓ катавальным памяшканнi. I на твары вiдавочны iнтарэс да катавання хлопчыка. Катаванне працягваецца. Грышка раптам адчуѓ у сабе прылiѓ сiл i заспяваѓ:
  Ты Разiн мне цар i бацька,
  Падняѓ у раз народ супраць ярма...
  Я веру, надыдзе пакутам канец,
  Будзе баярам, толькi канчукi i дуля!
  
  Селянiн, рабочы зараз пад ярмом,
  Задушаны баярствам просты пралетарый...
  Але веру, што ѓсiх крывасмокаѓ смецем,
  Праспяваем нашай Радзiме тысячу арый!
  
  Бо ѓ кожным двары стогне ахвяра баяраѓ,
  Усюды ёсць калы i прэнг...
  Яны нават горш лiчы басурман,
  Спрабуюць, у пакуце дрыгай!
  
  Але Разiн у бiтвах прайшоѓ,
  Усе патрэбныя далонi i сцежкi...
  З перамогай казак наш вольны прыйшоѓ,
  Каб iрваць усе баярскiя папы!
  
  Не, ведайце, сумневы паверце ѓ нас,
  Бо мы за народ, без сумневу...
  Цяпер надыходзiць прасвятленнi гадзiну,
  На славу iншых пакаленняѓ...
  
  Ты Разiн свабоды i гонару - верхавод,
  Прайшоѓся па нашай Расii...
  Хачу, каб ты стаѓ для нас гасудар,
  А лепш сусветнай месiяй!
  
  Ды будзе, тады справядлiвасць павер,
  Навечна надыдзе прамень святла...
  I будзе разадраны дэспата звер,
  Здолеем дачакацца свiтанку!
  
  Бiтва iдзе пад Сiмбiрскам - барацьба,
  Мы ѓ лютасьцi буяныя ваяры ведайце!
  I стаць пераможцам веру лёс,
  Прашу па мазгах барах дайце!
  
  Хоць Разiн па-геройску ѓ бiтве загiнуѓ,
  Але ѓ вечнасцi аблiчча яго святое...
  Ён бо без сумневу вiцязь, джыгiт,
  I будзе, ты вер Крэмль у iмгненне ѓзяты!
  
  Скончыцца рабства i ярмо баяраѓ,
  I сонца ѓзыдзе над планетай...
  Навекi знiкнуць пакуты, падман,
  А Разiн у паэмах апеты!
  Пакуль хлопчык спяваѓ, усе i каты, i "публiка" замёршы, слухалi. Але на апошнiх словах Самаса ѓзарваѓся i залямантаваѓ на ѓсё горла:
  - Бi! Забi яго!
  Кат абрынуѓ на хлапчука лютыя ѓдары. Ужо губляючы прытомнасць, Грышка прашаптаѓ:
  - Будзе народ Расеi вольным!
  Акрываѓленага хлопчыка знялi з дыбкi i аднеслi. Самаса выцер пот з iлба i прашыпеѓ:
  - Даволi! Хопiць з нас! Чацвертаваць гаденыша i справу з канцом!
  Карнiла няѓпэѓнена вымавiѓ:
  - А цi правiльна гэта дзiця чвартаваць? Ды яшчэ публiчна? Можа прыдушыць яго ѓ камеры?
  Самаса прагыркаѓ, стукаючы па падлозе абцасамi:
  - Не! Пакараць смерцю! I публiчна - чвартаваннем!
  Баярын пацвердзiѓ, сцiскаючы кулак:
  - Ды будзе так! Сцвярджаю смяротны прысуд!
  Самаса зларадна ѓсмiхнуѓся:
  - Чацвертуюць Грышку! Усё разiнскае насеньне вывядзем!
  Тут Адала адцягнулася. Яна вымушана аддаваць каманду страляць. I па Таронта б'е ракета бамбамёта вагой дваццаць тон. Нясе сабе смерць i жах. Адала выпраѓляе агнiсты хвост сваiм разгубленым позiркам.
  Ох лепей бы яна была лётчыцай. Як гэта выдатна i рамантычна. Вось такая лётчыца-налётчыца.
  У небе вельмi выдатна. Дзяѓчына нахiлiла галаву i стала ѓспамiнаць хоць нешта добрае. Але ѓ галаву нiчога не прыходзiла. Акрамя аповесцi пра сына Стенькi Разiна.
  Хлапчук ляжаѓ на ложку, i пакручваючыся ѓ сне трызнiѓ. Цяжка спаць, калi ѓсё тваё цела параненае, а язвы яшчэ i раз'едзены соллю i гарэлкай. Апошнiя пятнаццаць дзён - суцэльная пакута. Катаваньнi начамi i цяжкае трызненне днём.
  Хлапчуку прымроiѓся яго бацька. Магутны i моцны Сцяпан падбадзёрыѓ сына:
  - Трымайся малец! Народ будзе памятаць пра цябе, як ты прыняѓ смерць!
  Грышка ѓ трызненнi адказаѓ:
  - А што мяне чакае смерць?
  Сцяпан упэѓнена заявiѓ:
  - Наша будучыня туман. I не вядома, што чакае наперадзе. Але твае апошнiя хвiлiны ѓ жыццi будуць найважнейшымi. Не стушуйся! Захавай мужнасць!
  Грышка не зусiм упэѓнена адказаѓ:
  - Я буду цвёрдым... Але ты бацька... Няѓжо наша правая справа загiнула?
  Сцяпан заявiѓ грамавым голасам:
  - Ну, ужо не! Мяне могуць пакараць смерцю, але прыйдзе iншы Разiн, а за iм яшчэ Разiн i нiчога з гэтым нашы ворагi не здолеюць зрабiць! Будуць новыя стагоддзi, будзе змена пакаленняѓ... Але за Разiным прыйдзе, уладар буры Ленiн!
  Грышка, таксама здабудучы ѓпэѓненасць, заявiѓ:
  - Веру, ты яшчэ вернешся!
  Хлапчук ачуѓся. Цела тупа ныла i скура саднела. Пачуѓся скрыгат у дзверы i ѓ камеру зайшоѓ кат.
  Буйны катаванне ласкавым тонам вымавiѓ:
  - Здароѓ Грышка!
  Хлопчык, раптам адчуѓшы ѓ сабе сiлы, адказаѓ:
  - Каты не жывуць, каб ты здох!
  Пакутнiк дабрадушна кiѓнуѓ:
  - А ты смелае шчаня. Розных я бачыѓ i перамучыѓ... Але такога, як ты не бачыѓ! Такi маленькi, а сапраѓдны крэмень!
  Грышка сцiпла адказаѓ:
  - Ува мне дух майго бацькi!
  Кат з ухмылкай прапанаваѓ:
  - Давай заключым здзелку...
  Хлапчук бразнуѓ ланцугом, i знайшоѓ у сабе сiлы падняцца з ложка i сесцi. Грышка з цiкавасцю спытаѓ:
  - А якую здзелку?
  Кат шэптам прапанаваѓ:
  - Давай ты мне раскажаш, дзе знаходзiцца скарб твайго бацькi, а я... Я здыму аброжак i вынесу цябе ѓ мяшку на волю.
  Грышка на iмгненне завагаѓся. Сапраѓды, калi ашукаць ката. Сказаць яму iлжывае месца, а самому скарыстаць момант i збегчы. Захаваць сабе жыццё i пакiнуць ворагаѓ з носам? Спакуса была вялiкая. Але ѓспомнiѓся хлапчуку бацька. Хiтрасцю i падманам купiць сабе жыццё? Не, ён павiнен годна памерцi на эшафоце!
  Грышка трасянуѓ свой голенай, у ранках i шышках галавой:
  - Не!
  Пакутнiк усмiхнуѓся i заѓважыѓ:
  - Заѓтра цябе караюць! Гэта сапраѓды... Катаванняѓ ужо не будзе, а iншых да пакарання няма гатовых!
  Грышка ѓздрыгнуѓ, але адважна адказаѓ:
  - Ну, караюць смерцю... Усе мы смяротныя!
  Кат з ухмылкай дадаѓ:
  - Цябе не проста абезгаловяць! А кiнуць на кола! Адсякуць спачатку рукi, потым ногi, i толькi потым галаву. Ты гэтага хочаш?
  Хлапчук здрыгануѓся, стаѓ бялейшы, i прамармытаѓ:
  - Раз лёс такi... Паспрабую толькi прыняць смерць годна!
  Кат усмiхнуѓся i заѓважыѓ:
  - Твайго бацьку ѓжо адвезлi ѓ Маскву. Там яшчэ катаюць круцейшы тым цябе. А далей чакае таксама кола з чвартаваннем. А цябе... Шкада, што караюць! Ты моцны хлопчык, i нядрэнна было б яшчэ памучыць цябе!
  Грышка жорстка адказаѓ:
  - На тым свеце, цябе памучаць!
  Кат пакiнуѓ камеру. А Грышка павярнуѓся, стукнуѓ кулаком сябе ѓ падбародак. Аддалося болем у расцягнутых на дыбе жылах. Можа дарма ён так? Варта выявiць разважлiвасць, i падмануць ката. А наперадзе, яго чакае...
  Хлапчук з цяжкасцю падняѓ i паглядзеѓ на сваю пакрытую писугами i апёкамi руку? Няѓжо яе адсякуць? Грышка паглядзеѓ на сваю нагу. Таксама ѓся збiтая, падэшвы спаленыя, пальцы зламаныя. Але ѓзысцi на эшафот усё роѓна ён, мусiць, зможа. I яму адсякуць i ногi i рукi i нарэшце галаву. А потым душа паляцiць на неба...
  Ён яшчэ дзiця, i не паспеѓ награшыць. Прайшоѓ выпрабаванне агнём i бiзуном. Хутчэй за ѓсё наперадзе чакае заслужаны рай, цi ѓ горшым выпадку кароткае знаходжанне ѓ чысцец. Цiкава, цi запросяць яму святара для споведзi? Зрэшты, гэта ѓжо не важна. Грышка не адчуваѓ за сабою грахоѓ i не баяѓся цяпер непазбежнай сустрэчы з Богам. А ѓ раi добра, дзiвосны сад, дзе вечнае лета, а анёлы гуляюць на арфах. Чым не месца, заслужанае для хлопчыка якi перанёс найжорсткiя катаваннi?
  Гэта лепш, чым вiсець на прэнгу, калi табе скуру раздзiрае пугу i ламаюць пальцы распаленым жалезам. Тамака ты ѓжо назаѓжды застанешся хлопчыкам, i будзеш вечна юным i здаровым.
  Пачулася бразганне дзвярэй. З'явiлася дзяѓчына з падносам, i два вартавыя, а таксама Самаса. Выкiд усмiхнуѓшыся, паведамiѓ:
  - Апошнi раз у жыццi спяваеш добра шчанюк! Карнiла шчодры! А там табе рукi i ногi абсякуць!
  Грышка жорстка адказаѓ:
  - I табе будзе пакаранне... Не на Зямлi, дык на небе!
  Самаса рыкнуѓ:
  - Шчанюк! Паглядзiм, як ты закрычаш на коле!
  Грышка мужна вымавiѓ:
  - Смерць часам дорыць неѓмiручасць, а здрада забыццё!
  Самаса злосна бразнуѓшы дзвярыма, пайшоѓ. Застаѓся толькi кат. Грышка амаль ветла кiѓнуѓ:
  - Вось якiя балi спраѓляем! I памiраць не захочаш!
  Кат з хiтрым выглядам спытаѓ у хлопчыка:
  - А пра сваю душу ты не думаѓ?
  Грышка шчыра адказаѓ:
  - Я не адчуваю за сабой грахоѓ, каб каяцца.
  Кат на гэта кiѓнуѓ:
  - Ну, радуйся аголец. Заадно выпi чарку вiна. Нябось першую ѓ сваiм жыццi.
  Грышка ѓзяѓся, ёсць гусь. Пасля турэмнай баланды ежа здавалася на рэдкасць смачнай. Хлапчуку жаваць было крыху балюча, але мяса здавалася салодкiм. I праглыналася актыѓна.
  Кат заѓважыѓ:
  - Калi не твой хросны дзед Карнiла, ты б не атрымаѓ такiх баляѓ.
  Грышка з сур'ёзным выглядам спытаѓ:
  - А чаго ён хоча?
  Пакутнiк сапраѓды адказаѓ:
  - Атрымаць скарбы Сцяпана. Iнакш бы ён i не паварушыѓся б.
  Грышка абыякавым тонам адказаѓ:
  - Няхай скарбы ляжаць у зямлi. I паслужаць будучым паѓстанням!
  Кат захоплена вымавiѓ:
  - Ну, ты i арол! Сапраѓдны ваяѓнiк! Ну, што ж жадаю табе поспеху!
  I катаванне пакiнуѓ хлапчука. Грышка пацяжэѓ пасля яды i чаркi моцнага вiна. Вочы стулiлiся, i хлапчук пагрузiѓся ѓ сон. Яму снiлiся баi, i рознага роду здарэння. Нiбы ён казачны рыцар, якi сячэ тысячы байцоѓ.
  Махне ѓправа - вулiца, налева завулак!
  I потым лётае на драконе. Нiбы казачны волат...
  Назаѓтра Грушку разбудзiлi. Хлапчук упершыню добранька выспаѓся i адчуѓ сябе больш бадзёра. Яго паднялi каты. Надзелi на параненае цела, радзюгу. I паднялi, павялi на кару. Грышка бачыѓ на досвiтку фарбу, i вострыя дзiды.
  Хлапчук iшоѓ у залозах, што было няёмка. Яго вывелi на двор. Босымi, скалечаным нагам хлопчыка было цяжка ступаць на камянi. Але Грышка сцiснуѓшы зубы цярпеѓ, i стараѓся трымацца проста. Хоць кожны крок спаленых ступняѓ даваѓся з болем. Ён так i выйшаѓ на плошчу.
  Людзi ѓбачылi хлопчыка. Брытага, усяго ѓ ранках i сiняках, з босымi спаленымi нагамi, схуднелага.
  Грышка хутчэй выклiкаѓ жаль, чым нянавiсць. Многiя, асаблiва жанчыны, спачувальна ѓздыхалi.
  Хлапчук падмiргнуѓ iм i вымавiѓ:
  - Маѓляѓ, дзе наша, не прападала!
  I рушыѓ далей. Адмысловага страху не было. Грышка быѓ упэѓнены, што ён не заслужыѓ сабе пекла. А рай куды лепшы за зямное, жорстка iснаванне.
  Месца пакарання акружалi адборныя, маскоѓскiя стральцы. Шмат аховы, i гаспадарлiвых казакоѓ. Здавалася, што зусiм караюць смерцю не дзiця, а дзяржаѓнага злачынцу касмiчных маштабаѓ.
  Хлапчук няцвёрда, хiстаючыся, залез па лесвiчцы, ступаючы абпаленымi нагамi, па дубовых дошках.
  На пласе блiшчала, вялiзная, заменчаная сякера. Ходзiѓ масiѓны кат у чырвона балахоне. Стаяла i кола, прызначанае для чацвяртавання.
  Грышка перахрысцiѓся. Рухаць рукамi, праѓда, балюча.
  Вяшчальнiк пачаѓ зачытваць абвiнавачанне:
  - Гэты сын Стенькi Разiн Грышка, вiнаваты: ва ѓкрывальнiцтве скарбаѓ, арганiзацыi атрадаѓ бунтароѓ, у пакараннях i рабаваннях баяраѓ, у гвалце жанчыны i iншым. Таму прыгаворваецца да чацвяртавання на коле i вечнай анафеме. Хай будзе прыведзены прысуд у выкананне.
  Грышка ѓздрыгнуѓ, але застаѓся стаяць на месцы i трымацца проста. Дзяк прашыпеѓ:
  - Ну, што злодзей гатовы пакаяцца перад народам?
  Грышка падумаѓ. Ды ёсць яму ѓ чым каяцца. Хлапчук пакланiѓся i вымавiѓ:
  - Прабачыце данскiя казакi. Вiнаваты перад вамi, што не вызвалiѓ вас ад ярма баярскага.
  Самаса адчайна залямантаваѓ:
  - Пакараць яго хутчэй!
  Да хлапчука кiнулiся памагатыя ката. Грышка, пераадольваючы боль у руках, сам сарваѓ сабе радзюгу. Перад народам адкрылiся язвы i раны, прычыненыя катамi. Потым Грышку заламалi рукi i кiнулi на кола.
  Кат занёс над хлапчуком сякеру. "Цяпер пачнецца": падумаѓ Грышка.
  Але ѓ гэты момант прагучаѓ горан, i вяшчальнiк абвясцiѓ:
  - Царская ласка! Выгляду маленства Рыгора, смяротнае пакаранне замяняецца продажам у рабства! Ды будзе так! Хлапчука паднялi з эшафота i адвялi ѓ памяшканне. Для Грышкi пачалося новае жыццё.
  Спачатку яго пакармiлi кашай, i далi папiць малака. Хлапчука прыкавалi за шыю ланцугом i дазволiлi ляжаць на саломе. Прыйшоѓ лекар. Пачаѓ працiраць раны гарэлкай. Гэта было балюча, але Грышка маѓчаѓ.
  Лекар адзначыѓ:
  - Пацан жывучы, зажыве як на сабаку!
  Грышка, паеѓшы моцна заснуѓ... Яму снiлiся рознага кшталту кашмары.
  На наступны дзень яму зноѓ далi паесцi i павялi, надзеѓшы кайданы на рукi i ногi. Хлапчук быѓ голым, але на яго накiнулi плашч.
  Яго суправаджала варта i Самаса.
  Босыя ножкi крыху падвалiлi ѓ ступаць было лягчэй. Грышка стараѓся рабiць выгляд, што яму не балюча. I ганарлiва ѓскiнуѓ паголеную галаву, з ужо распачатай адрастаць шчацiннем светлых валасоѓ.
  Яго вялi па вулiцы, i мiнакi азiралiся. Стаяла цёплае i сонечнае надвор'е.
  Грышка спрабаваѓ бадзёрыцца. Ну ѓ рабства i што з таго? Ён працы не баiцца! Калi нават давядзецца мацаць у каменяломнях ён гэта вытрымае i ѓцячэ. Знойдзе спосаб. Або паднiме паѓстанне падобна легендарнаму Спартаку.
  Хлапчука ѓвялi ѓ мураваны будынак i павялi наверх. Пакрытыя пухiрамi босыя ножкi дзiцяцi прыемнага астуджала каменная прахалода.
  Вось яго ѓвялi ѓ памяшканне. Там ля дзвярэй стаялi двое вялiзных аголеных па пояс, мускулiстых воiнаѓ. Далей гарэла лампада, i пышны канапа. На iм напаѓляжала жанчына ѓ паранджы i халаце. I побач стаялi мускулiстыя слугi i пара служанак. Прычым яны былi голыя па пояс, i кароткiх спаднiцах, але сандалях i таксама з закрытым тварам. Але грудзi пры гэтым аголена i соску падфарбаваны.
  Погляд на аголеныя грудзi выклiкаѓ у Грышкi моцнае хваляванне i ён пачырванеѓ. Яго ѓзрост якраз, калi ѓ юных мужчын праяѓляецца цiкавасць да супрацьлеглага полу. I выгляд юных прыгожых грудзей, так узбуджае.
  Жанчына ѓ раскошнай паранджы i пышнай сукенцы прабуркавала:
  - Раздзеньце яго!
  З Грышы сарвалi плашч. Ён быѓ зусiм голы. I мужчынская дасканаласць ужо цалкам развiтая тырчала, i ад чаго было так сорамна. Сам хлапчук быѓ добра складзены, мускулiсты, i шматлiкiя сляды катаванняѓ, нават надавалi яму зачараванне.
  Жанчына засмяялася, гледзячы на хваляванне Грышкi. I прабуркавала:
  - Добры хлопчык! Ты я бачу цалкам гатовы.
  Суправаджаючы Грышка Самаса адказаѓ:
  - Яму цана сто залатых рублёѓ спадарыня!
  На той час гэта была вялiкая сума. Добрага каня можна было купiць за тры рублi.
  Жанчына засмяялася i адказала:
  - Ён яшчэ дзiця, i на турэцкiх рынкаѓ дастаткова рабоѓ! Чыста з-за павагi да вас i таму, што мне падабацца гэтым хлапчук я заплачу за яго пяцьдзесят рублёѓ!
  Самаса заѓважыѓ:
  - Ваявода хоча, каб сын бунтара ѓкалываѓ у каменяломнях у Крыме, цi ѓ Турцыi! Яму не вельмi хочацца, што малалетнi злачынец замест бiзуна наглядчыка атрымлiваѓ асалоду ад у абдымках юрлiвай ханшы!
  Жанчына засмяялася i адказала:
  - Ды я разумею... Вам шмат крывi прыпсаваѓ Сценька Разiн i вы хочаце адыграцца на яго сыне! Я ваш суцешу, мне падабацца мучыць i зневажаць прыгожых хлопчыкаѓ. А калi ён мне надакучыць, я яго адпраѓлю на руднi!
  Даю семдзесят пяць рублёѓ, i гэта маё апошняе слова!
  Самаса кiѓнуѓ:
  - Дамовiлiся вялiкая!
  На самай справе наѓрад цi за змучанага хлапчука гадоѓ трынаццацi выручыш больш за некалькi рублёѓ на таргах. А тое, што немаладая ханша любiць катаваць i мучыць прыгожых хлопчыкаѓ гэта ѓсё ведалi. Тым больш яна любiла юнаю плоць. Але калi ѓ хлапчукоѓ прабiвалася барада, iх асляплялi, вырывалi мовы, i адпраѓлялi на руднi, дзе яны павольна, але дакладна памiралi.
  Так што не скажаш, што Грышку моцна пашанцавала. Але прыгоды юнага героя яшчэ толькi пачынаюцца... I самае цiкавае - наперадзе!
  
  ТАНКАМ НА МАСКВУ - ЗАПУШЧАНЫ ШАНС ВЕРМАХТА
  Гiтлер не стаѓ паварочваць нямецкiя войскi на поѓдзень. А замест гэтага перакiнуѓ дадатковыя сiлы з Францыi i Балкан замянiѓшы iх балгарскiмi i iтальянскiмi часткамi. У вынiку фрыцы прымудрылiся захапiць Маскву адразу, не даѓшы ѓшчыльнiць абарону, i да наступу восеньскай бездараж.
  Сталiн паспеѓ збегчы, але частка ѓрада была захоплена i знiшчана гiтлераѓцамi. Пасля падзення Масквы, Сталiн прапанаваѓ Гiтлеру мiр на любых умовах - толькi вярнiце сталiцу.
  Фюрэр пагадзiѓся аддаць назад Маскву. Але наѓзамен немцы атрымалi Каѓказ, усю Украiну, Крым, Прыбалтыку, Карэлiю, i на поѓначы да Архангельска, пакiнуѓшы толькi Расii Ленiнград з калiдорам. Плюс яшчэ астатняя тэрыторыя СССР павiнна была плацiць вялiзныя рэпарацый. I гэта сур'ёзна.
  Гiтлер жа зразумела абвясцiѓ сябе пераможцам. I звярнуѓся да Брытанii - маѓляѓ будзе што бiцца цi мiрыцца? У адваротным выпадку ѓ вас забяруць усе калонii. Але ѓпарты Чэрчыль абраѓ вайну, разлiчваючы на рэсурсы ЗША.
  Хоць з iншага боку атакавала Амерыку Японiя, i пасля Перу-Харбар самураi захапiлi iнiцыятыву.
  На моры больш дасведчаныя i ѓмелыя японцы перамагалi янкi.
  Гiтлер паставiѓ ультыматум Франка. I той пагадзiѓся прапусцiць нямецкiя войскi да Гiбралтара. Цытадэль была ѓзятая, i войскi Трэцяга Рэйха накiравалiся ѓ Марока. Была разгромлена i захоплена база ангельцаѓ на Мальце. Пасля чаго войскi Роммеля атрымаѓшы падмацаваннi захапiлi Егiпет.
  На сушы немцы ѓпэѓнена перамагалi ангельцаѓ. Iх ужо не стрымлiваѓ савецкi фронт. I вось за сорак другi год немцы захапiлi ѓсю Афрыку, а таксама Блiзкi Усход, i Iндыю.
  I нацэлiлiся ѓжо ѓ наступным годзе атакаваць i Брытанiю... I для пачатку паветраны наступ. I маса бамбардзiровак...
  У гэтых умовах патрэбен нейкi моцны ход! У Гiтлера з'явiлiся бамбавiкi Ю-288. Ён гэта крылаты монстар нёс чатыры тоны бомбаѓ у нармальным стане i шэсць у перагрузачным варыянце. I хуткасць шэсцьсот пяцьдзесят кiламетраѓ за гадзiну.
  Дадзеная машына для Брытанii кашмар. Як i новы знiшчальнiк МЕ-309 якi проста кашмар для ЗША i Брытанii.
  У немцаѓ у гэтай вайне шмат чаго ёсьць. Адна з прычын хуткай перамогi над СССР стала яшчэ i мадэрнiзацыя танка Т-4, якi атрымаѓ даѓгаствольную 75-мiлiметровую гармату i змог разнесцi ѓ аскепкi браню Т-34. Ды моцны фрыцы аказалiся, што ѓзялi Маскву з ходу. I Т-4 з даѓжэйшым ствалом апынуѓся таксама вырашальным аргументам i казырным тузам.
  Плюс яшчэ ѓ парадку эксперыменту супраць СССР у сорак першым годзе ѓдзельнiчаѓ у баях танкавы экiпаж дзяѓчыны-прыгажунi Герды. Чатыры ваяѓнiцы: дзве бландынкi i дзве рудыя.
  Яны бiлiся на Т-4 падбiвалi савецкiя танкi i вастрылi.
  Лупануѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, па савецкай машыне, Герда пiскнула:
  - Салдат можа абрасцi шчацiннем, але быць прыемным навобмацак для жанчыны, а палiтык як гладка не голiцца выклiкае адчуванне пацалунку з рэптылiяй!
  Шарлота таксама дзюбанула, нацiскаючы голай пяткай на рычаг i выдала:
  - Салдат - гэта арол у рангу вераб'я, палiтык-гэта мокрая курыца ѓ рангу iндыка!
  Крысцiна лупанула па расiйскiм танку, прабiла яго i адзначыла, скалячы зубкi:
  - Салдат хоць i не яркi формай, i часам выконвае дурныя загады, але ѓ адрозненнi ад палiтыка-папугая не спявае з чужога голасу!
  Магда дасцiпна дадала, долбе з вялiкай трапнасцю супернiка, i прабiваючы савецкiя танкi:
  - Салдат - гэта працаѓнiк-мурашка вайны, а палiтыкан зверху сыпле дзярмо, з'яѓляючыся тоѓстым трутнем тылу!
  I дзяѓчынкi як засмяюцца i пакажуць свае жамчужныя зубкi. Зразумела супраць такiх сцерваѓ СССР не выстаяць. I не атрымацца Расiйскай армii перамагчы вермахт. I наогул шмат тут бiтваѓ кiпiць.
  Дзяѓчынкi ѓ баях за Маскву яшчэ як рэзка вызначылiся.
  Герда страляючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, агрэсiѓна выскаляючыся, прабуркавала:
  - Салдат адважаны нават абрыдшы, палiтык баязлiвы, нават петушась!
  Шарлота таксама лупанула па савецкiм танку i прапiшчала:
  - Салдат высакародны, але не вольны, палiтык подлы, i таксама па сутнасцi раб запалу!
  Крысцiна таксама прапiшчалi, з аскалам жамчужных зубоѓ:
  - Салдат гэта леѓ няхай яшчэ недаростак, а палiтыка лiсiца i ѓжо пераростак!
  Магда, агрэсiѓна пасылаючы снарад пры дапамозе голай пяткi, заѓважыла:
  - Салдат падобны на анёла ѓ пекле, а палiтык гэта свiння пiруючая падчас чумы!
  Герда працягваючы лупiць i збiѓшы вежу расiйскаму танку, вельмi агрэсiѓна прымецiла:
  - Босаму хлопчыку камфортней бегчы па снезе, чым абутаму палiтыку лавiраваць памiж струменьчыкамi!
  Шарлота ведучы агонь па савецкiх прыладах, узяла i пiскнула:
  - Хлапчук нават на марозе галышом шчаслiвейшы, чым стары аблiты памыямi прамовы палiтыкана!
  Крысцiна, пасылаючы ѓ непрыяцеля снарады, завыла:
  - Жанчына не так баiцца апынуцца голай i босы, як таго, што палiтык-мужчына яе абуе, i здзярэ тры шкуры!
  Магда з усмешкай прыгожай i сэксуальнай дзяѓчыны дадала:
  - Жанчына на выгляд нясмелая, але мала што можа яе па-сапраѓднаму спалохаць, дыктатар-мужчына грозны на выгляд, але кiдаецца ад уласнага ценю!
  Герда агрэсiѓна прымецiла, збiѓшы чарговую расiйскую гармату:
  - Для дыктатара маѓчанне золата, толькi калi падданыя без наракання зносяць залажэнне мовай у кiшэню!
  Шарлота разбiла снарадам савецкую машыну i пiскнула:
  - Дыктатар запэѓнiвае што ён цвёрды як скала, але на паверку тыран усяго толькi тупарылы камень!
  Крысцiна лупанула з вялiкай трапнасцю ѓ непрыяцеля, i прабiѓ трыццацьчацвёрку:
  - Дзяѓчына збiвае ножкi, калi бяжыць басанож па вострых камянях, палiтык збiвае з панталыку, калi нясецца абуты памiж струменьчыкамi!
  Магда з вялiкай дасцiпнасцю адказала, скалячы зубкi:
  - Босую жаночую пятку можа пракалоць вострае, абутага палiтыкам выбаршчыка не праб'е нават дасцiпнасць!
  Герда ведучы вельмi дакладным i прыцэльны агонь, суцэль лагiчна адзначыла:
  - Жанчына хутчэй аддасць перавагу хадзiць у мароз босы, чым быць абутай палымянымi прамовамi палiтыкаѓ!
  Шарлота агрэсiѓна пальнула па савецкiм танку i пiскнула:
  - У мароз гарачае сэрца не астыне, а палымяная прамова палiтыкана не сагрэе!
  Крысцiна вельмi актыѓна дзюбнула ѓ непрыяцеля, збiла вежу i прапiшчала:
  - У сэрцы ѓ патрыёта полымя, а ад палiтыка толькi дзярмо ѓ пячонках!
  Магда вельмi пазiтыѓна i з аскалам зубоѓ, заявiла:
  - Салдат мае палымянае сэрца патрыёта, а палiтыкi страѓнiк прадажнага страѓса i горла прагнага пiтона!
  Герда дзюбнула ѓ савецкi танк, сарвала вежу i заявiла:
  - Салдат захоѓвае гонар - яна дорага каштуе, палiтык распрадае бессаромнасць, якое гроша ламанага не варта, але абыходзiцца ѓ тры дорага!
  Шарлота з гэтым пагадзiлася, абломваючы чарговую савецкую гаѓбiцу:
  - Салдат мае шэры шынель, i шмат шэрага рэчыва ѓ галаве, палiтык мае поѓсць шэрага ваѓка, i iмкнуцца ѓ шэрыя кардыналы!
  Крысцiна агрэсiѓна заѓважыла, паслаѓшы снарад з паразай забойнай сiлы:
  - Палiтыкi дзеля чырвонага слоѓца пасылаюць салдат пралiваць кроѓ, i дзеля чорнага дзялка - здраджваюць каханню!
  Магда, разбiѓшы расiйскую гармату, прабуркавала:
  - Салдат можа выпацкаць цела, але застаецца чысты душой, а палiтыку каб адмыцца ад духоѓнага бруду, не дапаможа нiякая ванная!
  Герда лупанула па савецкай машыне пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкала:
  - Салдату даводзiцца забiваць дзеля Радзiмы дрэнных хлопцаѓ, палiтык дзеля сваiх амбiцыяй забiвае ѓсё добрае!
  Шарлота з вялiкай агрэсiѓнасцю дзiвячы супернiка, i прабiваючы браню танка, выдала:
  - Салдат, забiваючы не забойца, палiтык абяцаючы - не выконвае!
  Крысцiна агрэсiѓна прымецiла, прабiѓшы чарговую гаѓбiцу:
  - Салдат часам робiць немагчымае не шкадуючы сябе, палiтык нiчога не робiць з магчымага без карысцi ѓ сваю кiшэню, не шкадуючы iншых!
  Магда лупанула ѓ танк Т-34 выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, i прабуркавала з азартам:
  - Салдат - гэта леѓ, якому не хапае пад камандаваннем бараноѓ, палiтык - гэта лiсiца, якую слухаюцца толькi бараны з курынымi мазгамi!
  Герда пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак паслала чарговы забойнай сiлы снарад i вякнула:
  - Салдат не заѓсёды можа стаць iльвом, але галоѓнае яму не аказацца аслом, з якога спусцiлi тры шкуры!
  Шарлота лагiчна адзначыла, паслаѓшы з дапамогай голай пяткi снарад у савецкую гаѓбiцу i пiскнуѓшы:
  - Салдат далёка не заѓсёды паводзiць сябе як анёл, але ѓ глыбiнi душы адданы Богу, палiтык заѓсёды вылiвае анёльскiя прамовы з пасыламi раю, але i на паверхнi духу вiдаць, што адданы Сатане!
  Крысцiна даволi лагiчна прымецiла, выскалiѓшы зубкi, i падморгваючы смарагдавымi вочкамi:
  - Салдат можа застацца i без ботаѓ падчас бiтвы, палiтык жа абувае, у любой сiтуацыi!
  Магда таксама паслала снарад пры дапамозе босых пальчыкаѓ точаных ножак i выдала:
  - Салдат носiць маскiровачную форму каб выжыць дзеля Айчыны, палiтык жа хамелеон каб забiць маральна выбаршчыка, дзеля захопу трона!
  Масква была ѓзятая, пасля чаго гiтлераѓцы павярнулi на поѓдзень у абыход Кiева.
  Чырвоная армiя пасля падзення сталiцы была дэмаралiзавана.
  Але ѓ адным месцы савецкiя танкi ѓсё ж спрабавалi контратакаваць немцаѓ.
  Герда паслала снарад пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула, скалячы зубкi:
  - Салдат у баi кiдаецца як сабака на кабана, палiтык у тыле, шмат брэша i свiнiць!
  Шарлота таксама даволi трапна стрэлiла па расiйскай машыне i агрэсiѓна прымецiла:
  - Добра салдату быць моцным як дуб пры сустрэчы з ворагам, горш аказацца тупым як пень пры кантакце з палiтыкам!
  Крысцiна дзюбнула па супернiку нацiснуѓшы голай пяткай на падставу рычага i праверашчала:
  - Кат сячэ галовы сякерай, салдат коле ѓ горла штыком, палiтык капае на мазгi мовай, i душыць за шыю лiпучымi словамi!
  Магда падмiргнула i з агрэсiѓным тонам, паслала забойны падарунак смерцi ѓ расейскi танк i прапiшчала:
  - Салдату лепш быць лютым ваѓком, чым баязлiвым трусам, асаблiва пры сустрэчы з удавам-палiтыкам!
  Герда дзюбнула з вельмi вялiкай дакладнасцю, i прабiла трыццацьчацвёрку прапiшчаѓшы:
  - Салдат можа быць лютым на выгляд, але ѓ глыбiнi рахманым агнцом, палiтык з анёльскiм выглядам на паверку тыповая свiння!
  Шарлота вельмi агрэсiѓна сябе паводзiла, i скалiла тварык, i пры гэтым дзюбнуѓ снарадам у непрыяцеля, пры дапамозе зразумела босых пальчыкаѓ точаных ножак, выдаѓшы:
  - Салдаты заѓсёды храбрацы, нават адступаючы здзяйсняюць толькi тактычны манеѓр, палiтыкi заѓсёды баязлiвыя, нават атакуючы, яны здзяйсняюцца стратэгiчную падлянку!
  Крысцiна лупанула па непрыяцелю i выскалiѓшы зубкi, i са смяшком заѓважыла:
  - Салдат дзярэцца з роѓнымi i моцнымi па загадзе, палiтык нападае на слабога, па ѓласным самавольстве!
  Магда з вялiкай энергiяй рушыла непрыяцелю ѓ падмурак вежы танка, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i вякнула:
  - Сапраѓдны салдат не заѓсёды радавiты, але заѓсёды выконвае свой абавязак, палiтык нават з каралеѓскiм радаводам, заѓсёды не выконвае абяцанняѓ!
  Дзяѓчынкi па ваявалi i ѓ Афрыцы, i ѓ Азii, усюды паказаѓшы сябе вельмi грознымi ваяѓнiцамi.
  А ѓ лютым сорак трэцяга года рушыла ѓслед высадка ѓ Аѓстралiю. I далей наступленне на ПАР.
  Такiм чынам гiтлераѓцы пакарылi амаль усе англiйскiя калонii i дамiнiёны.
  Чэрчыль баязлiва папрасiѓ мiру. Гiтлер адказаѓ адмовай, дык ужо i так усё ѓзяѓ. I ѓ чэрвенi сорак трэцяга года рушыла ѓслед высадка дэсанта ѓ Брытанii.
  Чатыры прыгожыя дзяѓчыны: Герда, Шарлота, Крысцiна i Магда. Яны едуць у эксперыментальным танку - "Пантэра"-2.
  Дзяѓчыны зразумела басанож i ѓ бiкiнi.
  Iх танк зляцеѓ са стапеляѓ i выйшаѓ на ѓзбярэжжа. "Пантэра"-2 нядрэнны ѓ прынцыпе танк. Лабавая браня корпуса ѓ 100-мiлiметраѓ, вежы 120-мiлiметраѓ, бартоѓ 60-мiлiметраѓ, i галоѓнае гармата 88-мiлiметровая 71 ЭЛ. Такая прылада з вялiкай адлегласцi дзiвiць ангельскiя танкi, нават "Чэрчыль".
  Герда пры дапамозе босых пальцаѓ ножак нацiснула на кнопку гарматы i лупанула па ангельскiх танках.
  Прабiла машыну i праспявала:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Шарлота, гэтая агрэсiѓная мегера. Таксама пальнула па супернiку. Праламала лабавую браню "Чэрчыля" i прамурлыкала:
  - За нашы слаѓныя перамогi!
  I таксама страляла пры дапамозе босых ножак.
  Потым гэтая дзяѓчына прачырыкала:
  - Ну буду вас малацiць!
  Крысцiна вельмi трапна стрэлiла. Праламала браню за разбурэнне якой давалi i некаторыя грошы.
  Рудая з залацiстымi валасамi ваяѓнiца, прачырыкала:
  - За Трэцi Рэйх!
  I зноѓ босай ножкай запусцiла, што з'яѓляецца смяротным. I куды ангельцам супраць немцаѓ. У фрыцаѓ i тэхнiка мацнейшая, кадры лепшыя.
  Далей пальнула Магда, i раскроiла супернiкаѓ. I босай ножкай навяла зброю на непрыяцеля. I пальнула са зверскай сiлай.
  Ваяѓнiца пiснула i прабурчала:
  - За Вышэйшую сiлу свету!
  Дзяѓчына была тут такой блiскучай. I малацiла супернiкаѓ. Ды дарма прэм'ер Чэрчыль звязаѓся з Трэцiм Рэйхам. Супраць каго ён папёр. Сакрушальны атрымаѓся ѓдар.
  Супраць Герды, вядома ж, няма прыёму. Яна дзяѓчына каласальнай сiлы.
  I зноѓ босай ножкай пальне, i масу ангельцаѓ раскалашмацiць.
  Далей Шарлота стрэлiць пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. А затым лупане i па "Кромвелi". Ды атрымлiваюць па рагах ангельцы капiтальна.
  Шарлота пракудахтала:
  - Самая крутая ѓ свеце я!
  Крысцiна таксама трапна страляе па ворагах. Яна дзяѓчына каласальных магчымасцяѓ. I калi пальне, дык ужо i пальнет.
  I яе снарады пасланыя босымi ножкамi такiя ѓжо смяротныя. А ваяѓнiца завыла:
  - За вышэйшыя дасягненнi!
  Магда таксама ѓзяла i ѓляпiла па ангельцах на поѓную шпульку. Выкарыстоѓваючы свае голыя ножкi. Разбiла брытанскiя войскi i пiскнула:
  - Гэта ѓсё будзе так каласальна!
  Пасля чаго ваяѓнiца i паказала мову.
  Карацей кажучы дзяѓчына тут вельмi крутыя. I зусiм не благiя. I голымi пяткам наводзяць ствалы на ангельскiя танкi i самаходкi.
  Карацей кажучы, высадка прайшла паспяхова. Немцы бiлi ангельцаѓ i ѓ паветры. Новы знiшчальнiк МЕ-309 паказаѓ сваю поѓную перавагу над ворагам. Як i Фоке-Вульф. Якi наводзiѓ на брытанцаѓ жах.
  Карацей кажучы Лондан калi патрапiѓ у асяроддзе. А Чэрчыль спрабаваѓ бегчы. Але не тут было.
  Дзве нямецкiя дзяѓчыны-лётчыцы Альбiна i Альвiна збiлi ѓсе самалёты суправаджэння i прымусiлi лайнер Чэрчыля сесцi. Горды прэм'ер вымушаны быѓ устаць на каленi i цалаваць прыгажуням босыя ногi. Цалаваѓ Чэрчыль, ножкi i Альбiне, i Альвiне. I ступнi, i пальчыкi, i пятачкi. Пасля чаго яго дзяѓчынкi - прэм'ера Брытанii прымусiлi лiзаць свае ѓлоння Венеры. Што дзяѓчатам вельмi спадабалася.
  Вось такiя яны гарэзнiкi.
  Брытанiя ѓпала. I фрыцы на белым канi, перамагаюць.
  Адольф Гiтлер урачыста абвясцiѓ:
  - Я ѓзяѓ больш сталiц, чым Чынгiсхан!
  Засталося толькi перамагчы ЗША. Але тут патрабуецца пэѓны час.
  Увесь 1944 прайшоѓ у абмене ѓдарамi ѓ паветры i марскiх баях. Нямецкiя падводныя лодкi ѓдасканальвалiся i станавiлiся лепш за амерыканскiя. Дакладней, яны ѓжо i былi лепшымi, проста рабiлася iх перавага i зусiм татальным.
  Фюрар наогул нарошчваѓ свае абароты. З'явiлiся ѓ серыйнай вытворчасцi рэактыѓныя знiшчальнiкi МЕ-262 i падводныя лодкi на перакiсе вадароду. Так што рэсурсаѓ у фрыцаѓ зараз шмат. I ѓ тым лiку i людскiх.
  Быѓ iзноѓ ударнымi тэмпамi пабудаваны лiнкор "Бiсмарк". Яго спусцiлi на ваду ѓ сакавiку 1944 гады. Новы карабель быѓ у два разы большым па водазмяшчэннi, чым ранейшы i тры разы больш магутны ѓзбраеннем. Будавалiся i авiяносцы, прычым вельмi нават магутныя.
  Быѓ у студзенi 1945 гады спушчаны на ваду авiяносец здольны несцi сто дваццаць самалётаѓ i з абцякальнай формай корпуса.
  Трэцi Рэйх рыхтаваѓся да скачка. Наступiѓ 1945 год... Амерыканскi флот нёс вялiкiя страты. I Японiя таксама насядала з захаду на ЗША. Нямецкiя самалёты станавiлiся ѓсё больш дасканалымi, рахункi асаѓ нарасталi.
  Вось напрыклад дзве лётчыцы з Трэцяга Рэйха - Альбiна i Альвiна iх звалi А - квадрат, вельмi жвава набiралi рахункi. Пакуль рэкардсменам лiчыѓся Хафман. Да чэрвеня 1945 гады ён давёѓ свой рахунак да чатырохсот машын i ѓ вынiку атрымаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатымi дубовымi лiсцем, мячамi i дыяментамi. А гэта ѓжо пятая ступень.
  Але Альбiна i Альвiна яго ѓжо даганялi. Перавысiѓшы трыста збiтых машын кожная яны атрымалi Рыцарскiя Крыжы Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. А вось зараз ужо падбiралiся да чатырох сотняѓ. I не збiралiся спыняцца.
  Вось Альбiна нацiснула босымi пальчыкамi ножак на педалi штурвала i праверашчала:
  - Слава вялiкай Айчыне!
  I збiла пару амерыканскiх самалётаѓ.
  Альвiна працягваючы весцi агонь, таксама лупанула. Збiла пры дапамозе босых ножак два самалёты войска ЗША i пiскнула:
  - Мы ѓвасабленне нянавiсцi!
  Дзяѓчыны разышлiся не на жарт. Яны вельмi жвавыя ѓ бiтве.
  Альбiна дала чаргу з авiяпушкi i прашыпела:
  - Слава Айчыне - пуга!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Велiзарная слава!
  Амерыканаѓ немцы прасавалi вельмi цвёрда. I бралi якасцю сваёй авiяцыi.
  Нядрэннай распрацоѓкай аказаѓся i Е-50. Гэты танк атрымаѓся з бранябойнай i хуткастрэльнай гарматай. I з нядрэннай лабавой абаронай.
  Амерыканскi "Шэрман" яму не сапернiк. Ды i "Першынг" таксама. Е-50 паказаѓ сябе машынай-зверам.
  Немцы ѓ сорак пятым годзе аселi ѓ Грэнландыi i стварылi плацдарм у Канадзе. Адначасова германская дыпламатыя на свой бок перацягнула i Бразiлiю, з даѓно паслухмянай Аргенцiнай. I пачалося прасоѓванне i з паѓднёвых плацдармаѓ.
  1946 год стаѓ вырашальным. Нямецкiя i японскiя войскi ѓварвалiся ѓ Мексiку, i захапiлi амаль усю Канаду, уварваѓшыся i на Аляску. А потым баявыя дзеяннi перанеслiся канчаткова ѓ ЗША. На яе тэрыторыi сталi адбывацца сапраѓдныя бiтвы.
  I вядома ж нямецкiя танкi серыi Е сябе вельмi небяспечнымi i баявымi машынамi паказалi. Куды амерыканцам да iх. Такая сiла ѓ фашыстаѓ надышла.
  Асаблiва калi танкавы экiпаж Герды ѓ нападзе i разбурае войскi ЗША.
  У яе машына серыi Е-50, спрытнюга i iмклiвая. У яе ствол даѓжынёй у 100 ЭЛ i калiбр гарматы 105-мiлiметраѓ. Калi такая гармата дзюбне.
  Герда нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка, выпусцiла снарад, нiбы ѓразiѓшы супернiка i пiскнула:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Шарлота гэтая рудая дзяѓчынка таксама лупанула выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, па амерыканцах i прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Нашым непераможным войскам слава!
  Крысцiна таксама дзюбанула босымi пальчыкамi спрытных, точаных ножак i вякнула:
  - Гераiзму вермахта слава!
  Магда, выкарыстоѓваючы доѓгiя хупавыя пальчыкi голых ножак, таксама лупанула i правiшчала:
  - Непераможнаму вермахту слава!
  I чатыры дзяѓчыны як возьмуць i праравуць, ва ѓсю глотку:
  - Мы сапраѓдныя арлiцы, i гераiчнасцi поѓныя! I лятаем нiбы птушкi, адважнай Радзiмы сыны!
  Герда зноѓ стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Уразiла амерыканскую машыну i прашыпела:
  - Не, не сыны, а дочкi!
  Шарлота стрэлiла ѓ амерыканскую машыну, адарвала ёй вежу i прачырыкала:
  - Вядома ж дачкi i вельмi гераiчныя!
  Крысцiна лупанула па супернiку. Прабiла непрыяцеля наскрозь, i прашыпела, выскалiѓшыся зубкамi:
  - Мы ёсць сапраѓдныя машынкi смерцi!
  Магда таксама пальнула па супернiку. Разбiла варожую браню, пратаранiла лоб непрыяцеля i вякнула:
  - I мы самыя дасканалыя машынкi, што ёсць на свеце!
  I дзяѓчынкi хорам завылi:
  - Слава Германii, слава, танкi рвуцца наперад! Дывiзii Трэцяга Рэйха вiтае адважны народ!
  Карацей кажучы, у немцаѓ сапраѓды справы клеiлiся, i iх войскi атрымлiвалi адну перамогу за другой.
  У ЗША вядома ж моцная эканомiка, але яны прайгравалi ѓ якасьцi тэхнiкi. Асаблiва танкаѓ i рэактыѓнай авiяцыi. Немцы ѓжо мелi МЕ-262 Х у серыйнай вытворчасцi, i гэты самалёт быѓ i жывучым хуткасць больш за 1150 кiламетраѓ за гадзiну, i ѓзбраенне пяць авiяцыйных 30-мiлiметровых гармат. Супраць падобнай машыны амерыканцам не выстаяць.
  Была ѓ немцаѓ i птушка ХЕ-262, простая ѓ вытворчасцi, амаль цалкам з дрэва, вельмi лёгкая i манеѓраная. Але ХЕ-262 з прычыны занадта малой масы i высокай хуткасцi, i спрошчанай быѓ складзены ва ѓпраѓленнi i патрабаваѓ высокай квалiфiкацыi лётчыкаѓ. Затое ён выдатна падыходзiѓ для стылю Хафмана, якi дзейнiчаѓ у зблiжэннi. I з блiзкай дыстанцыi разбураѓ амерыканцаѓ.
  Але акрамя Хаффмана, яшчэ i дзве дзяѓчынкi дзейнiчалi: Альбiна i Альвiна. Яны перавысiлi кожная па трыста збiтых самалётаѓ i атрымалi Рыцарскiя крыжы жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Рыцарскiя крыжы з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi мелi пакуль толькi Хафман, якi збiѓ больш за пяцьсот самалётаѓ, i Рудэль, легендарны штурмавiк якi падбiѓ больш за пяцьсот танкаѓ, i мноства iншых наземных мэт. I яшчэ семнаццаць самалётаѓ.
  У Трэцiм Рэйху зацвердзiлi яшчэ i шостую ступень Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi, таму хто дасягне тысячы збiтых самалётаѓ, або такой жа колькасцi разбiтых танкаѓ.
  У дадзеным Рыцарскiм крыжы павiнна было начэплена не менш за сотню дыяментаѓ, i ён быѓ бы буйней, чым iншыя Рыцарскiя крыжы. Так што ѓзнагарода не толькi атрымлiвалася ганаровая, але i дарагая.
  Альбiна i Альвiна ляцяць па небе. Збiваюць сабе самалёты янкi i напяваюць скрозь зубы:
  - Прыгожыя дзяѓчаты,
  Вялiкiя сяброѓкi...
  Бы грозныя хлопцы -
  I класныя патугi!
  Альбiна пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак навяла авiяцыйную гармату, лупанула па амерыканцы i пiскнула:
  - Агеньчыкi вясёлых вачэй!
  I падмiргнула напарнiцы. Тая зрэзала свайго вiзавi. Разнесла супернiка ѓ дробныя трэскi, выкарыстоѓваючы босыя пальчык ножак, i прачырыкала:
  - За камунiзм i нашы слаѓныя перамогi!
  Альбiна паправiла напарнiцу, збiваючы самалёт янкi:
  - За арыйскi камунiзм!
  I абедзве дзяѓчыны разрагаталiся.
  Тым часам вайна працягвалася. Амерыканцы вiдавочна прайгравалi, лепшаму па тэхнiцы i вывучцы ворагу, ды яшчэ выкарыстоѓвалага замежныя дывiзii.
  У прыватнасцi ѓ янкi асноѓны танк "Шэрман". Ну куды яму супраць асноѓнага нямецкага Е50. Машына ѓ гiтлераѓцаѓ мела лабавую браню ѓ 250-мiлiметраѓ, бартавую ѓ 170-мiлiметраѓ, i вага ѓ семдзесят тон пры рухавiку ѓ 1200 конскiх сiл з фарсiраваннем матора.
  Трэба адзначыць, што "Шэрман" не мог прабiць немца нават у борт, бо браня ѓ Е-50 нахiльная. Нават "Шэрман" з семнаццацiфутавай гарматай, "Светлячок" не вельмi браѓ у борт немца. А бо дадзены танк не быѓ масавым.
  А сам амерыканскi танк гiтлераѓцы ѓпэѓнена бралi з пяцi кiламетраѓ. Тым больш у яго высокi сiлуэт. Крыху лепшым быѓ у амерыканцаѓ "Першынг". Але гэты танк не быѓ такiм масавым як "Шэрман" i ѓсё роѓна яго 90-мiлiметровай гарматы бракавала для эфектыѓнай дужання.
  Толькi "Звышпёршынг", мог прабiць нямецкi Е-50 у борт. Балазе гармата i калiбра ѓ 90-мiлiметраѓ i даѓжынёй ствала ѓ 73 ЭЛ. Але затое хуткастрэльнасць усяго чатыры стрэлу ѓ хвiлiну супраць дванаццацi ѓ нямецкага Е-50, i вага пяцьдзесят тон для рухавiка ѓ 500 конскiх завялiкi. Ды i браня недастатковая. У лоб нямецкага асноѓнага мастадонты амерыканцаѓ усё роѓна не прабiваѓ. А быѓ у фрыцаѓ яшчэ i Е-75 з гарматай калiбра 128-мiлiметраѓ i таѓшчынёй бартавой бранi ѓ 210-мiлiметраѓ пад нахiламi, з яшчэ лепшай абаронай i рухавiком у 1500 конскiх сiл.
  Так што з самага пачатку ЗША прайгравалi. Толькi танк Т-93, дакладней самаходка вагой у дзевяноста тры тоны, i таѓшчынёй лабавой бронi ѓ 305-мiлiметраѓ i гарматай у 155-мiлiметраѓ магла змагацца з нямецкiм мастадонтамi ѓ лоб.
  Але хадавыя якасцi дадзенай самаходкi былi няважнымi, як i хуткастрэльнасць. I немцы яе знiшчалi авiяцыяй.
  Так што амерыканцы ѓ цэлым не мелi поспеху, i безнадзейна прайгравалi.
  I нямецкiя войскi падыходзiлi ѓсё блiжэй i блiжэй да Нью-Йорка i Вашынгтона.
  Трумэн стаѓ малiць Гiтлера аб мiры.
  Але фюрар хацеѓ толькi без усялякiх умоваѓ поѓнай капiтуляцыi. Вашынгтон быѓ акружаны. I гiтлераѓцы пачала штурм сталiцы ЗША.
  Танкавы экiпаж Герды ваяваѓ за светлае заѓтра. I без лiшнiх праблем перамагаѓ.
  Дзяѓчына нават стала страляць не толькi босымi пальчыкамi ножак, i пунсовымi саскамi грудзей. I гэта выдатна дапамагала.
  Шарлота таксама пальнула нацiснуѓшы лалавымi саскамi на кнопку джойсцiка i праверашчала:
  - Велiч камунiзму ѓ тым, каб быць не рыбай, а кiтом!
  Крысцiна, ведучы агонь, нацiскаючы на кнопкi джойсцiка, адзначыла:
  - А мы немцы i пабудуем найвялiкшы з камунiзмаѓ!
  Магда, страляючы малiнавымi саскамi па супернiках, агрэсiѓна выдала:
  - Самы светлы камунiзм! Толькi ѓверх, нi кроку ѓнiз!
  Герда босымi пальчыкамi ножак навёѓшы гармату, i перавярнуѓшы трапным стрэлам амерыканскую гаѓбiцу, пацвердзiла:
  - За арыйскi камунiзм!
  Пасля падзення Вашынгтона, Амерыка неѓзабаве капiтулявала. I здарылася гэта 31 студзеня 1947 гады.
  Скончылася другая сусветная вайна. I прыход Гiтлера да ѓлады, пасты супаѓ, з капiтуляцыяй Амерыкi.
  . РАЗДЗЕЛ Љ 2.
  Здавалася, надышоѓ працяглы перыяд свету. Сапраѓды ѓсе войны скончаны, ЗША захопленыя i чаго яшчэ жадаць? Але заставалася яшчэ адна звышдзяржава з калонiямi: Японiя. I Гiтлер хацеѓ i яе заваяваць.
  20 красавiка 1953 гады пачалася новая вайна за перадзел мiру. СССР усё яшчэ iснаваѓ ва ѓсечаным выглядзе. Ваенныя што прыйшлi да ѓлады пасля Сталiна, паставiлi фармальным галоѓнай урада Вазнясенскага. Гэты лiдэр здолеѓ часткова аднавiць эканомiку Расii. I прапанаваѓ Гiтлеру ѓдзел СССР у вайне супраць Японii. Той пагадзiѓся, але пры ѓмове, што Расея верне сабе толькi раней захопленае самураямi Прымор'е, востраѓ Сахалiн i Курыльскую граду.
  Так што Вазнясенскi атрымлiваѓ новы шанец адрадзiць СССР, i часткова рэабiлiтаваць iмпэрыю.
  Баi разгарнулiся на поѓную сiлу.
  Алёнка i яе каманда змагалiся на новым, эксперыментальным танку Т-11. Дадзеная машына была цяжкай i выдатна абароненай. Яе лабавая браня дасягала 300 мiлiметраѓ пры вазе машыны ѓ шэсцьдзесят восем тон i гармате ѓ 130-мiлiметраѓ калiбрам. А пакуль яшчэ ѓ СССР асноѓны танк Т-54, якi таксама зусiм нядрэнны.
  А Алёнка са сваiмi напарнiцамi вядзе агонь з магутнай гарматы з вялiкай дыстанцыi. Японцы, вядома ж, маюць свае машыны. Вось у прыватнасцi i Е-75, скапiяваную з нямецкай мадэлi па лiцэнзii. Але дадзены танк ужо некалькi састарэлы.
  А Алёнка яго падбiвае выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. I яна пасылае снарад сапраѓды ѓсутыч.
  Дзяѓчына цвiркае:
  - Слава эпосе камунiзму! Слава Ленiну ѓ сэрцах!
  Сапраѓды гэта прыгажуня найвышэйшага ѓзору.
  Анюта таксама страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi точаных ножак i пiшчыць:
  - Я ваяѓнiца вельмi крутая, i такая нiбы лялька завадная!
  Вядзе агонь па чарзе i Ала. Гэтая дзяѓчына лупанула па самураях i выдала:
  - У iмя святла, цяпла i ветру!
  I таксама зразумела выкарыстоѓваючы босыя ножкi.
  А потым пасадзiла i Марыя. Гэта дзяѓчына каласальнай душэѓнай сiлы. Разбiла японскi танк, i праверашчала:
  - За магутны камунiзм!
  I паддала голай пяткай.
  А пад канец пальнула пры дапамозе босай ножкi i Маруся. Дзяѓчына ѓразiла супернiка i прашыпела:
  - Слава эпосе лепшага свету!
  I як засвiшча... Вось гэта сапраѓды вельмi нават крутая дзеѓка.
  Савецкi танкавы экiпаж выдатна працуе i набiрае рахункi. Дзяѓчыны зразумела хутка выходзяць у лiдэры. У iх i машына лепшая з лепшых для Чырвонага войска.
  А Герда ваюе на пiрамiдальным танку. Гэтая машына ѓжо больш дасканалая i ѓ ёй усяго толькi два чальцы павозкi.
  Яны разам з Шарлатай вядуць агонь па японцах, i дзейнiчаюць вельмi эфектыѓна.
  Герда выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак нацiснула на кнопкi джойсцiка i ѓразiла японскую машыну, прашыпеѓшы:
  - I ляцелi долу самураi пад напорам сталi i агню!
  Шарлота ща ёй таксама пальнула, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi сваiх точаных ножак i прашыпела:
  - Але наш вермахт ад тайгi да брытанскiх мораѓ, усiх у мiльёны разоѓ мацнейшыя!
  У iншым пiрамiдальным танку ваююць Магда i Крысцiна.
  Дзяѓчыны-тэрмiнатары вельмi баявой i каласальнай сiлы.
  I вось Крысцiна страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i прабiвае японца.
  Пасля чаго верашчыць:
  - Наша эпоха з перамогамi наперадзе!
  Магда таксама страляе па супернiку. Зносiць з самурая вежу i верашчыць:
  - I здзяйсненнi чакаюць яшчэ страмчэй!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак нажывае на сiстэму, зносячы непрыяцеляѓ.
  Ды тут дзяѓчынкi, якiя i каня на скаку спыняць i ѓ палаючую хату ѓвойдуць.
  Ваяѓнiцы адольвалi супернiка i бралi паступова ѓверх.
  Японiя прайгравала. А немцы выкарыстоѓвалi грозную зброю - дыскалёты.
  Гэтыя лятаючыя талеркi не ведалi сабе роѓных.
  Вось Агата i Адала ваююць на дыскалёце. Ваяѓнiцы кiруюць машынай з дапамогай джойсцiкаѓ, i разгортваюць гэты наймагутны агрэгат. I так разбураюць супернiкаѓ. I лупяць цеплавымi промнямi з паветра. Лiтаральна знiшчаючы моц сапернiкаѓ.
  Агата вядучы агонь па непрыяцелю, раве:
  - Шалёны мой запал!
  I голай, круглай пяткай як нацiсне.
  Адала страляючы па ворагах, упэѓнена заяѓляе:
  - Гэта толькi ѓлада!
  I таксама босыя пальчыкi ножак выкарыстоѓвае, супраць ворага.
  Дзяѓчынкi канкрэтна разышлiся. I такiя скажам прама баявыя прыгажунi.
  Што ад Японii цi наѓрад што застанецца.
  Краiна ђзыходнага Сонца прайгравала. I нажаль гэта здавалася амаль безнадзейнай справай.
  Самураi сутыкнулiся з тэхналагiчнай перавагай. I вельмi сур'ёзным супернiкам у плане аператыѓнага планавання.
  Японiя перамагала ѓ свой час Расiю, але зараз прайгравала каалiцыi.
  Пад канец Трэцi Рэйх нават нанёс ядзерны ѓдар па астравах, i краiна ѓзыходзячага сонца капiтулявала.
  У вынiку чаго завяршылася заваёва каласальных земляѓ. Зрэшты, Трэцi Рэйх яшчэ крыху паваяваѓ у Лацiнскай Амерыцы, i правёѓ дадатковыя захопы тэрыторыi.
  Але вось калi ѓвесь мiр пад Трэцiм Рэйхам, пакуль яшчэ вольны СССР дражнiць фюрара.
  I 20 красавiка 1957 года пачынаецца агрэсiя супраць Расii. I каласальныя сiлы прасоѓваюцца на СССР.
  На што разьлiчваць у гэтых умовах Чырвонай Армii? Сiлы ѓжо вельмi няроѓныя.
  Але мабыць нейкiя разлiкi ѓ рускiх i iншых нацыянальнасцяѓ усё ж такi ёсць.
  Асаблiва на Алега Рыбачэнку i Маргарыту Каршунову. Хлопчык i дзяѓчынка гадоѓ дванаццацi перакiнуты з асаблiвай мiсiяй, каб дапамагчы СССР выдужаць i перамагчы.
  Вось гэта дзецi i з iмi чатыры дзяѓчыны-дэмiурга!
  I яны б'юцца вельмi нават адчайна.
  Наташа, Зоя, Аѓгусцiна, Святлана ваююць з гiтлераѓцамi.
  Дзяѓчыны па традыцыi басанож i ѓ бiкiнi. I гэта iх крэда. Яны б'юцца з дзiкiм азвярэннем.
  Наташа, ведучы агонь з аѓтамата, заѓважае:
  - У чым мы добрыя, што ѓмеем бiцца!
  Зоя, страляючы па супернiку, пагадзiлася:
  - Умеем!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату.
  Аѓгусцiна штабнавала па фашыстах з кулямёта, i вялiкiм азартам, прагарлапанiла, кiнуѓшы голай пяткай гранату:
  - Я знiшчальнiк зла!
  Святлана, таксама ведучы агонь па супернiку, i трапна страляючы, выкошваючы ворагаѓ i кiнуѓшы босай ножкай пакет з выбухоѓкай з-за якога перавярнуѓся танк, забiяцка выдала:
  - Я сатру Трэцi Рэйх у парашок!
  I дзяѓчына зноѓ паказала язык.
  Алег Рыбачэнка шпурнуѓ у супернiка дзiцячай ножкай забойнай сiлы прэзент смерцi i выдаѓ:
  - Салдат часам карыстаецца падчас адпачынку прастытуткамi, палiтык заѓсёды i ѓ працы i ѓ адпачынку прастытутка якая выкарыстоѓвае выбаршчыкаѓ!
  Маргарыта, зразаючы фашысцкiх стварэнняѓ, i пасылаючы забойныя прэзенты смерцi, вякнула:
  - Салдат прастытуткам плацiць заробленае сваёй крывёй, палiтык сам прастытутка i яму плацяць за тое, каб ён папсаваѓ кроѓ выбаршчыкам!
  Вось гэта ваяѓнiцы i дзецi-монстры. З iмi ты можаш ваяваць практычна супраць любога монстра. I нават гiтлераѓскага.
  Наташа, страляючы па гiтлераѓцам, i абараняючы Маскву, праспявала:
  - Нас цiсне ярмо арды,
  Нас прыгнёт ярмо басурман...
  Зоя, ведучы агонь па фрыцах, i запускаючы босымi пальчыкамi ножак забойнае прасiпела:
  Але ѓ нашых жылах кiпiць,
  Неба славян...
  Аѓгусцiна страляючы па фашыстах, i дзеяннi вельмi энергiчна, паддаючы гранату голай пяткай, працягнула:
  I ад чудскiх берагоѓ,
  Да берагоѓ Калымы...
  Святлана з дзiкiм азартам напявала, пагульваючы цяглiцамi ног, i плiткамi прэса выдала:
  Усё гэта наша Зямля,
  Усё гэта мы!
  I тут дзяѓчаты трэба сказаць былi з вялiкай ганарлiвасцю i каласальнай агрэсiяй.
  I вечныя несмяротныя дзецi Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава таксама ваяѓнiкi класа супер.
  Алег Рыбачэнка шпурнуѓ босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы выбухны пакет i свiснуѓ.
  На фашыстаѓ павалiлiся аглушаныя i ашаломленыя вароны, якiя прабiвалi iм верхавiны.
  Алег Рыбачэнка праверашчаѓ:
  - Салдат страляе, пасылаючы кулю ворагу ѓ грудзi, палiтык забiвае, падсоѓваючы свiнню ѓ кiшэню, i жоѓць у пячонку!
  Маргарыта Каршунова, таксама спачатку босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойнай сiлы прэзент смерцi. I таксама засвiшча абрынуѓшы на супернiка крумкач прабiваючы вежы танкаѓ.
  Дзяѓчынка прачырыкала:
  - Салдат у баi ѓра крычыць, палiтык таксама не маѓчыць, але калi ваяр у лаянцы бiт, то таму што крык нажаль не шчыт!
  Iх нiхто не спынiць, iх нiшто не пераможа. Злыя ваѓчыцы душаць ворага, злыя тыгрыцы - салют героям.
  Цi можа быць гераiням. Вось гэта азартныя дзяѓчынкi самага высокага палёту птушкi.
  I калi б'юцца, то ѓжо ад душы.
  I Алёнка са сваiм экiпажам на танку Т-13. Машына, якая гатова супрацьстаяць нямецкiм, пiрамiдальным кампазiцыям. Дзяѓчына страляе па супернiку, i спявае:
  - Нашы танкi, гэта проста цуд,
  Ад пустыняѓ, да паѓночных мораѓ!
  Разарвем цябе павер Юда,
  Будзе знiшчаны страшны звер!
  Анюта пацвердзiла з лютасцю, таксама пальнуѓшы па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Я непрыяцеля парву i сатру ѓ парашок.
  Ала па чарзе зарадзiла ѓ супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прачырыкала:
  - За велiч камунiзму чырвонага колеру!
  Марыя таксама лупанула па непрыяцелю, зрабiѓшы трапны стрэл голай нiжняй канечнасцю i зароѓ:
  - За прыгожыя перамогi!
  Маруся таксама пры дапамозе босых пальчыкаѓ ног рушыла непрыяцеля, нiбы яго ѓразiѓшы i вякнула:
  - За самыя вышэйшыя iдэi камунiзму!
  Пяцёрка бiлiся з фашыстамi, нiбы тэрмiнатары.
  Алег Рыбачэнка дзюбнуѓ мячамi млын, рассякаючы гiтлераѓцаѓ i праверашчаѓ:
  - Салдат не заѓсёды зорка, але слава яго подзвiгаѓ з стагоддзямi не цьмянее, палiтык заѓсёды мецiць на ролю свяцiла, але бясслаѓе яго пакрываецца цвiллю!
  Маргарыта Каршунова таксама секануѓ пры дапамозе прыёму матылёк i прапiшчаѓ:
  - Салдат працуе вострым штыком i коле на сумленне, палiтык б'е лынды пры дапамозе мовы, чые вастрынi пазбаѓлены сумлення!
  I дзецi-тэрмiнатары як засвiшчаць i абрынуць на фашыстаѓ аглушаных намёртва крумкач.
  А ѓ небе ваявалi i савецкiя лётчыцы. Вось у прыватнасцi Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова.
  Яны бiлiся нiбы былiнныя волаты-самкi. Выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак пасылалi авiяцыйныя снарады. Здзiѓлялi непрыяцеляѓ вельмi трапна.
  Анастасiя нацiснула пунсовым саском на кнопку джойсцiка, уразiла фашыста i прачырыкала:
  - Слава iдэям камунiзму!
  Ведучы агонь па супернiку, выкарыстоѓваючы клубнiчныя соску, напаѓголая Акулiна таксама прабуркавала:
  - Героям СССР слава!
  Вось такiя тут гарачыя i моцныя дзяѓчынкi. Як яны ваююць, нiбы сапраѓдныя звяры. I ѓ iх звышчалавечая рызыка i каласальная сiла.
  Анастасiя, круша гiтлераѓцаѓ, праспявала:
  - Над няшчаснай планетай завiсла,
  Злосных фрыцаѓ кiпячая цемра...
  Акупант свая сякера ненавiсная,
  Завастрыѓ i сячы галава!
  
  Чалавек ён аднак не пешка,
  I не вечна хадзiць пад ярмом...
  Ператворыць злых ворагаѓ у галавешкi,
  Уладарам стане мiроѓ!
  Алег Рыбачэнка тым часам кiнуѓ некалькi гарошын з анiгiляцыяй босымi пальчыкамi ножак i праспяваѓ:
  - За Расiю i свабоду да канца, прымушаючы ва ѓнiсон стукаць сэрцы!
  А затым хлапчук-тэрмiнатар вымавiѓ:
  - Салдат можа выпiць лiшняга вiна i абгадзiцца, але не будзе падобна палiтыку вылiваць у хмелi без меры слоѓны панос!
  Маргарыта Каршунова ѓзяла i секла мячамi ѓ выглядзе прапелера па ворагах, iх падразаючы.
  I праверашчала, выскалiѓшы тварык:
  - Басанож дзяѓчынка гатова бегчы за сваiм умiлаваным без страху, але з якога перапуду выбаршчык дазваляе сябе абуваць палiтыкам!
  А тут яшчэ i Лiзавета на танк Т-55. Машына з больш магутнай, чым у Т-54 гарматай у 105-мiлiметраѓ i гатовая з ворагамi ваяваць.
  Дзяѓчыны ѓ танку зразумела ѓ адным толькi бiкiнi.
  Лiзавета нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка страляючы дастаткова дакладна ѓ непрыяцеля, i прабуркавала:
  - За Расiю камунiзму!
  Затым па чарзе стрэлiла i Кацярына, выкарыстоѓваючы для стральбы пунсовы сасок грудзей.
  Уразiла гiтлераѓскi танк i прабуркавала:
  - За поспехi ѓ будаѓнiцтве камунiзму!
  Алена таксама пальнула па супернiку, выкарыстоѓваючы босымi пальчыкi ножак. Разнесла ствол пiрамiдальнага танка, усё гэта зрабiла трапна.
  Пасля чаго прачырыкала:
  - Самы светлы ѓ нас будзе камунiзм!
  Далей лупанула i Эѓфрасiя, хоць яна звычайна ѓсяго толькi кiроѓца. Але дзяѓчына ѓрэзала вельмi трапна, адбiваючы ѓ танка гiтлераѓцаѓ рулю.
  Пасля чаго праваркавала:
  - Наш камунiзм ярчэй сонца!
  Дзяѓчыны на танку босыя i ѓ бiкiнi вельмi хораша i харызматычна глядзяцца. А ѓ iх грудзей з такiмi пунсовымi саскамi.
  Лiзавета праспявала з захапленнем;
  Зьнiшчым ярмо павер фашызму,
  Калi трэба горы зварочу.
  Будзе эра, эра камунiзму,
  У нябёсы я з песняй палячу!
  I зноѓ дзяѓчына пунсовым саском нацiсне на кнопку джойсцiка i ѓрэжа па гiтлераѓцам.
  Так што фюрару мала не здасца.
  З такiмi дзяѓчынкамi зразумела, што СССР яшчэ жывы, i не зламаць яго так проста Гiтлеру.
  А з такiмi хлопчыкамi i дзяѓчынка як Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава тым больш.
  Хлапчук-тэрмiнатар дзюбнуѓ мячамi i прапiшчаѓ:
  - Палiтык, гэта лiсiца, для якой выбаршчыкi жыхары куратнiка, але пажыраючы мяса тых, у каго iнтэлект курыцы палiтыкан абавязкова падсуне свiнню!
  Маргарыта Коршунава босымi пальчыкамi ножак шпурнула некалькi гарошын анiгiляцыi i прачырыкала:
  - Салдаты - гэта байцоѓскiя пеѓнi, што нясуць залатыя яйкi, для iндыкоѓ-генералаѓ якiх у сваю чаргу пажыраюць палiтыкi-лiсы!
  Алег Рыбачэнка засвiстаѓ, збiваючы крумкач на галовы надыходзячым фашыстам i прачырыкаѓ:
  - Салдат бяжыць у атаку верачы ѓ перамогу, палiтык у тыле, пры любым зыходзе насвiняе байцу адступленнем ад прынцыпаѓ!
  Маргарыта Каршунова таксама свiстам пабiвала крумкач, i спустошыла iх капiтальна абрынуѓшы на галовы фрыцам, пiскнула:
  - Салдаты часам адступаюць, бо шчасце пераменлiва, палiтыцы ж заѓсёды здаюць, iх шчасце ѓ падлянцы i падсоѓваннi свiннi!
  Алег Рыбачэнка зноѓ правёѓ мячамi млын i завыѓ:
  - Басанож хлапчук занадта спрытны, каб дазволiць палiтыкану загнаць сябе пад абцас!
  Маргарыта Коршунава правяла прыём махаон мячамi i пiскнула:
  - Калi босыя ножкi дзяѓчынкi параненыя вострымi камянямi, яны раняць сэрца мужчыны, а вось палiтыкi якiя прымушаюць сёрбаць капусту лапцем, адбiваюць пячонку выбаршчыкам!
  Алег Рыбачэнка голай хлапечай пяткай паддаѓ забойны прэзент смерцi i вякнуѓ:
  - Салдат не шукае смерцi, хоча жыць, палiтык не шукае спосабу выканаць перадвыбарныя абяцаннi - хоча нажывацца на выбаршчыках!
  Маргарыта Каршунова ѓзяла i босымi ножкамi кiнула тоненькi дыск, зразаючы вежы танкаѓ i зароѓ:
  - Салдат заѓсёды юны сэрцам, нават пасiвеѓшы, палiтык стары прайдзiсвет, якi сядзiць у пячонках, i лысы чорт нават з густой шавялюрай!
  Алег зноѓ секануѓ мячамi ѓ стылi махаона i пiскнуѓ:
  - У старажытнасцi ѓ салдата быѓ меч, потым яго замянiѓ аѓтамат каб лягчэй забiваць ворагаѓ, а ѓ палiтыка ѓ часы зброю мову - смяротнай якога вынайсцi немагчыма!
  Маргарыта Каршунова агрэсiѓна прымецiла, дзюбануѓшы з дзiкай лютасцю па ворагу.
  - Салдат - гэта свайго роду машына вайны, але застаецца чалавекам, у палiтыцы ж няма нiчога чалавечага ён механiзм вайны супраць разумных довадаѓ!
  Яны працавалi вельмi актыѓна i з баявым энтузiязмам юных тытанаѓ.
  Але i немцы i iх раць прасуюць.
  На П-888 ляцяць дзве дзяѓчыны: Iзабэла i Заiра, прыгожыя бландзiнкi. Яны кiдаюць унiз бомбы. Але вось з боку з'яѓляецца ЯК-23.
  Iзабэла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак наводзiць авiягармату, i страляе па савецкай машыне. Затым дадае хуткасць. ЯК-23 i так не занадта хуткасны, а тут яшчэ i ѓ перагружаным варыянце, i дагнаць нямецкую машыну не можа.
  Дзяѓчаты б'юць голымi пятачкамi па шкле i пiшчаць:
  - Славiцца, наша войска святая!
  I як пакажуць мовы!
  I савецкая машына патрапiла пад агонь двух заднiх авiяцыйных гармат, i загарэлася, вод што босыя пальчыкi дзявочых ножак робяць.
  Заiра прачырыкала, выскалiѓшы зубкi.
  - Я ѓсiх памываю чырвоных салдат!
  I падмiргне блакiтнымi вочкамi. I ѓ яе выгляд самы баявы i насычаны.
  А як яна кахае прыгожых юнакоѓ.
  Зрэшты, забiваць у яе смага куды больш.
  Калi немкi прызямлiлiся адбамбiѓ, Заiра выпiла крыху пiва. А Iзабэла акрамя пiѓка яшчэ i дадала ракаѓ. Дзяѓчыны з задавальненнем перакусiлi. Яны пакiнулi хупавыя, босыя, сляды на iнэi аэрадрома. Хлапчукi пажыралi iх амаль аголеных прыгажунь галоднымi i збянтэжанымi поглядамi. Наколькi дзяѓчынкi прыгожыя i разам з тым i жудасныя.
  Iзабэла спытала ѓ Заiры:
  - Як ты думаеш хутка канец вайне?
  Заiра адзначыла:
  - Не раней лета! Пакуль не возьмем Маскву, рускiя не капiтулююць!
  Бландынка са смарагдавымi вачамi заѓважыла:
  - I пасля падзення Масквы яшчэ могуць быць баi!
  Бландынка з блакiтнымi валасамi пагадзiлася:
  - Могуць! Але гэта ѓжо будуць не баi, а агонiя!
  I дзяѓчаты засмяялiся, даелi ракаѓ, i зноѓ у бой... Пакуль надвор'е было адносна лётнае. I iхнiя голыя ножкi пакiдалi хупавыя, босыя сляды.
  Iзабэла адзначыла:
  - У нас усё прыгожае, нават сляды!
  Заiра кiѓнула:
  - Нямецкiя дзяѓчыны сама дасканаласць!
  I абедзьве злыя прыгажунi хорам засьпявалi:
  - Рэйх сама дасканаласць,
  Рэйх сама дасканаласць...
  Ад усмешкi да жэсту,
  Вышэй усякiх хвал!
  Ах якое шчасце,
  Ведаць, што мы дасканаласць,
  Ведаць, што мы дасканаласць,
  Ведаць, што мы iдэал!
  I зноѓ сыплюць бомбы на савецкiя пазiцыi. I людзi гiнуць. Шмат людзей гiне ад абстрэлаѓ i бамбёжак. I ад стрэлаѓ газаметаѓ, i iншых забойных прыстасаванняѓ.
  Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова вельмi прыгожыя дзяѓчаты. Анастасiя ѓжо мае нямала гадоѓ, але не старэе, i выглядае вельмi свежай i юнай, толькi моцна развiтыя, буйныя мышцы робяць яе з выгляду старэй. А тварык у яе нi ежай маршчынкi або сетачкi, з далiкатнай, загарэлай скурай. А Акулiна яшчэ гадамi юная. Абедзве прыгажунi на выдатным рахунку. Яны асы найвышэйшага класа. Тым больш Пакрышкiн пасля таго, як яго збiѓ Фрыдрых-Вольф, моцна кантужаны i ѓжо больш баявых вылетаѓ не здзяйсняе.
  Анастасiя здзяйсняе манеѓр iрваная бочка. I збiвае некалькi ѓжо састарэлы МЕ-362. Пасля чаго дзяѓчына-волаты пiшчыць:
  - Мы арлiцы ѓ небе лiхiя!
  Акулiна праводзiць манеѓр, лiсiная змейка, i зразае ѓ хвост Фоке-Вульфу-5 i цвiркае:
  - За намi Расiя! За намi Расея!
  Дзяѓчыны вядома ж на ѓздыме. Яны нават станiкi не надзелi ѓ адных трусiках тоненькiх б'юцца. Але гэта моцна дапамагае ѓ баi. Бо павялiчвае эфектыѓнасць уздзеяння забойных вывертов.
  Анастасiя зноѓ здзяйсняе манеѓр. На гэты раз у яе супернiк больш сур'ёзны МЕ-462, якi мае восем агнiсты кропак. У тым лiку чатыры авiяцыйныя гарматы 30-мiлiметраѓ калiбр. I гэта зразумела сур'ёзны апанент. Магутнае ѓзбраенне дазваляе зразаць супернiка з аднаго заходу. А ѓ цябе толькi адна авiяпушка...
  Настасся зрэшты, спрытна кiдае свой самалёт у бок, сыходзяць ад якiя ляцяць свiнцовых бруй. Ды ѓ яе ѓсяго 20-мiлiметраѓ калiбр гарматы. Але калi пальнуць па хвасце.
  Анастасiя праспявала з усмешкай:
  - Мне ѓ хвост выйшаѓ Юнкерс,
  Але вось задымiѓ ён...
  Прыкра завылi шрубы,
  Iм нават не трэба крыжоѓ на магiлы,
  Сыдуць i на крылах крыжы!
  Акулiна хiхiкнула i падрэзала Ю-588, праваркаваѓшы:
  - За вясёлыя перамогi!
  I паказала свае жамчужныя зубкi. Дзяѓчыны тут самага шырокага i каласальнага баявога разлiву.
  Анастасiя кiдае ЯК-23 у бок. Яе зноѓ спрабуюць збiць. Насядае МЕ-462, машына сур'ёзная.
  Анастасiя праспявала з лютасцю:
  - I бачу сур'ёзнага,
  У сне Iвана Грознага...
  Зямля ѓ Сiбiры раздадзена,
  Табе Родная Русь!
  I ваяѓнiца зноѓ падбiвае нямецкую машыну. Спачатку распарвае ёй крыло. Прымушае губляць хуткасць. А потым заходзiць у хвост. У немца добрыя шанцы сысцi за рахунак высокай хуткасцi пiкiравання. Але не супраць Ведзьмакова. Бо яна ас найвышэйшага класа!
  Акулiна ѓ таксама ѓ жорсткiм баi. Дзяѓчына ѓпiраецца голымi пяткамi ѓ педалi i напявае:
  - Не стрываць славян прынiжэньня,
  Супраць немцаѓ устанем усё гарой...
  Не пацерпiм больш абразы,
  Зьнiшчым ворага сталёвай рукой!
  Вось супраць яе "Аэракобра"-5. Моцная машына: чатыры кулямёты, i дзве авiягарматы - 37-мiлiметраѓ. Акулiна сваю машыну пускае як санкi з горкi адыходзячы ад авiяцыйных снарадаѓ. I паднырае пад чэрава. Нацiскае босымi пальчыкамi ножак на гашэтку... I дзiвiць сапраѓды ва ѓразлiвую цэль.
  I амерыканская машына загараецца.
  Акулiна з натхненнем праспявала:
  - Да перамогi несмяротных iдэй камунiзму!
  Анастасiя таксама б'ецца добра. Вось супраць яе тры "Мустангi". Яны быццам бы не такiя грозныя як МЕ-462, чые авiягарматы здольныя збiць з аднаго траплення. Няма ѓ "Мустанга", амерыканскага знiшчальнiка толькi кулямёты. Але затое iх шэсць, даволi вялiкi 14-мiлiметраѓ калiбр.
  Анастасii даводзiцца манеѓраваць. Бруя куль злёгку падрапала крыло. Але ёсць трапленне на зблiжэнне i амерыканскi знiшчальнiк гарыць.
  Анастасiя праспявала:
  -Вар'яцкi дом у агнi,
  Будзе бясконца нячысцiкi мучыць,
  Грэшны чалавек сваё атрымае,
  Той, хто пакланяѓся Сатане!
  I вось яшчэ адна машына ЗША падвiтая... I гэта зразумела даволi сур'ёзная заяѓка.
  Апошняя машына з янкi спрабуе пайсцi. "Мустанг", па хуткасцi пераѓзыходзiць ЯК-23 i яму ѓдаецца адарвацца. Настасся пальнула з дыстанцыi.
  I зачапiла амерыканца. Але той дымячы хвастом, усё паспеѓ сысцi з дыстанцыi бою.
  Анастасiя адзначыла:
  - Пiф-паф! Не патрапiѓ! Зайка шэры паскакаѓ!
  Акулiна таксама бiлiся з Р-71. Магутная машына з васьмю кулямётамi i авiягарматай 37-мiлiметраѓ калiбр. I таксама манеѓруючы падпальвае гэтай машыне крыло...I заводзiць у тыл, падстрэльвае.
  Акулiна праспявала:
  - Сонейка смяецца,
  Ярка свецiць дзецям...
  I зноѓ кiнула сваю машыну ѓ бок. Страляе ѓ Ю-288. Дадзеная машына састарэлая, але яшчэ ваюе. Немец, спрабуе ѓцячы. Але яму ад дзяѓчынкi, што энергiчна цiсне на педалi голымi, круглымi пятачкамi схавацца не ѓдаецца i машына загараецца.
  Анастасiя са смяшком заѓважыла:
  - Вось так яны нас баяцца!
  I чарговы Фоке-Вульф накрыла!
  Акулiна з лютасцю вымавiла ведучы агонь:
  - Мiр нас павiнен паважаць, баяцца,
  Подзвiгам дзяѓчат не палiчыць колькасцi...
  Камсамолкi так умеюць бiцца,
  Будзе знiшчаны Сатана!
  I ваяѓнiца падмiргнула сваёй напарнiцы. Хаця той i не вiдаць...
  Прыгажунi вяртаюцца назад. I гэта рызыкоѓна. Вось МЕ-462 пачынае за iмi гоняцца. Страляе...
  Дзяѓчаты манеѓруюць. Машына нямецкая небяспечная. Акулiне пашкодзiла крыло, i загарэлася дрэва.
  Яе дзяѓчына дацягнула да ѓзлётнай паласы. Дасталася i Ведзьмакова ... I ёй прабiѓ фюзеляж i выцекла алей, злёгку пашкодзiла матор.
  Дзяѓчынкi пакуль вымушаны адмовiцца ад палёту. Iх машыны чыняць.
  I ён басанож пабеглi па снезе. Размiнаюць свае моцныя i мускулiсты целы.
  Абедзве дзяѓчыны загарэлыя. Рудая, чые валасы на ветры як сцяг СССР, i бландынка.
  Настасся пытаецца напарнiцу:
  - Ну, як ты думаеш паб'ём немцаѓ?
  Акулiна сапраѓды з уздыхам адказала:
  - Каб толькi немцаѓ... Увесь капiталiстычны свет на маторах!
  Рудая сцвярджальна кiѓнула:
  - Працiѓнiк вельмi моцны. Але чаго вы чакалi?
  Вайна iдзе жорсткая, але вера ваяѓнiц у перамогу непахiсная, i з такiмi можна i горы скруцiць i Гiтлера перамагчы.
  
  Фюрэр не даѓ Брытанii пад дзюкерам шанцаѓ
  Гiтлер не спынiѓ войска пад Дзюкерам. I брытанская армiя была часткова разгромлена i часткова запалонена. Гэта выклiкала ѓ англiчан каласальны шок. I ѓ вынiку прапанова з боку Гiтлер свету была прынята. Умовы былi ѓмераныя. Англiчане вярталi Трэцяму Рэйху раней захопленыя Германскiя калонii, i землi што раней забралi ѓ Турцыi. А таксама прызнавалi тое, што ѓжо i было i так заваявана.
  Гiтлер захапiѓшы масу французскiх, бельгiйскiх, галандскiх, i вярнуѓшы раней страчаныя свае калонii, часова супакоiѓся. Трэба было пераварваць новыя землi.
  Была таксама акупаваная ѓ сорак першым годзе Грэцыя, i Югаславiя. Але на гэтым войны часова скончылiся...
  Фюрар не спяшаѓся з паходам на ѓсход. Сталiн не дражнiѓ гусей, ва ѓсякiм разе пакуль. Але Трэцi Рэйх працягваѓ рыхтавацца да войн. I ѓ 1944 годзе справа закранула спрэчку вакол паѓночнай Букавiны. Фюрэр запатрабаваѓ ад Сталiна вярнуць гэтыя землi Румынii, якiя раней не належалi расiйскай iмперыi.
  Сталiн, якi да гэтага часу ѓжо даѓкамплектаваѓ сто дваццаць танкавых дывiзiй заѓпарцiѓся. СССР быѓ краiнай ужо якая завяршыла пераѓзбраенне i пяцьдзесят тысяч танкаѓ - гэта сур'ёзны аргумент.
  Гiтлер жа яшчэ толькi-толькi, раскручваѓ выпуск "Пантэры"-2 i "Тыгра"-2 больш дасканалых танкаѓ з магутным узбраеннем. Праѓда ѓ гэтых машын былi больш магутныя рухавiкi, чым у рэальнай гiсторыi. Рэактыѓная авiяцыя ѓ Трэцяга Рэйха нядрэнная, але яшчэ таксама стала раскручвацца.
  У СССР перавага ѓ лiку самалётаѓ.
  Праѓда ѓ Гiтлера больш жывой сiлы, у тым лiку i каланiяльныя войскi, i цэлым больш высокi эканамiчны патэнцыял.
  Карацей кажучы: 22 чэрвеня 1944 гады пачала новая вайна. Абодва бакi абвiнавачвалi адзiн аднаго ѓ агрэсii. Баi iшлi ѓ прыгранiчных раёнах з пераменным поспехам. Магчыма, Чырвоная Армiя i ѓпусцiла свае шанцы дзейнiчаючы нерашуча. Можа i сам Сталiн вагаѓся, цi варта iсцi ѓглыб пазiцый фашыстаѓ.
  Ва ѓсякiм разе немцы змаглi крыху паглыбiцца ѓ савецкую тэрыторыю i былi спыненыя. Баi кiпелi ѓ небе. Рэактыѓны самалёт МЕ-262 не меѓ сабе роѓных у хуткасцi, i магутна ѓзброены, але недастаткова надзейны ѓ палёце. Крыху больш эфектыѓным паказаѓ сябе МЕ-309 з вельмi магутным узбраеннем тры 30-мiлiметровыя гарматы, i чатыры кулямёты з высокай хуткасцю ѓ 740 кiламетраѓ за гадзiну.
  Немцы ѓ цэлым у авiяцыi былi мацнейшыя i iх асы пераѓзыходзiлi савецкiх. Але таксама не так адназначна. Вайна занадта хутка для Германii скончылася i досведу не назапасiлi.
  Баi паказалi, што серыя КВ цяжкiх танкаѓ моцнай састарэлая i маральна i фiзiчна. "Пантэра"-2 паказала сябе добрым танкам. I ёй быѓ аддадзены прыярытэт. Т-34 быѓ нядрэнны, але ѓжо састарэлы. У СССР усё яшчэ выпускалiся неэфектыѓныя колава-гусенiчныя танкi. Так што iшоѓ абмен ударамi двух недасканалых войска...
  Узiмку лiнiя фронту застыла... Увесну 1945 гады савецкiя войскi спрабавалi наступаць, але ѓгразлi ѓ абароне вермахта. Баi iшлi ѓсё яшчэ ѓздоѓж мяжы. Прыкладны быѓ парытэт сiл. Але сiтуацыя магла i ѓскладнiцца. Немцы адчайна спрабавалi ѓцягнуць у вайну i Японiю.
  Самураi ѓгразлi ѓ Кiтаi, не здолеѓшы цалкам праглынуць падобным, занадта тоѓсты i вялiкi кавалак.
  Але сiтуацыя стабiлiзавалася. I Хiрахiта прапанаваѓ, як варыянт перамiр'е Чан Кайшы. I часовы раздзел сфер уплыву, каб развязаць сабе рукi на поѓначы. Стомленыя ад зацяжной вайны кiтайцы пагадзiлiся.
  I зараз рэальная стварылася пагроза, што ѓжо ѓ канцы траѓня 1945 гады, Японiя адкрые другi фронт. Ды i ѓ фашысцкай Германii разам з сатэлiтамi i калонiямi куды больш людскiх i эканамiчных рэсурсаѓ, чым у СССР. I яна ѓсё больш павялiчвае выпуск узбраенняѓ. Прычым у немцаѓ з'яѓляецца больш дасканалая, чым у СССР, тэхнiка, асаблiва ѓ рэактыѓнай авiяцыi!
  Сталiн iмкнецца знайсцi выйсце з гэтай сiтуацыi. Падлучыць, напрыклад да вайны Брытанiю. Але ѓ яе самой праблемы ѓ калонiях, асаблiва ѓ Iндыi. Ды ЗША ваяваць з Трэцiм Рэйхам i Японiяй не жадаюць. Тым больш Гiтлер масавых рэпрэсiй супраць габрэяѓ не праводзiѓ, i яшчэ не меѓ рэпутацыю пачвары ѓ вачах Захаду.
  Так што спробы намацаць новых саюзнiкаѓ не ѓдалiся. Японiя ж прагнула адпомсцiць за Халхiн-Гол i паѓтарыць поспех ранейшых часоѓ. I ѓ яе пасля заключэння перамiр'я ѓ Кiтаi вызвалiлiся дадатковыя сiлы. А ѓ вайну з Брытанiяй i ЗША самураi яшчэ i не ѓступiлi.
  I вось 30 траѓня Японiя павiнна абвясцiць вайну СССР i атакаваць па ѓсiм перыметры мяжы, i нанесла поѓнае ѓдар яшчэ i па савецкай базе ва Уладзiвастоку, што вельмi нават небяспечны ход. I ѓдар японскiх войскаѓ павiнен аказацца моцным.
  Iмператар Хiрахiта асабiста сачыѓ за апошнiмi падрыхтоѓкамi да паѓночнага наступу. Агульны план прадугледжваѓ уварванне ѓ Манголiю i Прымор'е... Гэта ѓ цэлым лагiчна - пазбягаць фарсiравання паѓнаводнай ракi Амур, i справе выкарыстаць асаблiва ѓ Манголii свая колькасная перавага.
  Турбота выклiкала толькi стан танкавага парку краiны ђзыходнага Сонца. Хоць лёгкiя танкi i перакiдваюцца з метраполii, на кантынент... Вялiкiя надзеi яны звязваюць з чарцяжамi нямецкага танка Т-4 з даволi даѓгаствольнай прыладай. Невялiкая вага ѓ дваццаць пяць тон, i магутная лабавая браня робяць машыну прыдатнай да баявога выкарыстання.
  Але яе яшчэ трэба выпускаць у масавых колькасцях. Ёсць i альтэрнатыѓныя iдэi - скапiяваць Т-34... Балазе i на яго дакументацыя маецца. Толькi гармату ѓсталяваць нямецкую - у яе балiстыка лепш.
  Сам iмператар загадаѓ абодва танкi як мага хутчэй укаранiць у вытворчасць. Але гэты час, а яго якраз i не стае. Пачне сыпаць снег цi нават пралiѓныя дажджы i чертос-два паваюеш... Праѓда магчымыя i альтэрнатыѓныя шляхi. Ды i Манголii можна бiцца нават да снегападаѓ...
  Але галоѓную ролю згуляе пяхота, кавалерыя... Усяго ѓ першым эшалоне чатыры мiльёны пяхотнiкаѓ, значная частка ѓжо мае баявы досвед, iншыя нядрэнна навучаныя навабранцы - у Японii велiзарны ёсць прызыѓны рэзерв. Танкаѓ мала - крыху больш за дзве тысячы i ѓсе лёгкiя... Некаторыя нават танкамi не назавеш - танкеткi. Транспарту таксама не занадта, з вермахтам не параѓнаць... Хаця ёсць надзея, што i ѓ рускiх з гэтым не ѓсё ѓ парадку. Авiяцыi ѓ першай лiнii больш за пяць тысяч машын, праѓда, бамбавiкi, як правiла, тактычнага ѓзроѓню, але ёсць пiкiравальнiкi не якiя саступаюць Ю-87. У цэлым авiяцыйны флот не слабейшы за нямецкi ѓ сорак першым, хiба што з аналагам Ю-88 у Японii таксама горшы за нямецкi.
  Але нiчога, сыравiны хапае, працоѓнай сiлы хапае, Амерыцы iх не дастаць. Можна будзе, пераварыѓшы калонii, забяспечыць войскi на найвышэйшым узроѓнi.
  Але гэта ѓ будучынi, а пакуль... Пакуль мабыць давядзецца плацiць вялiкiмi стратамi, за кожны крок! У Японii не вельмi шануюць салдацкае жыццё. Смерць лiчыцца доблесцю, вялiкiмi выбарам!
  Пераселеныя выспы, дзе ста мiльённай нацыi цесна, жорсткая мараль, кодэкс Бусiдо. Гэта накладвае адбiтак i, на людзей глядзiш на мурашак. Думаеш, колькiмi з iх можна яшчэ ахвяраваць, каб не прайграць вайну.
  Не жаданне аказаць у ролi здыхлятнiка. А недахоп мужчын кампенсуе шматжанства - iх жа не скоѓвае Хрысцiянская мараль!
  Так што ѓжо ѓ першым эшалон iдуць сiлы роѓныя Вермахту ѓ авiяцыi i пяхоце (з горшай механiзацыяй, але прынамсi не якiя саступаюць у адвагi!), праѓда ѓ танках i артылерыi японцы будуць прыкметна слабей Вермахта сорак першага года.
  Але затое ѓ гэтым iмператар упэѓнены i сiл супраць iх будзе выстаѓлена нашмат менш. Акрамя таго з-за працяглай адсутнасцi ѓсеагульнай вайсковай павiннасцi, у немцаѓ дэфiцыт кадравых афiцэраѓ. Японiя ж гэтай пошасцi не ведала. А значыць у Краiны ђзыходнага Сонца, кадравы склад вайскоѓцаѓ, асаблiва сярэдняга веку лепш падрыхтаваны, чым у нямецкiх калег. А праз некалькi месяцаѓ у масавай колькасцi стануць паступаць танкi "Карась" скапiяваныя з Т-34, але з лепшай прыладай. I тады яны пагавораць з Трэцiм Рэйхам на роѓных!
  Так што Хiрахiта, увогуле, усё ѓжо вырашыѓ. Дата прызначаная на 30 траѓня. У Японii 30 лiчыць лiкам гарманiчным, як i месяц травень. Якраз свята i час пачынаць. I асноѓныя падрыхтоѓчыя мерапрыемствы будуць завершаны менавiта да гэтай даты.
  У iмператарскiм палацы шмат жанчын-нiндзя. Яны выконваюць падвойную функцыю, прыслугоѓваюць iмператару i надзейна ахоѓваюць афiцыйнае Бажаство Японii.
  Дзяѓчыны тут розныя, больш вядома японак, але ёсць i рудыя, бландынкi, шатэнкi. Адзення таксама разнастайныя, i вельмi багатыя, i сцiплыя, а не якiя i зусiм у бiкiнi. Аб'ядноѓвае iх тое, што ѓсе яны без выключэння, маладыя, прыгожыя, фiгурысты i... босыя. У Японii прынята, каб служанкi так хадзiлi ѓ дамах цi палацах. Але не мужчыны вядома ж... Басанож ходзяць i якiя прыслугоѓваюць хлапчуку, якiм яшчэ няма пятнаццацi гадоѓ.
  Сам палац раскошны, у iм у апошнiя тыднi дадалося розных футравых вырабаѓ, шкур, трафеяѓ.
  А па загадзе iмператара ѓжо нават будуюць новы... Хiрахiта вырашыѓ у гонар перамог узвесцi будынак - якi перакрыѓ у два разы выстой Эйфелевую вежу. Але пакуль пад самы буйны ѓ свеце палац, кiтайскiя працоѓныя расчышчаюць пляцоѓку. Цяжкасцi ваеннага часу, хаця рабочых рук, зараз з лiшкам, але важна, каб не выцекла куды больш дэфiцытная пакуль сыравiна. Для распрацоѓкi руднiкоѓ, аднаѓленнi ранейшых, што адбiлi ад Брытанii i ЗША...
  Ямамота ѓвайшоѓ да iмператара i нiзка пакланiѓся, пажадаѓ вялiкаму здароѓю... Далей ужо чыста дзелавая размова.
  Грос-адмiрал прапанаваѓ паѓтарыць тое, што ѓжо было ѓ Порт-Артуры, у 1904 годзе, калi 27 студзеня японскi флот падступна атакаваѓ марскую базу Расiйскай iмперыi.
  Толькi на гэты раз удар планавалася нанесцi сiламi лiнкораѓ i авiяносцаѓ, ну, зразумела, i з мясцовымi флатылiямi, мiнаносцамi. Сiла Японскага флота душыць: а значыць, яны абавязаны яшчэ выкарыстоѓваць. Пытаннi ѓзнiклi яшчэ, цi не ѓдарыць па Петрапаѓлаѓск-Камчатцы?
  Хiрахiта на гэта заѓважыѓ:
  - Каб усадзiць адразу i ѓ гэты пункт, прыйдзе зняць частку сiл з абароны Гавайскага Архiпелага, а гэта рызыка страцiць самы стрыжневы пункт Цiхаакiянскай абароны!
  Ямамота выпраменьваѓ упэѓненасць:
  - З аднаго боку дакладна ваша вялiкасць, але... У янкi цяпер не дастаткова буйных сiл, для нападу. Цi наѓрад яны рызыкнуць менавiта цяпер кiдацца, асаблiва калi ѓлiчыць, што тыдзень назад мы патапiлi з дапамогай дзяѓчын-нiндзя яшчэ два iх авiяносца. - Грос-адмiрал паказаѓ пальцам у неба. - Iм няма чым нас стрымлiваць, i падтрымлiваць напад на Гаваi з паветра. А авiяносцы i лiнкоры хутка не будуюцца. - Хоць Манкурт i вар'ят хлопец, але каб ён у дадзенай сiтуацыi палез...
  Iмператар разумна запярэчыѓ:
  - Але вось менавiта таму ён можа паспрабаваць выкарыстаць свой шанец. Напрыклад, высадзiцца на гандлёвых караблях, пакуль у ЗША танажу звычайных судоѓ хапае.
  Ямамота на гэта таксама лагiчна заявiѓ:
  - Няхай паспрабуе! Нашы пяхотнiкi ѓжо паспелi замацавацца i iх доблесць, стойкасць вядомая ѓсiм свеце. Захапiць шмат ворагам не дадуць. А затым нашы лiнкоры i авiяносцы вярнуцца i перарэжуць забеспячэнне... I будуць новыя дзясяткi тысяч трупаѓ i палонны. I ѓ гэтым выпадку ѓ Амерыцы яшчэ больш узмоцняцца ѓнутраныя рознагалоссi, i нават магчымая грамадзянская вайна ѓ мiнiяцюры!
  Хiрахiта спадабаѓся такi вывад. Iмператар па-сяброѓску паляпала Грос-адмiрала па плячы:
  - А што? Сапраѓды, наколькi я ведаю амерыканцаѓ, яны не ѓмеюць праводзiць хуткiя высадкi на непадрыхтаванае ѓзбярэжжа. Так што iх чакае пастка!
  Ямамота з усмешкай дадаѓ:
  - А наступным крокам, магчымы i скачок у Панамскiм канале!
  Хiрахiта на гэта запярэчыѓ:
  - Не, спадар адмiрал. Мы не ѓтрымаем пярэсмык. Амерыка можа кiнуць мiльён салдат з новымi "Шэрманамi", i непазбежна скiнуць найслабыя сiлы ѓ моры. Акрамя таго, сысцi з Цiхага Акiяна капiталiсты ЗША яшчэ могуць, але страцiць Панаму, адкуль з Паѓднёвай Амерыкi iдзе сыравiна нiколi. Гэта iм сiгнал бiцца да канца. А так ёсць надзея, што Гаваi будуць прыцягваць магнiтам усе iх сiлы, мы перамолваць войскi ЗША, да часу пакуль грамадскае меркаванне, i цяжкасцi вайны не пагрузяць iмперыю Арлана ѓ хаос. - Iмператар зрабiѓ пару глыткоѓ чорнай кавы i дадаѓ. - Для ЗША сама Амерыка, гэта непрыступная крэпасць, а вось Гаваi, фарпост, на чужой тэрыторыi. Зменшым запал, пакуль самы галоѓны вораг не будзе зрынуты. Ну, а тады на ЗША абрынемся з двух бакоѓ. Не забывайся, адкрыццё другога фронту запатрабуе, мiнiмiзаваць сiлы на адным з iх.
  Ямамота пагадзiѓся толькi збольшага:
  - Вядома, поѓнач для нас асаблiва ѓ плане далёкай перспектывы важней за ѓсё. Але караблi ён практычна не скоѓвае. Пасля падзення Уладзiвастока, з прычыны суровых умоѓ надвор'я, што застанецца ѓ рускiх, нас ужо не будзе адцягваць. I тады магчымыя i больш актыѓныя ваенныя дзеяннi супраць ЗША!
  Хiрахiта пацьвердзiѓ:
  - Вядома ж, яны i будуць! Ты ж мая правая рука i апора пасаду!
  Iмператар, паглядзеѓшы на прыгажунь-служанак, заѓважыѓ:
  - Але зараз сухапутныя часткi бяруць на сябе мiсiю ѓзвялiчвання Краiны ђзыходнага Сонца i панясуць асноѓны цяжар вайны. Так што трэба будзе даць пажаданне i нашым пяхотнiкам!
  Ямамота паспяшаѓся нагадаць iмператару:
  - А бо прапаноѓваѓ iсцi на поѓнач яшчэ ѓ сорак першым... Хоць мусiць, гэтая прапанова тады яшчэ не саспела!
  Хiрахiта пацьвердзiѓ:
  - Так! Мы зараз лепш гатовы да зацяжной вайны на поѓначы. У нас ёсць i нафта, i баксiты, металы, вугаль, працоѓная сiла... Усё ёсць каб ваяваць доѓга i паспяхова. Мы сталi мацней, i гатовы значна лепш, чым у сорак першым. Карацей кажучы, Ямамота - iдзi i перамагай!
  Выправадзiѓшы самага ѓслаѓленага японскага камандзiра Хiрахiта, вырашыѓ спачатку выслухаць песню ѓ выкананнi жанчын-нiндзя. Ну, а потым мець мне прыемную гутарку з генералiтэтам сухапутных сiл. Ужо ѓсяго пару дзён засталася.
  Нягледзячы на тое, што пагроза нападу мiлiтарысцкай Японii пасля вiзiту Рыбентропа ѓ Токiа стала цалкам рэальнай, з дапамогай подкупу i здрады агенты Мiкада пераканалi камандаванне Уладзiвастока не прыводзiць войскi ѓ поѓную баявую гатоѓнасць. I як следства Дамаклоѓ меч ужо занесены, а ѓ рэстаране балююць.
  Маёр Вiнаградава схапiла юнака-афiцэра за валасы, яна была на галаву яго вышэйшая i вiдавочна мацнейшая:
  - Гэта што за хам i п'янiца! Чаму ѓ вас такая распушчаная каманда! Гэта тып больш паходзiць на юнгу, чым афiцэра. Можа яго для пачатку, добра надзьмуць, каб увесь хмель выйшаѓ.
  Дубiнiн сумеѓся:
  - Гэта Паша Шайгу. Яго адправiлi на курсы прама з сувораѓскага вучылiшча, па скарочанай праграме. Ён яшчэ зусiм хлопчык, праз два месяцы дзень нараджэння - шаснаццаць гадоѓ.
  Вiнаградава непрыемна скрывiлася:
  - Ого! У пятнаццаць год i ѓжо афiцэр! Вось што вайна робiць! А i не ведала, што малакасы, ужо паѓнаважкiя званнi атрымлiваюць.
  Дубiнiн пацiснуѓ плячыма:
  - На вайне дзецi рана сталеюць! Тым больш з iм здарылася гiсторыя, накшталт ён лепшае апавяданне напiсаѓ аб абароне Масквы, i Жукаѓ гэта адзначыѓ, i параiѓ перавесцi хлапчука з курсантаѓ у афiцэры.
  Вiнаградава пры гэтых словах падабрэла:
  - Добра! Што ён не дурань. - Пагразiла нiбы школьная вучыѓся пальцам. - У цэлым нядрэнна, але больш нiякiх п'янак! Адчую пах, а нос у мяне сабачы, адразу пад трыбунал! - Моцная жанчына, спелая, але не страцiла атлетычнай складнасцi i свежасцi, ткнула пальцам у палкоѓнiка. - Наогул i ты за гэта заплацiш. Ужо чалавек немалады, а паводзiць сябе.
  Дубiнiн надрыѓна кашлянуѓ:
  - Наогул мне трыццаць тры, але ѓжо быѓ сем разоѓ паранены, так што здаюся старым...
  Вiнаградава хацела нешта сказаць у адказ, як раптам перадсвiтальную цiшыню раскалоѓ жахлiвы грукат. Гэта нiбы з неба пасыпалiся цяжкiя валуны, шыба зараз лопнула. Градзiнкi аскепкi загрукалi па стале i нават трапiлi ѓ рукi i твары ап'янелых афiцэраѓ. Вiнаградава па-камандзiрску прагарлапанiла:
  - Усё неадкладна на выхад.
  Дубiнiн у адказ крыкнуѓ, ды так, што ледзь не парваѓ галасавыя звязкi:
  - Гэта дванаццацi i васемнаццацi цалевыя снарады! Японскiя лiнкоры самага вялiкага танажу, падобна, прыступiлi да палявання, а гэта значыць.
  Вiнаградава ѓ прыкрасцi ѓдарыла ботам у сценку. Ад штурхяля падкаваным, дарэчы, трафейным ботам, трэснула плiтка:
  - Пачалося, але не так як мы планавалi! Зусiм не так! Праклён, трэба неадкладна вывесцi эскадру ѓ моры i патапiць флот краiны вузкавокiх макак.
  Капiтан першага рангу, якi ѓпаѓ на карачкi (Iнакш палкоѓнiк) прамармытаѓ:
  - Зброя ёсць толькi на маiм мiнаносцы i яшчэ на пары дробных карыт. Нам нават няма чым адказаць.
  Вiнаградава паказала важкi кулак:
  - Ну, вы i iшакi! - Ваяѓнiца з блакiтнай шавялюрай, якая паходзiць на разбушавалася цунамi, прабурчала. - Але ж берагавая артылерыя ѓ вас павiнна быць! Ня ѓсе ж адправiлi на заходнi фронт, а таксама авiяцыя. Бо пра тое, што Японiя ѓ любы момант можа ѓступiць у вайну, ужо не першы год гавораць.
  Ужо добра паранены Дубiнiн, хацеѓ сказаць, але зноѓ грымнула, пасыпалiся аскепкi. Завыла сiрэна, папярэджваючы аб з'яѓленнi самалётаѓ. Дубiнiн з вялiкай працай, падняѓся i крыкнуѓ, перакрываючы гул Вiнаградавай:
  - Авiяцыя ѓ нас ёсць, i берагавыя батарэi, няхай нават не ѓ поѓным камплекце маюцца. Здолеем адказаць!
  Лётчыца прабурчала, прабягаючы па вулiцах:
  - Мне б толькi да майго знiшчальнiка дабегчы i я так гэтым япашкам усаджу, мала не здасца. Яны яшчэ заплацяць за Цусiму, i Мудуэн.
  Шайгу, якому адсекла палову вуха, пагадзiѓся:
  - Ды заплацяць! Ды яшчэ з працэнтам!
  Пачулiся разрывы i запознены стракатанне зенiтак. Наогул большую частку СПА Уладзiвастока вывезлi яшчэ ѓ сорак першым годзе, для ѓзмацнення абароны Масквы, так множныя кропкi камарыльнi краiны Узыходзячага сонца, здавалася, не асаблiва зважалi на падобны "шум". Японскiя пiкiруючыя бамбавiкi, з пранiзлiвым вiскам скiдалi вясновыя "падарункi". Удар наносiѓся i па горадзе, i па флоце. Самалёты японцаѓ не занадта буйныя, але вёрткiя, а вось лiнкоры наадварот здаравенныя. Вось самаму буйному з iх нават цесна ѓ акiяне, даѓжыня ѓ трыста метраѓ, а гарматы ѓ 460 - мiлiметраѓ Пакуль амерыканцам не ѓдалося патапiць нiводнага з падобных прыгажуноѓ, а ацалелыя разам з крэйсерамi разбуралi ѓзбярэжжа. Гэта моцна паходзiла на зладзейскi напад краiны Узыходзячага Сонца, якое адбылося 27 студзеня 1904 года. Толькi тады не было авiяцыi.
  Дубiнiн адчуваѓ, што задыхаецца ад бегу. Ён не супермэн, а просты чалавек з хворымi лёгкiмi, якi трапiѓ у няпростую сiтуацыю. А ѓ Вiкторыя не яго абагнала на шмат. Цiкава колькi ёй гадоѓ, наѓрад цi на выгляд больш за трыццаць, грудзi вялiкiя, а плечы шырокiя як у мужчыны.
  Вiнаградава раптам разгарнулася i памахала рукой:
  - Не бяжы стары, за мной! - Праарала яна з такой сiлай, што гукавая хваля проста ѓдарыла па вушах. - Выводзь хутчэй мiнаносец у мора.
  Побач прагрукаталi разрывы, сыпалiся абломкi, адзiн з iх падаѓ прама на Вiнаградаву, i ён машынальна злавiла яго рукамi. Дзяѓчына-тэрмiнатар адчула сябе брамнiкам, якi паспяхова выйграѓ пенальцi, абломак, быѓ круглым, цёплым i паходзiѓ на мяч. Анжалiка раптам адчула, як па руках цячэ нешта вадкае. Дзяѓчына паглядзела на абломак, i тут нават у яе жалезнай ваяѓнiцы, загартаванай трыма гадамi вайны (Разам з iспанскай) да горла падступiла млоснасць. У яе ѓ руках была дзiцячая галоѓка. Бедная дзяѓчынка (гэта вiдаць па кароценькiх касiчках, з выбiтымi вочкамi. Вiнаградава акуратна паставiла галоѓку на трэснуты асфальт i перахрысцiла:
  - Ты не паспела нi зграшыць, не пажыць! Зрэшты, няма грэшнiка больш за Бога, таму няма большага граху абыякавасць да пакут дзяцей.
  Iзноѓ грукат, i аскепкi, адзiн трапiѓ дзяѓчыне ѓ бот, падрапаѓшы скуру. Вiнаградава хацела ѓжо павярнуцца i iмчацца з усiх ног да ѓзлётна-пасадачнай паласы, дзе яе МiГ, цярплiва чакаѓ агрэсiѓнай гаспадынi, але...
  Востры як клiнок кiнжала погляд ваяѓнiцы адрознiѓ невыносную грымасу болю на твары капiтана першага рангу Васiльчыкава, калi яго верхняя частка адарванага цела ляцела падкiнутае выбухной хваляй. Дзяѓчына, сама ледзь ухiлiлася ад аскепка. Хаця якая яна дзяѓчына, упершыню ѓзялася за зброю яшчэ ѓ грамадзянскую. Ёй ужо ѓ свой час, неяк зачапiла шчаку, яшчэ час iнтэрнацыянальнай бiтвы ѓ Iспанii. У вынiку застаѓся глыбокi шнар, якiя, доѓгi час псаваѓ ёй знешнасць. Плюс арышт i адпраѓка палкоѓнiка канцлагер. Праѓда, менавiта ѓ Сiбiры на лесапавале яе пазнаёмiлi з адным вельмi моцным ведзьмаком, якi, здолеѓ з дапамогай прыцiранняѓ i заклiку духаѓ, вылечыць, нiбы яго i не было, гэтае раненне i яшчэ некалькi. Шрамаѓ атрыманых падчас бiтваѓ з бячэхамi, войскамi Калчака, Дзянiкiна, Урангеля. I яе шмат чаму навучыла, так Вiнаградава, падобна, ставiлася да абранага ѓвазе людзей.
  Атрымала магчымасць выйсцi датэрмiнова выкарыстоѓваючы жаночыя чары, так яе падвялi пад амнiстыю нягледзячы на цяжкi артыкул. Справа вядома не столькi ѓ тым, каб уламаць, мужчыну, а ѓ тым, каб пра гэта не даведаѓся парторг. А даносчыкаѓ усiх масцяѓ столькi, што стукач, на стукачы i стукачом падганяе. Так што асаблiва не разгонiшся, калi табе дарагая кар'ера.
  А значыць, у Японii вялiкая перавага ѓ пяхоце, авiяцыi, i нават у танках. Ну, у танках, з нашага боку кампенсуецца якаснай перавагай, а астатняе куды горш. Хаця калi браць стралковую зброю, па лiку аѓтаматаѓ Японiя таксама некалькi адстае, у асноѓным у яе стрэльбы. Зрэшты, i далёкаѓсходнiя дывiзii абсталяваны пiсталет-кулямётамi слаба. Аѓтаматаѓ на ѓсiх не хапае. Так што... У якасным стаѓленнi ѓ пяхоце перавагi няма, хутчэй нават горш, усе лепшыя афiцэры, перакiнутыя на савецкi фронт, тут горшыя войскi, як правiла не абстраляныя, мелыя мiнiмум ваеннай вывучкi. А значыць, вайна пачынаецца, у вельмi неспрыяльным, для СССР абстаноѓцы. I нямала iзноѓ сфармаваных рэзерваѓ будзе кiнутая на ѓсход...
  Вiнаградава раптам ткнулася ѓ пажарышчы. Палала разбамбаваная гарадская бальнiца. Карцiна сапраѓды апакалiпсiчная жыѓцом гараць i жанчыны, i дзецi, i старыя. Вось грудное немаѓля ѓпала прама ѓ агонь, а вакол жудасны роѓ i стогны.
  Вiнаградава адчула трубы архангелаѓ у галаве i кiнулася ѓ полымя. Мовы агню лiзнулi дзяѓчынку ѓ голыя рукi i адкрыты твар, але лётчыца рухалася гэтак iмклiва, што здолела падхапiць дзiця, вырваѓшы яго з абдымкаѓ знiшчэння.
  Дзяѓчына выскачыла, адчуваючы скурай толькi лёгкi сверб, кiнула погляд на малютку. Нажаль, было занадта ѓжо позна, хлопчык задыхнуѓся, уцягнуѓшы ѓ лёгкiя полымя, на круглым твары апёкi. Такiя iрваныя пухiры на скуры далiкатней бутонаѓ стакроткi. Вiнаградава прагарлапанiла:
  - Вось яно людское бязмежжа!
  Ударыла ботам па кучы смецця, пасля чаго кiнулася выбаѓляць, каго яшчэ можна выратаваць. Гэта нагадвала скокi кобры памiж газавымi фаеркамi, дзяѓчына вельмi мудрагелiста выгiналася, i падтанцоѓвала. Яна абпальвалася, боты плавiлiся, гiмнасцёрка абвуглiлася, але яна працягвала ѓпарта бiцца за кожную слязiнку дзiцяцi, за кожны ѓдар маленькага сэрца, за кожную далiкатную, але такое патрэбнае краiне жыццё! Боты развалiлiся, i цяпер дзяѓчына скакала па вiхуры полымя, свае босымi, чароѓнымi, ножкамi. Яна была пакутнiцай, але не проста манашкай катавала сябе пастамi i бiзуном, што не прыносiць карысцi, нi Богу, нi людзям, пакутнiцай-змагаром якая ратуе пэѓныя жыццi. Нажачкi ваяѓнiцы-дзяѓчынкi пакрылiся пластом дробных пухiроѓ, але рухалiся ад болю яшчэ хутчэй i дакладней.
  Капiтан медыцынскай службы, дастаѓ з торбы вялiкiя боты, крыкнуѓ ёй:
  - Вазьмi, хутчэй апранi iх! Ты скачучы па полымi, дык станеш калекай.
  Ваяѓнiца ѓ званнi маёра адразу адказала:
  - Лепш стаць калекай цялесна, чым быць вырадкам маральна! Нi секунды на сябе, усё для фронту, усё для перамогi!
  Капiтан медыцынскай службы адказаѓ:
  - Гэта сапраѓдны савецкi чалавек!
  Вiнаградава затоптваючы полымя, лаялася:
  - А ты чаго каштуеш, ратуй людзей!
  Капiтан уздыхнуѓ:
  - У мяне пратэзы, замест ног!
  Вiнаградава выцягнуѓшы чарговую дзяѓчынку з напалову спаленым тварыкам i без прытомнасцi, раз'юшана крыкнула:
  - Да чаго жорсткi Бог!
  Капiтан пацiснуѓ плячыма:
  - Не Бог вiнаваты, а людзi!
  Вiнаградава вельмi разумна i ѓпэѓнена запярэчыла:
  - Гэта таксама самае, што сказаць - не бацькi вiнаватыя, а дзецi!
  Капiтан хацеѓ нешта адказаць, але клубы дыму патрапiлi, яму ѓ горла, i ён надрыѓна закашляѓ.
  Бамбавыя ѓдары сцiхлi, а артабстрэл усё яшчэ працягваѓся. Карабельныя прылады маюць прыстойны запас снарадаѓ, праѓда, агонь зараз вёѓся больш па абяззброеных савецкiх пасудзiнах. Ямамота разумеѓ, што панаванне ѓ моры надоѓга перадасць iнiцыятыву ѓ гэтай вайне Японii. А будаваць караблi, працэс дарагi i доѓгi, хоць напрыклад падводныя лодкi, мабыць, штампаваць прасцей. Гэта, вядома, таксама трэба ѓлiчваць, але важна паламаць структуру. Адмiрал Ямамота, самы ѓплывовы чалавек Японii, пасля iмператара Хiрахiта, адчуваѓ сябе богам. Сапраѓдным богам, так рэлiгiя краiны Узыходзячага Сонца вучыла, што лепшы шлях да абагаѓлення - ратная доблесць! А зараз вялiкi палкаводзец, мог адвольна раздзiраць i карэкцiць прастору вакол сябе. Над Уладзiвастокам густыя, чорныя, на многiя кiламетры клубы дыму, гэта запалалi нафтасховiшчы i склады з гаручым. Сотнi, тысячы людзей згараюць, геене, ну як пасля гэтага не адчуць сябе богам, якi помсцiѓ рускiм за стагоддзi знявагi, вялiкага народа змушана тулiцца на чарадзе, такiх малюсенькiх у параѓнаннi з прасторамi Расii выспаѓ. Вось зараз рускi флот тоне, i адрозненне ад Перу-Харбара яны не пакiнуць не адной пасудзiны.
  Ямамота прапаноѓваѓ падчас бiтвы пад Халхiн-Голам, нанесцi падобны ѓдар па Уладзiвастоку, для чаго i быѓ складзены падрабязны план. Але Гiтлер нечакана пайшоѓ на мiр са Сталiнам. Наогул iдыёт Гiтлер, задумаѓ разню Габрэяѓ i тым самым наладзiѓ супраць сябе i Польшчу, i краiны Захаду. I навошта яму гэта трэба было? Жадаѓ атрымаць габрэйскiя багаццi? Але лепш было спачатку стаць сусветнай дзяржавай, разграмiѓшы СССР, i можа потым i iншыя краiны. Захад перамагчы прасцей з-за таго, што яго менталiтэту куды ѓ меншай ступенi ѓласцiвы фанатызм i схiльнасць да самаахвяравання. Вось цi вядомы хоць адзiн выпадак, каб амерыканскiя лётчыкi iшлi на таран? Праѓда, пара сутыкненняѓ было, але гэта, хутчэй за ѓсё, выпадковасць. Рускiя фанатычныя, што дзiѓна, бо Праваслаѓная вера не ѓхваляе самагубства, i зусiм не лiчыць, што ратнымi подзвiгамi можна заслужыць шлях у рай. Наогул вучэнне Хрыста, вельмi дурное i непрактычнае. Ён Ямамота чытаѓ Бiблiю i дзiвiѓся людскому глупству, лiчыць Богам такога пацыфiста. Напрыклад, вучыць: стукнулi цябе па правай шчацэ - падстаѓ левую, просяць адну кашулю - аддай дзве, палюбi ворага свайго! Толькi псiхiчна хворы чалавек, можа лiчыць Хрыста Богам. Такая рэлiгiя добрая, толькi для рабоѓ, прымусовых васалаѓ. I трэба ж паверыла ѓся Еѓропа i палова свету. Праѓда вучэнне Iсуса, не гледзячы на тое, што адпрэчвае прынцып лядашчага запавету, вока за вока, а вучыць любiць сваiх ворагаѓ, зусiм не перашкодзiла ангельцам заваяваць Трацiну ѓсёй планеты, стварыѓшы самую шырокую iмперыю за ѓсю гiсторыю чалавецтва. I гэта пры ѓсёй рэлiгiйнасцi Брытанii, дзе Бог, згаданы нават у дзяржаѓным гiмне. Дзiѓна прэзiдэнты ЗША клянуцца на Бiблii, але тым не менш, бамбiлi напалмавымi бомбамi японскiя гарады, жыѓцом спальваючы тысячы жанчын i дзяцей. Прычым забiвалi мiрнае насельнiцтва, не выпадкова, а наѓмысна, гэтая была тактыка тэрарызавання мiрнага насельнiцтва: падрыву людскiх i эканамiчных рэсурсаѓ. А бо японцы тэрыторыю ЗША пакуль не бамбiлi. Але будуць! А яшчэ прыпiсваюць адмысловую жорсткасць самураям. Ён Ямамота ж пры жаданнi, мог бы прарвацца з бамбавiкамi да гарадоѓ ЗША, асаблiва пасля разгрому флоту янкi, пад Перу-Харбарам. Ды Еѓрапейцы маральныя вырадкi. У iх перакручанае разуменне, веры, вучыць i не выконваць! У Японii не так! У нас чаму вучаць, тое i выконваюць. Няма такога, каб Бог казаѓ, падстаѓ iншую шчаку, але пры гэтым яго слугi наѓмысна забiвалi малых дзяцей. Ды ѓвогуле вера, што Бог адзiн i Усемагутны не можа быць праѓдай. Быѓ бы ён адзiн, то вядома б паклапацiѓся б аб тым, каб людзi ѓшаноѓвалi яму правiльна, у веры i праѓдзе i мелi адзiнае вучэнне. А так кожны молiцца, як хоча, што ѓ што здольны. Ды i свет занадта пачварны i не правiльны, каб быць створаным адзiным Усемагутным Богам. Бо любы адказны кiраѓнiк у першую чаргу iмкнуцца да парадку i справядлiвасцi. Ён хоча, што моцны, мудры, высакародны, сумленны, быѓ на першым месцы, а астатнiя альбо выпраѓлялiся, раслi фiзiчна i духоѓна, альбо... Зрэшты, калi Бог Усемагутны i Творца сусвету, то б цялесных i разумовых вырадкаѓ не стаѓ бы ствараць. Чаму ж iмператар часам вымушаны цярпець як дадзенасць слабасцi людзей? Таму што iншага выйсця няма, ён не можа ѓ iмгненнi вока ператварыць вырадкаѓ у прыгажуноѓ, а трусоѓ у адважных. А вось каб мог, то неадкладна гэта зрабiѓ бы! Нажаль, даводзiцца прымаць, тое, што ёсць i мець справу з тым чалавечым матэрыялам, што атрымаѓ як дадзенасць. Але ад каго атрымаѓ гэта iншае пытанне. Ды i сам iмператар мае слабасцi: ён усяго толькi чалавек - старэе, хварэе, старэе. Дзiѓна, але боскi iмператар, часта жыве менш чым радавы слуга, валодае зброю горш, чым большасць генералам, i многiя салдаты. Ну, што ѓ iм ад Усемагутнага Бога. Але i белыя, нi чым не лепшыя! За ѓсю гiсторыю Еѓропы, не было больш страшнага, i ѓдачлiвага заваёѓнiка, чым Гiтлер. Ён ды сапраѓды сiмвал ратнай доблесцi белых людзей! I, тым не менш, самы вялiкi палкаводзец усiх часоѓ i народаѓ, не змог нават гiмназiю скончыць, атрымаць сярэднюю адукацыю, якое ѓ Японii з'яѓляецца абавязковым!
  Ды яшчэ i ѓ войска Гiтлера не прынялi, па стане здароѓя. Дзiѓна гэты руплiвец культу сiла, леѓ вайны, апынуѓся настолькi слабы фiзiчна, што нават у Нямеччыне, дзе ѓ кожнага слупа варта па вайскоѓцу, яго не заклiкалi радавым. Ды да чаго дэградавала Еѓропа.
  Зрэшты, Сталiн, iншы самы выбiтны палiтык сучаснасцi, таксама не меѓ сярэдняй адукацыi, ён быѓ самародкам. I што цiкава таксама не быѓ прызваны ѓ войска, па стане здароѓя. Цiкавае, супадзеннi, два злосных ворага не мелi сярэдняй адукацыi, не былi прызваныя прыдатнымi да страявой службы па стане здароѓя, меѓ бацькоѓ п'янiц, пры чым у Гiтлера тата спачатку таксама працаваѓ шаѓцом!
  Вось такое супадзенне, дзiѓнае, злавеснае. Герынг правая рука Гiтлера не такi. Ён з сям'i арыстакратаѓ, продак Герынга быѓ намеснiкам фактычнага кiраѓнiка Германii Бiсмарка. Герынг бiзнэсмэн, алiгарх, арыстакрат i прагматык. Вось яшчэ i бачаць магчымым iм замянiць ашалелага фюрара. Амерыка i Брытанiя таксама няхай i таемна, хочуць пакончыць з Расiяй, незалежна ад кiруючага рэжыму, але з камунiстамi, што адмаѓляюць само паняцце прыватнай уласнасцi, iм хочацца скончыць так моцна, што яны нават заплюшчваюць вочы на празмернае ѓзмацненне Германii.
  Зрэшты, Нямеччына гэта геапалiтычны канкурэнт, але канкурэнт у рамках капiталiстычных i арыстакратычных правiл гульнi, а бальшавiцкая Расея, абсалютна чужародная i варожая. Нават дзiѓна, што з сорак першым Чэрчыль сам прапанаваѓ Сталiну дапамогу, гэта пры ѓсiм сваiм антыкамунiзме, традыцыйнай, англiйскай нянавiсцi да Расii. Бо Нямеччына пад чырвонымi, гэта баявы конь, упрэжаны ѓ савецкую калясьнiцу, а СССР пад карычневымi, вечная партызанская зона. Бо фанатычныя бальшавiкi не змiрацца, i будуць весцi зацяжную партызанскую вайну, якая настолькi знясiлiць Трэцi Рэйх, што ѓсе летуценнi, аб далейшай экспансii знiкнуць як вясёлка пасля навальнiцы! Расея пад Нямеччынай, лепш, чым Нямеччына пад Расеяй! Разумеючы гэта зразумела, чаму ЗША i Брытанiя шукаюць выхад з вайны.
  Ямамота прагматык, ён быѓ вайны з ЗША i Брытанiяй. Але гэтыя дзве iмперыi самi справакавалi Японiю, увёѓшы эмбарга на пастаѓкi нафтапрадуктаѓ. Бо ѓ краiны Узыходзячага Сонца няма сваiх свiдравiн, ды i шматлiкiх iншых сыравiнных рэсурсаѓ. Японцы вялi перамовы, амерыканцы накручвалi ѓсё новыя i новыя зневажальныя патрабаваннi.
  I пры гэтым янкi, правакуючы вайну, зусiм не паклапацiлiся аб прывядзеннi войска i флота ѓ баявую гатоѓнасць. Спакуса аказалася занадта вялiкай, тым больш цеплiлася надзея, што Масква вось-вось упадзе i Германiя, i ёй саюзнiкi прыйдуць на дапамогу. Акрамя таго быѓ разлiк на тое, што ЗША будучы ѓсё ж адносна дэмакратычнай краiнай, моцна залежнай ад грамадскай думкi, калi вайна зацягнецца, не захоча багата палiваць крывёй чужыя выспы. Сапраѓды, з чаго радавому амерыканскаму абывацелю атрымлiваць цынкавыя дамавiны са сваiмi сваякамi, калi гаворка не iдзе аб абароне тэрыторыi ѓласна ЗША, ды i плацiць немаленькiя ваенныя падаткi! Можа таму i царская Расiя прайграла, маючы больш салдат, але рускi народ не лiчыѓ Манчжурыю сваёй тэрыторыяй, а плацiць крывёй i потым за абстрактныя iнтарэсы не хацеѓ. Нажаль, Гiтлер не ѓзяѓ Маскву, збольшага з-за негатоѓнасцi да суровай Зiмы, а збольшага з уласцiвага бальшавiкам фанатызму. Зрэшты, не толькi бальшавiкам, рускiя народ схiльны да самаахвяравання за вялiкiя мэты. Бо першы паветраны таран здзейснiѓ рускi хлопец Месер. Нават дзiѓна, што гэта ён зрабiѓ не дзеля райскiх гурый, а дзеля Айчыны. Хоць... Месер збольшага i дурань, ён бо майстар вышэйшага пiлатажу, вынаходнiк, канструктар, i вядома жывы прынёс бы куды больш карысцi Радзiме. Можа янкi не так ужо i не правы, тыражуючы прынцып: галоѓнае ѓ баi выжыць! Бо мёртвы ѓжо не зможа забiць!
  Адмiрал Навума заѓважыѓ:
  - Мы ѓжо зрасходавалi больш за дзве трацiны боекамплекта. Прылады моцна нагрэлiся, на iх вёдрамi льюць ваду!
  Ямамота прайграѓ пальцам у паветры крыж i вымавiѓ, нiзкiм, крыху хрыплаватым голасам:
  - Я думаю, гарматы вытрымаюць i апошнюю трацiну снарадаѓ. Хоць не, выбiце да дзевяноста пяцi працэнтаѓ.
  Адмiрал Навума пацiснуѓ плячыма i выцер пот з iлба:
  - А цi варта так выкладвацца ѓ першы дзень?
  Ямамота сцiснуѓ кулакi:
  - Варта! Вядома, стаiць! Мы заспелi рускiх знянацку, як гэта было ѓ 1904 году, у немцаѓ у 1941, але Сталiн жорстка пакарае камандаванне i такое не паѓтарыцца. Так што патрэбна карыстацца тым, што хвост дракона заснуѓ. Наогул-то я разумею Сталiна, вайна з Нямеччынай да такой ступенi паглынула яго ѓвагу, што ён перастаѓ прыглядаць за Далёкiм Усходам. А яго атачэнне без правадыра баiцца праявiць iнiцыятыву. Вось i прашляпiлi наш удар. Як зрэшты, i амерыканцы. Для ѓсiх было вiдавочна, справа рыхтавацца, хмары збiраюцца, хутка грымне гром, але...
  Навума пакратаѓ дзяржальню якi вiсiць на поясе самурайскага мяча, або як яго яшчэ прынята зваць катана:
  - Рускiя заѓсёды дзейнiчаюць са спазненнем! Вайне не будзе занадта доѓгай i мы дойдзем да Урала.
  Ямамота падняѓ вочы да неба.
  - Ды дапамогуць нам у гэтым багi, але я так не думаю! Яны хутка вучацца, Халхiн-Гол паказаѓ, што рускiх ѓзровень вышэйшы, чым пры вайне 1904-1905 гадоѓ. Акрамя таго адкрыю табе адну таямнiцу. Наш таемны агент ва Уладзiвастоку, крыху дапамог, што ѓ даволi магутнай берагавой артылерыi не аказалася снарадаѓ, а авiяцыя не здолела своечасова ѓзляцець. Вось яна таемная вайна.
  Навума здзiвiѓся:
  - А куды глядзеѓ СМЕРШ i НКВД?
  Ямамота хiхiкнуѓ, трасучы пальцамi:
  - Тут на Далёкiм Усходзе служаць самыя горшыя кадры Расii, ва Уладзiвасток iмкнуцца, тыя каму страшна памiраць на савецка-германскiм фронце. Таму тут, куды лягчэй знайсцi здраднiка цi дурня ѓ вярхах, а таксама своекарыслiвага чалавека. А НКВД да такой ступенi прызвычаiлася раскрываць уяѓныя змовы, то сапраѓдных здраднiкаѓ ужо не заѓважае. Так што працаваць можна. Дарэчы заѓваж калi на бок немцаѓ перайшло некалькi генералаѓ, не гледзячы на тое, што iх сем'ям, родным i блiзкiм за гэта пагражае растрэл, то падкупiць кагосьцi з верхавiны цалкам рэальна. Або выкарыстоѓваць уцямную, што нават яшчэ лепш. Так што мы правялi немалую працу. Нам японцам наогул уласцiвая дбайнасць у прадумваннi ваенных аперацый, i ѓлiк усiх дробязяѓ.
  Навума пацёр дзяржальню катана:
  - Так! Але ганьба Халхiн-Гала, выклiкае пачуццё горычы i наймацнейшай прыкрасцi! Як мы маглi...
  Ямамота суцешыѓ:
  - Там маньчжураѓ было больш, чым японцаѓ, ды i наогул нельга ѓвесь час выйграваць. Павiнен адзначыць, што ѓсё ж бiлiся з нашага боку не самыя лепшыя часткi, i рускiх была вялiкая перавага ѓ авiяцыi i танках.
  Навума напалову агалiѓ катана:
  - Нас гэта не апраѓдвае! Самурай нiколi не спашлецца на тупы клiнок i на стомленага каня, на мноства ворагаѓ, i слабое зброю!
  Ямамота адкарэктаваѓ:
  - Самурай вядома, не, але чалавек на жаль так! Людзям уласцiва памыляцца!
  Ямамота адцягнуѓ увагу i нешта пракрычаѓ у трубкi, а затым працягнуѓ:
  - Самурай рэальна нiколi не сагне! Ён iдзе на таран i супраць плынi.
  Навума кiѓнуѓ:
  - Няѓжо! Але мы ваявалi з ЗША i Брытанскiм iльвом.
  Ямамота пастукаѓ пальцам па рубцы.
  - Так! Слушна, але ЗША атрымалi па зубах, Брытанiя страцiла калонii, а Нямеччыны было прутка. Мы хацелi адцягнуць з Захаду Расii як мага больш сiл, каб аблегчыць Вермахту пераход у наступ. Удар быѓ запланаваны на Май, да моманту падсыхання дарог, але перашкодзiлi амерыканцы.
  Навума выхапiѓ катана, секануѓ iм у паветры:
  - Смерць ЗША! Яны вечна замiнаюць Японii.
  Ямамота хiтравата ѓхмыльнуѓся:
  - Не заѓсёды вядома, напрыклад калi мы ѓпершыню ваявалi з Расiяй, янкi выдатна дапамаглi нам крэдытамi, а таксама пастаѓкамi ѓзбраенняѓ. Больш за палову нашага флота была зроблена на грошы ЗША i Брытанii, прычым на iх жа суднабудаѓнiчых верфях. Так што Амерыка не заѓсёды дрэнна, але толькi не ѓ дадзеным выпадку.
  Навума здзiѓлена спытаѓ:
  - I чаму?
  Ямамота сышоѓ да тлумачэння:
  - Чарада бамбардзiроѓшчыкаѓ далёкага дзеяння прарвалася да Токiо, i нанесла па сталiцы падступны ѓдар, з ужываннем напалмавых бомбаѓ. Згарэлi сотнi драѓляных дамоѓ, i iмператар загадала любым коштам, адсунуць зону кантролю ад сталiцы. I ѓ першую чаргу захапiць самую блiзкую да Японскiх драб, баявы комплекс амерыканскiх баз на архiпелагу Мiдуэй. I нам гэта ѓдалося!
  Навума махнуѓ па паветры мячом:
  - Мы ѓсё роѓна перамаглi!
  Ямамота перабiѓ:
  - Сярод белых таксама ёсць разумныя! Нездарма Iмператар у сваiм кабiнеце, паставiѓ бюст Напалеона. Але быѓ яшчэ адзiн Цэзар, ён сказаѓ: утрымаць заваяванае цяжэй, чым заваяваць. У дадзеным выпадку да нас гэта адносiцца ѓ першую чаргу. Навума прайграѓ мечам васьмёрку:
  - Розумам разумею, але сэрцам!
  Ямамота падняѓся i пляснуѓ калегу па плячы:
  - Ды ты не хвалюйся, у дадзеным выпадку мы сыходзiм, каб вярнуцца. Пераможам СССР i зноѓ кiнем на ЗША i ангельцаѓ, але ѓжо разам з немцамi i макароннiкамi.
  Адмiрал Навума амаль няѓлоѓным рухам схаваѓ, катана ѓ ножны i, шапялячы, прашаптаѓ:
  - Будучыня добрая, а сучаснасць лепшая! Чуеце на авiяносцах зрасходаваны ѓвесь запас бомб, а на...
  Ямамота коратка загадаѓ:
  - Выйдзi на палубу i агледзься, праз паѓгадзiны мы развернемся i сыдзем да сваёй блiжэйшай базы.
  Навума прасвiстаѓ у нос:
  - Слухаюся камандзiр!
  Адмiрал выскачыѓ, патрымаѓшы дзверы, каб яны не пляскалi. Не паспелi яго крокi сцiхнуць, як дзверы са сцяны выслiзнуѓ цень, яна прайшлася на дыбачках i скiнула покрыва.
  
  ТО ШТО ПАВIННА БЫЛО БЫ БЫЦЬ НА САМАЙ СПРАВЕ!
  Чарговая гiсторыя, у якой не было тэракту 11 верасня 2001 года. Умяшалася выпадковасць. Маючы аператыѓную iнфармацыю, што ѓ ЗША рыхтуюць iсламiсты Бэн Ладэна тэракты, усiх падазраваных iсламiстаѓ проста выслалi за межы Амерыкi. I вось тэракт не адбыѓся. А пасля забойства Ахмад Шах Масуда, талiбы сталi грамiць Паѓночны Альянс. I Уладзiмiр Пуцiн загадаѓ атакаваць Талiбан, каб пазбегнуць поѓнага разгрому саюзнiкаѓ у Афганiстане.
  Спачатку вiдавочна бамбардзiроѓкi. А затым i сухапутныя сiлы Расii сталi перакiдвацца ѓ Аѓганiстан. Уладзiмiр Пуцiн яшчэ адносна малады, гарачы, i жадае славы. Узяць рэванш за ганебнае паражэнне СССР у Афганiстане.
  I вайна, распачаѓшыся яшчэ ѓ кастрычнiку 2001 года з бамбардзiровак пазiцый i баз Талiбан паступова перарасла ѓ поѓнамаштабны канфлiкт. Прычым, Захад i Iсламскi мiр не саромеючыся дапамагалi талiбам i Аль-Каiдзе. I вайна набыла вельмi нават зацяжны характар.
  I вось Сняжана ваюе ѓ Аѓганiстане на найноѓшым танку Т-95. Iдзе восень 2012 года. Зноѓ прэзыдэнтам стаѓ Уладзiмiр Пуцiн. I дадзены загад скончыць з вайной што доѓжыцца ѓжо больш за дзесяць гадоѓ. I ѓ прыватнасцi ѓрэшце злавiць цi забiць Усаму Бэн Ладэна.
  Сняжана, Алiса i Анжалiка ѓтрох на танку б'юцца. Абстрэльваюць са сваёй машыны маджахедаѓ.
  Сняжана нацiскае босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка. Уражвае супернiка i верашчыць:
  - Салдат можа быць наiѓным аленем, але нiколi не стане баязлiвым зайцам, калi яго не падставiць палiтык-свiння!
  
  Алiса, ведучы агонь, таксама ахвотна пацвярджае:
  - Салдат цалкам можа даслужыцца да арла, калi палiтык свiння не апусцiць яго да гусака!
  Анжалiка з дзiкай дасцiпнасцю нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак, на кнопкi джойсцiка, дадала:
  - Свiннi-палiтыкi не таварышы салдатам, асаблiва калi яны сакалiнай пароды!
  Дзяѓчыны такiм чынам разышлiся капiтальна. I iх танк пырхаѓ i ѓсiх маджахедаѓ, што траплялiся на шляхi разбураѓ. I цiснуѓ гусенiцамi, i штабнаваѓ з кулямётаѓ.
  Сняжана адзначыла:
  - Салдат, загiнуѓшы на полi лаянкi не памiрае назусiм, яго душа ѓ несмяротнай славе, палiтык, якi пасылае ваяра на смерць, мерцвяк пры жыццi бо ѓ свiней не бывае душы!
  Алiса, палiваючы маджахедаѓ свiнцовым i уранавым дажджом, прачырыкала, скалячы зубкi.
  - Палiтыкi кiруюць войска, iмкнучыся раѓцi нiбы львы, але рэчаiснасцi чутны толькi песi брэх i рохканне свiннi!
  Анжалiка голай пяткай нацiснула на кнопку джойсцiка ѓспыхнуѓшы агнём i агрэсiѓна выдала:
  - Часта салдат рызыкуе галавой з-за свiных пятакоѓ палiтыкаѓ што нi стоячы нi гроша!
  Сняжана таксама дзюбанула па супернiку, яго скамячыла, вырашэцiѓшы нiбы падсiтак выдаѓшы:
  - Салдат можа быць ладным гусём, пры гэтым застаючыся арлом, а палiтык вiртуознай лiсiцай, з сутнасцю свiннi!
  Алiса хiхiкнула i дадала, блiснуѓшы жамчужнымi зубкамi:
  - Салдат хоць часам i гусь, але з яго ѓвесь час ляцяць пёры, а палiтык свiнячыць, але з яго як у гуся вада!
  Анжалiка лупанула, нацiснуѓшы босымi пальчыкамi ножак, на кнопкi i прапiшчала:
  - Салдат арэ як конь, а генерал часам толькi быкуе!
  Сняжана таксама голай пяткай нацiснула на рычажок, разнесла супернiка i прачырыкала:
  - На вайне больш за ѓсё гiне салдат - не ѓсе яны высакародныя, але ѓсе героi, а плады пажынаюць палiтыкi - не яны разумнiцы, але затое ѓсе падлы!
  Алiса босымi пальчыкамi хупавых ножак нацiснула на кнопкi джойсцiка, зрэзала супернiка i пiскнула:
  - Салдат гэта баявы певень ад якога ляцяць пёры, а палiтык пуста лядашчая сарака, якая выпускае слоѓны панос!
  Анжалiка з дзiкiм азартам нацiснула на кнопку джойсцiка пунсовым саском, зрэзала душманаѓ i выдала:
  - Салдату некалi мыцца, але ён пахне высакароднасцю, а палiтык колькi не прымай ванную аддае казлом, i слоѓным паносам!
  Сняжана з усмешкай адказала, таксама лалавым саском нацiснуѓ на кнопку джойсцiка i зразаючы маджахедаѓ:
  - Салдат чысцiць ваксой боты, а палiтык абмывае рукi ад брудных спраѓ!
  Алiса хiхiкнула i адзначыла, нацiснуѓшы на кнопачку джойсцiка клубнiчным саском грудзей.
  - Салдат атрымлiвае за подзвiгi ѓзнагароды вельмi рэдка, палiтык падкладае ваярам свiнню стала!
  Анжалiка, ведучы вельмi трапны агонь па душманах, i iх выкошваючы нiбы культыватарам, рыкнула:
  - Салдат вечна галодны ад недахопу мяса, хоць палiтык рэгулярна падкладае яму свiнню i вешае локшыну на вушы!
  Сняжана выскалiла зубкi ведучы стралянiну па маджахедах. Яна разбурала iх нацiскаючы на кнопкi джойсцiка босымi пальчыкамi ножак, але пры гэтым буркавала:
  - Салдату з набору вiтамiнаѓ i гароднiны дастаецца толькi гарчыца i перац ад прамоѓ палiтыкаѓ, а з мяса свiнiна трэцяй свежасцi, а на трэцяе толькi дзiрка ад бублiка!
  Алiса хiхiкнула i дзюбнула, нацiснуѓшы на кнопкi джойсцiка голай, круглай пяткай:
  - Салдат выконвае загад, генерал аддае распараджэннi, палiтык вылiваючы слоѓны панос толькi пэцкае воiнам мундзiры!
  Анжалiка з гэтым была больш за згодна, скошваючы чэргамi шматлiкiх баевiкоѓ Аѓганiстана:
  - Салдат часам баiцца, але не баiцца, палiтык увесь час кураж, але ѓ атаку цягнецца толькi яго доѓгi язык!
  Сняжана агрэсiѓна адзначыла, вядучы стралянiну надыходзячым на iх воiнам Афганiстана, выкарыстоѓваючы голую пятку:
  - Мундзiр салдата гадзiць не акопны бруд, а мовы палiтыкаѓ што ѓвесь час свiняць!
  Алiса з вялiкiм азартам дадала, падморгваючы сваiмi сапфiравымi вочкамi, i круша маджахедаѓ:
  - Салдата куля не бярэ, агонь не палiць, i ѓ вадзе воiн не патоне, але рызыкуе захлынуцца ѓ слоѓным паносе палiтыканаѓ якiя паслалi яго на бойню!
  Анжалiка дадала, нацiснуѓшы лалавым саском грудзей на кнопку джойсцiка i прабуркавала скошваючы маджахедаѓ:
  - Салдат забiваючы не кат, палiтык абяцаючы райскае жыццё не анёл!
  I танк расiйскай забойнай канструкцыi разбураѓ афганскi душманаѓ, залiваючы iх дробнымi кулямi з уранавымi стрыжнямi.
  Сняжана адзначыла, зразаючы шматлiкiх маджахедаѓ Афганiстана.
  - Бог дапускае вайну, каб вылучыць адважных для раю, i палiтычную iнтрыгу, каб праявiць падлейшых для пекла!
  Алiса агрэсiѓна прымецiла, выбiваючы лезучых як жаба на корч душманаѓ, цвыркаючы:
  - Цемра iснуе каб была бачная яркасць святла, подлы палiтык, каб вылучыць высакародных людзей, што iх выкрываюць!
  Анжалiка з гэтым ахвотна пагадзiлася, нiшчачы непрыяцеляѓ, i атакавалы маджахедаѓ:
  - Палiтык гэта вялiкая свiння што кормiць не салам, а супам з катом, i локшынай на вушы!
  Сняжана агрэсiѓна прымецiла, страляючы па душманах, i ѓзводзячы курганы з трупаѓ:
  - Салдат не павiнен быць зайцам, да баязлiѓцаѓ не прыходзяць перамогi, генерал не павiнен быць свiннi - тлустых самiх пускаюць на шашлыкi!
  Алiса з гэтым цалкам ахвотна пагадзiлася, скошваючы непрыяцеляѓ, нiбы здымаючы стружкi з дрэва:
  - Салдат таксама баiцца смерцi, але страх патануць у палiтычным лайне гонiць яго на перадавую, далей ад тылавых свiней!
  Анжалiка, расстрэльваючы душманаѓ, i босымi пальчыкамi ножак кiруючы гарматамi танка, пiскнула:
  - Не трэба баяцца на вайне страцiць цела, бо дух несмяротны, а трэба баяцца падпарадкаваць палiтыкану душу, дык свiннi ва ѓладзе забiваюць усё лепшае!
  Сняжана, агрэсiѓна строчачы па маджахедах, раскроiла арабскага шэйха што ваяваѓ на баку афганскiх баевiкоѓ i прамурлыкала:
  - Страцiць душу лёгка, страцiць цела яшчэ лягчэй, але аддаючы жыццё за Радзiму набываеш самую каштоѓную вечную памяць людзей, неѓмiручасць у сэрцы ђсявышняга Бога!
  Алiса заявiла, падмiргваючы, босымi пальчыкамi хупавых ножак пасылаючы снарады ѓ непрыяцеля:
  - Салдат страцiѓшы цела ѓ баi, здабудзе вечную памяць, палiтык свiнячы ѓ тыле, выракае сябе на вечную ганьбу!
  Анжалiка агрэсiѓна адзначыла, скошваючы маджахедаѓ i выкарыстоѓваючы пры стральбе пунсовыя соску.
  - Цела зношваецца ѓ гадах, але гераiзм загiнулых у бiтвах не цьмянее ѓ стагоддзях!
  Сняжана зразаючы атакавалых воiнаѓ Афганiстана, i нагрувашчваючы курганы трупаѓ, заѓважыла:
  - Цела ѓ чалавека на час, душа назаѓжды, салдат не перастане служыць Радзiме, генерал крычаць, палiтык свiнячыць, па Гасподзь Бог не ачысцiць сусвет ад зла!
  
  Алiса страчачы па надыходзячых з усiх бакоѓ душманам, i выкошваючы iх нiбы сярпом каласы, выдала:
  - Ад стралянiны гармат закладвае вушы, ад салодкiх прамоѓ палiтыкаѓ глухне сумленне i пачуццё надзеi!
  Анжалiка адзначыла, выбiваючы маджахедаѓ, што так актыѓна лезлi на пазiцыi расiйскiх войскаѓ, i вякнула:
  - Самы вялiкi драпежнiк гэта не белы мядзведзь, а палiтык-свiння з чорнай душой!
  Дзяѓчынкi гасiлi маджахедаѓ увесь дзень, але ѓ iх скончыѓся баявы камплект. I яны вярнулiся на базу. Тамака падзаправiлiся i папоѓнiлi запас куль: маленькiх, але дарагiх i з уранавым стрыжнем. А таксама адмысловых выглядаѓ снарадаѓ, што валодаюць падвышанай забойнай моцай.
  I на 4 лiстапада 2012 года, якраз на свята ѓ Расii, яны зноѓ на танку Т-95 iрванулi супраць душманаѓ, iмкнучыся атрымаць вялiкую перамогу.
  Сняжана, ведучы трапны агонь, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi, точаных ножак выбiваючы баевiкоѓ, адзначыла:
  - Палiтык гэта драпежнiк пажадлiвы, але здыхлятнiк, i ад яго гною, не растуць ружы, а толькi марнее настрой!
  Алiса, лупячы па непрыяцелю, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, i зразаючы супернiкаѓ, адзначыла:
  - У палiтыка часта гнiлыя зубы i з-за рота нясе, i дэзадарант красамоѓства не схавае слоѓны памёт!
  Анжалiка дзюбнула па ворагу таксама выкарыстоѓваючы босыя точаныя ножкi i прабуркавала:
  - Палiтык гэта воѓк са ѓстаѓной скiвiцай, але з сапраѓднай доѓгай мовай, якой шмат свiнячыць!
  Сняжана дала забойчую чаргу па афганскiх душманах, i радасна ѓсклiкнула:
  - Тое, што палiтык залазiць мовай у кiшэнi выбаршчыкаѓ гэта яшчэ паѓбяды, горш, што ён свiнiць па поѓнай!
  Анжалiка, ведучы агонь па баевiках Афганiстана, i цвёрда выбiваючы iх без лiтасцi, адзначыла, скошваючы чэргамi з урана:
  - Не так страшна калi палiтык выграбае з кiшэняѓ выбаршчыкаѓ грошы, горш калi ён падкладае свiнню!
  Алiса таксама лупанула, нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку джойсцiка, i выскалiѓшы зубкi, са смакам адзначыла:
  - Салдат можа разрыдацца ад усiх душы страцiѓшы таварышаѓ, бяздушны палiтык здольны лiць толькi кракадзiлы слёзы!
  Танк Т-95 У быѓ самай сучаснай мадэлi, з вялiкiм запасам снарадаѓ i iншых вiдаѓ патронаѓ. Дзяѓчаты бiлiся добра, але вайна ѓ Аѓганiстане працягвала гарэць.
  Вайна iдзе i дзяѓчаты паказваюць вышэйшы клас свайго пiлатажу. I дэманструюць узоры пераможных рэалiй.
  I дзейнiчаюць вельмi агрэсiѓна.
  Сняжана лупанула па маджахедах, выбiла iх масу, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i пiскнула:
  - Палiтык мае лапы-рыдлёѓкi i заграбае грошы выбаршчыкаѓ пры дапамозе мовы, спусташаючы кiшэнi, каб было куды сунуць свiнню!
  Алiса, строчачы па душманах, i дзейнiчаючы з дзiкiм азартам, выскалiѓшы зубкi, адзначыла:
  - Палiтыкi красамоѓныя ѓ абяцаннях, але коснамоѓныя, калi справа даходзiць да апраѓданняѓ невыканання!
  Анжалiка, выбiваючы маджахедаѓ налазаючы з усiх бакоѓ, нiбы лiпкiя прусакi, адзначыла:
  - Палiтык мае гнуткую мову, але для выбаршчыкаѓ цвёрдая косць у горле!
  Сняжана працягвала рассякаць бруямi з уранавых куль маджахедаѓ, выбiваючы iх нiбы збожжа з каласоѓ адзначаючы:
  - Палiтыка суцэльная псiхушка, у палiтыкана на вярбе расце грушка!
  Алiса дзюбнула фугасным снарадам па душманах Афганiстана, выбiваючы iх намёртва i праверашчала:
  - Салдату трэба бычынае здароѓе, ды i розум не павiнен быць авечым, каб свiннi не прыаралi!
  Анжалiка працягваючы весцi агонь па супернiках i дэманстраваць вiртуозную трапнасць, адзначыла:
  - Добра мець жвавыя ногi на полi лаянцы, але не варта апускацца да ѓзроѓню зайца, каб не быць зжэртым лiсой, i выраным свiннёй!
  Сняжана штабнавала па непрыяцелю нiбы лiла свiнцовы i уранавы дожджык, i пiшчала:
  - Жанчына маючы стаць кабыллю, павiнна i розумам быць не мерынам, iнакш прыпасе мужчына, i насвiняет па самую грыву!
  Алiса, ведучы стралянiну па душманах што лезлi, развяваючыся бародамi, i сiвымi i чорнымi i рудымi, зароѓ:
  - Дурная не тая жанчына што тварам кабыла, а тая, што дае сябе прыараць свiннi!
  Анжалiка i гэта пагадзiлася пацвердзiць, выбiваючы арды атакуючы баевiкоѓ Афгана, з ровам:
  - Калi ты дазволiла сябе прыараць свiннi, будзеш насiць хамут, пакуль розум застаецца авечым!
  Сняжана жвава выбiла, курган маджахедаѓ i прапiшчала:
  - Палiтык можа прыараць не толькi з авечым розум i курынымi мазгамi, калi ён свiння з лiсiнай хiтрасцю, i кемлiвасцю вожыка!
  I засмяецца, паказаѓшы свой доѓгi ружовы язык.
  Вось дзяѓчына зноѓ босымi пальчыкамi ножак па супернiках б'е.
  Алiса дзюбанула ѓ маджахеда, знесла яму галаву, прабiѓ жывот чаргой наскрозь i прапiшчала:
  - Палiтык кажа круглява, але ад яго прамоѓ у акрузе хоць шарам пакацi, хiба што толькi свiныя аладкi перашкаджаюць!
  Анжалiка хiхiкнула i паслала ѓ супернiка забойны i разбуральны зарад, буркнула:
  - Калi палiтык суне да выбаршчыка свой нос-пятачок, то народ сапраѓды застанецца без гроша!
  Сняжана дасцiпна адзначыла, скалячы зубкi, што ззяюць ярчэй жамчужын па сонечнымi прамянямi:
  - Дазваляючы палiтыку соваць сваю мову ѓ кашалёк, застаешся з носам, падкладзенай свiннёй, i без порткаѓ!
  Алiса, страляючы па душманах, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак узяла i выдала з дасцiпнасцю:
  - Доѓгая мова палiтыка як ласо на шыi, толькi скiнуць можна не брыкаючы капытамi, а вострым розумам i кемлiвасцю!
  Анжалiка, дзюбанула па маджахедах чаргой з уранавых куль, выбiла iх прыстойную колькасць i пiскнула:
  - Мова палiтыка як ласо ѓтрымае i бычыную шыю, калi розум у выбаршчыка авечы!
  Сняжана агрэсiѓна адзначыла, падмiргваючы сваiм вiзавi. I пры гэтым працягваючы вельмi трапна страляць па душманах:
  - У жанчыны язык лашчыць вушы, у палiтыка гэта атрутнае джала, што капае атрутай на мазгi!
  Алiса адзначыла, ссякаючы атакуючых яе душманаѓ, што лезлi нiбы мурашкi на сякеру.
  - Палiтык капае на мазгi выбаршчыкаѓ залатым дажджом перадвыбарных абяцанняѓ!
  Анжалiка лупячы па маджахедах, выкарыстоѓваючы свае хупавыя босыя ножкi, адзначыла:
  - У палiтыцы пастаянная засуха на выкананне перадвыбарных абяцанняѓ, але затое пастаянна гаворка ручаём, i капанне на мазгi!
  Сняжана, вывяргаючы патокi полымя з агнямётаѓ, i спальваючы жыѓцом маджахедаѓ, адзначыла:
  - Палiтык як мядзведзь любiць салодкi мёд прамоѓ, але замест зiмовай спячкi свiнячыць круглы год!
  Алiса таксама пацвердзiла, забiяцка падмiргнуѓшы дзяѓчынкам, i агрэсiѓна нiшчачы душманаѓ:
  - Калi ты любiш слухаць мядовыя прамовы палiтыкаѓ, то як мядзведзя з цябе здзяруць тры шкуры!
  I босымi пальчыкамi ножак гэтая чароѓная бландынка нацiсне на кнопкi джойсцiка.
  Анжалiка заѓважыла, агрэсiѓна падмiргваючы, i скалячы жамчужныя зубкi, i выбiваючы душманаѓ:
  - У лiпы мёд духмяны, а мёд з вуснаѓ палiтыкаѓ хоць i суцэльная лiпа задушлiвы!
  Сняжана лупiла па атакавалых танк маджахедаѓ. Пры гэтым зразумела выкарыстоѓвала босыя пальчыкi ножак i раѓла:
  - Палiтык як лiсiца часта хiтруе, часам кажа калi выгадна праѓду, але ѓсё пры гэтым прымудраецца насвiнячыць нават у шкоду сабе!
  Алiса ѓзяла i дзюбанула пры дапамозе пунсовых саскоѓ грудзей i прабуркавала з аскалам зубоѓ, якiя зiхацяць нiбы люстэрка:
  - Палiтыка - гэта месца, дзе заѓсёды прымудраюцца насвiнячыць, толькi выбаршчык часам вымятае дзярмо крывавым струменем рэвалюцыi!
  Анжалiка хiхiкнуѓшы яшчэ раз, i выскалiѓшы жамчужныя зубкi ва ѓсмешцы пiраннi, а яна ж дзяѓчына рудай масцi, адзначыла:
  - Слова палiтык i слова прыстойны, спалучаюцца толькi пры даданнi трэцяга - мярзотнiк!
  Сняжана прабуркавала, крышачы шматлiкiх маджахедаѓ, выбiваючы iх нiбы снайпер акуляры, i не забыѓшыся прабуркаваць.
  - У палiтыка ѓ характары можа быць усё акрамя сумлення i гонару, але маскiруецца ён на сумленне, хоць i несумленна!
  Алiса таксама дасцiпна дадала, яе погляд адлiваѓ сапфiрамi, босыя пальчыкi ножак дзiѓна спрытныя:
  - Палiтык абяцае золата гары да нябёсаѓ, каб загарэцца зоркай, толькi ён не дае залатога святла, пры такiм свяцiлi выбаршчык не дачакаецца свiтання!
  Анжалiка таксама вельмi дасцiпна працягнула, круша маджахедаѓ. Пры гэтым прыгажуня выкарыстоѓвала рубiнаѓ саскi сваiх грудзей. I рабiла вельмi гэта прыгожа.
  I яшчэ выла, нiбы пiла з надраенай трубой:
  - Палiтык мае больш масак чым зорак на небе, але ѓсе яны толькi для таго каб палiтыкану-лiсе было лягчэй свiнячыць!
  I танк працягваѓ слiзгаць i пырхаць, збiваючы i спальваючы баевiкоѓ. Баi былi амаль аднабаковыя. Але Расея ѓсё роѓна несла страты. I iх рабiлася ѓсё больш i больш.
  Вось абмiнула яшчэ ёсць гадоѓ... Наступiѓ 2018 год... А вайна ѓ Аѓганiстане ѓсё яшчэ доѓжыцца i не жадае тармазiць. I шмат салдат ужо пахавалi.
  Сняжана i Мiрабела са штурмавiка абстрэльваюць пазiцыi маджахедаѓ. I iх агрэсiѓна нiшчаць. I гараць масава лясы. Залпы Смерча плавяць горы.
  Вайна працягваецца.
  Сняжана заѓважае са смяшком:
  - Палiтык часткова лiса, часткова воѓк, збольшага i слон у пасудной краме, у чымсьцi i баязлiвы заяц, а вось на паверку поѓная свiння!
  Мiрабела паслала з дапамогай босых пальчыкаѓ ножак забойнай сiлы ракету, адзначыла:
  - Палiтык любiць мовай малацiць ваду ѓ ступе - занятак бескарысны для выбаршчыкаѓ, але якi прыносiць палiтыкану даход у выглядзе пены пустаслоѓя!
  Пасля гэтых слоѓ дзяѓчынкi як сталi рагатаць i шчэрыць зубкi. I падмiргваць адзiн аднаму.
  I пасылаць ракеты патокамi, i разбiваючы ѓ друз горы. I прычым заспяваючы:
  - Дадзены загад зраѓняць з зямлёй аул,
  Залпы смерч запальваюць горы...
  Вiдаць, хтосьцi нашу карту садзьмуѓ,
  Ану да д'ябла гэтыя размовы!
  I голымi пятачкамi дзяѓчынкi зноѓ пасылаюць забойнай сiлы ракеты, i руйнуюць пазiцыi душманаѓ.
  Вайна ѓсё яшчэ iдзе... I канца-краю ёй не вiдаць. У Расii расце антываенны рух. Усе хочуць з ёй скончыць. Але прэзiдэнт Пуцiн упарцiцца...
  Так што пакуль Расейская б'ецца, i бачна яшчэ шмат цiкавых прыгодаѓ нас чакае.
  
  ТРЫМАЛЬНАСЦЬ ЧЫНГIСХАНА
  Чынгiсхан быѓ апантаны iдэяй неѓмiручасцi для сябе асабiста. Прычым iм рухаѓ не толькi страх. Вялiкi мангол разумеѓ, што пасля яго смерцi шматлiкiя сыны i ѓнукi перагрызуцца ѓ барацьбе за ѓладу, а гiганцкая iмперыя расколецца на некалькi частак i прыйдзе ѓ заняпад. Зразумела было як Аляксандра Македонскага заваёвы манголаѓ нетрывалыя.
  Ды колькi той Манголii? Што яны змогуць усё гэта ѓтрымаць? Патрэбна была асаблiвая iмперыя...
  Чынгiсхан хацеѓ вечнага жыцця, i тысячы ганцоѓ па ѓсiм свеце шукалi элiксiр вечнага жыцця, цi яшчэ нешта падобнае.
  Але вось адзiн з ганцоѓ Чынгiсхана даставiѓ артэфакт "Люстэрка Iрбiса". У iм быѓ магутны джын, якi пагадзiѓся дараваць Чынгiсхану вечнае жыццё. Але кожны год у ахвяру д'ябальскаму духу павiнны прыносiцца дзевяноста дзевяць нявiннiц. I гэта была такая высокая плата за неѓмiручасць Чынгiсхана.
  Але джын стрымаѓ слова i маладосць вярнулася Чынгiсхану. Завяршыѓшы заваёву Кiтая, гэты палкаводзец пайшоѓ на Iндыю. На гэты раз манголы рушылi ѓ абход i змаглi заваяваць гэтую цудоѓную i цёплую краiну. Далей Чынгiсхан пайшоѓ на Багдад i таксама яго захапiѓ, перабiѓшы амаль усiх мужчын.
  Далей манголы пакарылi Блiзкi Усход i Паволжа.
  Пачаѓся вялiкi паход на Русь... У дадзеным выпадку войска мангола-татараѓ было яшчэ больш шматлiкiм i лепш абсталяваным. I яны змаглi захапiць i Ноѓгарад, авалодаѓшы iм штурмам.
  Кiеѓская Русь таксама была заваяваная. А затым натоѓпы манголаѓ лiнулi ѓ Еѓропу.
  На гэты раз сiлы ѓ iмперыi было больш, i тэхнiка лепшая. I яны перамагалi i венграѓ, i iншыя рыцарскiя рацi. Узялi i Вену i Берлiн, i дайшлi да Iталii захапiѓшы i яе. Дабралiся i да земляѓ франкаѓ. Быѓ узяты i Парыж.
  I далей рухалiся арды, дайшоѓшы на апошняга мора. Потым паход на Пiрэнеi i захоп Iспанii. I далей ужо рух па Афрыцы. Для пачатку з заваяваннем поѓначы Чорнага кантынента. Але затым манголы рухалiся на поѓдзень, уздоѓж Нiл, i праз пустынi.
  Так былi захоплены ѓсе землi сухапутнага шляху на ѓсходнiм паѓшар'i.
  Але гэтым усё не скончылася. Манголы будавалi флот, i пакаралi ѓсё новыя i новыя тэрыторыi...
  Iндзейцы спрабавалi супрацiѓляцца, але былi часткова выразаны, а частка памерла ад хвароб. Ацалелы прызналi ѓладу манголаѓ.
  Карацей кажучы да канца трынаццатага стагоддзя ѓзнiкла сусветная мангольская iмперыя на чале з Чынгiсханам.
  У ёй шмат што было запазычана ва ѓпраѓленнi з Кiтая, а сёе-тое i са Старажытнага Рыма. Стала будуецца пiрамiдальная сiстэма ѓлады, каласальнай краiны i кiраванне сатрапамi. Так узнiкла асаблiвая, цэнтралiзаваная сiстэма ѓ маштабах усёй планеты.
  Таксама развiвалася навука i медыцына. Шмат чаго рабiлася i для народа ѓ развiццi сельскай гаспадаркi i рамёстваѓ. Народы планеты Зямля ѓсё больш i больш змешвалiся. I стваралася новае грамадства.
  У будучынi ѓсе жыхары iмперыi атрымалi грамадзянства i знiкала рабства.
  I нарэшце пачалася эпоха i касмiчнай экспансii. Чынгiсхану было мала ѓлады над адной планетай i ён хацеѓ куды большага.
  I па-ранейшаму кожны год дзевяноста дзевяць нявiннiц прыносiлiся ѓ ахвяру пякельнаму Бажаству.
  I iх адбiрала спецыяльнае жэрабя. Дзяѓчыны былi розных нацыянальнасцяѓ i вiдаѓ. I яны iшлi такiя босыя ѓ белых кароценькiх спаднiчках i тоненькай палоскай тканiны на грудзях.
  Насельнiцтва iмперыi Чынгiсхана - гэта мiльярды людзей. I ѓжо ёсць селiшчы на Месяцы, i зоркалёты высаджвалiся на Марсе i Венеры. Вынаходзяць навукоѓцы i ракеты на фатонах здольныя разгоняцца да хуткасцi святла.
  I разам з тым прыносяць ахвяру пякельнаму духу, што Чынгiсхан заставаѓся вечна маладым i здаровым.
  Уладзiмiр Рыбачэнка - адважны мускулiсты хлапчук гадоѓ трынаццацi не змiрыѓся з гэтым. Асаблiва калi ѓ ахвяру выбралi ягоную сястру. I хлопчык гадоѓ трынаццацi вырашыѓ адпомсцiць Чынгiсхану.
  Але што ён можа зрабiць адзiн супраць цэлага войска? I як адолець монстра?
  Хлапчук вырашыѓ параiцца з чарадзейкай. I пайшоѓ у глухi лес, павесiѓшы красоѓкi на тычку.
  Хлопчык iшоѓ па дарозе i спяваѓ;
  Воiны цемры, напэѓна, моцныя,
  Зло кiруе мiрам, не ведаючы лiкi...
  Але вам сыны Сатаны -
  Не зламаць моц Хрыста!
  Аднак рэлiгiя Хрысцiянства пад забаронай. I Бог ва ѓсiх толькi Адзiн - Сам Чынгiсхан!
  Ну i яшчэ такое Бажаство, як i яго конь. Зрэшты, конi ѓ адрозненне ад Чынгiсхана смяротныя, i iх мяняюць па меры старэння.
  Уладзiмiр Рыбачэнка iдзе, шлёпаючы дзiцячым ножкамi. I вось яму насустрач выйшаѓ шаблязубы тыгр з шасцю лапамi. Бо лес тут не просты, а чароѓны.
  Хлапчук пакланiѓся вялiзнаму, як слон толькi даѓжэйшы звер i папрасiѓ:
  - Прапусцi мяне да чарадзейкi?
  Велiзарны шаблезубы тыгр з ровам адказаѓ:
  - Адкажы на тры пытаннi - тады пушчу!
  Хлапчук Воѓчык з усмешкай спытаѓ:
  - А калi не адкажу?
  Шаблезубы тыгр раѓнуѓ:
  - Тады на часткi разарву!
  Уладзiмiр Рыбачэнка лагiчна заѓважыѓ:
  - Двум смерцям не бываць, адной не абмiнуць!
  Шаблезубы тыгр зароѓ:
  - Чаго самы смелы чалавек баiцца, а апошнi баязлiвец не дзьме ѓ вус?
  Хлапчук ткнуѓ сабе кулачок у дзiцячы падбародак. Ну i загадка. На самой справе чаго? Можа быць смерцi?
  Уладзiмiр Рыбачэнка праспяваѓ:
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць на полi лаянцы не страшыць...
  За Радзiму святую будзе бiцца,
  I нават памiраючы пераможа!
  Шаблезубы тыгр агрэсiѓна зароѓ:
  - Ты будзеш вершы чытаць цi адказваць на пытаннi!
  Хлопчык хацеѓ кiнуць тыгру: дзе тваё сумленне, але тут яго ахiнула, i дзяцюк выпалiѓ:
  - Сумленне! Нават самы смелы чалавек баiцца сумлення!
  Шаблезубы тыгр неахвотна кiѓнуѓ i пацвердзiѓ:
  - Адзiн - нуль на тваю карысць! Ну, што ж адказвай на iншае пытанне.
  Мастадонт пракруцiѓся i рыкнуѓ, нiбы монстр:
  - Хто на свеце ѓсiх прыгажэй?
  Хлопчык тупнуѓ босай ножкай i пакруцiѓся. Пытанне i на самай справе найскладанае. Але ѓ галаве склаѓся адказ!
  Уладзiмiр Алегавiч выпалiѓ:
  - Праѓды няма справядлiвей, праѓда хлуснi любы прыгажэй!
  Шаблезубы тыгр зноѓ незадаволена прахрыпеѓ:
  - Дакладна шчанюк ... Ты я бачу проста супер баец! Ну добра давай трэцюю загадку.
  Хлопчык кiѓнуѓ светлай галоѓкай:
  - Давай!
  Шаблезубы тыгр зароѓ:
  - Што на свеце ѓсiх хутчэй!
  Уладзiмiр пацiснуѓ плячыма. Ён хацеѓ было сказаць, што фатон. Але навошта ѓспомнiѓ, што навукоѓцы распрацоѓваюць ультрафотоны каб лётаць са звышсветлавой хуткасцю. Ды гэта бачна не зусiм тое, што трэба. I гравiтоны нiбы хутчэй хуткасцi святла перамяшчаюцца.
  Уладзiмiр Алег стукнуѓ сябе кулаком па лобiку i адказаѓ:
  - Чалавека думка жвавей, i любых прамянёѓ хутчэй!
  Шаблезубы тыгр зарагатаѓ, i скалячы зубкi адказаѓ:
  - Лагiчна! Ты малады, у цябе тры нуль на карысць! Можаш iсцi!
  Хлопчык, шлёпаючы босымi ножкамi, адправiѓся па дарозе з жоѓтай цэглы, напяваючы...
  I ѓ горнай цiшынi, i зорнай вышынi,
  У марской хвалi i лютым агнi...
  I ѓ лютым, i лютым агнi!
  I дзяцюк як падскочыць i босы ножкай каменю ѓрэжа. Але гэта даволi балюча.
  Хлопчык зароѓ:
  - Якi боль, якi боль - iмперыя Чынгiсхан - сто - нуль!
  Тут ён падумаѓ, а што, калi Вялiкi Суперiмператар Чынгiсхан памрэ? Цi будзе гэта на карысць чалавецтву? Бо ѓ сусветнай iмперыi людзi жывуць нядрэнна. Ва ѓсё ёсць праца, i кожны сыты, няма эпiдэмiй, знiклi многiя хваробы, нават ад раку створана прышчэпка. Смяротнасць нiзкая, што нават увялi абмежаваннi на нараджальнасць. Практычны ѓ кожнага ёсць аѓтамабiль. Тэхналогii развiлiся, то цэлых Тры днi на тыдзень выходныя! I iндустрыя забаѓ немалая. I людзi пабывалi на ѓсiх планет Сонечнай сiстэмы, i ѓжо на Марсе ёсць першыя гарады.
  Хлапчук Воѓчык Рыбачэнка праспяваѓ;
  Над намi сонца свецiць,
  Не жыццё, а мiлата...
  Тым, хто за нас у адказе,
  Даѓно пара зразумець,
  Тым, хто за нас у адказе,
  Даѓно пара зразумець!
  Мы маленькiя дзецi -
  Нам хочацца гуляць!
  Але вось яе босыя пятачкi стала злёгку прыпякаць. Жоѓтая цэгла нагрэлася. А апрануць абутак нельга: дзецям можна па жоѓтай дарожцы або басанож, або ѓ чароѓным абутку. Такiя правiлы чарадзейнага лесу. А без магii сястру не выратаваць.
  Хлапчук церпiць, i нават шчэрыць зубкi... Ён жа сапраѓдны пiянер, якi не згiнаецца.
  Пацан падумаѓ каб адцягнуцца ад пякучых пяткi цэглы, вось чаму манголы змаглi пакарыць увесь свет? Што яны ѓсiх мацнейшыя цi разумнейшыя? I чаму неѓмiручасць дасталася Чынгiсхану - якi раней дзеяѓ жорсткасцi.
  Ну зараз вядома не так. Ёсць законы, якiя з пакалення ѓ пакаленне мякчэюць. Напрыклад, жорсткiя смяротныя пакараннi былi адмененыя. Затым абмежавана ѓжыванне катаванняѓ i цялесных пакаранняѓ. Напрыклад, дзяцей у школах усё яшчэ б'юць за правiннасцi палкамi па босых пятках. Але ѓдары наносiць дзiця аднаго з табой узросту i вагi, i палка з пластмаса гнуткая i эластычная. Яна прыносiць боль, але не калечыць падэшвы дзяцей.
  Хаця па пятках i попе дзяцей яшчэ ѓ школах б'юць, але не часта. Часам проста ставяць у кут.
  Смяротнае пакаранне таксама стала рэдкiм. I яе звычайна праводзяць публiчна. Але не занадта часта караюць смерцю.
  Хаця Уладзiмiр i бачыѓ, як павесiлi трох дзяѓчат. Яны iшлi на эшафот у вельмi кароткiх белых спаднiцах i ледзь прыкрытай нiтачкай тканiны грудзьмi. I зразумела басанож.
  Жанчын i непаѓналетнiх пакараюць смерцю звычайна босымi, i амаль аголенымi. А дарослых мужчын як правiла караюць смерцю ѓ закрытых памяшканнях. Дзяцей прынята таксама пакараць смерцю публiчна з мэтай запалохвання. Прычым, кара паказваюць на каляровых экранах, i школьнiкi абавязаны гэта глядзець. Але гэта становiцца ѓсё больш рэдкай зьявай. Злачыннасць падае. Тэхналогii развiваюцца, i таму, хто здзейснiѓ правiну, куды цяжэй сысцi ад адказнасцi.
  Уладзiмiр Рыбачэнка нарэшце адчуѓ, што жар у цэглах спадае.
  Хлапчук праспяваѓ з радасцю:
  - Па крывой бягуць дарожкi,
  Босыя хлапчукi ножкi...
  Надакучыла коней хаваць,
  Жадаю шчасце сваё паддражнiць!
  I дзяцюк падхапiѓ:
  - Занесла! Занесла некуды!
  Занесла мяне!
  I вось перад хлапчуком апынулася хатка на курыных ножках. Вялiкая такая i прыгожая. Толькi стаяла яна да дзецюка задам.
  Уладзiмiр Рыбачэнка агрэсiѓна зароѓ:
  - Хатка, хатка, павярнiся да лесу задам, да мяне перадам!
  Хатка павярнулася ... Яна рухалася лёгка i без рыпання. Вось расчынiлiся дзверы i з яе выпырхнула дзяѓчына. I такая прыгожая натуральная бландынка.
  Яна паглядзела на хлопчыка ѓ шорцiках, босага i белабрысы, прабуркавала:
  - Ведаю, навошта ты прыйшоѓ! Жадаеш, сваю сястру выратаваць!
  Хлопчык у адказ вымавiѓ, выскалiѓшы зубкi:
  - Не толькi! Я хачу яшчэ i планету сваю выратаваць ад дэспатыi Чынгiсхана!
  Чарадзейка-бландынка хiхiкнула i адказала:
  - Цяжкую справу ты задумаѓ хлопчык. Вельмi цяжкае, але... Я табе дапамагу, калi ты адкажаш на пытанне.
  Воѓчык кiѓнуѓ:
  - Я як вучань у школе прывык адказваць на пытаннi!
  Чарадзейка-бландынка, скалячы зубкi спытала:
  - Што даражэй за сто рублёѓ?
  Хлопчык усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Дзвесце ста рублёѓ мiлей!
  Чарадзейка-бландынка хiхiкнула i адзначыла:
  - Ну, гэта вельмi проста. Але вось едзеш ты па дарозе. Наперадзе з аднаго боку твая мацi, з другога лепшы сябар - каго трэба цiснуць?
  Уладзiмiр Алегавiч Рыбачэнка ѓпэѓнена адказаѓ:
  - Тормазы!
  Чарадзейка-бландынка кiѓнула:
  - Цудоѓна! На самой справе добра! Тады пытанне, табе больш складана задам: чаму Усемагутны Бог не зробiць усiх людзей шчаслiвымi!
  Хлопчык свiснуѓ i заѓважыѓ:
  - Ну i пытанне! На яго адказу i самыя мацёрыя тэолагi не ведаюць!
  Чарадзейка-бландынка кiѓнула:
  - А ты што думаѓ, што ѓсё так проста можаш здабыць?
  Хлопчык з уздыхам адказаѓ:
  - Ну добра, я пастараюся...
  Хлапчук нахмурыѓ дзiцячы лобiк i тупаючы босымi ножкамi, пастараѓся засяродзiцца. Ён сапраѓды адчуваѓ сябе няѓтульна... Нiбы апынуѓся кавалкам мяса на круку, цi нешта горай. Наогул у свеце так мала справядлiвасцi. Вось якiм лiтаратурным генiем быѓ Аляксандр Сяргеевiч Пушкiн, а загiнуѓ на двубоi ѓ трыццаць сем гадоѓ. А колькi б мог яно карыснае для чалавецтва зрабiць? А пра юнага Лермантава i казаць няма чаго, ён яшчэ толькi набiраѓ лiтаратурныя абароты. I гэта прыкра да калацця ѓ баку.
  I тут яго раптам ахiнула: важна адказаць не гэтулькi правiльна, колькi ѓ рыфму.
  Хлапчук стабiльна сказаѓ:
  - Зрабiць можа шчасце Бог, калi ты розумам нядрэнны! Чаму не шчасця ѓсiм - трэба смага змен!
  Чарадзейка-бландынка свiснула i адзначыла:
  - Вось у цябе i розум! Малайчына, ты выдатны хлопчык! Таму, я табе падкажу!
  Хлопчык тупнуѓ босай ножкай i пiскнуѓ:
  - Дзякуй!
  Дзяѓчына-ведзьма падмiргнула i адказала:
  - Варта разбiць "Люстэрка Iрбiса" i тады Чынгiсхан загнецца i яго кiраванне скончыцца!
  Воѓчык пацiснуѓ плячыма i заѓважыѓ:
  - Гэта добра! Але люстэрка так проста не разбiць, яго ахоѓваюць!
  Дзяѓчына-ведзьма кiѓнула:
  - Ды яго ахоѓваюць мацней чым Чынгiсхана. Але я магу выратаваць ад ахвяры тваю сястру! Джын у гэтым люстэрку можа адмовiць Акулiне Рыбачэнка ѓ ахвяры, калi ты пераможаш аднаго з монстраѓ пекла. У цябе будзе каманда... Калi ты даб'ешся мэты, не толькi выратуеш сястру, але сам зможаш заняць месца Чынгiсхана!
  Хлапчук з надзеяй у голасе спытаѓ:
  - I забiваць нявiннiц дзеля вечнага жыцця не давядзецца?
  Чарадзейка-бландынка кiѓнула:
  - Няма мой хлопчык! Не давядзецца! Ты атрымаеш усю сiлу люстэрка Iрбiса, а яго магчымасцi вялiкiя.
  Уладзiмiр Рыбачэнка заѓважыѓ:
  - Кiраваць планетай Зямля i ѓсiм Чалавецтва - крута! Але гэта яшчэ i адказнасць немалая!
  Чарадзейка-бландынка кiѓнула:
  - Так! Але i шмат што можна зрабiць для людзей! Але ва ѓсякiм разе ты ж хочаш выратаваць сваю сястру?
  Хлапчук-тэрмiнатар кiѓнуѓ:
  - Ды я гатовы! Гатовы да працы i абароне!
  Дзяѓчына-ведзьма ѓзяла пацана за руку i падвяла да люстэрка, кiѓнуѓшы:
  - Вось зараз табе трэба будзе мiсiя!
  Люстэрка было вялiзным i свяцiлася ѓсiмi колерамi вясёлкi, i лiтаральна пералiвалася.
  Воѓчык адказаѓ з усмешкай:
  - Яйку каб стаць крутым трэба варыцца пятнаццаць хвiлiн, а пiянер заѓсёды гатовы!
  Хлопчык кiѓнуѓ, падняѓ сваю босую, загарэлую ножку, i рашуча зрабiѓ крок у невядомае.
  
  УПРАМСТВА СТАЛIНА АБО АДМОВАНЫ ГАМБIТ
  Гiтлер атрымаѓ чарговы шанец. Сталiн, раззлаваны пагрозай Жытомiру, забаранiѓ адводзiць адтуль войска i запатрабаваѓ працягваць напярэдаднi вiзiту ѓ Тэгеран наступ на правабярэжнай Украiне. I вынiку савецкiя войскi патрапiлi ѓ кацёл, i апынулiся разгромленыя ѓшчэнт. I гiтлераѓцы адбiлi Кiеѓ, i акружылi савецкiя войскi за Дняпром. I змаглi пабудаваць там абарону па Дняпры. Вайна ѓ вынiку зацягнулася. Сталiн адмянiѓ наступ на поѓначы пад Ленiнградам, i перакiнуѓ войскi на поѓдзень. Але гэта ѓжо было запозненае рашэнне. Зноѓ захапiць плацдармы за Дняпром не ѓдалося. I гiтлераѓцы пабудавалi там крэпасць i выстаялi. Страты Чырвонай Армii былi вялiкiя, i актыѓныя баявыя дзеяннi адклалi да лета. Пакуль немцы мелi iнiцыятыву. I вось у чэрвенi высадка ѓ Нармандыi скончылася для саюзнiкаѓ поѓнай катастрофай i разгромам саюзнiкаѓ страцiѓшых толькi палоннымi больш за паѓмiльёна салдат i афiцэраѓ, i масу тэхнiкi.
  Бiтва за Крым таксама зацягнулася. Немцы добра ѓмацавалiся, i змаглi зацягнуць супрацiѓленне. I наступ у цэнтры i на Ленiнградскiм кiрунку, пачалося са спазненнем. Калi немцы, разграмiѓшы саюзнiкаѓ змаглi перакiнуць войскi з Захаду.
  Немцы змаглi адбiць наступ савецкiх войскаѓ. У прыватнасцi ѓ iх з'явiѓся вельмi ѓдалы шматмэтавы штурмавiк-знiшчальнiк ТА-152, якi можна было выкарыстоѓваць як працоѓны конiка на фронце. Ён быѓ больш дасканалым чым Фоке-Вульф i куды лепш iх па лётных характарыстыках. Але пры гэтым таксама з моцнай браняй, i магутным узбраеннем. ТА-152 стаѓ самым масавым нямецкiм самалётам, замест разгортвання рэактыѓнай авiяцыi, да якой усё роѓна iнфраструктура Люфтвафэ не гатовая. МЕ-262 ненадзейны пакуль самалёт, i фюрар па парадзе адмыслоѓцаѓ загадаѓ яго дапрацаваць i пакуль не пускаць у серыю. ХЕ-162 накшталт добрая машына, але цяжкая ѓ кiраваннi i таксама ѓ масавую серыю яе пускаць не падыходзiць.
  За ТА-152 можа быць i франтавым бамбардзiроѓшчыкам, i штурмавiком, i знiшчальнiкам. Яго хуткасць у 760 кiламетраѓ у гадзiну - вышэй, чым у лепшых знiшчальнiкаѓ саюзнiкаѓ i СССР. А ѓзбраенне самае магутнае сярод аднамесных машын, моцнае бранiраванне. I ѓ манеѓранасцi ён лепш чым Фоке-Вульф, i пазбаѓлены шматлiкiх недахопаѓ якiя былi ѓ ранейшай машыны. Так што ѓ немцаѓ з'явiѓся лепшы ѓ свеце вiнтавы самалёт, якi майстар на ѓсе рукi. I не трэба асоба пераглядаць вытворчыя лiнii - ён з сямейства Фоке-Вульф i яго эвалюцыя.
  У небе немцы адчувала сябе больш упэѓнена. I на сушы ѓ iх было не так дрэнна.
  Адносна ѓдалай атрымалася САУ Е-10. Нiзкi сiлуэт у метр сорак сантыметраѓ, дазволiѓ абкласцi машыну ѓ малую вагу ѓ дзесяць тон. Трансмiсiя i рухавiк адным блокам i папярок, i ѓсяго два члены экiпажа. Праѓда Гiтлеру не спадабалася што таѓшчыня бранi: лоб у шэсцьдзесят мiлiметраѓ у борт трыццаць мiлiметраѓ замала. I ѓ лоб таѓшчыня вырасла ѓ восемдзесят два мiлiметры, у борт пяцьдзесят два мiлiметры. I вага машыны ѓзрасла да пятнаццацi тон.
  Але пры рухавiку ѓ 400 конскiх сiл гэта здавальняюча. I вайна пайшлi больш паспяхова. САУ Е-10 паказа сябе эфектыѓнай i жывучай машынай. Яе магутная браня пад вялiкiмi нахiламi ѓ лоб не прабiвалася большасцю савецкiх гармат. I гэта аказалася выдатнай падмогай.
  Савецкiя войскi ѓсё ж такi ѓзялi Крым, але не змаглi прабiць у iншых месцах нямецкую абарону. I Ленiнград заставаѓся пакуль у блакадзе.
  Баi зацягнулiся да зiмы ... У студзенi савецкiя войскi зноѓ спрабавалi наступаць, але iх удар захлынуѓся. У серыi ѓ немцаѓ з'явiлася больш дасканалая "Пантэра" Ф з вузкай вежай i нiжэйшым сiлуэтам. Яе браня была тоѓшчы i з вялiкiмi нахiламi, чым у звычайнай "Пантэры". А ѓвесь нават крыху менш дзякуючы больш шчыльнай кампанавальнай схеме. У вынiку нямецкая машына ѓ лоб не прабiвалася 34, i мела шанец i супраць IС-2, i пры гэтым яе хадавыя якасцi нават палепшылiся.
  Аказалася трывалей i тоѓшчы, i бартавая браня. Цяпер яе не бралi супрацьтанкавыя стрэльбы, i саракапяткi. I гэта зразумела прыкметнае рашэнне, якое зрабiла немцаѓ мацней чым раней.
  Так што яны ѓтрымлiвалi фронт... У сакавiку фашысты пачалi наступленне ѓ Iталii i разграмiлi саюзнiкаѓ... I выбiлi англiчан i амерыканцаѓ у красавiку з Сiцылii...
  Новы прэзiдэнт ЗША Трумэн з прычыны актыѓнасцi нямецкiх падводных лодак i вялiкiх страт амерыканскага флота прапанаваѓ фюрару перамiр'е. Немцы замарозiлi праграму ракет Фау, i ѓ iх, затое з'явiлiся падводныя лодкi на перакiсы вадароду - вельмi эфектыѓныя. I ЗША, i Брытанiя неслi велiзарныя страты.
  Так высадка на Фiлiпiнах супраць Японii правалiлася. Лiнкары краiны ѓзыходзячага сонца патапiлi амерыканскiя транспарту. А тут яшчэ на баку самураяѓ у вайну ѓступiлi - нiндзя. А гэта i зусiм ваяры суперкласа.
  А ваяѓнiцы тым больш, вышэйшага пiлатажу!
  Пасля разгрому базы ЗША ѓ Аѓстралii, нiндзя рэзка актывiзавалiся. Амерыка сутыкнулася з фенаменальнымi байцамi, якiм няма чаго супрацьпаставiць. I цяжкiя бамбавiкi, i авiяносцы нямоглыя супраць войска нябачных супермэнаѓ. Гэта вялiкая праблема, з якой сутыкнулiся штаты i Брытанiя. Агнiсты тыгр, разам з грубiянскай байцоѓ, атакаваѓ базу ЗША ѓ Перу-Харбар. Разам з iм у нападзе ѓдзельнiчала i непераможная самка-баец - Азумi. Чароѓная, рудая японка. Азумi вельмi прыгожая, з шырокiмi плячыма, высокiмi грудзьмi, моцнымi сцёгнамi. Яе ножкi ѓвесь час i ѓ спёку i ѓ сцюжу босыя, але вельмi прыгожыя, точаныя i хупавыя. Пальцы на нагах доѓгiя i чэпкiя.
  Азумi вельмi любiць выкарыстоѓваць босыя ногi для кiдання дыскаѓ. Жудасная жанчына, вогненная тыгрыцы - i гарачая ѓ ложку. Дзяѓчыны-нiндзя па традыцыi басаногiя, трэнiраваныя з маленства i не менш небяспечныя, чым мужчыны. Кравiвыя!
  Амерыканцы гэта адразу на сабе адчула. Калi iмiтуючы дэльфiнаѓ, нiндзя падфарбуй пад вадой. Яны выкарыстоѓвалi для мiнiравання авiяносцаѓ i лiнкораѓ, асаблiвую ѓзрыѓчатку, якая ѓ тысячу разоѓ больш магутная трацiлу. Падплываючы пад самы чэрава карабля, сталi невялiкi з грэцкi арэх шарык з магнiтам. Вось гэта дзеѓкi!
  Нiндзя плывуць практычна бясшумна. Iх немагчыма выявiць пад вадой. Няѓлоѓныя ценi. Потым закладваюць узрыѓчатку вялiзнай магутнасцi, але кампактную.
  А далей iдзе атака на базу. Вартавыя здымаюцца за долю секунды. Ляцяць няѓлоѓныя востра акружаныя дыскi. I рассякаюць горла i шыi. Амерыканскiя салдаты памiраюць, нават не паспеѓшы ѓскрыкнуць. Потым зноѓ палёт невiдзiмак. Дзяѓчыны кiдаюць босымi пальцамi гульнi. Iх ножкi незвычайнай спрытныя.
  База атакавана з усiх бакоѓ. Выбухаюць самалёты, успыхвае велiзарнае, бурлiвае полымя. I ѓся пляцоѓка маментальна ахоплiваецца iм. Сотнi машын адначасова пачынаюць iрвацца. Нiбы гэта спрацаваѓ велiзарны феерверк. I адначасова спрацавала запальванне ѓ карбюратарных рухавiках.
  I ѓсё шыпiць, бурлiць, зараз выбухае... Вогнезарныя гейзеры выносяцца высока ѓ неба. Чутныя грымоты д'ябальскага грому... Усё маментальна, неяк зараз змешваецца. I зямля нiбы сыходзiць з арбiты, i з'яѓляецца, новае сонца. Але не мiрнае, а ваеннае, i пякельнае. Людзi гараць, машыны палаюць, i выбухаюць. А дзяѓчыны-нiндзя далёка кiдаюць босымi пальчыкамi хупавых ног гарошынкi выбухоѓкi. Але гэта сапраѓды дэманскае ѓздзеянне. I чуцца разрывы, iдзе гармiдар. Некалькi самалётаѓ усё ж змагло адарвацца ад бетанiраванай паласы, але яны павалiлiся на пакрыццё, i сталi рвацца. Поѓна смерцi, болi i разбурэннi.
  Тысячы амерыканскiх i англiйскiх салдат загiнулi ѓ самыя першыя ж хвiлiны бою. I сама сутычка нагадвала не бiтву, а татальнае знiшчэнне. I сыпалiся, i сыпалiся на амерыканскiя пазiцыi смерць i попел...
  Iрвалiся таксама крэйсеры i лiнкоры, расколвалiся напалову авiяносцы. Гуляла i па моры татальная, абсалютна бязлiтасная смерць. Яна ѓсiх хто трапляѓся ѓ яе гарачыя абдымкi, спапялiла, сцерла ѓ парашок.
  Гарачыя, рудыя мовы лiзалi самалёты, плавiлi метал, гарэла абсалютна ѓсё запар. Нават камень...
  Нiндзi задаволiлi сапраѓдную, агнязарную вiхор, дакладней не вiхура, а ѓраган! Або нават тарнада. Якое пакiдае пасля сябе толькi абгарэлыя шкiлеты, i попел.
  Азумi гэта вельмi прыгожая жанчына, але смяротная. Яна кiдае iголкi босымi пальцамi, i дзiвiць супернiкаѓ Японii. Хто можа супрацьстаяць нiндзя?
  А калi выбухаюць крэйсеры i лiнкоры, расколваецца сталь i тытан. Агнiсты тыгр задаволены. Усё iдзе па ягоным плане. Вось падае скошаны шэраг амерыканскiх салдат.
  Азумi падтрымлiвае свайго напарнiка. I сее смерць.
  Разам з тым маладая жанчына заѓважае:
  - Рускiя моцна далечы па рагах немцам пад Сталiнградам. Калi мы не дапаможам, то нашыя саюзнiкi прайграюць!
  Красуня кiнула босай нагой тры iголкi, яны прабiлi шыi дзевяцi салдатам армii ЗША якiя спрабуюць вырвацца з пекла. На паверхнi акiяна адчайна спрабуючы пазбегнуць уцягваннi ѓ вiр, варушылiся амерыканскiя маракi.
  Нiндзi дабiвалi iх, секчы адразу двума мячамi, i кiдаючы дыскi. Вельмi актыѓнымi былi японскiя жанчыны: стройныя i моцныя. I яны выкарыстоѓвалi босыя ножкi для стралянiны.
  Ямата ѓпэѓнена адказаѓ:
  - Мы нанясем удар i па Расii! Халхiн-Гол будзе адпомшчаны!
  I супернiндзя правёѓ рукой па паветры, прайшла хваля цунамi. Яна паднялася нiбы вiхура ѓрагану, i паглынула прагным ротам якiя барахтаюцца на паверхнi маракоѓ.
  Бамбавiк Б-29 закруцiѓ над нiдзямi. Азумi ѓзяла i босымi ножкамi нацягнула цецiву мiнiятурнага арбалета. Выпусцiла небяспечную ѓзрыѓчатку. Машыну лiтаральна разарвала... Аскепкi разляцелiся нiбы бензабакi з выбухоѓкай. I збiлi некалькi знiшчальнiкаѓ. Азумi хiхiкнула, пацерла босай, хупавай ножкай, па траве i прабуркавала:
  - Я вялiкая дзяѓчына i супер!
  Агнязарны тыгр, узяѓ i прашыпеѓ:
  - Сапраѓды супер! Мы гэтых рускiх таксама размажам, як i амерыканцаѓ!
  Азумi хiхiкнула, i выскалiла зубкi-iклы...
  Нiндзi дабiлi апошнiя самалёты, i рушылi з вострава. Трэба грамiць i iншыя базы. Амерыканцы надоѓга запомняць гэты дзень. Яны пашкадуюць што ѓвялi нафтавую блакаду супраць Краiны Узыходзячага Сонца, якая прымусiла японцаѓ ваяваць. I нечакана высветлiлася, што хаця Японiя ѓ дзесяць разоѓ саступае Амерыцы ѓ эканомiцы, затое мае такi цудоѓны спецназ, якому няма чаго супрацьпаставiць!
  Нiндзi атакавалi яшчэ адно авiяноснае злучэнне. Яны падляцелi на дронах з паветра скiнулi маленькiя, але смяротныя бомбы. Гасцiнцы пекла, якiя ѓляталi ѓ трубы i топкi караблёѓ.
  I падрывалi ѓсе пасудзiны запар. Разбурэнне iшло ѓраганнымi тэмпамi. I патапленне авiяноснай групы прыкрытай крэйсерамi i браняносцамi. I iх засыпалi пякельнымi гарошынкамi смерцi. Якiя, прашывалi браню, раздзiралi метал.
  Над морам бушавалi пажары, i ѓсё дымiлася. З'едлiвы дым паднiмаѓся ѓ паветра, i круцiѓся, нiбы чорныя кольцы кобр, якi выпускае атрутныя зубы, гатовыя прагрызцi атмасферу.
  I ѓсё гэта скакала, выгiналася, упiвалася ѓ паветра... Нiндзi выпусцiлi выбухоѓку, i пакiнуѓшы непашкоджаным найболей дасканалы i сучасны авiяносец, атакавалi яго павозка. Тут у ход пайшлi мячы-катана, а дзяѓчаты-нiндзя кiдалi босымi пальцамi iголкi. I рабiлi гэта настолькi вiртуозна, што адна iголка забiвала адразу тры цi чатыры чалавекi.
  Дзяѓчаты атакуючы, спявалi:
  - Мы не нiкчэмныя казюлькi, супернiндзя - сячэм бляшкi! Вiдавочныя таленты - мацуйся!
  I сапраѓды рухалiся, нiбы грэбень хвалi. Азумi, ссекла адмiрала мячом, рассякаючы трыма ѓзмахамi на дванаццаць частак. Кроѓ багата пырскала, залiваючы палубу. Азумi прачырыкала:
  - Будзеш у труне! Я цябе рассяку!
  I засекла яшчэ аднаго адмiрала. I пры гэтым так скалiла зубы. Нiндзi не баялiся стрэлаѓ. Ад iх адляталi кулi. Яны не ведалi слабасцi, стомленасцi i жалю. Яны былi нiбы птушкi на крылах, цi нават рэактыѓных рухавiках.
  Азумi пляскала босымi ножкамi, па палубе пакiдаючы хупавыя сляды. Яна дзiвосная ваяѓнiца. Але i iншыя дзяѓчынкi - таксама супер.
  Авiяносец захоплены i яго, разгарнуѓшы, вядуць у японскiя парты. Там жа таксама патрэбна жалеза.
  Супрацьстаяць армii самураяѓ i нiндзя вельмi складана. Яны звышлюдзi. I iх нацiск захапляльны.
  I зноѓ iдуць поспехi i захопы. Нiндзi паводзяць сябе як няѓлоѓныя марскiя разбойнiкi. У Амерыцы панiка. Няма магчымасцi супрацьстаяць невiдзiмкам.
  Гэта такi спецназ, што i авiяцыя, i артылерыя нават не заѓважаюць падыходу адважных ваяѓнiкоѓ. Якiя навiсаюць нiбы чорныя хмары, i махаюць мячамi, кiдаюць дыскi, якiя ляцяць на кiламетры i прабiваюць любы метал.
  Нiндзя не такi як у сярэднiя стагоддзi. У яго самая сучасная тэхнiка пад рукой. I ён разбурае, усiх хто трапляецца ѓ яго на шляху.
  А на савецка-германскiм фронце зацiшша. Немцы рыхтуюць наступленне на Курскай дузе. Не самая разумная iдэя, атакаваць загадзя ѓмацаваныя пазiцыi, пры лiкавай перавазе супернiка. Але i выбар у Нямеччыне невялiкi.
  Немцаѓ разбiлi ѓ Афрыцы, i яны змушаны шукаць перамог на iншых франтах.
  Поспехi японцаѓ, праѓда, знiзiлi iнтэнсiѓнасць авiяналётаѓ, на ваенна-прамысловыя аб'екты Трэцяга Рэйха. Гэта прывяло да павелiчэння выпуску ѓзбраенняѓ у параѓнаннi з рэальнай гiсторыяй. Да бiтвы на Курскай дузе, у фрыцаѓ больш "Пантэр" i "Тыграѓ", а таксама самалётаѓ. Што пэѓную праблему стварае.
  Але ѓсё роѓна Чырвоная Армiя мацнейшая. Хiрахiта задае цалкам слушнае пытанне:
  - Будзем дапамагаць саюзнiку Германii?
  Большая частка японскiх вайскоѓцаѓ выказалася за адкрыццё другога фронту. Праѓда, пры ѓдзеле нiндзя. Амерыка страцiла ѓсе свае авiяносцы, i буйныя надводныя караблi. Стала немагчымым праводзiць наступальныя аперацыi ѓ Цiхiм акiяне. I рукi Японii развязаны. Мала таго нiндзя самi сагналi чатыры авiяносцы без пашкоджанняѓ. I знiшчылi масу самалётаѓ. Было захоплена i некалькi буйных караблёѓ. У цэлым паспяховая аказалася кампанiя.
  Або дакладней серыя кампанiй. Якiя, адзначылiся блiскучымi поспехамi. Амерыка выйшла з вайны. Дакладней прапанавала перамiр'е, на любых умовах.
  Японiя запатрабавала: спынiць бамбардзiроѓкi Трэцяга Рэйха, i дапамогу СССР. ЗША таксама павiнны былi паѓплываць i на Брытанiю, каб так таксама спынiла баявыя дзеяннi. Ангельцы з грахом напалову пагадзiлiся. Саюзнiкi пайшлi на перамiр'е з Трэцiм Рэйхам i абмен палоннымi.
  Гiтлер зноѓ адклаѓ наступ на Курскай дузе. Ён вырашыѓ спачатку сабраць больш сiл i танкаѓ з заходняга фронта. I ѓзмацнiць, свае войскi.
  Але тады ѓжо Сталiн 15 лiпеня загадаѓ наступаць на Арол i Белгарад.
  Нiндзi тым часам сагналi яшчэ i амерыканскi транспарт з новымi танкамi "Шэрман". А Азумi, змагла разам з дзяѓчынкамi выкiнуць куды больш дзёрзкую аперацыю. Яна выкрала з англiйскiх заводаѓ трыста пяцьдзесят самых лепшых брытанскiх танкаѓ "Чэрчыль", з узмоцненым бранiраваннем, i пераправiлi iх у Германiю. Англiчане гiнулi пад мячамi дзяѓчат. Акрамя таго прыгажунi вельмi трапна кiдалi босымi пальцамi вострыя iголкi, забiваючы байцоѓ. I што сказаць? Ангельцы аказалiся ѓ шоку.
  Дзяѓчынкi з Японii, акрамя таго сцягнулi i два транспарты з бензiнам. Што для Трэцяга Рэйха лепшы падарунак.
  Таму Чырвоная Армiя з самага пачатку сутыкнулася з упартым супрацiвам.
  У абарончых баях "Фердынанд", паказаѓ сябе практычна вельмi нават выдатным знiшчальнiкам танкам. А як i "Тыгр" i "Пантэра". Апошняя машына хоць i часта ламалася, але ѓ абарончых баях, гэта не гэтак iстотна.
  Азумi тым часам, прыбыла на фронт. I асабiста ваявала супраць рускiх на самым небяспечным арлоѓскiм кiрунку. Тут у бой пайшлi савецкiя трыццаць чацвёркi.
  Японка разам са сваёй напарнiцай, дасталi малюсенькiя, як ячменнае зярнятка кавалачкi ѓзрыѓчаткi. I сталi выкарыстоѓваючы свае дзявочыя, спрытныя пальчыкi кiдаць гэтыя зернi па танках. Савецкiя машыны з аглушальным грукатам узрывалiся i пераварочвалiся.
  Азумi крыкнула:
  - Банзай!
  Яе басаногая напарнiца рыкнула:
  - Мы ператворым планету ѓ рай!
  I кiнула маленечкую гранату... Савецкiя машыны раздзiралiся. Прагучала бавоѓна, i пасыпалiся iскры, калi дзве трыццацьчацвёркi сутыкнулiся ѓ паветры. А затым як iрване баявы камплект. I машыны рассыплюцца, нiбы чорныя жамчужыны.
  Азумi зноѓ запусцiла некалькi малюсенькiх зярнятак, сваiмi дакладнымi, босымi пальчыкамi, i прачырыкала:
  - Я нясу смерць!
  Яе галаваногая сяброѓка, вякнула, таксама кiнуѓшы смяротныя прэзенты:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I абедзве прыгажунi разрагаталiся. I зноѓ босымi ножкамi давай гэтыя зярняткi з кумулятыѓнай узрыѓчаткай кiдаць. I ѓсё татальна разбураючы. Вось тузiн буйнейшых КВ перавярнулася. I сарваныя гусенiцы, разбiтыя каткi закруцiлiся зверху. I коцяцца сабе, разломваючыся. Збiваючы пры гэтым савецкiх салдат, якiя iшлi ѓ атаку.
  А абедзве дзеѓкi-нiндзя хiхiкаюць. Вось у ход iдуць i вострыя дробныя iголачкi, якiя кiдаюцца босыя дзяѓчыны сваiмi ножкамi. I атака савецкiх войскаѓ выдыхаецца. Расейскiя часткi, нясучы прыкметны ѓрон, спыняюцца i замiраюць.
  А галаногiя бандыткi смяюцца... Скаляцца нiбы пантэры!
  Трумэн, бачачы, што справа пахне газай прапанаваѓ Трэцяму Рэйху перамiр'е на любых умовах. I Чэрчыль з гэтым быѓ згодзен.
  Гiтлер запатрабаваѓ вярнуць Нямеччыне i Iталii ѓсiх ваеннапалонных i аднавiць гандаль.
  А вось саюзнiкi калi жадаюць вярнуць сваiх людзей павiнны iх выкупiць. Трумэн i Чэрчыль хоць i неахвотна, але далi на гэта згоду.
  Фашысты заѓважна ѓзмацнiлiся. Адбiлi ѓ маi чарговы наступ савецкiх войскаѓ у цэнтры. I 22 чэрвеня прымянiѓшы танкi серыi Е спрабавалi наступаць.
  Першы танк Е-50 быѓ распрацаваны занадта паспешна, i атрымаѓся неѓдала ѓдалым. Яго вага была амаль шэсцьдзесят пяць тон пры таѓшчынi бронi "Цiра"-2, праѓда некалькi вялiкiмi нахiламi. I хадавыя якасцi былi лепей: рухавiк пры фарсiраваннi разганяѓся да 1200 конскiх сiл. Што падняло i яго хуткасць i манеѓранасць. Гармата першапачаткова была 88 -мiлiметра ѓ 71 ЭЛ якая немцаѓ суцэль уладкоѓвала.
  Праѓда з траѓня 1945 году ѓ СССР стаѓ выпускацца лепш абаронены ѓ iлоб IС-3, i гэта падштурхнула немцаѓ да ѓсталёѓкi больш дасканалай i бранябойнай гарматы.
  Наступ немцаѓ у чэрвенi i лiпенi не атрымала развiцця. Прасунуѓшыся кiламетраѓ на сто i нясучы вялiкiя страты фрыцы былi спыненыя. Потым ужо наступала Чырвонае войска...
  Але таксама без асаблiвых поспехаѓ. Лiнiя фронту стабiлiзавалася... А затым i зусiм стала маларухомай.
  Савецкая СУ-100 набыла папулярнасць як суцэль нiштаваты знiшчальнiк танкаѓ. Т-34-85 заставаѓся самым масавым танкам i пакуль яшчэ Т-54 толькi распрацоѓваѓся яму на змену.
  У немцаѓ да канца 1945 года з'явiѓся ѓ небе больш дасканалы МЕ-262 Х, якi меѓ хуткасць звыш 1100 кiламетраѓ у гадзiну, стрэлападобныя крылы, i больш надзейныя рухавiкi з магутным узбраенне: пяць авiягармат. З'яѓленне гэтага самалёта магло даць Люфтвафэ пераважную перавагу ѓ паветры.
  На гэта разлiчваѓ Гiтлер. А таксама на рэактыѓныя бамбавiкi, каб зламаць СССР. I трэба сказаць пакуль адказ у Савецкай Расii не было.
  Адбiѓшы за зiму спробы Чырвонай Армii наступаць у канцы траѓня 1946 г. немцы зноѓ кiнулi ѓ атаку свае танкi. З'явiлася больш дасканалая мадыфiкацыя Е-50 з размяшчэнне рухавiка i трансмiсii адным блокам i папярок. Гэты танк быѓ сiлуэтам усяго ѓ два метры, i пры гэтым яшчэ i важыѓ тон сорак пяць. Яго хуткасць вырасла, i манеѓранасць i хадавыя якасцi. I гармата была больш хуткастрэльная ѓ 12 стрэлаѓ у хвiлiну, i бранябойная ѓ 100 ЭЛ даѓжыня ствала. I вядома ж гэта стала для Чырвонай Армii праблемай.
  Е-50 апынуѓся ѓ новай мадыфiкацыi ѓдалы танк выдатна абаронены ѓ лоб, але слабаваты бартамi. Хоць пры высокай хуткасцi перамяшчэння, гэта ѓжо не так iстотна.
  Аднак савецкi фронт пачаѓ прагiнацца... Сталiна гэта моцна непакоiла. Немцы нават змаглi ѓзяць Смаленск, i наблiзiлiся да Масквы... Праѓда пасля Гiтлер зрабiѓ паѓзу i пайшоѓ на штурм Ленiнграда. Але дадзенае наступленне аказалася адбiтым.
  Немцы панеслi вялiкiя страты i затармазiлiся...
  А потым i восень, i суровая зiма. Так што не да смеху.
  Наступiѓ новы 1947 год... У СССР так-сяк завяршалi працу над Т-54, але дадзеная машыне не iшла ѓ серыю. I сур'ёзна ѓсё замарудзiлася.
  Немцы сабралiся з сiламi. Новы iх танк Е-75 быѓ вельмi добрае абаронены з усiх ракурсаѓ. Лоб у 250-мiлiметраѓ, у барты 170-мiлiметраѓ, а гармата ѓ 105-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ, рухавiк у 1500 конскiх сiл. Вось гэта моц пры вазе ѓ семдзесят пяць тон.
  I давай прэсаваць савецкiя войскi... У адказ у СССР з'явiѓся IС-7, але серыйную вытворчасць дадзенага танка не ѓдалося наладзiць. I гэта зразумела, не есцi добра.
  Пакуль у небе перавага гiтлераѓцаѓ толькi вырасла. З'явiлiся баявыя дыскалёты, вялiкай, разбуральнай моцы. I яны ламалi i танкi, i самалёты.
  Ва ѓсякiм разе дыскалет быѓ непаражальны для стралковай зброi. А мог збiваць не атрымлiваючы пашкоджанняѓ самалёты СССР дзясяткамi.
  Нямецкiя лётчыкi ѓ небе дамiнавалi. Хаффман за чатырыста збiтых самалётаѓ быѓ узнагароджаны Рыцарскiм крыжам Жалезнага крыжа з залатымi дубовымi лiстамi мячамi i дыяментамi. А за пяцьсот атрымаѓ Вялiкi Крыж Жалезнага крыжа. Якi быѓ толькi ѓ Герынга. А семсот пяцьдзесят збiтых самалётаѓ Рыцарскi крыж Жалезнага з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. Гэта было каласальнае дасягненне...
  Немцы надыходзiлi зноѓ на Маскву. Але вельмi ѓжо развiта была савецкая абарона i стойка ваявалi байцы. Шмат нарыта ѓмацаванняѓ.... Немцы змаглi цаной вялiкiх страт узяць Вязьму i Ржэѓ, але захлынулiся... I зноѓ баi зацягнулiся да позняй восенi... А там зiма i новы 1948 год...
  А ѓ халодны час ужо Чырвоная Армiя наступала, але без вялiкiх поспехаѓ.
  А ѓлетку атакавалi немцы. Але iстотнага прасоѓвання не дасягнулi... Зiмой Чырвоная армiя наступала...
  Наступiѓ 1949 год. Т-54 нарэшце стаѓ масавым. Замест IС-7 у серыi была СУ-130 лягчэйшая i простая ѓ вытворчасцi. I галоѓнае ѓ серыю паступiѓ рэактыѓны знiшчальнiк МiГ-15. Якi шчыра казаць хоць i саступаѓ немцам, але ѓсё ж мог хоць нешта паказаць.
  Хафман набраѓ тысячу збiтых самалётаѓ атрымаѓ адмысловую ѓзнагароду: Вялiкi Крыж Рыцарскага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. I гэта быѓ рэдкi выпадак, калi стварылi ѓзнагароду пад канкрэтнага героя.
  Гiтлер адзначыѓ, што Хафман - сапраѓдны арыец. I бязлiтасны да ворагаѓ Рэйха, i што будзе перамога.
  Але i немцы i савецкiя войскi ѓвесь год спрабавалi, але нiшто нiкога не ѓзяѓ.
  I наступiѓ 1950 год... Зноѓ абмен ударамi i маларухомая лiнiя абароны... I вось 1951 год пайшоѓ.... Нiбы ѓсё ѓ тупiку. I зноѓ жорсткiя абмены ѓдарамi.... I застылая лiнiя фронта. I 1952 год у такой жа вязкай дрыгве мiнуѓ.
  Сьмерць Сталiна ѓ сакавiку 1953 году нiчога iстотным чынам не зьмянiла. Месца генералiсiмуса заняѓ маршал Берыя, прызначаны афiцыйным пераемнiкам. I зноѓ застылы фронт. I толькi з'явiѓся ѓ СССР танк IС-10. Але гэта не так iстотна.
  Мiнуѓ i 1954 год.... У немцаѓ i рускiх наступiѓ тупiк. I новае супер зброю не атрымалася. Хафман за дзве тысячы збiтых самалётаѓ атрымаѓ Вялiкi Крыж Рыцарскага крыжа з залатым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Вось i 1955 год таксама мiнуѓ у жорсткай бойнi.
  I наступiѓ 1956 год... 22 чэрвеня споѓнiлася роѓна пятнаццаць гадоѓ з пачатку Вялiкай Айчыннай вайны. I Адольф Гiтлер нарэшце прапанаваѓ сам перамiр'i.
  Перамовы iшлi доѓга i праз паѓгода быѓ заключаны мiр. Мяжа пайшла па лiнii фронту. На гэтым усё i завяршылася. Палонных мянялi - усiх на ѓсiх. Нi кантрыбуцый, але сёе-тое Трэцi Рэйх прыхапiѓ...
  Зрэшты, Еѓропа была абяскроѓлена. Калi ѓ сакавiку 1958 года Гiтлер памёр, Трэцi Рэйх развалiѓся. I СССР вярнуѓ свае ранейшыя тэрыторыi. Лаѓрэнцiй Берыя аднаѓляѓ эканомiку i вёѓ краiну як ён казаѓ да камунiзму, ну гэта ѓжо iншая гiсторыя. Зрэшты, у сакавiку 1969 года Берыя памёр, i яму ѓспадкаваѓ Шэлепiн... СССР хутка развiваѓся i жорсткая камунiстычная дыктатура вывела яго на перадавыя пазiцыi - абагнаѓшы ЗША!
  
  КАЛI ФРАНКЛIН РУЗВЕЛЬТ ПАМЕР БЫ РАНЕЙ
  Франклiн Рузвельт сканаѓ нашмат раней, па дзiѓнай iронii лёсу 30 студзеня 1943 гады. Генры Уоллес хоць i лiчыѓся леваком, але аказаѓся ѓ куды большай ступенi iдэалiстам i запатрабаваѓ ад Сталiна ѓ абмен на аказанне ваеннай дапамогi правядзення палiтычных рэформаѓ i амнiстыi ѓсiм палiтычным зняволеным.
  Рэзкая рэакцыя Сталiна, якi да таго ж толькi што атрымаѓ найбуйнейшую перамогу пад Сталiнградам, i адчуваѓ сябе вельмi крутым i моцным, раззлавала Уоллеса, i той заявiѓ аб спыненнi ваеннай дапамогi СССР. Згуляла негатыѓную ролю i пазiцыя Чэрчыля якi не хацеѓ хуткага прасоѓвання Чырвонай Армii ѓ Еѓропу i нечаканая гнуткасць Адольфа Гiтлера, якi абвясцiѓ аб замарожваннi "канчатковага вырашэння габрэйскага пытання". Фюрэра змаглi ѓгаварыць разважныя людзi з асяроддзя ѓ тым лiку як нi дзiѓна i галоѓны кат Трэцяга Рэйха Гiмлер.
  Спрацаваѓ аргумент: што яѓрэi нiкуды не падзенуцца, а прайграѓшы вайну можна ѓсё страцiць i беззваротна. Ну, а перамогшы на Усходзе, можна будзе з саюзнiкамi паразмаѓляць i па-iншаму.
  Ва ѓсякiм разе, ЗША замарозiлi ваенныя дзеяннi, Брытанiя таксама, i хоць фармальна нават перамiр'е не было афiцыйна абвешчана, канфлiкт на захадзе аказаѓся згорнуты. Што, вядома, пайшло на карысць Вермахту. Нямецкi падводны флот спынiѓ рэйды, саюзнiкi скаталi, застапарыѓшы стратэгiчныя бамбардзiроѓкi.
  Савецкiя войскi, як у рэальнай гiсторыi авалодаѓшы ѓ пачатку лютага 8 чысла Курскам, а 9 Белгарадам. 15 лютага пачаѓся штурм Харкава якi, пазбягаючы акружэння, пакiнулi нямецкiя войскi. Яшчэ раней гiтлераѓцы пакiнулi Растоѓ на Доне.
  18 лютага ѓ стаѓку прыбыѓ асабiста Гiтлер. Ён надзялiѓ Майнштэйна новымi паѓнамоцтвамi. Акрамя таго з Захаду спешна перакiдвалiся падмацаваннi. У першую чаргу, канешне ж, авiяцыя. Не так ужо i мала паглынаѓ самалётаѓ заходнi фронт - амаль палову машын. Некалькi дывiзiй, якiя планавалася перакiнуць у Афрыку, былi адпраѓлены чыгуначнымi шляхамi на Усход. Акрамя таго ѓсе хоць трохi баяздольныя фармаваннi перакiдвалiся з Францыi i Балкан, а ѓ самой Германii, была абвешчана Рэйхстагам татальная мабiлiзацыя i вайна.
  19 лютага Майнштэйн аддаѓ загад аб пераходзе 4-й танкавай армii ѓ контрнаступленне з мэтай спынiць савецкiя войскi, якiя наступалi праз Паѓлаград. 22 лютага быѓ заняты Паѓлаград. Задача абароны шляхоѓ да Дняпра з поѓначы праз Краснаград або Днепрапятроѓск, або праз Палтаву або Крэменчуг была ѓскладзена на групу Кемпф.
  У адрозненне ад рэальнай гiсторыi немцы атрымалi поспех значна больш. У iх дзякуючы ѓводу ѓ бiтву ѓсiх сваiх паветраных войскаѓ iзноѓ вярнулася перавага ѓ паветры. Акрамя таго ѓ наступе прыняло ѓдзел больш сухапутных у тым лiку i 30 новенькiх танкаѓ "Тыгр" якiя ѓ рэальнай гiсторыi ганебна загразлi ѓ афрыканскiх пясках.
  Атачыць Харкаѓ немцам атрымалася на шэсць дзён раней, чым рэальнай гiсторыi, 8 сакавiка, Белгарад фрыцы захапiлi, а Белгарад з ходу быѓ захоплены раней на 9 дзён - 10 сакавiка.
  Гiтлераѓцам удалося таксама з наскоку, авалодаць i Курскам, замкнуѓшы 14 сакавiка яшчэ адно кольца. 18 сакавiка фрыцы захапiлi i Стары Аскол. Аднак насталая бездараж i гераiчнае супрацiѓ савецкiх войскаѓ перашкодзiлi фашыстам развiць поспех. Але страты Чырвонай Армii ѓ катлах аказалiся больш значнымi, чым у рэальнай гiсторыi, а Курская дуга, зрэзана яшчэ ѓ сакавiк 1943 года.
  Поспех Майнштэйна апынуѓся сур'ёзным, але абмежаваным, так фашысты, не змаглi вярнуць нават усяго таго, што страцiлi падчас Варонежска-Касторненскай аперацыi. Хоць зараз у iх ужо не было галаѓнога болю - Курскай дугi. Але гэта стварыла дадатковыя праблемы: дзе i як наступаць?
  Пакуль саюзнiкi паводзiлi сябе пасiѓна нямецкая эканомiка, вельмi актыѓна раскручвалася. Выпуск танкаѓ i самаходак на працягу трох месяцаѓ вырас у два разы дасягнуѓшы 1200 машын у месяц, у тым лiку i найноѓшых "Тыграѓ", "Пантэр" - значна праѓзыходных у баявой моцы савецкую тэхнiку. Але новыя танкi яшчэ трэба было асвоiць экiпажам, i давесцi да розуму iх дзiцячыя хваробы.
  I абраць кiрункi для наступу няпроста. Можна рушыць i на Маскву, i зноѓ паспрабаваць узяць рэванш за Сталiнград, прарывацца да Каѓказскай нафты. Адной з мэт, мог стаць i Ленiнград, куды парадам цяжка перакiдваць падмацаваннi.
  Немцы тры месяцы чакалi, збiралi сiлы i новыя танкi, навучалi навабранцаѓ. Ужо ѓ войску i чатырнаццацiгадовыя хлапчукi не рэдкасць, шмат сфармiравана замежных дывiзiй. Колькасць Вермахта дасягнула максiмальнага значэння ѓ 10,5 мiльёнаѓ салдат i афiцэраѓ, няхай нават пры некаторым знiжэннi якасцi войскаѓ.
  У паветры баi iшлi з пераменным поспехам. Гiтлераѓцы павялiчвалi выпуск самалётаѓ, i дзейнiчалi больш актыѓна.
  Iх асы, як правiла, выбiралi сабе месца бою, i iмкнулiся не ѓступаць у бiтву, саступаючы лiкам.
  Трэба адзначыць, што Фоке-Вульф хоць i саступаѓ савецкiм самалётам у манеѓранасцi, але высокая хуткасць пры пiкiраваннi дазваляла яму сысцi пры выхадзе ѓ хвост, а магутнае ѓзбраенне збiць самалёт з першага ж заходу. Так што поѓнасцю захапiць перавагу над фашыстамi не ѓдавалася, i хутчэй у паветры дамiнавалi больш вопытныя нямецкiя асы, з больш магутным узбраеннем.
  Гiтлер усё ж прыняѓ рашэнне наступаць на Каѓказ, толькi крыху па-iншаму. А менавiта зрабiѓшы Сталiнград галоѓным кiрункам, i накiраваѓшы туды групы войскаѓ "А" i "Бы". Рашэнне вядома не аптымальнае, але пасля страты Ржэѓскага плацдарма, наступаючы на Маскву, немцам прыйшлося б пераадольваць вельмi магутную лiнiю абароны.
  На рахунак Ленiнграда, то тут штурм горада-цытадэлi не даваѓ Трэцяму Рэйху нават у выпадку поспеху вырашальных дывiдэндаѓ.
  Так што засталося рухацца на поѓдзень. Сталiн жа ѓсё ж апярэдзiѓ Гiтлера 22 чэрвеня савецкiя войскi перайшлi ѓ наступленне на Арлоѓскiм i Кускiм напрамку. Прычына адмовы ад чакальнай тактыкi была звязана з пасiѓнымi паводзiнамi саюзнiкам: нi мiру, нi вайны. Што яшчэ можна было пацярпець, але... Недахоп дзюраля нараѓне з усё большым выпускам нямецкiх самалётаѓ паступова перадавала ѓсё большую i большую iнiцыятыву Люфтвафэ.
  Тым больш гiтлераѓцаѓ ужо з'явiѓся вельмi нядрэнны бамбавiк Ю-188, якi развiвае хуткасць, праѓзыходную або як мiнiмум не якая саступае Якам, i нават мiнуѓ паспяховыя выпрабаваннi Ю-288. Апошняя машына, нараѓне з серыйным ДА-217 магла быць вельмi нават добрым стратэгiчным бамбавiком. I такiм чынам нямецкая авiяцыя станавiлася для савецкiх войск, вельмi неспрыяльным фактарам.
  Гiтлер жа марудзiѓ з надыходам, так iшло фармiраванне новых танкавых дывiзiй i навучання экiпажаѓ. З-за адсутнасцi бамбардзiровак "Тыграѓ" i "Пантэр" выпусцiлi больш, чым у рэальнай гiсторыi, i iх трэба было асвоiць.
  Немцы паспелi падрыхтавацца да абароны ѓ цэлым, iх не ѓдалося заспець знянацку. Баi доѓжылiся больш за месяц. Савецкiя войскi сутыкнулiся з новай германскай тэхнiкай, i высветлiлася "Пантэра" i "Тыгр" у сустрэчных бiтве на парадак мацней за савецкiя машыны. Баданне не давала Т-34 i КВ, рэальных шанцаѓ на перамогу. Тым больш вытворчасць машын з больш магутнай 85-мiлiметровай гарматай не была пакуль асвоена, а 76-мiлiметровая "Пантэру" i "Тыгра" ѓ лоб не магла ѓзяць.
  Савецкiя войскi толькi на асобных участках прасунулiся да пятнаццаць кiламетраѓ i панеслi вялiзны ѓрон. Немцы ж змаглi перайсцi ѓ контрнаступленне. Сярод палкаводцаѓ варта адзначыць пачаткоѓца на ѓсходнiм фронце, але шырока вядомага на Захадзе Роммеля. Яму ѓдалося нядрэнна сябе зарэкамендаваць у бiтве з парадамi.
  Немцы змаглi, развiваючы контрнаступленне выйсцi да Дона. Але потым замест наступу на Маскву iх павярнулi на поѓдзень.
  Фюрэр прагнуѓ рэваншу за Сталiнград. Трэба адзначыць, што гэта спачатку пайшло немцам нават на карысць. Сталiн не верыѓ у варыянт паѓтору аперацыi "Блау" i ѓсе свае рэзервы перакiдваѓ блiжэй да Масквы. У вынiку чаго гiтлераѓцы, прасоѓваючыся ѓздоѓж Дона, зайшлi савецкiм войскам з тыл.
  Аднак Чырвоная Армiя была ѓжо iншая. Савецкiя генералы, якiя атрымалi баявы вопыт, дзейнiчалi больш умела, а самi салдаты прыкметна загартавалiся. Фрыцы так не змаглi перайсцi Дон i прарвацца да Сталiнграда. Максiмум iх дасягненняѓ, захоп Растова-на-Доне, i выходзь у рацэ на ѓсiм яе прамежку. Праѓда савецкiя войскi страцiлi Варашылаѓград, Данец, i значныя тэрыторыi, але гiтлераѓцы не змаглi захапiць падчас летняй i восеньскай кампанii, нават таго, што iм удалося ѓ 1942 годзе. Што Сталiн лiчыѓ пэѓным посьпехам. Калi мець на ѓвазе, што СССР зараз ваяваѓ на адзiн фронт.
  Пагроза з боку Японii, слабела па меры паражэнняѓ Краiны Узыходзячага Сонца ѓ вынiку паражэнняѓ у Цiхiм акiяне. I пакуль СССР мог не надта баяцца за Далёкi Усход.
  Зiмой пачалося ѓжо контрнаступленне Чырвонай армii. Шматлiкiя нямецкiя танкi ѓ мароз i гурбах вiдавочна пасавалi, а шахматнае размяшчэнне каткоѓ забiвала шасi. Але поѓнага поспеху дабiцца i тут не ѓдалося. Немцаѓ крыху пацяснiлi ѓ цэнтры, i правалiся на Дону, але Ленiнградскую вобласць, з-за занадта магутнай абароны супернiка вызвалiць не ѓдалося. Пакуль блакада захоѓвалася. Немцы таксама шмат чаму на вучылiся, але ѓжо знемагалi ад вайны. Наступнае лета стала спробай перахопу iнiцыятывы фрыцам. Але зноѓ гiтлераѓцы толькi змаглi выйсцi да Дона. Штурм Ленiнграда скончыѓся правалам.
  У ЗША здарылiся перамены. Уоллес, якi прытрымлiвае чакальнай тактыкi, прайграѓ прэзiдэнцкiя выбары рэспублiканцу Чэйнi. Але пераемнiк працягваѓ сябе паводзiць пасiѓна. Дакладна таксама як лейбарысты, якiя змянiлi Чэрчыля ѓ руля Брытанii. Узiмку сорак пятага года савецкiя войскi змаглi прабiць абарону Вермахта ѓ цэнтры i рушыць наперад да Смаленска i нават заняць гэты горад. Але рэактыѓная авiяцыя супернiка дамiнавала ѓ паветры i наступ савецкiх войскаѓ спынiлася. А ѓ сакавiку i красавiку фрыцы адыгралi страчанае. Улетку 1945 гады немцы паспрабавалi развiць наступ, на Маскву выкарыстоѓваючы танкi серыi "Е" i рэактыѓныя бамбавiкi i першыя ѓ свеце дыскападобныя баявыя апараты.
  Балiстычныя ж ракеты прызналi занадта ѓжо дарагой, i неэфектыѓнай зброяй. Немца ѓдалося падысцi да Масквы, але ѓжо наступiла позняя восень, а амерыканцы прымянiлi атамную зброю i прымусiлi капiтуляваць Японiю.
  Маючы атамную бомбу Чэйнi запатрабаваѓ ад абедзвюх краiн заключэнне мiру.
  Але i Сталiн, i Гiтлер не маглi нiяк дамовiцца. Не было адзiнства i ѓ ЗША, дзе многiя рэакцыйныя колы, лiчылi, каб няхай абодва бакi забiваюць адзiн аднаго як мага даѓжэй.
  Але паколькi фашыстам удалося, на гэты раз канчаткова адрэзаць Ленiнград i падысцi на сто кiламетраѓ да Масквы ЗША i Брытанiя сталi дапамагаць СССР, аднавiѓшы пастаѓкi Лэнд-лiз.
  Узiмку савецкiя войскi сталi зноѓ адцiскаць фашыстаѓ, але так i не змаглi дэблакаваць Ленiнград. Горад Ленiна паѓ, але затое фрыцаѓ крыху адцiснулi ад сталiцы. Дапамога ад Захаду была ѓмеранай i магла мець вырашальнага характару. Але i немцы страшэнна стамiлiся i выматалiся.
  Лета 1946 г. прайшло з нязначнымi пазiцыйнымi зменамi. А зiмой савецкiя войскi дабiлiся пэѓных поспехаѓ, выбiѓшы фрыцаѓ з Ржэва i Вязьмы i пацяснiѓшы няхай нязначна iх на Доне.
  Увесну 1947 гады сканаѓ Адольф Гiтлер i, 18 траѓня было падпiсана пры пасярэднiцтве ЗША i Брытанii перамiр'е. Умовы аказалiся даволi цяжкiмi для СССР i не занадта выгаднымi Германii. Украiна, Беларусь, усе землi, якiя ѓтрымлiваѓ Вермахт, станавiлiся мандатнымi тэрыторыя пад сумесным кiраваннем ЗША, Брытанii, Германii i сатэлiтаѓ.
  Трэцi Рэйх станавiѓся падабенствам Эѓразьвязу, а акупаваныя савецкiя тэрыторыi, тыпу пратэктаратаѓ, уключаючы i Ленiнград. Дон атрымлiвалася статут мандатнай тэрыторыi, незалежнай ад СССР i фармальна самастойнай, але з фактычна вялiкiм уплывам ЗША.
  Такiм чынам, тэрыторыя Савецкай Расii моцна ѓразалася. Сталы i аслабелы Сталiн, быѓ змушаны сысцi з палiтыкi. Яго аѓтарытэт рэзка звалiѓся, а асяроддзе раскалолася.
  Пасля адстаѓкi Сталiна, ад СССР неѓзабаве аддзялiѓся Каѓказ - Грузiя, Арменiя, Азербайджан. А праз некалькi гадоѓ i Сярэдняя Азiя. Такiм чынам, Расея аказалася адкiнутая ѓ ролю другараднай дзяржавы, няхай i ядзернай зброяй. У параѓнаннi з рэальнай гiсторыяй - Пецярбург, Смаленская, Пскоѓская, i не якiя iншыя вобласцi на Захадзе аказалiся мандатнымi.
  А неѓзабаве аддзялiлiся i раёны Паѓночнага Каѓказа, населеныя пераважна мусульманамi. У Нямеччыне пасля смерцi Гiтлера (хутчэй за ѓсё фюрару дапамаглi сысцi), неѓзабаве сканаѓ i наркаман Герынг. Быѓ забiты i Гiмлер. Улада захапiѓ больш умераны Шпеер. Праз некалькi гадоѓ аднавiлася шматпартыйная сiстэма, а нацысты сталi куды больш умеранымi.
  У канчатковым вынiку ѓ свеце дамiнаваць i панаваць сталi ЗША. У iх не было ѓ якасцi канкурэнта зараз СССР, ды i камунiсты неѓзабаве страцiлi ѓладу. У Кiтаi правiла праамерыканскi ѓрад, у Iсламскiм свеце тое ж самае. Наступiла эпоха татальнай амерыканскай дамiнацыi...
  Але шчасця гэта чалавецтву не прынесла, хоць амерыканцы ѓстанавiѓшы гегемонiю на Зямлi змаглi ажыццявiць палёт на Марс яшчэ ѓ дваццатым стагоддзi, акрамя таго прагрэс i тэхналогii развiвалiся яшчэ хутчэй, чым у рэальнасцi. Адбiвалася тое, што зараз ЗША кантралявалi навукоѓцаѓ з усяго зямнога шара. А бо не сакрэт, што менавiта празмерная сакрэтнасць тармазiла развiццё чалавечай навукi.
  У пэѓным сэнсе стала больш бяспечна, чым у рэальнай гiсторыi. Армii ЗША i iх сатэлiтаѓ маглi цiснуць тэрарыстаѓ i экстрэмiстаѓ у любым пункце зямнога шара, не асцерагаючыся абвiнавачванняѓ у не палiткарэктнасцi. Можна праводзiць гуманiтарныя iнтэрвенцыi i эфектыѓную эканамiчную i палiтычную глабалiзацыю. Няма сэнсу падсiлкоѓваць рэлiгiйных экстрэмiстаѓ, каб звяргаць палiтычных супернiкам - гэта можна зрабiць простай iнтэрвенцыяй.
  Так што ѓ вызначанай ступенi, мiр стаѓшы аднапалярным у параѓнаннi з рэальным шматпалярным накшталт бы выйграѓ. Але тут Васiль Цёркiн убачыѓ лёс асобна ѓзятага чалавека...
  Ганна Казей ( Цiкавае i верагодна не выпадковае супадзенне прозвiшчаѓ, хаця дзеянне адбываецца ѓ дваццаць першым стагоддзi!) сышла са станцыi электрычкi i далей iшла пешшу. Электрычка прыбраная, з абцякальнымi вагонамi, але сама станцыя адна з самых глухiх. Стаяла цёплая ѓкраiнская восень - бабiна лета, калi на плячах у бярозкi залатыя сукенкi, а лясы i гаi апранутыя ѓ царскую барва. Прырода прыгожая, ды i жанчына не пазбаѓленая яшчэ любаты, хоць ёй не менш трыццацi пяцi гадоѓ, а валасах ужо праступае сiвiзна.
  Ганна Казей сумная, дык яна накiроѓваецца на спатканне да сваiх дзяцей... у катаржную турму. Пра што суддзя, якi прысудзiѓ дванаццацiгадовага хлапчука i пятнаццацiгадовую дзяѓчынку да 99 гадоѓ турэмнага зняволення? Дык паступiць у адносiнах да няшчасных дзяцей? А зрабiлi, яны тое што? Ну, сарвалi ѓлёткi з рэклямай. Ды яны рэзалi дрот тэлефоннай i iнтэрнэт-сувязi, каб змагацца з заразай амерыканскага ѓплыву.
  Iснуе ва Усходняй Украiне рух - "Патрыятычнага супрацiву". Няма яны не вядуць сапраѓднай партызанскай вайны, як гэта было падчас Другой сусветнай. У асноѓным iх супрацiѓ - гэта прапаганда i дробныя без чалавечых ахвяр дыверсii. Вось яе дзецi i захацелi, кiнуць выклiк заходняй тыранii, здзейснiѓшы некалькi абразанняѓ правады.
  Але на вiдэакамеры ѓдалося iх засняць, ды i "добразычлiѓцаѓ" суцэль хапае. Дзецям прад'явiлi абвiнавачанне ѓ дыверсiйнай дзейнасцi i нават тэрарызму, а таксама нанясеннi сур'ёзнай шкоды эканомiцы. I сувязi юным узростам, улiчылi змякчальную акалiчнасць - далечы амаль сто гадоѓ катаргi.
  Суд прайшоѓ вельмi хутка, а адвакат толькi паводле кiваѓ пракурору. Ды i сам працэс аказаѓся закрытым. Прычым Ганне намякнулi, што яе дзецям яшчэ пашанцавала, калi б яны ведалi, i мелi б сувязi з падполлем не пазбегнуць iм спачатку катаванняѓ, а затым i смяротнага пакарання. Зрэшты, само знаходжанне на катарзе, гэта хiба не катаванне.
  Ногi ѓ Ганны ѓ старых туфлях заплятаюцца. Яна нясе на сабе цэлы заплечнiк з перадачамi, якiя дазволена рабiць, толькi раз на год. А яшчэ няшчасным дзецям, мусiць, не занадта выдатна ѓ зняволеннi.
  Катаржнiкi стаяць дарогу, таму iх няма ѓ барачным лагеры, яны расцягнулiся па трасе. Патрулi хiхiкаюць Ганне, i бесцырымонна лезуць рукамi ѓ заплечнiк, здабываючы ежу. Каѓбаса сырвялад здаравенны палiцай з мясцовых адразу ж засунуѓ сабе ѓ рот. Нягледзячы на тое, што фармальна Украiна, як бы мае ѓсе атрыбуты дзяржаѓнасцi, у тым лiку i абiраную Раду, але амерыканскiх сцягоѓ больш, чым жоѓта-блакiтных.
  Хлапчукi, якiм яшчэ не выканалася васямнаццаць, працуюць асобна ад дарослых. Дзень стаiць цёплы, сонечны, паласатыя, турэмныя кашулi складзеныя ѓ асобны стос, i худыя, жылiстыя целы, шакаладных ад загару падлеткаѓ, блiшчаць ад поту. Адны шырокiмi шуфлямi награбаюць камянi i жвiр на чыгуначныя шляхi, трэцiя цягнуць рэйкi, iншыя габлююць i пiлуюць бярвенне.
  Тут хлапчукi з дзесяцi да сямнаццацi гадоѓ, а некаторыя выглядаюць нават маладзейшымi. I як не пашкадаваць iх, калi ѓ мандатнай Украiне iснуе дамiнаванне англасакскага права, калi з дзесяцi гадоѓ крымiнальная адказнасць дастасавальная як да дарослых?
  Тут палiцай паказаѓ Ганне, чый рукзак прыкметна палегчыѓся - дзе шукаць сына Марата (таксама магчыма не выпадковае супадзенне тут iмёнаѓ!). Ды цяжка ёй, цягаць такi цяжар, але ѓсё роѓна ён мацавацца. А гэты палягчэнне не ѓ радасць, дык тут пайка бедная i хлопцы худыя.
  А вось i яе сынок. Упёрся голымi, у замоѓленых вышэй каленяѓ паласатых штанах нагамi ѓ вострыя камянi i штурхае бочку з бетонам. I гледзячы на босага, цяжка дыхаючага прыцiхлага Марата Ганна зразумела, што ён таксама неверагодным намаганнем волi мацавацца. Стрыжаная нагала галава на фоне худзенькiх плячэй здаецца вялiкай, а светлыя валасы на фоне загарэлага вуглаватага чэрапа практычна незаѓважныя. Ад чаго хлопчык здаецца зусiм лысым. Маршчынка на лобiку стала больш прыкметна глыбей. Ад чаго калi б не малы рост i вузкiя плечы хлопчыкi б здаваѓся нашмат старэйшым.
  Марат працуе, i побач блукаюць лютыя якiя пакрыкваюць i размахваюць шырокiмi сырамятнымi бiчамi наглядчыкi. Гэта катарга, бязлiтасная. Каб вытрымаць такi тэмп працы варта хоць не колькi секунд паслабiцца, i прылегчы на бочку, каб даць адпачыць жылiстай, спаласаванай бiзуном спiне. Зрэшты, калi яна абпальвае, скуру звычайна не рассякае.
  Ганна не мае права падысцi, пакуль не наступiць абедзенны перапынак у рабоце. Так даводзiцца глядзець i чакаць.
  У мацi мiмаволi наварочваюцца слёзы. Ногi ѓ хлапчука, усё ѓ ранках, у ѓдарах, сiняках, падэшвы ѓ мазалях. Усю вясну, лета i восень малалетнiх катаржнiкаѓ прымушаюць укалываць басанож. Маѓляѓ, зняволеным хлопчыкам так нават спрытней i лепш. Насамрэч гэта праславутая амерыканская эканомiя. Тым больш абутак заходняга ѓзору занадта хутка зношваецца. I так дай Бог казённым чаравiкам хаця б зiму пратрымацца - балазе клiмат пацяплеѓ i снежныя часы не такiя ѓжо i доѓгiя.
  А вось зараз хлапчукоѓ прымушаюць перацягваць цяжкiя рэйкi. Ну куды такое Маратыку. Худы ён як чарацiнка, вось як рабрынкi з-пад загарэлай скуры прасвечваюцца, а жывот ад напругi правальваецца. Цёмныя кругi пад вачыма, кажуць, што нялёгка даецца катаргам хлопчыку. Цi зможа ён працягнуць 20 гадоѓ, пасля чаго можна будзе падаць законнае права на апеляцыю?
  Але трэба аддаць належнае Марату, ён спрытна ѓкладвае рэйцы, i ѓбачыѓшы мацi, усмiхаецца ѓ адказ. Маршчынка на лбе разгладжваецца i вiдаць, што гэта ѓсё ж хлапчук, якi знаходзiць вясёлае ѓ любой сiтуацыi...
  Свiшча бiзун i балюча абпальвае Марата. Мацi ѓскрыквае, спрабуе кiнуцца на наглядчыка на палiцай-амбала хапае яе за плячо.
  - Не смей! Напад на турэмшчыка пры выкананнi абавязкаѓ... У лепшым выпадку дзясятка!
  Ганна ѓжо цiшэй абураецца:
  - А яны хiба маюць права па законе бiць дзяцей?
  Палiцай шчыра адказаѓ:
  - Гэта называе змушанай мерай фiзiчнага ѓздзеяння ѓ адносiнах да злачынцаѓ. Скардзiцца зусiм бескарысна!
  Жанчына цяжка ѓздыхнула, i пастаралася адвесцi вочы ад свайго сына, каб не было так цяжка. Астатнiя хлапчукi таксама ѓкалываюць. Амаль усе яны басанож, толькi пара самых старэйшых у нейкiх вiдавочна самаробных апорках. I ѓсе стрыжаныя нагала, без выключэнняѓ. Калi адзiн з iх падышоѓ з каменем на плячах блiжэй, то яго Ганна разгледзела выкалаты нумар.
  Жах - няѓжо ѓ яе сына ёсць такое?
  Перапынак на абед кароткi - па законе катаржнiкi павiнны працаваць не менш за дванаццаць гадзiн у суткi, а рэальна iх ганяюць i па чатырнаццаць-шаснаццаць. Праѓда тут шмат залежыць ад цяжару працы. Напрыклад, цi наѓрад нават дарослы чалавек, вытрымаць цягаць паѓсотнi кiлаграм вагi, з аднаго паверху на iншы на плячах.
  А вось, напрыклад, збiраць хлопам можна i даѓжэй. Дзяѓчаты звычайна працуюць на плантацыях, бо хлопчыкам фiзiчна цяжэй.
  На абед кормяць дзецюкоѓ рысам, на ђкраiне ён выдатна прыжыѓся i вельмi каштоѓная бялковая ежа. Трохi дадаюць i малака з хлебам, i часныком - каб менш хварэлi. Ежа цалкам здаровая, так што хлапчукам хоць i замала, але шчарбатых ротаѓ не вiдаць. Вось i яблычкi сустракаюцца i лiмоны.
  Марат хоць i галодны, тлумачыць мацi:
  - У нас ёсць звычай, прычым мудры - дзялiць перадачы на ѓсiх дзецюкоѓ!
  Ганна здзiвiлася:
  - Мудры?
  Больш старэйшы хлапчук, з вычварнай наколкай на руцэ i крыжом на грудзях упэѓнена растлумачыѓ:
  - Вядома! Часцей, чым раз на год можна атрымаць перадачу толькi за вялiкi барык. I захоѓвае яе нельга. Так нас шмат i нейкае падсiлкоѓванне iдзе стала!
  Ганна пагадзiлася i, пагладжваючы сынка па спiне, адчувала як свежыя так ужо загоеныя палосы i ранкi. Мама спытала ѓ сына:
  - Б'юць часта?
  Марат, выцiснуѓшы ѓсмешку, адказаѓ:
  - Iмкнуцца не пакалечыць. Ныркi i жыццёва важныя органы не адбiваюць.
  Ганна працягвала роспыт:
  - А так басанож хадзiць не холадна?
  Хлапчук сумленна адказаѓ:
  - Вядома, у вёсцы босымi бегалi толькi ѓ цёплыя днi, а тут выганяюць, пакуль не выпадзе снег, i тое можа быць эканомiя... Але.
  Хлапчук з крыжом зноѓ умяшаѓся:
  - Я тут ужо пяць гадоѓ! Нiчога страшнага, працуючы на свежым паветры, сiлкуючыся здаровай ежай, можна быць загартаваным i нават не кашляць! Выжывем, калi не памром!
  Марат, акуратна адкусiѓшы каѓбаскi, заѓважыѓ:
  - Вядома, выжывем, i можа быць, здабудзем свабоду!
  Тут Ганна нечакана зразумела, што тэмы для размовы аказалiся вычарпаныя. Марат жыѓ сваiм жыццём, яно сваiм. I спачуваць хлопчыку недарэчна, ён толькi пакрыѓдзiцца. Хоць шанцы ѓ Марата ѓбачыць волю, блiзкiя да нулявых. Ды i ѓцёкi арганiзаваць з вобласцi фантастыкi. Тым больш нават калi i ѓцячы, то ѓ сучасным свеце, хiба зможаш занадта доѓга хавацца ѓ падполлi? Тэхналогii растуць, i iх размова напэѓна запiсваецца, i можа нават з вiдэамалюнкам.
  Марат спытаѓся пра сабаку Палкан, i атрымаѓшы адказ - замоѓк. Ганна разумела паглядзела на сына. Яму бачым, хацелася падрабязней распытаць аб сястрычцы, але ён адчуваѓ, што мама з ёй пакуль яшчэ не мела зносiны. Час перапынку на абед кароткi, i праз пяць хвiлiн дзецюкi-працоѓнiкi зноѓ пачнуць працу.
  Ганна працягнуѓся сыночку вязаныя тэпцiкi:
  - Апранi мой мiлы!
  Марат шэптам адказаѓ:
  - Не пакладзена... Усе хлопчыкi павiнны быць аднолькавыя ѓ пакараннi. А хадня басанож да маразоѓ гэта адна з формаѓ пакарання! Яны iх проста спаляць. Лепш няхай панасiць, калi падрасцём мой малодшы брацiк.
  Мама пагладзiла напрыканцы агрубелыя збiтыя ногi сыны, i нягледзячы на пыл пацалавала iх. Затым рушыѓ услед заключны пацалунак у лобiк i пад грозны вокрык наглядчыка, яна паднялася i накiравалася да выхаду. Затым спынiлася. Праца была арганiзавана з амерыканскай рацыянальнасцю: катаржнiкi ѓкалывалi так, каб нагрузка iшла на розныя групы цяглiц. Тады праца i цела развiваецца, больш прапарцыйная i зняволеныя менш стамляюцца, а значыць, з iх можна выцiснуць нашмат больш.
  Рукi ѓ Марата ѓжо арагавялi ад мазалёѓ, i ён дастаткова ѓпэѓнена грузiць шуфлем. Цела хоць худое, але жылiстае, а тонкiя рукi моцныя. Не, можа, яшчэ доѓга вытрымаюць на катарзе. Так што пакуль хаваць хлапчука ранавата.
  Канваiр груба штурхнуѓ Ганну i прыкрыкнуѓ:
  - Твой час скончыѓся! Давай тупай адсюль! I так перабрала лiмiт!
  Ногi жанчыне падаюцца вельмi цяжкiмi. Наперадзе яшчэ наведванне сястры Марынкi. Цяпер якраз восеньскi прыпар, i трэба злавiць час. Добра яшчэ, што брат i сястра знаходзяцца не надта далёка.
  Амерыканскi капiтал дамiнуе на ђкраiне, як, дарэчы, i iншаземныя службоѓцы. Сам просты народ жыве сцiпла, але сёе-тое перападае i яму. Ва ѓсякiм разе, рыззё таннае, i Ганна ѓ сваiх бедняцкiх абноѓках выглядае белай варонай.
  Зрэшты, юныя дзяѓчаты катаржанкi ѓ сваiх паласатых сукенках нагадваюць зняволеных у нацысцкiх лагерах. Iх можна разгледзець з вагона электрычак. Многiх дзяѓчат кiдаюць у турмы за простую нявыплату падатку, даючы iм шанц адпрацаваць. Таму на палях прымусовых работнiц шмат.
  Ганне павезла, толькi што дзяѓчыны скончылi вялiкi ѓчастак i да новага iм басапятым тупаць яшчэ вёрст дзесяць. А значыць можна пагаварыць з Марынка. Мабыць, басаногая, худзенькая дзяѓчына, у паласатай сукенцы з нумарком i прозвiшчам на грудзях не здавалася канваiру небяспечнай, i ён iшоѓ, паклаѓшы аѓтамат не плячо. Марынка, як i Марат з момант апошняй сустрэчы стала крыху вышэйшай, i значна худай. Усё ж ва ѓкраiнскай вёсцы праблемы з ежай не было.
  Тут жа кормяць па норме, вiдавочна недастатковай, для такой iнтэнсiѓнай i цяжкай працы. Марынка на пытанне мацi прызналася:
  - Ды есцi вельмi хочацца! Мы нават адлоѓлiваем дажджавых чарвякоѓ, мыем iх i па адмысловым вэндзiм, а часам i ямо волкiмi. Галаванавата!
  Ганна спытала аб здароѓi. Марынка сумленна адказала:
  - Цяглiцы спачатку моцна нылi, асаблiва хварэла спiта, але я зараз уцягнулася. Тут яшчэ нiчога - працуем на свежым паветры i зямлi. Горш будзе зiмой, на станках сапраѓды цяжка i нудна.
  Мама, успомнiѓшы прадзiльнi, дадала:
  - I пыльна!
  Марынка спытала аб Мараце. Даведалася, што хлапчук здаровы, i нават за некалькi месяцаѓ катаржнай працы фiзiчныя адужэѓ i загартаваѓся. Узрадавалася. Малодшаму брату ѓжо споѓнiлася сем гадоѓ, i ён таксама моцны. Бацька ж зараз на катарзе недзе ѓ Сiбiры, i яго пазбавiлi права перапiскi. Вядома, толькi, што ён пакуль жывы, у выпадку смерцi было б апавяшчэнне.
  Марынка з уздыхам заѓважыла:
  - Каб не мой бацька, можа, i не ѓлезла б у гэтую справу! Усё жыццё праходзiць у паласатай робе, i нават у прыбiральню iсцi сроем i з песнямi - гэта кашмар!
  Ганна пастаралася ѓсмiхнуцца, заѓважыѓшы:
  - Калi не будзе заѓваг, праз дваццаць гадоѓ па законе можна паслаць хадайнiцтва аб датэрмiновым вызваленнi!
  Марынка адмоѓна матнула галавой:
  - У першыя дваццаць гадоѓ звычайна не мiлуюць, за выключэннем выбiтных заслуг... Ну калi выявiш уцёкi цi змова! - Дзяѓчына грозна звяла выгарэлыя на сонца да колеру пераспелай пшанiцы бровы. - Але я нiколi не пайду на данос!
  Ганна паглядзела на дачку. Мужны, як у Марата падбародак, правiльныя, крыху завастрылiся рысы твару. Валасы пры зняволеннi дзяѓчатам згольваюць нагала, але яны ѓжо паспелi крыху адгадуй. Пачалi ледзь-ледзь нават завiваць белыя, залацiстыя кудзеркi. Даволi высокая дзяѓчына i нягледзячы на худзiзны зусiм не здаецца кашчавай, або вуглаватай.
  Ганна мiмаволi спытала дачушку:
  - А вас таго... Не спрабавалi згвалцiць?
  Твар Марынка завагалася, i яно цiха адказала:
  - Не без гэтага, але... Амерыканцы ѓсё ж рэлiгiйныя i ѓ iх гэта не заахвочваецца... Без дазволу вышэйшага начальства. Але можна афiцыйна аформiцца ѓ бардэль i адзiн год тэрмiна пойдзе на два!
  Ганна не стала пытацца. Яна ведала, што Марынка толькi абразiць ад прапановы падобных паслуг. На душы ѓ жанчыны стала яшчэ цяжэй. А дзяѓчына з усмешкай адказала:
  - Не журыся... Шанцы яны заѓсёды маюцца! Там больш, у жыццi ёсць нямала i вясёлага.
  I схуднелая прыгажунi заспявала, а дзяѓчаты хорам падхапiлi;
  Што здарылася з пяшчотнай нявестай,
  Я ѓ пакутах з чорнаю душою!
  Успамiнаючы аблiчча яе цудоѓны,
  Што захоѓваю, калi ѓступаю ѓ бой!
  Басаногiя дзяѓчаты, спявалi ад iмя хлопца, прыгожы раманс, i гэта глядзелася цалкам натуральна i прыгожа.
  Памятаю, як сцежкай брылi павольна,
  Па паселiшчах мiрных, пустках!
  На табе прыбраная адзежа,
  Лёгкi крок i шлях да манастыроѓ!
  
  А на полi спее залататроѓе,
  Ветрык развеяѓ увесь туман!
  Будзе ѓ вечнай славе Праваслаѓе,
  Святло надзей у малiтвах хрысцiян!
  
  Нажачкi босыя па дарогах,
  Мы з дзяѓчынкай каемся ѓ грахах!
  Пакланiся i вер Святому Богу,
  Жыццё тваё ён узважыць на вагах!
  Ахова ѓ асноѓным складалася з мясцовых палiцаяѓ i добразычлiва слухала дзяѓчынак. Сiмпатычныя зняволеныя ѓступiлi ѓ паласу, дзе толькi што прайшла, асяняючы навальнiца.
  А калi з грымотам голас з пасаду,
  Не варты ты ѓвайсцi ѓ Мой рай!
  Таму што святасць небасхiлу,
  Не даступная, нават не мары!
  
  Вам грахоѓным у нiзкiх, брудных бедах,
  Варта вякамi знаходзiцца i знаходзiцца!
  Шанавацца толькi мужнасць у перамогах,
  Нiбы сплаѓ адзiная рускiх раць!
  
  Наш салдат не ходзiць па карчмах,
  Гарэлку пiць, яму брыдка - зло!
  Ён наймацнейшы ваяр - навальнiца свету!
  Хто палез на Русь, сатрэм у дзярмо!
  
  Крок маёй дзяѓчынкi па дарожцы,
  За плячыма iрваная торба!
  Беражэ яна свае боцiкi,
  Усё аддала ѓ Божыя аруды!
  Дзяѓчыны ѓсе мелi агульнае - гэта робы i босыя ногi. Большасць з iх ужо рослыя i буйныя дзяѓчыны, але ёсць яшчэ зусiм маленькiя дзяѓчынкi, з голеныя нагала галоѓкамi. Яны пакiдаюць такiя ж маленькiя, босыя сляды. Ганна мiмаволi пускае слязу - няшчасныя вязнi канкiстадорскага рэжыму. I за хто з адправiлi ѓкалываць па чатырнаццаць-шаснаццаць гадзiн на катаргу?
  I ѓжо чуе пах, чорнага гару,
  Па паселiшчах пранеслася арда!
  Усю краiну на часткi разарвалi,
  У попеле i руiнах горада!
  
  Вось тады дзяѓчынка абурылася,
  - Не, не справа хавацца ѓ склеп!
  I на фронт з усёй запал папрасiлася,
  Таму што Iсус паклiкаѓ!
  
  Самалёт ёй далi, бiць фашыстаѓ,
  Каб лётала, славячы гэтым Хрыста!
  Каб было горача ѓ небе чыстым,
  Каб закрылiся фрыцам нябёсы!
  
  Ды яна ваявала ѓсёй сiлай,
  I малiлася перад iконай зло!
  Не хацела быць у палоне магiлы,
  Вынiшчыла гадаѓ, не лiк!
  Пры гэтых словах дзяѓчаты нават самыя з iх падбадзёрылiся i прыбавiлi кроку. Ганна таксама пляскала па цёплым гразi басанож. I яе было гэта прыемна. Нiбы ты вяртаешся ѓ сваё ѓласнае юнацкасць. Буйная галька дарог, казыча голую падэшву, i ад гэтага адыходзiць стомленасць, i выяѓляе бадзёрасць. I хаця далейшы працяг раманса i вельмi сумнае Ганна шырока ѓсмiхаецца.
  Але ѓ баi апошнiм выйшла дрэнна,
  Чамусьцi лопнуѓ бензабак!
  Пашкадуй малю, я плачу Бога,
  Шкада, калi дзяѓчаты гараць!
  
  Iсус адказаѓ мне сурова,
  За цябе я мучыѓся, пакутаваѓ!
  I цяпер павер мне - няма труны,
  Загiнуѓшых усiх Усявышнi ѓваскрашаѓ!
  
  I зараз у раi твая нявеста,
  Добра ёй, Сам абцёр слязу!
  Вер, табе знойдзецца таксама месца,
  Увасобiш ты даѓнюю мару!
  
  Толькi ведай - служэнне Расii,
  Гэта шлях, каб Богу дагадзiць!
  Што быць планеце ѓсёй шчаслiвей,
  Трэба Радзiме ѓсёй крэпасцю служыць!
  
  Галоѓны грэх - Айчыны адварочвацца,
  Не пайсцi на лаянку - залегчы ѓ кусты!
  Аддаць перавагу ролю бездапаможнага паяца,
  Не спазнаѓшы Гасподняй прыгажосцi!
  
  Так iдзi i адпомсцi фашыстам,
  Iсус так грозна загадаѓ!
  Дым знiкне ѓ паветры духмяным,
  Будзе час i для мiрных спраѓ!
  
  IНТРЫГI ГIМЛЕРА I Фюрэра з раскладам
  Другая сусветная вайна прыняла больш зацяжны характар, паколькi фюрар вырашыѓ замест праграмы ракет ФАУ ѓкладзецца ѓ народны знiшчальнiк. Машыну лёгкую, танную i простую ѓ вытворчасцi. I ХЕ-162 паступiѓ у серыю яшчэ ѓ 1943 году. Адначасова Гiтлер паслухаѓ Роммеля i вывеѓ нямецкiя i iтальянскiя войскi з Афрыкi. У вынiку чаго немцы захавалi восем дывiзiй, страчаных у рэальнай гiсторыi i мноства тэхнiкi, i плюс яшчэ значныя сiлы iтальянцаѓ.
  У вынiку Сiцылiя аказалася лепш прыкрыта войскамi, i высадка саюзнiкаѓ скончылася разгромам.
  На Курскай дузе Гiтлер таксама адкладаѓ адступ, у дадзеным выпадку, з-за жадання выпрабаваць у баях i "Тыгр"-2 i "Пантэра"-2. У жнiѓнi нарэшце Сталiн загадаѓ наступаць на арлоѓскiм i харкаѓскiм кiрунку.
  Немцы мелi тэхнiку больш эфектыѓную ѓ абароне, i накапалi мноства ѓмацаванняѓ.
  Але Чырвоная армiя мела перавагу ѓ сiлах. Асаблiва адчувальны на Арлоѓскiм напрамку. Але рухалася Чырвоная Армiя вельмi павольна. На Харкаѓскiм кiрунку немцы нават змаглi адбiць наступ на поѓднi, дзе камандаваѓ Майнштэйн. На арлоѓскiм баi зацягнулiся да позняй восенi, але Арол усё ж узялi. I дабiлiся поспеху.
  Але вельмi вялiкiмi стратамi, выбiѓшы шмат сваiх войскаѓ. Пасля чаго наступiла паѓза. Савецкiя войскi папаѓнялi страты. Немцы акопвалiся... Выпуск танкаѓ нарастаѓ... "Пантэра"-2 у серыю не пайшла. Гiтлеру не спадабалася, што вага танка значна павялiчылася. I тады танк не атрымаѓся такiм як хацеѓ фюрар. Ды i рухавiк яшчэ больш магутны не готаѓ. "Тыгр"-2 вельмi магутны танк, але яго вялiкая вага таксама мiнус. Але з танкамi немцы пакуль не зрабiлi дасканалай мадэлi. "Пантэра" праѓда машына праѓзыходная Т-34-76, даволi значна. Але ѓ СССР на падыходзе больш магутны i дасканалы танк Т-34-85, якi ѓжо ѓ лабавой бранi i бранябойнасцi гарматы куды менш саступае "Пантэры".
  Немцы жадаюць чагосьцi стварыць больш-дасканалага. "Пантэра" асноѓны нямецкi танк слабаваты бартавой браняй.
  I ёсць з iх слабасць ад супрацьтанкавых стрэльбаѓ пры стральбе па бартах.
  Фашысты маюць, затое моцныя самалёты i знiшчальнiкi. Асаблiва вельмi моцныя i танныя ХЕ-162 вельмi крутыя i могуць разграмiць ворагаѓ у небе.
  I саюзнiкаѓ сталi падцiскаць у паветры. I зразумела Чырвоную Армiю таксама.
  Зiмой, зрэшты, савецкiя войскi сталi наступаць i адцiскаць гiтлераѓцаѓ у цэнтры...
  Баi разгарнулiся i небе... Вельмi ѓдала ХЕ-162 падышоѓ да Хаффмана, якi ѓпэѓнена набiраѓ рахункi i павялiчваѓ абарачэннi. Яго рэзультатыѓнасць была вышэй, чым у рэальнай гiсторыi.
  Але зiмой немцы пасавалi... У снежнi баявыя дзеяннi аднавiлiся з новай сiлай. Увосень i ѓзiмку ваяваць нямецкiм танкам стала больш складана. А размяшчэнне шасi ѓ шахматным парадку спарадзiла мноства праблем. Снег i бруд забiвалiся памiж каткамi, i змярзаючы за ноч, перашкаджалi руху. Савецкiя танкi пераѓзыходзячы супернiка ѓ мабiльнасцi, раз-пораз наносiлi раптоѓныя ѓдары, дзейнiчаючы па прынцыпе - набег i адыход.
  Нямецкi фронт зiмой абвалiѓся. Фашысты страцiлi Харкаѓ, Белгарад, i большую частку Данбаса. Але ѓсё ж iх разгром аказаѓся не такiм сакрушальным, як у рэальнай гiсторыi. Адбiлася поѓная адсутнасць другога фронту, вялiкая колькасць ужывальных фрыцам танкаѓ, у тым лiку i цяжкiх "Тыграѓ", вялiкая моц авiяцыi, у прыватнасцi вельмi эфектыѓны штурмавiк Фоке-Вульф. Акрамя таго ѓ баях прымалi ѓдзел i iтальянскiя часткi якiя ѓ сумесi з нямецкiмi бiлiся не так ужо i дрэнна.
  Адбiлася i палкаводчае мастацтва Майнштэйна i Роммеля.
  Гiтлераѓцаѓ выбiлi з Данбаса, але яны змаглi замацавацца на дадатковых рубяжах, утрымаѓшы за сабой частку левабярэжнай Украiны. У сакавiку савецкiя войскi кiнуѓшы ѓ бой дадатковыя рэзервы, дзе-нiдзе выйшлi да Дняпра, але фарсiраваць раку не ѓдалося.
  Акрамя таго, сакавiцкi наступ пад Ленiнградам, таксама не аказаѓся паспяховым. Немцы, абапiраючыся на моцныя ѓмацаваннi, усё ж змаглi ѓтрымацца пад горадам. А савецкiя войскi выпрабоѓваючы недахоп рэзерваѓ: асноѓныя сiлы прарывалiся на поѓднi, толькi ѓклiнiся на адлегласць да трыццацi кiламетраѓ у раёне кароннага ѓдару.
  Але ѓ любым выпадку, Чырвоная армiя зноѓ прасунулася, а фашыстаѓ пацяснiлi. I нават масавая вытворчасць "Пантэр" i "Тыграѓ" гiтлераѓцам не дапамагла. А СССР з'явiлiся IС-2 i Т-34-85. Праѓда фрыцы таксама распрацавалi "Пантэра"-2 з маленькай вежы, i "Тыгр"-2 больш дасканалай формы i ѓзбраення.
  Але галоѓнае з чым звязвалi фрыцы сваю надзею стала рэактыѓная авiяцыi i МЕ-262. Да чэрвеня 1944 гады ѓ iх ужо было звыш тысячы такiх рэактыѓных знiшчальнiкаѓ. Гiмлер разлiчваѓ дамагчыся панавання ѓ паветры i выкарыстоѓваць свой цуд-зброю.
  Сталiн жа разумеѓ, што трэба наступаць. Галоѓны ѓдар савецкая армiя навiсла ѓ цэнтры. Аперацыя "Баграцiён" пачалася 22 чэрвеня 1944 года. Смаленск усё яшчэ быѓ нямецкiм кантролем, i лiнii абароны ѓ фрыцаѓ развiты ѓ iнжынерным стаѓленнi. Ды i тактычнай раптоѓнасцi не ѓдалося дасягнуць. Працiѓнiк чакаѓ падобнага. Тым не менш фрыцы не выстаялi. Iх лiнiя абароны хоць i не адразу, але аказалася прарваная. Адбiлася i моц савецкай артпадрыхтоѓкi i гераiзм савецкiх салдат.
  Але немцы не такiя простыя. Найбольш магутнымi яны рабiлi другую i асаблiва трэцюю лiнiю абароны. Гiмлер у адрозненнi ад Гiтлера прыслухоѓваѓся да парад адмыслоѓцаѓ, i выкарыстаѓ больш эластычныя рубяжы. Суадносiны страт заставалася значным на карысць немцаѓ, i яны актыѓна выкарыстоѓвалi свае браняваныя танкавыя кулакi. Трэба адзначыць, што "Пантэра"-2 паказала сабе вельмi моцным танкам, з выдатным бранiраваннем iлба i магутнай бранябойнай гарматай. У абароне гэты танк суцэль прымальны.
  Нядрэнна зарэкамендавала сябе i новая нямецкая самаходка Е-10, з вельмi нiзкiм сiлуэтам i малой вагай пры выдатных хадавых якасцях. МЕ-262 таксама дэманстраваѓ жывучасць, цудоѓную хуткасць i магутнае ѓзбраенне. Эфектыѓна глядзеѓся i НЕ-162, а таксама бамбавiк "Арада".
  Да 8 жнiѓня савецкiя войскi вызвалiлi Смаленск, але да канца месяца поѓнасцю вычарпалi свае наступальныя магчымасцi, так i не прыступiѓшы да бiтвы за Беларусь. Да перамогi заставалася ѓсё яшчэ вельмi далёка. Але i немцы не змаглi нiчога дабiцца, i павольна адступалi назад.
  Зрэшты, вайна на знясiленне вымотвала абодва бакi. Але СССР працягваѓ папаѓняць страты. Затое немцы значна прыбавiлi ѓ паветры. Новыя савецкiя ЯК-3 i ЛА-7 толькi часткова маглi кампенсаваць адставанне ѓ рэактыѓнай авiяцыi.
  Немцы, выкарыстоѓваючы сваю якасную перавагу ѓ авiяцыi па большай частцы дамiнавалi ѓ паветры. А ѓ танкабудаваннi, вялiкую ролю сталi гуляць танк серыi Е. Дакладней пакуль яшчэ самаходкi - Е-25 з 88-мiлiметровай гарматай, Е-50- са 105-мiлiметровай гарматай i Е-10 з 75-мiлiметровай ад "Пантэры" прыладай.
  Адпачыѓшы пару месяцаѓ у пачатку Лiстапада 1944 г. савецкiя войскi аднавiлi наступ на Ленiнградскiм кiрунку. На гэты раз нямецкая разведка быѓ на вышынi, адбiлася i выкарыстанне найноѓшых рэактыѓных самалётаѓ-шпiёнаѓ з вельмi дакладнай оптыкай. Немцам удалося выявiць засяроджванне савецкiх войскаѓ падцягнуць свае сiлы.
  Але ѓсё роѓна ва ѓмовах снягоѓ i маразоѓ, фашыстам аказалася вельмi складана ѓтрымаць свой фронт. Пасля вельмi кровапралiтных баёѓ, у студзенi 1945 года блакада Ленiнграда абвалiлася. Горад аказаѓся скiнутым кайданамi... I новы буйны поспех савецкiх войскаѓ.
  Праѓда ѓ цэнтры студзенi развiць прарыѓ не ѓдалося. Занадта шмат савецкiх войскаѓ зразумелi страт. Але ѓсё роѓна фрыцаѓ да пачатку лютага адцiснулi да Дняпра, i ён гублялi тэрыторыю за тэрыторыяй.
  Аднак у сакавiку Майнштэйн усё яшчэ якi мае на левабярэжнай Украiне плацдармы распачаѓ вялiкi наступ. Немцы атакавалi начамi выкарыстоѓваючы на танках больш дасканалыя прыборы начнога бачання, а таксама найноѓшую распрацоѓку "Леѓ", машыну прысадзiстую, i з доѓгiм, магутным руляй. Акрамя таго масава выкарыстоѓвалi i Е-50, i "Штурмтыгры" - вельмi магутныя прылады прарыву.
  Упершыню з часоѓ кантрудара Майнштэйна ѓ сакавiку 1943, немцы змаглi дамагчыся iстотных поспехаѓ, захопiць Палтаву, Петразаводск, Херсонскую вобласць деблокировав Крым, i нават уступiць у Харкаѓ. Савецкае камандаванне адчайна перакiнуѓшы рэзервы, змагло спынiць прасоѓванне фрыцаѓ i нават у красавiку выбiць iх з Харкава, але занадта вялiкiя страты перашкаджалi развiць поспех. Абодва бакi ладна выматалiся да траѓня 1945 гады.
  Гiмлер прапанаваѓ Сталiну мiр на ѓмераных умовах: кожны захоѓвае за сабой тое, што здолеѓ захапiць, палонных мяняем усiх на ѓсiх. Кантрыбуцыю плацiць не трэба, а гандлёвыя адносiны аднаѓляюцца.
  Сталiн, аднак, адмовiѓся ад такiх умоваѓ. I выказаѓ гатоѓнасць саступiць немцам тэрытарыяльна не больш за межы на 1 верасня 1939 года.
  Адна немцам у гэтым выпадку прыйшлося б ладна адысцi на Захад. I адчуѓшы смак перамог Гiтлер адмовiѓся ад падобнага варыянту. Акрамя таго ѓ ЗША да ѓлады прыйшлi рэакцыйныя сiлы, якiя ѓсялякiя падштурхоѓвалi радыкальных фашыстаѓ да вайны да пераможнага канца.
  I вось у чэрвенi 1945 гады баявыя дзеяннi аднавiлiся з новай сiлай. Савецкiя войскi атакавалi фашыстаѓ ва Украiне. Пачаѓся люты абмен ударамi. На шчасце для Чырвонай армii, у дыскалёце ѓ немцаѓ не з'явiлася ламiнарнай бруi, i iх машына апынулася ѓ вынiку гэтага недастаткова жывучай i эфектыѓнай. Хаця яе лётныя характарыстыкi i ѓражвалi.
  Не надта ѓдалым аказаѓся ѓ немцаѓ i танк Е-100. Занадта цяжкi з састарэлай кампанавальнай схемай, гэты мастадонт не апраѓдаѓ ускладзеных на яго надзей. Хоць прылада трэба прызнаць адрознiвалася iмклiвай хуткастрэльнасцю. Затое "Леѓ"-2 трэба сапраѓды прызнаць пераѓзыходзiѓ усе савецкiя танкавыя мадэлi, нават IС-3. Але адным царом звяроѓ вайну не выйграць.
  Баi на Украiне iшлi з пераменным поспехам, многiя гарады па некалькi разоѓ пераходзiлi з рук у рукi. Немцы адступiлi ад развiцця наступлення ѓ цэнтры, але натыкнулiся на моцна насычаную артылерый супрацьтанкавую абарону i ѓгразлi. Усё лета прайшло ѓ стане дынамiчнай раѓнавагi. Але ѓ вераснi савецкiя войскi аднавiлi свой наступ. Хоць у паветры па-ранейшаму панавала авiяцыю Люфтвафэ.
  Баi кiпелi з неаслабнай упартасцю. Але ѓ кастрычнiку Японiя пасля новых атамных бамбардзiровак капiтулявала.
  Такiм чынам ваеншчына ЗША i Брытанii развязалi сабе рукi. Была прынята дактрына неваюючай саюзнай дапамогi. У Трэцi Рэйх сталi пастаѓляць войскi, добраахвотнiкаѓ, абсталяванне i тэхнiку. Адначасова ѓ вайну з СССР уступiлi пад амерыканскiм цiскам: Iспанiя, Партугалiя, Аргенцiна, а затым i некаторыя iншыя краiны, у прыватнасцi Турцыя i Швецыя.
  Становiшча напальвалася...
  Турэцкая армiя насычаная "Шэрманамi" i "Першынгамi", стала прарывацца праз паѓднёвую савецкую мяжу. Iм удалося ѓ лiстападзе 1945 акружыць Ерэван i захапiць большую частку Батумi. Нямецкiя часткi зноѓ уварвалiся ѓ Харкаѓ, акупаваѓшы гэты шматпакутны горад. Яны навiслi над паѓднёвым флангам савецкiх частак. Сiтуацыя стварылася пагрозлiвая.
  Сталiн запатрабаваѓ выраѓнаваць лiнiю фронта. Але нават зiма не ѓнесла пералому, бо бамбардзiроѓкi савецкiх гарадоѓ значна ѓзмацнiлiся. Прэсiнг з боку захаду нарастаѓ.
  За зiму 1946 года ѓдалося толькi адбiць Харкаѓ назад i пацяснiць немцаѓ у цэнтры, зноѓ дайшоѓшы да Дняпра. Але вясной баi заварушылiся з падвоенай сiлай. Немцы, выкарыстоѓваючы амерыканскiя i англiйскiя танкi, сталi рухацца на поѓднi.
  А дзяѓчаты тым часам ваявалi...
  I бiлiся з вялiзнай адвагай i хлопчыкi поѓныя баявога энтузiязму i ѓ iх былi прыгоды.
  - Ты выдатна спяваеш Дзiмка! - заѓважыѓ Пецька i паляпаѓ прыяцеля па плячы.
  Але зараз нам трэба... - Тут хлапчук-падпольшчык сумеѓся i запытальна паглядзеѓ на неба. Ён нiбы шукаѓ там падказку. Тры сонцы здавалася сiнхронна падмiргнулi пацану.
  Дзяѓчына-камсамолка Ларыса прыклала пальчык да вуснаѓ i цiха вымавiла:
  - Не шумiце. Мы i так занадта заѓважныя. Варта падысцi блiжэй да найблiзкага маёнтка i змяшацца з працоѓнымi.
  Дзiмка з натхненнем усклiкнуѓ:
  - Выдатная iдэя! Мы тут задаволiм паѓстанне Спартака або Емяльяна Пугачова!
  Ларыса сумна заѓважыла:
  - Гэта прасцей зрабiць на словах, чым на практыцы... Але не губляйце надзеi хлопчыкi. Давайце за мной...
  Рабяты энергiчна шлёпаючы босымi падэшвамi рушылi па абочыне. Трава была вельмi далiкатнай, быццам бы мяккай, але хутка ступнi ѓ хлапчукоѓ i дзяѓчыны сталi свярбець так, нiбы яны прайшлiся па крапiве. I нясцерпна хацелася смяяцца. Нiбы цябе па пятачка праводзяць страѓсiнымi пёрамi.
  Што i казаць, пацешна, але хвiлiн праз дзесяць - гэта ѓжо невыносна i босыя, расчырванелыя ад козыту ногi самi вынеслi на асфальт. Тут iсцi куды лягчэй, хоць па iнэрцыi працягвае свярбець у пятках.
  Пецька мiж iншым заѓважыѓ:
  - Нешта мы iдзём, iдзём... I нiчога вакол нас не мяняецца. Нiбы па коле нейкаму блукаем?
  Дзiмка пагадзiѓся:
  - Так... Тут вiдаць нешта такое зачараванае...
  Ларыса разгублена мiргнула i заѓважыла:
  - Вось чорт... Жадаеце вы цi не, але прыйдзецца сысцi з гэтага шасi калi мы жадаем хоць нешта ѓбачыць.
  Пецька прабурчаѓ:
  - Або прасунуцца... Што, зрэшты, адно i тое ж!
  Хлапчукi неахвотна зноѓ уступiлi на траву. Дзiмку ѓспомнiлася, як ён пару гадоѓ таму апынуѓся ѓ палоне. Тады яго яшчэ зусiм дзiця немцы вадзiлi босага па снезе. На шчасце, тады ѓ яго хапiла мужнасцi не раскалоцца. Мусiць, бялявы дзяцюк з чырвонымi як у гусака лапкi ножкамi, не здаѓся фрыцам небяспечным. Яго добра адлупцавалi i выкiнулi з турмы. Хаця на той момант у Дзiмкi ѓжо б на рахунку забiтыя немец.
  Хадня басанож па снезе не здавалася такiм ужо i страшным, для загартаванага хлапчука. Хоць, калi ногi канчаткова задубелi i перастаѓ штосьцi адчуваць, ён не на жарт спалохаѓся: раптам застанецца iнвалiдам. Аднак хадзiлi ж круглых год босымi сьвятыя, i не памiралi, i пальцы ѓ iх не адвальвалiся. Так што можа не i не варта было панiкаваць. Ногi пачыналi па-сапраѓднаму балець у цёплай хаце, калi сагравалiся. Катаванне вядома ж цяжкая, i для фашыстаѓ каханая. Асаблiва яны любяць выганяць на гурбу жанчын i дзяцей. Дарослых мужчын звычайна катуюць па-iншаму.
  Дзiмка, успамiнаючы як ён шлёпаѓ па снежку, а ззаду яго падштурхоѓваѓ штыком фашыст, заѓсмiхаѓся. Ён гэта вытрымаѓ, так вытрымае i козыт. Тым больш Ларыса хоць i дзяѓчынка, але крочыць упэѓнена, i нават чаканiць крок.
  Пецька каб адцягнуцца ад жорсткага свербу ѓ падэшвах, задаѓ камсамолцы цiкавае пытанне:
  - А што ты думаеш пра манатэiзм?
  Ларыса хiхiкнула i з хiтрынкай заѓважыла:
  - Добрае пытанне для таго, каму таксама па ѓзросце сiтавiна ѓступаць у камсамол...
  Дзiмка, якога дадзеная тэма таксама цiкавiла, заѓважыѓ:
  - У нас нiякiх падстаѓ верыць у адзiнага Усемагутнага Бога. А раз так, то манатэiзм падман!
  Ларыса са скепсiсам заѓважыла:
  - Дык ужо прама нiякiх падстаѓ? Вось Фама Афiнскi прывёѓ пяць доказаѓ iснавання быцця Божага.
  Пецька ажывiѓся i навастрыѓ вушы:
  - А якiя доказы? Я таксама чуѓ, што iх пяць, а што яны з сябе прыстаѓляюць не ведаю?
  Ларыса з усмешкай адказала на гэта, падскрабаючы немiласэрна казытлiвай падэшвай траву:
  - Першай... Усё мае першапрычыну. Калi ёсць курыца, значыць было i яйка з якога з'явiлася курыца, а раз было яйка, то была i тая курыца, што яго знесла. Павiнна быць падобная першапрычына i ѓ сусвеце. Фама Афiнскi лiчыѓ, што падобная першапрычына i ёсць Усявышнi Бог!
  Пецька пацёр свярбячую пятку аб слiзкае, нiбы пакрыты луской ствол дрэва i задаѓ наiѓны i разам з тым па-дзiцячы мудрае пытанне:
  - Калi ѓсяму патрэбна першапрычына, то што сталася першапрычынай для Бога?
  Ларыса пацiснула плячыма i заѓважыла:
  - Ды гэта самае ѓразлiвае ѓ пабудове Тамаша Афiнскага. Ён патрабуе прыняць верай Бога, як першапрычыну, але пры гэтым не тлумачыць, чаму iснаванне першапрычын абавязкова для самой Сусвету, але не абавязкова для яе Творцы.
  Дзiмка, падскокваючы нiбы малпа, выказаѓ здагадку:
  - Магчыма, што ѓ Творцы сусвету ёсць свой Творца, а ѓ гэтага Творцы свой, i так да бясконцасцi...
  Пецька адмоѓна закруцiѓ галавой:
  - Не гэта абсурд... Настаѓнiца ѓ школе казала: матэрыя вечная i яна ѓвесь час пераѓтвараецца, тым самым спараджае мiры ѓ сусвеце. А на пытанне, аб тым, хто запусцiѓ механiзм пераѓтварэнняѓ, яна адказвае - прырода!
  Дзiмка зноѓ выказаѓ вельмi цiкавую думку:
  - Значыць прырода гэта i ёсць Бог! Калi ѓлiчыць, што...
  Пецька быѓ рады ѓставiць мудрагелiсты слоѓца:
  - Пантэiзм! Гэта калi асацыюеш Бажаство i прыроду?
  Ларыса, нервова падскокваючы, спытала хлапчука:
  - А як ты гэта сам уяѓляеш?
  Пецька разгублена пацiснуѓ плячыма i адказаѓ:
  - Неяк i паняцця не маю!
  Дзiмка, вымавiѓ фразу, прачытаную ѓ кнiзе Аляксандра Дзюма: "Трыццаць гадоѓ праз".
  - Бог на паверхнi кожнай рэчы...
  Хлапчукi змоѓклi. Гутарка стала занадта ѓжо ѓзвышанай для савецкiх падлеткаѓ гадоѓ чатырнаццацi. Тут яны залезлi куды i самi не разумелi.
  Ды i лес скончыѓся... Пацягнулiся палi. Востры зрок Дзiмкi распазнаѓ шэраг сялян, якiя дружна ѓкалывалi на поле. Хлапчук замарудзiѓ крок. Яны выйшлi на сцежку, i травяны сверб злёгку адпусцiѓ. Можна iсцi так, каб iх не заѓважылi з поля.
  Астравокая разведчыца Ларыса таксама разгледзела не толькi працоѓных, але i трох рыцараѓ у сiнiх касцюмах, якiя глядзяць за работай, а таксама некалькi жывёл, якiя бегалi. Дзiмка са здзiѓленнем заѓважыѓ:
  - Ды гэта трохгаловыя сабакi!
  Пецька свiснуѓ i прасiпеѓ:
  - Сабака бывае кусачым, толькi ад жыцця сабачага...
  Ларыса ж ссунула вочы i стала прыглядацца больш уважлiва. Яна сама ведала аб гэтым свеце вельмi мала. Тут жа было чаму дзiвiцца. Па-першае сярод сялян адсутнiчалi дарослыя. Працавалi толькi дзецi, але таксама што дзiѓна не маладзейшы за дзесяць гадоѓ, i не старэйшыя за чатырнаццаць. Падобныя на людзей, амаль усе светленькiя, воласам або светла-рудыя, можа толькi пара цёмных галоѓ.
  Такiм вось сiмпатычныя хлопцы, бедна апранутыя, усё без выключэння басанож. Суцэль падобна на сярэднявечча. Толькi вось разбiты пражэктар вiсiць, i нешта падобнае, на напаѓразабраны рэактыѓны самалёт у полi вiднеецца. Рыцараѓ аховы толькi трое, а сялянскiх хлопцаѓ сотнi, але ѓсе яны слухаюцца. Выгляд у дзяцей вясёлы, здаровы, загарэлы, працуюць яны з энтузiязмам. Гэта значыць весела, нават нешта напяваюць.
  Гэта нечым нагадвае агiтку бiтвы з палёѓ, калi школьнiкi дапамагаюць старэйшым.
  Прылады працы самыя прымiтыѓныя: рыдлёѓкi, граблi, косы. Нiякай механiзацыi. Нават у плуг запрэглiся дзяѓчынкi i цягнуць яго самi, замест конiкаѓ.
  Пецька ѓ гневе заѓважыѓ:
  - Ух - эксплуататары!
  Дзiмка, успомнiѓшы лiтаратурны твор, заѓважыѓ:
  - А падушыце як у Льва...Гэта значыць прабачце ѓ Аляксея Талстога зладзiлi рэвалюцыю на Марсе...
  Пецька хiхiкнуѓ i прапанаваѓ:
  - Нас якраз трое i рыцараѓ трое. Давайце падкрадземся да iх, знiмем, i выступiм з рэвалюцыйным заклiкам!
  Ларыса адмоѓна закруцiла галавой:
  - Трохгаловыя сабакi не дадуць нам падфарбуйцеся неѓзаметку, а ѓ ваяроѓ лукi, i магчыма яны страляюць досыць трапна. Тут трэба розумам рашаць.
  Дзiмка паглядзеѓ на Ларысу i заѓважыѓ:
  - Перарасла ты крыху... Вось мы яшчэ можам змяшацца з хлапчукамi i даведацца, што да чаго...
  Дзяѓчынка з не сыходнай з мiлага твару пагадзiлася:
  - Вось менавiта, прайдзiце да iх з разведайце... Я асабiста сама мала што тут разумею!
  Для прафесiйны разведчыкаѓ абысцi трохгаловых сабак праблема складаная, але развязальная. Зрэшты, дзецюкi вырашылi, каб не падняць лiшняга перапалоху, дзейнiчаць патаемна i натуральна.
  Але тут Пецька раптам заѓважыѓ:
  - А моѓны бар'ер? Яны нас жыва раскусяць!
  Ларыса суцешыла Пецьку:
  - А вось не хвалюйцеся... Як мы iх мову разумець будзем, а яны будуць думаць, што мы размаѓляем на iх мове.
  Дзiмка прапанаваѓ:
  - А тады давайце падбяжым да рыцараѓ, i скажам, што нас адправiлi з суседняга паселiшча за падмогай. Так будзе куды больш натуральна.
  Ларыса няпэѓна махнула рукой:
  - Паспрабуйце... Спадзяюся ѓ вас атрымаецца. Толькi не перагульвайце!
  Хлапчукi, нядоѓга думаючы, прыпусцiлi бягом. План быѓ нават занадта просты.
  Рабяты i Ларыса зноѓ з вялiкiм шкадаваннем вярнулiся ѓ рэальнасць. Аказалiся зноѓ у турме, i што самае паскуднае немцы, убачыѓшы, што тройца акрыляла павялi iх на допыт. На гэты раз катавалi з дапамогай жароѓнi. Змазалi босыя падэшвы дзяѓчыны i хлопчыка маслам, i на адлегласцi размясцiлi гарачае полымя. Такое катаванне можа доѓжыцца хвiлiн пятнаццаць, дваццаць i быць вельмi балючым. Але ногi не калечылiся i плынi некалькi дзён катаванне можна было паѓтарыць. Утрох яны цярпелi гэтае полымя, якое ледзь не датычыла пятачак, а затым Ларыса заспявала;
  На прэнгу апынулася дзева я,
  Звычайная босая камсамолка...
  Бо Сталiн, Ленiн - то адна сям'я,
  А мне сярод iх мабыць i нiякавата!
  
  Падвергнулi катаванням дзяѓчыну ѓ палоне,
  Агнём гартаваным пяткi прыпякалi...
  Але не паддалася я павер ворагу -
  Толькi камунiзму святыя дзеѓцы далечы...
  
  Пабудуем у сусвеце веру рай,
  Хай галасок струменiцца вельмi звонкi...
  Хлапчук не сумуй i не сумую,
  Бягуць па лужынах босыя дзяѓчынкi!
  
  Мы веру ѓ лаянцы вермахт пераможам,
  Хаця фашызм не ведае вiдаць меры...
  З iм Сэм з пекла злосны херувiм,
  I таму вялiзныя страты!
  
  Капiталiзм вырашыѓ фашызму даць,
  Сваю зброю, танкi, капiталы...
  Нас цiсне бязлiтасны чорт i таць,
  Здраднiкам абяцаюць жа мёд, бананы!
  
  Але што мне рабiць, калi я ѓ палоне,
  Кайданкi скавалi моцна пэндзлi...
  На дыбе я голая гадзiна вешу,
  I гiры на нагах босых завiслi...
  
  Але не паддаѓся дзяѓчына ворагам,
  Як не катавалi зласлiвыя фашысты...
  Няхай гэта будзе Гiтлеру ѓ сорам,
  Мы вiцязi вайны не пацыфiсты!
  
  Я вядуць амаль голую на расстрэл,
  I пад нагамi босымi гурбы...
  Гасподзь такога вiдавочна не хацеѓ,
  Мне ж да твару прынцэсы абновы!
  
  Абвiла шыю дзявоцкую пятля,
  I ѓверх дзяѓчынку моцна пацягнулi...
  Ды на грахi ѓжо бяжыць пеня,
  I чакаюць фашыстаѓ, ведай лiтыя кулi!
  
  Але што такое, лопнуѓ конскi хвост,
  I з шыбенiцы абрынулася дзяѓчынка...
  Разбiты фашысцкiх гадам лiха пост,
  I партызан атака - драбяза!
  
  Мяне адбiлi, зноѓ я ѓ страi,
  З фашыстамi ваюю вельмi адважна...
  Я Iсуса са Сталiнам люблю-
  I мне Адольфа подлага не шкада!
  
  Ужо ѓ Берлiне нашы танкi ведай,
  I падлогу Еѓропы ѓ раз вызвалiлi...
  На ѓсёй планеце будзе хутка рай,
  Да камунiзму крок толькi, а не мiлi!
  Фашысты, сутыкнуѓшыся з падобнай мужнасцю аказалiся шакаваныя. Яшчэ некалькi разоѓ урэзалi па спiнах дзяѓчыны i хлапчукоѓ распаленым дротам i адправiлi iх зноѓ у каземат.
  У надвор'е стаяла гарачая i ѓ камеры было прыемна. Толькi вось вельмi ѓжо гарэлi босыя падэшвы ѓ пухiрах, i ныла расьсечаная распаленым дротам спiна.
  Ларыса суцешыла Пецьку i Дзiмку:
  - Вось бачыце з кожным новым разам нам усё лягчэй i лягчэй пераносiць дадзеную катаванне. Цяпер у нас будзе час для адпачынку i сну.
  Дзiмка заѓважыѓ:
  - На самым цiкавым месцы ѓ нас сон i перапынiѓся. Як прыкра.
  Пецька выказаѓ упэѓненасць:
  - Але на гэты раз, я веру ѓ нас усё атрымаецца!
  Ларыса паклала хлапчукам рукi на шыю i прынялася чараваць. Ёй таксама вельмi хацелася, аказацца хутчэй, у новым свеце, адкуль можна прынесцi СССР выратаванне.
  Рабяты пагрузiлiся ѓ сон, але ѓбачылi зусiм не тое, што iм хацелася бачыць.
  А менавiта як дзяѓчын катуюць i водзяць спачатку басанож па снезе, а затым i распаленым вуглям.
  Зрэшты, гэта ѓжо ѓскосная гiсторыя... Яшчэ мiльгануѓ урывак сну з Гiтлерам.
  Гiтлер, не толькi выявiѓ жаданне назiраць за палётам першага ѓ Германii чатырохматорнага рэактыѓнага бамбавiка Ю-487 з хуткасцю звыш 1100 кiламетраѓ за гадзiну, але асабiста сесцi за штурвал самалёта. Якi курыруе праводжаную французамi распрацоѓку Курт Танк энергiчна пярэчыѓ супраць гэтага:
  - Машына пасля тытанiчных прац яшчэ толькi-толькi ѓвасоблена ѓ метале. Мы не можа рызыкаваць жыццём фюрара.
  Фельдмаршал Кiсiльрынг падтрымаѓ Танка:
  - Гэта амаль першы палёт, якiм мы здзейснiм досвiткам 27 чэрвеня 1947 гады. У машыны ёсць разыначка адносна маленькi пляц крыла, што знiжае аэрадынамiчны супрацiѓ i дазваляе разганяць стратэгiчны бамбавiк да 1200 кiламетраѓ у гадзiну. Але нагрузка на крылы рэзка ѓзрастае i гэта рызыка!
  Гiтлер i сам не занадта хацеѓ лезцi на ражон, але няхай нашчадкi запомняць яго смеласць. Сам жа фюрар-вегетарыянец разлiчваѓ, што яго проста адгавораць. Новая машына трэба немцам да зарэзу, тым больш варта абставiць ЗША ѓ вобласцi падобных распрацовак.
  Праект Танка ТА-600 з васьмю маторамi наколькi пад затрымаѓся. Першапачаткова закладзеная хуткасць 860 - кiламетраѓ за гадзiну ѓжо не магла зладзiць фюрара. Таму прыйшлося перарабляць яшчэ i ѓсталяваѓшы раѓналежна рэактыѓныя рухавiкi. Зараз хуткасць машыны павiнна вырасцi да 1220 кiламетраѓ за гадзiну, што забяспечыць магчымасць амаль беспакарана бамбаваць любую кропку ѓ СССР, але затое запатрабуе шмат часу на перабудову механiзмам.
  Пэѓныя праблемы ѓзнiклi i з узбраеннем машыны. Адмыслоѓцы суцэль слушна лiчылi, што 16(!) авiягармат з якiх 13 - 30 мiлiметровыя гэта ѓжо перабор.
  Iншай машынай, якая ѓжо таксама гатова да ѓзлёту 7 верасня, стаѓ ХЕ-377. Гэта бамбавiк павiнен прыйсцi на змену раней не занадта ѓдаламу ХЕ-277.
  Самая iдэя стварыць цяжкi пiкiруючы i рэактыѓны бамбавiк была ѓ канструктарскiм стаѓленнi вельмi складанай. Хаця i выгаднай. Пры пiкiраваннi дакладнасць бамбамятання значна вышэй, чым з гарызантальнай плоскасцi i можна невялiкай колькасцю самалётаѓ вывесцi са строю стратэгiчныя i прамысловыя аб'екты.
  ХЕ-277 аказаѓся вышынным бамбардзiроѓшчыкам хай нават пакуль i не рэактыѓным. Ён паднiмаѓся на 15 кiламетраѓ i мог бамбаваць гарады бяскарна.
  Але разам з тым машына захоѓвала здольнасць пiкiраваць, як i ѓ ХЕ-177 не развальваючыся ад перагрузак.
  Найноѓшая канструкцыя ХЕ-377, ужо рэактыѓны варыянт бамбавоза i вельмi грозны, здольны многiя гарады i вёскi зраѓняць з зямлёй, i эфектыѓна знiшчаць прамысловыя аб'екты.
  Перспектыѓныя машыны пераѓзыходзiлi амерыканскiя i ангельскiя аналогi, што выклiкала ѓ Гiтлера пачуццё перакормленага бiсквiтамi iндыка, на фоне якiя жуюць проса сельскiх курэй. Але ѓ дадзеным выпадку апроч разгляду новых машын фюрар турбавала праблема i больш надзённая? Куды нанесцi ѓдар авiяцыйнай i бранятанкавай дубiнкай? Хай i магутнай дубiнкай, але...
  Ниммиц суровым тонам заявiѓ:
  - Нашы стратэгi мяркуюць, што апроч удару ѓ бок Масквы, частка сiл павiнна рушыць на поѓдзень развiваючы таксама наступ у кiрунку Алма-Аты i Куйбышава!
  Гiтлер, на гэта без асаблiвага энтузiязму адказаѓ:
  - Мы ѓжо не раз абмяркоѓвалi гэта! Дашлi да высновы хоць i немэтазгодна, але вырабiм удару па разбежных кiрунках.
  Ниммиц паводле кiѓнуѓ i дадаѓ:
  - Акрамя таго выбары ва Украiнскую Раду павiнны прайсцi ва ѓсiх рэгiёнах. Уключаючы i Варашылаѓград з Данецкам, дзе сфармiравалiся партызанскiя зоны. Мы не можам мець куцый парламент!
  Майнштэйн не адрываючыся, глядзеѓ у бiнокль - як там набiрае вышыню четырехмоторный Ю-487 i ѓ той жа час заѓважыѓ:
  - Наступ варта пачаць не пазней за 20 лiпеня... Умовы надвор'я нас вельмi нават падцiскаюць. Калi супрацiѓ рускiх зацягнецца, то... Пачнуцца дажджы, а тым больш павалiць гурбу i нам ужо давядзецца клапацiцца аб уласным выжываннi.
  Гiтлер паведамiѓ упэѓненым тонам:
  - Наступ пачнецца 21 лiпеня. Якраз да гэтага часу ѓсё будзе гатова. Удары будуць наносiцца адразу ѓ пяць месцах. З трох напрамак наступленне на сталiцу Расii, у двух на Сярэднюю Азiю i Куйбышаѓ. Увогуле напрамкi вызначаны. СССР павiнен быць выведзены са строю яшчэ да Новага года. Калi не цалкам, то, ва ѓсякiм разе, па большай частцы.
  Тут выява дзiкага сну перапынiлася, i дзецi зноѓ адправiлiся ѓ шлях.
  
  ЦАРСКАЯ I ВЕСЬМА БАЯВАЯ МIСIЯ
  Група дзяѓчынак выконвала мiсiю - абараняючы самы ѓразлiвы пункт у пазiцыi Расiйскiх, царскiх войскаѓ падчас першай сусветнай вайны.
  Наташа нават вымавiла:
  Упушчанае iмгненне ѓ баi, нараджае рабства на стагоддзi!
  I дзяѓчынкi выбралi сабе вельмi агрэсiѓны i магутны танк узялiся за Кайзераѓскую Германiю.
  Дзяѓчаты на танку працягвалi разбураць немцаѓ, i расстрэльвалi пяхотнiкаѓ. Дакладней страляла з кулямётаѓ Алiса, а агонь з гарматы вяла Наташка. Максiмка рулiѓ хуткасным танкам, а Анжалiка як самая здаровая i буйная баба актыѓна, як танцавала пад дудачку факiра кобра падавала снарады.
  Але вось разнеслi ѓжо чацвёртае навала батарэй, i тут запас трыццацiкiлаграмовых снарадаѓ скончыѓся. Зрэшты, ужо знiшчана больш за палову ѓсiх нямецкiх гармат засяроджаных на гэтым участку прарывала. Скончылiся таксама патроны. Сорак тысяч немцаѓ знайшлi сабе смерць, але боекамплект вычарпаѓся.
  Цяпер дзяѓчатам трэба было яго папоѓнiць. Але паспрабуй знайсцi ѓ дваццаць першым стагоддзi патрэбны калiбр. Тое ж самае з патронамi. Танк спынiѓся, i ваяѓнiцы разам з Максiмам, атакавалi пятае навала батарэй.
  Асаблiва ѓзрадавалася гэтаму Анжалiка, так зараз замест таго каб зневажальна падносiць снарады яна можа паказаць сябе ва ѓсёй прыгажосцi!
  Вось Анжалiка нанесла сакрушальны ѓдар сваёй босай нагой па скiвiцы салдата кайзераѓскай Германii. Той падляцеѓ ад удару i збiѓ яшчэ пецярых нямецкiх ваяроѓ.
  Наташка таксама правяла круцёлку, ды i Алiса, адхiлiѓшыся ад стрэлу, дзюбанула фрыца ѓ пахвiну вельмi хваравiта. Максiмка палiчыѓ за лепшае высекчы немца кулаком.
  Квартэт ваяѓнiкоѓ: тры вечныя дзяѓчыны i хлапчук увайшоѓ у пазiцыi кайзераѓскiх войскаѓ нiбы iголка. Яны пераскочылi мiльгануѓшы босымi пяткамi цераз бруствер i асядлалi нямецкiя кулямёты. I на фрыцаѓ палiлiся iх уласныя кулявыя бруi.
  Маса трупаѓ запоѓнiла рэдут нямецкiх, кайзераѓскiх войскаѓ. Квартэт, якi хуценька дамчаѓся да ѓмацаванага пункта, цяпер лютаваѓ у iм нiбы зграя дзiкiх тыграѓ. Не чакалi немцы, што ты прыгожыя напаѓголыя дзяѓчаты i хлапчук, будуць iх так прасаваць. I што кулi з плявалак здольныя ляцець без промаху.
  I ваяѓнiцы разам з хлопчыкам, неслi кулямёты, за iмi цягнулiся стужкi, i яны вялi па ворагу бязлiтасны агонь.
  Максiм гэты безжурботны вечны хлапчук, праспяваѓ:
  - Я крыважэрны! Я бязлiтасны! Я рускi вiцязь - Бармалея!
  Анжалiка гэта жанчына-амбал з вельмi прыемным тварам, мужным падбародкам i вогненнымi пасмамi валасоѓ, якiя траплена на немцаѓ абпальвалi iх у самым лiтаральным сэнсе слова. Дзяѓчына-вiцязь на распеѓ дадала:
  - I мне не трэба! Нi шакаладу! Нi мармеладу! Фрыца ѓдарам разбi! Фрыца ѓдарам разбi!
  I калi яе буйныя, але не пазбаѓленыя вытанчанасцi ногi наносiлi ѓдары, то чэрапа ѓ кайзераѓскiх салдат канкрэтна разбiвалiся! Акрамя таго дзяѓчыны i хлапчук кiдалi ѓ супернiкаѓ сталёвыя прадметы босымi пальцамi ног. Тым самым дзiвiлi фрыцаѓ цэлымi пачкамi падпаленых купюр.
  Вось яны падскочылi да батарэi, з якой немцы вялi агонь па расейскiх войсках. I кулямётныя чэргi разам скасiлi ѓсiх артылерыстаѓ.
  А ваяѓнiцы сваiмi ножкамi падпалiлi скрынi з боепрыпасамi. I сталi разбураць батарэi.
  Баявыя камплекты рвалiся, рассыпалiся феерверкам, забiваючы немцаѓ сотнямi, i тысячамi.
  Сам квартэт заставаѓся непаражальным. У яго не маглi нi патрапiць, нi зачапiць штыкамi: моцная магiя! А ваяѓнiцы ѓсё iшлi i iшлi, i касiлi, нiбы культыватар прайшоѓся па зараснiках. А ваяѓнiцы ѓсё шасталi, i шасталi, i скакалi, выбiваючы ѓсё новыя лiмiты знiшчэння.
  Iх чацвёрка нават хорам заспявала;
  Мы вiцязi - мяча i агню,
  Усiх разам нiбы звяры разарву!
  Мы выставiм рахунак - набег пеня,
  Не стань вiцязь наш папугаем!
  
  Мы станем крутымi як быццам арлы,
  Сумеем зараз рознае паскуддзе!
  Ведай нашы крутыя Айчыны сыны,
  Кiдаем свой выклiк i ѓ вечнасць!
  
  Як проста прыгожа бушуе вайна,
  У якой згараюць народы...
  Прыйшоѓ з апраметнай за нас сатана,
  За iм пруць фашысты-вырадкi!
  
  Мы дзяѓчаты моцна па мордзе дамо,
  Фашыстаѓ як галiнку зламаем...
  I стане тады наш салдат пан,
  Хай пышна квiтнеюць ружы траѓня!
  
  Дасягнуць, здольныя мы шмат што ведай,
  Падняць вышэй зорак свае сiлы...
  I так воiн вялiкi змагайся i мацуйся,
  Мы зробiм грозна магiлы!
  
  Паглядзiш, ваяѓнiк будзе тады,
  Усё новым i нiбы кляновым...
  I веру, абмiне нас у лаянцы бяда,
  Стань вiцязь байцом загартаваным!
  
  Вось магутным ударам скасiѓ цэлы полк,
  А з iм два палкi замачылi...
  А фюрар дракона каб гiдкi здох,
  А мы да зорак слаѓныя мiлi!
  
  Вось кайзер ад страху слязу прыпусцiѓ,
  Маленьнем сваё аб лiтасцi!
  У нас вельмi шмат апантаных сiл,
  Мы будзем пры поѓным парадзе!
  
  Калi мы з трох колерам увойдзем у гэты Берлiн,
  I цар Мiкалай робiцца Богам,
  Вырашыць шлях народ у бясконцасцi сiл,
  Не судзiць манарха так строга!
  
  Бяда над Айчынай не згiне тады,
  Велiч будзе i Сонца...
  Рассеецца кайзера злая арда,
  Няхай сэрца ѓ знямозе б'ецца!
  
  З дзяѓчынкай прыгожай мы лiха пройдзем,
  Па нашых расiйскiх абшарах!
  I будзе нам класна з сям'ёю ѓдваiх,
  Я веру, прыйдзе шчасце хутка!
  I ваяѓнiцы завяршылi знiшчэнне i гэтага апорнага пункта. Праѓда
  Анжалiка, гэтая ваяѓнiца-буйвал атрымала невялiкае раненне ѓ магутнае
  плячо. Недзе ѓсё ж крыху прабiвала абарону. Што ж i магаматрыца не заѓсёды iдэальная.
  Трохi апякла сабе ножкi i Алiса. Дзяѓчыне прыгажунi хоць i балюча, але на яе трапнасць, гэта зусiм не ѓплывае.
  А бiтва працягваецца. Выкiнуѓшы пустыя, нiбы вытрыбушаныя ѓдавы стужкi, дзяѓчынкi загрузiлi сабе трафейныя кулямёты i скрынi з патронамi. Анжалiка лакалiзавала боль у плячы, i загрузiла танк харчамi пад завязку. Пасля чаго заскочыѓ Максiмка, i магутная машына рушыла далей разбураць фашыстаѓ, дакладней салдат кайзера.
  Некалькi сотняѓ салдат вечны дзяцюк элементарна задушыѓ гусенiцамi. Пасля чаго ѓжо разам Алiса i Наташа адкрылi агонь з трафейных кулямётаѓ па кавалерыi i пяхоце Германii. Знiшчэнне працягвалася з такiм тэмпам, што любы Рэмба б пазайздросцiѓ. А вось iх група заехала ѓ шосты ѓмацаваны раён. Там i задаволiла новы феерверк. I акрамя стральбы з кулямётаѓ, дзяѓчаты яшчэ нагамi шпурлялi захопленыя ѓ фрыцаѓ снарады.
  У стане баявога экстазу Анжалiка прынялася ва ѓсю глотку, лямантаваць;
  Хто верыць неѓмiручасць, той жыве вечна, бо па-сапраѓднаму памiрае толькi той, хто паверыѓ ва ѓласную пагiбель!
  Часам для паляѓнiчага балазе, што не трапiлася дзiчына, паколькi браня ѓ яго як папера, а ланцугi пасткi як тонкая нiтку!
  Цярпенне заклад перамогi, калi яно не спалучаецца з пакорай перад злом!
  Смерць як партовая шлюха, за ѓсiмi ѓвiваецца, але прыходзiць толькi да таго, у каго галава больш пустотелая, чым кашалёк!
  Даѓжыня радаводу рыцара, мера выдатная вышынi парываѓ i велiчы духу!
  Ворага таксама не дабiваюць, як хвароба часта не далечваюць, толькi калi апошняя можа i, не далячыѓшыся прайсцi сама, то ад недабiтага непрымання пазбегнуць ускладненняѓ няма нiякiх магчымасцяѓ!
  Ратавацца ѓцёкамi можа яшчэ мець сэнс, але бессэнсоѓныя ѓцёкi не маюць выратавання!
  Баязлiвец памёр яшчэ, не ѓбачыѓшы першай кулi, адважны будзе першым у жыццi, не гледзячы на кулi!
  Калецтва цялеснае можа паправiць маленькi поспех чалавечай навукi, але перад выпраѓленнем маральнай пачварнасцi часам нямоглы i Усявышнi Розум!
  Вайна гэта той вiд вар'яцтва, да якога рыхтуюцца таленавiтыя i мудрыя, а могуць пазьбегнуць толькi сапраѓдныя генii!
  Поѓнага спакою няма нават у магiле, поѓнага адпачынку няма нават у сне, значыць, i стамiцца далей няма куды немагчыма!
  У нашым свеце нiчога не даецца дарма, нават здраджваюць хоць за ломаны грош!
  Чорта малююць непрывабным, але самае страшнае ѓ нячыстым уменне падаць яд у прыгляднай абгортцы!
  Вайна водар гару, але часам адмова вайны пахне куды брыдчэй!
  Не бывае сумных баёѓ у рэальнасцi, бывае толькi бяздарная да смешных калацця экранiзацыя бiтваѓ!
  Сямейныя буры, як вецер у ветразi, карабель трасе, але баранi Божа ад поѓнага штылю!
  Баязлiвец не гуляе ѓ хакей, але затое прайграе, вылятаючы з жыцця шайбай!
  Хто добра ваюе, той можа выдатна i ѓтрымаць заваяванае, калi, можа звесцi да здавальняючасцi сваю сквапнасць!
  Асабiсты поспех не пабудуеш на костках, нават калi косцi - мошчы праслаѓленых мiнулымi дзеямi продкаѓ!
  Мошчы продкаѓ не проста косткi, слава подзвiгу не проста гук!
  Непрывабная перамога, лепш прыгожага пройгрышу, таму што пераможца заѓсёды зможа перабольшыць рэчаiснасць!
  Калекам не дадзена паесцi ѓволю, затое мёртвыя зусiм не кусаюцца!
  Перамога над моцным ворагам ганаровая, перамога над устойлiвым супернiкам ганарова ѓдвая!
  Немцы сапраѓды паказалi, што яны ѓмеюць памiраць... Але неяк бязглузда! А рускiя ваяѓнiцы i зусiм не памiраюць, а перамагаюць з ашчадным гераiзмам. А ѓжо калi пачалi выкошваць супернiка, то з каласальным энтузiязмам. I iх ужо i на самой справе не спынiць! Iдзе нязломная лавiна жывога i магiчнага напалму. Трафейныя кулямёты ѓжо разрадзiлiся, i квартэт загружае новыя захопленыя ѓ супернiка стужкi.
  Дзяѓчаты як кажуць у такiх выпадках: порах, якi не прамашка! Яны рухаюцца такiм палаючым катком, што ѓ iх самiх пяткi лiтаральна дымяцца.
  Гэта ж дзяѓчаты-рэйнджары. Пераходзяць на апошнi, сёмы ѓмацаваны пункт, знiшчыѓшы ѓжо больш за восемдзесят пяць тысяч кавалерыстаѓ i пяхотнiкаѓ.
  Войскi кайзера лiтаральна крывёй аблiваюцца i зыходзяць. Вельмi ѓжо багата iх непераможны квартэт нацягвае на шышку. А сама гуз памерамi не менш Меркурыя, цi нават Марса.
  А ваяѓнiцы-тэрмiнатары зносяць чарговую i пазачарговую як бутэлька гарэлкi ѓ алкаша, па лiку батарэю. Яны ж не такiя слабачкi, каб адчуваць якiя сумневы цi шкадаваннi. Раз пастаѓленая мэта атрымаць, перамогу, то яна i будзе здабытая. А калi вораг не здаецца, дык чым горш для ворага!
  Анжалiка сама далучылася да стралянiны, пасля таго як iх зноѓ атакаваѓ рэзерв кавалерыстаѓ заѓважыѓшы:
  - Гебельс хлусiѓ, што рускiя, наступаючы, закiдваюць нямецкiя пазiцыi трупамi. А зараз мы бачым, хто на самой справе труп i раскладаецца.
  Алiса з павагай адзначыла:
  - А ѓсё ж германцы адважныя! Яны лезуць у бой, як японскiя камiкадзэ:
  Наташка хiхiкнула, заѓважыѓшы:
  - I паражэнне iх чакае не менш жорсткае, чым Японiю!
  Максiмка сёе-тое ѓспомнiѓ:
  - Я вось адмовiѓся ад чацвёртай зоркi героя СССР, лiчачы, што астатнiх дзяѓчат абдзялiлi несправядлiва... А цяпер у мяне на душы скрабуць коткi!
  Алiса, не спыняючы весткi адразу з некалькiх кулямётаѓ, выкарыстоѓваючы i рукi i ногi стралянiну па германцам, з цяжкiм уздыхам пацвердзiла:
  - Я таксама адчуваю сябе не зусiм у талерцы... Столькi забiванняѓ па нашай вiне мiжвольнай!
  Анжалiка зноѓ прынялася нема i аглушальна гарлапанiць:
  -Падман звiлiсты, а праѓда прамая, праѓда першы, як правiла, прыводзiць да мэты хутчэй, калi гэта звiлiстасць без загiнаѓ i змазана алеем тоѓстых абяцанак!
  Але цярпенне i праца падобна шлюбнай пары нараджаюць поспех, праѓда пры ѓмове працяглага пражывання i падыходзе з каханнем!
  Мудрасць Азii добра, дзiкасць азiячыны кепска!
  Адзiн леѓ здольны звярнуць ва ѓцёкi тысячу бараноѓ, але адзiн баран з львоѓ здольны забаранiць тысячу сваiх субратаѓ!
  На вайне хутка адвучаешся дзiвiцца, акрамя, хiба таму фактару, што яшчэ жывы i не дэзерцiраваѓ!
  Самае жахлiвае на вайне гэта страх, якi ты не можаш уцiснуць да звычайнай абачлiвасцi!
  Каб стаць лялькаводам тэатра жыцця, трэба пазбавiць ад бездапаможнасцi марыянеткi хаця б размеркаваннi роляѓ на кухнi!
  На вайне спакой толькi снiцца, але гэта сон поѓны смяротных кашмараѓ!
  Адвага гэта вяроѓка кручка знаходлiвасцi, што ловiць поспех на полi лаянцы!
  Вастрыню мовы не завастрыш жорнамi тупога розуму!
  На змане шчасця не пабудуеш, затое зманам можна пабудаваць шчаслiвых!
  Не дабiць ворага, што не дапалаць ад пустазелля поле, ураджай перамогi сапсуюць куколь шкоднiцтва i дыверсiй!
  Звiлiстыя шляхi прама вядуць да мэты, толькi таго, хто ѓ каго не касой погляд!
  Калi ты акселеѓ мазгамi, то крывая лёсы выводзiць наѓпрост, да плоскай плiты магiлы!
  Быць мяснiком на вайне - невялiкi гонар, але стаць адбiѓнай наогул больш ганьба!
  Вялiкiя шафы не толькi гучна падаюць, але мы пыляць каласальнай непаваротлiвасцю!
  Шмат шкiлетаѓ у шафах змоѓшчыкаѓ, выдаюць сябе смярдзеннем тлену, якая забiвае баязлiвасцi!
  Сем мух можа пляснуць любы дурань, а вось вывесцi адну вош здрады здольны толькi з сямю пядзямi на iлбе!
  На вайне як у лазнi, i жар i пот i косткi ломiць, але затое ѓ адрозненне i ад апарнi, чым вышэй забраѓся, тым менш запалу застаецца!
  Iсцiна заѓсёды банальная, але хiтрун абавязкова знойдзе спосаб яе арыгiнальна пераблытаць!
  Барацьба са злом нараджае подзвiг, дабро без подзвiгу нараджае нуду!
  Дыпламатыя павiнна быць тонкай, але гэтая тонкасць - вастрыня мячоѓ якiя забяспечваюць нашы дамаганнi!
  Няма аповесцi сумней на свеце, чым аповесць пра Рамэа i Жульета? Але гэта вельмi спрэчны склад сябры, бо захавала юнацтва iх сям'я!
  Ашаламiць, гэта яшчэ не перамагчы, але калi супернiк i сапраѓды здзiѓлены, то лiчы, ён ужо пераможаны!
  Трэба аддаць належнае Анжалiцы, тое, што яна аралы, было ѓ дастатковай ступенi дасцiпна i кiдка i, да месца. Дзяѓчынка скажам прама i насамрэч хорт з хартоѓ.
  Пасля разгрому сёмага, апорнага пункта дзяѓчаты-тэрмiнатары, рушылi паляваць за некалькiмi, больш дробнымi батарэямi. Яны зараз шчыра радавалiся свайму поспеху. Праѓда зачапiла Максiмку i ѓ хлопчыка-генерала моцна балела правая рука.
  Вечны юнак заѓважыѓ:
  - Куля не дура, але цалуе з дурной хваравiтасцю!
  Анжалiка ѓ адказ смачна пацалавала свайго мужа, i прабуркавала:
  - Быць табе хлопчык ваяѓнiком нумар адзiн! Пасля Сталiна!
  Наташка, сцiпла апусцiѓшы вочкi, заѓважыла:
  - Але ѓсё ж Коба не будзем забываць, мяне выратаваѓ! А ты Анжалiка сапраѓдная буйвалiца.
  Рудая д'ябла набычылася i рыкнула:
  - А цябе колер валасоѓ не натуральны!
  Жонка Сталiна хiхiкнула i прабуркавала:
  - Што натуральна, тое не злачынна! А я заѓсёды цягнулася да злачынстваѓ! Нездарма мой муж забойца нумар адзiн!
  Алiса азiрнулася i шэптам вымавiла:
  - З гэтым паводле я!
  Ваяѓнiцы падляцелi i прынялiся зноѓ лупiць батарэi i выкошваць дывiзiйны рэзерв, а Анжалiка зноѓ ва ѓсю глотку крычала:
  -Адрозненне памiж розумам i хiтрасцi ѓ частаце ѓжывання, хiтруюць заѓсёды, разумнiчаюць таксама часта, але па розуме мала хто жыве!
  Навука можа ѓсё, што можа пажадаць чалавек, але ня ѓсё чалавек можа пажадаць!
  Часцей за ѓсё губляе галаву, хто лянуецца параскiнуць мазгамi!
  Гарачы патрыятычны запал сэрцаѓ, астудзiць амбiцыi агрэсараѓ, што паднiмаюць меч на Айчыну!
  Чыгуннай галавой можна забiць цвiк, але толькi для таго каб усунуць пятлю для сваёй шыi!
  Больш за ѓсё губляе той, хто эканомiць на подкупе.
  Народ не пастаянны ѓ сваiм гневе, затое куды больш паслядоѓны ѓ культавым пакланеннi.
  Ашчаджаючы дабро, не здабудзеш дабра, асаблiва калi беражлiвасць пераходзiць у скупасць!
  Дык вып'ем за тое, каб нашы праблемы былi заѓсёды ѓмеранымi, а набыцця меры не ведалi!
  На крывi i сапраѓды прарастаюць незабудкi, бо кроѓ не забываецца i шнары душы не зарастаюць!
  Лiкам не ваююць, iм толькi прайграюць i засынаюць колькасцю трупаѓ!
  Сем дурняѓ зло б'юцца, восьмы разумны дае драпаку з дабром!
  Удар па ворагу павiнен наносiцца своечасова, толькi падстаѓляцца пад зубатычыну заѓсёды не да часу!
  Пачынаючы справы, не разлiчвай скончыць гультайствам!
  Адны стрыгуць купюры, iншыя падстрыгаюцца дурняѓ, але з большасцi ашуканцаѓ толку, што са свiннi воѓны!
  Сякера ката можа высекчы самыя добрыя артыкулы канстытуцыi, калi толькi iх не напiсала пяро арла, а не мокрай курыцы!
  Свая кашуля блiжэй да цела, а вяроѓка шыi, асаблiва калi яе запасiць не якi нарадзiѓся ѓ кашулi!
  Шкурныя прыхiльнасцi дазваляюць здзiраць скуру сабе на боты, з "лапцей" абуты ѓласнай меркантыльнай цiкавасцю!
  Цяжка разведаць брод, затое проста ѓтапiцца ѓ вадзе!
  Хлапчуку-генералу Максiмцы апошняя фраза спадабалася да такой ступенi, што ён усклiкнуѓ:
  - Мне ѓжо якi дзень, дым пажарышчаѓ снiцца... У мяне такая лянота, нават лянота тапiцца!
  Танк праехаѓся па батарэi. Пасля чаго ваяѓнiцы павярнулi ѓ кавалерыйскi рэзерв аѓстрыйцаѓ. Аѓстракi, якiя трапiлi пад удар, пачалi разбягацца. Больш стойка венгерская пяхота кiнулася ѓ атаку на рускi танк.
  Дзяѓчаты прынялiся адчайна адстрэльвацца. Куля з высакоснай вiнтоѓкi трапiла ѓ магутнае сцягно Анжалiкi, i ваяѓнiца зноѓ прынялася гарлапанiць. Прычым сыпала крылатыя афарызмы направа i налева:
  -Веды гэта не проста святло маяка якi асвятляе дарогу атакавалым войскам, але пякучы прамень лазера, якi выпальвае пазiцыi супастата!
  Пераможцаѓ не судзяць, пераможца сам суддзя, апеляваць якому можна толькi на падставе закона адплаты i рэваншу!
  Смерць - гэта кепская рэч, але хутчэй па працэсе, чым па наступствах!
  Любая катастрофа гэта ѓ першую чаргу маляѓнiчае шоу, толькi вось размалёѓка заѓсёды крывавага адцення, а агучванне пад жалобны марш!
  Калi мы не было катастроф, то не было б i подзвiгаѓ, а без подзвiгу жыццё як суп без перцу!
  Вайна падобна перцу прымушае слязiцца вочы, затое робiць жыццё не прэсным!
  Можна прабачыць прабачэнне за таго прыняѓ смерць, але нельга апраѓдвацца, за забiццё, таго хто смерць сее!
  Недаацанiць ворага, што недаслухаць лекцыю перад iспытам, толькi ацэнка - пара з двух колаѓ абавязкова перасячэ адзiн аднаго, утварыѓшы магiльны крыж!
  Хто дазваляе здымаць з сябе стружкi, валодае iнтэлектам пня i дубовым меркаваннем!
  Кожная сустрэча на вайне як спатканне з каханай, нельга забыцца, немагчыма спазнiцца i вельмi подла ѓхiлiцца!
  Хiтрасць i разлiк: як муж i жонка нараджаюць перамогу - сумленнасць трэцi лiшнi!
  Калi над палкаводцам згушчаюцца хмары, гэта лепш, чым калi пад камандуючым радзеюць палiцы!
  Ганьба не ѓ пачуцьцi страху, а калi ты дазваляеш падпарадкаваць сябе яму да страты пачуцьця абавязку!
  Калi моцны, здаецца слабым, калi слабы моцным! Гэтае правiла падману добрая для вайны, але кiраѓнiк не варта паказваць слабасць, нават калi злосцi поѓныя косцi, а сiлы як у мышы!
  Некалькi пяхотнiкаѓ мадзьяр нават змаглi падабрацца на адлегласць кiдка гранаты. Яны, перш чым былi забiтыя, шпурнулi прэзенты, i зноѓ зачапiлi байцоѓ чацвёркi.
  Раненнi дасталiся ѓсiм, i прыгажунi ад моцнай прыкрасцi зарыпелi зубамi, жорстка лаючыся.
  Але атака адбiтая. I можна зноѓ разварочваць танк. А тое, што гаручае падышло да канца не бяда. Трафейны спiрт цалкам падыдзе для запраѓкi.
  Бо гэта як у тым анекдоце - усё пойдзе, калi не пройдзе!
  Пасля чаго раз'юшаны квартэт зноѓ прыйшоѓ у рух. Алiса зрэшты, на развiтанне дала шакаладную цукерку дзяѓчынцы-служанцы. Занадта тая перапалохалася i плакала.
  Пагладзiѓшы няшчасную дзяѓчынку па галоѓцы, Алiса паабяцала ёй:
  - Рускiя баi забяспечаць табе годнае жыццё, i ты не будзеш галоднай i басаногай.
  Так удзячна кiѓнула i паабяцала:
  - Я буду малiцца за вас!
  Але пасля гэтага кранальнага эпiзоду ваяѓнiцы зноѓ кiнулiся разбураць германскiя i аѓстрыйскiя войскi.
  Першы надыходзячы эшалон iх 126 тысяч салдат i сотняѓ зброi ѓжо знiшчаны, але варта, пакуль ёсць час разграмiць i астатнiя варожыя легенды.
  Наташа адчувала, што ѓ гэтым часе яны затрымацца не назаѓжды i таму спяшалася з усiх сiл, разганяючы танк.
  Вось яны абрынулiся на рэзервы супернiка, на цэлы пяхотны нямецкi корпус, перакiнуты з заходняга фронта на ѓсход. Немцы жадаюць вывесцi царскую Расею з вайны, але ѓ гэтым яны аблiчацца, i мабыць ужо аблiчылiся.
  Але варта якое азначыла паразу зрабiць фактам. I ваяѓнiцы абрынулiся на ворага з спапяляльнай сiлай. Але вось Анжалiку зноѓ пасекла аскепкамi ѓ грудзi i жывот.
  На гэта магутная ваяѓнiца, прынялася гарлапанiць;
  -Часцей за ѓсё звяртаецца ѓ шкiлет, якi не мае касцяка баявой вывучкi!
  Каб цябе не злопалi сабакi-супастаты, трэба з'есцi талерку ѓ ратнай справе!
  Не бойся кайданоѓ фашыста, калi здольны звязаць свае думкi венiк ачышчэння!
  Танец ад танца адрознiваецца тым, што скачуць пад чужую дудку, а ѓ танцы ты сам выбiраеш свой рытм!
  Справы заѓсёды лепш слоѓ, бо маюць больш трывалую аснову, чым скалынанае паветра!
  Добра быць рыцарам на вайне, без гандлю аб адвазе, але толькi рыцарства павiнна быць рацыянальным як хiтрасць гандляра!
  Забойства адзiная разнавiднасць граху, ацэнка якога так залежыць ад формы: мярзота i доблесць пры адзiным вынiку!
  Небяспека ёсць усюды, але яна цяжкая, калi розум пырхае ѓ зорцы!
  Капiтуляцыя апошняя справа, яна пакiдае заѓсёды цябе крайнiм!
  Без рызыкi яшчэ можна перамагчы, але скарыстацца плёнам перамогi можна, калi гэтую вялiкую котку, ты нiбы тыгра трымаеш за вусы!
  Згубiцца ад пераследнiка, можна толькi не губляючы галаву атрымлiваючы гранта наступнага!
  Бязвыхадных палажэнняѓ не бывае, бывае, што няма ѓваходу ѓ выгаднае становiшча!
  Можна ѓцячы нават ад уласнага ценю, падмануць уласнае сумленне, але не схавацца ад таго, над чым ты не ѓладны!
  Грошы ѓ таго рэдка водзяцца, чый дух часта пераводзiцца!
  Усё ѓ нашым свеце даецца, праз бой, толькi праблемы прыходзяць без праблем!
  Пераход ад догляду адрознiваецца пунктам прыбыцця пры апошнiм ён апошняе месца куды iмкнуцца!
  Замочная свiдравiна як жанчына патрабуе iнтэлiгентнасцi i тэхнiчнасцi!
  Глупства не заѓсёды прадказальнае, але заѓсёды каральнае!
  Часам злачынства iдзе чалавецтву на карысць, i станавiцца подзвiгам, толькi ѓзнагароджваюць за яго, як правiла, пасмяротна!
  Усемагутны Бог можа ѓсё, але перасягнуць чалавека ѓ амбiцыях i маляѓнiчасцi ѓяѓлення нават яму не пад сiлу!
  Яшчэ ѓ чым Бог не можа перасягнуць чалавека, дык гэта ѓ цязе пустаслоѓю, Усявышнi аддае перавагу тварыць словам, а не гуляць словамi!
  Нябёсы, як правiла, абыякавыя, калi просiш дапамогу, але гэтае правiла, якое толькi пацвярджае выключэннi!
  Шмат жадаючых стаць багамi, але распяцце чаргi не займаюць!
  Вострае слова добра, але яшчэ лепш мець вострае вока, каб падчас заѓважыць кiнуты ѓ цябе за шпiлька выраз камень!
  Басяк той, хто дазваляе абуваць сябе хiтрунам!
  Каб паляцець трэба, складана папрацаваць, каб заляцець, дастаткова проста адлыньваць ад працы!
  Калi кацялок пусты, ён падлятае не буйнага ветру, а стрымана ѓдару!
  Фiласофiя гэта падхватнiк для лоѓлi легкадумных прасцякоѓ, але толькi вочкi ѓ ёй залежаць ад частаты мазгавых звiлiн!
  Часта чалавек стаѓшы богам хоць, крыху распiнае людзей на поѓную шпульку!
  Корпус даводзiлася знiшчаць часткамi, папаѓняючы свой баявы камплект. Але затое ваяѓнiцы дэманстравалi вялiкае ратнае майстэрства.
  Ранiлi i Наташку, але ваяѓнiца толькi ѓсмiхнулася:
  - Салдат без раны, як багатыр без кiшэнi!
  Максiмка, якога таксама зачапiла, пагадзiѓся:
  - Ад цялеснай раны балюча памяркоѓна, але калi калечышся маральна, то гэта вынесцi немагчыма!
  Вось ужо большая частка корпуса адправiлася на той свет. Але ѓ атаку iдуць дзве кавалерыйскiя дывiзii.
  Страляючы Анжалiка, зноѓ раве;
  -Самае вялiкае дабраславеньне чалавека, прадказальнасць Божай волi, яно i горшае з праклёнаѓ, так уганяе нас у рай руцiннай штодзённасцi!
  Грошы не павеюць, але да такой ступенi насычаюць смуродам, што бiзнэсмэны заѓсёды апранаюць новыя гарнiтуры!
  Эканомячы на сябрах можна набiць мамону, але затое пустата душы зробiць ворагам уласны капiтал!
  Чалавек без Радзiмы, як без шлюбу пачвара!
  Выжыць цяжка, але можна, жыць нельга, але лёгка!
  Капейка рубель беражэ ѓ ашчаднага, грош пятакi збiрае ѓ практычнага, а прагнага i полушка прыводзiць да пятлi!
  Палка аб двух канцах, але безпачатковай яна станавiцца ѓ руках чалавека, якi ператвараецца ѓ малпу!
  Калi ты сам сабе начальнiк, падпарадкаваць цябе могуць толькi першапачатковыя iнстынкты сябелюбства!
  Цяжка знайсцi прычыну, каб атрымаць, але як лёгка адшукаць нагода, каб не даць!
  Што наша жыццё - гульня, у якой правiлы вызначае наймацнейшы, а прызавы фонд - хiтрэйшы!
  Цяжкi поспех, лепш лёгкага правалу, хоць поспех i трэба пашукаць, а паражэнне заѓсёды пад нагамi!
  Будзь зверам, але не жывёлай!
  Абяцаць многае таксама лёгка, як немагчымасць атрымаць усё!
  Вып'ем, за тое, каб змовы вялi толькi мы, а заблытвалiся ѓ iх астатнiя!
  Пасля чаго фантан красамоѓства Анжалiка вычарпала i замоѓкла, цвiка супостатаѓ моѓчкi. I не менш ад гэтага эфектыѓна. Вось i карпусы хутка застануцца ражкi i ножкi. Праѓда раненняѓ дзяѓчаты атрымлiваюць усё больш i больш, пакутуе i вечны хлапчук Максiмка.
  Мабыць ахоѓная магiчная матрыца якая адводзiць аскепкi i кулi слабее. I з-за гэтага не так добра iдуць у ваяѓнiчага квартэта справы. Але корпус фрыцаѓ кайзера паступова растае. У атаку iдуць кавалерысты.
  Алiса, якая атрымала ѓ мускулiстае плячо асколкам, мармыча:
  - У свеце шмат непрыемнага... I самае паскуднае, калi з гэтай нагоды я не магу нарадзiць крылаты афарызм.
  Хлапчук-генерал, якi атрымаѓ асколкам у пятку, падказаѓ:
  - Непрыемнасцяѓ досыць, непрыяцеляѓ вышэй дахi, але кацялок з бiзуноѓ усё ж зрывае, калi прыяцель непаѓнавартасны i не высокi крылатасцю!
  Алiса паляпала хлапчука па плячы i шчыра падзякавала:
  - Дзякуй! Цяпер я ведаю, як сябе ѓзбадзёрыць!
  Анжалiка якую, ужо спаласавала асколкамi так, што на яе буйным, мускулiстым целе i жывога месца не было, усклiкнула:
  - Лепш за ѓсё пахнуць труп твайго ворага, а французская парфумерыя гэта кал!
  Наташка, скошваючы апошнюю пяхотную шэраг працiѓнiка, запярэчыла:
  - Ну чаму? Нюхаць можна! - I тут кiруючы кулямётамi нагамi, цвiка пяхотнiкаѓ дадала. - Але парфумерыя майго асабiстага вынаходства нашмат лепш!
  Максiмка якому ладна дасталася, пагадзiѓся:
  - Непаѓторны! Чароѓны водар!
  Калi нацiск кавалерыi вычарпаѓся прыйшлося адбiваць паветраны напад. Аэрапланы зрэшты, лёгка збiвалiся чэргамi кулямётаѓ буйнага калiбра. Але зноѓ сярод квартэта аказалiся раненнi. Хоць яны i iмкнулiся авiяцыю кайзера на блiзкую дыстанцыю не пускаць. Але нiбы кулi прыцягвала да iх.
  Максiмка пасля пары новы раненняѓ заскуголiѓ i рыкнуѓ:
  - Твой Чарнабог нам вiдавочна шкодзiць!
  Рудая д'ябла Анжалiка жорстка тыцнула хлапчука ѓ паранены бок, сваёй вывучанай нагой i прашыпела:
  - Не паклёпнiкi на старэйшага Сына Роду!
  Алiса не занадта ѓпэѓнена заѓважыла:
  - Наогул-то я думала, што старэйшы сын Рода гэта Белабог. Спачатку нарадзiлася святло i адкiнуѓ цень!
  Анжалiка зрэзаѓшы адной чаргой, пяць аэрапланаѓ, запярэчыла:
  - Спачатку была цемра, i ѓ цемры заззяла праменьчык святла Белабога!
  Наташка, скасiѓшы апошнi тузiн аэрапланаѓ, падвяла вынiк:
  - А па-мойму Белабог i Чарнабог як выявы Роду Усемагутнага разам з Ладай Любоѓю iснавалi заѓсёды i будуць iснаваць вечна!
  - Амiн! - Максiмка дабiѓ апошняга фрыца i ад мноства раненняѓ страцiѓ стварэнне.
  
  ШАЛЬНЫ ПАПАДАНЕЦ АЛЕГ РЫБАЧАНКА
  Iзноѓ здавалася, праносiцца ѓ альтэрнатыѓным свеце, шальная юнацкасць, i ён стаѓ хлопчыкам-падлеткам, яшчэ свежым, чыстым тварам, i невысокага росту, але з шырокiмi плячамi i грудзьмi... Хлопчык гадоѓ чатырнаццацi, самая верхавiна пераходнага ѓзросту, час першага кахання i уздыхаѓ.
  Але пры гэтым усяго толькi прыгоннага служака ѓ царскай Расii пачатку дваццатага стагоддзя, дзе так i не адмянiлi прыгоннае права... Як такое магло атрымацца?
  Невялiкае зрушэнне гiсторыi - легендарны генерал Скобелеѓ: нарадзiѓся на дваццаць гадоѓ раней, i з прычыны гэтага згуляѓ важную ролю ѓ крымскай вайне - замянiѓшы бяздарнага Меньшыкаѓ i, разбiѓшы дэсантныя сiлы турак, французаѓ, ангельцаѓ i сардзiнцаѓ па частках. Расiя нанесла паражэнне каалiцыi, якая неѓзабаве i развалiлася. А рускiя войскi захапiлi Карс, Эрзерум, Тангорг. Асманская iмперыя была вымушана пайсцi на заключэнне цяжкага свету, саступiѓшы Арменiю i нямала земляѓ у тым лiку i знакамiтае возера Нiцу. Але, праѓда ад дамаганняѓ на Балканах з прычыны пазiцыi Аѓстрыi i Прусii цару Мiкалаю прыйшлося адмовiць. Ваяваць з немцамi небяспечна, тым больш, ангельцы i французы ѓ гэтым выпадку маглi ѓступiць у вайну з новай сiлай.
  Аднак Балгарыя атрымала некаторую абмежаваную аѓтаномiю, а хрысцiяне фармальнае раѓнапраѓе ѓ правах нараѓне з грамадзянамi Асманскай Iмперыi. Руская Праваслаѓная царква атрымала i некаторыя землi i Iерусалiме.
  У Францыi ѓспыхнула паѓстанне супраць Напалеона Трэцяга, але пасля некалькiх жорсткiх бiтваѓ, усё ж iмператару ѓдалося захаваць уладу, але ѓ якасцi саступкi абмежаваѓшы сябе канстытуцыяй.
  Некаторы час працягвалася яшчэ вайна з Шамiлем на Каѓказе, але пасля яго капiтуляцыi аднавiлася экспансiя Расii ѓ Сярэдняй Азii. Адначасова быѓ падпiсаны i выгадны Расii дагавор аб межах з аслабелым Кiтаем. Прычым Мiкалай Першы атрымаѓ нават больш земляѓ, чым у рэальнай гiсторыi ягоны сын Аляксандр Вызвалiцель. Так аѓтарытэт рускай зброi аказаѓся цяпер нашмат вышэйшы.
  Была вайна i з Iранам, якая скончылася заваёвай яго паѓночных рэгiёнаѓ, аж да сталiцы Тэгерана...
  Мiкалай Першы не стаѓ канчаць жыццё самагубствам пражыѓ на дванаццаць гадоѓ больш, чым у рэальнай гiсторыi - памёр у 1867 году. Да гэтага моманту рускае войска валодала несумнеѓным аѓтарытэтам, а Скобелеѓ стаѓ фельдмаршалам i кавалерам шматлiкiх ордэнаѓ.
  Аляксандру Другому наадварот не пашчасцiла, i ён апынуѓся забiты на дзесяць гадоѓ раней у 1871 году, лiтаральна не хапiла толькi пары тыдняѓ, да аб'яѓлення манiфесту, якi адмяняе прыгоннае права. Аляксандр Трэцi яго сын i рэакцыянер, зразумела, не падпiсаѓ манiфеста.
  Больш ранняя каранацыя станоѓча паѓплывала на здароѓе Аляксандра Трэцяга - ён кiнуѓ пiць стаѓшы царом, i пражыѓ даѓжэй, чым у рэальнай гiсторыi. Расiя правяла паспяховую вайну ѓ 1877-1878 годзе з туркамi, i адбыѓся канчатковы раздзел Асманскай iмперыi памiж вялiкiмi дзяржавамi. Расiя атрымала сабе Стамбул або Канстанцiнопаль, Iрак i выхад да Iндыйскага акiяна, Францыя Сiрыю i Палестыну, а Брытанiя Егiпет з Суданам.
  Такiм чынам, Асманская iмперыя знiкла з геаграфiчнай карты. Неѓзабаве, лiквiдавалi i тое, што засталося ад Iрана, таксама пасля працяглых спрэчак i кампанiй падзялiлi i Саудаѓскую Аравiю. Палiтыкаѓ Брытанii стала экспансiя i пашырэнне сваёй каланiяльнай iмперыi, а Расiя i Францыя ѓзялi сваё - падпарадкаваѓшы сабе iсламскi свет. Iталiя паспела акупаваць Лiвiю, а Французы Марока. Поѓдзень Iрана дастаѓся Брытанii, а цэнтр Расii.
  Неѓзабаве падзялiлi i Аѓганiстан: паѓночныя раёны населеныя ѓзбекамi i таджыкамi сышлi расейцам, а паѓднёвыя з пуштунамi ангельцам.
  Карацей кажучы, на поѓднi Расii дайшла да мяжы сваёй экспансii i падзялiла ѓсё Англiчанамi i французамi.
  Як нi дзiѓна, але паражэнне ѓ вайне з Расiяй пайшло Францыi на карысць, так царскi рэжым падтрымаѓ Напалеона Трэцяга i не даѓ прусакам развязаць вайну i аб'яднаць канчаткова Нямеччыну.
  Затое роля Аѓстрыйскай iмперыi вырасла... Аѓстрыйцы захавалi за сабой поѓнач Iталii - саслабленая Францыя не змагла весцi з iмi вайну. Потым Аѓстрыя далучыла да сябе паѓднёвыя тэрыторыi. Прусакi паспрабавалi рыпнуцца, але крыху адправiѓшыся Напалеон Трэцi падтрымаѓ аѓстрыйцаѓ i разбiѓшы нямецкiя палкi. Мiкалай Першы таксама ѓсяляк падтрымлiваѓ Аѓстрыйскую iмперыю.
  Пасля падзелу Асманскай iмперыi Аѓстрыйцы таксама атрымалi свой кавалак - Боснiю i Герцагавiну, а таксама поѓнач Сербii. З улiкам Баварыi i паѓднёвых германскiх земляѓ Аѓстрыйская iмперыя стала самай вялiкай i па тэрыторыi i па насельнiцтве дзяржавай у Еѓропе. Але ѓ iмператара Франца Iосiфа хапiла розуму не смяцiцца з Расiяй, быць з ёй у саюзе.
  Аб'яднання Германii не адбылося - затое Аѓстрыйская iмперыя стала шырокай i магутнай, ператварыѓшы Прусiю ѓ свайго малодшага партнёра. Iталiя таксама засталася раздробленай. Праѓда ѓ Неапалi зацараваѓ "прэзiдэнт" Гарыбальдзi, але шлях у Папскую вобласць яму перакрылi аѓстрыйцы i французы. А неѓзабаве i Сардынскае каралеѓства падзялiла памiж сабой Аѓстрыя, Францыя i Брытанiя.
  Пасля смерцi Напалеона Трэцяга, стаѓ кiраваць Напалеон Чацвёрты яго сын.
  Адносiны памiж Аѓстрыяй i Францыяй iзноѓ сталi абвастрацца, бо iмперыя Напалеона значна больш, чым немцы атрымала поспех у пашырэннi калонiй.
  Здарылася i вайна з Японiяй. Да гэтага часу генiяльны Скобелеѓ ужо памёр, але яго вучнi - асаблiва Брусiлаѓ аказалiся не менш таленавiтымi, ды i суадносiны сiл, для Японii куды горш, чым у рэальнай гiсторыi - Расiя па тэрыторыi больш, а армiя выдатна навучана i прафесiйная. Праѓда ва ѓзбраеннi не ѓсё ѓ парадку: усё ж прыгоннае права знiжае прыток працоѓнай сiлы з вёскi. Але ѓсё роѓна i таго, што есцi хапае.
  I колькасць прыгонных патроху змяншаецца. Хоць гэта iдзе цыкламi, за кошт падараванняѓ часам i ѓзрастае. А Аляксандр Трэцi любiць дараваць. Пасля разгрому Японii ѓтварылася i Жэлтарасiя.
  Да моманту сакавiка 1911 гады i Аляксандр Трэцi паспеѓ памерцi ѓ снежнi 1909 - пасад успадкаваѓ Мiкалай Другi i кiруе ѓжо другi год, нядаѓна мiнула каранацыя.
  У Мiкалая ѓжо ёсць спадчыннiк - прычым здаровы, так айцец Аляксандр фатальную немку забракаваѓ i знайшоѓ нявесту лепей. Але ѓ якi нарадзiѓ у 1904 году сына iмя таксама Аляксей.
  Расiя вялiкая iмперыя, яшчэ больш шырокая, чым у рэальнай гiсторыi, i са часоѓ "Смутнага часу" практычна не губляла ѓ войнах сваёй тэрыторыi, ды i не якая прайграла ѓ сур'ёз нiводнай вайны, не калi не лiчыць асобных бiтваѓ i кампанiй.
  Але чатырнаццацiгадоваму светлавалосаму з белымi вiхрамi прыгоннаму хлопчыку няма асаблiвай справы да iмперскай велiчы. Калi яшчэ ляжыць снег, а ты босы перацягваеш цяжкiя бярвёны, i фактычна з'яѓляешся рабом: якога гаспадар можа бiць, зневажаць, прадаць, ну... па законе забiць не мае права, але па факце яшчэ заваляцца да смерцi, то пану нiчога не будзе !
  Але з iншага боку вось яна юнацкасць: босым, агрубелым падэшвам амаль не холадна пляскаць па снезе, i ты сябе адчуваеш куды больш, бадзёрым i свежым, чым калi быѓ далёка яшчэ не старым генiяльным пiсьменнiкам. Усё ж у момант ператварэння ѓ несмяротнага хлапчука, Алегу Рыбачэнку яшчэ i пяцiдзесяцi гадоѓ не было, так што лiчыць сябе атрэслым звыш усялякай меры гэта ѓжо каласальны перабор.
  Але сапраѓды стомленасць ад цяжкай працы не здаецца балючай, а прыемнай, i ты яшчэ можаш пасля таго, як сцямнела i ѓ скокi пусцiцца i...
  Вось якраз з'явiлася панi i прызыѓна паклiкала яго рукой да сябе. Не, яна не старая, ёй няма i сарака, а выглядае зусiм нядрэнна, мабыць, можна назваць i прыгожай. Для вясковага хлопчыка яна здаецца амаль старой. I зусiм не так ён Алег Рыбачэнка ѓяѓляѓ сабе першае каханне.
  У марах малявалася iншае. Юная, вясковая дзяѓчынка з доѓгiмi русымi косамi i вянок на галаве. Вось яна басаногая з пахам веснавой травы абдымаецца з iм, i яны цалуюцца ѓ вусны. Дакладней смачна цалуе ён...
  А тут панi сама праяѓляе агрэсiѓную iнiцыятыву, не выклiкаючы нi найменшага жадання, а спараджаючы выключна страх. Але грубыя ласкi, i выпешчаная рука ѓ штанах, абуджаюць у лёгка ѓзбудлiвага падлетка мужчынскае iснасць i прымушаюць адказваць. Таксама груба i па жывёле, што зрэшты, вельмi падабаецца мажнай панi.
  Потым сябе адчуваеш пагана i вельмi брыдка. Нiбы ты шлюха мужчынскага роду: нi каханнi, нi прыхiльнасцi, нi павагi.
  Але i адмовiць нельга - iнакш лупцоѓка, прычым нярэдка i да смерцi!
  Панi не адрознiвалася падзякай: нiчога не дарыла, нi як не ѓзнагароджвала, i нават не вызваляла ад звычайнай працы. Для яе ён усяго толькi жывёлам, або нявольнiкам для пасцельных уцех.
  Сам Алег Рыбачэнка не вызначаѓся рэлiгiйнасцю, але ѓсё роѓна пасля заняткаѓ любоѓю з ёй хрысцiѓся i сплёѓваѓ. У гадасць...
  Але вось на гэты раз зневажальнае сукупленне жывёл перапынiлася з'яѓленнем вогненна-рудай Вiкторыi, якая рушыла панi галёнкай ѓ скiвiцу, а затым адным ударам рассекла адваротную яхiдну напалову.
  Потым павярнулася да ѓжо былога хлопчыка Жукава, i адным нядбайным рухам вызвалiлася ад бiкiнi, прадставiѓшы зусiм голай, падграбаючы аднекуль узнiклы ѓ цёплай сядзiбе сняжок сваёй босай, хупавай нагой накiравалася да яго, млява шэпчучы:
  - Я хачу цябе, i я кахаю цябе!
  Алег Рыбачэнка падаѓся ёй насустрач i... Плюхнуѓся цёплае, як сырадой мора. Ён зараз у iм плавае адзiн, а вакол толькi фiялетавыя хвалi i начное неба. I так добра табе станавiцца, што ты нават засынаеш... у сне!
  Хлапчук-тэрмiнатар адчуваѓ сабе сапраѓдным малалетнiм мачо, класа супер.
  Але што ж... Хлопчыку трэба прыняць удзел у першай сусветнай вайне.
  Пасля таго як кайзераѓцы былi разбiты ва Усходняй Прусii, рускiя аблажылi Кёнiгсберг. На поѓднi баi развiвалiся яшчэ больш паспяхова. З ходу былi ѓзяты Львоѓ i Пярэмышлi. А таксама Кракаѓ моцным ударам з Польшчы.
  Немцы сыпалiся. Расiйскi танк "Месяц"-2 паказаѓ сябе эфектыѓным у наступе. Пацярпела паражэнне Германiя i пад Парыжам. I аказалася адкiнутая.
  Кайзер запаѓ у засмучэнне. Рускiя войскi рухалiся ѓ напрамку Одэра, i ѓжо падыходзiлi да Будапешта. I перамолвалi супернiка. Аѓстрыйскiя часцi здавалiся палiцамi, i вельмi часта пад барабанны бой.
  Станавiлася зразумела, што фронт не ѓтрымаць. А тут яшчэ i Iталiя адкрыла новы фронт супраць немцаѓ. I стала рухацца на поѓднi.
  Карацей кажучы, атрымлiвалася для фрыцаѓ правальна.
  Батальён дзяѓчынак прасоѓваѓся да Одэру.
  Ваяѓнiцы кiдалi босымi ножкамi гранаты. I выкошвалi немцаѓ з кулямётаѓ.
  Вось тут у гэтым свеце вайна вялася куды больш паспяхова, чым у рэальнай гiсторыi. Познань ужо ѓзятая. Немцы бягуць. У расiйскай армii вялiкая перавага ѓ пяхоце i кавалерыi. У немцаѓ увогуле нiчога няма супраць лёгкiх рускiх танкаѓ.
  I царскiя генералы, упэѓненыя ѓ перамозе, i настрой народа скажам так - мажорны.
  Веранiка кiдае босай ножкай гранату. Раскiдвае немцаѓ i пiшчыць:
  - Ды будзе Расiя вышэй за ѓсiх!
  Вiкторыя таксама страляе. Кiдае босай ножкай гранату i пiшчыць ва ѓсю глотку:
  - Будучы свет хай стане наш!
  Далей ужо прыгожая дзяѓчына Юлiяна страляе сабе без усялякiх цырымонiй.
  I таксама кiдае босай нагой гранату. I вельмi нават раскiдалiся фрыцы.
  Дзяѓчына прачырыкала:
  - Я шалёная тыгрыца!
  А затым i Ганна таксама як пальнет. I босай нагой вельмi раскоса запусцiць гранату, разбiваючы нiбы шкло кайзераѓскiя падраздзяленнi.
  I прамаѓляе:
  - Псiхалогiя перамогi! Дэмакратыя лёсу!
  А далей ужо Матрона як запусцiць цэлую скрыню ѓзрыѓчаткi. I як падарве кайзераѓскiх салдат. I прараве:
  - За Русь у касмiчных вышынях!
  Яшчэ дзве прыгожыя дзяѓчыны едуць на лёгкiм танку "Месяц"-2. Добрая машына з двума кулямётамi. Браня не занадта тоѓстая, але кулямёты трымае. Форма абцякальная. Дзяѓчынкi Вольга i Жэня ѓнутры размясцiлiся, напаѓлежучы i, страчаць сабе па немцах.
  Нядрэнная машына - хуткасць сорак кiламетраѓ за гадзiну. Выдатная праходнасць. I гусенiчны ход.
  Дзяѓчыны залiваюць свiнцом нямецкiх салдат i спяваюць;
  Ужо ты бацюхна святлела месяц,
  Што ты свецiш не па-ранейшаму
  Не па-ранейшаму, не па-старому,
  Усе ты хаваешся за аблокi,
  Засцiлаешся хмарай грознаю!
  Як у нас было на святой Русi.
  На святой Русi, у каменнай Маскве.
  У Крамлi было ѓ слаѓным горадзе,
  Каля Iвана, каля Вялiкага,
  У саборы было ѓ Архангельскiм,
  Як у правага было клiраса:
  Малады стралец на гадзiннiку стаiць,
  На гадзiннiку стаiць, Богу молiцца,
  Ён плача, як рака льецца,
  Зарыдае - слёз ручаi цякуць,
  Ён i б'е бердыша дрэѓкам,
  Бердыша дрэѓкам аб сыру зямлю:
  "Ужо ты гой ты, мацi сыра зямля,
  Ты раздайся ва ѓсе бакi,
  Ты раскрыйся, трунная дошка,
  Разгарнiся, золата камяка!
  Ты паѓстань, паѓстань, праваслаѓны цар,
  Праваслаѓны цар Аляксей Мiхайлавiч!
  Паглядзi ты на сваю сям'ю,
  На святую Русь, на Маскву-матухну,
  Маскву-матухну, сiратынушку!"
  Спяваюць дзяѓчынкi сабе i разбураюць немцаѓ. Iдуць па трупах i пакiдаюць крывавы след гусенiцамi. Вось гэта дзяѓчынкi. Таксама ѓнутры танка яны амаль галышом, у адных трусiках i босыя. Але вельмi нават сiмпатычныя дзяѓчынкi.
  А немцы ад iхняга агню нясуць каласальныя страты. Куляметы цяжкiя i хуткастрэльныя. I дзяѓчаты вельмi трапныя. Нядрэнна аснашчана царская армiя.
  Тут яшчэ i японскiя вучоныя на Расiю працуюць. Вось ляцiць бамбiць немцаѓ самы магутны ѓ свеце на той момант бамбавiк "Iлья Мурамец". Першы ѓ свеце самалёт з чатырма рухавiкамi. Восем кулямётаѓ i дзве тоны бомбаѓ. Вось гэта машына.
  I таксама ѓ экiпажы дзяѓчыны. I амаль голенькiя, у адным купальнiку. Вельмi гэта прыгожа i сэксуальна.
  Ваяѓнiца камандзiр экiпажа бамбавiка "Iлья Мурамец", Валянцiна. Вельмi прыгожая i фiгурыстая бландынка. Трэба каб машына замарудзiлася i дакладным кiдком бомбы накрыць нямецкi бункер.
  Кайзераѓскiя салдаты моцныя i дысцыплiнаваныя. Страляюць па са расейскiм монстру. Але ваяѓнiцы лупяць у адказ. Восем кулямётаѓ лiтаральна змятаюць нямецкую пяхоту. Падаюць разарваныя салдаты Германкай армii.
  Вядучая агонь залатавалосая Лада пажадлiва шчэрыцца. Дзяѓчына нават станiк зняла, каб лепш засяродзiцца. I трасе сабе аголенымi грудзьмi. Проста цудоѓная прыгажуня. Гэтулькi ѓ ёй грацыi, i трапнасцi. Сама Лада худзенькая, але жылiстая, а стан тонкая, нiбы ѓ восы.
  Вядзе стралянiну з кулямётаѓ па немцах i Галiна. Таксама дзяѓчына i прыгожая i фiгурыстая. Босымi ножкамi нацiскае на гашэткi. А тварык такi цудоѓны. Не ваяѓнiца, а проста дзеѓка супер.
  Галiна прамаѓляе скалячыся:
  - На славу бацюхны цара!
  Агрэсiѓная i цудоѓная, з валасамi колеру сусальнага золата, Лада пацвярджае:
  - Змяцём мяцёлкаю юды!
  Валянцiна нацiскае босай ножкай на педаль. Тонная бомба падае на нямецкi бункер. Гэта забойная моц. "Iлля Мурамец", разганяецца, каб самога не закранулi аскепкi. Бункер узрывае, паднiмае ѓверх слуп дыму.
  Дзяѓчаты хорам усклiкаюць:
  - Патрапiлi! Фрыцам далi!
  I пляскаюць з захапленнем босымi ножкамi. Ды гэта дзяѓчынкi, якiя здольныя разбiць немцаѓ. Яны ваююць, марачы аб тым свеце, калi людзi нiколi не будуць забiваць людзей. Напрыклад, калi царская iмперыя Мiкалая Другога заваюе ѓвесь свет. А бо Расея ѓнiкальная адукацыя, здольнае стаць вечнай iмперыяй! Бо дынастыя Раманавых можа кiраваць стагоддзямi. А пасля iмператара Паѓла, нарэшце, Расiя набыла стабiльнасць i ѓсё канчаткова прынялi легiтымнасць дынастыi.
  Вось i зараз якi перамог Японiю цар Мiкалай Другi ламае хрыбты немцам.
  Адным з моцных хадоѓ цара гэтае прыцягненне жанчыны ѓ войска. А руская баба - самы страшны ваяр у свеце! Няѓжо не так!?
  Вось, напрыклад, на знiшчальнiку "Сокал", iмчыцца лётчыца Алiса. Такая прыгожая дзяѓчына, бландынка з лёгкай прымешкай чырвонага ѓ валасах. Стройная дзяѓчына, амаль голая.
  Босы ножкай нацiскае на педаль, i праводзiць манеѓр. А потым страляе сабе. Збiвае нямецкую машыну з кулямёта буйнога калiбра. Прымушае яе гарэць i прамаѓляе:
  - Я народжана для службы царскай! Дзяѓчынка класная суцэль, i з крывёй блакiтнай, гусарскай!
  I разганяе хуткасць у "Сокала". Мабыць, рускiя самалёты самыя лепшыя ѓ свеце.
  А ѓжо на фронце з'явiѓся i цяжэйшы i дасканалы танк створаны сынам вялiкага Мендзялеева. Машына з двума хуткастрэльнымi гарматамi i шасцю кулямётамi. I такой махiнай таксама кiруюць дзяѓчынкi.
  I iдзе расейскi танк, крышачы немцаѓ. Прычым, з магутным дызелем, i дастаткова праходны i спрытны.
  Дзяѓчыны ѓ танку спяваюць;
  Наша любiмая Богам Расiя,
  Шчодры заможны край...
  Ну манархаѓ усiх прыгажэй, прыгажэй -
  Бацюшка цар Мiкалай!
  I танк гусенiцамi цiсне нямецкiх салдат. Ужо лiтаральна кiшкi выпаѓзаюць i цякуць з гусенiц раѓчука крывi.
  Камандзiр танка, Таццяна Крупская, прамаѓляе:
  - Ды за Русь мы пераможам!
  Дзяѓчына дарэчы княжага роду, а ваюе ѓ адных толькi трусiках. Але такая, пры гэтым сiмпатычная. У ёй вялiкая ѓнутраная сiла.
  Босы ножкай дзяѓчына нацiскае на педаль i прамаѓляе, скалячы зубкi, i смеючыся.
  - Самы вялiкi ты цар Мiкалай!
  I ваяѓнiцы ѓпэѓненыя, што на такiм танку дойдуць i да Берлiна. I упэѓненасць ва ѓсiх ваяѓнiц i ваяѓнiкоѓ мацнее.
  Наташка, ахопленая энтузiязмам, стала складаць i спяваць. Астатнiя дзяѓчаты з радасцю падхапiлi;
  За Русь святую бiцца наш надзел,
  Мы дзяѓчаты, што сэрцам волаты...
  Фашыст зямлi савецкай захацеѓ,
  Але з Родам мы заѓсёды байцы адзiныя!
  
  Хай будзе ѓ вечнай славе наша Русь,
  Не скораць нас арды Чынгiсхана...
  За Радзiму змагайся i не трусь,
  Мы скрушым любога басурмана!
  
  Нас сагнуць фашыстам буйным у рог,
  Паверце, Русь нiхто не адолее...
  Бо з намi Iсус Усявышнi Бог,
  I не нясiце фрыцы ахiнею!
  
  Усе ведаюць, што Айчына нам дадзена,
  Для лютых перамог не ведаючы цемры...
  Ашчэрыѓ зубы страшны Сатана,
  Прасякнутая крывёю ѓся кашуля!
  
  Для камсамолкi няма слова баязлiвец,
  Для дзяѓчын не значныя перашкоды...
  Дапаможа Белы Бог нам Iсус,
  Бяссмерцье стане вышэйшая ѓзнагарода!
  
  Бiлiся мы вельмi адважна пад Масквой,
  Хоць немцы сiлай пруць неймавернай...
  Змагалася паѓголаю босаю,
  I веру, чакае перамога абавязкова!
  
  Вялiчча рускiх воiнаѓ жыве,
  I нiколi фашыстам не саступiць...
  Мы пусцiм фрыцаѓ люта ѓ выдатак,
  Што не паднялося вельмi бруднай каламуты!
  
  Ды Гiтлер ты каварны i хiтры,
  Здольны, нават захапiць паѓсвету...
  Але Сталiн таксама доблесны арол,
  Не стварыце вы сабе кумiра!
  Няма камсамолкам, ведай не адступiць,
  Яны маразоѓ нават не баяцца...
  I ператворацца фрыцы хутка ѓ дзiчыну,
  Бо рускiя заѓсёды ѓмелi бiцца!
  
  Расiя гэта Радзiма кахання,
  I зробiць падарунак камунiзму...
  Не трэба будаваць рэйтынг на крывi,
  З аскалам беспардонным рэваншызму!
  
  Ды хоча фюрар нас за горла ѓзяць,
  I нахiлiць Расею ѓсю над плахай...
  Але мы б'емся люта на пяць,
  Бо Сталiн з намi з буркай i папахай!
  
  Ваяѓнiк ён вялiкi ведаюць усе,
  А камсамолкi вечна будуць босы...
  I зрушым Гiтлера па барадзе,
  У нас палаюць запалам яркiм косы!
  
  Ваяѓнiцы гэта наша доля,
  Мы скрушым велiзарную "Пантэру"...
  Хоць стварыѓ Адольф злое бязмежжа,
  Яму пакажам норму мы i меру!
  
  Няма Сталiна разумней i мацней,
  Ён правадыр краiны вялiкай волата...
  I фрыцаѓ ты мацней дзеѓка бi,
  Бо мы ѓ бiтвах заѓсёды адзiныя!
  
  Для дасягненняѓ якi будуецца цэлы шэраг,
  Iмкнемся да зорак хуткакрылай птушкай...
  I будзе гучны вынiк,
  Такiя дзеѓкi, ганарлiвыя арлiцы!
  Рускiя войскi выйшлi да Одэра. Царскае войска Мiкалая Другога атрымала ѓжо мноства перамог. Былi ѓзяты вельмi многiя гарады Аѓстра-Венгрыi, баi iшлi ѓ Будапешце. Дзе яшчэ супрацiѓлялiся венгры. Загiнулi Пярэмышлi, Львоѓ, Кракаѓ, Брацiслава, i шэраг iншых населеных пунктаѓ.
  Немцы неслi вялiкiя страты i адыходзiлi. Аѓстрыйцы здавалiся цэлымi палiцамi i нават дывiзiямi. I пры паднятых сцягах пад аркестры. Вайна iшла, нiбы ѓ казцы - прыемна малой крывёй i на чужых тэрыторыях.
  Хаця звычайна Расii рэдка так шанцавала пры заваяваннях. I амаль усе войны i перамогi давалiся рускiм вялiкай крывёй.
  Можа, Алега таму i назвалi Рэчым, што ён змог прымусiць Вiзантыю да капiтуляцыi без крывi?!
  Ва ѓсякiм разе Мiкалай Другi прэтэндаваѓ на ролю Найвялiкшага.
  Дзяѓчыны выйшлi да Одэру. Восень i ѓжо прыйшла. Залатыя дываны з лiсця.
  Ваяѓнiцы патупалi па дыванах. I плюхнулiся ѓ ваду.
  Веранiка, плёскаючыся ѓ рацэ, спытала Вiкторыю:
  - Як ты думаеш, цар пасля вайны дасць сялянам зямлю?
  Дзяѓчына-камандзiр пахiтала галавой:
  - А навошта сялянам зямля?
  Веранiка хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ды яны i самi з ёй не ѓправяцца. Але ёсць моцныя гаспадарнiкi, якiм маглi б пацягнуць.
  Вiкторыя жорстка адказала:
  - Вось iм у крэдыт i прададуць зямлю. Можа так яно i будзе лепей.
  Юлiяна перавярнуѓшыся ѓ вадзе, заѓважыла:
  - Хутчэй за ѓсё, лепш каб зямля была ѓ памешчыкаѓ. Яны могуць весцi буйную гаспадарку i выкарыстоѓваць трактары. Прыватная, буйная вытворчасць i ёсць самая эфектыѓная!
  Веранiка неахвотна пагадзiлася:
  - Магчыма. Але ад гэтага i ѓзнiкае дадатковы кошт!
  Юлiяна хiхiкнула i заѓважыла:
  - Затое i эфектыѓнасць вялiкая!
  Вiкторыя, якая мела званне палкоѓнiк, з усмешкай заѓважыла:
  - Гэта стымулюе развiццё. А тое, што толку даць зямлю селянiну, ды яшчэ i п'е. Менавiта памешчык i кормiць палову свету рускiм хлебам! Наша краiна вельмi багатая!
  Веранiка з гэтым пагадзiлася:
  - Ды Расея багатая i жыць, становiцца ѓсё лепш! Напрыклад, мой брат працуе на Пуцiлаѓскiм заводзе майстрам. I ѓ яго лата ѓ трыста рублёѓ, не лiчачы прэмiяльных.
  Вiкторыя перавярнулася i ѓ захапленнi пляснула босай ножкай па вадзе i перакулiлася:
  - Вось гэта пра што гаворыць! Расiя паднiмаецца! I хутка стане яшчэ мацней!
  Дзяѓчаты плавалi ѓ Одэры, i вялi нязмушаную гутарку. Ганна спытала ѓ дзяѓчат:
  - А як вы думаеце, што чакае нас пасля смерцi?
  Юлiяна ѓсмiхнулася i адказала:
  - Атэiсты кажуць - нябыт. А рэлiгiя вучыць - душа пойдзе да Бога, а ѓжо Ён вырашыць, куды ёй у рай цi ѓ пекла.
  Веранiка спытала Юльяну:
  - А як ты думаеш, Бог ёсць?
  Дзяѓчына пляснула босай ножкай па вадзе, падняла хвалю i адказала:
  - Па сумленнi не ведаю. Ёсць аргументы i за i супраць Бога. - Дзяѓчына плюхнулася яшчэ раз i заѓважыла. - Вядома, на гэтае пытанне няма адказу, але можна прыводзiць самыя розныя аргументы.
  Вiкторыя з гэтым пагадзiлася:
  - Вядома самыя розныя. Ды i пра што тут казаць. Я вось асабiста думаю, раз мы перамагаем, то Бог, вядома ж, ёсць! Але бывалi часы, калi мы апынулiся пад мангола-татарамi. I тады пытанне - дзе быѓ Усявышнi Бог?
  Юлiяна заѓважыла з нявiннай усмешкай:
  - А бо ёсць сёе-тое куды горш, чым мангола-татарскае ярмо!
  Вiкторыя здзiвiлася:
  - Што горш мангола-татарскага iга?
  Юлiяна рэальна заявiла:
  - Старасць! Што горш можа быць старасцi!?
  Вiкторыя пагадзiлася:
  - Ды гэта будзе сапраѓды дрэнна!
  Дзяѓчынкi змоѓклi. Iм пра гэта казаць было неяк непрыемна. Дзяѓчаты ѓзялi i выскачылi з лядоѓнi воды. Пабеглi сабе, мiльгаючы круглымi, босымi пятачкамi.
  Маруся бегла разам з iмi i спытала з усмешкай:
  - А вось цiкава, а навошта патрэбна старасць? Гэта трэба сказаць бесчалавечна!
  Вiкторыя з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Сапраѓды бесчалавечна! Лепш за ѓсё быць вечна маладымi i здаровымi!
  Дзяѓчыны былi заваднымi i смешнымi, пракруцiлiся ѓ сальта.
  Веранiка з усмешкай i, скалячыся, прапанавала:
  - Ды наша армiя моцная дзяѓчынкамi! А мы будзем у цудоѓнай форме!
  I дзяѓчына падмiргнула сяброѓкам. Яны ѓсе разрагаталiся з усмешкамi, гарп.
  Юлiяна прапанавала:
  - Давайце знойдзем жывую ваду i станем па-сапраѓднаму несмяротнымi! Гэта будзе вельмi нават выдатна!
  Дзяѓчаты выскалiлiся i падмiргнулi адзiн аднаму.
  Вiкторыя тут прапанавала, скалячы зубкi, заѓважыѓшы:
  - Ды добра было б знайсцi спосаб не старэць. Як гэта стала б добра i прыгожа!
  Дзяѓчына ѓявiла сабе мiр з аднымi прыгажунямi i юнакамi. Можа нават лепш i без барады, каб тварыкi былi больш прыгожыя i прыгожыя.
  Веранiка з уздыхам адказала:
  - Ды гэта i зусiм самае выдатнае, што можа быць на свеце! Жадаем вечнай маладосцi i святла.
  I дзяѓчына засмяялася, выскалiѓшы жамчужныя зубкi.
  Вiкторыя падскочыла i прапанавала:
  - Давайце сапраѓды, скончым са старасцю! Гэта ѓвогуле недапушчальна! Целы людзей не павiнны старэць!
  Веранiка, скалячыся i падскокваючы, праспявала:
  - Спадар палкоѓнiк, чым старэць! Ужо не лепш за Расiю памерцi! Дзеля доблесцi i гонару - не жартую! Ён адказаѓ - што я руды? Не хачу!
  Дзяѓчынкi разрагаталiся яшчэ гучней. Гэта вельмi прыгожа.
  Юлiяна са смяшком прапанавала:
  - А давайце ѓсiх бабуль будзем амалоджваць! Каб усё зiхацела як сонца!
  Вiкторыя пагадзiлася, падскочыѓшы вышэй:
  - Для Радзiмы i Мiкалая Вялiкага!
  Ганна гэтая рудая ваяѓнiца, выказалася:
  - А вось усё ж манашкi, нягледзячы на малiтвы маладзейшымi не становяцца. Хаця i святы ѓ iх дух. Вось пачынаеш думаць, а дзе Божая справядлiвасць?
  Вiкторыя цяжка ѓздыхнула i адказала:
  - Стогн стаiць па ѓсёй зямлi... Дзе ж ты гаспадар, дзе?
  Веранiка праспявала з лютасцю:
  Шмат ёсць людзей вялiкiх,
  Чые справы ѓ стагоддзях жывуць....
  Шмат птушак ёсць ясналiкi,
  Што несмяротнымi клiчуць!
  
  I героi што ѓ былiнах,
  Перамагалi ѓраз арду...
  Русь народзiць вялiкую сiлу,
  Басурман у баi парву!
  
  Але адзiн арол двухгаловы,
  Цар Праѓ слаѓны Мiкалай...
  Ён пад небам прамянiсты,
  Ты аб iм малiся, мацуйся!
  
  Iмператар усёй Расii,
  Што падняѓ уверх род краiну...
  Сапраѓдная мiсiя,
  За прагрэс i даѓнiну!
  
  Перамог у баях японцаѓ,
  Немцаѓ зараз разграмiѓ...
  Галасок дзяѓчынак звонкi,
  Мiкалай наш Спадар!
  
  I ѓ лаянцы цар наш не саступiць,
  У будаѓнiцтва вялiкi гiгант...
  Ён супостатаѓ моцна б'е,
  I атрымаѓся люты расклад!
  Прыгожую песню хорам падхапiлi дзяѓчаты. Яны такiя цудоѓныя i паѓнагучныя спявачкi. Такая прыгожая ѓ iх песня.
  Ды цудоѓныя дзяѓчынкi.
  
  НОВЫ ВЫБАР СЦЯПАНА РАЗIНА
  Стенька Разiн атрымаѓ ад цара ганаровыя рэгалii i ярлык на княжанне на Доне. I замест бескарыснай грамадзянскай вайны, супраць законнага цара, распачаѓ паход на Азоѓ i дзякуючы ѓменню i выкрутам здолеѓ авалодаць гэтым горадам.
  Штурм Азава адно з самых слаѓных дзей Сцяпана Цiмафеевiча. Далей казакi некалькi разоѓ адбiвалi спробы штурму з боку турак. У рэшце рэшт асманы прызналi Азоѓ.
  Пасля чаго Ступен Цiмафеевiч пачаѓ вялiкую вайну супраць Iрана. I дзейнiчаѓ вельмi ѓмела. Многiя простыя персы i азербайджанцы былi на яго баку. I вайна пайшла для царскай Расii па спрыяльным сцэнары. Стенька Разiн выйшаѓ да Iндыйскага акiяна, i дайшоѓ да Iндыi. Далей ваяваѓ у Сярэдняй Азii. Цар Аляксей Мiхайлавiч пражыѓ даѓжэй. Усё ж такi грамадзянская вайна ѓ рэальнай гiсторыi скарацiла жыццё кiраѓнiка. Пётр Першы ѓступiѓ на пасад у больш сталым узросце, i Расея змагла пазбегнуць смуты стралецкiх бунтаѓ, i шматлiкiх iншых калiзiй. А Стенька Разiн завяршыѓ заваёву Сярэдняй Азii i часткi Iндыi... У тым лiку i раку Iнд...
  Расея набыла каласальную тэрыторыю. Акрамя таго i яе насельнiцтва павялiчылася...
  Пётр Першы пачаѓ вайну са шведамi. Яна з самага пачатку пайшла больш паспяхова, бо Расiйскае войска было мацнейшым i большым, чым у рэальнай гiсторыi. Атрымалася ѓзяць Нарву, i разбiць шведскага караля Карла Дванаццатага. I захапiць Прыбалтыку адразу ... Стенька Разiн не паспеѓ у васемнаццатым стагоддзi паваяваць. I ѓвайшоѓ у гiсторыю як найвялiкшы палкаводзец сямнаццатага.
  Пётр Першы пасля перамогi над шведамi захапiѓ i Рэч Паспалiтую. I стаѓ польскiм царом... Заадно пабудаваѓ i Санкт-Пецярбург. Пражыѓ Пётр Першы даѓжэй. Аляксей Мiхайлавiч пражыѓ не сорак шэсць гадоѓ, памёршы ѓ 1676 годзе. А даѓжэй - гадоѓ шэсцьдзесят шэсць. I памёр у 1696 годзе. Пятру ѓжо было ѓ гадоѓ дваццаць тры, i ён не паспеѓ набыць дурную звычку курыць i пiць вiно i пiва вёдрамi. I пражыѓ першы расейскi iмператар даѓжэй.
  I яму ѓспадкаваѓ унук Пётр Другi ѓ 1742 годзе. Яму было дваццаць шэсць год, i ён таксама не пiѓ i не палiѓ. Пётр Першы атрымаѓ пры жыццi бацькi стражэйшае выхаванне, пакiнуѓ курэнне тытуню пад забаронай, абмяжоѓвалася i продаж алкаголю.
  I Пётр другi не пiѓ... Яго дзед Пётр Першы паспеѓ не толькi далучыць Польшчу, але яшчэ завяршыѓ заваёву Iндыi, i разграмiѓ Маньчжурскi Кiтай. Уключыѓ частку iмперыi ѓ свой склад. Паспеѓ Пётр Першы i заваяваць частку Турцыi, адваяваѓшы Крым, значную частку поѓначы Чарнаморскага ѓзбярэжжа.
  Потым пайшлi новыя войны. Пётр Другi завяршыѓшы разгром аслабелай Турцыi, i захапiѓ нават яе тэрыторыi ѓ Егiпце i рускiя войскi дайшлi да Марока. А таксама быѓ захоплены Пятром Другiм i Блiзкi Усход. Потым была вайна i на Захадзе, з Прусiяй. Фрыдрых Другi быѓ быѓ разгромлены, i Расiй уключыла ѓ свой склад i ђсходнюю Прусiю, i землi па Одэру. А неѓзабаве Прусiя i зусiм знiкла. Яе падзялiлi. А ѓ 1780 годзе памёр Пётр Другi. I новы цар Пётр Трэцi працягвае вайну на Усходзе... Канчаткова заваёѓвае саслабелы Кiтай i Карэю. А затым i ѓ Iндакiтай.
  Але потым у Францыi рэвалюцыя. Расея гэта iгнаруе... Але вось да ѓлады прыходзiць Напалеон Першы. Ён сябе абвяшчае iмператарам, i пачынае войны. Пётр Трэцi памёр у 1810 годзе, i яму ѓспадкаваѓ Пётр чацвёрты.
  Дадзены цар у 1812 годзе ѓступае ѓ вайну з Напалеонам Банапартам. I на працягу некалькiх гадоѓ заваёѓвае i Францыю, i ѓсю Еѓропу якую Напалеон паспеѓ заваяваць.... Пётр Чацвёрты таксама рухаецца i па Афрыцы i Амерыцы. Яго войскi праводзяць заваёва за заваёвай. Але Брытанiя пакуль непрыступная... У 1830 годзе Пётр Чацвёрты памiрае i новым царом становiцца яго сын Аляксандр Першы. Новы цар завяршыѓ захоп Афрыкi i выйграѓ вайну за ЗША. Былi войны Расii ѓ Лацiнскай Амерыцы за законныя калонii. Высадзiлiся рускiя i ѓ Аѓстралii. У 1864 годзе Расея захапiла ѓсю Амерыку да Панамы. У 1867 годзе памёр Аляксандр Першы i яму ѓспадкаваѓ сын Аляксандр Другi. А 1871 году нарэшце рушыла ѓслед высадка ѓ Брытанii. I завершаны захоп самага галоѓнага ворага Расii. А да канца дзевятнаццатага стагоддзя нарэшце завяршылася заваёва планеты Зямля...
  I завяршылася гiсторыя самай вялiкай мiсii з мэтай яднання чалавецтва.
  Слаѓная перамога... I вось у 1901 годзе чалавек упершыню абляцеѓ вакол зямнога шара. А ѓ 1909 году людзi пабывалi i на Месяцы. А ѓ 1925 годзе касманаѓты высадзiлiся на Марсе. А потым на працягу дзесяцi гадоѓ i на ѓсiх астатнiх планетах Зямля.
  I вельмi цiкава гэта было зроблена. I расiйская iмперыя стала будаваць i зоркалёты для касмiчнай экспансii. I вось у 1980 годзе быѓ першы палёт да Альфа-Цэнтаѓра, з аблётам гэтай зоркi вакол i зваротам. А ѓ 1991 годзе пачаѓся палёт да адной з планет вакол зоркi Сiрыюс. I адразу сем зоркалётаѓ ляцела.
  Пакуль яшчэ каб даляцець трэба шмат часу. Таму ѓ экiпажы ѓзялi падлеткаѓ. I каб яны не сумавалi, увялi стан штучнага сну. Прычым ты спiш i бачыш сон, а ѓ гэтым момант тваё цела рухаецца. Яны яшчэ падлеткi гадоѓ чатырнаццацi, але растуць у гэтым стане ѓ дзесяць разоѓ больш павольна, i зразумела i старэнне праходзiць з-за запаволення фiзiялагiчных працэсаѓ у дванаццаць больш павольнае.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi пакуль гуляюцца ѓ нешта цiкавае, i ляцяць да планеты зоркi Сiрыуса каб высадзiцца iм пакуль трэба гадоѓ трыццаць. I прызямляцца яны на гэтай планеце толькi ѓ 2021 годзе.
  А гульнi ёсць вельмi цiкавыя... Дзецi гуляюць у першую чаргу вядома ж у вайну i сярод iх касманаѓты Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава ѓ казачнай матрыцы штучнага сну, калi лёгка ѓзнаѓляецца любая iлюзiя, i ѓ першую чаргу гiстарычная стратэгiя i стралялка ѓ адной асобе.
  А вось i ляхi iдуць на штурм. Асабiста кароль камандуе войскам. I тут сабралася сто тысяч байцоѓ, па мерках семнаццатага стагоддзя вялiзная армада.
  Алег Рыбачэнка страляе з лука. Прабiвае польскага афiцэра, i тут жа сноѓ нацягвае лук i палiць. Вядзе агонь i Маргарыта Коршунава. Яна таксама вядзе агонь вельмi трапна. I галоѓнае несмяротныя дзецi страляюць вельмi хутка, не даючы супернiку шанцаѓ уцалець пры нападзе.
  Алег Рыбачэнка пасылаючы стралу, за стралой спявае:
  - За Расею мы адважна будзем бiцца,
  Рускi вiцязь ён не можа спалохацца!
  Хлапчук i на самай справе хорт. I лук сабе абраѓ асаблiвы, такую цецiву рэдка якi дарослы волат двума рукамi нацягне. А дзецi гуляючы страляюць, i зразумела, дзiвяць ляхаѓ ужо з двух вёрст. I вельмi балюча iм робяць. Зрэшты, тут наймiтаѓ, асаблiва немцаѓ куды больш, чым палякаѓ.
  Алег Рыбачэнка страляючы па ворагах, памятаѓ гiсторыю. Як добра гэтая вайна пачыналася для Расii. I ѓ першую чаргу дзякуючы Багдану Хмяльнiцкаму. Рускiя перамагалi палякаѓ i дайшлi да старой мяжы Кiеѓскай Русi. Але зараз сiлы Расii распыленыя, i вельмi важна малым лiкам салдат утрымаць Беларусь.
  А там зладзяцца з мяцежнымi гетманамi, i павернуты на Варшаву. Або даб'юць шведаѓ. Якiя моцныя.
  Алег Рыбачэнка страляе... Вось ляхi ѓжо дабеглi да сцяны i ставяць лесвiцы. Даводзiцца iх сячэ мячамi. Маргарыта разам з iм.
  Алег крычыць:
  - Я тут спраѓлюся сам! А ты бяжы туды, дзе цяжэй!
  Прыступ ляхаѓ цяжкi. Хаця горад добра ѓмацаваны, i мясцовыя беларусы б'юцца разам з рускiмi.
  Галоѓнае што супернiк больш лiкам, супраць апалчэння з косамi i рагацiнамi. Але затое высокiя сцены i гераiчнасць людзей.
  Алег Рыбачэнка праводзiць млын мячамi, ссекшы пецярых ляхаѓ i, прамаѓляе:
  - За нашу перамогу!
  I хлопчык босымi пальчыкамi ножак як кiдае iголкi. Так тузiн ляхаѓ узяѓ i палег.
  Хлапчук-тэрмiнатар працягвае секчы ляхаѓ i спявае:
  - Слава iдэям вялiкай Расii,
  Мы заваюем, гуляючы ѓвесь свет...
  Зоркi як жэмчуг покрыва абрасiлi,
  Будзе Сварог мой кумiр!
  Баявы дзяцюк, i вельмi ваяѓнiчы. I калi ѓжо сячэ, дык разрубiць адчайна сiлай.
  Маргарыта таксама дзяѓчынка крутая. Яна атрымала неѓмiручасць i зараз яго адпрацоѓвае. I босымi пальчыкамi дзiцячых ножак, кiдае вельмi забойныя iголкi. I дзiвiць супернiкаѓ да смерцi.
  I столькi хлопчык, i дзяѓчынка непрыяцеляѓ паклалi. Вось гэта дзеi супермэнаѓ.
  Алег Рыбачэнка сячэ палякаѓ, i ператварае iх у крывавую калатушу. I наразае мясную салату.
  Пры гэтым хлапчук напявае:
  - Слаѓся Расiя на векi вякоѓ,
  Будзем за Радзiму адважна ваяваць.
  I нам не трэба тупых лiшнiх слоѓ,
  Мы не тупыя - упаѓ i адцiснуцца!
  Маргарыта Каршунова ѓ iншым месцы сячэ палякаѓ, i напявае верашча, i скалячы зубкi.
  - Расiйскi воiн смерцi не баiцца,
  Нас смерць на полi лаянцы не страшыць...
  За Радзiму святую будзем бiцца,
  I ведаю абавязкова пераможа!
  Несмяротныя дзецi б'юцца так, што iх нiхто не ѓ сiлах спынiць, або прыцiснуць.
  Дзецi бачылi спячы лагер, патухлыя цi яшчэ падпаленыя вогнiшчы, шмат коней пад аховай.
  Алег Рыбачэнка босай дзiцячай ножкай шпурнуѓ iголку, прабiѓшы галаву вартавому i, пiскнуѓ:
  - Слава камунiзму i царызму!
  Маргарыта таксама кiнула забойчую iголку, прабiла працiѓнiка i прачырыкала:
  - Велiч эпохi слава!
  Несмяротныя дзецi рушылi, пакуль абыходзячы непрыяцеляѓ па лагеры. Найперш трэба завалiць караля i двух гетманаѓ, а потым пойдзе лягчэй.
  Босыя ножкi дзяцей бясшумна пераступаюць праз супернiкаѓ. Вось Вялiкi каралеѓскi шацёр. Гетманскiм побач. I хлопчык з дзяѓчынкай давай секчы наймiтаѓ i ляхаѓ. Так моцна ѓзялiся, i з такой дзiкай апантанасцю, нiбы рэальна зараджаны на перамогу.
  Хлопчык i дзяѓчынка секлi з абодвух сваiх чароѓных мячоѓ, якiя разрэзалi метал нiбы прамакашку, i даѓжэлi на дзясяткi метраѓ. I дзейнiчалi вельмi актыѓна, нiбы брытвай зразаючы валасы.
  Маргарыта босай ножкай шпурнула тузiн тоненькiх iголак, абклаѓшы працiѓнiкаѓ i прачырыкала:
  - I будзе над сусветам сцяг ззяць...
  Алег Рыбачэнка рассякаючы палякаѓ, агрэсiѓна дадаѓ:
  - Краiны святой няма ѓ светабудове прыгажэй!
  Маргарыта зноѓ босай ножкай шпурнула тузiн тоненькiх iголак, прабiваючы працiѓнiкаѓ да смерцi i пiскнула:
  - А калi трэба мы памром зноѓ!
  Хлапчук-тэрмiнатар, Алег Рыбачэнка разразаючы непрыяцеляѓ, адзначыѓ:
  - Уваскрэсне ѓ Раднавер'i, вера наша!
  I яны секлiся з ляхамi, i асабiстай аховай караля. Хлапчук-тэрмiнатар дзейнiчаѓ вельмi эфектыѓна. I вось дзяцюк кiнуѓ босай ножкай гранату з пiлавiння i зароѓ:
  - Слава Айчыне!
  I разарваѓ масу ляхаѓ i самога караля Польшчы!
  Рассекла гетмана напалову i Маргарыта Коршунава. Дзяѓчынка прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Я буду абсалютнай чэмпiёнкай свету!
  Дзецi i сапраѓды паказваюць вышэйшае майстэрства ѓ бiтве. Такая бiтва разгарнулася.
  Алег Рыбачэнка гарлапанiць ва ѓсю глотку на польскай мове:
  - Немцы караля забiлi! Бi фрыцаѓ!
  Маргарыта ѓжо на нямецкай гарлапанiць:
  - Ляхi на нас напалi, бi палякаѓ!
  I таксама рвецца дзяѓчынка хвацкая ѓ бой. I сячэ ляхаѓ. А тым часам пачалася звалка. Немцы, палякi i iншыя наймiты секлi i стралялi сябар у сябра. Вось Маргарыта босай дзiцячай ножкай кiнула бамбёшку, i парвала нямецкага герцага. Гэта ѓзняло сiтуацыю. I бiтва працякала ѓсё больш i больш агрэсiѓна.
  Пайшла ѓзаемная разня, i знiшчэнне. Забiвалi адзiн аднаго, без усялякага сумневу, i жалю. Воiны гiнулi тысячамi.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Магнiтная працавалi мячамi, нiбы веерамi махалi. I рассякалi ворагаѓ Расii ѓ вялiкiх колькасцях.
  Маргарыта кiнула босай нагой iголкi, уразiла ляхаѓ i з усмешкай заявiла:
  - Я ёсць дзяѓчынка супер!
  Алег Рыбачэнка таксама кiнуѓ босымi пальчыкамi дзiцячых ножак iголкi, уразiѓ супернiкаѓ i пiскнуѓ:
  - Ну-ка ад шрубы!
  I зноѓ дзецi як прынялiся рваць польскiя войскi i наймiтаѓ, што тыя лiтаральна сышлiся крывёй. I юныя ваяѓнiкi дэманстравалi найвышэйшы пiлатаж i майстэрства бою. Яны такiя рэальна крутыя.
  Алег Рыбачэнка рубячы ворагаѓ Расii, праспяваѓ:
  - А ѓ моры сыходзяць, хлопцы лiхiя!
  Маргарыта зноѓ кiнула iголкi босай ножкай i прапiшчала:
  - Марская стыхiя! Марская стыхiя!
  Ваяѓнiца як вадзiцца самага высокага класа яна баец. I не спынiць яе не перамагчы.
  Алег сячэ польскае войска, i раптам як засвiшча. I тысячы крумкачоѓ траплялi ѓ прытомнасць, прабiваючы чэрапа палякам i наймiтам.
  Маргарыта таксама ѓзяла i засвiстала, i таксама абрынула на непрыяцеляѓ крумкач. Тыя атрымлiвалi сардэчныя прыступы i падалi, нiбы збiтыя капытамi коней да смерцi.
  Дзяѓчынка прабуркавала:
  - Слава нашай Радзiме Расii!
  I зноѓ яе босыя ножкi шпурнулi забойнай сiлы гранату з вугалю. I як тая выбухне, i масу супостатаѓ разнясе.
  Маргарыта праспявала, скалячы зубкi:
  - Слава доблеснай Айчыне,
  Будзем жыць пры камунiзме!
  I дзяѓчынка правяла мячамi млын, рассекла масу супернiкаѓ i прапiшчала ва ѓсю глотку:
  - Слався святы камунiзм!
  I яе голая пятачка трапiла ѓ лоб нямецкаму герцагу, праламаѓшы супостату чэрап.
  Маргарыта прабуркавала:
  - У славу Айчыны, вольнага на стагоддзi!
  I дзяѓчынка зноѓ як возьме i засвiшча ва ѓсё горла... I абвальвацца на ляхаѓ цэлыя полчышчы крумкач.
  I прабiваюць iх лiтаральна наскрозь.
  Алег Рыбачэнка ѓхваляльна кiѓнуѓ, рассякаючы мячамi, нiбы млыном палякаѓ:
  - Я вялiкi чэмпiён свету!
  I вось босыя пальчыкi ножак хлапчукi зноѓ шпурнулi гранату з вугалю, раздзiраючы працiѓнiкаѓ.
  Хлапчук i на самай справе быѓ вельмi лiхi i круты. I цьвiзiѓ ворагаѓ Расii без усялякага жалю.
  Маргарыта, круша непрыяцеляѓ, прапiшчала:
  - Занесла, занесла кудысьцi, занесла мяне!
  I вось дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак як шпурне забойнай сiлы прэзент смерцi.
  I разарве сотню ляхаѓ. I зараве на ѓсё горла:
  - За Расiю святую!
  I голай дзiцячай пятачкай паддасць прэзент знiшчэння.
  Алег Рыбачэнка працягвала змагацца, праспяваѓ:
  - Слава iдэям камунiзму! За жыццё i свабоду!
  I голай пяткай хлопчык паддаѓ падарунак анiгiляцыi...
  У гэты момант з Брэста рускiя ваяры зрабiлi вылазку. I абрынулiся на без таго абяскроѓленую i адурманеную армiю ляхаѓ. Тыя не вытрымаѓшы скрышальнага ѓдару, рускiх ваяроѓ звярнулiся ва ѓцёкi.
  Алег Рыбачэнка i Маргарыта Коршунава бегам iмчацца да рускай армii. Iх голыя пятачкi, як i мiльгаюць.
  Маргарыта адзначыла з усмешкай:
  - Мы з табой вечныя дзецi... Гэта так рамантычна!
  Алег пагадзiѓся з гэтым:
  - Ды вельмi рамантычна. Я вось сапраѓды, будучы хлопчыкам, адразу ж адчуѓ у сабе прылiѓ энергii i весялосць настрою. Юнае цела, ды яшчэ супермэна. I адчуваеш, нiбы ѓ цябе няма клопатаѓ i няма праблем!
  Маргарыта падскочыла вышэй, збiла голай пяткай шышку i адзначыла:
  - З гэтым няма праблем!
  Алег адзначыѓ, прабягаючы далей:
  - Вось што добра, калi ты хлопчык целам. Можна ляпнуць любы жарт, любую пошласць, абсалютна любую дурасць, i ѓсё проста засмяюцца. I нiхто не падумае што ты дурань.
  Маргарыта хiхiкнула i адзначыла:
  - Магчыма... Хоць быць вечнай дзяѓчынкай надакучае. Хлопчыку неяк прасцей, а мне не зусiм!
  Алег хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Ну, нiчога, мы несмяротныя. Рана цi позна дажывём да будучынi i навучымся тамака змяняць свае целы!
  Маргарыта з гэтым пагадзiлася:
  - Ды навучымся. I можа мужчына стаць жанчынай, а жанчына мужчынам!
  Алег пацвердзiѓ:
  - I праблем з сэксуальнымi меншасцямi не будзе!
  Па дарозе несмяротным дзецям трапiѓся шведскi атрад. Хлопчык i дзяѓчынка пасеклi iх без лiшнiх цырымонiй. Гэта было надзвычай проста.
  I пабеглi далей.
  Нясуцца несмяротныя дзецi, мiльгаючы голымi, круглымi пятачкамi. I зноѓ вядуць размову.
  Хлопчык-тэрмiнатар адзначае:
  - Вось у фiльме "Горац", таксама быѓ эпiзод са здабыццём неѓмiручасцi. I гэта, вядома ж, крута пражыць пяцьсот гадоѓ. А некаторыя i больш пражылi...
  Маргарыта Магнiтная адзначыла, са смяшком:
  - А як гэта перагружае псiхiку? Памяць мноства стагоддзяѓ!
  Алег Рыбачэнка хiхiкнуѓ i заѓважыѓ:
  - Перагружае... Капiтальна на самой справе! Але калi ты ѓ дзiцячым целе, то ѓспрымаеш усё нашмат лягчэй!
  Маргарыта смеючыся, адзначыла:
  - Вось забiваеш столькi людзей, а ѓспрымаеш падобнае нiбы кампутарную гульню. Не адчуваючы нi болi, нi шоку, нi сораму!
  Алег хiхiкнуѓ i адзначыѓ, пасмейваючыся:
  - Ды сапраѓды, мае босыя, дзiцячыя ножкi пляскаюць па лужынках крывi, i ад гэтага добра i весела!
  
  Зноѓ Мiдуэй змяняе ѓсе
  Перамога Японii ѓ бiтве пры Мiдуэй, прывяла да канчатковага захопу iнiцыятывы Краiной Узыходзячага Сонца. Самураi змаглi захапiць i Гавайскi Архiпелаг i разбiлi ЗША на моры. I ѓварвалiся i ѓ Iндыю.
  Каб утрымаць сваю найбуйную калонiю, Брытанiя перакiнула частку войскаѓ з Егiпта.
  З-за чаго не здарылася аперацыi "Паходня". I Роммель пазбег разгрому. Але затое ѓ гiтлераѓцаѓ усё-роѓна здарылася катастрофа пад Сталiнградам. I абвал фронт зiмой сорак другога - сорак трэцяга года. Але затое контрудар Майнштэйна выйграѓ у сiле. Паколькi Гiтлер не перакiдваѓ падмацаванняѓ у Афрыку, то ѓ контрнаступленнi фашыстаѓ прыняло ѓдзел на некалькi дывiзiй больш. I асаблiва ѓ авiяцыi былi схаднейшыя суадносiны. Тым больш, што ЗША фактычна згарнулi бамбардзiроѓкi Трэцяга Рэйха. I высадкi ѓ Марока не было.
  Гiтлераѓцы маючы больш сiл, у тым лiку i найноѓшыя танкi: "Тыгр" i "Пантэра", разбурылi фланг савецкiх войскаѓ. I змаглi акружыць i ѓзяць не толькi Харкаѓ i Белгарад, але яшчэ i Курск. Разгром Чырвонай Армii быѓ мацнейшым, i страты нашмат больш. I поспехi фашыстаѓ за кошт дывiзiй што не былi перакiнуты ѓ Афрыку, каб там ганебна згiнуць у Сахары былi вышэй. I трыццаць новенькiх танкаѓ "Тыгр", змаглi дадаць ударнай моцы, а не затрымацца ѓ пясках. Акрамя таго i агульная колькасць нямецкiх танкаѓ была вялiкай, бо немцы не толькi не перакiдвалi тэхнiку ѓ Афрыку, але i выпусцiлi машын прыкметна больш.
  Таму што iнтэнсiѓнасць бамбардзiровак заводаѓ Трэцяга Рэйха ѓпала. Мацнейшыя амерыканцы практычна не бамбавалi, а адны ангельцы не маглi зладзiцца на несцi iстотны ѓрон.
  Адцягненне часткi сiл Брытанii ѓ Iндыю мела i iншыя наступствы. Лётчык i супер-ас Ханс Марсэль не загiнуѓ у вынiку няшчаснага выпадку, а прыняѓ удзел у баях на ѓсходнiм фронце. Яго з'яѓленне для савецкiх лётчыкаѓ аказалася сапраѓдным шокам. Ганс Марсэля называць сталi чорным д'яблам. I ён быѓ надзвычайны паветраны снайпер.
  Яго з'яѓленне на ѓсходзе выклiкала шок. Да канца верасня 1942 года Ганс Марсэль перавысiѓ сто пяцьдзесят збiтых самалётаѓ. А да новага года дасягнуѓ двухсот пяцiдзесяцi самалётаѓ. Завошта атрымаѓ Ордэн Германскага арла з дыяментамi. Якi звычайна ѓручалi толькi дзяржаѓным дзеячам.
  За трыста самалётаѓ Ханс Марсэль быѓ паѓторна ѓзнагароджаны Рыцарскiм Крыжам Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. I гэта было крута...
  За чатырыста самалётаѓ Ханс Марсэль атрымаѓ першым Рыцарскi Крыж Жалезнага крыжа з залатымi дубовымi лiстамi, мячамi i дыяментамi. А за пяцьсот быѓ узнагароджаны Вялiкiм Крыжам Жалезнага Крыжа, узнагарода якая была толькi ѓ Германа Герынга.
  Марсэль набiраѓ рахункi на ѓсходнiм фронце лiха. I лiтаральна паляваѓ кiдаѓся на савецкiя самалёты...
  Але вось наступiла вясновая бездаражы i баявыя дзеяннi лiтаральна замерлi.
  Наступiла аператыѓная паѓза. У Трэцiм Рэйху яшчэ ѓ лютым аб'явiлi татальную мабiлiзацыю i збiралi сiлы. У СССР таксама збiралi сiлы...
  Па iдэi немцы павiнны ѓлетку наступаць, але толькi вось дзе? Зноѓ пад Сталiнград лезцi не хацелася.
  Маскоѓскi напрамак занадта ѓжо ѓмацаваны. Куды не сунься, усюды дрэнна. I фюрар вырашыѓ ударыць па... Егiпце. I вывесцi Брытанiю з вайны. ЗША i так ужо не ваююць. Разлiк будаваѓся атрымаць сабе рэсурсы Чорнага кантынента i Блiзкага Усходу. I гэта магло зрабiць Трэцi Рэйх непераможным!
  Першы свой удар нанеслi германскiя войскi па Мальце. Гэта быѓ ужыванне буйных мас самалётаѓ, а затым i высадка дэсанта з пераможным поспехам. Упершыню ѓ баях быѓ ужыты бамбавiк Ю-288, i знiшчальнiк МЕ-309. I гэта неверагоднае ѓздзеянне, сапраѓды смяротнае.
  I вось сапраѓды Мальта захоплена i войскi перакiдваць у Афрыку куды лягчэй. А затым i ѓ Iспанii Гiтлер нацiснуѓ на Франка. I той усё ж такi пагадзiѓся прапусцiць войска да Гiбралтара. I цытадэль была ѓзятая штурмам. I гэты штурм аказаѓся надзвычай паспяховым. Пасля чаго буйныя сiлы гiтлераѓцаѓ сталi перакiдвацца ѓ Марока, i праводзяць захоп Чорнага кантынента.
  А ѓ жнiѓнi пачаѓся i вялiкi наступ гiтлераѓцаѓ у Егiпце. У баях прынялi ѓдзел i "Тыгры" i, "Пантэра" i, "Львы" i, "Фердынанда". I яшчэ i танк "Леѓ". Дадзеная машына зрэшты сябе не апраѓдала. А вось "Тыгры", аказалiся для ангельцаѓ сапраѓдным шокам. Гiтлераѓцы прарвалi абарону i разграмiлi ангельцаѓ. Былi ѓзяты i Александрыя, i фашысты дайшлi да Суэцкага канала. I гэта вялiкiя перамогi.
  Потым гiтлераѓскiя орды ѓварвалiся i на Блiзкi ѓсход. Iх падтрымалi магутным ударам i туркi. I ѓдалося фашыстам захапiць i Iрак i Кувейт, i Саудаѓскую Аравiю. Дайшлi яны да Iрана, але там рушылi насустрач войскi СССР.
  Сталiн доѓгi час чакаѓ... Але першага верасня 1943 года пачалося наступленне на паѓднёвым флангу. Баi iшлi да крайнасцi разлютаваныя. Але немцы былi гатовыя i абапiралiся на глыбокаэшаланаваную абарону. Бiлiся пры гэтым адчайна, i напрыклад "Пантэра" паказала сябе вельмi эфектыѓнай машынай у абароне. Яе слабасць: частыя паломкi i адносна тонкая бартавая браня, у абарончым баi не гэтак iстотныя. Бо i дрэнныя хадавыя якасцi "Фердынанда". А Тыгр паказаѓ сябе i ѓ наступе i ѓ абароне унiверсальнай машынай.
  Нядрэнны аказаѓся i найноѓшы МЕ-309, i хуткасць i ѓзбраенне ѓ яго былi на вышынi. Хоць некалькi горш з манеѓранасцю, але пры правiльнай тактыцы бою гэта не гэтак iстотна. Шмат было ѓ немцаѓ i зенiтак. I добра арганiзаваная абарона пры адносна роѓнай лiнii фронта.
  Баi зацягнулiся да позняй восенi i Чырвоная армiя змаглi рушаць наперад усяго на дзесяць-пятнаццаць кiламетраѓ. I панесла вялiкiя страты.
  Няѓдачай скончылася i спроба савецкiх войскаѓ наступаць i ѓ цэнтры. Немцы трымалi шчыльную абарону i ѓмацавалiся капiтальна. Прычым другая i трэцяя лiнiя абароны былi нават мацнейшыя за першую. Што некалькi аслабляла ѓздзеянне савецкай артылерыi.
  Да зiмы немцы ѓзялi пад кантроль палову Афрыкi i Блiзкi Усход. Але самае iстотнае, гэта напад Японii, на Далёкiм Усходзе. I адцягненне значных сiл Чырвонай Армii. I скруха савецкiх войскаѓ адбылося. Дакладней, былi адцягнуты значныя сiлы Трэцяга Рэйха.
  Зiмой Чырвоная армiя спрабавала зноѓ наступаць у цэнтры, i на поѓднi, а таксама пад Ленiнградам. Аднак японскi фронт аблегчыѓ немцам абарону. Самураi нягледзячы на мароз люта лезлi наперад, i адцягвала значныя сiлы.
  А фашысты за вясну i зiму завяршылi заваёву Афрыкi, i ѓ iх аказалiся каласальныя рэсурсы пад рукой. У траѓнi яшчэ i паѓ Iран, а чэрвенi, немцы захапiлi палову Iндыi не занятую японцам i з iмi злучылiся.
  У фашыстаѓ ваявалi "Пантэра"-2 з 88-мiлiметровай гарматай i вагой пяцьдзесят тры тоны, пры рухавiку ѓ 900 конскiх сiл, i "Тыгр"-2 з рухавiком у тысячу конскiх сiл. Гэтыя машыны аказалiся з прымальнымi хадавымi якасцямi.
  Амаль поѓная адсутнасць бамбардзiровак, дазволiла раней пачаць працу над больш магутнымi рухавiкамi i яе скончыць. Хоць i "Пантэра"-2 i "Тыгр"-2 былi яшчэ недастаткова дасканалымi, але з баявой роляй спраѓлялiся. Савецкiя Т-34-85 i IС-2 аказалiся слабейшымi... I iнiцыятыву захапiць так i не змаглi.
  Улетку Чырвонае войска спрабавала наступаць у цэнтры, але патрапiла ѓ пастку, i апынулася цалкам разгромлена. У паветры ѓ фашыстаѓ ужо быѓ у серыi МЕ-262, i ТАЯ-152 i iншыя магутныя вiды ѓзбраенняѓ. Яны поѓнасцю валодалi iнiцыятывай. Перагнаѓшы СССР у вытворчасцi самалётаѓ, немцы таксама ѓзмацнiлi i свая якасная перавага. I бiлi Чырвоную армiю ѓ небе як адбiѓную.
  Марсэль атрымаѓ за семсот пяцьдзесят самалётаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа, з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Гэта спецыяльная ѓзнагарода, каб адрознiць героя. А тысячу збiтых самалётаѓ Марсэля ѓзнагародзiлi Зоркай Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Ён стаѓ легендай i сапраѓдным Бажаством пры жыццi. I за яго галаву Сталiн прызначыѓ узнагароду ѓ мiльён залатых рублёѓ.
  Але нажаль не атрымлiвалася яго адолець.
  За дзве тысячы збiтых самалётаѓ Ханс Марсэль атрымаѓ Зорку Рыцарскага Крыжа, Жалезнага Крыжа з залатымi дубовымi лiстамi, з мячамi i дыяментамi.
  Вось гэтым быѓ суперас.
  Пасля разгрому савецкiх войскаѓ у цэнтры яны выйшлi да Масквы i ѓперлiся ѓ Мажайскую лiнiю абароны.
  Тады фюрар загадаѓ наступаць на Каѓказе. I Турцыя таксама адчынiла там лiнiю фронту.
  За восень i зiму сорак чацвёртага i пачатак сорак пятага года, фашысты захапiлi i Каѓказ... Наступiѓ сорак пяты год... У канцы сакавiка пачалося наступленне фрыцаѓ уздоѓж Волгi ѓ напрамку Саратава i Куйбышава.
  У баях ужо прымалi найноѓшыя гiтлераѓскiя танкi з серыi "Е", а ѓ небе лютавала Люфтвафэ. Здавалася, у СССР ужо няма шанцаѓ.
  А з усходу лезла Японiя.
  СССР трашчаѓ па швах. Яго людскiя рэсурсы хутка памяншалiся ѓ вайне на два фронты.
  Сталiн, у гэтых умовах разумеючы безнадзейнасць сiтуацыi, прапанаваѓ мiр на любых умовах.
  Гiтлер, пагадзiѓся, пры ѓмове калi яму аддадуць Прыбалтыку, Украiну, Беларусь, Каѓказ i далей мяжа па Волзе, землi ѓздоѓж Масквы, а таксама Карэлiю i Ленiнград аж да Астраханi, i ѓсё тое, што ѓжо немцы захапiлi ѓ Сярэдняй Азii. А тамака яны ѓжо ѓвайшлi ѓ Казахстан.
  Японiя таксама атрымала ѓ Сiбiры свае кавалкi.
  Сталiн пагадзiѓся на гэта, бо ѓ гэтым быѓ адзiны шанец выратаваць СССР i ѓтрымаць Маскву.
  Плюс яшчэ трэба было плацiць Трэцяму Рэйху рэпарацый на працягу дзевяноста дзевяцi гадоѓ. I што вельмi зневажальна. I залаты запас СССР вывезлi ѓ Нямеччыну.
  Расея страцiла шмат, але змагла хоць часткова захавацца. А Гiтлер занепакоены Маххэнтаѓскiм праектам вырашыѓ усё ж скончыць з ЗША.
  У жнiѓнi 1945 года быѓ падпiсаны мiрны дагавор з СССР. I зараз гiтлераѓцы павярнулi твар да ЗША.
  Амерыка сапраѓды спрабавала стварыць атамную бомбу, але праца ѓ яе iшла марудна. Увесну 1946 гады фашысты пачалi высадку ѓ Грэнландыi i на Кубе.
  А частка iх сiл была перакiнута ѓ Аргенцiну. На Кубе мясцовае насельнiцтва падтрымала нямецкiя войскi i, высадка прайшла паспяхова. Фрыцы i японцы сталi сцiскаць кольца. Яны рухалiся па Лацiнскай Амерыцы. Бразiлiя ѓступiла ѓ вайну на баку Трэцяга Рэйха. Сiтуацыя ѓскладнiлася.
  Улетку баi разгарнулiся i за Канаду, дзе фрыцы спрабавалi стварыць плацдарм.
  Герда i яе экiпаж ваявалi на Е-50 у палепшанай мадыфiкацыi. Машына была вагой у шэсцьдзесят пяць тон. У яе гармата калiбра 105-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ даѓжыня ствала.
  Лабавая браня - 250-мiлiметраѓ, а бартавая - 170-мiлiметраѓ. Гэты танк меѓ рухавiк у 1500 конскiх сiл i выдатныя хадавыя якасцi.
  Так што амерыканцам супрацьпаставiць гэтаму няма чаго. Састарэлы, хоць i масавы "Шэрман", падыходзiѓ толькi на тое, каб нямецкiя танкавыя асы за рахунак яго набiралi рахункi. "Першынг" нямога лепш, але яго гармата ѓсё ж слабаватая супраць Е-50 палепшанай планiроѓкi. I толькi "Звышпершынг", не занадта масавы танк, меѓ шанец прабiць у борт i зблiзку танк, у якiм ехала Герда i яе павозка.
  Дзяѓчына з Трэцяга Рэйха стрэльнула нацiснуѓшы босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка, уразiѓшы амерыканскi танк i прабуркавала:
  - Я ёсць дзеѓка класа супер!
  Шарлота таксама стрэлiла па амерыканскiх танках i пагадзiлася:
  - I яшчэ ты ѓзровень гiпер!
  Крысцiна зноѓ стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак па машыне янкi i пiскнула:
  - Гэта ёсць стратэгiя вялiкай гульнi!
  Магда таксама пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ хупавых ног i адзначыла:
  - Вы б лепш дзяѓчыны пра Бога пагаварылi!
  Герда зноѓ стрэлiла, выкарыстоѓваючы голую пятку i, адзначыла:
  - Калi разабрацца, то Бiблiя нам не патрэбна. Мы арыйцы, а не габрэi. I нам не варта апускацца да ѓзроѓню авечак цi казлоѓ!
  Крысцiна энергiчна кiѓнула, паслаѓшы босымi пальцамi ножак, чарговы снарад:
  - Вядома ж, не варта! Тым больш у Бiблii ягня будзе пасвiць выратаваныя народы жазлом жалезным. А нам што такое шчасце трэба?
  Магда злосна адказала:
  - А вы што хочаце ѓ генную агнiстую?
  Шарлота засмяялася i адказала, пальнуѓшы па амерыканцах пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Можна, што i страшнейшае прыдумаць, чым агонь! I што iнквiзiтары, якiя спальваюць на вогнiшчах ведзьмаѓ - трывiяльна садысты!
  Магда рашуча заявiла, нацiснуѓшы на кнопку джойсцiка голай пяткай:
  - Гэта вельмi жорстка! I ѓ iх няма веры!
  Герда разнесла амерыканскую гармату i адзначыла:
  - А ѓ каго сапраѓдная вера i ёсць?
  Магда з уздыхам адказала:
  - Такiх людзей вельмi мала!
  I зноѓ пальнула па дапамозе босых пальчыкаѓ точаных ножак.
  Ды дзяѓчаты тут i ѓ дыскусiях моцныя. I могуць шмат паказаць i падмiргнуць сваiмi сапфiравымi вочкамi.
  А вайна iдзе. I ѓ небе адбываюцца бiтвы. Альбiна i Альвiна набiраюць рахункi i шмат ужо самалётаѓ асабiста збiлi.
  I iх агрэсiѓнасць не ведае меж.
  Альбiна, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, паслала забойны прэзент смерцi i прачырыкала:
  - Слава любовi Хрыста!
  Альвiна таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, зрэзала амерыканскую машыну i дадала:
  - Што паветраная i чыстая!
  I дзяѓчаты зноѓ далi чэргi збiваючы самалёты ЗША.
  Але гэта вайна як вайна. Вось ужо ѓлетку частку Канады захапiлi. А за ёй i восень абмiнула.
  Немцы штурмам авалодалi Таронта. Яны дзейнiчаюць энергiчна. У iх i танкi, i аѓтаматы лепей за амерыканскiя будуць. З'явiѓся ѓ фрыцаѓ i Тыгр-3. Машына эвалюцыя Е-75. Таксама магутная: лабавая браня трыста мiлiметраѓ бартавая дзвесце. А гармата ѓ 128-мiлiметраѓ даѓжынёй ствала ѓ 100 ЭЛ. I такi танк сябе паказаѓ нядрэнна. Хаця i залiшняя сiла.
  Фрыцы прасоѓвалiся i бралi горад за горадам.
  Зiмой ужо яны выступiлi з поѓначы на амерыканскую тэрыторыю. I там ламалi ѓпартае супрацiѓленне янкi.
  Шанцаѓ у Амерыкi не было. А стварыць атамную бомбу не атрымлiвалася.
  Амерыку бомбы цяжкiя ТАЯ-400. Яшчэ больш магутныя ТА-500, якiя разбуралi голад i ваенныя аб'екты.
  Да вясны ѓжо захапiлi немцы Канаду цалкам i частку ЗША. А за самую вясну ѓзялi Фiладэльфiю, i шмат iншай тэрыторыi.
  Больш за трэць ЗША i Аляска аказалiся захопленыя. I Мексiку таксама амерыканскiя i японскiя войскi пакарылi.
  Улетку наступ гiтлераѓцаѓ працягнуѓся. I шанцы ЗША раставалi прама на вачах.
  У жнiѓнi фашысты прыступiлi да штурму Нью-Ёрка. У баях бралi ѓдзел лятаючыя талеркi.
  Вось адной з iх ваявалi Ева i Агата. Дзве прыгожыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi кiравалi магутнай машынай.
  Яна абцякалася ламiнарным струменем i была непаражальнай для стралковай зброi. А самi дзяѓчаты выкарыстоѓвалi пры стральбе цеплавыя промнi.
  Ева нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку джойсцiка, вывяргаючы цеплавыя промнi, запальваючы непрыяцеляѓ, нiбы полымем i праверашчала:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Агата ведучы агонь пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, таксама прабуркавала ва ѓсю глотку:
  - Ды будзе наша перамога!
  Дзяѓчына вельмi баявая i прыгожая. I як лупiць з лазера па непрыяцелях.
  I цеплавыя промнi расплавяць чарговы амерыканскi танк.
  А на сушы атакуе Герда. Таксама баявая дзяѓчынка.
  I вось яна i яе экiпаж ужо ѓ самым цэнтры. I ад вежы танка адскокваюць снарады. I самi дзяѓчаты як урэжуць па янкi. I разарвуць цэлую хмару народа i з усёй агрэсiяй, дзейнiчаюць. Ваяѓнiцы такiя жвавыя i харты, з босымi точанымi ножкамi.
  Нават заспяваюць, скалячы зубкi. Вось гэта баявыя прыгажунi Трэцяга Рэйха. I страляюць дастаткова трапна. I прабiваюць непрыяцеляѓ, нiбы iголкi алеем наскрозь.
  Вось ужо i Нью-Ёрк упаѓ. ЗША капiтулююць i iх войскi здаюцца.
  Так перагорнута яшчэ адна старонка гiсторыi. Нiбы перамога... Але Гiтлер захоплiвае праз некаторы час i Лацiнскую Амерыку.
  А 20 красавiка 1953 гады ладзiць i вайну з Японiяй i яе калонiямi. Сiлы Трэцяга Рэйха маюць перавагу ѓ тэхнiцы.
  I наступаюць, выкарыстоѓваючы магутную зброю. У тым лiку непаражальныя лятаючыя талеркi.
  Альбiна i Альвiна ваююць на дыскалёце. Яны дзяѓчаты баявыя, ды гавораць яшчэ якiя. I босымi пальчыкамi ножак нацiскаюць на кнопкi джойсцiка.
  Вось яны ѓ наступе спальваюць японскiя войскi.
  Цеплавыя промнi ляцяць нiбы дыван. I дзяѓчаты смяюцца сабе. I трасуць грудзьмi з пунсовымi саскамi.
  Альбiна нават праспявала:
  - Нас нiхто не спынiць, нас нiхто не пераможа!
  I голай пяткай нацiснула на кнопкi джойсцiка, дзiвячы супернiкаѓ. Такая вось яна дзяѓчына, народжаная ад ваѓчыцы.
  Альвiна таксама босымi пальчыкамi ножак душыць на кнопкi джойсцiка, i верашчыць:
  - За маю касмiчную сiлу, прэзiдэнта-калгаснiка загонiм у магiлу!
  I падмiргне сяброѓцы!
  Ды ваяѓнiцы вельмi шустрыя i iмклiвыя нiбы маланкi. У iх гарыць сапраѓдны пажар.
  Альбiна нацэльваецца пры дапамозе босы ножкi, i запускае цеплавы прамень. Спальвае супернiкаѓ i пiшчыць:
  - За мае вялiкiя перамогi!
  Ды дзяѓчаты тут самага вышэйшага звяна i класа. Яны могуць такое, што iншым не пад сiлу. I разбураюць японцаѓ, з шалёнай энергiяй ваѓчыц.
  Але не толькi немцы i iншая iншаземная раць забiвае самураяѓ.
  СССР, якiм зараз камандуе Берыя, таксама ѓступiѓ у вайну. Тут дарэчы, Сталiн засмучаны паражэннем з Трэцiм Рэйхам памёр раней у сакавiку 1951 года. I Берыя паспеѓ захапiць уладу. I зараз нават умацаваѓшыся ён у адной запрэжцы з Гiтлерам.
  I яны атакуюць самураяѓ разам.
  I экiпаж Лiзаветы змагаецца з японцамi ѓ Прымор'i. Дзяѓчына вельмi баявая i актыѓная.
  Яны, зразумела басанож i ѓ бiкiнi ваююць. I малоцяць самураяѓ, з энтузiязмам.
  Пры гэтым яшчэ напяваючы;
  - I зноѓ працягваецца бой,
  I сэрцу трывожна ѓ грудзях...
  I Ленiн такi малады,
  I юны кастрычнiк наперадзе!
  I вось Лiзавета страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, з прылады танка Т-54 па японскай машыне i яе прабiвае да смерцi.
  Пасля чаго праваркавала:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Кацярына таксама лупанула па непрыяцелю, выкарыстоѓваючы пальчыкi голых ножак. Прабiла танк самураяѓ, i агрэсiѓна адзначыла:
  - Няма больш слаѓнай краiны, чым наша!
  Алена стрэлiла ѓ супернiка i прабуркавала:
  - Будзе эра камунiзму на Зямлi!
  Ефрасiя таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, лупанула i праверашчала:
  - Смерць благому прэзiдэнту-сатане!
  Ваяѓнiцы тут трэба сказаць найвышэйшага i баявога класа.
  А ѓ небе Анастасiя Ведзьмакова i Акулiна Арлова набiраюць рахункi.
  Анастасiя збiла японскi знiшчальнiк i праспявала:
  - А ѓ небе лётаюць дзяѓчынкi босыя!
  Акулiна зразаючы самураяѓ, пры дапамозе голых ножак, прачырыкала:
  - Крутая стыхiя! Стромкая крутая!
  Ваяѓнiцы гуляюць мышцамi прэса. Яны ѓ поѓным парадку i вайну здольныя выйграць жартам.
  Анастасiя, збiваючы чарговы самалёт, узяла i прабуркавала:
  - Будзе круты захоп непрыяцеляѓ i iх разгром!
  Акулiна з гэтым пагадзiлася, збiваючы супернiка пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Татальны зробiм разгром!
  Японцаѓ запрасавалi...
  Вось у баi ѓдзельнiчае, i савецкi танк ЛП-10 на якiм ваююць дзяѓчаты з экiпажа Алёнкi.
  I яны б'юцца на буйной машыне з 130-мiлiметровай гарматай.
  Алёнка страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i цвiркае:
  - Вось гэта слава камунiзму!
  Анюта таксама лупанула па супернiку. Уразiла непрыяцеля i пiскнула:
  - У iмя новых iдэй!
  I таксама голай пяткай пляснула.
  Ала нацiснула на кнопку джойсцiка пры дапамозе пунсовага саска. Уразiла самураяѓ i вякнула:
  - За велiч краiны!
  Марыя ведучы агонь па непрыяцелю, прапiшчала:
  - За адзiнства рускiх ва ѓсiм свеце!
  I таксама выкарыстоѓвала клубнiчны сасок для стральбы.
  I Алiмпiяда як урэжа па непрыяцелю. Разнясе масу байцоѓ i прачырыкае:
  - За Русь самую святую ѓ свеце!
  I таксама голай пяткай паддасць па непрыяцелю.
  Дзяѓчыны трэба сказаць надзвычай хвацкiя. I ѓ iх каласальная крутасць.
  Вядома ж, Японii супраць такога напору не выстаяць.
  Тым больш, што фрыцы прымянiлi i ядзерную зброю. Што ѓвогуле аказалася шокам.
  Вайна скончылася за паѓгода.
  СССР вярнуѓ сабе раней страчаныя землi, а Трэцi Рэйхi пакарыѓ самураяѓ i ѓсе iх калонii.
  Гiтлер ужо больш не ваяваѓ... Ён пераварыѓ уладаннi... Толькi ѓ Кiтаi яшчэ iшлi баi мясцовага значэння. I там разбуралi Чырвоную Армiю Мао Цзэдуна. 1 траѓня 1958 гады Адольф Гiтлер разбiѓся ѓ самалёце i гэта змянiла ход гiсторыi мiру. I змянiла iстотна... Герынг, якi злоѓжывае наркотыкамi да гэтага часу ѓжо памёр. Гiмлера якi стаѓ занадта ѓплывовым прыбраѓ сам фюрар. Яго месца заняѓ Шэленберг, але i ён памёр ад раку. I карацей кажучы афiцыйным пераемнiкам фюрара стаѓ малады Вольф Клейман, пераемнiк Шэленберга.
  Новы палiтык меѓ усяго трыццаць пяць гадоѓ ад роду, i распачаѓ дэмакратычныя рэформы. Зрэшты, толку ад iх было мала.... I Трэцi Рэйх ад лiшку дэмакратыi ѓзяѓ i развалiѓся...
  СССР жа пад кiраѓнiцтвам Лаѓрына Палыча Берыi адрадзiѓся i адужэѓ. I стаѓ падграбаць пад сябе абломкi Трэцяга Рэйха. Так адрадзiлася савецкая iмперыя.
  I атрымалася што Лаѓрэнцi Палыч Берыя замест расстралянага няѓдачнiка, найвялiкшым кiраѓнiком савецкай Расii апынуѓся. Нават яшчэ вышэй i страмчэй, чым Сталiн!
  Вось такая атрымлiвалася альтэрнатыѓная гiсторыя!
  
  
  
 Ваша оценка:

Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"